Önce onlar evlenmiş, zaman geçmiş aradan sonra bizim gençler birbirini beğenmiş. Evlenmişler onlar da.. Annem olmuş ablasına gelin, babam olmuş abisine bacanak…

En sevdiğim kuzenlerim hep onların çocukları, öyle ya hem amcamın oğlu, hem teyzemin kızı… Teyzem büyüktü tabi annemden; ablaydı. Bazen annesi, belki de kaynanası.. Bize de hiç görmediğimiz anneanne, babanne sevgisini gösterendi.. Hele amcam… Önceki senelerde hastalanmıştı amcam, yüreğim ağzıma gelmişti. Baba hasretim ne kadar büyüktür benim,babamın abisiz kalacak olması içimi nasıl kabartmıştı.. Babamın üzülecek olması kahretmişti.. İyileşti amcam..

3-5 gün önce babam, “Sana bir şey diyeceğim, korkma ama” demişti..”Teyzen rahasızlandı, hastanede şimdi..” Hiç beklemediğim, aklımın ucundan bile geçmeyen bir haberdi… Babam bilirdi nasıl korkacağımı ama mecburdu söylemeye… Mecburdu çünkü, bugün pat diye “Teyzeni kaybettik kızım” diyemeyeceğini biliyordu…

Bugün benim annem ablasını kaybetti, henüz sesini duyamadım. Kardeşimi kaybetsem ne durumda olurdum düşünmek bile istemiyorum. Annemin sesini duymaya ilk kez korkuyorum.

Bugün ben teyzemi kaybettim.. Eze’mi… Bize küçükken “Eze” demeyi öğretmişti bir komşumuz.. Teyze değil Eze derdik ona, ama sadece O’na.. Teyzeme teyze, O’na Eze derdik… Eze, anne yarısıydı asıl… Ve ben bugün annesiz kalmaya bir adım daha yaklaştığımı hissediyorum…

söğüdün yaprağı nârindir nârin
içerim yanıyor dışarım serin
zeynebi bu hafta ettiler gelin

zeynebim zeynebim allı zeynebim
beş köyün içinde şanlı zeynebim

Güzel günlere olan umudumu parçalamıştım o rüyadan uyandığımda. Gördüğüm o rüya bir gerçeği tüm çıplaklığı ile yüzüme vuruyordu. Sensizlik.. Aslımda sensizdim, özüm, benliğimin tüm kapıları sensizliğe çıkıyordu. Kabullenmesi çok güçtü belki, belki de yaşadığım herşeyin en anlamlı yansıması idi. İdrak edecek kudretim yoktu; üstelemedim.

Bir rüyanın belli belirsiz hatlarıydı yüzün ilkin. Sensizliğin tavan yaptığı rüyadan, senin o güzel ellerin ile sıyrılmıştım. O güzel ellerin bana gelecek güzel günlerin müjdesini veriyordu, titrekti, ürkekti ama sonsuz bir güç doluydu. Sevginin çokluğu ellerine derman veriyordu sanki. Gözlerin sonra. “ah o çocuk gözlerin..” Seni tüm varlığınla yanımda hissettiğim o akşam nasıl da benden kaçırıyordun gözlerini. “Sabaha kadar izlemek istiyorum seni” demiştin, “Ama bakmaya da kıyamıyorum.” Daha güzel bir sevilmek düşlememiştim o ana dek.

O andan sonra binlerce defa aynı duyguyu hissettirdin bana. Ellerin şifam oldu, gözlerin huzurum. Duruşundaki dinginlikle hayat bulmuştum. Anlamını arayan tüm hücrelerimde hissetmiştim nefesini. Nefesinin sıcaklığı bana yakın durdukça dünyadaki herşeyden güçlü, herkesten mutluydum.

Zaman zaman senden ayrı yaşamadım mı hüzünlerimi? Acılarımı? Kapılarımı kitlediğim o günlerde bana güç veren ellerin değil de neydi? Bazen çok yenik düştüm, bazen hırpalandım.Çoğu zaman çocuktum zaten; üzen, kırıp döküp hırpalayan. Herşeye rağmen ellerin saçlarımda uyuttun, her hatama rağmen gözlerin hiç ayrılmadı üzerimden..

Bugün seninle geçen günlerin kimbilir kaçıncısı. Her geçen gün artan sevginle bitirdiğim bu akşamda, sana verecek neyim var diye düşünüyorum. Senin sevgin o kadar güzel ki, yanına ne koyarsam koyayım göz doldurmuyor. Yapabileceğim en kolay şey olan yazmayı seçiyorum senin için..

Ellerine, gözlerine, duruşuna kurban olduğum.. Hiç ayrılma, hiç ayırma nefesini yakınımdan. Yaşayamam.

“Sızlayan her yerimin, şu çileli serimin
Sahipsiz dertlerimin, çaresini bul yeter”

*Bu yazı, ilk olarak  16 Temmuz 2009 tarihinde hergunbiri.com’da yayınlanmıştır.

“Rüzgâr istiyorum ben ruhumun güllerine
Ki dökülsün, dağılsın, yok olsun hülyalarım”

İlkokul yıllarında elimize tutuşturulmuştu şiiri, 23 Nisan’a az bir zaman kalmıştı, ezberlemeliydik. Öğretmenimiz de biz şiiri okurken arkada çalacak olan müziği araştırıyordu. Teybimiz vardı bir tane, toplanan paralarla almıştık. Herkes şiirin bir kısmını ezberleyecekti, en güzel söyleylenler okuyacaktı 23 Nisan gününde.. “Yediyordu Elif kağnısını, kara geceden, geceden….” diye başlıyordu şiir. Zordu. Küçüktük zira. “Yediyordu ne demek öğretmenim?”

Fazıl Hüsnü Dağlarca’yı o gün öğrenmiştim. Meraklı bir çocuktum, okuduklarımı öylece geçmiyor, kimin yazdığını araştırıyordum. Ablamın kitaplarından bulmuştum Dağlarca sayfasını..Hayatını,şiirlerini okumuştum.Giderek büyüsüne kapılıyordum şairin. Şiiri sevmeye, anlamaya başlamıştım. Hayata şiirle tutunan şairleri öğrendim sayesinde..

O 23 Nisan gününde Mustafa Kemal’in Kağnısı şiirini en güzel okuyanlardan biri olan çocuk, geçen yıl bugün, şairin öldüğünü öğrendi,ölen şairlerin dünyasına uğurlanmıştı Dağlarca da.. O Orda hayatına devam edecekti,bizse burada şiirle hayata tutunmaya..

Bugün ölümünün birinci yıldönümü.. “Göç dönümü..” Şairi anmanın en güzel yolu olan şiirlerini okumakla geçireceğim günü..Mekanın cennet olsun Dağlarca..

“İnsan nasıl ölebilir,
Yaşamak bu kadar güzelken?”

İşin içinde bir garip yan arayacak olursak bu gitmelerin kalmaların artık içimde zerre his uyandırmadığını seçebiliriz. İşin garip yanı bu olmalı. Oysa bakın ben bile garipsemiyorum. Kendimi işe adamış bir insan oluşum görüldüğünde ise altında yatan gerçeklerin ne derece apaçık olduğunu görebiliriz. Kendimizi accayip zeki hissettiğimiz anlarda hep derine inmeyi seçmedik mi?

Aylarca bakımsız kalmış bir kadın gibi zaman.Elini uzattığında sana koşmak istiyor ancak yitirmiş olduğu kendine güveni çekip alıyor onu bu istekten. Kadın gülümsedikçe güzelleşir oysa. Güzel hissettikçe kendine gelir güveni. Güveni geldikçe sana daha sıkı sarılır. Zaman da öyle. Kendini hayatın gidişatına kaptırmış huysuz bir kadın şimdilerde zaman.Ellerindeki çizgiler kadar derin yokuşları.

Senenin en melankolik ayı Eylül geride kalırken, içimden nehirler gibi akmak geliyor… Oturup orada öyle düşüneceğine sevgilim, kendine benim için bir gül ver.. Kendine benim için bir “gülüver”…

kendimin ellerinden tutunca
içimden nehirler gibi akmak geliyor
yollara çıkmak, yolculuklara bakmak geliyor
geberesiye içip salaş meyhanelerde
buralardan böyle ceketsiz kaçmak geliyor

Bu sabah da öyle sabahlardan biriydi.. Fonda bir kadın “üzeni yolla, ardına bakma asla” diyordu. İlkin ne dediğini anlamadım, dikkatle dinlemeye verdim kendimi ne gerek varsa. Dinledim. “Salla, ardında bakma asla” dedikçe ben salladım direksiyonu. Ardımla işim yoktu benim zaten, iş önüne bakmaktı. Bir kaç şarkı sonra gelmiştim. Ama kulaklarım hala orada o şarkıyı söylüyordu..

Şu saat olmuş hala aynı şarkının esirindeyim. Oysa üstüne dünya güzeli caz şarkıları dinledim. Güzelim Eldar, “üzeni yollaaağğ” şeklinde bir şarkının fon müziği olmayı haketmemiştin.. Affet, mazur gör. Üzücü bir durum değil mi? Ama üzeni yollayamıyorum bir yere, ardıma bakmadan sallayamıyorum. Çık kulaklarımdan kadın!

Yalan!

Gece üşüyüp buz kesmiş bir halde uyanan kadın pencereye baktığında beyninin hakaret sözlükleri rafından beğendiklerini havaya iletir. Önceki günden çamurlanmış ayakkablarına bakıp eksik kalan sözlükleri düşünür. Ama kelime dağarcığı bu kadarcıktır, ayakkabıya laf söylemez. Biner arabasına cızırdayan radyoya en uykusuz hali ile bakar. En net çeken yerel kanalda bulur kendini, başlar yolculuğuna.. Eylül sabahıdır bu, buram buram gerçek kokar; yaz bitmiştir!

Her sabah, her akşam masayı toplayıp çıkacağına dair karar alır ama her akşam yine unutur. Dağınıklığa merhaba demekten hiç hoşlanmaz, söylene söylene toparlar. Eziyet arıyor ya kendine, kalkar radyo açar. Öylece dalmış ekrana bakarken birden radyoda çalan şarkının sözlerine takılır. Şarkıcı deli midir nedir şöyle der şarkıda : Ne kadar güzel bir sesin var, ne söylesen masal gelir La Fontenden… !

Ah La Fonten, yaşamalıydın, görmeliydin ismine yazılan şarkıları. Bir Eylül sabahında kendisine şarkı yazıldığını farketmek kadar iliklere kadar işleyen bir duygu olabilir mi? Ruhumda açtığı derin yaralara bakarak anını tazeleyeceğim La Fonten.

Sonra aniden kendimi televizyonun o şevkatli kollarında buluyorum. Akbank reklamı bana her ihtiyacımı karşılayacağımı müjdeliyor, ne çok mutlu oluyorum… Aniden “home sweet home demeye ihtiyacım var” diyor kadın… O an dünyam duruyor! Evet ya, benim şu hayatta tek istediğim home sweet home diyebilmek. Bu ihtiyacımı karşıla Akbank..

İhtiyacım var demek istiyorum çılgıncasına! Elim telefona gidiyor, Akbank Müşteri Hizmetleri.. Ah… Öyle güzel sesin var ki sevgili müşteri temsilcisi, şu an ne anlatsan masal gelir bana la Fontenden…

Huzura erdiren kareler bunlar. Dönerken ardımda kalan yollara bir sürü şarkı bıraktım. Kızkardeş bilgisayarından aşırılan albümlere eşlik eden sesim adeta ovalara yayılıyordu! Kuş sesleri gibi! Sesimi kuş seslerine eş gördüğüm bu vakitler işte bizlere bugünün bir Cumartesi olduğunu hatırlatmıyor da nedir? Yoksa ben manyak mıyım kendimi kuşla bir tutayım?

Cumartesi günlerinin neşe içerisinde geçmesi lazım. Kendimi bildim bileli bu duyguyu aşılamaya çalışırım kendime. Ancak kendim bazen öyle huysuz oluyor ki bir türlü söz geçiremiyorum kendime. Bak böyle sürekli kendim yazarak bu boş konuşma sanatını ne çok özlediğimi farkettim. Sen aslında hiç bir şey anlatmıyorsun ama koskocaman bir paragraf ortaya çıkıyor. Bu da kendini bilmez bir yazar için ne kadar hoş bir görüntü! Aylardır yazamayan insan aniden bu kadar paragrafı doldurduğunu görünce gözlerinden yaşlar süzülür gibi oluyor. Ama o da ne! O yaşlara sebebiyet verenin burnumun dibinde dolanan sigara dumanları olduğunu farketmemle kendime geliyorum! “Hey sen terbiyesiz, dumansız hava sahasını destekliyorum ben! Kaybol şimdi!” diyor kendim. Benim bu kendim biraz huysuz bir insan, yanında hata yapmamak lazım.

Yani demem o ki, aylardır melankoli denizlerine yelken açmışız.Hazır denizin ortasına gelmişken şu ensemize çöken kara bulutları dağıtma vaktidir. Zaten yaz bitmek üzere, önümüzde bolca zırlayıp geçirilecek bir sonbahar var.

Bulutlar, kara bulutlar, kapkara bulutlar.. Dağılın!

Oysa yanı başımda adaşların büyümüştü. Buraya geldikten bir kaç ay sonra bir adaşınla tanışmıştım. Senin iki sene önceki halinle karşıladı beni. Kocaman göbeği vardı onun da. Oyunlar oynadım onunla koridorlarda. Seni özledikçe ona baktım. Gözümün önünde kocaman adam oldu O; sense hala 4 yaşındaydın…

5 yıl geçmişti üzerinden.. 5 yılın içinde neler neler olmadı ki? Seni görmeden geçen bir 5 senenin ardından o minicik fotografın üzerinde seni seçmeye çalışırken monitöre ne kadar yaklaştım bilemiyorum. Minicik bir fotograftı, ama ona sahip olmak için deliye dönmüştüm.. Sonrasında ilk mesaj.. Beni davet edişiniz..Sonra senden gelen ilk mesaj.. 4 yaşında değildin işte, kocaman olmuştun, klavyeye dokunabiliyor, bana mesaj yazabiliyordun. Herşeyden kıymetlisi beni anımsıyordun.. Dünyalar benim olmuştu..

Orda olacağım demiştim..
Ordaydım. Minicik yüreğinde bana açtığın o kocaman yerde olduğumu gördüm. Sana sarıldıktan sonra bir kere daha şükrettim dünyaya geldiğime. “Ben artık büyüdüm ki…” dedin, “artık hep görüşebiliriz…” Görüşeceğiz…

Gürültüye mahal yok. Tarihte Bugün yazıları hep 2006 yılını gösteriyor olabilir. 3 sene geçmiş üzerinden; e tabi Çelik de değişecek bu süre zarfında. Lost’u ele alalım misal. Öğrendim ki ilk sezonlar 24 bölümken, artık sezon başı 13 bölüm çekiyorlarmış. Demek ki büyük prodüksiyonların genel durumu bu şekilde. Sezon aralarının 9 ay sürdüğü gerçeğini gözardı ediyorum ama; o kadar da değil. 9 ay sezon arası mı olurmuş!

Bizde de olmayacak; ürkmeyin.

Ama dün akşam meğer kanadımı kurtarmış melekler. Aylardır alışık olduğum o ruh hali ile kendimi uykunun kollarına bırakmış, sabah yine ilk işim uçmak istemek olacak ve uçamayacaktım. Bile bile her gecemi böyle sonlandırdım. Bu sabah çalan telefona kalktığımda uçabildiğimi hissettim biraz da olsa. Telefondaki neşeli sesler telden kurtulduğumu müjdeledi. Artık özgürdüm.İçimde yer eden o huzurla güne şükrettim.

Uzun soluklu bir romanın sinyalleri gibi geliyor haberler bir bir. 5 senede yazılan romanlar gibi. Zaten hiç anlam veremem upuzun bir döneme yayılan romanlara. Başlarsın bitirirsin. Üst üste gelen duyumlar, sanki ben onları birleştireyim de roman haline getireyim istenircesine önüme dizililer. Herbirinde ayrı bir hikaye, ama herbirinin yolu eninde sonunda kesişen.. Oysa ben roman yazmak istemiyorum. Bir peri masalının içindeki peri olmak istiyorum, hiçbiri olamazsam yüzyıl uyuyan bir roman karakteri olmak isterim. Ama hayat beni bir roman yazarı zannediyor bugünlerde. İzleyeyim uzaktan diye birer birer iş açıyor sevdiklerimin başına. Onlara bir şey olur korkusundan kalem tutamıyorum ama ben; bununla ilgilenmiyor hayat.

