My Dream Land

Είναι θλιβερό το ότι πολύς κόσμος εκτός από άσχετος είναι και μαλάκας…

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Sun, 23 Jan 2011 01:24:00 +0000

Ακούμε ότι mainstream μαλακία πλασάρεται, αλλά τα καλά κομμάτια, που δεν έχουν πλασαριστεί τα έχουμε χεσμένα. Γιατί; Μήπως επειδή δεν τα ακούν οι cool φίλοι μας; Και ποιος τους γαμεί; Κι αν δεν έχουμε δικό μας γούστο ποιος μας γαμεί κι εμάς;

Ξεχάστε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα και ψαχτείτε… Χάνετε πολλά και τεράστια κομμάτια…

Ένα παράδειγμα…

Το συγκεκριμένο συγκρότημα δεν είναι από τα πολύ γνωστά. Παρ’ όλα αυτά έχει γράψει ιστορία.

Είναι από τα πιο αντιστασιακά, έξω από το ρεύμα της εποχής, ποιοτικά συγκροτήματα που υπάρχουν στην ιστορία της ροκ. Σε μία συνεχή και άδικη κόντρα με τους γνωστούς Guns N Roses, έγραψαν και τραγούδησαν κομμάτια όπως το 4 more years, το Lullaby, το Love Destruction, Hero και πολλά άλλα.

Δυστυχώς όμως πολύς κόσμος δεν τους ξέρει.

Δεν με απασχολεί (ειλικρινά με αφήνει αδιάφορη) το γούστο του καθενός. Αλλά είναι κρίμα η ροκ κοινότητα να αγνοεί ένα τέτοιο συγκρότημα.

Αυτά για τώρα.

Love Destruction–Warrior Soul

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Wed, 24 Nov 2010 14:51:00 +0000

Η νέα μου λατρεία… Το τραγούδι αυτό είναι τόσο δυνατό όσο πρέπει, έχει καταπληκτικούς στίχους και δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο… Παλιό μεν, διαχρονικό δε.

Στίχοι:

Far out scenery, the year 2000
You like destruction, well let`s get started
The country`s broke, the kids retarded
Crime stained lovers, in cities rotted

Love my hatred, love my treason
It`s what you wanted and that`s my reason
Caught you livin` the empty feeling
A corporate handout to you is pleasing

You love destruction
You love, love, love, love, love, love

So what maggot, you rock star moron
You make me vomit, now pass the bourbon
I don`t take shit, I bow to no one
Don`t pledge allegiance to flags, I burn `em

Πφφφ…. Αηδίες…

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Thu, 04 Nov 2010 21:53:00 +0000

Εγώ την λέω την αμαρτία μου…

Ενθουσιάστηκα, μαγεύτηκα, μπήκα στη λήθη, δημιούργησα το δικό μου σύμπαν κι έπειτα βγήκα απότομα: Ξέχασα και ξεχάστηκα. Και τώρα απλώς αναρωτιέμαι: Πως γίνεται να χωρέσει ένας άνθρωπος σε ένα τόσο δα συρτάρι γεμάτο αναμνήσεις; Πως μετατρέπεται μία οντότητα σε ανάμνηση; Πως γίνεται ο εαυτός μας παρελθόν και το παρελθόν ανυπόστατο;

Όπως ξεχνάμε τις παλιές μας συνήθειες, έτσι ξεχνάμε και τους ανθρώπους που τώρα δεν ανήκουν πια στο σύνολο των ατόμων που συναναστρεφόμαστε. Και είναι τελικά πολύ πιο εύκολο και πιο απλό, από το να πατήσεις delete. Κι αυτό γιατί, δεν είναι αναγκαία καμία κίνηση και καμία απόφαση. Είναι κάτι που απλώς συμβαίνει, μετά την εκούσια ή ακούσια απομάκρυνση.

Κι έτσι κυλάει ο καιρός για μας, αφήνοντάς μας πολλά για να θυμόμαστε. Εγώ όμως δεν μένω έτσι ευχαριστημένη. Δεν θέλω να θυμάμαι, θέλω μόνο να ζω. Πέρασα πολύ καιρό κόβοντας βόλτες μέσα στο συρτάρι, και το μόνο που θέλω τώρα είναι το μερτικό μου απ’ τη ζωή να το παίρνω με όλο μου το είναι, με τρόπο που να κάνει την απληστία να μοιάζει απάθεια. Γιατί αυτό είναι η ζωή: ένα δέντρο γεμάτο καρπούς. Όσο περισσότερους μαζέψεις, τόσο το καλύτερο.

Μακάριοι όσοι σκαρφαλώνουν στο δέντρο για να μαζεύουν τους πιο φρέσκους. Και οικτίρω αυτούς που περιμένουν από κάτω και μαζεύουν μόνο τους παραγινωμένους. Αυτοί δεν θα δοκιμάσουν ποτέ τι γεύση έχουν οι καρποί στο πιο ψηλό κλαδί του δέντρου. Αυτοί πάντα θα λένε πως τίποτα δεν έχει σημασία και θα μεγαλώνουν ολοένα το μηδενικό που κρέμασαν οι ίδιοι στον εαυτό τους σαν ταμπέλα. Στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα για κείνους πέρα από το μηδενικό.

Τη σημασία του “σκαρφαλώματος” στο δέντρο ο καθένας την αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Τι έζησες; Τι πέρασες; Τι προσπέρασες; Πόσες ευκαιρίες άδραξες και πόσες τις περίμενες με σταυρωμένα χέρια; Και η λίστα των υπαρξιακών ερωτημάτων συνεχίζεται.

Ευτύχώς, άλλο ένα “τέτοιο” κείμενο έφτασε στο τέλος του.

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Wed, 27 Oct 2010 13:15:00 +0000

3 χρόνια…

Τόσα κατάφερα να κλέψω…

4 μήνες…

Πριν το εμείς μείνει μετέωρο…

Γιατί μου το θύμισαν;

Ευχαριστήριο…

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Wed, 27 Oct 2010 05:15:00 +0000

Σε όλους εσάς που έχετε επιλέξει “παρακολούθηση” του μπλογκ μου και για όλους όσους μπαίνουν καθημερινά, θα ήθελα να πω ένα ευχαριστώ.

Κάνοντας αυτό το μπλογκ, δεν περίμενα πως θα έχει αναγνώστες κι όμως απ’ ότι βλέπω έχει. Νιώθω λίγο αμήχανα τώρα, μπαίνοντας ξανά μετά από καιρό, βλέποντας πως όσο έλειπα, κάποιοι διάβασαν τις σκέψεις που αποτύπωσα σ’ αυτό το παράξενο memoire…

Πλέον δεν γράφω συχνά έδώ, μα για όποιον θέλει να διαβάσει κι άλλα κείμενά μου ας πάει εδώ:

http://www.plats.gr/author/aeriko/

Είναι ότι νεότερο έχω γράψει, αφότου σταμάτησα να γράφω στο μπλογκ.. Βέβαια θα συνεχίσω να γράφω και εδώ, αλλά όχι με τόση συνέπεια… Σε ένα memoire μπορεί να γράφεις κάθε μέρα, αλλά μπορεί και μία φορά στους 3 μήνες…

Και πάλι ευχαριστώ για την προτίμηση και…

Να είστε όλοι καλά!

