Erken kalktım bu sabah. Erken kalkılan her Pazar günü, öğlen uykuları için en güzel bahanedir, bunu fark ettiğimden beri Pazar günlerine daha erken uyanmak için çaba gösteririm. Bu Pazar, ağrısından yerinden kalkmak istemeyen bir baş ile kendini dışarı atmak, iç sıkıntısından kurtulmak isteyen bir ruh ile baş ettim. İkisinin de kendi haklılıkları vardı ve benim en son isteyeceğim şey bir çelişki hali idi. Bedenimde süregelen bir çelişkiyi ise bunca sıkıntı sonrası bir katliama dönüştürecek kadar kör gözlü idim. Uzun sürmeyen bu mücadele ağrıyan başımın galibiyeti ile son buldu. Galibiyet ne kelime! Bu başarı onu öyle çok şımartmıştı ki iki saatlik molalar vererek her yere imzasını attı.

O uykulardan birinde, bir konuğum vardı, Edip Cansever. Bir odaya girmiş, tanımadığım eşyalar arasından tanıdık bir şeyler arıyordum. O sırada üzeri ayna ile işlenmiş bir kutunun içinde bir kağıt, kağıdın içinde bir deri parçası buldum. Üzerinde bir şiir, “Bitti o sevda”

Bilinçaltımın bana ettiği oyunlara artık aldırmıyor, ona kucak açıyordum.

……..

Ne çok şey biriktirmiştim oysa içimde. Her seferinde başa sardığım o düşünceler kemirirken ruhumu, desibeli yüksek bir çığlık duyuldu karşı kıyıdan. Bir martı, çığlığı sonrası kendini denize salmış, gözlerimi kamaştırıyordu. Onların çığlıkları ile şekil buluyordu sevdamız, bazen kesiliyordu sesleri, bazen gidiyorlardı, çok geç olmadan geri geliyor; dolaşmaya devam ediyorlardı minik adamızın etrafında. Karşı kıyıyı kendilerine mesken tutmuş, bizi izliyorlardı. O gün elini tuttum senin, soğuktu. Martılara bakıyordun, gözlerin onlardan çok önce gitmişti oysa. Fark edemiyordum. Sen sustukça kesildi onların çığlıkları da, sen yerinden kalktın, gözlerime baktın, martılar da çekti gitti.

Bitti o gün o sevda.

Bitti o sevda kesildi çığlıkları martıların
Su gibi bitti, suya karşıt gibi bitti
İtti kıyıyı adına deniz dediğimiz şey
Unuttuk ikimiz de her türlü yetinmezliği
Kaybetti kumarda gözlerim
Kaybetti kumarda gözleri.

Bir koru rüzgârlandı göğüs boşluğumuzda sanki
Uzaklaştı ağaçlar birbirlerinden
Yakınlaştı ağaçlar birbirlerine
Yani her soluk alıp verişimizde bizim
Bir mekik gibi kalbin
Bir mekik gibi kalbim
İşleyip durdu bu yitikliği yeniden

Ne kaldı
Farkında mısın bilmem
Gündüzler..
Gündüzler biraz azaldı.

Edip CANSEVER

//Ben hep arkadan bakmaya hazırlamıştım kendimi, hala cümlelerimin bu yöne aktığına bakma, mantık hatası de yaptığıma, görmezden gel.

Mutsuzken, karşımdakileri üzmemek ya da benzer bir sebeple kendimi daha çok üzmemek için mutlu görünürüm; bilirsin. Çünkü mutsuz görünsem bunu çözecek kimse bulamam karşımda, çünkü mutsuzsam içimdeki küçük kız çocuğu da sırt çevirir bana, onu da oyalamak için mutlu gibi görünürüm. Derdimi ortaya sermeyi sevmem, hastayken mızmızlanırım ama çok şey beklemem. Birçok şeyi kendi kendime halletmeyi severim. Baş edemeyeceğim kadar büyük sorunlar olarak görmem hiçbir şeyi.

Öngörüm çok güçlüydü bu sefer. Geçen gün söylediklerimi biliyorsun. Demek istediklerimi birazcık pekiştirmem gerekiyordu sadece. Şansım yaver gitti, denk geldi. Buna ne kadar şans demek doğru bilmiyorum, ama iyi oldu. Eksildiğini söylemiştim, sorgusuz sualsiz yine ben kötü oldum. Kimse altında yatan nedeni merak etmedi, etmesini de istemezdim zaten. Kötümser değilim, sadece realistim. Bazı şeylerin benim içimde kalması çok daha doğru. Çok büyük bir güç var bizi birbirimize bağlayan, onu ben görüyorum, şu durumda bana yeterli geliyordu. Ve fark ettim ki artık sadece o güç kalsın istiyorum. Yan yana olunmayacağı zaten gün gibi açık. Ben istedim bunu. Bilerek, isteyerek ben yaptım; gram canım acımadı. Ajda şarkılarındaki kadın kadar ruhsuzum. Zerre kadar pişman değilim.

Ama dalga geçmedim hayatla. Olmadığı gibi göstermedim. Anında bir tokatla karşılık vereceğini öğrenecek kadar büyük oldum her zaman. Haddimi bildim. Hayata söz geçirmek bir yana, dalga geçmedim. Kalp kırdım çokça belki ama tuttum da. Umurumda değilsin mesajını vermedim. Deliler gibi umurumda olan şeylere sadece kayıtsız kaldım. Sessiz kaldım, senin rolüne büründüm.

Yaşamımdaki rolü sadece arıza çıkarmak olan insanlar var. Sana bunlardan çoğu kez bahsetmedim. Kendim baş ettim hep arızalarıyla. Aslında gördüğün, gösterdiğim farklı bir şeylerdi. Biraz kalp kırıklığı topladım sonra. Artık çok konuşmuyorum, sesim çıkmıyor. Gülüyorum ama kendi kendime, eksik etmiyorum. Kalbe en iyi gelen şey, gülümsemektir çünkü. Sağlığım kıymetli artık, elden gitmesine katiyen izin veremem. Sen de vermek istemezdin eminim. Sen değerli olduğumu hissettirmezsen ben kendime hissettiririm,  hiç de yorulmam. Yerini ancak ben doldurabilirim. Bir başkası asla. Ben de öyle yapıyorum. Gülümsemeyi eksik etmiyorum. Sabahları yürüyorum, vişne suları ile besliyorum kendimi. Niye? Çünkü bir kere ödüm koptu. Sızladı mı için? Hissettin mi? Hayır. Madem hissetmedin, hissetmediler, tek hisseden bendim madem; ben korurum kendimi. Senden de, ondan da, şundan da, bundan da.. Her şeyden.

Sen görmüyorsun ama kocaman bir güzellik geldi yüzüme. gözlerime… Alnım açık, bir gün gelir orta yerine bir öpücük kondurursun belki.

Hava gölgede fenalık geçirtecek kıvama geldiğine göre  kendimizi serinletmek için soğuk espriler bulabiliriz değil mi, Emre? Size bu mektubu Friendfeed’de 500. abonem olmanız dolayısı ile yazıyorum. Bunun yalnızca yazı yazmak için bir bahane olduğunu bilmenizi isterim. İzniniz ile size biraz kendimden bahsedeceğim. Şüphesiz ki mektuplar, samimi olmalıdır.

Bugün burada, Cumartesi. Muhtemelen sizin bulunduğunuz coğrafyada da öyledir. Saat konusunda farklılık gösterebileceğimizden 13:44’ün altını çizmek isterim. Sertab’ın yeni şarkılarından birini dinliyorum şu an, çerez gibi olanlardan hani, atıştırmalık bir şarkı. Son günlerde biraz üzgünüm. Bunun dolaylı olarak yada doğrudan kimse ile bir ilgisi yok. İnsanlara kızmayı, onların  yaptıkları için kendimi üzmeyi bırakalı çok oldu. Çok net bir örneğini yakın zamanda da gördük. Alkış tutulası bir performans sergilediğimi düşünüyorum. Tiyatral da değildi üstelik, tamamen içten gelen bir yetenek!

Çok üşüyen bir insanım. Yaz çok geç gelir benim buralara bu yüzden. Camlarım hemen açılmaz seyir halindeyken mesela, bir hafif rüzgar değse tutuluverir oracıkta boynum. Ah, güzel boynum. Neler çekti o, ufak bir sızıyı mı kaldıramayacak? Ama böyle düşünmem, çok çektiği için biraz daha özenirim ona, korurum. Bu haftam çokça hasta geçti bu nedenle. Ateşim yükseldi yer yer, midemde hoşlanmadığım hareketlenmeler. Neyse ki çok sürmedi, dün akşam itibari ile yavaşça çekti gitti bedenimden bir hastalık hali daha.

Dönüp dolaşıp okuduğunuz kitaplarınız var mı, sizin de? Bu aralar yine Gazap Üzümleri okuyorum. Kendimi kötü hissettiğim dönemlerin başrolünde hep o olsun isterim nedense. Onların saflığına üzüleyim, ağlayayım isterim. Kendime ders vermek isterim belki de. Hayatın sahte yüzüne tokat gibi bir cevap barındırır sahici kurgusu.

Yaz için birkaç ay önce planladığım hiçbir şey gerçekleşmedi. Hayat galiba dedikleri kadar varmış; siz planlar yaparken bildiğini okuyan. Kötü düşünmeyin hemen, planlarımın şahane olduğuna kanaat getirip. İyi kalpli bir Polyanna olan ben, toplasan kaç gün kendimi karamsar denizlerde yüzdürmüştüm ki! Hayat sağ olsun, ağız tadı ile depresyona girmeme de izin vermiyor. Yeni ufuklar, yeni hayatlar sunuyor. Bir kere daha hayran bıraktırıyor kendine. Hal böyle iken gerçekleşemeyen planlar için ağıt yakmak, yerini bir heves yeni beklentilere bırakıyor. Ay ortaları kendimi kısa bir tatile çıkaracak ve son şekli aldıracağım elimdeki hamura.

Hamur demişken, iki haftadır mutfağa girmiyorum. Bu, bir insanın kendisine yapacağı en büyük kötülük olsa gerek. Akşama leziz kurabiyeler yaparak buna son vermeyi düşünüyorum. Hem belki Pazar gezmesine giderken çantama da atarım birkaç tane…

Eve gelirken az önce, üzerimdeki lekelere bakıyordum, ne çok sakardım. Akşamın tüm menüsü neredeyse üzerimdeydi! Konuştum onlarla, her birini hayatımdaki o karanlık anlara bahşettim. Çoklardı, kimisi bir damla su bekliyordu, kimisi valizini almış yanına; besbelli uzundu ziyareti.  Geç geldim dedim ya eve, gelir gelmez mektubunuzla karşılaştım. Üzerimdeki leke izlerini düşünürken hala, onların hakikatin kustukları olduğunu işaret edişinize hayran kaldım. Aklımdan geçen tam anlamıyla buydu, aklımdan geçenleri başka satırlarda görmeyeli çok oldu, bu ne çok sevindirici. Kalbim kırık geldim eve. Kalbim yorgun. Saymakla bitmeyecek, bitmedikçe de hükmedecek yaralarla uğraştım. Tek derdim kapanmaları iken, kendi derimi kazıttım. Yarama ilk müdahaleyi yapmakla geç kaldığım gibi, sakar bir ustalıkla baş edebileceğimi zannettim. Ne çok yanılıyorum son zamanlarda. Ah, ne kör bakıyorum.  Doğum lekesi dedikleri de buydu galiba, keskin bir yara belki de. Ben bu yaraları, bu lekeleri en başından beri değiştirmek için çabaladım. İnatla, keskin bir zeka ile karşısında durdum, haylazlığımın gölgesine sakladım isyankarlığımı. Bütün derdim yok etmekti bu yaraları, yetişemedim. İrademle güç birliği yaptığımı söylemiştim ya, laf. Öyle basit anlarda yakalanıyorum ki savaşa. O kadar hafif dertlerin içersindeyken savaşmayı hak etmediğimi düşünüyorum. Savaşa değecek kadar güçlü olmalıydım. Akşam boyunca tek derdim tırnaklarımda eksik olan renkti, hay aksi, nasıl unuturum? Bunun öncelikli bir sorun olduğuna ikna ettiğimde beynimi, iradem yetişiyor, alıyor eline keskin bir bıçak; kanatıyor. Kan akıyor, içim akıyor, aklım yerine geliyor, kalıyorum yara izleri ile. Oldu mu size bir iz daha… Hep en hafif anlarımda yakalandığım bu savaşların yaralarını taşıyorum. Lekeler de büyüyor, benim gibi. Kendimi güçlendirerek büyütürken, lekelerimi de güçlendiriyorum, kalıcı oluyor hükümdarlığı.

Siz şimdi, mutsuz olduğumu düşüneceksiniz. Leke izleri, yara izleri derken hep bir boyun eğiş içinde olduğumu. Böyle düşünmenizi istemem. Çok güçlü bir bağım vardır hayatla. Korunaklıdır gölgeliklerim. Yenildiğim her savaş sonrası alnımdan öperek uyandırır beni iradem. Daha güçlü kalkarım ayağa. Bu kez Manhattan’ı fethedebilecek denli bir güç dolar eteğime, vaktimiz kalırsa,belki, Berlin’i de.