Hayatlarına dokunmadığım yüzlerin romanını yazmak isterim aslında ben. Yazdığım satırlarda daha önce duymadığım isimler dolaşsın isterim, birbirleri ile karşılaşsınlar, aşık olsunlar, ağlasınlar. Ağlatsın istemem karakterlerim. İçimde barınan karakterler sık sık ağlatıyor nasılsa. Paragraflarımda hüzne boğulmasın isterim okuyan gözler. Beni roman yazarı zanneden hayat dokunmasın isterim sevdiklerime. Oyunlar oynamasın onlara, sonra bir kenara çekilip birbirlerine düşürmesin.

Beni roman yazarı zanneden hayat, bir anlığına ne kadar direyetsiz olduğumu hatırlasa diye umuyorum. O zaman kimselere dokunmaz. O zaman sadece benimle uğraşır, onlara bir şey olmaz. Hayat sadece benimle uğraştığında sonsuz bir güçle doluyorum çünkü. Diğer türlüsü canıma okuyor.

Eser kalmamış huysuzluğumdan!

Oysa zaman ilerledikçe üzerime yapışacak zannetmiştim bu huysuz olma hali. Olmadı. Üzerimde ne kadar baskı olursa olsun değişmedi gerçek. Buna sevinip üstüne bir de kaçamak mutluluklar yaşadıkça şükretmenin gerçek huzuruna erdiriyorum benliğimi. Bunlara etki eden koşulsuz gerçeğin belki de üst üste aldığım ölüm haberleri olduğunu itiraf etmeliyim. Belki de gerçek olan sadece O’dur.

Kızkardeşlerimin adeta örgü yumakları gibi birbirine dolandığı şu saatlerde, ofisin boğucu atmosferinden kendime yarattığım masal dünyası ile dalga geçiyorum. İç içe geçmiş bu yumakları sinsi ve hınzır bir kedi edası ile savuşturmak istiyorum. Gözüm kararıyor düşündükçe, patilerimi içine geçireceğim bir şey ararken masada beni bekleyen karpuz dilimlerinde buluyorum neşeyi. Karpuz üzerime damlıyor; bu sefer de elbisemin üzerindeki minik kırmızı çiçeklerle nasıl da uyum içinde oldu diye kafa buluyorum kendimle.

Bizim burda Cumartesi’yi neşelendirme aktiviteleri bunlar. Sizin orda daha eğlencelileri varsa gelebiliriz, yoksa da gelebiliriz eğlendirmek için.

10 küçük adım. Sonra düşündüm, küçük kalsaydım daha küçük olan adımlarımla daha mı büyürdü dünyam diye? Saçmaladığımı içeriden gelen telefon sesi yüzüme vurdu, kocamandım, hanımefendiydim. Büyüktüm, ama hayatım 10 adımdan ibaretti. O da eğer fırsat bulup da volta atmaya mecal bulabilirsem…

Bir sabah korkunç bir ağrı ile uyandım.

Uyandığımda farkettim ne kadar ışıksız, ne kadar sessiz, ne kadar yalnız kaldığımı. Kendimle ne zamandır dertleşmediğimi düşündüm. İlgilenmediğimi. Koşulsuz bir kabullenişe sürüklemişim kendimi aylardır.Aylardır kendi kendine gelişsin istemişim hayat; O ise beni hiç önemsemeden öylece geçip gitmiş.

Sonraki sabahlar da o ağrı ile uyandım.

Bir sabah uyandığımda geçmişti. Kendimi dinleyerek, kendimle konuşarak, sadece kendimi önemseyerek bir kaç gün geçirmiştim ve hemen etkisini göstermişti işte. Olmaz zannettiğim şeyler olmaya başlarken, hayat beni farkederek geçmeye başlamıştı. Güne ne kadar güzel olduğunu fısıldadıkça o beni güzelleştirmek için çabalıyordu sanki.

Bir kez daha şükrettim içimdeki 5 yaşındaki kıza..

Beni farkedip ilerleyen hayat özel bir gün tutuşturdu elime. Bazı şeyleri de benim farketmemi ister gibiydi. Balonlarla kendini müjdeleyen gün, ne kadar önemsendiğimi, ne kadar değerli olduğumu, ne kadar özlendiğimi hissederek bitti. İki günde bir beni hapseden özlem duygusuna en iyi ilaç o günü hatırlamak oldu. Gelecek güzel günleri müjdeleyen bu günler varsın yaşlandığımı vursun yüzüme. İçinde huzur olan bir yaşamın senesi sorulur mu?

Öyle yaptım aylardır. Aylardır hayatın geri kalanının benden çok değerli olduğunu düşünüp, kendimi önemsemedim. Beslemedim kendimi;doyurmadım. Okumadım. Dinlemedim. İzlemedim. Yazmadım neticesinde. Hayatın üç kuruşluk olduğunu kulak arkası yaptım, değer verdiğim şeyler birer birer uzaklaştı eteklerimden. Önceleri kışın soğukluğu dedim, bahar yorgunluğunu bahane ettim sonrasında. Bir gün çok neşe buldum, ittim bir kenara kendimi tüm şımarıklığımla. Ardından nefes almakta zorlandım, hayat çok zor geldi. Bu sefer de tüm mızmızlığımla kendimi ittim bir kenara. Ötesinden berisinden yetişebildiğim kadarı ile ayakta tutmaya çalıştım kendimi bir şekilde. İyiydim, iyi ediyordum ve bu yeterli zannediyordum.

Korktum, çok korktum. Bir defa daha uzak kalırsam kendimden artık yetişemeyeceğimden korktum. Sonra bu akşam oldu, oturdum. Bir sayfa okudum, biraz izledim, dinledim en sevdiğim melodileri ve yazdım.

Nefes bulmak için..

3-Sevdanı yola anlatsan yolun kalbi durur; kalbe bir karanlık çöker ardından. Ardından döktüğün yaş süzülüverir gözlerinden akan yola doğru. Akan yol durulur, durmak bilmez sandığın o en ürpertici anda yakanda bir düğüm olur. Düğüme bulanmış yokluğunda yas tutarım ardından. Sana döktüğüm yaş,kainatın bütün dertlerini son buldurur. Sana dökülen o yaşlar, bir dünyaya bedel olur.

2-Kalbime söz geçiremem, kalp denilen senin diğerlerinden ayrı yaşamana engel değil ki. Kalp dediğin senin gözün, gördüğün şey vuku bulur kalbinde. Ben gözlerimde her gün seni yaşıyorum. Bazen bir bebeğin yüzünde oluyorsun, bazense bir yaşlı adamın derin bakışında. Kalbimin sana koşması bundandır sevgili.

1-Seni özlüyorum. Aradığım herşey senin içinde; biliyorum. Dünyaya seni bulmak,sana yakın durmak için gelmişim. Belki bundandır ayran gönüllü olmam. belki de bu yüzdendir ordan oraya  atlayan başaklar gibi oluşum. İsyankarlığım kadar merhametim de çok büyük. Doldurduğum onca hayat var, her dokunduğum hayatta seni arıyorum aslında. Güzelleştirdiğim her hayat sana giden yolum aslında.

—

Orada öyle durduğunu gördüğümde, gözlerimden akan yaşı nasıl durduracağımın hesabını yapıyordum. Sense, bütün bunları bilmezden gelen o ifadenle, sadece izliyordun.
Sükunetine hayran olmuştum, şimdiyse sükunetin sonumuzu getiriyor; farkına varmıyorsun.

Ancak bu ara biraz yoğunum. Üstüme üstüme gelen hayatın izin verdiği ölçülerde kendime zaman yaratıyorum. Yarattığım zamanların çoğunu uykuya vermediğimde işler için ayrılan o kocaman zamanda çok huysuz oluyorum. Aynı anda içimdeki çocuğun da huysuzlukları baş gösterirken, ruhumda yer etmiş anaç ev kadını son derece yorgun olduğundan kimseyi idare edemez oluyor. Ortalık fena halde karışık anlayacağınız.

Ben bu durumu toparlayana kadar sizler bekleme salonunda oturmaktan sıkılmış olabilirsiniz. O halde dışarı çıkın, beklemeyin. Dışarda kocaman çok güzel bir hayat var. Hem belki siz beklemiyorsunuz nasılsa diye ben de gelirim dışarıya. Olmaz mı?

Murat Utku 6 yaşında, anaokuluna gidiyor. Yaşıtlarından daha akıllı bir çocuk. Uysal ve sevimli. Yer yer fena halde bir yaramaz. Aramız çok iyidir onunla. Hatta bu yazıyı yazmam için bana patlayan şeker bile verdi! Şimdi o bana 23 Nisan gösterisini anlatacak ve ben de sizlere yazacağım.

“23 Nisan gösterisine babam ,annem, teyzem, halam,annannem,babaannem ve büyük babam geldi. Bir de Kadircan geldi ama o bir çocuk. Kuzenim benim, iki yaş büyük benden. O 8 yaşında.  Sonraa,23 Nisanda Kolbastı oynadım. Sonra okulda öğrendiğimiz şarkıları söyledik, oyunlar oynadık. Başka da bişey yapmadık. Bizim bir sürü resmimizi çektiler. Onları da gösterelim yazıda. Sonra çıkışta babam bizi yemeğe götürdü. Sonra annem izin verdi ve soğukta dondurma yediim. Sopsoğuktu. Ama güzeldi. Biraz kolbastı oynadık demiştim ya,  yok öyle deme sil onu. Kolbastı aynen demin sana oynadığım gibi bir oyundu. Sevdim bu oyunu ben. Başka zamanlarda da yapmak istiyorum. Beyaz gömlek siyah pantolon, siyah da papyon giydik. Kızlar da etek ve ne giydiler anne? Onlar da mı gömlek giydi? Tamam bu kadar. Biraz da resimlerimizi koyalım.Benim istediğim resimleri koyar mısınız?”

“Biz böyle çekildik, resim biraz küçük çıkmış burda herkesi tanıyamadım. Ama hepimiziz.Kutay da var heralde. heralde sınıf arkadaşlarım. Ama şu heralde benim. Kolbastı oynarken bizi çektiler”

“Burda da çekildik. ben annemi seviyorum. İyi olmuş bu resimdeki diğer insanları çıkardığımız. Annem bana kızdığında  bazen ağlarım bazen ağlamam. Annem çok güzel. Süslüdür,ben babamı da çok severim. Babam ve annem en çok herkesten sevilirler. Büyükbabamı ve babannemi de seviyorum. Keşke onlara resim çekilseydik. Onlar sahneye çıkamadılar, en arkadalardı. babam bazen işten geldiğinde bana istediğim oyunları getiriyor. Bazen de unutuyor ama yarın hemen getiriyor.”

“Bu resimde yemek yiyoruz. Çileği çok seviyorum. annem bana pazardan alacak. Yemekte makarna istedim ama yokmuş. Yaa bunu yazmayın silin. Sildiniz mi? ben de sucuklu pide yedim. Songül ablam da kiremitte köfte yedi, babam da benim aynısını yedi ama onun sucuklu değildi. Baklava yedik. tatlıyı Zeki abimler yediler. En son yemeğimi yedikten sonraa dondurmaaaa aldııkk. tek ben yedim. Sopsoğuktu. Annem izin verdi.”

“Şimdi de sen bize geldin Meruş Abla. makarna yedik. Çorba da içtik. Benim odamdaki yeni aldığımız koltukta yatacaksın sen. Orda 3 kişi de yatabilir. Ama sen 1 kişisin. Teyzem de burada. O salonda yatacak. Galatasaraylı olduğumu yazın. Formam zaten şimdi üstümde. Altım sort olduğu için annem hasta olursun dedi giydirmedi. Bu kadar. Bu 23 Nisanı çok sevdim ben. İnşallak birinci sınıfta da yaparız. Bu kadar. Atatürk’e çok teşekkür etmek isterim. “

—

Tekrar merhaba,

Bugün bu sayfa bizim olduğu için ve de 23 Nisan olduğu için kuzenim Utku’dan da bahsetmek istiyorum sizlere. Eskisi gibi çok görüşemiyoruz ve onu çok özlüyorum. O çok minikken ben biraz büyümüştüm. O konuşmaya başladığı zamanlarda ben dede diyebiliyordum. Kızlara birimiz teyze diyorduk diğerimiz hala. Anne ve babalarımıza zaten ayrı ayrı anne ve baba diyorduk. benim babaannem onun anneannesiydi. Ama bir sorun oluştu. İkimiz de dedemize dede diyorduk. Çok kavga çıkarıyordu Utku bu duruma. Benim dedem benim dedem diye tutturuyordu. Abisi olduğum için birşey demiyordum ama ben de üzülüyordum. Sonra kızların aklına bir fikir geldi ve birimizin dedemize büyük baba demesine karar verildi. Büyük baba demek istemedim ben çünkü daha önce konuşmaya başlayıp dede diyen bendim. Utku da bu fikre sıcak baktı ve artık dedeme büyük baba demeye başladı. Böylece sorunumuz ortadan kalktı.

Bugün 23 Nisan olduğu için Utkudan bahsetmek istedim size. O çok iyi bir çocuk. Ço kda akıllıdır. Onu çok özledim. En kısa zamanda umarım bir araya gelebiliriz. Senin de 23 Nisanın kutlu olsun sevgili Utku.

————–

Basketbol oynamayı çok seviyorum. Aslında arkadaşlarımdan kısa boylu bir çocuktum, babam çok uzundur ama annem gibi kısa kalmışım. hem de sporu çok sevdiğim için basketbol oynamaya karar verdim. Basket oynarken çok keyif alıyorum. İleride basketbolcu olmayı istiyorum.

Halalarımı çok severim. Hepsi birbirinden güzeldir. Meruş halam artık uzakta yaşıyor. Eskiden daha çok beraberdik. Şimdi geldiği zaman birlikte bilgisayar oyunları oynuyoruz. Bana yeni çıkan oyunları getiriyor. Bilgisayarı çok iyi kullanmamı istiyor ve de yazmamı. Msnde bir cümleyi yanlış yazdıysam yeniden yazdırıyor. Pek herşeyi sevmiyor Meruş halam. Ama çok gülüyor.

Dedemlere gitmeyi çok seviyorum. haftasonları sık sık onların yanında olmaya çalışıyorum. Bebekken o evdeydim ben. Babam ben 2 aylık bebekken askere gittiğinde orda kalmıştık annemle. Çok hatırlamıyorum o zamanları, ama bir sürü fotografımız var.

Çok sevdiğim arkadaşlarım var. En çok Ataberk. Ataberk’in annesiyle annem arkadaş. Biz hep beraberiz o yüzden. Kahve içmeyi çok seviyor onlar. Biz de herşeyi severiz.

Annem çok güzeldir. Süslüdür. Babam da yakışıklı. Onlar biraz garipler. Büyük anne baba gibi değiller. Kızsalar da severim onları hep.

Bu yıl 23 Nisanda pankart kaldıracağız. Çok güneş olacağı için şapkamı da götüreceğim. Renkli kartonları havada tutup 23 nisan kutlayacağız. Bence çok saçma. Zaten 11 yaş 23 Nisana uygun değil. Küçükken oyunlar oynardık. Büyüyünce de zaten 19 Mayıs var. Çocuk olmak da garip zaten. Herşey çok garip değil ama. Neşeli olmayı çok seviyorum ben.

Meruş halamın isteği ile bugün bunları yazdım. Geldiğinde bana bir sayfa açacak. Kilitli yazılabiliyor mu diye sormuştum, evet dedi. Önce kilitli yazacağım, sonra yazım düzelince kilidi açacağız. Belki bu sayfada bir daha görüşmeyiz ama ileride bir yerde yeniden karşınıza çıkmayı çok isterim.

Atatürk’le ilgili şeyler yazacaktım ama günlük yazmak daha kolay oldu. Atatürk’e çok teşekkür ederim.

Bütün çocukların 23 Nisanını kutlarım.

Bir kaç aylıkken önüne kalem ve makas konulmuştu Berk’in. Kalem okur-yazarlığı, makas ise işi gücü temsil ediyordu. Berk eline kalemi aldığında en çok ben sevinmiştim. Eli kalem tutan bir çocuktum ben, çocukluğum yazdıklarımla alkışlanarak geçmişti. Her seferinde sonsuz bir neşe duyuyordum bir tebrik aldığımda. İstiyordum ki bu keyfi Berk de tatsın, Berk de yazsın, bol bol yazsın. Özü sözü doğru bir çocuk olsun.

Şimdi Berk 11 yaşında. Benim tam olarak hayatımın şekillendiği yaşta. 11 yaş, dünyanın en güzel yaşı aslında. Herşeyin birer birer netleştiği, artık adım atmaya başlanılan bir yaş. Ve yarın 23 Nisan. Bu yıl çok güzel bir oluşuma imza atacak blogcular. 23 Nisan gününü, çocuk bayramını, bloglarını çocuklara emanet ederek kutlayacaklar. Bu vesile ben de 23 Nisan günü bu sayfaları Berk’e armağan ediyorum. Yazmak istediği ne varsa yazsın diye, kendini size anlatsın diye. Beni size anlatsın diye..

