مکالمات ذهنی

شهید گمنام

noreply@blogger.com (مجید) — Tue, 23 Jun 2009 04:10:00 +0000

رهبر من آن جوانی است که نامش را نمی دانم. سنش را نمی دانم و عکسش را ندیده ام. در صف اول تظاهرات آگاهانه سینه اش را جلوی گلوله سپر کرد و در خون خود غلتید. پیکرش را به جای این که به احترام شهادتش بر سر و دست حمل کنند، با یک پا و یک دست آویزان روی زمین کشیدند و عقب آوردند. دنیا دلیریش را و جان کندنش را ندید، و در گمنامی جاودانه شد.

چرا این طور کردی؟

noreply@blogger.com (مجید) — Tue, 16 Jun 2009 00:39:00 +0000

آقای خامنه‌ای! این مردم بالغانه خواستند با تو مصالحه کنند. موسوی کاندید ایده‌آل خیلی از این مردم نبود. مردم خواستند حد وسط بین خواسته‌های خودشان و نظام شما را بپذیرند. این چه جوابی بود به این مصالحه بالغانه مردم؟ می‌توانست فرصتی باشد برای آشتی مردم و نظام شما. چرا فرصت‌سوزی کردی؟

مهم است امشب

noreply@blogger.com (مجید) — Sat, 13 Jun 2009 02:01:00 +0000

امشب شب مهمی است. ایران امشب با ایران دیشب به اندازه یک سلسله فاصله دارد. خودشان نخواستند. خودشان پشت کردند.

وقاحت و جاه‌طلبی هراسناک

noreply@blogger.com (مجید) — Mon, 08 Jun 2009 03:56:00 +0000

تا چند روز پیش احمدی‌نژاد را فقط موجود حقیری محتاج توجه می‌دیدیم. اما از روز شروع مناظره‌ها رسما از احمدی‌نژاد ترسیده‌ام. مقایسه کردن احمدی‌نژاد با هیتلر از طرف اسراییل به نظر من هم فرصت‌طلبانه و ماهی گرفتن از آب گل آلود می‌آمد. اما این طور وقیحانه و قانع‌کننده دروغ گفتن و کنار زدن هر رقیبی با پرونده‌سازی‌های راست و دروغ، در ترکیب با جاه‌طلبی‌های جهانی و «آخرالزمانی» احمدی‌نژاد نگرانی من را وارد مرحله تازه‌ای کرده.

کلامی از ابر مرد تاریخ معاصر ایران، محمد مصدق

noreply@blogger.com (مجید) — Mon, 08 Jun 2009 00:48:00 +0000

برای کسانی که نمی‌توانند عکس را ببینند:

من جان خود را در بیان حقیقت و اعتقادم به مخاطره افکندم و دیگران از دادن یک رأی کبود حتی به صورت مخفی اباء نمودند.

افاضات انتخاباتی من (۷)

noreply@blogger.com (مجید) — Sat, 06 Jun 2009 05:03:00 +0000

در طول عمر جمهوری اسلامی قهر سیاسی زیاد کردیم. آخرین باری که قهر سیاسی‌مان اوضاع را بهتر کرد کی بود؟ راستی یادت هست اولین قهر سیاسی را؟ یادت هست نتیجه استعفای دولت موقت ملی چه شد؟ همان قهر سیاسی شد سنگ بنای آن چه که امروز از آن می‌نالیم. به حرف جمهوری اسلامی نیست که رأی ما نشانه اقتدار نظام است. به عمل است که در عمل هر بار قهر سیاسی کردیم نظام سلطه مستحکم تر شد.

افاضات انتخاباتی من (۶)

noreply@blogger.com (مجید) — Fri, 05 Jun 2009 16:20:00 +0000

به قول اهالی بلاد کفر: یک بار فریبم دادی شرم بر تو، بار دوم که فریبم دادی شرم بر من! نشستیم و به بلاهت مردم آمریکا که دو بار بوش را رییس جمهورشان کردند خندیدیم و خوش بودیم. جوالدوز را به دیگران زدیم، سوزنی هم به خود بزنیم و ببینیم که چند مرده حلاجیم. لیاقت‌مان یک دوره دیگر احمدی نژاد است؟