Καταφύγιο

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Wed, 04 Aug 2010 04:19:00 +0000

Με συνοδεύει μία γενική κούραση αυτές τις μέρες...
Έχω ψιλοξενερώσει με διάφορα πράγματα....
Παρ' όλα αυτά είμαι χαρούμενη. Χωρίς λόγο. Και αυτή τη χαρά δεν θέλω να την μοιραστώ με κανέναν.
Σκεφτομαι... Τι ωραία που είναι όταν πρωτογνωρίζεις κάποιον. Σου προκαλεί έκπληξη και περιέργεια... Το μόνο που θέλεις είναι να συναντιέσαι μαζί του όσο περισσότερο μπορείς για να μαθαίνεις πράγματα γι' αυτόν, να μιλάτε, να απολαμβάνεις τη συντροφιά του. Όχι μόνο σε φιλικές, αλλά και σε ερωτικές σχέσεις. Ειδικά στις δεύτερες, οι πρώτες μέρες είναι μεθυσμένες μέρες.... Υπέροχες μέρες. Αυτός ο ενθουσιασμός... Η αδικαιολόγητη χαρά... Η υπερκινητικότητα. Η γενναιότητα. Όλα αυτά που μας κάνουν άλλους ανθρώπους. Ευτυχισμένους, χαρούμενους. Όχι μίζερους. Όταν ερωτευόμαστε ξεφεύγουμε απ τη ρουτίνα χωρίς να το προσπαθήσουμε. Ακόμη και η μέρα στην δουλειά είναι πιο συναρπαστική. Ακόμη και η επιστροφή στο σπίτι είναι πιο ευχάριστη.
Και έπειτα... Είναι και τα ραντεβού...
Είναι ωραίο που οι άνθρωποι τον πρώτο καιρό βγάζουν τον καλύτερό τους εαυτό. Γίνονται ρομαντικοί... Μιλάνε όμορφα... Γλυκά... Σου λένε ωραία πράγματα... Και τους λες ωραία πράγματα... Κάθε λέξη, κάθε βλέμμα κρύβει ένα νόημα... Μιλάτε και νιώθεις να πετάνε καρδούλες γύρω γύρω..
Τι όμορφες στιγμές... Τι ωραίο καταφύγιο...
Μου αρέσουν τα ραντεβού... Και ας μου έχουν πει ότι τα ραντεβού της φαντασίας μου είναι καπιταλιστικά...
Θέλω το δείπνο με κεριά... Να μου το ετοιμάσει εκείνος... :)
Θέλω το αγαπημένο μου κρασί...
Ωραία ρομαντική μουσική...
Κάτι... Για να δω ότι προσπάθησε για να με ευχαριστήσει, αν όχι να με εντυπωσιάσει...
Θέλω γλυκόλογα...
Θέλω αγκαλιές...
Έναν χορό...
Θέλω να μιλάω για το φεγγάρι... Για τη θάλασσα, για τα αστέρια... Να μιλάω για πράγματα που δεν έχουν σημασία... Αλλά με βοηθούν να ξεδιπλώσω το ρομαντισμό μου, να απολάυσω τη στιγμή...
Κάποτε... Είχα ένα τέτοιο ραντεβού... Δεν μου είχε κάνει το τραπέζι... Και εγώ τα άναψα τα κεριά... Είχε στρώσει το κρεβάτι.. Αλλά το είχε στρώσει τόσο ωραία που ντράπηκα να ξαπλώσω... Ξάπλωσα, βέβαια... Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα...
Ήταν τόσο ωραία εκείνη η βραδιά... Το ίδιο και οι άλλες που ακολούθησαν...
Θυμάμαι ήμασταν μια νύχτα στον καναπέ. Εκείνος καθόταν... Κι εγώ είχα το κεφάλι μου στα πόδια του και είχα ξαπλώσει στον καναπέ. Θα πρέπει να ακούγαμε μια μπαλάντα... Και νομίζω υπήρχαν και κεριά... Δε θυμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι, ήταν να με κοιτάει με τόση γλυκα και να μου χαιδεύει το πρόσωπο. Γαμώ το! Πάντα συγκινούμαι όποτε το θυμάμαι! Μου χαμογελούσε. Ήταν τόσο γλυκός... Και μύριζε υπέροχα...
Δεν ξέρω γιατί. Αλλά είχα αυτή την ηλίθια εμμονή να του εξομολογηθώ τα πάντα. Λες κι αυτό θα με λύτρωνε... Τώρα που το σκέφτομαι ήταν περιττό... Όλα έπρεπε να τα ξεχάσω. Να τα αφήσω πίσω. Γιατί το παρελθόν είναι παρελθόν. Γιατί είχα υποσχεθεί μία καινούρια αρχή...
Τι τα θυμάμαι τώρα; Πάνε χρόνια από τότε...

......

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Sun, 27 Jun 2010 12:10:00 +0000

Και έτσι απλά οι φόβοι μου βγήκαν αληθινοί........
Μέσα σε μια συζήτηση έγιναν όλα ξεκάθαρα. Δεν άκουσα τίποτα απ' όσα ευχόμουν να ακούσω. Πικρές λέξεις έβγαιναν αβίαστα από το στόμα... Χωρίς ενδιαφέρον. Απλά σαν πληροφορίες.

Δεν είμαι εγώ γι' αυτά. Δεν το χω.
Δεν έχω όρεξη ούτε να τα πω...
Δεν έχω όρεξη για τίποτα.
Σηκώθηκα ξανά με κλάμματα. Πόσο άδεια είναι η ζωή μου τελικά...
Και πόσο μπάσταρδο πράγμα αυτή η διαίσθηση...

Είμαι δυνατή, αλλά όχι αρκετά δυνατή ώστε να κρατήσω κάποια πράγματα στη ζωή μου. Γιατί κρατιέται ακόμη η ζωή μου;
Δεν θέλω άλλες άσχημες μέρες. Δεν θα τις αντέξω. Ήδη πονάω. Ξέροντας... Νιώθωντας...

fading like flower...

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Sat, 26 Jun 2010 00:32:00 +0000

Οδυρμός τελεία κομ

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Fri, 25 Jun 2010 17:27:00 +0000

Ψάχνοντας να βρω τις χαμένες μου ισορροπίες...
Είναι ωραίο να τελειώνει κάτι που σε κουράζει... Είναι άσχημο να μην ξέρεις τι να κάνεις αφού τελειώσει...
Έχω έναν εφιάλτη... Έναν κακό εφιάλτη... Μακάρι να μην βγει αλήθεια...
Κάτι μέσα μου έσπασε. Δεν θέλω να το παραδεχτώ αλλά έσπασε... Δεν ήταν και λίγο...
Και που να το πω; Ποιο αυτί θα τεντωθεί για να το ακούσει; Σε ποιον μπορώ να το εμπιστευτώ; Σε κανέναν...
Περνώ τις ώρες μάταια... Κάποτε οι ώρες θα τελειώσουν. Και τότε θα χει μείνει μόνο η μοναξιά. Αυτήν θα προσπαθώ να διασκδάσω. Επί ματαίω. Ότι κι αν κάνω πάντα θα μένω μόνη. Στο μυαλό μου θα ναι πάντα μία σκέψη. Που θα λείπει από το πλάι μου... Για αρκετό καιρό...
Νιώθω σαν κυνηγημένη από αυτόν τον εφιάλτη. Βλέπω κάθε μου προσπάθεια να πέφτει στο κενό, νιώθω να γκρεμίζομαι. Άλλαξα... Και πολύ φοβάμαι ότι αυτό θα φέρει άλλες αλλαγές. Πιο άσχημες.
Δεν θέλω να αρχίσω τις κακές συνήθειες. Θέλω μόνο να βγω από τη δίνη αυτού του εφιάλτη. Θέλω να μην με απειλεί πια. Θέλω να μην είναι αυτή η κατάληξη...
Εγώ, η αισιόδοξη και δυναμική... Απλά θα σκοτώσω το πνεύμα μου. Θα λυγίσω τη δύναμη μου... Και θα γίνω μονοκύτταρος οργανισμός... Δεν θα καλύπτω πλέον άλλες ανάγκες πέρα από τις βασικές. Φαί, νερό... Και ίσως ύπνο... Δεν θέλω να καταλήξω εκεί...
Δεν θέλω η ευτυχία να κυλήσει σα νερό από τα δάχτυλά μου... Ζητάω ζωή, όχι θάνατο. Μη φύγεις ζωή από δίπλα μου...Μείνε κοντά μου... Εκεί σε χρειάζομαι. Εκεί σε έχω ανάγκη...
Κράτα με μακριά από αυτό το μαυσωλείο... Λυπήσου με... Δεν ξέρω. Μόνο κράτησέ με μακριά. Φοβάμαι. Φοβάμαι για μένα.
Ήδη φωνάζω κι όμως δεν μου απαντά κανείς. Είμαι λοιπόν τόσο μόνη;
Αυτό θα γίνει τελικά; Θα μείνω αιώνια ερημίτης με μια ανάμνηση ζωής;
Ο μπούσουλας έχει χαθεί. Τα σενάρια έχουν αλλάξει. Πλέον δεν είμαι σίγουρη. Όχι ότι ήμουν ποτέ.

Πφφφ...

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Sat, 22 May 2010 22:54:00 +0000

Πως σκατά τα μπέρδεψα έτσι;

Πήρα το θάρρος να κάνω μία απογραφή...Τζάμπα πράμα... Αποτέλεσμα μηδέν εις το πηλίκον... Και επειδή είναι κάτι τόσο πεζό που ακόμη κι ένα παιδάκι το γράφει ανώδυνα, υπενθυμίζω: το μηδέν στην περίπτωση αυτή είναι πραγματικός αριθμός.