Aynı zamanda Tohum Otizm Vakfı tarafından desteklenen bu projenin büyük ses getirmesini bekliyorum. her yıl kutlansın, çocuklarımız istedikleri gibi yazsınlar.. Çünkü dünya onların…

Projenin sitesi için tıklayınız..

Zaman, bana yetişemezken, beni bekleyenlere nasıl yetişebilirdi ki? Yine gerisinde kaldım bir çok hayatın. Yine arkadan izler oldum olanı biteni. Bazen kendi hayatımı da arkadan izlediğim oluyor; o anlarda düşüncem bile yetişmiyor zamana. Kimsesiz bir gün oluyor bazen, bazense sonsuz bir kalabalık içerisinde savruluyorum.  Bazen iki ay öncesini dün zannediyorum, kimi zamansa dünü seneler öncesinden bir sahne olarak hatırlıyorum. Kalbimse hepsinden bağımsız bir yerde öylece bekliyor zamanın kendisine gelmesini. Zaman, kalbimle buluşsun diye uyuyorum her gece.

Sonra gecenin sesi kesiliyor, bir kadın kahkahası savruluyor ışığa doğru. Orda durup zamanın geçmesini bekliyorum. Ve her geçen anın sonunda hala……..

“gözyaşıma bakıp bakıp, seni hatırlarım…”

Geçen gün, Facebook sağolsun çok eskilerden bir ablacığımla karşılaştırdı beni. Abla o kadar eskiydi ki, doğum günümü değil doğum anımı biliyordu. Haliyle çıkardığım ilk seslerden, büyümeye çalışırkenki tüm hallerimi bilir. Neyse bu ablacığım sayesinde hafızamın derinlerinde kaybolmuş bir lakabım gün yüzüne çıktı. Bu anıyı bir biçimde yazıya dökmek istiyordum zaten, bu vesileyle içimi okumuş olan Wykka kuşuma derin sevgilerimi yolluyorum.

Yaklaşık 3-4 yaşlarında olmalıyım. Biraz da balık etliyim tabi. Boy desen pek yok. Tıknaz,kısa saçlı garip bir kız çocuğuyum. Merdivenlerinden bahçeye inilen bir evimiz var. Tahmini 15 basamak falan. Balkondan gördüğüm bahçede oyun oynayan kızkardeşlerimin yanında olmak için can atıyor olmalıyım. Hızla evden çıkıyor ve merdivenlerin başına geliyorum. Bacak desen bir karış.Kaldırıyorum adım atmak için ve kendimi ansızın ilk basamakta buluyorum. Skandal olarak değerlendirilecek bu olayın günümüze eğlenilerek aktarılmasının ardında o ilk basamaktan gayet hoş bir eda ile kalkıp yoluma devam edişim yatıyor. Bana lakap olarak verilmesine neden olan şey ise, benim bu düşüşümle birlikte merdivende meydana gelen hafif çatlak! Merdivenden düşüp bir yerim kırılmaması bir yana ben düşüp merdiveni çatlatıyorum! Olacak şey mi? Herkesler hayretle karşılamış ve ben günün sonunda ilk lakabımı kazanmışım : Betonite!

Sonraki zamanlarda ise çoklukla “Marul” kelimesini duyuduğumu hatırlarım. Kızlar artık sadece bana kızdıklarında söylerler onu. Sinir bozucu bir çocuk olmalıyım ki Marul dendikçe kavga çıkardığımı hatırlarım. “Ben düz saçlıyım aptalsalakmanyakşey! Marul kıvırcık oluur!

Gözlüklü bir çocuk oluşumdan mütevellit, bolca “Gözlük” kelimesini de duymuşluğum vardır. Bu her yerde ve koşulda gerzek olan tüm çocukların yaptığı bir şeydi nasılsa. Lakap olarak değerlendirmek lazım.

Ha bir de babacığım ismimizdeki ilk hecelerimizi üst üste söylemek gibi eğlenceli bir oyun bulmuştu kendine. Bu sebeple bolca “Mermer” dediği de görülmüştür bana. Bunun Betonite’yi çağrıştırmadığına eminim, zira “Serser” gibi garip bir söz öbeği ile sesleniyordu kızkardeşime de.Orjinal bir adamdır, sevgilerimizi yollayalım burdan görür mörür,maazallah :)

Çeşitli sevgi sözcükleriyle de seslenildiği olmuştur bana. Balım, böreğim, peteğim,şekerparem vs gibi ama bunlar zannederim ki lakaplar kümesinin elemanları değil. Öylelerse şayet, söylemedim zannedin. Lakabım diye düşünüp “balım” diye seslenmenizden hoşnut olmayabilirim!

Bu noktada sorarım size; Meruş‘u lakap olarak görmeli miyiz? Meruş kelimesinin kendinden geçerek, hava olsun diye  ingilizce kelimeler türeten ortaokul çocuğu zekası ile -sh takısı getirilmiş hali olan Merush‘u lakap olarak saymalı mıyız? Bence sayılmaz. Çünküüüü,

-Adın ne senin?
-Meruş.

Minibüsler renk renk yaşadığım yerde. Bugün pembe renkli bir minibüse bindim. Önceki gün ise arabayla giderken yeşil renkli bir minibüsle çarpışıyordum mesela. Bu renk mevzusu minibüslerin tek ayırdedilebilen noktaları. İki minibüs koysanız önüme arada 7 tane fark bulamam. Aradaki tek fark rengidir her zaman. Bu yazı sayesinde de aralarındaki ortak olan tüm özellikleri öğreneceksiniz. Genel kültürünüzle göz kamaştıracak ve bana binlerce kez minnet duyacaksınız. En azından öyle olmasını hayal ediyorum.

Minibüsler son derece yavaştırlar. Adeta bir kağnı üzerinde gidiyormuş hissi duyarsınız. Sanırım minibüs şöförlüğü, nostaljiye düşkün insanlar arasında yaygın bir meslek. Adım atar gibi ilerliyor ve her 50 metrede bir duruyorsunuz.  Durmak istediğinizde “müsait bir yerde” “uygun yerde” gibi cümleciklerle şöförü uyarabilirsiniz. Sizi ilkinde duymayacaktır, direnin. Hiç olmadı yüksek sesle ”alooo, kaptan” dediğinizde anlayacak ve sizi şevkatle indirecektir minibüsten.

Mnibüs ücretleri her yıl bir kaç komik insanın tercihi ile belirlenir. Bu insanlar, diğer insanlara eziyet etmekte beis görmezler ve 1,15 gibi garip ücretler belirlerler. İnatla paranızın üstünü isteyiniz, zira cebinizde 0,15 kuruş bulunmadığı zamanlar onlar sizden acımadan talep etmektedirler bu miktarı.  Bu uğurda 200 TL’lik banknotu bozmak istediklerine tanık olmuş bir kimseyim.

Mutlaka bir yere yetişmesi gereken yaşlı bir amca vardır minibüslerde. İnat eder ve “ben az sonra ineceğim” diyerek hep kapı dibinde durur. Genellikle aynı yerde inmişliğimiz bile olur kendileriyle. Bu sebeple binerken çok dikkatli olup tüm hazır cevaplılığınızı takınmalısınız.

Minibüslerde mutlaka perde olur. Güneşi gözünde hissetmekten hoşlanmayan şöförler kullanır bu minibüsleri. Korkum bir gün ön camı da perde ile kapatacaklarıdır.

Ve kadınlar. Dünyanın en güzel şeyi olan kadınlarımız minibüslerde de fark yaratırlar. Bir kadın asla ve asla herhangi birinin yanında oturmaz.  5 koltuklu bir minibüse sırayla 5 kadının bindiğini gözlemleyin. Her biri tek tek bir arka koltuğa oturmaktadırlar. Minibüs boşken belki mantıklı görünecek olan bu hareket, kadınlarımızın minibüs doldukça ve yanlarına erkek minibüs insanları oturdukça garipseyerek bakmaları ile yıkılmaktadır. Akıl ve fikir bir araya gelip bu kadınlara “manyak mısınız?” diye sormak istiyor lakin parfüm kokusundan yanlarına yaklaşamıyorlar, siz iletiverin bir zahmet.

Böylelikle bir genel kültür dersinin sonuna geldik. Arka taraflara ilerleyelim lütfen şimdi. Malum, arka taraflar da aynı yere gidiyor!

Slumdog Millionaire’i izledikten hemen sonra içimden geçen tamamen bu sözcükler oldu; keşke filmler hep mutlu sonla bitse, hayat zaten yeterince acı..

Minicik yüreklerin hayatın henüz başındayken yapayalnız kalışıyla başlıyor öykü. Boylarından büyük acılara direnç gösteriyorlar, koskocaman olmuş ama en ufak sarsıntıda yıkılan büyüklerine ders veriyorlar adeta. Onlar Mombay kentinin minik kahramanları. Dünyayı kurtaracak denli üstün bir enerjiye sahipler.

Bilgeliğin ne olduğunu düşünüyorum uzun uzun. Bilgelik salt okuryazarlıkla, salt eğitimle kazanılan bir yeti miydi? Peki ya aşk? Aşk sadece kavuşma arzusu muydu?

Slumdog Millionaire, bu sorulara daha evvel verdiğim yanıtları kökten değiştirdi.  Hayata başladığın yer ne olursa olsun, karşına ne kadar kötü çıkarsa çıksın, tek yakınının bile kötülük yaptığı bu evrene direnebilmek için sadece inanç yeterliymiş; öğrendim. Kendine, güzel bir dünyaya, barışa ve aşka olan inanç insan hayatını ne denli değiştirebiliyormuş meğer. Eğitim denilenin insan olmaya yetmediğini, zorluklarla dolu hayata bağlanmaya çalışırken öğrenmiştik, bu şaşırtıcı değildi. Aksi bir fikirle, entellektüel küstahlığı takınıp burun kıvıracak yerler arayacaksak da bulamıyoruz. Avamlık hiç böyle şahane bir boyutta önümüze sunulmamıştı.

Dünyadan insanlarla, asıl dünyayı bize gösteriyor Danny Boyle. Dünyanın kaç bucak olduğunu öğreniyoruz. Filmi izlerken kırılan yanlarımızla, insan olabildiğimize şükrediyoruz. Farkında olmanın o gösterişli sesiyle şarkılar dinliyoruz, mutluğunun nerde aranması gerektiğini öğreniyoruz. Mutluluk, içinizdedir.. İçinizdeki o çocukta..

Ajda Pekkan hayranı olduğunuzu biliyoruz, Kürtçe şarkı söylemesi konusunda ne düşünüyorsunuz? Devam edecek misiniz bu kadar karaktersiz birini dinlemeye? “ 

E-posta tam olarak böyle değildi, öncelikle bunu belirtmeliyim. Her yerinden imla hataları fışkıran, son derece özensiz bir Türkçe ile yazılmıştı. İşin komik yanı, diline bir cümle ile bile sahip çıkamayan biri tarafından sırf Kürtçe şarkı söylediği için karaktersiz ilan edilebiliyordu Ajda.

Evet bilenler gayet iyi bilir Ajda’ya ne kadar düşkün olduğumu. Hatta bu sorunun bana yöneltilmesi belki de çocukluğumun hayali bile olabilirdi, bununla çok eğlenebilirdim. Yaşasındı, Ajda ile ilgili bir hususta kapım çalınıyordu! Lakin içimdeki bir ses ciddi olmam gerektiğini söylüyor şu anda. Konudan epey rahatsızım.
Maalesef ki Kürtçe söylediği şarkıyı internetten videolarla izleyebildim, sahnede tam karşısında dinlemek isterdim. Tıpkı Fransızca şarkılar söylerken olduğu kadar büyüleyiciydi Ajda.

Diline ve vatanına düşkün onlarca okumuş aydınlar bu sabah eleştirilerini yazmışlar bolca. İşin güzel yanları bunlar, elbette ki eleştiri olacaktır. Ancak benim lafım her konuda olduğu gibi burada da “çıkıntılık” gösteren, aslında hiçbir bilgi birikimi olmayıp da sırf sokakta duydukları sözlerle, cahilce büyütüldükleriyle bir şarkı için kıyameti koparanlara..Bana bu e-postayı gönderen de bunlardan biri, iş yaptığım kimi insanlar da, bakkalından ekmek aldığım adam da, belki de en yakın arkadaşım da…

Bilmiyoruz. Bilgi birikimimiz yok. Konuları saptırmada üzerimize yok. Okumakla aydın olunamıyor. Aydınlık insanın içinde olmalı. Kürtçe söylenen bir şarkı, Fransızca söylenen bir şarkı gibi alkış toplayamıyor. Madem eleştireceksiniz gidin müzikal açıdan eleştirin. Madem birikiminiz yok bu konuda ahkam kesmeyin.

Ve siz, benim gibi düşünenler. Şarkı söyleyin avaz avaz. Kulakları sağır edercesine, şarkı söyleyin.

Aylardır bu sayfayı ziyaret edenleri “Gerizekalılar” diye bir başlıkla karşılıyor olduğum için çok üzgünüm. Lakin bu gerizekalılar hayatımın her alanında olduğu gibi başarıyı getirmediler bu sefer. Sayelerinde yazıdan oldum. Öyle bir olmak ki bu,gecelerce beynimi kemirdi. Ancak fırsat bulup oturabildiğim zamanlarda aklımın dehlizlerinde yalnızca içi dolu olmayan sözcüklerin dolaşmasına izin vermek zorundaydım. Beynimi ertesi sabah yaşanacaklara hazırlamalı ve gerizekalılarla başedebilmek için kendime güç toplamalıydım. Koca bir Şubat ayı bu şekilde geçti gitti hayatımdan. Senenin en küçük ayı olması vesilesiyle daha katlanabilir olacağını düşünmüştüm,ancak küçük ama çok etkili bir ay oldu nazarımda. Neyse ki bitti ve ne güzel ki Mart ayındayız.

Mart geldi de birşey mi oldu? Kedi miyiz ki biz birşey olsun! Olmadı tabi. Ama Şubat ayının bitmiş oluşu bile yeterince kan kaybetmiş pozitifliğimi hareketlendirmeye yetti. Ufak bir kıvılcım arayan ellerim bu akşam eve giderken havanın çok güzel fırsat oluşunu bilip, önce arabanın camlarını açtı, sonrasında güzel telefon konuşmalarına vesile oldu ve ardından klavyeye dokunmamı sağladı. Ellerime hiç olmadığı kadar minnettarım.

Asıl olanın, gerçek dünya olduğunu biliyor ve bu koşturmacalar arasında bir yerlerde unuttuğum o değerlerin ardında ilerliyorum. Büyümenin, bir olmanın sonsuz huzuruna eriyorum. Ardımda bıraktığım günler birer papatya; her dalından bir fal arıyorum. Dünyanın işi bitmez, daha çok işim var. Önce kendim ama. Mart iyi gelsin, dünyaya, bize, kalemime…

Dünya yalan dünyadır üstü altı rüyadır
Özü aslı hayatın aşka olan yolundur
Çul desen altın desen beyhudedir beyhude
Yok desen tamam desen beyhudedir beyhude..

Ancak bazen, hücrelerime sinir öyle bir işliyor ki, bu gibi durumlarda beni sakinleştiren tek şey yine insanlara duyduğum sonsuz sevgi oluyor. Evet hepimiz insanız, doğrular olduğu kadar yanlışlar da bizim. Böyle anlarda “Gerizekalı” diye tanımadığım kişileri daha bir seviyorum. Çünkü onlar olmasaydı ben şu anda sahip olduklarıma kim bilir ne zaman erişecektim.

Akıllı olmayı öğrettiler. Sağolsunlar. Kendileri hiçbir işi tam yapmadıkları, fikir yürütmedikleri  için bu iş bana düştü. İşleri yoluna koydum, fikir geliştirdim ve aklımla daha bir sürü şeyi başardım.

Sabırlı olmayı öğrettiler. Sağolsunlar. Sabrımı sonuna kadar sömürmek için her yolu denediler. Herkese yetecek kadar sabırlı olmayı öğrendim. Beklemek nedir bildim.

Güleryüzlü olmayı öğrettiler. Sağolsunlar. Herkese ve herşeye surat asmayı marifet bildikleri için, kimseyi kırmamak görevi bana düştü. Çünkü insanlara inanan bendim ve kimsenin benim özel durumlarım yüzünden suratsızlık çekmeye hakkı yoktu. Herkese karşı güleryüzlü oldum, hepsinden daha değerli oldum insanların gözünde.