دعاهای انتخاباتی من (۵)

noreply@blogger.com (مجید) — Thu, 04 Jun 2009 21:39:00 +0000

خدایا. برای دور بعد عقوبت گناهان‌مان لطفا همان بلایای زمان انبیاء را بفرست. این احمدی‌نژاد را از کجا آوردی؟

اعترافات انتخاباتی من (۴)

noreply@blogger.com (مجید) — Thu, 04 Jun 2009 21:37:00 +0000

یک اعتراف دارم. دیشب احمدی نژاد به من ثابت کرد که اشتباه می‌کردم. وقتی احمدی‌نژاد گفت: «من می‌تونم درباره پرونده یک خانومی با شما صحبت کنم ... بگم؟! بگم؟!» به من ثابت شد که بر خلاف تصور قبلی‌ام می‌توانم حتی بیشتر از این از احمدی‌نژاد متنفر و منزجر باشم، با آن لحن تهدید کننده و مشمئز کننده‌اش.

افاضات انتخاباتی من (۳)

noreply@blogger.com (مجید) — Tue, 02 Jun 2009 16:54:00 +0000

۱۰۰سال است که می خواهیم ۱ ساله و ۵ ساله و ۱۰ ساله این کشور را آباد و از این رو به آن رو کنیم. یک بار هم بیاییم ۳۰ و ۵۰ ساله این کشور را آباد کنیم. باور کنید کمتر طول می کشد. ثبات را انتخاب کنیم. رأی بدهیم.

افاضات انتخاباتی من (۲)

noreply@blogger.com (مجید) — Tue, 02 Jun 2009 16:53:00 +0000

نه! موافق نیستم. قانون اساسی «علت» همه مشکلات این کشور نیست. قانون اساسی «معلول» یک مشکل بزرگتر است: «فقر فرهنگی». اجازه بدهیم که در ثبات و آرامش وضع معیشتی و فرهنگی مردم بهتر بشود. توسعه سیاسی و اصلاح قانون اساسی هم وقتی که اکثریت واقعی جامعه ظرفیت پذیرش آن را داشتند به موقع خواهد رسید.

افاضات انتخاباتی من (۱)

noreply@blogger.com (مجید) — Mon, 01 Jun 2009 21:37:00 +0000

من ترجیح می دهم که ۱۰ قدم آرام، استوار و پایدار بردارم تا این که نقشه دویدن ۱۰۰ قدم را بریزم و در وقت عمل یا پای «راست»ام به پای «چپ»ام گیر کند یا پای «چپ»ام به پای «راست»ام گیر کند و بعد از ۴ سال چشم باز کنم و ببینم که قدم از قدم برنداشته ام.

یک توقع خنده‌دار از شورای نگهبان

noreply@blogger.com (مجید) — Wed, 20 May 2009 21:53:00 +0000

با خودم فکر می‌کردم اگر شورای نگهبان ذره‌ای صداقت داشت و واقعا اعتقادش مطابق ادعایش بود، باید احمدی‌نژاد را بخاطر دروغ‌گویی در پیش‌گاه مردم در مورد ماجرای هاله نور رد صلاحیت می‌کرد.

نه این که من با اختیار نظارت استصوابی مورد ادعای شورای نگهبان موافق باشم. فقط توقع کمی یکنوایی دارم.

توقع خنده‌داری است البته.

کاش به اندازه او می‌فهمید

noreply@blogger.com (مجید) — Sun, 17 May 2009 01:01:00 +0000

حدود یک سال پیش رادیو ان‌پی‌آر برنامه‌ای داشت درباره تجربه یکی از کارکنان سازمان ملل درباره ازدواج‌های اجباری در افغانستان (هر چه تلاش کردم نتوانستم متن آن را در سایت ان‌پی‌آر پیدا کنم). ماجرا درباره آشنایی این کارمند سازمان ملل با یک مرد جوان افغان بود. خانواده مرد جوان می‌خواستند او را مجبور کنند که با دختر مورد نظر آنها ازدواج کند. اما مرد جوان به دختر دیگری علاقه‌مند بود.

این خانم کارمند سازمان ملل تلاش می‌کند که این پسر و دختر علاقه‌مند به هم بتوانند با هم ازدواج کنند. اما متوجه می‌شود که در این صورت خانواده مرد جوان او را طرد خواهند کرد و مرد جوان خیلی زود باید بتواند روی پای خودش بایستد.