Τι σκατά κάνω εδώ πάνω τόσα χρόνια; Τι κάθομαι και κάνω;

Γιατί ξαφνικά μετανιώνω για όλη μου τη ζωή;Απλό είναι. Κάποιοι ζουν έτσι κάποιοι αλλιώς. Κάποιοι πληγώνονται, κάποιοι σε γράφουν, κάποιοι παρεξηγιούνται, κάποιους γράφεις. Ε και; Έτσι δεν ήταν πάντα;

Στην τελική δεν άλλαξε κάτι. Θυμώνω με τον μόνο άνθρωπο που δεν κατάφερα να κάνω δικό μου τόσα χρόνια. Εμένα. Δηλαδή μένουμε και επιμένουμε σταθερά στο μηδέν. Ούτε πιο πάνω ούτε και πιο κάτω...

Κλείνω τώρα αυτιά και μάτια... Δεν θέλω να δω ούτε να ακούσω ούτε να καταλάβω και ούτε να υποψιαστώ αυτό που θα μου φέρει απογοήτευση.. Θέλω να είμαι άπληστη στην κατάχρηση του δικαιώματός μου για ευτυχία... Την περιέργως εννοούμενη ευτυχία που υπάρχει τώρα... Σαν ένα μαύρο πρόβατο ανάμεσα σε χίλια λευκά... Αυτή την ευτυχία.

Stealing moments...

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Thu, 20 May 2010 21:49:00 +0000

As I drift away, far away from you...

Σκοτάδι, φόβος, μοναξιά...

Visions of love and hate a collage behind my eyes...

Δεν θέλω μόνο καλές αναμνήσεις, αλλά μια καλή ζωή....

Flashback....

Memories punish me once again....

Όταν ήμουν μικρή φοβόμουν... Φοβόμουν μην τυχόν και γίνω αυτό που έγινα...

Το μυαλό μου είναι γεμάτο και άδειο ταυτόχρονα...

1002 τρόποι να φτάνεις στην έκσταση κι εγώ επέλεξα εσένα...

Πάλι δάκρυα... Πνίξτα.

And sometimes I despair at who I ve become...

Και μετά μου περνάει... Και μετά έρχεται πάλι...

Οι καλές μέρες ακολουθούνται από κακές και πάλι απ την αρχή και όλα οδηγουν στο άγνωστο...

I know there is a way,
My future is not set,
For the tide has turned
But still I never learned to live
without regret.

Έτος 2010, μήνας Απρίλης-απολογισμός

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Sat, 01 May 2010 11:27:00 +0000

Τα χέρια μου με τρώνε...

Θέλουν τόσο να αφεθούν ελεύθερα και να εκφραστούν, όμως καλώς ή κακώς έχω θέσει ορισμένα όρια στο τι μπορώ να γράφω εδώ και τι όχι... Θέλω να εκφράσω τη γνώμη μου να πετάξω το φαρμάκι μου, να ξελαφρώσω βρε αδελφέ! Αλλά δεν θα το κάνω...

Δεν είμαι εγώ αυτή της οποίας η γνώμη θα αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τα πράγματα ο κόσμος. Και ούτε πρόκειται να γίνω. Ούτε και σε κάτι άλλο θα βοηθήσει η γνώμη μου.

Να οι λόγοι για τους οποίους δεν σχολιάζω όλα όσα συμβαίνουν. Πιστεύω ότι πιστεύει ο κάθε μέσος άνθρωπος. Ίσως λιγότερα από αυτόν, γιατί δεν ενημερώνομαι. Αλλά βλέπω τι συμβαίνει. Περίπου καταλαβαίνω τι φταίει. Και ας έχω κάποια σημεία κενά. Και ας υπάρχουν πράγματα στα οποία δεν πάει καν το μυαλό μου. Δεν θα είναι η πρώτη φορά που δεν γνωρίζω όλους τους παράγοντες κάποιου αποτελέσματος. Ούτε και η τελευταία. Δεν είμαι παντογνώστης. Είμαι ένας μέσος γνώστης, με μία μέση αντίληψη.

Είμαι ένας άνθρωπος που αλληλεπιδρά με άλλους ανθρώπους και έχει μπουχτίσει πια να ακούει για την ανεργία που θερίζει. Τηλεφωνώ σε φίλους και γνωστούς και όλοι φοβούνται ότι θα χάσουν τη δουλειά τους. Εγώ ήδη την έχω χάσει. Άρα δεν έχω τίποτα πια να φοβηθώ.

Μείωση κατά 30% στους μισθούς... Κομμένα τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα. Και αυτή η ανάσα που έπαιρνε ο κόσμος κόβεται...

Πριν λίγους μήνες "υπήρχαν τα λεφτά για να σωθεί η Ελλάδα", λίγο καιρό μετά "δεν υπήρχε σάλιο" και τελικά ιδού:

Πολλοστή αύξηση του ΦΠΑ μέσα σε 2 χρόνια (με συγχωρείτε, έχω χάσει το μέτρημα).

Αυτό που ξέρω εγώ είναι ότι αυτά τα δύο αλληλεπιδρούν μεταξύ τους.

Ποιο είναι το νόημα όλων αυτών; Να μειωθεί η ζήτηση στο ελάχιστο; Να φτάσει το κράτος να παίρνει σχεδόν το μισό της αξίας ενός προϊόντος; Και το καθαρό κέρδος των παραγωγών να μειωθεί αν τυχόν χαμηλώσουν τις τιμές για να συνεχίσει ο κόσμος να αγοράζει; Πως θα κινηθεί το χρήμα έτσι;

Με εκνευρίζει η πρωτόγονη συνήθεια του ανθρώπου μόλις έρθουν τα δύσκολα να βολεύει μόνο τον εαυτό του. Με εκνευρίζει διπλά όταν βλέπω να γίνεται με τέτοιο θράσος. Η Ελλάδα δεν αγαπάει τα παιδιά της.

Στεναχωριέμαι όταν τετραμελείς οικογένειες κοντεύουν να χάσουν το σπίτι τους, γιατί δεν τους πληρώνουν, για να πληρώσουν κι αυτοί με τη σειρά τους το δάνειό τους στην τράπεζα...

Και μέσα στην ίδια χώρα που άνθρωποι μένουν άνεργοι, δεν έχουν λεφτά για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες, ακόμη και κάνοντας δύο δουλειές, υπάρχουν ονειροπαρμένοι και καλοξοδευτές.

Τους πρώτους τους ζηλεύω. Είναι άνθρωποι που ακόμη πιστεύουν ότι κρίση δεν υπάρχει. Και όταν κάποιος τους πει ότι δεν τα βγάζει πέρα με μία δουλειά, του λένε ευθαρσώς "Πιάσε και δεύτερη". Κάποιοι άλλοι ονειροπαρμένοι ξέρουν για την κρίση, πιστεύουν ότι υπάρχει, αλλά δεν έχουν αντιληφθεί ακόμη το μέγεθος του προβλήματος. Αυτοί, τα ξέρουν όλα, είναι μέσα σε όλα, δεν τους ξεφεύγει τίποτα, αλλά όταν έρθεις στο προκείμενο, παράγοντες όπως η ηλικία, ο βαθμός ανωριμότητας, το χρήμα που διαθέτει η οικογένειά τους και αυτοί το τρώνε με τεράστιες μασέλες, σε κάνουν να απογοητεύεσαι. Όχι για κανέναν άλλο λόγο. Αλλά επειδή τους μίλησες. Επειδή σπατάλησες χρόνο και ενέργεια για να τους δώσεις να καταλάβουν.

Οι δεύτεροι υπήρχαν από πάντα. Τι κι αν συμβαίνει ότι συμβαίνει; Εγώ θα αγοράσω μία Λαμποργκίνι γιατί το είχα καημό από πάντα. Και θα πάρω κι εκείνα τα Γκούτσι παπούτσια που είδα στη βιτρίνα. Επίσης θα πάω στο Παρίσι, γιατί δούλεψα ένα μήνα και κουράστηκα. Και μετά, φυσικά, σπα. Όχι οπουδήποτε. Στο καλύτερο ξενοδοχείο! Όσο πιο πολλά ξοδεύω, τόσο δεν με πιάνει η κρίση. Και να μην ξεχάσω εκείνο το παλτό με τα τρία χιλιάρικα.. Είναι ευκαιρία!