Yardımsever olmayı öğrettiler. Sağolsunlar. Lafta bıraktılar yapacakları şeyleri. Vaatlerde bulundular, insanları kendilerine inandırıp son anda vazgeçtiler. Kimsenin üzülmesini istemeyen ben elimdeki tüm imkanlarla onların vaadettiklerine yanıt bulmaya çalıştım. Karşılığında takdir topladım. Karşılığında güleryüz gördüm, mutlu oldum.

Hepsini bu gerizekalılara borçluyum. Onlar benim hayatımda önemli birer yapıtaşları oldular hep. Onları sevmeyi de yine onlar sayesinde öğrendim. Gerizekalılar varoldukça kimbiilir daha ne çok erdeme sahip olacağım. İyi ki varsınız ve iyi ki beni deli ediyorsunuz!

Şimdi yepyeni bir sene geliyor. 365 gün tüm herşeye yetecek kadar doğru bir zaman. 365 günde mutluluk ne üzüntü yaşanıyor. Bıkkınlık geliyor hepsinin sonrasında. Sonra yıl bitiyor, içimize sonsuz bir inanç doluşuyor son günlerde. İnsanoğlu bir garip, şuursuzca açıyor benliğini yepyeni umutlara..

Bense, gözlerimi kocaman açmış bakıyorum etrafa.. Keşfe dalıyorum dünyayı, insanları. Gelen yılın hoş gelmesini bekliyorum. Aileme huzur, evime bereket getirmesini istiyorum. Kalplerimizin sonsuz bir huzurla dolmasını istiyorum. Sağlık istiyorum, annemin gözlerinde kocaman bir gülümseme istiyorum, babama sonsuz sağlık, kızkardeşlerime kendileri kadar harika bir yaşam diliyorum.. Kendim için istiyorum asıl hepsini.. Çünkü dünya, sevdiklerin mutluyken güzeldir….

Bugünlerde çok çalışıyorum. Dünyanın tüm işi üzerimdeymişcesine salak bir inanışa kapılmış, almış başımı gidiyorum. Saçmalıyorum bugünlerde. İş denen şeyin hiç bitmeyeceğini öğrenmiş olmalıydım oysa.  Gündüz delirdiğim yetmezmiş gibi akşam evde de aynı telaş içerisindeyim. Neyi nereye yetiştirmeye çalışıyorsam? Ömür törpüsüyüm bugünlerde.

Bugünlerde çok özlüyorum. Çok tedirginim bugünlerde. Kalbim minicik bir kuş gibi çırpınıyor. En ufak kıpırtıda yüreğim ağzıma geliyor. Ödüm kopuyor bugünlerde. Babamı özlüyorum bugünlerde. Gelecek günlere inancımı büyütüyorum, kalbime söz geçiremiyorum bugünlerde.

Bugünlerde çok okuyorum, çok dinliyorum. Eskiyle yeniyi harmanlıyorum bugünlerde. Bir elimde Gazap Üzümleri, dalıyorum derinlere. İlk okuduğum günlere gidiyorum. Kadın şarkıları dinliyorum bugünlerde. Zuhal Olcay, sıklıkla Ajda Pekkan biraz Nazan Öncel, biraz Sezen Aksu. her birine yetecek kadar duygu besliyorum bugünlerde. Krizlerden kriz beğeniyorum bugünlerde.

Yazmıyorum bugünlerde. Ufak tefek karalamalar yapıyorum yalnızca. Ne kadarına yetebilirim hayatın diye düşünüyorum bugünlerde. Aklıma söz geçiremiyorum. Fena halde beklemedeyim bugünlerde.

1- 16 yaşındayım boyumu neyle uzatırım? : Burun uzatma yöntemi olarak yalan söylemeyi biliyorum ama boy uzaması için önereceğim birşey yok.

2- 17 yaşıma girdim nasıl bı hedıye almalıyım? : Öncelikle her yaştan kesime hitap ettiğimi görmek gözlerimi yaşarttı. Sevgili 17′lik arkadaşım, senin değil hediye alacağın kişinin yaşı önem arzediyor daha çok. 17 yaşındasın diye baston veya biberon alamayacak değilsin.

3-Ada sahillerinde dolaşıyorum : Ahahhaha beklemekten sıkıldın dolaşıyorsun demek, tamam sen biraz daha dolaş, fotoğraf falan çek. Bekleme beni. Görüşürüz bir bahar akşamında belki.

4-Aralık ayı Avon kataloğu : Ya valla ya, henüz bi getiren olmadı. Sana gelirse benim için top allık ve pudra siparişi verir misin?

5-Bohçacı teyze resmi : Sen bana bişey mi ima etmeye çalışıyorsun?

6-Canım sıkkın beni eğlendir: Hokkabaz mıyım ulen ben?

7-Erkeklere sevgini inandırmanın yolları : Bunu öğrenmenin kesin bir yolu yok cicim, İnanmayacağı varsa ne yaparsan yap inanmıyor, katır inadı var kimisinde :)

8-Erkekleri elde tutmanın yolları : Bak bunu senelerdir nasıl yaptığımı ben de bazen düşünmüyor değilim :Pp İşin sırrı bi yerde ama nerde?

9-Geri dönüşüm kutusunu hepten sildim : Teknik olarak böyle birşey mümkün değil. Ama bu cümleyi sevdim, edebi bir kimlik kazandırabilirim kendisine, izin verir misin?

10-Hürriyet gazetesi imla yanlışları : Değil mi ya? O ne imla yanlışlarıdır, o ne Türkçe katliamıdır? Kınıyorum burdan ben de kendilerini

11-Koleston çikolata kahveye boyadım: Ben genelde Loreal kullanıyorum canım.

12-Kelebeklerin 4 tane ayağı mı vardır? : Bak şimdi kafamı karıştırdın.

13-Kuaför olmak için hangi liseleri okumalıyız? : Ne bileyim ben ayol? Ama bir kuaför arkadaşım var kendisine bi danışalım. İstersen sayfamda ona bir köşe de açarız, siz sorarsınız o yanıt verir.

14-Minnet yaptırmaya bayan arıyorum : ne arıyosun ne arıyosun??

15-Pantolondan ütü izi giderme : bu sorunun sorulacağı son insan benimdir heralde! Burdan anneme hava atmak iistiyorum, anaa baaaakk maharetimi görüp bana neleri danışıyor insanlar, sen hala beceriksiz olduğumu düşün, hıh :)

16-Rüyada soyisiminin değiştiğini görmek  : bkz: rüyada evlenmek.

17-Pılates dvd nerden alabilirim? : kadın dergilerinden al, mutlaka birinin içinden çıkar.

18-Sesimin kısılmasını istiyorum nasıl yaparım: Piskopat mısın? Soğuk su iç ve çılgınlarcasına koş.

Görüşürüz sevgili Google, ekte sana zeka testi yolluyorum, önce onu çözdürüp öyle soru sordur bundan sonra. Getirme şekerim karşıma böyle garip şeyleri. O ayıp şeyleri bu seferlik görmemezlikten geldim, buna şükret, bir dahakine fena yaparım.

Farkettim ki, bu 50 yaş teyzesini kaçırmaya yardımcı olan en büyük şey Ajda şarkıları. Hepsini derledim toparladım, minik sarı yıldızlı klasörlere yıl yıl yerleştirdim. 2 CD yaptılar toplamda. Sonra açtım dinledim, dinledikçe gençleştim. Fena bir gaz verdi yine Ajda bana, şimdi O’nu sevmeyeyim de ne yapayım? Bu iyiliği bana başkla yapan olmamıştı… 

Neyse, büyüdükçe daha çok sarıldığımı farkediyorum Ajda’ya. Hatta uzun zamandır görüşmediğim bir lise arkadaşım da şaşırmıştı dilimden Ajda düşmemesine.. Nasıl anlatırsın ki arada geçen seneleri? Hoş, geçen senelere haksızlık edip de elime ne geçecekse.. Ama büyüdüm, her gramını sindirdim içime hayatın sunduğu nefesin. Hepsini doldurdum, büyüttüm kendimi. Belki kendi yerime koyuyorumdur Ajda’yı.. Ayşe, Fatma, Ajda farkeder mi ben yerimdeysem? Etmedi..

Bir yerde öylece kaldığımı gördüm önce, Yetişip geri alayım dedim kendimi. Yetişmek istedikçe kendime, hep önüme başka şeyler çıktı. Bir anda zamanı ileri sarmışım meğer.. Meğer ne çok şey varmış geride yaşamadan bıraktığım. Onlarla uğraşmaktan kendime yetişemedim.  Kendimse, beni sessiz sedasız beklliyordu.

Bu kez anladım..

Bu kez, döndüm kendime. Şimdi kendimle ileri doğru yürürken iyi ki diyorum.. İyi ki dönüş yoluna yaşamışım yaşanacakları.. Yoksa cesaret edemezdim kendime onları yaşatmayı.. Şimdi önümüzde koskoca bir hayat var, adım attıkça çoğalan, çoğaldıkça güzelleşen bir yaşam..

Bişeyler düşünüyor şimdi.. Du bakalım..

Vakit, önüne çıkanlara aldırmadan ilerliyordu, gözlerimden akan bir damlanın hesabını sormak için yola düşmüştüm ben. Sense, tüm zamanların ötesinde olan sukunetinle oturmuş izliyordun çırpınışlarımı. Bakışlarından tek bir anlam çıkaramıyordum. Vakit, beni önüne katıp götürüyordu uzaklara; farketmiyor; aldırmıyordun….

………

Düşündüm sonra… Süt kadar mucizevi, pirinç kadar bereketli bir sevgiydi senin bana duyduğun. Suyu emen pirinçler kadar bonkör olamadım ben sana… Bense, vanilyasıydım belki bu aşkın, güzel kokular saçıp kayboluyordum.  Varsam güzeldim, yoksam farkedilmiyordum. Şimdi ben yokum ya, binlerce kaseye sığacak kadar çok sevginden pay alamıyorum ya, boşver sen beni. Düşünme, sen kadar olamadım diye, üzülme.  İki kaşık vanilyayım ben nasılsa, farkedilmezdim ki kocaman sevginin ortasında… Üzülme bana fazla geldiğine. Bir kaseye sığamadın diye, ağlama…  Onlarca boş kase var dolmayı bekleyen, varsın vanilyasız olsun onlar da..

“Bu acıyı çektirmeden bırakmaz yakamı içimdeki göz.. İnanırsam yıkanıp yumduğuma samimiyetle bir gün, o zaman dönebilirim başa yeniden, tertemiz, söz..”

Tertemiz..

Biten eylül beraberinde “özlemeleri” getiriyor. Özlemlerin kavuşmalarla son bulacağı zamanları başka bir bahara bırakarak veda ediyor. Gitmek üzere olan Eylül, tam da kendisine yakışan hüzünbazlığıyla yağmuru çoğaltıyor, havayı karartıyor, “dinle” diyor… “Yağmurun sesini dinle…”

Dün gece yağmur önce bardakları doldurdu, ardından gelen bir çığlıkla doldurduğu bardakları yeryüzüne boşalttı. karardı ortalık, sarsıldı canevinden dünya; aydınlandım ben.  Geride kalan Eylül bana gelecek güzel günleri fısıldayarak gitti….  Kimseye söyleme dedi.. Şşşt, uyandırma..

Sonra bir vakitler heyecanla bekleyip sonra birden kaybettiğim Şöhret Okulu vardı. Müjdat Gezen ve onlarca tiyatrocu geçmiş günlerimi yadetmeme vesile olup bir yandan da sanat dersleri veriyordu. Araya ne girdiyse girdi ve kaybettim diziyi.  O kadar aradım taradım bir daha bulamadım. Kör olası çöpçüler yayından kaldırmış olmasın?

Baktım zaten dizi izlemeyi beceremiyorum kendimi sinemaya adayayım dedim, olası tüm fırsatları değerlendirdim. Ama hiç biri “Ay perşembe olsa da şunu izlesem” şeklinde cereyan eden heyecana benzemiyordu! Rica ederim Lostttur, Prison Breaktir falan demeyin.  O kadar vaktim olsa şimdiye Süpermen olurdum ben! 

Bu gazla, kendimi birden Yaprak Dökümü’nün kollarında buluverdim! Ama ne buluverme! İzlediğim bölümde baba kızını trene bindiriyor ve arkasından ağlıyordu! Fonda felaket bir muzik. O an tüm gücüm evden dışarı çıkmış, bütün kimsesizliğimle sular seller gibi ağlıyor buldum kendimi. Nefessiz kalana kadar ağlarken aniden “N’aapıyorum ben?” diye sormayı başarabildim kendime. Derhal kapattım. Şimdilerde ise dizinin reklamını gördüğümde bile ağlayasım geliyor! Uzak dursun rica ederim.

Hem zaten Avrupa Yakası’ndan Hümeyra ayrılıyor diye haberler duydum. Yeminlen yıkarım ortalalığı!  İfot, dön evine lütfen, beni yalnız bırakma!

Süper kahramanlarla aram pek hoş değildir oldum olası; kabul.  Spider Man olsun, Süper Man ya da Iron Man  gözüme hiç sevimli gelmezdi. Kendileri ile ilgili edindiğim bilgileri de sevimli ördek yavruları yeğenlerime borçluyum.  Hatta en sevdiğim süper kahramanın belki de The Incredibles’teki Mr. Incredible olduğunu söyleyebiliriz. Ya da Shrek? Neyse işte. Ama bir BATMAN öyle mi? O nedense diğer erkek kahramanlar arasında hep farklı bir yerde durmuştur nazarımda. Dün gecenin üstüne anladım ki benim kahramanım BATMAN.

Kült fimler konusunda her zamanki geç kalmışlığıma bu sefer ani bir manevra ile yetişebildim. Ancak film öyle şahane bir etki bıraktı ki üzerimde, bir kaç ay geç izlemiş olmak bile derin üzüntülere sevk etti beni. Neyseki evde izleyerek tüm ambiyansı bozmadım bu sefer. Yeri sinema olan bazı filmler vardır, bu da öyle bir şey.

Gotham şehrinin efsanevi kahramanı Batman dün gece öyle sahnelerde karşıma dikildi ki, hayranlıktan kendimi alamadım. Film o derece enfesti ki Joker’in o iğrenç ağız şaplatmaları bile sinirlendirmedi beni. Sahi o nasıl bir karakterdir öyle? Heath Ledger’in oyunculuğuna hayran kaldım. Filmden hemen sonra evinde ölü bulunmuş olması da garip bir biçimde sevdindirdi beni. Bir insan ancak bu şekilde zirvedeyken ölebilirdi. Ayrıca, Christian Bale’in endamına vurulduğumu belirtmeden geçemeyeceğim.  Yiğidi öldür, hakkını yeme.

The Dark Knight beni öylesine büyüledi ki, sinema sezonunu geri getiriyorum eve. Perde açılsın!

1- Sakız çiğneme ve bilumum şapırdatma efekti kullanma!  Hele ki ağzın dışında bir organınla bunu yapıyorsan katiyen yapma, canına susamış biri değilsen ev-okul-ofis-otobüs demeden, benimle aynı mekanda yemeğini ağzınla ye, ağzına sakız koyacaksan öylece tut, adamın sinir sistemini bozma. Almayayım ayağımın altına.

2- Uykum gelmişse beni oyalama! Böyle durumlarda  herhangi hiçbirşey için beni yorma, konuşturma. Mümkünse dokunma, TVyi kapat, ses çıkarma. Uyurken değil de uyandığımda o sesleri duyunca sinirlenebilirim. Başucuma su koy, çok susayarak uyanmamışsam oturup ağlayabilirim.  Uykuluyken beni oyaladığında nasıl ki sana bağırıp çağırabilirsem, uyandığımda neden kaldırmadın, neden pijamalarımı giymem için ısrar etmedin, bu lenslerle uyumama nasıl göz yumabilirsin şeklinde sebepler bularak sana yine çatabilirim. Ben ikizlerim ve annemin kızıyım, bulaşma rica ederim.

Öte yandan benimle aile içi şiddete maruz kalmadan yaşayabilmek için kimi zaman, kıyafetlerini çıkardığın yere, bir su aygırı edası ile (selam wykka) yıkanmamaya, wcleri temiz tutmaya dikkat etmelisin.  Bunlara verdiğim tepkiler yer yer değişiklik göstermekle beraber ev içinde ağzına vur lokmasını al denecek kadar sorunsuz bir insan da olabilirim. Ama dediğim gibi bir ikizler kadınını durdurmanın tek yolu kendine aşık etmektir. Beceremiyorsan çekil ayak altından komple.

Bu hususta, kızkardeşlerimi, gelmiş geçmiş tüm ev arkadaşlarımı selamlarım. Yolunuz bu yazıya düşerse çemkirmeden önce iyice düşünün rica ederim! Nankörlük yapmayın!

Mimi paslama kısmı için ise, hali hazırda aynı evi paylaştığım Meteryus Efendi ‘ye   ve evcilik oyunu için gün sayan Fleneur kızımıza dönelim. Bakalım onlar nelere ifrit olurlarmış.