اصل نکته‌ای که برایش این ماجرا را نقل می‌کنم این‌جا است. این خانم می‌گفت که به کارمندان سازمان ملل که باید درکشورهای در حال توسعه فعالیت کنند آموزش داده می‌شود که از ابتدایی‌ترین اصول فعالیت ما این است که به هیچ عنوان به اشخاصی که با آنها آشنا می‌شویم کمک مالی نکنیم. البته هیچ کس مخالف کمک مالی با نیت خیر شما نیست و از آن استقبال هم می‌کند. اما اگر منابع مالی برای خیریه دارید، به جای این که آن‌ را صرف بر طرف کردن مشکل یک فرد کنید، خیریه‌تان را به پروژه‌های توسعه‌ای مثل ساختن مدرسه و بیمارستان اختصاص می‌دهید.

این خانم نقل می‌کرد که برای نجات دادن این دختر و پسر جوان از ازدواج اجباری بر خلاف اصول حرفه‌ای‌اش رفتار کرده بود و چندین هزار دلار به مرد جوان کمک کرده بود که بتواند مستقل از خانواده زندگی کند. که البته بعد از بازگشت به افغانستان متوجه شده بود که مرد جوان پول را گرفته و در نهایت هم دختر مورد علاقه‌اش را رها کرده و با همان دخترموردنظر خانواده ازدواج کرده.

گوش دادن به این گزارش من را خیلی به فکر فرو برد. هر بار که خبری درباره سفرهای استانی احمدی‌نژاد می‌خوانم این ماجرا به خاطرم می‌آید. هر بار از خودم می‌پرسم چرا رییس جمهور کشور من به اندازه یک کارمند ساده سازمان ملل نمی‌فهمد؟ کسی که «وظیفه‌»اش (و نه «خیریه»‌اش) توسعه مناطق محروم است، چرا باید منابع مالی این مردم را به جای ساختن بیمارستان و مدرسه و سایر پروژه‌های عام‌المنفعه بصورت موردی و در پاسخ به نامه‌های عجز و لابه، با منشی شاهانه به خودشان صدقه بدهد.

من می‌خواهم کشورم رییس جمهوری داشته باشد که از این حداقل سطح شعور بی‌بهره نباشد. «جمهوری تمام‌عیار» پیش‌کش.

حکایت من و تو دوست تحریمی

noreply@blogger.com (مجید) — Tue, 12 May 2009 13:36:00 +0000

دوست عزیز تحریمی. می‌دانی شباهت من و تو چیست؟ این که هر دو سر سفره کوکب خانم نشسته‌ایم. می‌دانی فرق من و تو چیست؟ این که تو می‌گویی تا خاویار با کره و شامپاین سرو نکنند لب به غذا نمی‌زنی. اما من نیمرو با نان شاید مانده را به پیاز با نان کپک زده ترجیح می‌دهم. می‌دانی مشکل من و تو چیست؟ این که اگر تو هم به نیمرو با نان مانده راضی نشوی، در حلقوم هر دومان نان کپک زده با پیاز فرو می‌کنند.

در مدح تصمیم‌های متوسط

noreply@blogger.com (مجید) — Sat, 11 Apr 2009 15:03:00 +0000

خدایا. در سال جدید به کشور ما و مردم ما این توفیق را بده که تصمیمات متوسطی بگیرند. تصمیم‌های خوب و عالی پیش‌کش.

نانوا می‌شویم

noreply@blogger.com (مجید) — Tue, 27 Jan 2009 05:11:00 +0000

بعد از اجرای موفقیت‌آمیز پروژه «نون بربری» (عکس‌ها را ببینید)، یکی از دوستان ولولهُ پختن نان سنگک را به وجودم انداخته.

فعلا در حال تحقیق کردن درباره نحوه پختن نان سنگک هستم. ظاهرا تنها راهنمای تهیه خانگی نان سنگک را تا این لحظه خسن آقا نوشته. البته «بنده خدا» (Irony!)خودش هم خیلی ادعایی ندارد که راهنمایش بی‌نقص است.