Kucağıma klavyeyi almış, bir müzik aletine dokunuyor tandansı yaratmaya çalışıyorum. Ses çıkaran tek şey, parmaklarım olsun istedim bu akşam.  Yoksa Tv’den gelen seslere uygun bir şekilde ilerliyor hareketlerim; kafa karıştırmaktan öteye giden bir durum değil bu, elbette. Tırnaklarımın gereğinden fazla uzadığına da böyle anlarda karar veriyorum. Muhtemelen,  bu takıntıma yenik düşerek yazı ortalarında bir yerlerde tırnaklarımı kısaltacağım.

Günler fena halde karışık bir şekilde ilerliyor. Gündem karışık, ruh halim karışık, okuduklarım karışık, izlediklerim karışık. Tüm bu karışıklığın ortasında ise güzel müzikler duruyor. Bir tek onlarla hayat buluyorum son zamanlarda. Dinlediğim her şeyden ayrı bir öykü yaratmak istiyorum. Ufak notlar alıyorum, çantamın içindeki kağıt kalabalığına yenilerini eklemek için bir yarış halindeyim adeta! Geçenlerde radyodan gelen melodiye methiyeler döşemek üzereyken kendimi yakaladığımda çok şükür ki kırmızı ışığa yakalandım. Hepsini uygun bir a4 ile buluşturup bir anlam bütünlüğü kazandırdığımda burada da yer veririm diye düşünüyorum.

Farklı düşünceler de kanat çırpmıyor değil engin denizlerimde. Denizlere övgü bitmek bilmez bedenimde, malum.  Denizlere ait bir ruhum var, hep suda öleceğime inandırmışımdır kendimi. Buna rağmen, kusursuz bir korkusuzluğum var suya karşı. Şu an denizlerin beni çağırdığına inanıyorum. Ölmek için değil elbet. Deniz, kokusu ile buluşmamı fısıldıyor geceleri, ilhamımsa bir minik şişenin içinde, su yüzeyinde dolaşıp durduğunu. Kısa bir zaman kaldığını biliyorum sadece. Belki de sonsuz bir deniz ziyareti olacak bu.

İnsanların ne kadar ikiyüzlü olabileceklerini tahayyül etmek çok zordur benim gibi saf insan sevgisi içerisinde olanlar için. Küçük bir an sadece, yenik düştüm. Hep eleştirdiğim insani duyguya yenik düştüm.  İnandım. Ortadaki iki yüze bakıp bakıp güldüm sonra kendime. Kendimden çok değer verdiklerimi gözden geçirdim kafamda, hepsini arındırdım. Bu aymazlığa daha fazla müsaade edemeyeceğim konusunda güç birliği yaptım irademle. Şimdi kimse için kötü niyet beslemediğim halde, bana kötü niyetle bakıldığında görünen bir yüzüm oluştu. Hiç yadırgamadım, aksine yakıştırdım bunu kendime.

Değişen dünyaydı, gelişen zaman. Yenilginin kıyısında oturmayı çok iyi bilirim. Bilerek ve isteyerek kendimi kıyıya sürüklediğim anlar çoktur. Kendime daha özenli anlar yaratmayı hep bu zamanlarda öğrendim.  Kimseden görmediğin o özenli, naif zamanları, insanın kendisi için yaratması gerektiğini öğrendim.  Sanırım hızla büyüyor, büyüdükçe kendime daha sıkı tutunuyorum.

Büyüklüğüne inanırım sonra ve daima saf sevginin. Ne kadar uzatırsan o kadar büyümezmiş ama zeytin dalı, orda yanılmışım. Pat diye kırılıverdi koca bir uçurumun ötesine uzatmak istediğimde. Oysa benim tarafımdan bakıldığında aradaki mesafe bu kadar değildi, kırılmamalıydı. Hep bir kaybedişti onlarınki, bu sefer izin vermedi zeytin dalı benim kırılmama; kendi kırılıverdi. Öylece saf, narin, zeytin dalım.

*Fotoğraf

Ardından eski Türk filmlerinden birinde buluyoruz kendimizi. Geri zekalı oyuncularımız bu kez en ağır halleri ile birbirine koşuyor, fonda çalan şarkıya ayak uydurmakta zorlanıyorlar. Romantizmin zerresi okunmazken gözlerinde, en çok ben kandırıyorum onları nemli gözlerime onları izleyerek. Benim bu filmde ne aradığım ise aslında muamma değil. Sadece gözlerimi dinlendiriyorum ben. Tıpkı ağlamaya bahane olsun diye soğan doğramaya koyulmak gibi. Başka zaman gözlerime etki edemeyen soğan, hele bir ağlamak isteyeyim nasıl acıtır gözlerimi. Sinirlerim çok bozuk. Her şey muallak. Belirsizliğin içinde kaybolup gitmemek için tutunuyorum demirlere. Bir dalga gelse sanki tutunduğum demirle birlikte indirmeyecek beni aşağıya, saflık.

Tüm filmleri bir kenara itip bir çizgi film setine atıyorum kendimi. Çizgi filmin ne seti olur, deme. Demin Şirinler geçti mesela yanımdan, Şirin Baba mantar mı toplamalarını istemiş ne. Kırmızı bir bere bulabilirsem aralarına karışmayı düşünüyorum. Kırmızı başlıklı Kız  Şirinler Diyarında diye bir film çekeriz. Tutarsa, ağlamayı kesip çizgi film işine girerim belki. Çok kazanırsam oynamam artık, birini tutarım beni çizmesi için; sonsuzluğa kolayca karışabilirim böylece.

Önce şu ağlamam geçsin, güzel planlarım var.

Her şerde bir hayır arayan metanetli bir kadın gibi duruyor Zaman. Tüm iyi niyetlerimle ben ise yanında uçarı, haylaz bir genç kız gibi duruyorum. Zaman temkinli olmamı, beklememi söylüyor, bense her şeyin farkında olduğum halde sabırsız bir telaş içerisindeyim. Zaman beni telaşlı olmamam konusunda uyarırken, hızlıca akıp gidişi ile bir tezat yarattığını görmüyor, kafamı daha çok karıştırıyor. Gözlerimi kocaman açmış, etrafta olan bitene anlam yüklemeye çalışıyorum. Huzursuz olduğum ortada.

Dile zor gelen kelimeleri seçiyorum sonra. Söylemekten hep son anda vazgeçtiklerimden. Zamana karşı söylenmiş eksik cümleler onlar. Not ediyorum küçük bir kağıda, koyuyorum bir kitabın arasına.

Arasına küçük yapraklar koyduğum bir kitap aldım elime. Kelimeler gözlerimle buluşmaktan kaçınırken yaprakların kımıldamayışı bana ne anlatmak istedi, bilmiyorum. Zaten bunu sorgulayacak bir akla sahip değilim. Kelimelerin beni kirli beyaz bir zeminde oturmuş yapraklarla neden baş başa bıraktığı ise çok sonra gündemime otursun istiyorum. Bunu hatırlamak niyeti ile buraya yazıyorum. Lakin sonra okur muyum, hiç sanmıyorum.

Ayaklarımı suya sokayım ben, Zaman ise ne hali varsa görsün. Aklımdaki şarkıyı da bulabilirsem değme keyfime. Değme, sakın!

Kendimi onlara çok açmadığımdan yakınır kız arkadaşlarım. Dertlerimi paylaşmadığımdan. Hatta kimisi hiç derdimin olmadığını düşünür, nasıl bu kadar hissiz olabileceğimi sorgular. Kimi aşırıya kaçıp hiçbir şeyi önemsemediğime getirir konuyu. Oysa ben hep en hafiflemiş halimle giderim kız arkadaşlarımın yanına.

Hafifimdir. En büyük buhranlardan kolayca çıkabildiğim 10 dakikalık seanslarım vardır çünkü. Hayata şanslı doğmuş insanlardanım çünkü. 10 dakikalık telefon konuşması ile sıyrılır bedenimden karanlık deriler. Kız kardeşlerim vardır çünkü benim. Çok anlatırım. Bazen fena halde azarlanırım, haddim bildirilir. Bazen yürekten destek görürüm, bazense yalnızca dinlenirim. Her seanssın sonunda daha hafiflemiş olarak kalkarım ayağa. Sihirli güçleri vardır onların, beni hayata bağlayan sağlam ipleri vardır.  Hafifler öyle çıkarım dışarıya. Dışarıdadır kız arkadaşlarım, kimi telaşlıdır, kimi üzgün, kimi dert ortağı arar, kimi sadece akşama ne giyeceğinin derdindedir. Keyifle dinlerim, uzun uzun dinlerim. Her konuşmanın sonu benim neden açık olmadığıma varır, cevapsız kalırım. Bir sıkıntıyı tekrar konuşmak yeniden davet etmektir hayata diye düşünür, yeniden açmam.  Kimisi de bu arkadaş olma işini yalnızca dertleri masaya yatırmak olarak görür, en çok buna şaşarım.

Bazen samimiyetsizlikle itham edilirim, işte o zaman çok kızarım. Hayatında daima problem olan insanların oyunudur bu çünkü, seni de dert deryasında yüzerken görmek isterler. Hayata karanlık bir pencere ardından bakar onlar, seni de ısrarla oraya çekmeye çalışırlar. Anlatmak isterim oysa ben onlara hayatın diğer tarafını, dinlemek istemezler.

Beni en kötü gecelerden neşeli sabahlara uğurlayanlar kız kardeşlerimdir. Herkesten uzak, yalnızca onlara yakın olmak isterim.

Masal dünyasıdır onların yanı, uçurtmama atlayıp gitmek isterim.

Sussan olmuyor.
Susmasan olmaz.
Dil dursa hakim bey, tende can durmaz..

Neresinden tutarsam elimden kayıyor yazı. Sözcüklerin bir arada durmaktan en çok çekindiği zamanlar. Haziran’ın gelişiyle nasıl mutlu olurdum oysa. Olmadım bu yıl. İnsanlığın uluslararası sularda boğulduğu bir gündeme geldi Haziran. Neşe içinde beklenen Haziran’dan bahsediyorum, yazın resmen geldiği, içinde doğum günüm olan Haziran’dan.

İki kelimeyi bir araya getirmekle mükellef olan ruhum, şimdi sadece bir cümle kurmak isterken yoruluyor. Deli çağlarımdayken ne kolaydı oysa. Zorlama bir hal var şimdi. Derdini anlatsan bir türlü, anlatmasan suskun kalsan binbir. Bana cümle kurdurmakta zorlanıyor şimdi Hayat. İçinde olup bitenlerden habersiz Dünya. Bilse idi içinde bir saniye bile tutmazdı bizi, inanırım. Dünya sanıldığı gibi zalimlerin, vicdansızların dünyası değil çünkü. Dünya insanlığın dünyası. Milletini, dinini önemsemeden kucak açar her canlıya. Şimdi bilmediğinden suskun. Bugün öğrense, hepimizi alaşağı etmekten bir saniye bile çekinmez. Ben Dünya’nın kime ait olduğunu bilen taraftayım. Var gücümle de iyi niyetimi, insana olan sevgimi koruyorum. Ne kadar zor olsa da savunuyorum insanlığı. Dünya, benim dünyam bu yüzden..

Düğümlenmiş kalemimi orta yerinden kırmak, yeniden yazar hale getirmek için bu iyi niyete ihtiyacım vardı. İyi niyetimin içimden uçup gittiği anlarda kalemimde yer eden bu düğümü kırıp atmak dışında bana şans tanımayan Hayat. Vicdan’ı yalnızca işine gelen durumlarda kullanan insanoğluna inat daha güzel şeyler yazabilmek için kalemi orta yerinden kırıp devam etme zamanıdır.

Herkesin kötüyü okuduğu Dünya’ya hak ettiği güzellikleri sunması lazım birilerinin.

Ve sırf bu nedenle bile olsa Haziran’ın gelişi kıymetlidir, güneşin en parlak olduğu günlere selam durmak, vicdana sahip her bireyin yapması gerekendir.

İnsanlığın sulara gömüldüğü bir Dünya değil burası, ayağa kaldırmak hiç de zor değil.

Boşlukta sallanan bir sandalye hikayesi bu..

Gözlerini tavandaki çıplak ampule dikmiş bir kadın var sahnede; biraz sonra nasıl bir tepki vereceğinden asla emin olamadığımız. Belki hiç bozmadan istifini bir küfür savuracak ışığa, belki ışıkta gördüğü yüzlere öfkesini kusacak, belki sebepsiz bir kahkahaya boğacak boş odayı. Biraz sonra ne yapacağını bilmediğimiz bu kadın belki de kalkacak yerinden, küçük pencereyi aralayacak, başını döndüren yeşilliğe aldanıp unutacak yaşadıklarını.

Ben hikayeler güzel bitsin isterim,bilirsiniz.

O sabah, fırından yeni çıkmış poğaçaları kese kağıdına  alıp çantasına yerleştirirken, yere düştü yüzüğü. Parmakları bile çektiği acıya dayanamayıp erimişti.Giderek çelimsiz bir hal alan bedenine baktığında gözlerindeki öfkeyi kıvırcık saçlarının arkasına saklamayı ihmal etmedi.Kusursuz görünmeliydi. Birkaç küçük kadın oyunu ile üstesinden gelebilirdi sorunların.Yere düşen yüzüğü almak için eğildi, yere düşen umutlarını nasıl toparlayacağını düşünerek. İmkansız olanı istemişti, ancak günün birinde yalnız kalacağını hesaba katmamıştı. Yalnızlık yorucu, diye düşündü çoğu zaman. Akşamları ayaklarını uzatıp bilmediği dünyaları keşfe çıkmayı severdi. Henüz yaşama isteğini yitirmemiş, az da olsa içinde umut taşıdığı günlerdeydi.