1900 yıllarda Makedonya.. Manastır’ın Pürsıçan köyünde eşi ve 5 kızıyla  yaşayan Sütçü Ramiz.. Hikaye belki bilindik, belki değil. Ama ortaya çıkan ürün başlı başına sanat. Buram buram sinema.  Elveda Rumeli dizisi bu akşam sezon arasını bitirip ekrana geri dönüyor.  Bu akşamı son bir haftadır  dizinin o birbirinden harika müziklerini dinleyerek bekledim.

Diziyi buraya konuk eden şahane albümün mimari Erdal Güney.  Salt magazinel düşünenler için kısaca Hatırla Sevgili’nin müziklerini de yaptığını söylemek mümkün..  Bu muhteşem insan, diziye yaptığı harika muzikler ile gönlümü bir kere daha fethetti.  Elbette ki bu albüm için sadece Erdal Güney isminin altını çizmek diğer sanatçılara haksızlık etmek olur.  Kemal Sahir Gürel ve Ayşe Önder’de bu albüm için çok emek harcamışlar.

Balkan Rüzgari ile başlayıp Çıkayım Gideyim adlı Rumeli Türküsü ile devam eden albümün her saniyesi sonsuz dinginlik bıraktı üzerime. Hazır eylül gelmişken, kendinizi dinlendirme zamanıyken, dinleyin bu albümü. Büyüsüne kapılacaksınız.

Yunus Emre

İlhan Berk, herkesin kalbinde derin bir sızı bırakarak dünyaya gözlerini kapattı tarihler 28/08/2008′i gösterirken. Aklıma ilk gelense Yunus Emre’nin bu dizeleri oldu. Öyle ya, ölen hayvan olur, aşıklar ölmez. İlhan Berk,  bir çok aşığa yol gösteren o şiirlerin sahibi olarak ölmeyi en son hakedecek insanlardandı. Bedeni nereye giderse gitsin, şiiri hep yaşayacak olan bu güzeller güzeli şairi anmadan geçirmek istemedim bugünü..

Tıpkı, şiirinle cennete çevirdiğin nice dünyalar gibi, mekanın cennet olsun güzel insan…

Gerek, gereksiz radyo kanalları, gerekse de müzik kanalları tarafından çalınan her 3 şarkıdan birinin Serdar Ortaç’a ait olduğunu farkettiğimde, içimdeki derin müzikal kimliğe hayran kalsam mı bilemedim.

Bengü, Sibel Can, Tuğba Özerk, Ebru Bilmemne ve ismini bilmediğim niceleri. Bu isimleri aynı çatı altında toplayan yegane etken, Sertaçortaç tarafından yazılmış şarkıları seslendiriyor olmaları. Kanallar arasında dolaşırken birbiri ardına gelen bu şarkı yağmurundan nasibinizi henüz almadıysanız merak etmeyin o çok yakında sizi de bulacaktır.

Özellikle iç gıcırdatan sesi ve Yıldız Tilbe’yi aratmayan figürleriyle tanıdığımız Bengü isimli kızımızı yakında konuşurken bile Serdar Ortaç zannedeceğim.

Gelelim şarkıların ortak özelliklerine. Hepsinde bir kere aynı sözleri tekrarlayacaksın. Göbek attırmak istiyorsan ayrı, zırlamak istiyorsan ayrı bir name tutturacaksın. Onun dışındaki herşeyi aynı yapsan da olur. Özellikle de kıpırdaklı şarkıların arasında duygu yükü ağır sözler koyacaksın. Neye uğradığını şaşıracak azcık aklı olan dinleyici. Zaten her biri kendi alanlarında son derece kötü şarkı söyleyen insanlar. Altına da Söz-Müzik : Serdar Ortaç yazdın mı tamamdır. şarkı patlamazsa seneye yenisini bedavaya verirsin.

O değil de, Demet Akalın hiç sertaçortaç şarkısı söyledi mi acaba? Söylemediyse aramızda para toplayıp Demet’ de alalım bir tane. Üzülürüm. *bak dünya ağlarken aşk diye diye, ben sana bir türlü yaranamadım*

Bir ev kadını, akşam eve geldiğinizde “N’aptın bugün?” sorusuna “Pazara gittim” diye yanıt verdiğinde artık olağan karşılamayın. Uyanın! Bizzat yerinde gözlemledim ki pazara gitme eylemi yarım saat sürüyor. Ve bu süre çalışan bir kadının pazarda geçirdiği süreden hiç de farklı değil! Pazar bu neticede. Bir öksüz yurduna alışveriş yapıyorsanız onu bilemeyeceğim. Hem öyle bile olsa bu katiyen tüm güne yayılacak bir aktivite değildir. Öte yandan, “evi süpürdüm” şeklindeki bir yanıtla karşı karşıya geldiğinizde de yemeyin! Niye? Çünkü ev silme, süpürme eylemi (eviniz 8 katlı değilse) taşı çatlatsanız 45 dakikanızı alır (bu süreye karşı balkondaki ablayla geyik yapmak dahil). 

Ve efendim, üzüle üzüle, içim kan ağlaya ağlaya tanık olduğum şu gerçek var ki, çalışan kadınları ve erkekleri bu uğurda boykot yapmaya çağırabilirim. Sizler işyerinde türlü türlü şeyle boğuşurken evnizde pişen o nefis böreklerden, keklerden haberiniz var mı? Olamaz tabi, çünkü hepsini diğer kadınlarla beraber mideye indiriyorlar! Bir dilim kek, bir parça börek bırakmıyorlar evde. Kalan parçaları ufak çocuklar yerlere saçıp heba ediyorlar zaten. 

Kadın programlarının tatilde oluşu munasebetiyle pek de verim alamadığım bu ev kadınlığı deneyimimin şüphesiz ki en güzel tarafı alelade izlediğim bir programda karbonat denilen hadisenin kararmış gümüşlere iyi geleceğini öğrenişim oldu. Sayesinde artık takılarım, taktıklarım ve takamadıklarım olarak ikiye ayrılmıyor. Gümüşlerim ayna gibi oldular.  Bu bilgiyi çoktandır bilenler ve şu an kıs kıs gülenler için geliyor sıradaki şarkı : Gezegendeki son gemiye, binip çek giit!  

// 5 metre öteden tanırım Serdar Ortaç şarkılarını

Bir anlıktı.
Bir gece, hiç beklemediğim kadar güzelleşti dünya. Küçük bir andı. Bir anda yok olan sen, bir anda yokoluşunu aratmayacak anilikte karşıma çıktın o gece. Senin bu bir andalıklarına alışamayan kalbimin en çok yenik düştüğü gecelerden biriydi. Bilmedin sen. Kalbimdeki boşluğu, kırılganlığımı bilemedin. Çok zor geçen günlerin ardından, sana tüm cesaretimi toplayıp nasıl o sözleri söylediğimi hala bilmiyorum. Ama o gece, kendimi uykuya uğurlarken hiç olmadığım kadar huzurluydum. O anda miyadını doldursaydı yaşamım, isyan etmezdim. O huzuru bir daha hangi gece hissederim dersin?

Ölüm sessiziğiydi adeta.
Onca ağrıya sızıya rağmen sesimi alıp götürmüştü hayat. Konuşurken yoruluyor, yazarken yoruluyordum. Sesim ulaşmıyordu. Kalbimde onca ağrı varken bunu yazıya dökememek, bedenimde onca ağrı varken bağıramamak nedir bilir misin sen? Bastıramadım ikisini de. Herşeyin tek biryerden geldiğine inandırdım kendimi. Herşeyin en nihayetinde son bulacağına.. “Geçer, geçer.. Neler neler geçmedi ki” Geçsin diye bekledim, kalbimi de bedenimi de susturdum. Korumaya aldım. Dünyanın en güzel mavi elbisesiyle şımarttım kendimi, kimse yok diye, benden başka kimse sahip çıkmıyor diye. Öylece şımarttım, kandırdım. Kandım.

Ganimet.
Korkunç bir kadındı. Ağzını kocaman açmış, sararmış dişleri arasından tıslıyordu adeta. Görmediğim bir dünyadan, bilmediğim bir lisandan bahsediyordu. Olamazdı. O herşeyin en doğrusunu biliyor olamazdı. Benim de canım var, ben de insanım! Çok zor oldu kendimi ona teslim etmek. Savaşın ortasında kazandığı bir ganimet gibi davrandı bana. Kırptı, biçti. Kanattı. Parçalarımı yanlış yere taktığına inandım bir süre. Duygum yoktu, gözlerim önümü görmeme yardımcı olmuyordu. Seni benden 2 gün çaldı! 2 koca gün uyuttu beni, 2 koca gün sensiz bıraktı beni, sahipsiz bıraktı beni. Affeder miyim O’nu?

Küçücük bir oda.
Minicik bir odada uyandım en son. Etrafta gündelik telaşların hiç biri yoktu. Tanıdığım bir avuç insan yüzünden eser yoktu. Herkes nereye gitmişti? Bir süre sonra anladım ki, herkes değil ben gitmiştim. Hiçkimsenin olmadığı bir minik odaya kaçırmıştım kendimi. Bir gün, bir kaç gün, bir hafta orada saklamıştım kendimi. Tatil koymuştun ismini. Tatil. Sevmiştim bu ismi. Bana söz hakkı vermeyen tanımlamalarına alışmıştım artık. İşime de geliyordu bir yandan.

Ayın O’nu.
Yıllar bitip, aylar geçip, günler gelip, biriktire biriktire sevgini bugüne kadar getirdi. Bugün seni en son ne kadar seviyorsam ondan daha fazla sevdiğimi anladım. Sevginin yaralara ilaç olmadığını öğreneli çok uzun zaman olmuştu belki, ama bugün herşeye inat sevginin o sonsuz gücünü doldurdum kalbime. Bir süre daha kullanabileceği bir nefes depoladım. Bugün aldığım her nefese teşekkür ettim. Ayın O’nu, 4. defa gülümsedi bana. Binlerce sene daha gülümseyeceğine inandırarak bitti. Kandım, işime geldi kanmak..  

Narsizm? Tam olarak değil. Asıl hissedilen, asıl kelimeler ve asıl duygu ile birleşince, zamansızlık denen illet gözlerimi bağlamışken ne koparırsam kar diye düşünüp doldurduğum sayfalar onlar. Onlar benim. Ben onlardayım. Geri kalan koskocaman bir karanlık. Görülmek istenenin görüldüğü bir dünya burası. İçinde geçirilecek ne kadar zamanım kaldı, bilmiyorum.

Bu cümleler sana karanlık gelebilir, ama benim gözlerimde kocaman bir ışık var; okudukça aydınlatıyorum. Benim gözlerimle bak istersen, vereyim avcuna. Sense, bana biraz zaman ver, zamansızlıklarımı doldurayım onlarla.. Zamansızlıkları doldurup, zamana yetişirsek, orda buluşuruz seninle.

Kitaplar, filmler, albümler ve yollar var çokca şu günlerimde. Bir kaç saatlik yolculuklar yapıyorum boyuna. Turist edamı takınıp salınsam yollarda bünyeme daha iyi neticeler sunacağım ama görünen o ki bunu yapmak için bu yolculukların bir an evvel bitirilmesi gerekli. Yeni yolculuklara yelken açmak için.

Tadına doyamadığım filmler, okumaya doyamadığım kitaplar ve dinlemeye doyamadığım albümler var elimin altında. Sezen Aksu’nun adeta “Ben ölmedim, bağıra çağıra yaşıyorum” dediği albümünden enfes melodiler dolaşırken kulaklarımda gözlerimin hep uzaklara dalması arasında bağ kurmaya çalışıyorum, sanki derdimin ne olduğunu bilmiyormuş gibi. Sanki, sanacakmışsın gibi.

+Sezen Aksu – Sor Beni
-Gündoğarken – Senin Gibi Bakmadı

Sen şarkılarını söyle, kahrolsun dünya.

Kitabımız John Gray efendinin yazmış bulunduğu “Erkekler Mars’tan Kadınlar Venüs’ten” isimli şahaser. Erkek ve kadın vaktiyle Mars ve Venüs gezegenlerinde konuşlanırken bir gün ansızın Venüs gezegeni Marslılar tarafından istila edilmiş. Venüslüler öyle güzel ağırlamış ki Marslıları bir daha ayrılmak istememişler. Ve nedense hepsi beraber Dünya’ya gelmişler. Herşey çok giderken bir sabah beyinleri resetlenmiş olacak ki Mars’tan ve Venüs’ten geldiklerini unutmuşlar ve başlamış çatışmaları.

Yazarımız ise bunu bir akşam eve geldiğinde sevgili karısı tarafından haşlanıp, kapıyı çarpıp evden çıkacakken farketmiş. Az evvel kıyameti koparan kadın bir anda “lütfen gitme sana ihtiyacım var” diyerek adamımızın bu günlere gelmesine neden olacak sihirli sözleri sarfetmiş. Öyle ya, iyi gün dostu mu olmak gerekirmiş bir tek! Bunu farkeden yazarımız kendini kadın-erkek ilişkilerine adamış. Mükemmel giden evliliği esnasında diğer evlilikleri de kurtarmak için seferberlik ilan etmiş.

Yazarımıza göre ilk kural: Herkes nerden geldiğini unutmamalı! Bir kadını eleştirmeden önce onun ne kadar problem çıkarmaya müsait bir yapısı olduğunu unutmamak gerekir. Ay pardon, kadın narindir, onu dinlemelisiniz diyor yazar. Aslında işime gelmesi gereken bu kuralı nedense hiç sevmedim. Bir erkeğe de katiyyen “şunu yapmalısın, böyle olmalısın” gibi sözler kullanmamalıymışız. Çünkü erkekler bunu “sen işe yaramazsın!” olarak algılıyorlarmış. E doğru algılıyorlarmış, mesele nedir o halde?

Velhasıl kelam, kadın-erkek ilişkileri konusunda sekteye uğratıldığınızı düşünüyorsanız bu kitabi hiç okumayın. Yok efendim kadını dinlemelisiniz, erkeği mağarasında yalnız bırakmalısınız falan. Yiyin birbirinizi, rahat olun.

Mireille Guiliano isimli bir hanımefendi, ilk gençlik döneminde Fransa’dan Amerikaya okumaya gidiyor. Bir yıl sonra geri geldiği Fransa’ya Amerika hediyesi olarak 9 kilo getiriyor. Babasının “patates çuvalına benzemişsin!” cümlesine çok içerleyen kızımız kendisini depresyonun kollarında buluyor. Ve o günlerde evlerine gelen doktorları sayesinde eski formuna geri dönüyor. Sırrı ise “Fransız kadınlarının genlerinde bulunan o doğal gücü farketmek!” Fransız kadınlarımız bol bol ve azar azar yiyerek yemek yeme eylemini adeta bir işkenceye dönüştürüyorlar anladığım kadarıyla. Yemek yemek bir keyif ve onlar bu keyfi olabildiğince uzatıyorlar. İşin doğallı ise genlerinde! Bir Fransız kadını illa ki zayıf ve narin olmalıdır!

Sizi bilmem ama benim için bu bilgileri edinmek hiç bir işe yaramadı. Kitabın aralarına serpiştirilmiş bir kaç yemek tarifi ise,malzemelerine ve yapılışına bakılırsa hayata geçirildiğinde bir felakate yol açabilecek kadar kötü. Bu sebeple ben, “Pazartesi Rejime Başlıyorum” kampanyasının verdiği gazla Bir Türk yağ yakma usulu olan “sabahları aç karnına ılık ve dinlendirilmiş maden suyu içme” eylemine başladım. Şimdi ayağımın altında beni bekleyen bir koli maden suyu var. Dinleniyorlar.

Bir Hasan Hüseyin Korkmazgil şiiri.. Nazım Hikmet’in ölümünün üzerine yazılan satırlar. Soluk soluğa okunan bu şiir, sonrasında Grup Yorum’un eşsiz melodileriyle hayat bulmuştu. Haziranda ölmek zordu…

Haziranda düşenler, Orhan Kemal, Ahmet Arif ve Nazım Hikmet..

3 Haziran 1963… Nazım Hikmet Ran’ın yorgun kalbi, memleketinden uzakta, Moskovada bir sabaha karşı durdu.

2 Haziran 1970… Orhan Kemal tedavi gördüğü hastanede ansızın hayata gözlerini yumdu..

2 Haziran 1991… Ahmed Arif, Ankara’da sessiz sedasız ayrıldı aramızdan..

Ustaların anısına bu ay mutlaka ,  bir Nazım Hikmet ve Ahmed Arif şiiri, illa ki Orhan Kemal’in Cemile’sini okumak gerek.