حالا من نسبت آب و آرد خمیر سنگک را در یک مقاله علمی پیدا کرده‌ام. باور کنید علمی است. حداقل دانشگاهی هست. در این مقاله نوشته که تقریبا به ازای هر یک کیلو آرد، باید ۹۰۰ گرم آب ریخت. ۲۰ درصد هم خمیر ترش که باید با همین نسبت‌ها به علاوه مایه خمیر روز قبل تهیه شده و استراحت داده شده باشد.

من وقتی که در ایران دانشجوی فوق‌لیسانس بودم، همیشه با خودم می‌گفتم که: بابا! چرا جوامع علمی و دانشگاهی ایران همیشه در حال تحقیق در حد آپولو هوا کردن هستند و آخر سر هم مقاله‌های حتی کپی‌کاری نشده هم توی قفسه کتابخانه‌ها خاک بخورد. در حالی که خیلی پروژه‌های زمینی و خاکی هست که می‌تواند دردی از مشکلات این مملکت دوا کند. الان هم این مقاله حداقل باعث شد که من در این دیار غربت بتوانم ایده‌ای از نحوه درست کردن خمیر نان سنگک پیدا کنم.

فعلا سنگ‌ریزه‌اش را تهیه کرده، شسته و در اجاق گاز حرارت داده‌ام که تا جای ممکن بهداشتی بشود. خمیر ترش را هم درست کرده و گذاشته‌ام که استراحت کند. قصد دارم فردا تنی به آرد بزنم و ببینم که چه می‌شود. اگر حاصل پروژه خیلی آبروریزی نبود، اینجا هم گزارش آن را می‌نویسم.

عجالتا این چند مطلبی را که در نتایج جستجوهایم پیدا کردم فهرست می‌کنم که بعدا راحت‌تر پیدایشان کنم.

ـ شاطری که نویسنده شد: کتابی در مدح نان سنگک
ـ بهداشت و تهیه نان بدون جوش شیرین
ـ نان سنگک (کمی تاریخچه، کمی تعریف از خاصیت)

مراسم لپ‌کشانی در ولیمه علی دایی

noreply@blogger.com (مجید) — Thu, 01 Jan 2009 16:08:00 +0000

نمی‌توانم تصمیم بگیرم این که بعد از مدت کمی زندگی کردن در خارج از ایران این طور حرکات به نظرم غیرعادی می‌رسد چیز خوبی است یا چیز بد. حداقل می‌دانم که این حس من از آسمان نیافتاده است. من با بیشتر همکاران فعلی‌ام در طول یک سال مواجهه روزانه، فقط یک بار آن هم همان بار اول آشنایی دست داده‌ام. با بعضی از آن‌ها حتی یک بار هم دست نداده‌ام. با دوستان غیرایرانی هم شرایط همین طوری است. لپ‌کشانی و روبوسی هم که این‌جا از نشانه‌های «لطافت طبع» آقایان است. همین!

(عکس‌ها از اینجا)

از میان کامنت‌های خلایق در بالاترین

noreply@blogger.com (مجید) — Tue, 30 Dec 2008 02:51:00 +0000

پسر من که کلاس اول ابتداییه روزهای اول سال می گفت هر روز سر صف دعا می کنیم:
"خدایا خدایا تا انقلاب بعدی این نهضت خمینی..."

* * *

منم هم که بچه بودم تیتر یه اخبار بود که می گفت:
نچرخید..نچرخید... جمهوری اسلامی خیلی با این جمله حال می کردم
اما بعد فهمیدم میگه "نه شرقی نه غربی جمهوری اسلامی"

* * *

من خودم بچه بودم قبل اخبار فکر می کردم میگه:
انگزه انگزه انگز ان گز ان گز!
زن عمو،زن عمو،زن عمو!
وحده وحده لا شریک له...
الله اکبر خمینی رهبر
بعد همیشه واسم سوال بود چرا تو تلویزیون حرف زشت میزنه!