Evden çıktığında başladı sancısı, adımları geri geri gitti sonra; indiği merdivenlerden çıkıp, o bomboş odaya girdi. Uzun zamandır girmediği odaya. Büyüktü evi, bir odasını hep boş tutuyordu. İşin tuhaf yanı bu oda arka bahçeye bakıyor ve arka bahçeden yaz kış eksik edilmiyordu güzel çiçekler. Kendini berbat hissettiği günler bu odayı mesken tutuyor, tavandaki çıplak ampule bakıp düşünüyordu.

3 gün olmuştu odaya gireli. 3 gün önce bir sabah girdiği bu odadan, aklını temizlemiş, bedenini güçlendirmiş bir şekilde çıkacağından henüz habersiz izliyorduk kendisini. Biz, karşı apartmanın afacan çocukları.. Üst kattaki yaşlı teyzenin sürekli azarladığı, karşı binadaki adamın gazabından korkan çocuklar. 3 gün önce bir sabah gördük bu odaya girdiğini. Aramızda nöbetleşerek izledik an be an. Hiç kımıldamadı. Az sonra ne yapacağından hep habersizdik. Dikkatini çekmek için yapmadığımız haylazlık kalmadı, dikkati bize yönelsin diye alt kattaki kümesten bir tavşan bile getirdik! Penceresinin önüne bıraktığımız tavşancığın kalbi küt küt atıyordu korkudan indirdiğimizde. Birimiz mızıkasını getirdi evinden, diğerimiz sanki eziyet ediyormuşuz gibi flüt! Hiçbir sese kulak vermedi.

Annemin yukarıdan seslenişine sinirlenmiş oflayarak çıkıyordum ben eve, bir karartı gördüm pencerede. Kalkmış yerinden. Pencerenin önüne gelmiş. Ne güzel bir kadın aslında diye lafa girdi en haylazımız. “Büyüyünce hiçbir kadını üzmeyeceğim!” dedim ona bakarken. Bizi görmeden bize bakıyordu, bakışları da çok güzeldi. Çiçeklere baktığını anladık, odaya girmeden önceki sabah dikmişti onları Salih Abi. Hatta konuşmalarını dinlemiştik, çiçekler dikilirken ne seviniyordu. 3 günde açan o çiçeklere baktığında gözlerindeki ışık büyüdü, işte o an anladık her şeyin bir andan ibaret olduğunu.

Gözden kayboldu.

Az sonra kapının orda belirdi. Yanımıza kadar gelip, bize bakıp, bizi görmeden çiçeklere dokundu. “Salih,” dedi. “Yarın sana biraz daha tohum getireceğim!”

O odada 3 gün hiç kımıldamadan dururken bir tohum filizlenmiş, başını gökyüzüne uzatmış görkemli bir çiçeğe dönüşmüştü. Bunu görünce yerinden kalkmış olmalı diye düşünüp, hayatın hep güzel yanlarını görmemiz gerektiği sonucu ile bitirmiş gibiydik izlediğimiz filmi. Hepimiz izlediğimiz bir filmin mutlu bir gülümseme ile bitmiş oluşuna sevinirken, gözüm o odaya takıldı.

Sandalyesi hala sallanıyordu…

Boşlukta sallanan bir sandalye. Az sonra neler olacağından asla emin olamadığımız bir zaman diliminde kendine has sesler çıkararak sallanan bir sandalye.. Onu sallanırken izlediğimde filmlerin asla mutlu sonla bitmeyeceğini tecrübe ediyordum.

Mutlu anlarınıza  özen gösterin, çünkü onlar kutsanmış zamanlardır. Ve bir saniye bile yeterlidir, o sandalyeye yeniden oturmak için..

*Fotoğraf

“ölmek bir sanattır
her şey gibi eşsiz bir ustalıkla yapıyorum bu işi,
öyle ustaca ki insana korkunç geliyor
öyle ustaca ki gerçeklik duygusu veriyor
bu konuda iddialıyım sanırım.”

Güzeller güzeli Sylvia Plath, yine beni ele geçirmeye başladı. Konudan hoşnutsuz değilim elbet, seve seve kabul ederim O’nu. Bu sefer alıp karşıma dümdüz bir konuşma yapmak istedim,Sylvia  o bezmiş halinden biraz olsun arınmak için kabul etti söylediklerimi.

Dedim ki, Sevgili Sylvia, hayat zor. Bu zor olan hayatı daha ne kadar zorlaştırdığının farkında mısın? Bana şimdi öldüm ben, deme. Ölme konusunda bir usta olduğunu iyi biliyorum, ama bana bunu empoze edemezsin.Biliyor musun, çok direndim bu duyguyu üzerimden atabilmek için. Hastaydım bir vakitler, ki bilmelisin ki en çok hasta olduğum dönemlerde bunalımlardan bunalımlara sürüklerim zaten yorulmuş olan kalbimi. Bilmelisin ki Sylvia, zor hayat. Sen en kolayını seçmiş olabilirsin ama biraz dinle.

Sırça Köşk’te anlattıkların, Sylvia, ne kadar gerçekçi. O boğucu yaz günlerinde kasabada yaşananlar, insansız hallerin, kendini dipsiz bir kuyuda hissettiğin o akşamlar. Bana eziyet ettiğinin farkındasın değil mi? Yüzündeki o alaycı ifadeyi görebiliyorum, Sylvia. Sen de diğerlerinden çok da farksız değilsin, hayata bu kadar olumlu bakabildiğime inanamıyorsun ve günün birinde tökezleyeceğimi düşünüyorsun. Bense tüm mücadelemi bunu sizin yüzünüze vuracağım güne hazırlarken veriyorum. Mücadele ediyorum sizinle, Sylvia. Kolayı seçtiğin için kızıyorum. Komik buluyorum seni, Sylvia. Komik. Bana hiç edebiyat yapma.. Karamsar olmayı hayat gayesi seçmiş insanları barındırmamaya and içtim hayatımda… Senin kolayına kaçtığın hayattan bahsetmiyorum, düpedüz yaşadığımız hayattan bahsediyorum.

Dinle, Sylvia. Elimizde yarısına kadar doldurulmuş bir bardak var. Hayır, yapma, çok da klişe değil. Buna bile tahamülün yok, Sylvia. Ben bardağın doluluğu ile değil, şekli ile ilgiliyim. Bardağın şekline göre şekil veririm hissiyatıma. Minik bardaklar sevimlidir, gülümseyerek alırım elime. Kocaman bir bardaksa, yarısına kadar dolu bile olsa daha çok su almıştır içine. Belki kulpludur bardak, Sylvia? Sıcak bir şeyler içmek istediğimizde elimiz yanmaz.. Bardak belki de en sevdiğimiz çizgi film karakteri ile giydirilmiştir. Mutlu oluruz. Ben olurum, Sylvia. Senin kolayına kaçtığın hayat değil çünkü benim yaşadığım.

Hayır, seni yargılamıyorum. Sana kızmıyorum. Hepimizin yaşadığı hayat başka. Ama hazmedemiyorum, Sylvia. Vazgeçebilmek bu kadar kolay madem, neden benim aklıma gelmiyor? Dışından baktığında o kadar süslü değil kalp dediğin, sanma bunu bilmediğimi. Nihayetinde eciş bücüş bir parça. Ama güzel görelim diye de kıpkırmızı.. Bilmiyorum, Sylvia. Çok da düşme üstüme. İyi olmaya çalışıyorum sadece, ve iyi olma sürecimde bana hiç iyi gelmiyorsun. Durduk yere kavga çıkarıyorum baksana..

Sonra konuşalım. Seviyorum seni, Sylvia.

Klavyeye bir müzik aleti çalar gibi dokunuyorum. Yer yer naif bir tını çıkıyor kelimelerimden, kimi zamansa en sert hali ile bir davulu andırıyor.  Düşünce hızımın yazma hızıma yetişmediği anlarda hep bu şekilde yazıyorum.  Sanki böyle yapınca yetişecekmişim gibi.

Fotoğraf karelerinden hayat planlaması yapıyorum son günlerde.  Kadraja sığan görüntülere bir yaşanmışlık katmak gibi bir hobi edindim. Çoğunlukla hiç görmediğim yerlerin fotoğraflarına bakıyorum.  Bir bina yerleştiriyorum bazen, kalabalık. Fotoğrafın sağına soluna karakterler yerleştiriyorum,sessiz. Bir uçak geçiyor bazen,hızlı. Bir tren, yavaş. Bir kuş geçiyor, telaşlı. Bazen de ben oluyorum içinde fotoğrafın,gülümseyen. Kendimi koyduğum hayatlar hep bir masal kitabı sayfasını andırıyor. Güzel elbisesiyle bir kız, etrafa neşe saçan gülümsemesi… Kasabanın en aksi ihtiyarını bile şenlendirecek güçte, belki büyücü. Fotoğraf karelerinden hayat planlaması bu. Bazen içine öyle bir dalıyorum ki sanırsın dünyanın en önemli işini yapıyorum. Dünyanın en önemli işi ise beni bekliyor. O bembeyaz odadan içeri girmemi bekliyor dünyanın en önemli işi.

Kısa süren uykularda saklı oluyor bazen de hayat. Genellikle güzel anların ortasında buluyorum ya kendimi;  ondan sanırım, hep bir gerçekliği olduğuna inanıyorum bu anlarda gördüklerimin. Bugün yine kendimi gördüm. Taş evin penceresine oturmuş, ayaklarımı sallayarak bir şarkı tutturmuş geleni geçeni elimdeki şişe ile ıslatıyordum. Kızlar aşağıda masayı kurmuş beni bekliyorlar. Alçak pencerem, atlıyorum oradan bahçeye. Masada oturuyor, uzun uzun kahvaltımızı yapıyoruz. Öğlen olduğunda ayaklarımı suya sokuyor, köpükler çıkartıyorum denizde. Güneşin alnında yoruluyorum, uzanıyorum öğlen uykusuna. Gözlerimi açtığımda en geri zekalı hali ile Abiye Kuzu karşımda duruyor. Bana saçma hayatından basit hikayeler anlatıyor. Kızları arıyor gözlerim, birazdan ellerinde bana aldıkları dondurma ile gelir, şu kadını başımdan alırlar diye bekliyorum. Kadın çok konuşuyor, nasıl olur da bu güzel anımı mahvedebilir diye düşünürken sinirlenmeye başlıyorum. Doğruluyorum yerimden o sırada ayağıma bir şey takılıp yere düşüyor. Televizyon kumandası!

Felalet kadının yanımda değil televizyonda oluşuna sevinişim kısa sürüyor… Bir düşten uyandığımı  idrak edip boş gözlerle mutfağa yöneliyorum, kızların sesi çınlıyor kulaklarımda,

-Yeme!  En hafif halinle geleceksin buraya, unutma.

“Şekil alması ne kolay bu kısa saçların, yahu.” Diye düşündüm banyoda aynada kendime bakarken. Bir taraftan da ellerime dünden kalan makyaj kalıntılarını yok etmeye uğraşıyorum. Kadının en rezil hali ile karşı karşıyayım! Böyle anlarda aklıma gözlerime kalem çekerek uyuduğum liseli zamanlarım geliyor. Uyanıp yüzünü yıkadığında gözlerine nasıl bir buğu geliyor, denedin mi hiç? Buram buram kavun kokusu ile karşılıyor beni arabam, bir dilim karpuzun özlemini çeke çeke, bir türlü çekmek bilmeyen radyo kanallarına söve söve yolu tamamlıyorum. Geliyorum yine buraya, her gün olduğu gibi sıradan, sanki son kezmiş gibi şatafatlı bir giriş yapıyorum içeriye. Sonsuza kadar sürmeyeceğini biliyor, bu küstahlığın bana verdiği yetkiye dayanarak kendimi dünyanın hakimi ilan ediyorum.

Hafif, basit, minik bir dünya özleminin doruğa çıktığı anlar bu anlar. Bu anları en çok ben anlarım. Çeşitli söz sanatlarını yüzdürdüğüm bir nehirim olsun isterim bu anlarımın baş tacı. Ne ağrısın başım isterim, ne aksın gözyaşım..

“ben yıllardan beri.. benle barışmışım…”

Bu böceklerden çektiğimi kimseden çekmedim anlayacağın sevgili Pazartesi defteri… Sen de mi kimsin? Her Pazar günümü raporlayacağım deftersin yahu,zor bir gün olduğunu, aklının uykuda olduğunu  bildiğimden ismini basit tuttum. Bunu bile mi anlayamıyorsun!

Sabah çalan telefonları alarm zannetip üst üste kapatmış olabilirim, evet ama bu kesinlikle benim terbiyesizliğim olmamalı. Yok yok, arayanlara terbiyesiz deme cüreti göstermiyorum. Sabah alarmlarına karşı bir nefret beslediğim doğru, nedense hep uykunun en tatlı yerinde çalıyor haspam! Bir de en savunmasız anımda yakaladığı yetmezmiş gibi. Her sabah, bir ertesi sabah daha korunaklı olacağım düşüncesi ile uyanıyorum.  Bu sabah da uyandım. Her sabah uyanıyorum ben. Hatta bazen öğlen de uyanmışlığım oluyor. Onu kısmetse yarın yapmayı planlıyorum. Bana şans dile.

Tam tahıllı bir dilim ekmeğin üzerine önce mayonez sıkıp, üstüne kaşar peyniri ekleyip üzerine bir dilim ekmeği de kapatarak doyurdum karnımı. Bu yediğim şeye tost diyemememin nedeni soğuk olmasıdır. Soğuk olan ekmek tost olmamalı. Hem zaten bu çok önemli değil, sabahın köründe iki dilim ekmeği üst üste koyabilecek dermanı bulabildiğine de şükretmeli insan. Bugün ne çok şükremek dedik. Ne çok?