“Tutkunun Romanı”, içinin ateşiyle yeryüzünü tutuşturmaya hazır, acıyı ve sevinci, korkuyu ve öfkeyi, dostlukları ve ihaneti, aşkı ve nefreti kendi özel bahçesinde yeşerten; güçlüklere, engellere, baskılara meydan okuyarak savaşmaktan yılmayan; yeryüzü uçurumlarını sınayan Leyla Gencer’in, “La Vida Turca”nın romanıdır.

Geçtiğimiz günlerde kaybettiğimiz Leyla Gencer’in anısına, 1992′de yayımlanmış bir Zeynep Oral kitabı olan Tutkunun Romanı’nı aradım evin içinde. Bulduğumda sonsuz bir heyecan duydum. Yeni kaybettiğimiz bir yazarın kitabını elime aldığımda hep tuhaf olurum zaten.Yeni kaybettiğimiz Leyla Gencer’i anlatan bu kitabı okurken de aynı hisleri yaşadım. Ancak bu çok özel bir histir; öyle her kitapta etki göstermeyen.Bu kitapta gösterdi. Uçurumun kıyısından havaya atılmak isteyen bir kızın bir romanı.Tutkusuyla ve sesiyle uçuruma daha çok yakınlaşan bir kadındı. Varlığını adadığı şarkı söylemek onun için bir tutkuydu. Bu tutkuydu onu ülkeden ülkeye savuran.

Anısını tazeledikten hemen sonra geç kalmış bir “uğurlar olsun” gönderiyorum Leyla Gencer’e. Ve de sonsuz bir teşekkür. Bu teşekkürün en güzelini Zeynep Oral’ın satılarıyla gönderiyorum, tüm kadınlar adına.

Sonsuz bir inançla, inatla, hırsla ve aşkla tutkunuzun peşinden koştuğunuz için…

Kendinizle yarışarak, kendinizi aşarak, kendinizi eleştirerek, zayıflıklarınızı bilerek, yetkinliğe ulaşma çabanızla yeryüzü uçurumlarını sınadığınız için…

İçinizin ateşiyle yeryüzünü tutuşturmaya hazır olduğunuz için…
Yeryüzünü değilse de müzik dünyasını tutuşturduğunuz günlerde bile, minicik bir sesle: ” Ama benim hep sevilmeye ve şefkate ihtiyacım var” diyebildiğiniz için…

Yeryüzünün harikalığına, insanoğlunun müthişliğine, beni bir kez daha inandırdığınız için teşekkür ediyorum.

Masamda sarı bir gül, hemen yanında ödenmesi gereken faturalar, hemen ardında klavye, ekran, birikmiş işler, gündelik telaşlar… Derken, elinde koca koliyle içeri giren bir kargo elemanı.. Koli içindeki renkli şeyler, renkler, dokular.. Yazı hatırlatan şeyler, yaza dair şeyler. Yaşama dair bir inanç çıktı koca kolinin içinden. İnatla gülümsemeye devam etmek için..

Telaşa kapılmış bir günü yatıştırmak için elimizde bol malzeme biriktiğine göre, koltuk altımıza bir dergi, üzerine serileceğimiz yumuşak bir halı, gözlerimizde gelecek güzel günlerin hayali ile bitirebiliriz günü..

İbrahim Kutluay ile kendisini seneler önce Çeşme’de görme şerefine nail olmuş bir insanım ben. Bu karşılaşmamızın önem arzeden tarafı, kendilerinin ayrılmadan önceki son günlerine denk gelmiş olmasıdır. Daha sonra kendilerini hiç bir yerde bir arada göremedik. Esas oğlan gidip başka bir Demet bulup evlendi, Yeni Demet kariyet de yaptı çocuk da. Bizim kız Demet ise, tüm şarkılarında esas oğlana göndermeler yaparak bugünlere kadar geldi. “Sevgilimi koluma takarım, Bebek’te üç beş tur atarım. Olmadı sinema yaparım, gördüğün gibi çok unutkanım” şeklinde mesajlar verirken eski sevgilisine, araya müzik endüstrisini karıştırmasa keşke diye hislenmiyor değilim.

İsim neydi? Çıkaramadım… Hah, Demet Akalın, Esas kızın ismi bu. Daha evvel mankenmiş gugıldan öğrendiğim kadarıyla. Hatta hatırlatayım müsadenizle, kendisinin bir şarkısını geçen yaz bir numaraya  oturtmuştuk. Ama tabiki kendisiyle can ciğer kuzu sarması kıvamına gelmemiz bir mucize!

Not : Kendisinin bir resmi ile bu yazıyı şenlendirmek isterdim ama 3 Kadın’ı anlattığım yazımın hemen üzerinde o kadınlarla beraber Demet Akalın resmine henüz hazır değil bünyem, neme lazım. (Neme mi lazım? Ahahah! Demet Akalın bu lafım üzerine gelip küfürlü yorum yazmazsa darılırım yeminlen.Neyse kapattım parantezi)

Bu yazı için ilk aklıma gelen 3 kadından ilki, yazar ve psikanalist, Lou Andreas Salome. Sevgili listesinde Nietzsche, Rilke ve Frued bulunan bu kadın 19. yüzyılın en çok konuşulan isimlerinden biriydi. Irvin Yalom’un Nietzsche Ağladığında adlı kitabında entellektüel, seksi ve cüretkar bir kadın olarak gördüğümüz Salome, belki de Nietzsche’i bir kadın düşmanı olarak görmemizin tek nedenidir. Kendine tapılacak kadar aşık ettirebilmiş bu kadın, salt bu özelliğiyle bile benim hayatımda önem arzeden kadınlardan biri olmuştur. Aşk ve şehvet kadının elindedir.. Hakkında daha detaylı bilgiler almak isteyenlere H.F. Peters’in Kızkardeşim, Karım isimli eserini öneririm.

Bir diğer kadın ise Anais Nin. Fransız asıllı yazar Anais Nin’i ilk okuduğumda 15 yaşındaydım. O yaşın belki hiç anlamayacağı satırlarında gözlerim gezinirken beynimde yer etmiş olan “güçlü kadın” olgusu benimle beraber büyümüştür. Yazdığı günlükler ve daha çok erotik cümleler barındıran öyküleri ile bir devrin açılmasına öncülük etmesi de benim kendisine olan saygımı oluşturur. Anais Nin, tamamen kendi olarak, kendi gibi ol(a)mayan bir çok kadının önünü açmıştır. Cüreti ve muhteşem kalemi ile en değerli kadın yazarlardandır.. Ve ismi seneler geçse de eskimeyecektir. İsmini eskitmeyecek tonlarca kadının yetişmesini sağlamıştır.

Diğeri de elbette ki Ajda Pekkan.. Beni tanıyanlar, bu satırları okurken sıranın ne zaman kendisine geleceğini düşünüyorlardı eminim. Ajda Pekkan, çocukluğumun, gençliğimin, kadınlığımın tartışmasız en önemli ismidir. Duruşuna, sesine, bakışına, tavrına ayrı ayrı sayfalar dolusu yazı yazabilirim. Kendisine olan hayranlığım çok başka bir boyutta dolaşır. Öyle ki şu an bu satıları yazarken de sonsuz bir heyecan duyuyorum. O’na aşık olamayacak hiç bir erkek düşünemediğim gibi , ismiyle “şöyle bir sarsılmayan” kadın düşünemiyorum. Kadın olmayı öğrendiğim kadın.. Seviyorum.. Koşulsuz.

Aslında bu listede Macide Tanır ve Simone De Beauvoir da bulunsun istiyorum. Ancak üçlemeyi bozmak istemediğimden konuyu derhal paslama kısmına geçiyorum. İşin paslama kısmında tıkanıyorum, gönlünden kimin geçiyorsa yazsın diyorum.. Sahi sizin hayatınızda önem arzeden kadınlar kimler?

“Merush Hanım’ın internet asosyalliğine son!” kampanyamızın ilk ayağı olarak Twitter‘dan bir adet hesap alıp Merush Hanım’ın yazmasını sağladık. Bununla yetinmeyip şu anda okuduğunuz sayfaya bu şahane eserlerin aktarılmasını sağladık. Süsledik bi de..

Yan tarafta bulunan meruşkız”ın vaktiyle hizmet ettiği amacı yeni mavi civcikimiz devralmıştır. Kızımız artık sadece Ana Sayfa’yı gösterme görevini yapmaktadır. Öte yandan bu sevimli civcik, alt yapısı itibariyle Twitter sitesi göçse de (zira kendisi zırt pırt 500 hatası vermektedir) bizi yarı yolda bırakmayacak bir biçimde kodlanmıştır. Vatana ve millete hayırlı bir evlat olur inşallah. 

Ciddiyet takıntılı entellektüel ve aksi Merush Hanım farketip de “bu ne böyle! oyun parkına dönüştürmüşsünüz sayfayı!!” diyene kadar eğlenmeyi planlıyoruz. Eylemlerimiz devam edecektir.

Anafikir‘den tanıdığımız Selim Yörük‘ü bu sayfalara konu eden Tymphony adıyla çıkarmış olduğu albümler oldu.  Her biri ayrı ayrı güzel olan bu “tınıların” şiddetle dinlenmesi gerektiğini düşüyorum. Ben sevdim, siz de sevin! Yoksa Selim ağlıyormuş.

Tınılara eşlik ederken her türlü hayal kurmak serbest, bize bu özgürlüğü tanımış olması başlı başına teşekkürlük.  Daha dingin, daha sakin, daha bana özel şeyler dinlemek istediğim bugünlerimin kendisiyle geçtiğini belirtmek isterim. Tınılarında mucizeler barındıran bu albümlere Tymphony  web sayfasından erişebilirsiniz.

Parçaların isimlerine dikkat çekmek isterim bir de, her biri için ayrı ayrı hayaller kurmak serbest!

Tüm tınıları hayal gücümün sınırlarına bırakan Selim Yörük’ü kutlar ve teşekkür ederim.

Bir top dondurma elinizdeki en değerli şey haline gelebilir kimi akşam. Kimi akşam yalnız başınıza kahvenizi içerken, elinizde kahve bardağınız, belki mutsuzsunuz.. Akşama mutluluk katabilecek hiç birşeyiniz yoksa (elimizde bunlar var, mutlu olmaya yetmez mi?) dondurma bunu tek başına sağlayabilir. Bir top dondurmayı usulca kahvenizden aşağı süzdürürsünüz.. Dondurma eridikçe dağılan mutsuzluğunuz size yepyeni ufukları müjdeleyebilir.

Mesela bu akşam.. Keyifsizliğimden mütevellit, suratımdan düşen bin parçayı nasıl toparlasam diye düşünürken dolaptaki dondurma aklıma geldi. Bir top dondurmanın kudretini bildiğimden kendisine karşı koymayı hiç düşünmedim.

Kahvenin koyuluğuna inat, bembeyaz bir top dondurma.. Kalplere vur bir zımba, rumba da rumba rumba…

Güneşin batmaya hazırlandığı vakitlerden birinde, yol kenarında ucuz bir mekanda çay içerken, önümdeki  kağıt parçasından öğrenmiştim yeni albümün çıktığını..  Daha yol uzundu, yola eşik edecek bir albüm olduğunu düşünüyordum. Şanslı günümde olmalıydım ki eski şarkılarından bir demet, yanımda öylece duruyordu.. Yeni albüme olan  hevesim arta arta yolu yarılamıştım.

Günler sonra, yine bir yol hikayesinde kendisiyle karşılaştım. Sadece yolu anlatırken, yola imrendiren, yoldakilere özendiren bir ruh haline ne kadar deva olabileceğini tada tada ilerledim.

Yolun sonunda birbirinden eşsiz melodiler, yolla beraber içime doluşan o tarifsiz hislere fon olmuştu. Yolda sen vardın, yolun sonundaysa  ağzımda tadın ve  bu melodiler vardı..

// Almora,  Kıyamet Senfonisi isimli yeni albümü ile , tüm zamanların en güzel albümlerinden birine daha imza atmış, meraklısına..

Benim gibi internet asosyali bir insandan beklenmeyecek bir hareketle ilk olarak Blog Ödülleri’ne kaydolmayı düşündüm. Asıl isteğim Elestirel.com ile katılmaktı. Sonra bu blog olarak peşine takıldık kendisinin. Gittik kaydolduk, adresimize de “ay uğraştırma şimdi, sonra yazarız” yazdık. Yarışma günü öğrendik ki oylamanın son dakikalarında adres bilgilerimizin yetersizliği neticesinde kınanmışız. Kınama maili gelmiş ve fakat iş işten geçmiş. Sağlık olsun, zaten babam hasta dedim, üstelemedim. Zorla evime getirmek zorunda olduklarını bilmiyordum ödülü ne yapayım? Hem zahmet olmazdı, gider alırdık nerdeyse o belli belirsiz ödül.

Velhasılkelam, aday falan değiliz. Bu bağlamda “Aman Tanrım, yemeyip içmeyip koşup Meruş’a oy vereceğim” diye kendinizi paralamanıza gerek yok.

YeşilVadi inşaatı tamamlanana kadar internetteki otoriteleri belirleyecek olan bu sisteme girip oyumu kullandım her bilinçli blog genci gibi. Nasılsa benim blogır dostum yok. Olanlar da (bkz: Wykka) yarışmaya dahil olmamış. Kendisine kategoriler üstü enfes blog ödülünü veriyorum buradan. Öpücüğü yanında.  Bu bağlamda benim oylarım çok değerliler hissine kapıldım. Zira oy verdiğim bloglarla ne bir yakınlığım ne bir husumetim mevcut. Evet açıklıyorum.

Eğlence : Bu kategoride nedense hiç eğlenceli blog yok! Masaüstüm var mesela, iyidir güzeldir. Onun da eğlencesi neresinde anlayamadım. Delifikir çok komik evet. Oyumu ona verdim. Ama niye Gayri Ciddi orada yok diye endişelere gark oldum, söylemeden edemeyeceğim.

Haber – Gündem : Bu kategoriye girer girmez derhal İzlenimler‘i arayıp oyumu verdim. Sonra baktım Düşünceler de orda, Uçan Balık da.  Bütün ödülleri bu 3′ü arasında paylaştırsınlar diye düşünerek ayrıldım bu kategoriden.

Hobi : Ayol Devletşah nerde? Hmm, katılmamış sanırım, O zaman Hünerli Bayanlar? Oh be o var, oyladım hemen.  Oyumu yanlışlıkla EdaSuner‘e falan veririm diye korkup kaçtım bu kategoriden, neme lazım.

İş Dünyası : Webrazzi‘den başka blog var mı?

Kişisel : Zurnanın zırt dediği yerdeyiz. Bu ne kalabalık? Tekmetokat nerdesin? Ctrl+F, evet buldum. Oy ver. Kategoriden ayrılırken üzülerek gördüm ki Devletsah da orada, ama olmaz ki, galeyana getirildim! Skandal!

Komünite – Topluluk : Elestirel alacaktı burada birincliği, artık seneye. Bigimugu‘ya oy verdim oyumu.

Kültür – Sanat : Bak görüyor musun Goddess Artemis de burada.. E ama Futuristika‘da burada. Moleschino?  Haber-Gündem’de saydığım beyler ile buradakileri toplayıp hepsine ödül versinler. Geceye beni çağırmazlarsa küserim. 

Reklam-Pazarlama : Bu kadarıda fazla! Şimdi ben Selim Bey’e mi oy vereyim, Fikir Atolyesi’ne mi ElmaAltShift‘e mi? Reklam ayrı, pazarlama ayrı olsaymış madem. Küstüm oyamıyorum!

Spor : Ne anlarım ben spordan zaten! Onlar da anlamıyor olsa gerek ki kaydadeğer blog yok.

Teknoloji : Daha bitmedi mi? Az biraz tekonojiden anlıyorsam buradaki blogların çoğunu başka kategorilere gönderebilirim. Hakkı Ceylan, güzel site yapmış öyle değil mi?

Peki neden Moda kategorisi yok, ben Moda Trenden İn!‘e oy verecektim, Çizim de yok, Bengi Gençer’in oy almasını istiyorum ben. Memnun kalmadım ben bu oylanmadan. Bakalım netice ne olacak.

Kitaplığında çocukluk kitaplarını bile saklayan biri olarak, bu mim için neleri yazacağımı bilemedim. Bazı kitaplar vardır ki, bir başkasına da vermiş olsam mutlaka yerine yenisini koymam gerekir. Çok az bir yer kaplasalar da sırf okumak olsun diye aldığım kitaplar vardır. Okul zamanlarımda kitaba yaptığım yatırım daha fazlaydı. Elime geçen her para ile mutlaka en az bir kitap alırdım. İzmir’in en güzel yanı da sokaklarında son derece kaliteli ve ucuz kitapların satılıyor oluşuydu.. Kütüphanemin oluşturan kitapların çoğunu dünyanın en güzel fuarı olan İZMİR FUARI’dan almışımdır.