* * *

خواهرم كلاس اول بود برده بودنش راهپيمايي وقتي آمد پرسيديم چي چي شعار ميدادين گفت ميگفتيم مرگ بر آمريكا و مرگ بر اسماعيل
گفتم بيچاره اسماعيل تو بچگيش كه زير كارد ابراهيم بود حالا هم بچه ها فحشش ميدن

* * *

روي دفترچه‌هاي بسيج اقتصادي (!!) مي‌خوندم
تعاوني علي اكبر تقوي
فكر مي‌كردم عجم آدم گنده‌ايه اين علي اكبر تقوي
***
بعدا فهميدم آيه‌ي قرآنه: تعاونوا علي البر و التقوي

* * *

(از اینجا)

عنوان ندارد

noreply@blogger.com (مجید) — Sat, 27 Dec 2008 13:56:00 +0000

بالاخره زندگی مسابقه هست یا نه؟ اگر هست، با خودت یا با بقیه؟ مسابقه برای مسابقه، یا مسابقه برای بردن؟

پی‌نوشت: یا مسابقه برای نباختن؟

...

noreply@blogger.com (مجید) — Sat, 27 Dec 2008 01:57:00 +0000

این مثلا قرار بوده که جک باشد. هر چند که خنده‌دار نیست، اما جای تعمق دارد:

چاک از یک مزرعه‌دار در تکزاس یک الاغ خرید به قیمت ۱۰۰ دلار. قرار شد که مزرعه‌دار الاغ را روز بعد تحویل بدهد. اما روز بعد مزرعه‌دار سراغ چاک آمد و گفت: «متأسفم جوون. خبر بدی برات دارم. الاغه مرد.»

چاک جواب داد: «ایرادی نداره. همون پولم رو پس بده.»

مزرعه‌دار گفت: «نمی‌شه. آخه همه پول رو خرج کردم.»

چاک گفت: «باشه. پس همون الاغ مرده رو بهم بده.»

مزرعه‌دار گفت: «می‌خوای باهاش چی کار کنی؟»

چاک گفت: «می‌خوام باهاش قرعه‌کشی برگزار کنم.»

مزرعه‌دار گفت: «نمی‌شه که یه الاغ مرده رو به قرعه‌کشی گذاشت!»

چاک گفت: «معلومه که می‌تونم. حالا ببین. فقط به کسی نمی‌گم که الاغ مرده است.»

یک ماه بعد مزرعه‌دار چاک رو دید و پرسید: «از اون الاغ مرده چه خبر؟»

چاک گفت: «به قرعه‌کشی گذاشتمش. ۵۰۰ تا بلیت ۲ دلاری فروختم و ۸۹۸ دلار سود کردم.»

مزرعه‌دار پرسید: «هیچ کس هم شکایتی نکرد؟»

چاک گفت: «فقط همونی که الاغ رو برده بود. من هم ۲ دلارش رو پس دادم.»

At the dentist

noreply@blogger.com (مجید) — Mon, 15 Dec 2008 16:41:00 +0000

One wisdom tooth gone. Another one to go. I'm currently at the dentist waiting for him to come back and extract the other one.

I'm blogging on the dentists seat using this amazing iPhone 3G.

Technology has come a long way (ok, it would kill me not to say that)

فلاش بک: انتخابات در یک ایالت قرمز

noreply@blogger.com (مجید) — Thu, 06 Nov 2008 23:21:00 +0000

دو ماه قبل از انتخابات
همکار مرد «آ» با تلفن: امروز صبح یک مقاله خوندم که بچه‌های نوجوون رو به صف کرده بود که باهاش پیمان وفاداری ببندن. درست مثل هیتلر. هیتلر هم قبل از به قدرت رسیدن همین کار رو کرده بود. حتی فکر رییس جمهور شدنش هم زهره من رو می‌بره.

یک ماه قبل از انتخابات
همکار زن «ب» با تلفن: من این حرف‌ها حالیم نمی‌شه. کسی که بچه‌ها رو بکشه (اشاره به سقط جنین) هر کاری از دستش بر میاد. اون هم یک بچه کُش هست... ولی سارا پیلین فقط قراره قائم مقام رییس جمهور باشه. قائم مقام رییس جمهور که برنامه و تجربه نمی‌خواد.

یک هفته قبل از انتخابات
همکار مرد «آ» به همکار مرد «پ» از ورای پارتیشن: امروز ستاد کارزار مک‌کین گفته که آگهی‌های تهاجمی بیشتری بر علیه‌ش پخش می‌کنن. به نظر من هر کاری که از دستشون بر میاد باید انجام بدن. مسأله نجات کشوره. طرف یک سوسیالیست به تمام معناست.