Μικρές καθημερινές αδικίες...

Ένας περιληπτικός απολογισμός του Απρίλη λοιπόν...

Έχασα τη δουλειά μου, όχι γιατί δεν ήμουν αρκετά καλή για να την κρατήσω, αλλά γιατί τα ψίχουλα που έπαιρνα για μισθό τα ήθελε για να πληρώνει το νοίκι.

Γίνονται πορείες, τράπεζες σπάνε, μέσα σε λίγο καιρό οι αστυνομικοί που βλέπω στο δρόμο πολλαπλασιάστηκαν, κάποιοι ειρωνεύονται, κάποιοι ονειρεύονται, κάποιοι μιλάνε για χούντα και κατοχή...

Το κεφάλι μου είναι βαρύ, όχι από κάποια ανοιξιάτικη γρίππη, αλλά γιατί μέσα σε λίγο καιρό δέχτηκα overdose ενημέρωσης για πολιτική και οικονομία, πράγματα τα οποία ως τώρα απέφευγα γιατί έκαναν κακό στον οργανισμό μου. Έχω ένα φούσκωμα στο στήθος, ένα βάρος ένα "Ουφ! Δεν αντέχω! Πως σκατά γίναμε έτσι;" και δεν θα φύγει ούτε σε 5 χρόνια απ ότι μου λένε. Διαβάζω θεωρίες ψυχολόγων για το άγχος που γεννάει η κρίση, και ενώ πριν λίγο καιρό τα κορόιδευα τώρα τα ζω. Ευτυχώς που πλήρωσα το λογαριασμό μου. Τώρα περιμένουν κι άλλοι. Πληρώνω, πληρώνω, πληρώνω... Σε λίγο θα πληρώνω μέχρι και τον αέρα που αναπνέω...

Απ ότι ακούω, οι απεργίες και οι πορείες δεν είναι αποδεκτές από κάποιους... Δηλαδή από τη μία ο κόσμος αναγκάζεται να ζει αυτή την κατάσταση, αλλά από την άλλη δεν πρέπει να διαμαρτύρεται.

Κουράστηκα. Με κούρασες Ελλάδα...

Desire…

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Wed, 28 Apr 2010 22:42:00 +0000

Or…The art of seduction…

A lover knows only humility, he has no choice.
He steals into your alley at night, he has no choice.
He longs to kiss every lock of your hair, don't fret,
he has no choice.
In his frenzied love for you, he longs to break the chains of his imprisonment,
he has no choice.

A lover asked his beloved:
- Do you love yourself more than you love me?
Beloved replied: I have died to myself and I live for you.
I've disappeared from myself and my attributes,
I am present only for you.
I've forgotten all my learnings,
but from knowing you I've become a scholar.
I've lost all my strength, but from your power I am able.

I love myself...I love you.
I love you...I love myself.

I am your lover, come to my side,
I will open the gate to your love.
Come settle with me, let us be neighbours to the stars.
You have been hiding so long, endlessly drifting in the sea of my love.
Even so, you have always been connected to me.
Concealed, revealed, in the unknown, in the un-manifest.
I am life itself.

You have been a prisoner of a little pond,
I am the ocean and its turbulent flood.
Come merge with me,
leave this world of ignorance.
Be with me, I will open the gate to your love.

I desire you more than food or drink
My body my senses my mind hunger for your taste
I can sense your presence in my heart
although you belong to all the world
I wait with silent passion for one gesture one glance
from you.

Desert Rose

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Tue, 27 Apr 2010 18:22:00 +0000

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in pain
I dream of love as time runs through my hand

I dream of fire
Those dreams are tied to a horse that will never tire
And in the flames
Her shadows play in the shape of a man's desire

This desert rose
Each of her veils, a secret promise
This desert flower
No sweet perfume ever tortured me more than this

And as she turns
This way she moves in the logic of all my dreams
This fire burns
I realize that nothing's as it seems

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in pain
I dream of love as time runs through my hand

I dream of rain
I lift my gaze to empty skies above
I close my eyes
This rare perfume is the sweet intoxication of her love

I dream of rain
I dream of gardens in the desert sand
I wake in pain
I dream of love as time runs through my hand

Sweet desert rose
Each of her veils, a secret promise
This desert flower
No sweet perfume ever tortured me more than this

Sweet desert rose
This memory of Eden haunts us all
This desert flower
This rare perfume, is the sweet intoxication of the fall

Γιατί η γυναίκα είναι έργο τέχνης..

Πάνω στο οποίο κάποιοι μεγαλουργούν ενώ κάποιοι άλλοι ιεροσυλούν…

Τέχνη είναι…

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Tue, 23 Mar 2010 13:21:00 +0000

Όσο ψάχνω να βρω απάντηση, τόσο βρίσκω μπροστά μου το συμπέρασμα πως τελικά δεν υπάρχει σαφής ορισμός για την τέχνη…Τέχνη μπορεί να είναι κάτι πολύ απλό ή κάτι πολύ περίπλοκο… Κάτι απέριττο ή κάτι επιτηδευμένο… Κάτι καλόγουστο ή κάτι κακόγουστο (άλλωστε το γούστο είναι μία τελείως προσωπική υπόθεση).

Αναρωτιέμαι, όμως…Τέχνη είναι κάτι για το οποίο χρειάζεται να προσπαθήσεις σκληρά; Ή μήπως είναι κάτι που ο καθένας έχει μέσα του; Για να δηνιουργήσεις μία μορφή τέχνης πρέπει να εργαστείς; Ή αρκεί να πετάξεις ένα μαντίλι επάνω σε μία ομπρέλα και να αφήσεις τους ειδικούς να καταλάβουν τι μπορεί να θέλεις να πεις και τους “κοινούς θνητούς” να κοροιδεύουν αυτή την απλούστατη στιγμιαία (πάνε στοίχημα) σύλληψή σου; Τέχνη είναι τα σκουπίδια που έχεις μαζέψει στο σπίτι σου, τα έχεις ενώσει με κάποιο τρόπο το ένα με το άλλο και έχεις βγάλει ένα ωραίο ή άσχημο, χρήσιμο ή άχρηστο αποτέλεσμα;

Για μένα, η τέχνη έχει δανειστεί τον “ορισμό” της από την ύλη… Γιατί και η ύλη, μα και η τέχνη είναι ότι μπορούμε να αντιληφθούμε με τις αισθήσεις μας και τη συναντούμε κι αυτή σε πολλές μορφές… Μπορεί να είναι στερεή σαν ένα γλυπτό ή έναν πίνακα, μπορεί να είναι υγρή σαν ένα κοκτέιλ που δοκιμάσαμε ή σαν τα σχήματα που παίρνει η θάλασσα όταν τη φυσήξει λιγάκι ο αέρας, αέρια σαν τα σχήματα που παίρνει ο καπνός του τσιγάρου. Και να και μία ακόμη ομοιότητα: Η τέχνη σαν τον καπνό, παίρνει ότι σχήμα θέλει, δεν υπόκειται σε κανόνες, δεν γνωρίζει όρια. Επίσης λέγεται ότι στην τέχνη δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Ακόμη, ότι η τέχνη δεν έχει την ανάγκη να γίνεται αντιληπτή.

Είναι όμως αλήθεια αυτό; Υπάρχει νόημα σε κάτι που ο περισσότερος κόσμος δεν μπορεί να καταλάβει; Μήπως πρέπει να αναρωτηθούμε όμως αν η φύση μας ρώτησε αν καταλαβαίνουμε όσα υπάρχουν; Όχι. Και όμως υπάρχουν. Μήπως κάναμε διάσπαση του ατόμου; Κι όμως ξέρουμε πως διασπάται..

Άρα; Μήπως η τέχνη είναι για λίγους; Ή μήπως η τέχνη είναι για όλους; Είναι γι’ αυτούς που την καταλαβαίνουν ή και για τους υπόλοιπους; Μήπως περισσότερο από το αν καταλαβαίνεις κάτι μετράει το να το δέχεσαι; Μάλλον η τέχνη είναι γι αυτούς που την δέχονται.

Για αυτόν ακριβώς το λόγο η τέχνη δεν είναι ρατσίστρια. Δεν υπάρχει μόνο για μορφωμένους. Ακόμη και ο πιο αμόρφωτος άνθρωπος μπορεί να θαυμάσει έναν πίνακα και να συγκινηθεί από αυτόν. Κι ας μην ξέρει τον τρόπο που φτιάχτηκε, γιατί τελικά… δεν τον ενδιαφέρει! Κοιτάζει το τελικό αποτέλεσμα και ίσως το τι σχολιάζει αυτό που βλέπει.