Gelelim bu kitapların en değerlilerine… Öncelikle Tiyatro Kitaplarım… Tiyatro Tarihi, Oyunculuk Dersleri, Tiyatro Oyunları… Bir çok alt kategorisi vardır Tiyatro kitaplarımın. Özdemir Nutku imzalı kitaparım belki de en değerlileridir aralarında. En değerlileri, Oyunculuk Tarihi ve Sahne Bilgisi dir elbette.. Ardından Atatürk ve Cumhuriyet Tiyatrosu , Shekespeare oyunlarının çevirileri ve çeşitli tiyatro sözlükleri gelir. Bertolt Brecht‘in tüm oyunları serisi, Cehov oyunları en değerli kitaplarım olmakla beraber , Turgut Özakman’dan Oyun ve Senaryo Yazma Tekniği dramaturji okumaya niyetlendiğim bir dönemin hatırası olarak yerini korur. Ayrıca bu kategoride Muhsin Ertuğrul’un muhteşem eseri Benden Sonra Tufan Olmasın , Macide Tanır’ın Tiyatronun Cadısı , Metin And Türk Tiyatro Tarihi ve İsmail Hakkı Baltacıoğlu’ndan Tiyatro Nedir tüm zamanlarımın en güzel tiyaro kitaplarıdır.

Sırada Felsefe kitaplarım.. Bu kategori en değerli kitaplarımı barındırmakla beraber , biraz karışık.. İçlerinde sürekli dönüp dolaşıp okuduklarım, bulunması gerekli diye aldıklarım kitaplar ve felsefe dergileri var. İçlerinde en değerlileri, Descartes Felsefenin İlkeleri , Ahmet Cevizci Felsefeye Giriş , Hüsnü Aksoy Marksist Felsefeye Giriş , çeşitli yazarlardan tonlarca Felsefeye Giriş kitabı, Felsefe Sözlükleri, Ahmet Arslan İlkçağ Felsefe Tarihi serisi, elbetteki Marks , şiddetle Pluton, kesinlikle Nietzsche kitapları… Ayrıca şu an ismi aklıma gelmeyen bir çok kitabım. Her biri için ayrı ayrı yazılar yazmam gerektiğini şu an farkettim.

Şiir ve Edebiyat denildiğinde elbetteki Nazım Hikmet en başta selamlar bizleri. Yaşar Kemal‘in tüm kitapları, Oruç Aruoba, Murathan Mungan , Bukovski, Beckhett sevdiğim kitaplarımın yazarlarıdır.

Bu yazı çok daha uzun olabilirdi ancak vaktim bu kadarını aktarmakla sınırlı kaldı maalesef. Kitap dünyanın en güzel şeyidir. Bir mucizedir kitaplar benim için.. Mucizelerini yazmaları için Bayan Alice ve Bayan Tulip‘i mimliyorum….

….

Edebiyata ilk giriş senelerinde hep bir “düzyazı nedir, çeşitleri nelerdir?” sorusu peşimizdeydi. Roman, hikaye, masal, deneme, makale, fıkra, eleştiri…… Düz yazının “dümdüz yazı” olmadığını kavramamla başladı serüvenim. Edebiyatı içinde barıdırdığı her “tür”le seviyordum.  Çoğu zamanım bu konuda harcağım mesai ile gidiyordu. Edebiyat işciliği ağırdı, uzun bir yoldu sonu bilinmeyen. Araya seneler sonra Felsefe girdi. Birbirinin içindeymiş gibi izlenim veren, birbirinden apayrı şeylerdi oysa ikisi. Çokca sene aldattım edebiyatı felsefe ile. Aldatmak da denmez aslında, terk etmiştim.

Şimdi aradan seneler geçmişken -felsefe ile yollarımız ayrılmışken- yeniden bir dönüş yapmak istiyorum  edebiyata..  Kendimi biraz suçlu hissediyorum, bu huzursuzluğu Edebi Söylemler başlığı altında yazılar yazarak atabilirim diye umut ediyorum. Umutlanıyorum.

Kadınlar kimi dönemlerinde “ay bu ne böyle kız çocuğu defteri gibi” diye burun kıvırabilirler; geçicidir bu. İlk gençlik asiliği zamanımda ben de yapardım. Öyle ki pembe bir kıyafete sahip olduğumda 20. yaşlara girmiştim. Ve sonra zaman değişti, her kadının bir gün olabileceği o ”hal”e ben de büründüm. Sonrasında ise sahneye bu kadınların çok bilmiş ufak kızları çıktı. 30larına yaklaşan kadınlarımız yaşlarını gizlemek için çırpınırken çareyi kız çocukları ile aynı kıyafetleri giymekte buldu. Sanki pembe giyince yaş küçülüyordu! Olsun, kendini çocuk ruhlu göstermek de yeterliydi.

Beni tüm bu düşüncelere sevk edense bugün karşılaştığım biri 3, diğeri 33 yaşında olan iki küçük kız çocuğu oldu. Kızlarımızın  tek problemi alacakları çantanın üzerinde “Hello Kity” mi, “Pucca” mı olması gerektiği  idi. Aralarından akıllı olan 3 yaşındakinin dediği oldu ve  ikisi de birer Pucca desenli çanta ile evlerinin yolunu tuttular.. O an dünya pespembeydi…

Adeta bir Cumartesi Eki kıvamındaki sayfamdan selamlar efendim. Bir Cumartesi daha gelmiş çatmış bulunuyor. Halbuki tüm hafta boyunca birşeylerle meşgul olan ben, Cumartesi günleri geldiğinde birşeylere çatardım.  Bu hafta kıvam olarak diğer haftalardan sert geçti. Normalde kulak memesi kıvamını hafta ortasında yakalarken bu defa,  hafta sonuna gelmiş olmamıza rağmen henüz kıvama getiremedim. Halbuki geçen haftaki Pazar günü, bizlere şahane bi haftanın sinyallerini veriyordu. Canı sağolsun, öngörüsü tutmadı.

Ufak çaplı görünüp bünyemde ciddi hasara yol açan bir yolculuk esnasında kulağımda çok güzel müzikler vardı.  Yakınımdan geçen kamyonlarda çalan parçalar ve  çay molarına dekor olan mekanlarda çalan müzikler bu keyfimi azaltmak için çabalasalarda başarı sağlayamadılar. En kısa sürede bu müzikal keşiflerimden bir demet sunmak isterim okuyucularıma.

Öte yandan iş dünyasının en önde gidenlerinden olmama az kaldı.  Kariyer basamaklarını birer ikişer çıkıyorum. Koştururken ayakkabımın topukları kırıldığında anlıyorum ki teker teker çıkmak gerek basamakları, kocaman olmuşuz zira.  İş dünyası benim hiperaktifliğimi kaldıramayacak kadar yaşlanmış vesselam.

En kısa sürede buranın bir Cumartesi Eki olmadığını, başlı başına dopdolu bir Ana Gazete olduğunu hatırlatmak gerek insanlara. Önce bana tabiki, bencilim!

Her Cumartesi olduğu gibi bugünü de çok saygıdeğer(!) bir insana ayırdım. Gülben Ergen! Ne kadar şahane bir kadın değil mi! Her gördüğümde içimi gıcırdatmayı nasıl başarıyor bu kadın? Hayır bir keresinde de sempatik gelsin o günün hatrına  hayat boyu kötü laf etmeyeceğim kendisine. Ama yok, başaramıyor bunu. Onca salak şarkıyı söylemeyi başarıyor ama bu kadar kolay sevebilen birini, beni , benim beğenimi kazanmayı başaramıyor. Ben yine ne yapıp edip şarkıları birbirine karıştırmayı başardım. Kadın sevgilisine “sürrrrrrpriz” yapacakmış bir şarkısında, adlarını göklere yazdırıp, aşkını arasına koyup üstüne de yıldız çaktıracakmış ( hakkaten ne demek o Gülbengen? ). Ardından gelen sözlerse, “Aşk hiç bitmez derler, yalnış!” Bu ikisinin farklı şarkılara ait sözler olduğunu keşfetmem günler sürdü. Ben de üzülüyordum burda, kadıncağız sürrpriz yapacakken kursağında bıraktılar herhalde diye.  Neyseki farklı şarkılarmış.

Bir de bu Gülben Ergen’in annelik olayı var ki akıllara ziyan! Kadın doğurdu diye bu kadar sevgi kelebekliği yapar mı? Annelik insanı yumuşatır derler de inanmazdım. Kadın adeta iyilik perisi gibi dolanmaya başladı etrafta. O yapmacık yüzüyle hiç de samimi bir görüntü çizmediğinin farkında değil tabiki. Bak bunu dedim de aklıma Demet Şener ve diğeri geldi. Diğeri hani yarım metre olan manken yavrusu. (Biri adını hatırlatsın, reyting kaçacak) Kendilerinin sosyetik anneliklerine hayranım! Şahane ördekler ay pardon örnekler olarak geziyorsunuz etraflarda. Kutlarım! Ben bu satırları yazıp öfke duyduğum sırada Gülben Ergen bilmediğim bir şarkısı ile radyoyu işgal etmeye başladı. Bu sefer ağlıyor. Sürrprizi tutmadı, aşka inancını kaybetti yetmedi bir de üstüne “ya ölümsün ya düğün” demeye başladı. Korkarım bir sonraki şarkıyı öteki taraftan söyleyecek. Biri şu kadın psikolog falan bulsun lütfen.  Ayrıca ne demektir o ya ölümsün ya düğün? Ya ölümsün ya dirim dese anlayacağım.  Ve yahut “ya benimsin ya toprağın” şeklinde sözler de bulabilirdi. Ya ölümsün ya düğün nedir? Adamdan düğün mü olur? Adamdan damat olmaz mı sayın seyirciler? Seyirciler? Aaa.. Kaçmış herkes…

11 yaşındaydım tanıştığımda.  11 yaşın tüm mızmızlığı ile seçmelerin yapılacağı sınıfa girmiştim.  Kabul edilmemiştim. “Çok üzüldüm” diyerek sınıftan ayrıldıktan iki ders sonrasında aynı yere tekrar çağırıldım. Ben üzüldüğüm için kabul edildiğimi zannederken öğrendim ki “üzülme rolü”nde çok başarılı olabilirmişim. Çünkü beni İLK KEZ üzgün görmüş o gün öğretmenlerim. O günden sonra binlerce kez üzüldüm, ama hiç birinde o günkü kadar takdir topladığımı sanmıyorum.

O yıl, yaşdaşlarım için hazırlanmış olan bir “çocuk oyunu” oynamıştık. Adeta hayallerim yıkılmıştı o tuhaf kostümün içinde dans ederken. Beklediğim bu değildi tiyatrodan. Yaşının üzerinde yaşayan tüm çocuklar gibi bana da anlamsız geliyordu çünkü çocuk oyunları. Ama ben oynarken her yaştaki insan izlesin isterdim.

Sonraki yıllarda hayallerime daha yakın oyunlarla , daha sevdiğim rollerle onlarca kez sahneye çıktım. O yıllarda tek sevdiğim şeydi tiyatro. Provalar, son hazırlıklar… Ve sahne…. Perde ilk açıldığında kalbim bir kere gümlerdi, sonra rahat edeyim diye kesilirdi. Ta ki selam vermek için son kez çağırıldığımız ana kadar. O an dünyadaki herşeyden daha kıymetliydi. Artık 11 yaşında da değildim üstelik. Orda büyümüştüm ve bu büyük bir hazdı. Büyüyüp kocaman olduğumda ise tiyatronun tamamen dışında bir hayat sürdürürken buldum kendimi. Bu seferse hayat kocaman bir sahne oldu ve ben ne yazarsam onu oynadım… Ne zaman tiyatro lafı geçse, içim cız eder. 80lerine gelmiş eski bir oyuncunun ilk gençliğini anması gibi….

Bugün 27 Mart. Dünya Tiyatrolar Günü…  Bu yıl 46. senesi kutlanıyor. Devlet Tiyatrolarında birbirinden güzel oyunlar sergileniyor bu hafta. İzmir Devlet Tiyarosunda sergilenen Kafes  İstanbul Devlet Tiyatrosu’nda da   Savaş İkinci Perdede Çıkacak isimli iki müthiş oyunu izleyerek kendinize bir güzellik yapın..

Çocuktum, yaşamımı tiyatroya adadım: Hem sevdiğim bir işte, bir sanat kolunda çalışmak için hem de bu sanat dalının toplumun yüreğinde çiçekler açtıracağına inandığım için…Bu inanç o kadar derine kök saldı ki, yarın kıyamet kopacağını bilsem bugün ” bir tiyatro daha açarım ” diyecek ölçüde bir saplantı gibi. Yeryüzünde tiyatronun binbir derde deva olduğuna inandım bir kez. Bütün kötülüklerin, insanın insandan kopmasından, uzaklaşmasından; birbirlerinin sıcaklığını, sevgisini duyamadıklarıından doğduğuna inanç getirdim bir kez.
Artık beni bu inançtan, bu kanıdan kurtaramazdı kimse…
MUHSİN ERTUĞRUL

Lost‘u izlemedim. İzlememek için de direniyorum. Yapımcısı J.J. Abrams’ın filmi Cloverfield için aynı direnişi göstermeyerek izledim. Ancak  kafamda milyon tane soru işaretleri gezdiren filmlerden hoşlanmayışım bir yana el kamerası ile çekilmiş -izlenimi veren- film kalitesizliği , oyuncuların bönlüğü ve daha bir çok nedenden ötürü hiç de beğenimi kazanmadı. Bunda belki Lost ve türevlerine sempati duymayışımın etkisi olabilir; ancak hiç kimse  Blair Cadısı ile kıyaslandığında bu filmin “şahane!” olduğuna beni inandıramaz.

Film Manhattan’da bir gece ansızın gelişiveren olağanüstü olayları anlatıyor. Şehre bir canavar iniyor, Özgürlük Heykeli’nin kafasını koparıyor. İnsanlar bir keşmekeşin içinde savrulurken esas çocuklarımız, arkadaşlarından birinin sevgilisini kurtarmak uğruna kendilerini ateşe atıyorlar deyim yerindeyse. Bu hengamede yaşanan herşeyi “şehrin başına ne geldi?” sorusuyla izlerseniz avcunuzu yalarsınız afedersiniz. Şahsen ben öyle yaptım; sevmedim filmi. Eğer ki tüm bu olaylar yaşanırkenki “insanların davranışları nasıl olur?” sorusu ile izleseydim bir nebze olsun iyimser olabilirdim film hakkında. Ancak bu noktada ise oyuncularımızın birbiri ardında gelen falsoları film keyfimizin etkisini düşürebilir. Son derece yapay oyunculukları ve anlamsız kurgusu ile Cloverfield hiç de sevdiğim bir film olamadı.

Filmi izledikten sonra film için yapılan yorumları okuduğumda anladım ki bu tarz  filmler konusunda hiç de başarılı değilim. Onca insan benim “ay ne gereksiz” dediğim filme 10 puan veriyorsa bunda bir iş var demektir diye bir daha göz gezdiriyorum filme; yok, beğenemiyorum bir türlü! Filmin yarıda kalmışlığı çok canımı sıkıyor. Şimdi sırf ilkini izledim diye diğerlerini de izlemek zorunda kalacağım.

Ülker bir çikolata yaptı, ismini Rodeo koydu. Reklam filminde ismi Mustafa olan genç bir delikanlı oynadı. İlk reklam filminde Mustafa annesinin açamadığı kavanoz kapağını erkekliğinin -ve tabiki Rodeo yemiş olmanın- verdiği güçle bir çırpıda açıyordu. İkinci filmde ise Mustafa’nın yanında bu kez Ahmetler, Aliler, Vedatlar bulunuyordu. Esas oğlanlarımız “kuvvet macunu” niteliğindeki Rodeolarını yerken etrafa artistik pozlar atmayı ihmal etmiyorlardı. Bu karamelli nugalı “eşsiz tad” onlar için bir nimetti. Yarasındı. Ayşeler ise sadece tadabilirlerdi..

Bu reklam filmleri uzun tartışmalara neden oldu. Feminist yazarlarımız hiç hoşlanmazken bu reklamdan erkeklerimiz son derece memnundular. Öyle ki bir sabah marketteki 3 yaşında bir erkek çocuğunu “Erkeğim ben, Rodeo al anne!” diye annesine çıkışırken gördüm.  Reklamın etkisi her alanda seziliyordu ve bana kalırsa hiç de başarılı bir reklam filmi değildi.