Cumartesi gününün vermiş olduğu lakayıtlığa dayanarak bolca bir kot üzerine bolca bir tişört geçirdim üzerime. Şu pespaye tişörtleri moda yaptılar diye nasıl minnettarım anlatamam. Eskiden sadece erkeklere güzel tişörtler tasarlanıyordu, artık biz de nasiplenebiliyoruz. Hem zaten kimin umrunda, biz modaya ne derece uygun giyindiğimiz ile ilgilenelim, kafi. Bir sonraki durağımız ise bakkal. Gazetemizi alıp işe gideceğiz malum. Daha ikinci vitese atamadan geliyorum bakkalın önüne; iki adım yürürsem ölürüm, maazallah. Bakkal yine kendini sevimli zannediyor, gerizekalı olduğunu yüzüne vurmam için şansını çok zorluyor bu sabah yine.

Bir biçimde kendimi atabildiğim işyerinde, masamın üzerinde duran iki adet pembe gül ile karşılaştım. Görür görmez sorduğum ilk sorunun “hangi bahçeden kopardınız bunları?” oluşu ile onları son kez görüyor olduğumun henüz farkında varmamıştım, şimdi idrak ettim. Pet şişeye su doldurup kendime vazo yaptım sonra. Öylece duruyorlar, umarım tez zamanda solmazlar.

Öğlene kadar güç bela ilerleyebilen zaman ise her Cumartesi olduğu gibi öğleden sonra duruyor. Bu öğleden sonrayı kurtarabilmek için elimde biraz dergi var. Ben onları karıştırırken belki siz de Facebook’taki sayfamı beğenirsiniz. Sahi, eskiden “hayranı ol” diye bir şey vardı, şimdi de olsaydı ne güzel sevinirdim hayranlarım var diye. Olsun beğenilmek de egoyu hoşnut edebilen bir eylemdir.

Çoğu akşam olduğu gibi bu akşam da kendime koltukta uyuyakalmış süsü vermek üzereydim. Böyle bir şey var evet. Planlayarak ama bir o kadar da sıradan bir şekilde uyuyakalmak tüm zamanlarımın beni en keyiflendiren anlarıdır. Öyle bir akşamdı işte. Uzanmıştım bir güzel, Tv aklımı karıştırmasın diye de kapıya doğru uzanmışım. Birden cılız bedeni ile bir adam göründü kapıda. Gözüme ilk çarpan kirli sakallarıydı. İnce ve kemikli bir yüzü vardı ve çok derin bakıyordu. Üzgün gibiydi. Bana doğru ilerledikçe yüzü netleşti.  O anda neden korkmadığımı ben de bilmiyorum, sanırım aynı oranda bir güç kazanıvermiştim ben de. Yanıma yaklaştı ve aniden kayboldu gözden.  O anda korku ile karışık bir keyfin ortasında buluverdim kendimi. Kapıda beliren adam Steinbeck’ten başkası değildi. Ve ben hülyalar alemime bu denli entelektüel bir dokunuş kattığım için ne kadar mesuttum.

Yerimden kalkıp kitaba uzandım. Daha birkaç gün evvelinden bu anı hissetmiş olmalıydım ki kitap tam da orta sehpanın üzerinde duruyordu. Kitabı elime aldığımda televizyonda Bihter belirdi . Delirmiş gibi bir haldeydi, bir sayfa okuyup yeniden Bihter’le göz göze geldiğimde hala çıldırmış gözlerle bana bakıyordu. Hülyalar alemim Steinbeck gibi bir dehayı daha henüz hazmedememişken Bihter de neyin nesi idi şimdi? Hem zaten bakışları bu kadar boş bir kadını ne demeye saatlerce ekranda tutuyorlardı ki? O an kapıdan Halit Ziya Uşaklıgil girsin isterdim doğrusu. Bir elimdeki kitaba, bir de ekrandaki kadına bakar bana bir güzel tükürüverirdi herhalde!

Beden yorgunluğuna bir de gönül yorgunlukları eklenince ne okuduğundan ne izlediğinden bir şey anlıyor insan. Ana temamızı belirlediğimize göre kendimizi uykuya uğurlayabiliriz şimdi,öyle değil mi?

Ekmekleri küp küp doğradım,  az süt, iki yumurta, bir de kabartma tozunu çırpıp ekmeklere yedirdim. Üzerine bir adet domatesi de küp küp doğrayarak serpiştirdim, şansımıza evde biber de varmış; doğradım. Sucuk ve kaşar peynirini de gelişigüzel serpiştirerek 200 dereceye gelmiş fırına teptim. O sırada kaynamakta olan suyu, içine iki adet demlik poşet çayından koyduğum demliğe (yorucu bir cümle idi) koyarak dinlenmesini bekledim. Hay Allah neden zeytin koymadım ben bu pizzaya? Çok yakışırdı halbuki, neyse, bu fikri bir başka pazara saklayalım.

Sonra bir güzel oturdum yedim. Annemi aradım üstüne. Anneciğim seni ben çiçeklerden böcekten sarı saçlı bebekten canımdan çok severim duygusu ile konuştum kendisi ile. Kapattıktan hemen sonra seni aradım ablacığım. Evet seni.. Ben nerden çıktım yahu diye düşünme lütfen. Bu yazıyı sana ithaf ediyorum.

Niçin sana ediyorum peki? Aslında birçok yönün var sana bir yazı ithaf etmek için. Çok da ayıp etmişim esasen bunca zamandır sana bir yazı ithaf etmeyerek.. Ama senden bahsettiğim bir çok yazı bulup çıkarabilirim. Mesela edebiyata olan merakımı senin kitaplarından aldığımı bir yerlerde yazmış olmam lazım. Sen bir çok yönün ile başlıbaşına yazı ithaf edilecek bir kimsesin! Beni mazur gör ama bu yazının ana temasını tamamen saflığın oluşturuyor! Saf derken, asla, asla ablaya öyle kötü laflar edecek cüreti göstermiyorum, bilesin. Doğal ve korumacı yaklaşımının bir göstergesi bana kalırsa saf kelimesi.. (tamam kıvıramadım.)

Yazdıklarıma göstermiş olduğun ilgiye çok teşekkür ederim, gözlerinin gezdiğini bilmek satırlarımda bana çok büyük bir güç veriyor itiraf etmeliyim. Burayı hiç bilmediğin zamanlarda hep içimden geçirmişimdir keşke kelimesini.. Ancaaak, rica ederim şekerim her cümlemden bir mana çıkarmayınız, boş yere kendinizi üzüntü denizlerinde yüzdürmeyiniz. Çok rica ediyorum sevgili ablacığım… Abla, alo abla, yahu yayına vermedim daha yazıyı, ne çabuk yetiştin yine!

Karşımda ilk gördüğüm günü canlandırıyorum gözlerimi kapatıp. Gözlerimin karanlığında aydınlanıyor yüzün. Hem bakmaya çekinişin hem de büyülenmişçesine gözlerimin içine bakışın dün gibi… “O gün ki gördüm seni, yaktın, ah yaktın beni…” Elini tutmasam değdirmeyecektin ama elini elime… Gözlerinde küçük bir çocuk yatıyordu o zamanlar. Ona bakıp, onu güldürdüğüm anlarsa gün gibi taze hafızamda. Çok sürmedi, büyüdü elbet. Düşünmeden dilinden akıttığın sözlerle aynı oranda büyüyordu O da.. Bir gün iç savaş başlamıştı bedeninde, o gün beni içinden atışını hep bir koruma olarak algıladım. Savaşta arada kalmayayım diye beni koruyordun aklımca. O yüzden hep bir köşede bekledim savaşın bitmesini. Bir gün hiç beklemediğim bir anda gözlerinin içindeki çocuğu gördüm köşe başında.. Elinden tutmak istediğimde beni hiç tanımadığını anladım. Bunca zaman baktığım gözlerin içinde o yaşamıyordu sanki. Gözlerindeki çocuğa bile yabancı olduğumu o gün anladım. Karıştım o gün suskunların arasına..

Son 3 saattir dedim ya demin, bakma demin dediğime, 2 saat oluyor. Son 2 saattir de bu satırlara bakıyorum; önceki hazzı alamıyorum. İçimden kuşlar havalanıyor, başka diyarlara kanat çırpıyorum. Çarşamba niyetine yayımlayayım hiç değilse diye düşünüyorum.. Zoraki de bir başlık uydururum, oldu bitti işte.

Şartlar zor malum; çetin. Bol salata ile geçen detoks günlerinin kafanın içindeki düşüncelere etki edebilmesini ibretle izliyorum .Beyin detoksu diye bir şey yoksa da ben bulmuş olayım! Marul yedikçe kitle olarak beynime yerleşmiş o karanlık düşünceler de üzerimden gitmeye başlıyor, giderek daha hafif oluyorum. Hafif dediysem gerizekalı manasında! Tamam, gayet akıllıca adımlar atmış, bir güzel şekillendirmişim önümdeki günleri. Üzerimden atabildiğim kadar atmışım karanlıkları ama bu gerizekalılığa senelerdir bir çare bulamadım. Ne zamanki arınmak istediğim şeyler birikiyor hayatımda, hepsini toplamayı başarıyorken kendimi alabora etmekten geri kalmıyorum. Alabora dediysem, birkaç huzursuz edici gelişmenin yanında tamamen ferah durumdayım. Derdim kişisel gelişimi aksatmak,sanata ve sanatçıya gereken özeni gösterememek, kendimi inatla uzağında tutmak gündemden.. Gerizekalı olduğum için süse püse, evin dağınıklığına, bir türlü beceremediğim ütüye kafa yoruyorum. Hal böyle iken elimin hiçbir şeye varmadığını tahayyül etmek zor olmasa gerek.

Anne bana ve kız kardeşle geçirilen birkaç gün keyifliydi evet. Mis gibi yemekler, gürültülü bir ev.. En çok özlediğim şeyin gürültü olması ne acıklı öyle değil mi? Ha bilmiyor değilim o gürültünün içindeyken ne kadar çok oflayıp gürlediğimi..Buna rağmen hayatımı bu gürültünün içinde geçirmek için çırpıyorum günlerdir. Hem zaten küçük erkeğim Utku’m bana teklif etmemiş miydi oda arkadaşı olmamı? Ona henüz cevap vermedim. Özel bir anı kolladığımdan değil, kendime naza çekmekten hiç değil, zira kendisi karşı konulamayacak bir çekiciğe sahip nazarımda. Ne bileyim işte, bekletiyorum..  

//………

Sonra bugün yine gerizekalılığımdan mütevellit önümdeki kitapları göz önümden kaldırdım. Yerlerine salak bir ayna koydum. Saçlarımdan sıkıldım sonra, hazır gerizekalılığım üzerimdeyken aralara birkaç parça sarı serpiştireyim diyorum.

Kızı boş bırakırsan ya davulcuya ya zurnacıya derler, ha canım?

—————-

Merhaba;

Beni hatırlamışsınızdır.Bu site   geçen sene  kuzenim Berk Abimdeydi.  Başlarda benden bahsetmişti… Bendeniz UTKU BARAN DOĞRU.

İzmir de yaşıyorum,10 yaşındayım,4.sınıf öğrencisiyim,1 evin 1 oğlu,4 teyzesi olan şanslı bir çocuğum.

MERAL TEYZEM VE SAFRANBOLU:

Geçtiğimiz yaz MERAL TEYZECİĞİMLE gitmiştik.Orada çok eğlendik.Safranbolu da bana benzeyen bir tavşan vardı.Hatta eskiden Safranbolu nun ismi Zafranbolu ymuş.Bunun gibi bir çok değişik şey öğrendim.Safranbolu da çok yorulsakta çok değişik yerleri gördük.

MÜZİK:

Eskiden fazla müziği sevmezdim hatta okuldaki müzik derslerini de sevmiyorum.

Ama nasıl olduysa müzik yani gitar kursuna gitmeye başladım.Başları biraz kolay görünüyordu.Ama şimdiki yerler çok zor.Bir kere dedemlare gittiğimde gitarımıda getirmiştim.Berk Abim kendisinede öğretmemi istemişti.Berk Abim den sonra şimdide annem başladı.Hazırlık çalışmalarım sürüyor çünkü 6-9 Haziran gibi İzmir-Narlıdere AKM de konserim var.Herkesi beklerim.

SÜNNET ŞENLİĞİ:

Geçen yaz sünnetim olmuştu.Fazla kimse görünmüyordu ama teyzemler çıka geldi.

Sünnetimi onlar şenlendirdi.O gün en yorulduğum ama çok eğlendiğim gündü.yorulmamın sebebi sünneti kendi başıma yönetmemdi.Ben oynamasaydım doğru düzgün kimse oynamayacaktı.

SÜNNETTE BÖYLE GÜZEL ARABALAR MI OLUR?:

Sünnet güzeldi ama oraya gelişimiz mükemmeldi.Nitrolu arabalarla gelmiştik.Tünele girdiğimizde arabalardan biri fena halde gaza bastı.Yolda gelirken benim , kirvemin ve Berk Abimin olduğu arabada giderken Berk Abim kafasını koltuğa çarpmıştı orada olsaydınız kesinlikle gülmekten duramazdınız.