Η τέχνη στα Αγγλικά λέγεται “ART”. Η Λατινική σημασία της λέξης είναι “Διευθετώ”. Άρα, η τέχνη υπόκειται μόνο στους κανόνες αυτού που τη δημιουργεί. Και είναι ανώτερη, γιατί εκτός από το τελικό σχήμα που θα πάρει, ανεξάρτητα από την ωραιότητά του, η τέχνη εκτός από κατάθεση ψυχής είναι η ύψιστη μορφή δημοκρατίας. Ο καλλιτέχνης δημιουργεί κάτι με γνώμωνα τα δικά του θέλω, θέτοντας ο ίδιος κανόνες στα θέλω του, μας λέει την δική του προσωπική γνώμη και εμείς την λαμβάνουμε αυτούσια, αναλλοίωτη άπό υποχρεωτικούς φανφαρονισμούς και αναπόφευκτες λογοκρισίες. Πάνω απ’ όλα η τέχνη είναι μορφή επικοινωνίας. Ακόμη και με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Μπορεί να μας προβληματίσει, να σχολιάσει ένα γεγονός ή την επικαιρότητα (βλ. Γκουέρνικα του Πικάσσο), μπορεί να μας συγκινήσει. Πάντα όμως μπορεί να μας προκαλέσει. Γιατί η τέχνη είναι ερέθισμα και δεν είμαστε ασυγκίνητοι απέναντι σε ερεθίσματα.

“Η Τέχνη είναι μαγεία, απαλλαγμένη από το ψέμα ότι είναι αλήθεια” (Th.W. Adorno)

Break

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Sun, 21 Mar 2010 10:38:00 +0000

Καλό το παιχνίδι αλλά…Αν δεν έχεις χρόνο τι κάνεις;Συνέχεια σκέφτομαι…Κακή συνήθεια, χρειάζεται κι αυτή χρόνο, αλλά δεν ξέρω πως…Καταφέρνω και τον βρίσκω…Θα ήταν ωραία να με βόλευε και το πληκτρολόγιο, που μου έχει σπάσει λίγο παραπάνω τα νεύρα, αλλά τέλος πάντων δεν θα πτοηθώ…Τι σκέφτομαι όμως;Αρχικά σκέφτομαι ευχάριστα πράγματα..Σαν τις νέες μου αποκαλύψεις... Οτι τελικά μπορώ να ζωγραφίσω κι ας πέρασα 20 χρόνια και βάλε νομίζοντας ότι δεν πιάνει το χέρι μου… Ότι αν βάλω κάτι στο μυαλό μου και εκείνη τη στιγμή έχω πολλή υπομονή και μπόλικο πείσμα μπορώ τελικά να το κάνω…Γιατί, δυστυχώς βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα και δεν κάθομαι να βασανιστώ για οτιδήποτε… Μοναδική εξαίρεση αποτελεί η σχέση μου… Με αυτήν μπορώ να παιδεύομαι καιρό…Ότι τελικά μάλλον μου αρέσει το νέο μου template και ίσως το κρατήσω…Ότι θέλω να αποκτήσω ένα site…Έπειτα πάμε στα δυσάρεστα…Όπως λόγου χάρη ότι τσακώθηκα στη δουλειά και δεν μιλιέμαι 4 μέρες.. Μαλακία… Μέρες που είναι και να κρατάμε κακίες δεν κάνει…Έπειτα σε άλλα…Πως είναι δυνατόν μία καθηγήτρια δημοσίου να διαμαρτύρεται που της έκοψαν το 20% ενώ δουλεύει και στον ιδιωτικό τομέα;Και εν πάση περιπτώση 1200 ευρώ είναι λίγα για να έχει και δεύτερη δουλειά;Τι έξοδα μπορεί να έχει;Άλλο…Πολύ συγχύζομαι με τις διακρίσεις… Δεν το αναλύω γιατί θα συγχυστώ ακόμη περισσότερο…Άλλο…Πολύ συγχύστηκα και με τον Ολυμπιακό… Κρίμα να μην το πάρουμε και φέτος… Αλλά τι να κάνουμε;Εκτός του ότι “μπάλα είναι και γυρίζει” –που εγώ αυτό δεν το πιστεύω"- δεν έγιναν οι απαραίτητες μεταγραφές όταν έπρεπε, χάσαμε άδικα χρόνο και τώρα την πληρώνουμε…Άλλους 2-3 σαν τον Σισέ να πάρουν οι Λαγοί και μετά να μας κλαίνε οι ρέγγες…Είδα την Κληρονόμο… Πολύ μου άρεσε… Για Ελληνική παραγωγή ήταν πολύ επιτυχημένη…Τι άλλο;Νομίζω αυτά…….Τώρα που έγραψα, νομίζω ότι μπορώ να παίξω…

Games

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Mon, 15 Mar 2010 08:09:00 +0000

Είναι ωραίο πράγμα να παίζεις..
Επιτραπέζια, παιχνίδια στον υπολογιστή, να παίζεις με τα νεύρα των άλλων...Η λέξη παιχνίδι έχει ένα νόημα ευχάριστο...Σου δίνει την αίσθηση του διαλείματος...Την αίσθηση ότι κάνεις αυτό που θέλεις...
Κι εγώ...Μπορώ να παίζω για μέρες ολόκληρες...

More Oscar...

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Mon, 08 Feb 2010 16:04:00 +0000

Ο καλλιτέχνης είναι ο δημιουργός ωραίων πραγμάτων.Σκοπός της τέχνης είναι να αποκαλύπτει τον εαυτό της και να κρύβει τον καλλιτέχνη.Κριτικός είναι αυτός που μπορεί να μεταφράζει με έναν άλλο τρόπο ή σ ένα νέο υλικό την εντύπωση που του δημιουργολυν τα ωραία πράγματα.Η υψηλότερη όπως και η κατώτερη μορφή κριτικής έιναι η αυτόβιογραφία.Εκείνοι που βρίσκουν άσχημα νοήματα σε ωραία πράγματα είναι διεφθαρμένοι χωρίς να είναι γοητευτικοί. Αυτό είναι κακό.Εκείνοι που βρίσκουν ωραία νοήματα σε ωραία πράγματα είναι οι καλλιεργημένοι. Γι' αυτούς υπάρχει ελπίδα.Υπάρχουν οι εκλεκτοί που γι αυτούς ωραία πράγματα σημαίνουν μόνο Ομορφιά.Δεν υπάρχουν ηθικά ή ανήθικα βιβλία. Τα βιβλία είναι καλογραμμένα ή κακογραμμένα. Αυτό είναι όλο.Η αντιπάθεια του δεκάτου ενάτου αιώνα για το Ρεαλισμό είναι η λύσσα του Κάλιμπαν που δε βλέπει το πρόσωπό του στον καθρέφτη.Η ηθική ζωή του ανθρώπου αποτελεί μέρος του υλικού που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης, αλλά η ηθικότητα της τέχνης συνίσταται στην τέλεια χρήση ενός μέσου που δεν είναι τέλειο. Κανένας καλλιτέχνης δεν επιθυμεί να αποδείξει κάτι. Ακόμη και τα πράγματα που είναι αληθινά μπορούν να αποδειχτούν.Κανένας καλλιτέχνης δεν έχει ηθικές συμπάθειες. Μία ηθική συμπάθεια σ' έναν καλλιτέχνη αποτελεί ασυγχώρητη επιτήδευση ύφους.Ένας καλλιτέχνης δεν μπορεί ποτέ να είναι νοσηρός. Ο καλλιτέχνης μπορεί να εκφράσει τα πάντα.Η σκέψη του και η γλώσσα είναι για τον καλλιτέχνη εργαλεία για την τέχνη του.Η κακία και η αρετή είναι για τον καλλιτέχνη υλικό για την τέχνη του.Από την άποψη της μορφής, ο τύπος για όλες τις τέχνες είναι η τέχνη της μουσικής. Από την άποψη του αισθήματος, πρότυπο είναι η τέχνη του ηθοποιού.Όλη η τέχνη είναι συγχρόνως επιφάνεια και σύμβολο.Εκείνοι που προχωρούν πέρα από την επιφάνεια το κάνουν με δικό τους κίνδυνο.Εκείνοι που διαβάζουν το σύμβολο το κάνουν με δικό τους κίνδυνο.Είναι ο θεατής, και όχι η ζωή αυτό που αντικαθρεφτίζει στην πραγματικότητα η τέχνη.Ο διχασμός των απόψεων πάνω σ ένα έργο τέχνης δείχνει ότι το έργο είναι νέο πολυσύνθετο και σφριγηλό.Όταν οι κριτικοί διαφωνούν, ο καλλιτέχνης βρίσκεται σε συμφωνία με τον εαυτό του.Μπορούμε να συγχωρήσουμε έναν άνθρωπο γιατί έκανε ένα χρήσιμο πράγμα στο βαθμό που δεν το θαυμάζει. Η μοναδική δικαιολογία για να κάνει κάποιος ένα άχρηστο πράγμα είναι ότι το θαυμάζει απεριόριστα.Όλη η τέχνη είναι εντελώς άχρηστη.