Şimdilerde ise Şölen’in “Kadının Yeni Aşkı” sloganıyla raflarda yerini alan bir ürününün , Chocolove‘ın reklam filmi dönüyor televizyonlarda. Chocolove, çikolata kaplamalı, fındıklı kremalı bir rulo gofret olarak kadının tüm isteklerini karşıladığının altını çiziyor. Kadın beklentilerini karşılayan bir dünyada bundan daha iyi bir çikolata düşünülemez! Bu reklam filmiyle kadınların hayattan beklentilerine tanık oluyoruz. Sehpa niyetine erkeğini önüne dizen kadın, başarı merdivenlerini koşar adımlarla çıkıyor. Güzelliğinden de ödün vermiyor bunları yaparken.

Rodeo’daki erkek egemen imaja karşı çıkan feministlerin Chocolove reklamları için nasıl bir tepki vereceğini merak ederken, aynı zamanda da kadın cinsinin çikolata aşkının öyle reklamlarda verilen mesaja göre değişmeyeceğini düşünüyorum.  Çikolatalar arası cinsiyet ayrımı kadın cinsini hiç ilgilendirmiyor bana kalırsa. Reklamında nasıl bir mesaj verirse versin her türlü çikolatayı bir lokmada yiyebilen tüm kadınlar adına diyebilirim ki , Yaşasın Çikolata!

Kolara Günlerinde Aşk‘ın beyaz perdeye uyarlanacağını duyduğumda içimi tarifsiz bir duygu kaplamıştı.  Uzunca bir süredir aşka doyulası bir film izlememiştim ve tüm bu duygu birikimimi bu filme saklamıştım. Ancak ne büyük bir yanılgı içerisine girmiş olduğumu filmin ilk 15dksı içerisinde anladım. Böylesine güzel bir romanı sinemaya uyarlarken duyguların hepsini nasıl parçaladıklarına tanık olmak beni çok üzdü. Duygudan, samimiyetten yoksun yüzlerle birlikte bu film beklediğim hiçbirşeyi vermediği gibi izlediğim en kötü kitap uyarlaması olarak hafızamdaki yerini aldı. Shakira ise ,aslında çok güzel yorumlanabilecek bir şarkıyı o kötü sesiyle berbat etmemiş olsaydı şarkının hatrına iyi bir yorum bırakabilirdim filme.

Şimdiyse bu filmden aldığım darbeyi tedavi edebilmesi için soluk soluğa izleyebileceğim bir aşk filmi önerisine ihtiyacım var.

Cümlelerin saklı kalmış köşelerine ittiği o hayat belirtileri, o yaşanmışlıklara duyulan özlem,  her bir yaşımla beraber daha çok hafızama kazınıyor. Yaşanılan her günün yazıldığı hane giderek şekillenirken tüm çabam bu hanenin boş bir biçimde kabarmaması. Buram buram hayat kokan bir yaşantıya veda ederken ne kadar üzülürse insan, içim bunun tam tersi olduğunda kabullenmiyor. İçimin rahatı, günümün hayatla dolu olmasından geçiyor.

Ömür Hanım, dinliyor. Daha çok yakınlaştırıyor kendine dinlerken. Söylediği her sözü, içinden geçen her duyguyu anlıyor, alıp koyuyor bir yerlere; zamanı gelince sunmak üzere bekletiyor.  Hayat denilen ucu bucağı belirsiz okyanusta bir nefes sunuyor Ömür Hanım.  Hayatı ve ömrü birbirinden ayıran yegane ölçüt değil midir nefes almak? İnsan zaten aldığı nefesin hayata karışıp ömrüne dolduğunu gördüğünde insan oluyor. Diğer herşey anlamını yitiriyor nefes doluşunca bedene.. Acı gidiyor, nefes doluşunca. Ömür Hanım dinliyor usulca, sessiz sedasız dinliyor. Söylemek istediklerini onun yerine söyleyelim diye bekliyor öylece.

Ömrün ne zaman başlayıp ne zaman bittiğini sorguluyor insan kendine yenik düştüğü zamanlarda. Oysa gününü doya doya yaşayan insan merak etmemeli ömrün bitişini. Ömür Hanım en çok buna kızıyor. O kızdıkça nefes alışlarımız hafifliyor, hayattan bizim için kopardığı parça ufalıyor.  “Yaşadığın her günü doyasıya yaşa” diyor Ömür Hanım..  Yaşa diyor usulca..

Her şeyi iyi yanından görmeyi kim öğretti bize? Acıyı görmeyen insan, umutsuzluğu yaşamayan, iliklerine dek kederin işleyip yaralamadığı bir insan, mutluluktan, umuttan, sevinçten ne anlar? Göğü görmeden, denizi görmeden maviyi anlamaya benzemez mi bu? Bir güz düşünün ki Ömür hanım, ilkyazı olmamış, yazı yaşanmamış, böyle bir güzün hüznü hüzün müdür? Başlamanın bir anlamı varsa bitişi göze almak, bitişin bir anlamı varsa başlangıcı olmak değil midir? Yaşamı düz bir çizgide tutmak tükenmektir. Yaşamak zorunda olduğumuz şunca yılı aykırı uçlar arasında gezdirip geçirmedikçe, alışkanlıkların sınırlarını aşmadıkça zaman zaman, yaşamak nasıl yenilik olur tükenmek değil de?

Yağmur yağıyor Ömür hanım…gökten değil, yüreğimin boşluğundan ömrümün ıssız toprağına…Ve ben sonsuz bir düzlükte bir küçücük, bir silik nokta gibi eriyip gidiyorum. Seslensem kim duyar sesimi yalnızlıklar katından?

Dönelim…Dönmek yenilmektir biraz da, yarım kalmasıdır çıkışlarımızın, korkaklıktır, alışkanlıkların güvenli küflü kabuklarına sığınmaktır…Olsun dönelim biz yine de. Bilincinde olmadan üstlendiğimiz sorumluluklarımız var. Evlere dönelim, sırtımızın kamburu evlere, cılızlığımızın görkemli korunaklarına, yalnızlığımızın kalelerine dönelim. Ölçüsüz yaşamak bize göre değil Ömür hanım. Büyürken geniş ufuklarımız olmadı bizim. Küçücük avuçlarımızla sınırlarımızı genişletmek istedikçe yaşamın binlerce engeli yığıldı önümüze. Hangi birini yenebilirdik bunca olanaksızlık içinde. Umutsuzluğu tanıdık, yenilgiyi öğrendik böylece.

Yaşama sevinci adına bir tutamağım kalmadı Ömür hanım. Bir garip boşlukta çiviliyim günlerdir gözbebeklerimden. Sahi nedir yaşamın anlamı? Geriye dönüyorum sık sık  yanıt aramak adına, yüreğimin silik izler bırakıp, ağır yükler aldığı zamanın derin denizlerine. Bakıyorum umut karamsarlığın, sevinç acının azıcık soluk almasından başka ne ki? Yaşamsa gerçekle düşün umutsuz bir savaşı, her şeyi içine alan kocaman bir yanılsama… Değil mi yoksa?

Öyle büyük umutlarım olmadı benim, büyük düşlerim, özlemlerim, büyük beklentilerim olmadı. Koşullarım beni oluşturdu ben acılarımı buldum. Herkes gibi yaşasaydım eğer, yaşamı onlar gibi görebilseydim çarşılar yeterdi avutmaya beni. Bir gömlek, bir ayakkabı, bir elbise; biryemek lokantalarda; televizyon, halı, masa ve daha nice eşya yeterdi yalnızlığı örtmeye, kendimi göstermeye, varolmaya, ‘dar çevre yitikleri’nde önem kazanmaya…

Oysa ben bir akşamüstü oturup turuncu bir yangının eteklerine, yüreği avuçlarımda atan bir can yoldaşıyla  dünyayı ve kendimi tüketmek isterdim. Öyle bir tüketmek ki, sonucu yepyeni bir “ben”e ulaştırırdı beni, kederli dalgınlığımdan her döndüğümde…Bir ben ki tüm ilişkilerin perde arkasını görür de gülerdim sessizce yapay yakınlıklarına insanların. Kim kimi ne kadar anlayabilir Ömür hanım?

Susmak yalnızlığın ana dilidir, Ömür hanım, şiiridir, beni konuşmaya zorlama ne olur. Sözün sularını tükettim ben, kaynağını kuruttum. Geriye bir büyük sessizlik kaldı yüreğimde, kalabalıklar, kalabalıklar kadar büyük…Yalnızım Ömür hanım, geceler boyu akıp giden ırmaklar gibi karanlıklar içre, öyle yitik, öyle üzgün, yalnızım…Sularım toprağa sızıyor bak. Yüzümü geceler örtüyor. Binlerce taş saklanıyor içimde. Kim kimin derinliğini görebilir, hem hangi gözle?

Kendilerinin olan tek sözcük yok dillerinde, öyle çok konuşuyorlar ki…Bir söz insanın neresinden doğar dersiniz? Dilinden mi, yüreğinden mi, aklından mı? Düşlerinden mi yoksa gerçeğinden mi? Ve kaç kapıdan geçip yerini bulur bir başka insanda? Yerini bulur mu gerçekten? Sözü yasaklamalı Ömür hanım yasaklamalı…Kimsenin kimseyi anlamadığı bir dünyada söz boşluğu dövmekten başka ne işe yarıyor ki? Olanağı olsa da insanların yürekleri konuşabilseydi dilleri yerine, her şey daha yalansız, daha içten olurdu. Aklı silmeli diyorum insan ilişkilerinden. Yanılıyor muyum? Olsun. Yanıldığımı biliyorum ya…

Yeni bir şeyler söyle bana ne olur, yeni bir şeyler. Kurşun aktı kulaklarıma hep aynı sözleri, aynı sesleri duymaktan. Belirsizlik güzeldir, de örneğin, kesinlik çirkin. Sessizlik sesten -hele de güncel ve kof-  her zaman iyidir; düş gücü, iç zenginliği verir insana. Dünyanın usul usul ağaran o puslu sabahları ve günün turuncu tülleriyle örtünen dingin akşamları bu yüzden etkiler bizi, duygulandırır, de. Anlık izlenimler sürekli görünümlerden her zaman daha güçlü, kalıcı ömürlüdür…Alışkanlıklar öldürür güzelliğimizi, bizi değişmek çirkinleştirir de.

Kimse düşlerine yetişemez ve kimse geçemez gerçeğini bir adım bile; bu yüzden sıkıntı verir zaman, kısa kalır, sonsuz olur, insanın küçücük ömrünün karşısında. İstemenin kuralı yoktur, de, açıklaması sınırı suçu yoktur; istemek yaşamın kendiliğinden sonucudur, ne haklı ne haksız, ne yerinde ne yersiz…

Biz hepimiz dikenli tellerle sarılıyız, her ilişkide bir parçamız kalır ve bölüne bölüne biteriz de. En büyük hünerimiz kendimize karşı olmak, aykırı yaşamaktır, acı kaynaklarımızı ellerimizle yaratarak…Kıyılarımız duygularımızın boyunda, derinliğimiz aklımızın ölçüsündedir; ufuklarımızsa sisler içinde…O kıyısız gökyüzü nasıl sığar
küçücük gözlerimize, bir bardak suya, demirli bir pencereye…Nasıl gizleriz ağız dil vermez bir geceye? Ve nedir ki gizi, daraldığımız her yerde bir genişlik duygusu verir içimize. Çözemeyiz, de, bu güdük bilinç, bu sığ yürek, bu ezbere yaşamla.

Dünya bir testidir, de, Ömür hanım, ömür bir su…Sızar iğneucu gözeneklerinden zamanın, bir içim serinlik bir yudum mutluluk için. Ve bir gün ölümün balkonundan… dökülür toprağa el içi kadar bir su. Yerde birkaç damla nem, bir avuç ıslaklık…Ölümü bilerek nasıl yaşar insan, geride dünyanın kalacağını bilerek nasıl ölür; bilmek bütün acıların anasıdır, de…

Sars aklımın cılız ayaklarını, kuşat beni. Değişik şeyler söyle ne olur, yeni bir şeyler söyle. Yıldım ömrümün kalıplarından. Beni duy ve anla.

Yağmur dindi Ömür hanım. Gökyüzü masmavi gülümsedi yine. Doğa aynı oyununu oynuyor bizimle. Umudun ucunu gösteriyor usulca, iyimserliğin ışığını süzüyor mavi atlasından. Ne aldanış! Bulutların rengi mavi-beyaz mıdır,  kurşuni-külrengi mi yoksa?

Gökyüzünü öpmek isterdim Ömür hanım, gözlerimle değil dudaklarımla. Yoruldum bulutları kirpiklerimde taşımaktan. Delilik mi dedin? Kim bilir…Belki de yerde sürünmenin bir tepkisidir bu, ya da ne bileyim bilinçsiz bir aykırı olmak duygusu. Gökyüzü de olmak isteyebilirdim değil mi? Kim ne diyebilir ki?

Kimseler görmedi Ömür hanım, bu dünyadan ben geçtim. İçimde umudun kırk kilitli sandıkları, elimde bir avuç düş ölüsü yüreğim -içinde senin ve benim ağırlığım- benim olmayan bir garip gülümsemeyle yüzümde, incelik adına, ben geçtim…Yerini bulmamış bir içtenlik, yanılmış bir saygı ve bir hüzün eğrisi olarak ilişkilerin gergefinde, ördüm ömrümün dokusunu ilmek ilmek. Beni cam kırıklarıyla anımsasın insanlar, savrulan bir yaprak hüznü ve dağınıklığı ile… Yükümü yanlış bedestanlara çözdüm.

Ezilmiş bir gül hüznü var yüreğimde. Saatlerce dayak yemiş bir sanığın çözülmesi içindeyim. Ürperiyorum. Bir at kestanesi durmadan yaprak döküyor yalnızlığın sokaklarında, örtüyor ömrümün ilk yazını. İçimde bir çocuk, yalın ayak koşuyor yaşlılığa doğru, binlerce kez yenilmiş umut ölülerini çiğneyerek. Sahi yaşlılık, derin bir iç çekiş, yanılmış bir çocukluk olmasın Ömür hanım?

Şükrü ERBAŞ
Ankara, Güz/1983

İyi bir blogcu demişken anne, hiç düşündün mü sen kızının yazdıklarını kimler okuyor diye? Düşünmediysen eğer bu utançla yaşamana razı olmayacak birileri senin için düşünmüş. Şöyle ki şu siteye buranın adresini yazdığında beni hangi okur yazar sınıfına dahil kişilerin okuduğunu görebilirsin. Bu senin hiç umrunda olmayabilir ve yahut “kızım biraz halk arasına karışmalısın ya da bu ne avam sözcükler, ne çabuk unuttun aristokrat torunu olduğunu!” şeklinde fikirler de sunabilirsin anne. Anne, senin ne işin var bu yazıda allasen?

Bu tarz uygulamalara oldum olası karşıyımdır. Google ne vakit ki pagerank‘ımı yerin dibine soktu, ona da sinir oluyorum. Yazdıklarımı biryerlere dahil etmekten de hoşlanmıyorum, kategorize edilmek beni boğuyor.  Ergen kız bunalımına girdiğim anlardaysa ilk iş olarak bu fikirlerimden vazgeçiyorum.  Bu işi bir bütün olarak algılayıp herkese ve herşeye yetebilmek gerektiğine inanıyorum. “Blog nasıl yazılır?” ve  “Okunabilirliği arttırmak için neler yapılmalıdır?” sorularının yanıtları için bu sayfadaysanız bir an evvel bu fikrinizden vazgeçmenizi öneririm. Bunu en iyi siz bilebilirsiniz; başkasının kestiği ahkamlar sizin “yazarlığınızı” ne geliştirir, ne düşürür.

Bir de yazarlık durumu var tabi olayın. Her blog yazan “yazar” mıdır? Blog kavramını seviyorum genel olarak. Ancak blog denilen “şey”in kişiye ait olması gerektiğine inanırım. Tıpkı okul yıllarımızda yazdığımız günlüklerin seneler sonra okuduğumuzda bize heyecan vermesi gibi blogun da aynı heyecanı vermesini beklerim. Takdir edersiniz ki, zaten bir çok yerde yazan haberimsi şeyleri seneler sonra kendi sayfamızda da görmek bizi heyecanlandırmaz.

Bu yazıyı niye yazdım? Hem hayatımdan kesitler sunayım, hem giderek sinema eleştirmeni kıvamına dönüşen kalemimi farklı alanlara sevkedeyim, hem Selçuk Hoca’nın başkalarına attığı pası çaktırmadan alıp  saha dışına taşırayım, hem de bu vesile ile blog denilen hadiseyi olması gereken yere getireceğine inandığım tek kişiyi, Levent’i kutlayayım, çalışmalarında başarılar dileyeyim, hem de YeşilVadi‘nin yeniden hareketlendiğinin altını çizeyim. Falanlar, filanlar.
……..
Not: YeşilVadi’nin bu yeni haliyle alakalı olarak “vaaayy, nefis olmuş’” demek dışında herhangi bir bağım kalmamış bulunmaktadır. Fena halde destekliyoruz, o ayrı tabi.
……..