ÖZLEME VE SEVME SIRASI:

Aklıma geldide teyzemler eniştem dedemler kuzenim dayım yengem yani herkes burada olsaydı süper olacaktı.Aramızdan en çok özlediğim BERK ABİM.Çünkü kuzenlerimden en sevdiğim kişi o.Ama Berk Abim 2. sırada yer alıyor.En çok özlediğim MERAL TEYZEM. MERAL TEYZE min 1. sırada yer almasının nedeni her zaman yanımda olması.Benim doğduğum günü ilk yaşayanlardan biri o.MERAL TEYZEM benim için bir annedir.Annemi        bile doğum için hastaneye MERAL TEYZEM götürmüş.O yüzden MERAL TEYZEM benim için bir ANNEDİR yani bir başkadır.

DEĞERLİLİK:

Şimdi ayrımcılık olmasın ama en sevdiğim teyzemden başlayacağım ama teyzemlerim benim için hepsi değerlidir. (KIZLAR!  SİZ BENİM İÇİN ÇOK DEĞERLİSİNİZ VE ÇOK GÜZELSİNİZ!)

SEN AĞLAMA DAYANAMAM……

Hani Meruşum bir yazında ben bu dertten ölürsem demişsin ya sakın ölme.Ben ve tüm ailemiz hep yanındayız. Bu arada sana bir teklifim var.İzmir’e döndüğünde oda arkadaşım olur musun?

Pazarın kurulduğu mahallelerde birbirine daha bağlıdır sanki insanlar. Hafta boyunca görmediğin komşularını görürsün mesela. Mis kokulu ekmekleri satan abla ile karşı komşu olduğun için, seni gördüğüne sevinir; hemen yanındaki  teyzeden  mis gibi peyniri aldığı gibi koyuverir sıcacık ekmeğin arasına. Orda laflarken marul satan teyze ile kavgaya tutuşursun yeniden: -Ama teyze o çok, çürüsün mü istiyorsun evde? –Anam ne zararı var marulun, al şunu, sus!

Salı pazarı bu. Evin hemen aşağısına kuruluyor. Yeni keşfettim sayılır, eskiden benim için tek anlamı eve giden yolu kapattığı için taa yukarıdan dolanıp eve varıyor olmak idi. Laf aramızda çok da hoşlanmıyordum hani bu durumdan. Şimdiyse her hafta mutlaka gidiyorum. İsterse evin önüne bile kurulabilir, zaten ben gittikten yarım saat sonra toplanıveriyor. Biraz sonra işten çıkıp yine pazara atacağım kendimi. Bu sefer daha uzun süre kalmam gerektiğinden erken çıkacağım. Malum, yarın akşam annem, babam ve kız kardeşim gelecek. Anneme doldursun diye dolmalık biber, sarsın diye yaprak, közleyelim diye patlıcan alacağım. Hala tedavülde ise de kız kardeşim için karnabahar.. Babama da bol yeşillik.. Eve doğru ilerlerken taptaze bir kilo yufka alacağım, böreği yapayım da yarın akşam ısıtır yeriz.

Rüya gördüğümü söyledim sabah kalkar kalkmaz. Henüz kahvaltıdan kalkmıştı, benim masaya oturmama müsaade etmeden apar topar kalktı, hazırladığı çantayı tutuşturdu elime. Üzerime daha düzgün bir şeyler giymeme de izin vermediği gibi gözleri alaycı bir bakış takınmıştı. Sanki bir de makyajı akmıştı, sabah sabah ne makyajıysa, kesin gece öyle yatmıştır, pis!

Akşama doğru eve geldiğimde aklımdan geçen tek şey, yeni silinmiş koltuklara uzanıp payıma düşen bir tutam gökyüzü manzarasına dalıp gitmekti. Bu sefer de en telaşlı hali ile karşıladı beni,oraya basma,buradan çıkma; yeni topladım evi,dağıtma! Yine bulamadığım huzuru aramak için banyoya ilerledim, suyun sesi onun sesini bastırıyor, az da olsa huzur duyuyordum.

Kendisinden köşe bucak kaçmakla geçen günlerin sonunda bekleyen hazin bir sondu. Kaçınılmaz olan tekrar karşı karşıya gelecek oluşumuzdu ve hayat kendisine düşen bu görevi ertelemeyi hiç ama hiç düşünmüyordu. Uzandığımda sessizce yanıbaşıma geldi, hatasını bilip taviz vermek istemeyen o nefret ettiğim tavrını takınmıştı yine. Uzun uzun anlattım, beni boğmamasını, isteklerimin karşısında durmamasını. Ve bu durum çok sürerse, kendime onsuz bir hayata çizmek istediğimi… Beni anladı… Öyle görünüyor şu birkaç günü hesaba katarsak..

Karısından ödü kopan karaktersiz bir adam gibi dolanıyorum evin içinde. Adımımı attığım yerde bitiyor, tadına karışıyor yemeklerimin, giydiklerime kulp takıyor, bir türlü susmak bilmediği gibi mutlu olmak da bilmiyor! Şirret bir kadın..

Aynadaki yüzüm bir tek saklıyor onu.. Bir tek aynaya baktığımda gelemiyor gözlerimin önüne. Ayna korkağı! En hümanist tarafımla yöneliyorum ona oysa, yaşadıklarından payına düşeni sürdürüyor oluşuna anlayış göstermeye çalışıyorum. Sözlerimin, ayaklarımın, ellerimin önüne geçebiliyor oluşuna ses çıkarmıyorum.. Ama gözlerimin önüne geçmesine de aynalar izin vermiyor..

Dolandırabildiğim kadar dolandırıyordum düşüncelerimin arasında şarkıyı. O gece de o bilmediğim lisandaki şarkıyı dinlemekle geçti. Sonsuz bir baş ağrısı ile taçlandırırken geceyi ona katlanabilmemi sağlayan tek şey, biraz olsun aklımdakiler ile kalbimin bir noktada buluşabiliyor oluşuydu. Kalbim o şarkıyı dinledikçe güçlendi, senin yerinse kalbim güçlendikçe büyüdü..

Sabah olunca o kadın yine geldi, bu kez kılık kıyafeti yerinde, hafifmeşrep bir eda ile girdi içeri.. Yeteri kadar aklımı kalbimden uzaklaştırdığını, görevinin bittiğini artık kendimle kalmam gerektiğini anlattı sakin bir ses tonu ile. Bir haftadır canıma kast eden, beynimi gereksiz fikirlerle dolduran kadın gitmiş, halden anlayan, güler yüzlü, güzel bir kadın gelmişti. Böyle yaparak kafamı daha da karıştırdığını, son görevininse bu olduğunu düşünmeye başlamışken soruverdim birden, benimle ne işi olduğunu, onu bana bu eziyeti yapmak için kimin görevlendirdiğini.. –Cevabını duymak istemediğim sorular sormaya bayılırım bilirsin..-

-Sen, dedi..

İçimdeki kadınlarla olan savaşım  alevlenmişti demek. Çok hazırlıksız yakalandım bu sefer.. Kalbime konuşlanmış kadının sesini soluğunu kesmişlerdi işte! Baş edemeyeceğim tüm hallerim birlik olmuş, kalbimdeki o kadını susturmayı başarmıştı.. Yenilmeyeceğim, dedim bu sefer.. Şarkıysa şarkı, çok zorda kalırsak okuyacağımız öykülerimiz de var hem… Sabah olunca oturdum karşısına.. Kalpteki kadın alaycı bir gülümseme ile baktı yüzüme, anlattıklarımdan bırak etkilenmek, dinlemek istemedi bile.. Günlerce fikrini almam için beklediğini anladım, iş işten geçmişti.. Kalbimde siren sesleri.. Duyabildiğim tek melodiydi…

Şimdi elimde kalpteki kadının şarkıları ve öyküleri var.. Belki sen, belki bana gelirsin almak için onları. O an, hiç tereddüt etmeden bırakırım eline  her şeyi.. Sesin sesinle şekillenen hayat, senin olmadığın bir yerde şekil bulsun istemiyorum çünkü…

// Biliyorum, seni çok beklettim. Ama bir an olsun aklımdan çıkmadığını da sen bil istiyorum..

Evet limon… Sabah saatlerinde takınmışım en melankolik halimi, bakışlarıma derinlik, gözlerime mahmurluk yerleştirmiş, açmışım bir parça efkarlanıyorum: yalnız kalan ruhumun acısı çok derindir…Böyle hoş bir anımda kapıdan içeriye girmesini istediğim insanın elinde tepsisi ile garip kılıklı bir adam olmayacağı aşikar değil mi? Ama tek başına garip kılıklı bir adam da değil; elinde tepsi, tepsisinde kirli bir bardak, içinde kırmızının en berbat tonunda bir çay ve yanında özensizce dilimlenerek çay tabağına konulmuş limonlar. Üstelik bardağın altında olması gereken çay tabağında!

“Çay içer misiniz?”
“Kadehinde zehir olsa, ben içerim bana getir!”

Neyse ki hülyalar aleminden geri gelmem çok sürmedi. Tuhaf bakışlarım eşliğinde odamdan ayrılan garip kılıklı adam da zaten beklentilere yanıt verecek denli zeka sahibi olmadığından dediğimi anlamadı. Tepsisine çay tabağındaki limonları döküp, tabağı olması gereken yere, bardağın altına aldım.

“Öksürüyordunuz da…”

Sanat Musikisi’nin yatıştırıcı etkisine bulanmış olmasam çeşitli söz öbekleri ile kendisini odamdan uğurlardım zorlanmadan. Ama o an, rakı alsa gelse oturur karşılıklı içerdim kendisi ile! Manasız bakışlarımdan huylanmış olacak ki terk etti odayı kısa bir sürede. Geliş anı uzun sürmüştü sanki?

Bu güzel  Sanat Müziği dinletim de içine limon sıkılarak sona erdi. “Elveda…. Elveda…”

“Yine mevsimler dönecek, yine yapraklar düşecek.
Giden gençliğim hiç geri gelmeyecek…”

Tam yerime yerleşmişim,tam da güzel hayaller peşine düşmüşüm,tam da elimde bir parça çikolata almışım;dudaklarımda mutlu bir an yakalamışım, şu yaptığına bak densizin!

Şarkıların beni etkilediği yılların çok geride kaldığını düşünüyordum. Öyle ki kendime bazı anları hatırlatma işkencesi yaptığım bir akşamda bile bu denli etkilenmemiştim. Genellikle mutlu bir an yakaladığımda çıkageliyor bu şarkılar. Ah bu şarkıların gözü kör olsun!

….

Günler süren sessizlikten sonra bir parça gürültünün sakıncası yok aslında. Aslında hiç birine gerek yok da, şu gönle bir söz geçirmeyi öğrenebilsem.. Benim gönül biraz garip çalışıyor, sükunetine hayran hayran bakarken daha da perçinliyor içindeki duyguları. Sandığın kadar duygusuz değil gönlüm. Geniş aynı zamanda.. Beyaz odamız kadar da ferah.. Hayata biraz farklı kanallardan bakıyoruz. İkimiz de aynı filmin oynadığını zannederek yapılabilecek en büyük salaklığa imza atıyoruz. Öyle ya tek derdimiz bir imza atabilmek.. Bana bırakırsak seni bir imzaya mahkum etmek hiç içimden geçmez. Sen engin denizlerin ortasında ama bir o kadar da küçücük bir limanda yalnızca bana ait olmanın hissini bir arada yaşamalısın. Tüm iyi niyetimle yaklaşmalıyım ben de sana. Görünen köy klavuz istemiyor lakin; bunu düşündüğünü her seferde anlatıyorsun.

Sen sustuğun zaman ben inatla daha çok konuşuyorum. Herkese konuşuyorum ama. Geçen gün minibüse binmiştim, halkın arasına karışmış bir prenses edası ile değil, tamamen onlardan biri olarak.. Arkamdaki koltuğa ben yaşlarında annesi ile bir küçük kız çocuğu bindi. Ne çok konuşuyordu! Annesi sıkıldı, konuşmayı sonlandırmasını istedi. “Ama anne ben de konuşmayınca sıkılıyorum!” dedi. O an dünyadaki tek arkadaşımın o kız olmasını istedim. Onu o an çok iyi anlamıştım; eminim o da benim duygularımı anlardı. Annesinden yüz bulamayınca etrafa bakındı,şarkı söyledi kendi kendine: biandöngelhepgel….Neyse, sonra daha fazla sıkılmış olmalı ki, saçlarıma uzattı ellerini. Sevecek zannettim ilkin, pat diye çekmez mi! Bir hışımla dönüp ben de onun saçlarını çekmek istedim. Ama annesi vardı. Anneler tehlikelidir. Benim annem de öyle. Ama ben o kızın annesi olmak isterdim, hem konuştuğunda sıkılmazdım ben. Ama lütfen o da ben çok konuşursam yüzüme vurmasın.

Çok konuşuyorum işte böyle. Sen sustuğun zaman daha çok konuşuyorum. Yola getiremiyorum çünkü kelimeleri. Sözcükleri hizaya sokamıyor,otoritemi sağlayamıyorum üzerlerinde. Konuştukça da istemsiz bir neşe ile doluyorum. Sanki karşımdasın,gülen gözlerle beni dinliyorsun, ben de şımardıkça konuşuyor, konuştukça şımarıyorum. Böyle anlarda hayat hiç akmasın diye düşünüyorum. Gerçeklerle yüzleşmek için birkaç saat vaktimin olduğunu anımsıyorum sonra. Büyüsüne kapıldığım romanlardan bir sayfa açıyorum kendime. Nedensiz bir uyku hali başlıyor.