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Sun, 07 Feb 2010 10:14:00 +0000

Θα ήθελα να αποθηκεύσω κάπου μία ανάμνηση...Μία ανάμνηση που για κάποιες στιγμές ήταν πραγματικότητα..Και την πραγματικότητα την έζησα μαζί σου...
Είναι ωραίο να ζεις την αλήθεια όταν αυτή είναι τόσο ευχάριστη..Σχεδόν ηδονική...
Συμβαίνουν περίεργα πράγματα..Παράξενες συμπτώσεις...Και όμως το αντίκρυσμα που έχουν στο μετά είναι τεράστιο... Γιγάντιο... Ευχάριστο...
Όταν σταμάτησα να κυνηγάω τη χαρά...Όταν πλέον δεν είχε μείνει κανένα πάθος για να του παραδωθώ...Όταν έπιασα πάτο και είδα ότι δεν πάει άλλο πιο κάτω...Σε είδα...Σαν ένα απαλό, λευκό, όμορφο χέρι που μου άπλωσε ο Θεός, για να με τραβήξει από τον βούρκο...Έναν βούρκο που οι περισσότεροι άνθρωποι εύχονται να έχουν κυλιστεί...Και μόλις πιάσουν κι αυτοί πάτο να τον σιχαθούν...Όπως εγώ...Μέχρι να έρθει κάποιος που να τους κάνει να δουν ότι αυτός ο βούρκος δεν είναι το παν...Δεν είναι λόγος για να ζεις...Ο λόγος για να ζεις και ο λόγος να προσπαθείς είναι κάτι ανώτερο...Και πολύ διαφορετικό από αυτόν το βούρκο...Ζήσε για να είσαι ευτυχισμένος...Απλά ευτυχισμένος...

Αποφθέγματα Οσκαρ Ουάιλντ

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Thu, 21 Jan 2010 20:34:00 +0000

Ο καλύτερος τρόπος ν' αντιστέκεσαι σε έναν πειρασμό, είναι να υποκύπτεις σ' αυτόν.
Δεν υπάρχει τίποτε το υγιές γύρω από την λατρεία της ομορφιάς.
Η εργασία είναι το καταφύγιο των ανθρώπων που δεν έχουν να κάνουν τίποτε άλλο.
Η φύση μιμείται την τέχνη.
Να συγχωρείς τους εχθρούς σου. Αυτό τους κάνει να σε μισούν περισσότερο.
Το χειρότερο από το να μιλούν άσχημα για σένα είναι να μη μιλούν καθόλου για σένα.
Δεν μου αρέσει να μου δίνουν συμβουλές. Μπορώ να κάνω και μόνος μου λάθη.
Το βιβλίο αυτό δεν είναι ανήθικο, αλλά κάτι χειρότερο. Είναι κακογραμμένο.
Η φυσικότητα είναι απλώς μια πόζα και επιπλέον η πιο εκνευριστική απ' όσες γνωρίζω.
Πρέπει να παίζει κανείς πάντα τίμια, όταν έχει καλό φύλλο.
Οι άντρες θέλουν πάντα να είναι η πρώτη αγάπη μιας γυναίκας. Οι γυναίκες, αντίθετα, θέλουν να είναι η τελευταία γυναίκα ενός άντρα.
Μ' αρέσουν οι άντρες που έχουν μέλλον και οι γυναίκες που έχουν παρελθόν.
Οι άντρες παντρεύονται γιατί είναι κουρασμένοι. Οι γυναίκες γιατί είναι περίεργες. Και οι δύο απατούνται.
Οι τραγωδίες των άλλων διακρίνονται πάντα για την απελπιστική τους κοινοτοπία.
Μη δίνετε σημασία στις λεπτομέρειες, είναι η χυδαία πλευρά της ζωής.
Ο κυνισμός συνίσταται στο να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι.
Δεν μεταθέτω ποτέ για αύριο ό,τι μπορώ να κάνω μεθαύριο.
Οι απλές καθημερινές χαρές είναι το τελευταίο καταφύγιο των πολυσύνθετων ανθρώπων.
Μου φαίνεται καμιά φορά πως ο Θεός, όταν δημιούργησε τον άνθρωπο, υπερεκτίμησε τις ικανότητές του.
Δεν υπάρχουν αδιάκριτες ερωτήσεις. Υπάρχουν μόνο αδιάκριτες απαντήσεις.
Η σταθερότητα είναι το τελευταίο καταφύγιο αυτών που δεν έχουν φαντασία.
Όταν ήμουν νέος, νόμιζα ότι το χρήμα είναι το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή. Τώρα που είμαι γέρος, το ξέρω.
Το χειρότερο πράγμα από το να σε κουτσομπολεύουν είναι το να μη σε κουτσομπολεύουν.
Πρέπει να είναι κανείς πάντα ερωτευμένος. Γι' αυτό δεν πρέπει να παντρεύεται.
Στον αγώνα της ζωής, όποιος κι αν είναι ο στόχος σου, να κρατάς τα μάτια σου στο λουκουμά κι όχι στην τρύπα.
Κυνικός είναι αυτός που ξέρει την τιμή όλων των πραγμάτων, αλλά την αξία κανενός.
Η ηθικολογία είναι απλά η στάση που υιοθετούμε απέναντι σε ανθρώπους που, προσωπικά, αντιπαθούμε.
Το χειρότερο πράγμα με τους φανατικούς είναι η ειλικρίνεια.
Ο άνθρωπος είναι λιγότερο ο εαυτός του όταν μιλάει ως ο εαυτός του. Δώσ’ του μια μάσκα και θα σου πει την αλήθεια.
Η ανώτερη μορφή ατομισμού είναι η δημιουργικότητα.
Η εκπαίδευση είναι θαυμάσιο πράγμα. Αλλά καλό είναι να θυμόμαστε ότι τίποτε από όσα αξίζει να γνωρίζουμε δεν μπορεί να διδαχθεί.
Πολύ μακιγιάζ και λίγα ρούχα, αποτελούν πάντα ένα αλάνθαστο σημάδι απελπισίας σε μια γυναίκα.
Είναι απαράδεκτο να χωρίζουμε τους ανθρώπους σε καλούς και κακούς. Οι άνθρωποι είναι είτε γοητευτικοί είτε βαρετοί.
Οι γυναίκες μας αγαπούν για τα ελαττώματά μας. Αν έχουμε ελαττώματα, θα μας συγχωρέσουν τα πάντα, ακόμα και την ευφυΐα μας.
Οι γέροι πιστεύουν τα πάντα. Οι μεσήλικες υποψιάζονται τα πάντα. Οι νέοι ξέρουν τα πάντα.
Όταν εκπληρώνω τα καθήκοντα που έχω προς τον εαυτό μου, νοιώθω μια απέραντη ευχαρίστηση.
Με το να γίνεις μάρτυρας, κατορθώνεις να γίνεις διάσημος χωρίς να έχεις ταλέντο.
Η μοναδική γοητεία του παρελθόντος είναι ότι είναι παρελθόν.
Όταν ο τρίτος της σύζυγος πέθανε, έγινε ξανθιά και θλιμμένη.
Όλος κόσμος υπήρξε ένα στρείδι για μένα, αλλά χρησιμοποίησα λάθος πιρούνι.

H βάση της αισιοδοξίας είναι αγνός τρόμος.

Μόνο οι άστατοι γνωρίζουν τις χαρές της αγάπης. Οι σταθεροί γεύονται την τραγωδία της.