یک روز قبل از انتخابات
همکار مرد «پ» به همکار زن «ت» از ورای پارتیشن: به نظر من کاملا مشروع بود که برن سراغ موضوع جرمای رایت. باید زودتر از این حرف‌ها این رو موضوع آگهی‌های تهاجمی می‌کردن. مک‌کین خیلی بد مبارزه انتخاباتی کرد. باید بیشتر بهش حمله می‌کرد.

یک روز بعد از انتخابات
همکار مرد «آ» به همکار مرد «پ» از ورای پارتیشن: به ایالات متحده سوسیالیستی آمریکا خوش آمدید.

آش رشته

noreply@blogger.com (مجید) — Mon, 29 Sep 2008 01:20:00 +0000

بعد از ماه‌ها برنامه‌ریزی، این هم حاصل پروژه روز تعطیل من. ظاهرا از سبزی‌های فروشگاه «وال‌مارت» هم آش رشته در می‌آید. وقتی که در وال‌مارت گشنیز هم پیدا کردم کلی ذوق زده شدم.

هوس کشک «نسابیده» کرده‌ام. فعلا که دست‌ام از کشک «سابیده‌اش» هم کوتاه است.

این دستور پخت ساده آش رشته هم توصیه می‌شود.

تساوی در نظرسنجی = باخت اوباما؟

noreply@blogger.com (مجید) — Fri, 19 Sep 2008 21:25:00 +0000

یک پدیده‌ای است در عالم نظرسنجی به نام «پدیده بردلی» (Bradley Effect). به زبان خودمانی این پدیده یعنی این که هر سفیدی که گفت به یک سیاه رأی می‌دهد خیلی هم خوش‌بین نباش!

طی چند انتخابات گذشته در آمریکا مشاهده شده است که در رقابت‌های انتخاباتی که بین یک سفید و یک سیاه‌ در جریان بوده، با این که نامزد سیاه در نظرسنجی‌های حتی تا روز پیش از انتخابات پیش‌تاز بوده است، وقتی رأی‌های واقعی شمرده شد و نتیجه انتخابات اعلام شد، یا نامزد سیاه شکست خورده بود یا با برتری خیلی ضعیف‌تری از نتایج نظرسنجی برنده شده بود.

بردلی، صاحب نام این پدیده، سیاهی بود که در سال ۱۹۸۲ برای فرمانداری کالیفرنیا نامزد شده بود و در حالی که در نظرسنجی‌ها پیش‌تر بود، این پدیده یک حال درس‌آموز به او داد و انتخابات را باخت.

از میان دلایلی که برای این پدیده پیشنهاد می‌دهند این یکی مقبول‌تر است: وقتی که مصاحبه‌گر چه حضوری و چه تلفنی از فرد سفیدی نظرسنجی می‌کند، بعضی‌ها این احساس را دارند که اگر نگویند که به فرد سیاه رأی می‌دهند نژادپرست جلوه می‌کنند. بنابراین موقع نظرسنجی به مصاحبه‌گر می‌گویند که به نامزد سیاه رأی می‌دهند اما در روز رأی‌گیری که مخفیانه است به نامزد سفید رأی می‌دهند.

حالا تحلیل‌گران سیاسی می‌گویند این که اوباما برتری خیلی بافاصله‌ای از مک‌کین ندارد و یا اینکه تا همین چند روز پیش به مدت دو هفته از مک‌کین عقب‌ بود، ممکن است خیلی برای او گران تمام شود. چون روی بخش خیلی کوچک اما شدیدا سرنوشت‌سازی از این رأی‌های سفید نمی‌شود حساب کرد. یا از همین الآن رأی‌شان مک‌کین است و می‌ترسند نژادپرست جلوه کنند؛ یا این که روز رأی‌گیری نمی‌توانند خودشان را قانع کنند که واقعا بروند و به یک سیاه رأی بدهند. آخر سر یا به مک‌کین رأی می‌دهند یا این که در خانه می‌مانند که در هر دو صورت به ضرر اوباما است.

عده‌ای هم پیشنهاد داده‌اند که ممکن است این بار «پدیده بردلی وارونه» را هم شاهد باشیم. یعنی سیاه‌هایی که نظر واقعی‌شان را در نظرسنجی‌ها بیان نمی‌کنند یا رأی‌دهندگان جدید و جوانی که با جادوی سخن‌وری اوباما برای اولین بار به پای صندوق‌ها می‌روند و در نتیجه هدف نظرسنجی‌ها نبوده‌اند.