Konuyu neresinden kesip, yazıyı nerede sonlandırmam gerektiğini bilmiyorum. Bence hiç birimiz bununla ilgilenmemeliyiz. Anlatmak istediğim şeyi anlattığım gün neresinden keseceğimi çok iyi biliyorum, ona saklayalım bu hevesimizi.

2006 senesinde, o zamanların kalabalık sitesi Merush.com’da kalabalıktan bunalıp kendime bir subdomain açarak, blog.merush olmuştum. İlkokul çocuğu tadında yazılar yazıyordum ve bundan hiç utanmıyordum! Seneler sonra asıl Merush.com’dan ünlü olacağını ön görememiştim. Sonrasında yalan oldu tabi Merush.com, kaldım tek başıma. Zaten bir tek ben Meruşum! Hatırladığım kadarı ile komik de bir temam vardı, deftere benziyordu; bu sebeple uzun süre “defter n’aber ya?” tarzında yazılar yazmışım. Neyse efendim, işte bugün o günün yıl dönümü imiş. Sağolsun dostlar hatırlattı, zaten onlar olmasa bir hiçtin sen blog,kabul et.

Haliyle bugün doğum günüm. Hercai menekşe ile kutlanması talebi geldi, kırar mıyım hiç? Kendimi dağa taşa vurup hercai menekşeler ortasında bir poz vermek isterdim, ancak hala hasta sayılırım. Bu sebeple Google’dan bulduğum ilk hercai menekşe ile kutluyorum doğum günümüzü. Hepi börtdey!

Halsiz günün sabahı.. Uyandığımda güneşin içeri girmesine engel olan perdeyi araladım, bir kaç küçük parça işi hallettim. Sonrasında hasta olduğuma kesin kanaat getirip kendim tekrar uykunun kollarına bıraktım. Televizyondan gelen sesler hiç tanımadığım seslerdi. Kanallar arasında dolaşırken bilmediğim başka dünyanın daha var olduğu gerçeğine kafamı yordum. Kendimi o kadar aklı başında hissetmediğimden kısa kestim. Akşam üzeri uyanıp kendime çorba pişirdim, başka zaman zorlasan uğraşmayacağım ıspanak yemeğini yaptım, bol salçalı, az pirinçli…

Şimdiyse karşı koltuğa aldım kendimi. Televizyonu kendime çevirmeyi akıl ettim lakin şimdi de sehpaya uzak kaldım, üzerindeki çikolata,cips, kraker ve kurabiyelere.. Ha bir de kitaplara tabii, ama canım hasta hasta iki satır okuyunca uykum geliyor!

Güneşli günün ertesi. Kendimi zorla uyutmuşken bir de uyanma faslı çıktı başımıza! Yani madem uyanacağız, neden uyuyoruz? Yatalım 100 yıl.. Bu sabah 100yıl uyuma hayali ile çıktım yataktan. Süklüm püklüm attım kendimi bu koltuğa.Şimdiyse kendimi koyverdiğim bu masada gözüme çok büyük gelen işlerle bakışıyorum. Başımı geri yaslayıp hülyalara dalmak ve bir an evvel akşam olsa da uyusam diye düşünüyorum.

90lı yılların kötü sözlü pop şarkıları eşlik ediyorken bugüne, halsizliğime kılıflar arıyor, bulamıyor, mızmızlanıyorum. Hazır miskinliğim üzerimdeyken pencereden giren güneşle kavga ediyorum. Öyle ya, beni bu güneşli havalar mahvetti!

Öyle kolay değildir ama beni sonsuz bir muhabbetle ağırlamak. Bir kere güneşe uyanmış neşeli kızlar, kızarmış ekmek isterler kahvaltıda.. Benim onu yapacak kadar vaktim olmadığı için daha evden çıkmadan söylenmeye başlar “bizim kız”. Neşeli şarkılar çalsın ister radyoda, güneş çekilsin ister araba kullandığında. Bizim neşeli kızlar masasına oturduklarında yeni sıkılmış taptaze bir portakalın kokusunu çekmek isterler içlerine.. Bütün bu koşullar sağlandığında kızımız huylu, günümüz keyifli, işlerimiz bereketli gider. Bir yerden arıza çıkmayagörsün, basar çığlığı! Sustur susturabilirsen…

Bu sabah da tıpkı öyle bir sabaha uyandım.

Evden çıkarken kapının üstüne yapıştırdığım minicik aynaya baktım. Göz hizasında öylece duran minicik bir ayna. Onu oraya, kapının açılmasını bekleyen kötü gözler için yerleştirdim. Olur da yolları kapımın önüne kadar düşerse baktıkları noktadan aynen kendilerine geri dönsün kötülükleri diye.. Belki ayna dile gelir de hala bu kadar gerizekalı oluşumla alay eder diye.

Bu sabah güneşle uyandım.. Akşam olmak üzere şimdi burada, giderek uzayan güne yaraşır biçimde uzun tutmak vaktidir umutları da..

Arkamı döndüğümde oradaydı. Kısa bir süre önceki yaslı halim. Orda olması demek, geri dönme ihtimalimin olması demek. Orda bana kin dolu gözleriyle bakıyor olması demek, hala içimde yerine oturmamış duygular demek. Tedirginliğimin tedavisi öyle kolay olmuyor artık. Eskiden bir kaç güzel an yeterdi oysa üzerimden atmaya. Artık uzun sürüyor, tıpkı yaslı günlerin eskisinden uzun sürdüğü gibi. Kolay kırılmıyorum belki bu sefer, ama kolay da tamir olmuyorum. Düşüncelerimin hızına yetişebilseydi parmaklarım daha uzun cümlelere dökebilirdim yokluğunu. Kısacık aralara serpiştirmek çoğu zaman benim de işime geliyor ama. Kendimi ifade edemediğim zaman dilimlerinden inatla kaçıyorum.

Şimdi hava güzel. Parçalanmış bulutlar bir kenara yığılmış. Üstüne bir yağmur daha yağarsa solacak çiçeklerim başlarını pencereden uzatmış umutla bekliyorlar. Aidiyet duygusunun etrafını tavaf ediyorken kuşlar, herşeyden habersizmiş gibi yapıp balkonda güneş batarken çayımı yudumluyorum. Sanki şimdi içeriden küçük bir kız çocuğu gelip eteğimden çekiştirecekmiş gibi. İçerden gelen seslere aldırış etmiyorum böyle hayaller akşamlarında. Süreyi uzun tutamıyorsam da bırakıyorum kendimi uykunun koynuna. Bahar çabucak gelsin diye çarçabuk bitiriyorum günleri. Bahar gelecek bu sefer, neden erkenden tüketmişim günlerimi diye hayıflanmama izin vermeyecek, konuştuk biz.

Kandırılması çok kolay bir kız çocuğu ile sütten ağzı yanmış temkinli bir kadın arasındayım. Orta şekerli kahve kıvamında, oysa ben şekersiz severim kahvemi.Daha yolum var demektir. Yine de neresine bakarsam merkezinde durduğum bir dünya var. Gözlerim yönetiyor dünyayı yine.

“……Yeryüzünün neresinde bulunduğumu bilmiyordum. İçimi bulandıran nefretle kapıyı dövüyordum ve ellerimle boğmak, öldürmek istiyordum onları. Sadakatin yalnızca iyimserlik ve umuttan ibaret olduğunu böyle, kanatlarım ateşe tutularak öğrendim…” İnci Aral-Sadakat

Daha çok ilki hüsranla sonuçlanacak hikayelere imza atıyor. Sen alıyorsun kalbini eline, uzatıyorsun. Alıyor, oynuyor, kırıyor, bozuyor, tamir etmeye kalkarken onarılmaz hale getiriyor. Kalbin köşesinde çizikler oluyor, eski güzelliği kalmıyor. Çizikler çatlaklara dönüşüyor, bilirsin ki çatlaktan içeri kötülüklerin girmesi çok kolaydır.

İki kere elime aldım kalbimi, birinde kırıp dökenden daha acımasız oldum. İnsan kendi parçalayınca toparlaması daha kolay oluyormuş kalbini. Bu sefer yine aldım, almak zorunda kaldım asllında.Ama yok. Bir damla çiziği bile haketmemiş kalbim. İnsan kendi kalbini elinde tutmak istemez mi? Oysa ne zordur değil mi başına ne geleceğini çok da önemsemeden uzatıp vermek kalbini. Bilerek isteyerek uzatığın anda sana geri yollanmasına ne dersin peki? Çok mu soru soruyorum? Cevaplasan ölür müsün?

Kavga edelim.
Bana sırtını dön ve uyu.
Sabaha geçmiş olsun.

Güçsüzlüğü sevmiyorum,sessizliği sevmediğim kadar.Kendince anlamlar yükleyip olaylara kafanı kuma gömmeni sevmiyorum. Bana izin vermemeni sevmiyorum, müsaade etmemeni yaklaşmama. Sana neden soruyorsam ben de,kararsızlığımı sevmiyorum.Boş gözlerle oturmayı sevmiyorum,okuduklarımdan bir şey anlamamayı sevmiyorum.

Sevmediğim bunca şeyin aksine çok seviliyorum.Dünyadaki her şeyden çok seviliyorum bir adamın yorgun kalbi tarafından. Sevmiyorum diye haykırdığım anda anlayıp, arayıp beni sevdiğini söyleyen sese kulak veriyorum şimdi yalnızca. Hani demiştin ya bana, senin için endişelenmiyorum diye..Endişelenme benim için.

Ben öyle çok seviliyorum ki, bütün kötülüklerden korur beni bu sevgi. Ve ben bunca sevilmeye karşı, her koşulda mutlu olurum elbette ki..

Arayışlarım genellikle mutfakta başarıya ulaşıyor. Bir bardak mercimeği yıkayıp tencere alıyor üzerine de 2 bardak suyu ekleyerek veriyorum ateşe.. Yumuşadığında ekliyorum bir bardak da ince bulguru.. Az dinlenirken onlar ben yeşil soğanlarla oyalanıyorum, ince ince doğruyorum onları, kuru soğan kavuruyorum tavada, üzerine biber salçasını ekliyor bir güzel içime çekiyorum kokularını. Mercimek ve bulgur yeterince dinlendiğinde ekliyorum üzerilerine soğanla salçayı. İki elimle başlıyorum birbirine harmanlamaya. Ellerimin tadı gelsin maksat yemeğe. Kusursuz bir kırmızı tonu yakaladığımda ekliyorum yeşil soğanları, baştan çıkaran baharatları.. Bir limonu ellerimle sıkıyorum üzerine. Bir kaç parça kıvırcık koparıyorum, sudan geçiyorum. Genişce bir tabağın altında yerleştiriyorum onları, ellerim yeniden buluşuyor kırmızı tonuyla; minik parçalar koparıp sıkıyorum elimde.. Kıvırcık yatağına bırakıyorum usulca.. Arada şehvetle ağzıma bir kaç parça atıyorum..

İşte bu anlarda teşekkürler ediyorum bunları akıl edip ortaya çıkaranlara. Yemek salt karnı değil, kalbimi ruhumu da doyuruyor. Ruhu dinlenmiş anlarımda da keyfime keder ekleyip daha lezzetli ürünler çıkarmak üzere kaleme sarılıyorum.

Gündüzüm mutfakta, gecem yazı masasında geçsin istiyorum. Ellerim bulaşıktan çıkıp daktiloya dokunsun. Sonra ben dünyanın en güzel kadını olayım.

Aynı anda her şeye yetişme telaşı bu bendeki.Sakince oturmak ne mümkün! Sürekli içimde beynimi kemiren titiz bir ev kadını varken ne mümkün kendime zaman yaratmak. Şu satıları yazarken bile aklımda hala beyaz çamaşırlar var; acaba şimdi mi yıkansalar sabahtan mı atarım? Utanmadan şu anda bile kalemime hükmediyor.

Aynı anda bir kaç kadınla yaşamaktan, her birine laf anlatmaktan çok yoruldum. Şimdi kilitleyip kapılarımı imamın abdest suyuna dönmüş olan kadehteki sıvıyı tazeleyip kendimle kalacağım. En çok özlediğim, en çok sevdiğim, en iyi anlaştığım kendimle.

Belki üstümüzden bir tır geçer, ne dersin?

Salı akşamından iş bırakmayın der eskiler. Çarşamba Karısı gelir, dolaştırır birbirine her işinizi.

Salı akşamı hepten yarım bıraktım kendimi. Soğuktu ayaklarım, iki kediyi de ayaklarıma bantla yapıştıracak kadar vahşice bir plan da kurdum hatta. Hatta abartıp kapı altlarından gelen seslerden şarkılar uydurdum. Soğuk ve yalnızlık iliklerime işlesindi tüm isteğim. Çok lazımmış gibi bazen böyle kendimi bilerek mutsuz ederim. Ani gelen mutlusuzluklara iyi geliyor çünkü böylesi. Ansızın ürpermiyorum mutsuzluk duygusunu içimde hissettiğimde. Böyle anlarda da izlediğim filmlerde hep küçük bir çocuk oluyor, mutsuz, kimsesiz.. Kendimi onun yerine koyup sonlandırıyorum filmi.

Salı akşamıydı ve soğuktu. Önce elime bir kitap aldım, sıkıldım bir süre sonra. Sonra eskiden kalma bir defteri açtım, okudukça eskiye olan özlemim depreşti, yetmişlerine merdiven dayamış bir kadının yaşlı gözleriyle ayrıldım defterden de. Üç filmi yarım bıraktım, iki bardak suyu döktüm, bir kase kuru yemişi masada unutup kedilere oyuncak ettim.