Ποτέ μην εμπιστεύεσαι μια γυναίκα που λέει την πραγματική της ηλικία. Αν μπορεί να πει αυτό, είναι ικανή για τα πάντα.

Ο καθένας γεννιέται βασιλιάς και οι περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν στην εξορία.

Στην αγάπη αρχίζουμε απατώντας τον εαυτό μας. Μόνο αργότερα απατούμε τους άλλους.

Είχε μια από αυτές τις χαρακτηριστικές αγγλικές φυσιογνωμίες που τις βλέπουμε μια φορά και δεν τις θυμόμαστε ποτέ πια.

Το ποτήρι των ατυχιών της Ιρλανδίας έχει ξεχειλίσει εδώ και καιρό, αλλά δεν είναι γεμάτο.

Αντιπαθώ τα επιχειρήματα κάθε είδους. Είναι πάντα χυδαία και, συνήθως, πολύ πειστικά.

Ο ποιητής μπορεί να υπομείνει τα πάντα, εκτός από ένα τυπογραφικό λάθος.

Δεν έχω να δηλώσω τίποτα [στο τελωνείο] εκτός από τη μεγαλοφυΐα μου.

Είτε η ταπετσαρία ξεθωριάζει είτε εγώ...

Abstract

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Sat, 05 Dec 2009 17:02:00 +0000

Θα θελα να μουν γραμμή…

Μία γραμμή χωρίς συγκεκριμένο σχήμα…

Μόνο δωσ μου κίνηση…

Θα γίνω καμπύλη και θα δώσω χρώμα στον εαυτό μου…Θα γίνω κόκκινη σαν τα μάτια μου…Θα συνεχίσω να τρέχω…Θα γίνω ευθεία και θα δεχτώ επίθεση από άσπρες κουκκίδες…Θα αντικρούσω με ροζ δάκρυα…

Θα γίνω ξανά καμπύλη, μόνο που τώρα θα είμαι πράσινη…Τρέχοντας θα σχηματίσω ένα όμορφο λουλούδι…Ένα μαγικό ραβδί θα με αγγίξει και θα γίνω μωβ…Και θα ανατιναχτώ!!!

Και μετά θα μαζευτούν τα κομμάτια μου…Θα γίνω τριαντάφυλλο…Με διάθεση ρομαντική…Το χρώμα μου θα είναι γαλάζιο…Και τις άκρες των πετάλων μου θα τις χαιδέψει νεραιδένια ασημόσκονη…Θα χαμογελάσω…

Οι κουκκίδες μου θα αρχίσουν να πέφτουν…Και στο σημείο του κενού που θα ενωθούν και πάλι θα σηματίσω μία γυναίκα με μακριά μαλλιά να τυλίγουν το κεφάλι της και να χαιδεύουν τη γύμνια της. Το κορμί της θα είναι τεντωμένο, η μέση της θα σπάει προς τα πίσω, σε μία χορευτική κίνηση, έρωτα κι απόγωσης μαζί…Τα χέρια της θα είναι υψωμένα προς τα πάνω, τα δάχτυλά της θα είναι λυγισμένα, στις άκρες των νυχιών της θα υπάρχουν διαμάντια…

Γύρω της θα υπάρχει νερό…Αυτό θα κάνει τα μαλλιά της να αναδεύονται σε έναν ανάλαφρο χορό καλύπτοντας κάθε φορά και άλλο σημείο του σώματός της…Τα μάτια της θα είναι γαλάζια…Ίσως γκρί. Τα χείλη της θα ‘ναι μισάνοιχτα, οι λέξεις μετέωρες στη γλώσσα της…Και μόλις τα μάτια της κλείσουν, το κεφάλι της θα γείρει προς τα κάτω και τα χέρια της θα τυλίξουν τον κορμό της…Το όνειρο που ήταν θα αρχίσει να χάνει ύψος…

Η πτώση του ανθρώπου από τον Παράδεισο…

Γιατί όμως έπεσε η Εύα;Δεν έφαγε αυτή το μήλο…Ο Αδάμ δάγκωσε το μήλο κάποιας άλλης…Αλλά η Εύα γιατί να μην μείνει στον ονειρεμένο αυτό τόπο;

Γιατί αυτός ο τόπος υπάρχει μόνο για την Εύα και τον Αδάμ…Και όταν ένας από τους δύο εγκαταλείψει…Τότε ο τόπος αλλάζει…Η Εύα τιμωρείται…Ο Αδάμ αρχίζει να δαγκώνει μήλα από διάφορες μηλιές ακατάσχετα…Κι αν την Εύα δεν την τρομάζει τόσο αυτό, γιατί έπεσε πια από τα σύννεφα, τι παραπάνω μπορεί να χάσει;, την πικραίνει…Το δικό της μήλο σαπίζει…Και η κοιλιά του Αδάμ έχει φουσκώσει από ξένα μήλα…

Η Εύα…εξαυλώνεται μπροστά στα μάτια σου…Δεν χρειάζεται να μάθεις το τέλος της ιστορίας, άλλωστε δεν είναι και πολλές οι εναλλακτικές…

Ξαναγίνομαι μία καμπύλη…Βιάσου να με ξεχάσεις σαν να μήν υπήρχα…

Κρύα βραδιά απόψε γαμώτο…

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Sat, 05 Dec 2009 16:37:00 +0000

Πέρασα μέσα από μικρούς δρόμους, μεγάλους δρόμους, με παρέα, μόνη…Ζήτησα πολλά από τους άλλους…

Ζήτησα όσα νόμιζα πως μου άξιζαν…Αχάριστη και άπληστη πάντα… Ίσως τελικά ότι περνάω να μου αξίζει…Γιατί όπως λέει και μία παλιά κινέζικη παροιμία όπως έστρωσες κοιμάσαι…

Πότε όμως έστρωσα εγώ έτσι ώστε να χωρέσουν στο κρεβάτι μου τόσα και τόσοι;Πότε κάλεσα εγώ “φιλεναδίτσες με τις οποίες έκοψα επαφή”, έναν νταβατζή πάνω απ το κεφάλι μου, να μου ρουφάει το μεδούλι, να έχει παιχνιδάκι την λύπη μου και τη χαρά μου και να μου πετάει λιγοστά ψίχουλα ζητώντας μου ευγενικά και παρακαλετά να “σκάσω γιατί είμαι πολύ λίγη για να μιλήσω”;

Όταν ευχόμουν να είμαι ευτυχισμένη δεν εννοούσα εικονικά…Εννοούσα πραγματικά…

Θέλω τόσο να φύγω….Τόσο μα τόσο… (εγώ σ αυτό το σκηνικό δεν θέλω πια να συμμετέχω)

Περπατώντας απόψε βρέθηκα μπροστά σε ένα μεγάλο γκρίζο δέντρο, στην άκρη μιας πλατείας…Ήταν μόνο του…Τα φώτα τόνιζαν τις ρίζες και μέρος του κορμού του…Ο κορμός του ήταν λίγο μεγαλύτερος από το σώμα μου…Ξαφνικά το χρώμα του μου φάνηκε ελκυστικό…Ήθελα να είχε μία πόρτα, να μπω μέσα, και να βρεθώ σε ένα λιβάδι με ξωτικά…

Ναι ρε παίχτη…Τρελάθηκα. Δικαίωμα την τρέλα έχω κι εγώ έχεις κι εσύ έχουμε όλοι…Άντε παράτα με τώρα…

Νυχτώνει…

Νύχτωσε…Δεν απολαμβάνω πολύ φως αυτό το καιρό φυλακισμένη εδώ μέσα…Μου λείπει η ευκολία να απλώνω το χέρι και οι ακτίνες του ήλιου να ζεσταίνουν τα δάχτυλά μου…Μου λείπει να ξέρω ότι είμαι ασφαλής…Μου λείπει να μελαγχολώ χωρίς λόγο…Καλά να περνάς παίχτη…

Εγώ είμαι εδώ…Και περιμένω να ψοφήσω…

Είμαι εδώ…Και η υπομονή μου εξαντλείται…

Είμαι εδώ…Και κουράστηκα…

Είμαι εδώ…Αλλά είμαι και αλλού…Κάπου σ έναν όμορφο τόπο με τους φίλους μου τα ξωτικά…

Εκεί μάλλον καταλήγω…

Torn apart…

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Sat, 05 Dec 2009 14:53:00 +0000