Uykuya daldıktan sonra eve şöyle bir bakan Çarşamba Karısı önce rüyama çöreklendi, döktüğüm iki bardak suyu başımdan aşağı devirdi önce, tüm gece yarım bıraktığım üç filmin kahramanlarıyla boğuştum, kitap aralarından hayaletler fırladı. Salı akşamı işleri yarım bıraktığım için haddimi bildirdi. Tüm bunlar olurken iki kedi katladığım çamaşırların orta yerine yayılmış tüylerini bırakıyordu.

Sonra sabah oldu. Karmakarışık eve şöyle bir baktım, tüm siyah giysilerimde kedi tüylerini gördüm, ruh halimin tam da tersine rengarek giyinerek günaydın dedim Çarşamba gününe.. Bugün benim yazı yazma günümdü, Çarşamba Karısı sağolsun darmadağın etti yazacaklarımı da..

Son günlerde soğuktan donmadan sağ salim akşamı ettiğimde bir bebekle karşılıklı gülüşüyoruz. Uslu durmuyor ki velet, cik desem gülüyor. Neden cik dediğimi bilmiyorum ama, şimdi düşününce benden kocaman bir insan da cik dese ben de gülerdim evet. Bebeği kınamıyorum, bu akşam ciklemeyeceğim, gayet akıllı ve uslu duracağım.O zaman da gülerse kesin delidir! Bebek geldi geleli evimizden barkımızdan olduk zaten. Küçücük şey nasıl da tüm şehrin planını değiştirdi hayret verici. Kediler kovuldu evden! Hem de nereye? Benim evime! Evde iki tane kedi ile ben ne yapıyorum peki? Eve giremiyorum. Çok zor şartlar altında günü tamamladığım yetmiyormuş gibi gece tepemde iki tane koca kedi ile kalkıyorum. Herkes evini bilsin rica edeceğim.

Şimdi soğuk ya, işler de sıkıcı malum. Dolayısıyla bunlar en huysuz halimin satırları. Hava biraz ılınsın, işler de yoluna girsin söz veriyorum etrafına kelebek figürleri çizilmiş bir şekilde anlatacağım bebeğin tatlılığını, evin içinde koşturan iki kedinin güzelliğini. Ama şimdi soğuk. Buz.

O akşam elime kalemi aldım 6 sayfa boyunca aklıma ne gelirse yazdım kağıtlara. Karar vermiştim, bundan sonra her akşam en az 3 sayfa yazacaktım böyle. Hatta üşenmeyecek bu yazdıklarımı da aynen bilgisayara geçirecektim. Klavye cadılığı bile körelmişken bir de kalem tutamıyor diye hayıflanıyorum değil mi, ne komiğim!

Biraz panik yapmanın kimseye bir zararı yok aslında. Çoğu mantıklı kararlarımı bazı korkularım en üst seviyeye çıkmışken alırım ben. Birşeyi yapmak için önce korkutulmam gerekiyor sanırım. Korkularıyla terbiye edilmiş bir çocuk da değildim oysa. Zaten kendimi eğitme işi ne zaman bana kaldı, o zaman oldum böyle. Şimdi kalemle yazınca yoruluyorum diye bir daha yazamayacak korkusuna kapıldım. Bu korkuyu sevdim. Müstehak bana.

Yine geçen akşamların birinde kendimi elimdeki tarif defterine “Bir Delinin Hatıra Defteri”nden alıntılar yaparken yakaladım. Gogol bu anlara tanıklık etseydi edebiyatı bırakır, kendini kurabiyelere methiyeler döşerden buluverirdi! Ancak kurabiyeler o kadar güzel kokuyordu ki yanına güzel kokular sürmüş güzel bir kadın gelse dönüp bakmazdı bile. Malum o da bir erkekti ve ilk etapta midesinin keyfini düşünmek zorundaydı. Gogol da bir insandı neticede. O akşam uğrasaydı ona da biraz kurabiye koyardım, hem bir de kahve yapardım belki de, belli mi olur?

Bazı garip huylarım olduğu gibi, gecelere anlam katmak bakımından bazı özel isimli geceler düzenlediğim de oluyor. Gereksiz bir Fransız özentiği… Bunlardan biri de “okuduğumuzu pekiştirelim geceleri”. Seneler evvelinden göz gezdirdiğim satırlara şimdiki aklım ve beynimle bir kere daha göz gezdiriyorum. Bu akşamlardan birinde konuğumuz yine Gogol idi.. Ölü Canlar, seneler önce elime aldığımda nasıl bir mayışıklıkla elimden bırakıysam öyle karşıladı beni! Canımı çıkardı yine. Halbuki Gogol da bir insandı, böyle yapmaması gerekirdi. Belki de hala ilk okuduğum zamanlardaki gibi burnum havadayımdır, ön yargılarımla dünyayı yerinden oynatabilirimdir. Büyümemiş de olabilirdim, ama böyle yapmamalıydın Gogol.Hem naber, o  zamanlar kurabiyenin evde yapılabildiğini bile bilmiyordum, şimdi kokusundan sarhoş ederim adamı.

Senden ricam, Gogol, beni yalnız bırakman. Münasebetsiz zamanlarda elime çarpmaman, gözüme görünmemen.. Sonra çok üzülüyorum. Sonra kendimi çok yüzeysel bulup depresyonlara giriyorum neden böyleyim diye. Neden diye sorma,Gogol. Sadece anla.

Şarkıyı dünden beri sürekli dinliyorum. İki versiyon yapmışlar hem de; birbirinden şahane.

Çok değil daha bir kaç haftadır, dilime dolanacak, sürekli dinleyeceğim bir şaekı arıyordum. Yeraltına kadar indirgedim arayışlarımı. Bilinmedik albümler,bambaşka tınılar keşfettim. New Age sokaklarından jazz semalarına uçarken, ansızın burnumun dibinde alelade bir yerde beliriverdi şarkı.. “Bu mudur adetin, bu mudur tören?”

Sakız gibi sözler,anında yapışıyor. Çok da bir “olayı” yok hani. Ama duruyor işte dinleyince ruhun, dinleniyor.Beni en çok etkileyen kısmı belki de kimsenin dikkatini vermediği bir yerde. “adet… töre… yöre…” bu üç kelime garip bir biçimde kendimi şarkının orta yerinde buluvermemi sağlıyor. Öylesine basit, öylesine alaturka kelimeler değil mi?

Peki siz, adet bilmeyen bir adama aşık oldunuz mu? Konuşma adeti, davranış adeti.. Sana öğretilenlerle örtüşmeyen bir hayat şekli.. Töresiz bir adam tanıdınız mı? Kuralsız, kimsesiz? Yol yordam bilmeyen bir adamın peşinden giderseniz yöresiz kalırsınız. Ben oldum. En yalın halimle özetlemem gerekirse hayatımda yaptığım en büyük salaklık. Ama bu salaklığı yapmış olmamla şekillendi ‘aslolan hayatım’.

Düşüncelerimi vurgulamak için yetersiz bir saat.. Gözlerime konan uyku, bir an evvel kurtulmam gerektiğini söylüyor bu hissiyattan.

Hayır, anlaşıldığı gibi kızgın değilim. Günü aşksız bitirmek ne denli güç; bilirim. Kanadımı topladığım gibi beni uykuya götürecek olan o kuş tüyünün ardına sığınmayı da bilirim.

Uçan o söz, ardında yazıyı bıraktı.

Sözlerimi aylar öncesinde kalan o akşama uçurdum. O en çok inançsız kaldığım akşama.. O anı bir daha yakalayayım diye etmediğim yemin kalmadı. Ama inanç yokken yeminler tutmazmış; bilemedim.

Alelade, dümdüz, sakız gibi bir şarkı.. Aylardır beklenmiş bir “şey” için ne kadar da özensiz. Ama yerleşmiş işte içine o üç kelime..

Bu mudur adetin?
Bu mudur tören?
Neresi açık adresin, neresi yören?

Hani aslında bitmedi ya sözlerim, ketum bir gecenin kurbanı olsunlar istemem.

“Görünüşe bakılırsa ortada bir problem yok” dedi yaşlı adam, “Neden gitmiş olsun ki?”…

Gitmişti.

Görünüşe bakılırsa bir problemi yoktu;mutlu bir hayatı vardı görünüşte. Görünüşte huzur vardı. Evin içine doğan güneş apaçık ortaya çıkarıyordu huzursuzluklarını. Saklamak istemedikçe, yerle yeksan oluyordu düşünceleri. Düşünceler de görünüşe uyum sağlarcasına sakindi. Düşünceleri bile özgür değildi, düşüncelerinde bile bir sahnedeydi, rol yapıyordu.

Düşüncelerinin bile özgür olamadığı bu yerden gitmek dışında yapabileceği birşey yoktu..

—-

Bir rüya metni..

Rüyamda okuduğum satırlar. Birebir, net bir biçimde hafızama aldığım cümleler.. Uyuma işini fazlasıyla abarttığım son zamanlarda bir de yoğun miktarda rüyalar görmeye başladım. Rol kesmeler, su parkları, kitap okumaları, film seansları. Günün hengamesinde yapamadığım çoğu şeyi rüyamda yapmaya başladım. Son zamanlarda da bazı şeyler okuyor ve uyandığımda not ediyorum. Böyle böyle bir kitap basacağım. İsmi de hazır; Rüyamda Yazdım!

Uykusuzluğa tahammülsüzlüğüm ne zaman başladı bilmiyorum.Kendimi herhangi bir köşe başında uyur yakaladığım günler çok uzak değil. Direksiyon başında bile uyuklayacak kadar sersem dolaşıyorum. Koltuğa oturmamla uyumam arasında bir reklam arası kadar süre var. Toplasam o uykuları burdan köye yol olur!

Uyanıyorum elbet. Ancak bu sefer de kaç saat uyumuş olursam olayım uyanamıyorum. Sanki yeni yatmışım da “bi beş dakika daha ne oluuuurrr” tepkisi veriyorum çalan saatime. (çalar saat mi yoksa? ama çalıyor?)

Zor bela uyandığımda ise geç kaldım telaşesinden ne doğru düzgün birşeyler giyebiliyorum, ne öğlene kadar bir işim rast gidiyor. Herşey mi ters gider sabahın köründe. Gidiyor. Öğlen olduğunda ise işler yetişmeyecek telaşı başlıyor bu sefer de. Akşama kadar paldır küldür geçiyor zaman. Akşam ise program basit; alelecale birşeyler yenir, koltuğa uzanılır ve uykuya geçilir.

Neyse ki içimde biryerlerde entellektüel bir kişi duruyor ve beni geceleri hayattan koparmamak için rüyalarıma getiriyor kitapları, filmleri. En son rüyamda 9′u izledim (evet rüyamda da birşey anlamadım) ve yukarıdaki satırları okudum. Okuduklarımı Esin adında biri yazmıştı. Esin sanırım benden esinlenen bir yazar.Umarım rüyalarımda spora da zaman ayırabilirim, malum ye-yat hayatı şişkinliğe yol açıyor.

Bir kaç gündür o çok şahane “gerizekalılar” yeniden hayatımın gündeminde.  Mümkün mertebe  iyi niyetli ve sabırlı davranarak öğrettiğim işleri, küçük beyinlerine bakmaksızın önüme sunuyorlar. Eğleniyorum izlerken.  Komik anlar yakalıyorum kimi zaman. Kimi zamansa dayanamayıp gerizekalılıklarını yüzlerine vuruyorum. Tahammül sınırımın noktasına gelindiği anlaşıldığındaysa geri adım atıyorlar. iyi ki!

Günümün büyük bir çoğunluğunda insanlara karşı sonsuz anlayış ve sabır göstermekle meşgulüm. Bazen öyle yoruluyorum ki  ansızın bastıran bir gerginlikle  sert tepkiler verebiliyorum. Bu tepkim sabrım ne kadar yoğunsa o ölçüde yoğunluk gösterdiğinden zeka düzeyi gerilemiş kişilerde farklı bir etki yaratabiliyor. Bu seferse ne kadar geri adım atarlarsa o kadar lehlerine işliyor zaman. Bunu yapmakta başarılılar ama. Takdir etmiyor değilim.

Sayelerinde, öğretmekten öğrenmeye fırsat bulamadığım zamanlar tüketiyorum. Oysa öğrenmeye o kadar açım ki. Art arda gelen sorular, bitmek bilmeyen istekler. Bazen kendimi birilerine hizmet etmek için dünyaya gelmiş gibi hissediyorum. Halbuki bu yöndeki tüm enerjimi bir gün bir çocuğum olursa ona bahşetmeyi planlıyordum. Meğer doğacak olan evlandıma kafayı sıyırmış bir anne kısmetmiş.

Eh, gerizekalıların bir güzel etkisi de yazmaya imiş. Sağolsunlar. Yazacak birşey bulamadığım dönemlerde iki cümle kuruyor ve az da olsa hafifliyorum. Fırsat verdikleri ölçülerde elbette..