Και τώρα που όλα ρημάχτηκαν...Σου δίνω τις καλύτερες ευχές μου...Φοράω το σκισμένο μου τζιν και τα λιωμένα μου σταράκια και μπαίνω σε μία μάχη που ξέρω ότι θα χάσω...Κάποιοι θα με πουν αυτόχειρα...Εγώ όμως δεν θέλω φεύγοντας (σύντομα ή όχι) να πω πως έζησα μία ζωή μέσα στην ασφάλεια και δεν ακολούθησα ποτέ κανέναν επικίνδυνο δρόμο ή δεν πήρα ποτέ κανένα ρίσκο…

Έκανα γαμώτη μου ανοίγματα…Και όμως νιώθω πως όλα έχουν κλείσει…Νιώθω ότι δεν έχω από που να στηριχτώ… Και ξέρεις κάτι ρε παίχτη;Κουράστηκα να λέω ψέματα στον εαυτό μου κάθε μέρα πως όλα είναι καλά… Κουράστηκα και να μου λένε συνέχεια ψέματα πως είναι όλα καλά… Τίποτα δεν είναι καλά… Υποφέρω… Και αν συνεχίσω θα υποφέρω κι άλλο, απλά θα παριστάνω ότι και τώρα… Ότι δεν είμαι αρκετά έξυπνη για να καταλάβω ότι υποφέρω…

Κέρατάς, δαρμένος, αλήτης, ρέμπελος και ρεμπεσκές…

Είναι μέρες τώρα που νομίζω ότι είμαι έγκυος…Είναι μέρες τώρα που ξέρω ότι δεν είμαι, απλά το νομίζω… Εφηβική φοβία… Κι όμως…Είμαι τόσο χρονών… Άλλοι στην ηλικία μου έχουν παιδιά, σπίτι, μία καλή δουλειά και είναι υπέυθυνοι για όλα αυτά…Εγώ είμαι ότι έγραψα πιο πάνω…

Ένα δαρμένο σκυλί που δεν βρίσκει πια τον λόγο να γαβγίσει…Δεν θέλει να γλύφει άλλο τις πληγές του…Όλο το σώμα του είναι μία πληγή…Παραπονεμένα λόγια…Κλάψες…

Κάνε μου τη χάρη ρε παίχτη και βούλωστο πια…Άσε με μία φορά να τα πω χωρίς να ντρέπομαι…Χωρίς να φοβάμαι ότι κάτι έχω να χάσω…Η υπόληψή μου χάθηκε από την στιγμή που αντίκρυσα τον πρώτο μου συνάνθρωπο…

Φοβάμαι το κρύο, σαν χελιδόνι

Θέλω να πετάξω…Σαν χελιδόνι…

Έχω φτερά, σαν χελιδόνι

Και αλυσίδες, σαν άνθρωπος…

Σήματα καπνού...

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Fri, 27 Nov 2009 20:29:00 +0000

Kυνικά, ωμά, απλά..
Όχι δεν είμαι πάντα έτοιμη για κοινωνικές επαφές...Σπάνια...Ναι...
Και όχι δεν έχω πάντα υπομονή...
Είναι στιγμές σαν κι αυτή που θέλω απλά να ακούω...Να γράφω...Να μην μιλάω...Να καπνίζω...Και να πίνω καφέ...Αν και λίγο αλκοόλ δεν θα με χάλαγε τώρα..

Όχι ότι βοηθάει σε κάτι...Απλά...Δεν μπορώ καλύτερα...
Όχι ότι δεν εκτιμώ...Απλά χρειάζομαι μία ώρα να γυρίσω πίσω...Στο παιδικό μου δωμάτιο...Στην ζεστασιά αυτού του εφιάλτη...Στην σπίθα που αργόφεγγε για τόσες χιλιάδες ώρες...Στην απαλή ήρεμη ασφαλή μονοτονία και μιζέρια που μου πρόσφεραν οι τέσσερις ροζ τοίχοι που με τον καιρό γίναν κίτρινοι...
Που όταν μεγάλωσα αρκετά για να μην έχω ροζ δωμάτιο το έκανα κόκκινο...Αράβικο...Χμ..Κι όμως...Ξέρω...Αν ξαναγυρίσω εκεί μέσα θα θαφτώ για πάντα...Θα είμαι ζωντανή νεκρή.Πως το λένε;Undead.
Γουστάρω να ζω...It s more my style...

Aλλά να...
Τις στιγμές (γιατί ευτυχώς είναι μόνο στιγμές) που η ύπαρξή σου στάζει απογοήτευση, δεν θες να την κολλήσεις σε άλλους...
Και τι να πεις πια όταν τίποτα δεν σου κάνει;
Μακάρι να είχα το χάρισμα να μιλάω όμορφα...Ακόμη κι αυτό το μικρό που έχω να πω θα το στόλιζα με ομορφιά και χάρη και θα το χάριζα...
Αλλά δεν μπορώ..

Ωμά και κυνικά...Χωρίς πολλά πολλά...Χρησιμοποιώ τον λόγο πρακτικά...Μιλάω μόνο αν έχω κάτι να πω...Σαν έφηβη..Σαν ηλίθιο μικρό παιδάκι...Μπορεί να περάσουν ώρες χωρίς να βγει λέξη...Απλά γιατί δεν υπάρχει λόγος...Δεν υπάρχει ερέθισμα...Δεν υπάρχει υπόβαθρο και τρόπος να μιλήσω...Κι αν το κάνω, θα βγουν μόνο ασυναρτησίες...Πάντα βγαίνουν μόνο ασυναρτησίες...

Νομίζω ότι έχω Αλτσχάιμερ...Πάντως σίγουρα έχω πονοκέφαλο..Όλη μέρα...Αλλά δεν θέλω ησυχία...Γουστάρω φασαρία...Βαβούρα...

συγνώμη για την σιωπή μου...δεν το κάνω ηθελημένα...

Σύννεφα...

noreply@blogger.com (Obnoxious) — Fri, 27 Nov 2009 20:08:00 +0000

Πόνος..
Κάποια μέρα ο πόνος θα περάσει...
Σκέψεις...
Οι ίδιες και οι ίδιες σκέψεις...
Το μισώ όταν το μυαλό μου γυρνάει ξανά και ξανά στις ίδιες βαρετές και μονότονες διαδρομές...Ειδικά τώρα που έχει ανάγκη ο νους να δραπετεύσει...
Αν κλείσω τα μάτια ο πόνος θα γίνει ακόμη πιο έντονος...
Ως πότε θα υπάρχει αυτή η διαδρομή;Και γιατί, ποιος, που την έβαλε στο χάρτη μου;Με ρώτησαν μήπως αν την θέλω;Όχι...Φταίω κι εγώ που πάει τόσος καιρός κι ακόμα δεν την ξερίζωσα...Και όχι μόνο δεν την ξερίζωσα αλλά την αφήνω να με ξεριζώνει...Λες και υπάρχουν στιγμές που όλο μου το είναι περιστρέφεται από αυτό...Λες και με καθορίζει μία μόνο ατυχής συγκυρία...
Τι είπα;
Ατυχής συγκυρία;Χα!
Έτσι το λέμε τώρα....Γελάσαμε πάλι...Δηλαδή αν έβγαζα ένα σπυρί κάπου..άβολα θα το ονόμαζα κι αυτό ατυχή συγκυρία;
Δεν ονοματίζω το δρόμο...Τα ονόματα δίνουν δύναμη ακόμη και σε κάτι ασήμαντο...Και έτσι θέλω να το βλέπω: κάτι ασήμαντο...
Το σύννεφο μία γίνεται πυκνότερο μία αραιότερο...

Ψάχνω τη λύση...
Όλη μου τη ζωή ψάχνω κάποια λύση...
Τι ηλίθια που είμαι...
Λες και μπορώ με μία λέξη ή με μία πράξη να σώσω τον εαυτό μου απ την ντροπή...
Μάλλον είναι καλύτερα να με συνηθίσω...Είμαι κάποια που ψάχνει να βρει λύση για κάτι που την κάνει να ντρέπεται...

Και πάλι ευτυχώς που γύρω μου υπάρχουν όμορφα πράγματα...ΜΕ κάνουν να ξεχνιέμαι...Απ τη ζωή μου...Που όσο πάει...
Δεν ξέρω...
Ίσως απλά να ναι μύρλα του πόνου...
Ίσως φταίνε τα φεγγάρια...Ίσως πάλι φταίω κι εγώ..

Κι αν είναι όλα ψέμματα...Τότε είμαι πολύ ευτυχισμένη...Απλά δεν το ξέρω ακόμη...