Aylardır dişe dokunur bir gelişme olmamış gibi hayatımda. Okuduğum herhangi bir şey etkilememiş, izlediğim filmlerin hiçbirinin büyüsüne kapılmamışım gibi. Oysa normal koşullar altında bunlara fırsat vermeyip üstüne gitmeliydim kitapların filmlerin. Öyle ya hayatıma değer katan birşeylerin eksikliği çok zorlardı ruh halimi. Muhakemesini yaptığım son bir iki ay içinde hayatıma katkı sağlayan tek şeyin edindiğim yemek kitapları olduğunu görüyorum. Bu uğraşım hem beni oyalıyor, ruhumu doyuruyodu. Hem de zaten yeterince yer etmiş fazlalıklarıma yenilerini ekliyordu. Durumdan işkillenmeye başlamıştım. Uğraş dediğin şey insanı sıkıntılarından arındırmalı, hafifletmeli, sevimli bir insan yapmalıydı. Oysa benim bu uğraşım başıma bela oldu. Şimdilerde sinirli ve şişko bir kadınım! Hayata küsmem ve kendimi yeniden yemeye içmeye vermem an meselesi.

Senenin bitmesine yakın bu yıl şu oldu, gelecek yıldan beklentilerim şudur başlıklı yazılar yazma isteğim de gelmiyor değil hani. Küçükken 2010 senesinin hayalini kurardım. Şayet hayal dünyam ve çocuk ruhum benimle kafa bulmuyorsa 2010 senesi  kuşların kelebeklerin özgürce kanat çırptığı, at arabalarını neşe içinde taşıyan atların koşturduğu,denizinde balığın bol olduğu bir sene olacak. Eğer tersi olursa  Noel Baba’ya küsecek ve bir daha hayal kurmayacağım.

Önce onlar evlenmiş, zaman geçmiş aradan sonra bizim gençler birbirini beğenmiş. Evlenmişler onlar da.. Annem olmuş ablasına gelin, babam olmuş abisine bacanak…

En sevdiğim kuzenlerim hep onların çocukları, öyle ya hem amcamın oğlu, hem teyzemin kızı… Teyzem büyüktü tabi annemden; ablaydı. Bazen annesi, belki de kaynanası.. Bize de hiç görmediğimiz anneanne, babanne sevgisini gösterendi.. Hele amcam… Önceki senelerde hastalanmıştı amcam, yüreğim ağzıma gelmişti. Baba hasretim ne kadar büyüktür benim,babamın abisiz kalacak olması içimi nasıl kabartmıştı.. Babamın üzülecek olması kahretmişti.. İyileşti amcam..

3-5 gün önce babam, “Sana bir şey diyeceğim, korkma ama” demişti..”Teyzen rahasızlandı, hastanede şimdi..” Hiç beklemediğim, aklımın ucundan bile geçmeyen bir haberdi… Babam bilirdi nasıl korkacağımı ama mecburdu söylemeye… Mecburdu çünkü, bugün pat diye “Teyzeni kaybettik kızım” diyemeyeceğini biliyordu…

Bugün benim annem ablasını kaybetti, henüz sesini duyamadım. Kardeşimi kaybetsem ne durumda olurdum düşünmek bile istemiyorum. Annemin sesini duymaya ilk kez korkuyorum.

Bugün ben teyzemi kaybettim.. Eze’mi… Bize küçükken “Eze” demeyi öğretmişti bir komşumuz.. Teyze değil Eze derdik ona, ama sadece O’na.. Teyzeme teyze, O’na Eze derdik… Eze, anne yarısıydı asıl… Ve ben bugün annesiz kalmaya bir adım daha yaklaştığımı hissediyorum…

söğüdün yaprağı nârindir nârin
içerim yanıyor dışarım serin
zeynebi bu hafta ettiler gelin

zeynebim zeynebim allı zeynebim
beş köyün içinde şanlı zeynebim

Güzel günlere olan umudumu parçalamıştım o rüyadan uyandığımda. Gördüğüm o rüya bir gerçeği tüm çıplaklığı ile yüzüme vuruyordu. Sensizlik.. Aslımda sensizdim, özüm, benliğimin tüm kapıları sensizliğe çıkıyordu. Kabullenmesi çok güçtü belki, belki de yaşadığım herşeyin en anlamlı yansıması idi. İdrak edecek kudretim yoktu; üstelemedim.

Bir rüyanın belli belirsiz hatlarıydı yüzün ilkin. Sensizliğin tavan yaptığı rüyadan, senin o güzel ellerin ile sıyrılmıştım. O güzel ellerin bana gelecek güzel günlerin müjdesini veriyordu, titrekti, ürkekti ama sonsuz bir güç doluydu. Sevginin çokluğu ellerine derman veriyordu sanki. Gözlerin sonra. “ah o çocuk gözlerin..” Seni tüm varlığınla yanımda hissettiğim o akşam nasıl da benden kaçırıyordun gözlerini. “Sabaha kadar izlemek istiyorum seni” demiştin, “Ama bakmaya da kıyamıyorum.” Daha güzel bir sevilmek düşlememiştim o ana dek.

O andan sonra binlerce defa aynı duyguyu hissettirdin bana. Ellerin şifam oldu, gözlerin huzurum. Duruşundaki dinginlikle hayat bulmuştum. Anlamını arayan tüm hücrelerimde hissetmiştim nefesini. Nefesinin sıcaklığı bana yakın durdukça dünyadaki herşeyden güçlü, herkesten mutluydum.

Zaman zaman senden ayrı yaşamadım mı hüzünlerimi? Acılarımı? Kapılarımı kitlediğim o günlerde bana güç veren ellerin değil de neydi? Bazen çok yenik düştüm, bazen hırpalandım.Çoğu zaman çocuktum zaten; üzen, kırıp döküp hırpalayan. Herşeye rağmen ellerin saçlarımda uyuttun, her hatama rağmen gözlerin hiç ayrılmadı üzerimden..

Bugün seninle geçen günlerin kimbilir kaçıncısı. Her geçen gün artan sevginle bitirdiğim bu akşamda, sana verecek neyim var diye düşünüyorum. Senin sevgin o kadar güzel ki, yanına ne koyarsam koyayım göz doldurmuyor. Yapabileceğim en kolay şey olan yazmayı seçiyorum senin için..

Ellerine, gözlerine, duruşuna kurban olduğum.. Hiç ayrılma, hiç ayırma nefesini yakınımdan. Yaşayamam.

“Sızlayan her yerimin, şu çileli serimin
Sahipsiz dertlerimin, çaresini bul yeter”

*Bu yazı, ilk olarak  16 Temmuz 2009 tarihinde hergunbiri.com’da yayınlanmıştır.

“Rüzgâr istiyorum ben ruhumun güllerine
Ki dökülsün, dağılsın, yok olsun hülyalarım”

İlkokul yıllarında elimize tutuşturulmuştu şiiri, 23 Nisan’a az bir zaman kalmıştı, ezberlemeliydik. Öğretmenimiz de biz şiiri okurken arkada çalacak olan müziği araştırıyordu. Teybimiz vardı bir tane, toplanan paralarla almıştık. Herkes şiirin bir kısmını ezberleyecekti, en güzel söyleylenler okuyacaktı 23 Nisan gününde.. “Yediyordu Elif kağnısını, kara geceden, geceden….” diye başlıyordu şiir. Zordu. Küçüktük zira. “Yediyordu ne demek öğretmenim?”

Fazıl Hüsnü Dağlarca’yı o gün öğrenmiştim. Meraklı bir çocuktum, okuduklarımı öylece geçmiyor, kimin yazdığını araştırıyordum. Ablamın kitaplarından bulmuştum Dağlarca sayfasını..Hayatını,şiirlerini okumuştum.Giderek büyüsüne kapılıyordum şairin. Şiiri sevmeye, anlamaya başlamıştım. Hayata şiirle tutunan şairleri öğrendim sayesinde..

O 23 Nisan gününde Mustafa Kemal’in Kağnısı şiirini en güzel okuyanlardan biri olan çocuk, geçen yıl bugün, şairin öldüğünü öğrendi,ölen şairlerin dünyasına uğurlanmıştı Dağlarca da.. O Orda hayatına devam edecekti,bizse burada şiirle hayata tutunmaya..

Bugün ölümünün birinci yıldönümü.. “Göç dönümü..” Şairi anmanın en güzel yolu olan şiirlerini okumakla geçireceğim günü..Mekanın cennet olsun Dağlarca..

“İnsan nasıl ölebilir,
Yaşamak bu kadar güzelken?”

İşin içinde bir garip yan arayacak olursak bu gitmelerin kalmaların artık içimde zerre his uyandırmadığını seçebiliriz. İşin garip yanı bu olmalı. Oysa bakın ben bile garipsemiyorum. Kendimi işe adamış bir insan oluşum görüldüğünde ise altında yatan gerçeklerin ne derece apaçık olduğunu görebiliriz. Kendimizi accayip zeki hissettiğimiz anlarda hep derine inmeyi seçmedik mi?

Aylarca bakımsız kalmış bir kadın gibi zaman.Elini uzattığında sana koşmak istiyor ancak yitirmiş olduğu kendine güveni çekip alıyor onu bu istekten. Kadın gülümsedikçe güzelleşir oysa. Güzel hissettikçe kendine gelir güveni. Güveni geldikçe sana daha sıkı sarılır. Zaman da öyle. Kendini hayatın gidişatına kaptırmış huysuz bir kadın şimdilerde zaman.Ellerindeki çizgiler kadar derin yokuşları.

Senenin en melankolik ayı Eylül geride kalırken, içimden nehirler gibi akmak geliyor… Oturup orada öyle düşüneceğine sevgilim, kendine benim için bir gül ver.. Kendine benim için bir “gülüver”…

kendimin ellerinden tutunca
içimden nehirler gibi akmak geliyor
yollara çıkmak, yolculuklara bakmak geliyor
geberesiye içip salaş meyhanelerde
buralardan böyle ceketsiz kaçmak geliyor

Bu sabah da öyle sabahlardan biriydi.. Fonda bir kadın “üzeni yolla, ardına bakma asla” diyordu. İlkin ne dediğini anlamadım, dikkatle dinlemeye verdim kendimi ne gerek varsa. Dinledim. “Salla, ardında bakma asla” dedikçe ben salladım direksiyonu. Ardımla işim yoktu benim zaten, iş önüne bakmaktı. Bir kaç şarkı sonra gelmiştim. Ama kulaklarım hala orada o şarkıyı söylüyordu..

Şu saat olmuş hala aynı şarkının esirindeyim. Oysa üstüne dünya güzeli caz şarkıları dinledim. Güzelim Eldar, “üzeni yollaaağğ” şeklinde bir şarkının fon müziği olmayı haketmemiştin.. Affet, mazur gör. Üzücü bir durum değil mi? Ama üzeni yollayamıyorum bir yere, ardıma bakmadan sallayamıyorum. Çık kulaklarımdan kadın!

Yalan!

Gece üşüyüp buz kesmiş bir halde uyanan kadın pencereye baktığında beyninin hakaret sözlükleri rafından beğendiklerini havaya iletir. Önceki günden çamurlanmış ayakkablarına bakıp eksik kalan sözlükleri düşünür. Ama kelime dağarcığı bu kadarcıktır, ayakkabıya laf söylemez. Biner arabasına cızırdayan radyoya en uykusuz hali ile bakar. En net çeken yerel kanalda bulur kendini, başlar yolculuğuna.. Eylül sabahıdır bu, buram buram gerçek kokar; yaz bitmiştir!

Her sabah, her akşam masayı toplayıp çıkacağına dair karar alır ama her akşam yine unutur. Dağınıklığa merhaba demekten hiç hoşlanmaz, söylene söylene toparlar. Eziyet arıyor ya kendine, kalkar radyo açar. Öylece dalmış ekrana bakarken birden radyoda çalan şarkının sözlerine takılır. Şarkıcı deli midir nedir şöyle der şarkıda : Ne kadar güzel bir sesin var, ne söylesen masal gelir La Fontenden… !

Ah La Fonten, yaşamalıydın, görmeliydin ismine yazılan şarkıları. Bir Eylül sabahında kendisine şarkı yazıldığını farketmek kadar iliklere kadar işleyen bir duygu olabilir mi? Ruhumda açtığı derin yaralara bakarak anını tazeleyeceğim La Fonten.

Sonra aniden kendimi televizyonun o şevkatli kollarında buluyorum. Akbank reklamı bana her ihtiyacımı karşılayacağımı müjdeliyor, ne çok mutlu oluyorum… Aniden “home sweet home demeye ihtiyacım var” diyor kadın… O an dünyam duruyor! Evet ya, benim şu hayatta tek istediğim home sweet home diyebilmek. Bu ihtiyacımı karşıla Akbank..

İhtiyacım var demek istiyorum çılgıncasına! Elim telefona gidiyor, Akbank Müşteri Hizmetleri.. Ah… Öyle güzel sesin var ki sevgili müşteri temsilcisi, şu an ne anlatsan masal gelir bana la Fontenden…

Huzura erdiren kareler bunlar. Dönerken ardımda kalan yollara bir sürü şarkı bıraktım. Kızkardeş bilgisayarından aşırılan albümlere eşlik eden sesim adeta ovalara yayılıyordu! Kuş sesleri gibi! Sesimi kuş seslerine eş gördüğüm bu vakitler işte bizlere bugünün bir Cumartesi olduğunu hatırlatmıyor da nedir? Yoksa ben manyak mıyım kendimi kuşla bir tutayım?

Cumartesi günlerinin neşe içerisinde geçmesi lazım. Kendimi bildim bileli bu duyguyu aşılamaya çalışırım kendime. Ancak kendim bazen öyle huysuz oluyor ki bir türlü söz geçiremiyorum kendime. Bak böyle sürekli kendim yazarak bu boş konuşma sanatını ne çok özlediğimi farkettim. Sen aslında hiç bir şey anlatmıyorsun ama koskocaman bir paragraf ortaya çıkıyor. Bu da kendini bilmez bir yazar için ne kadar hoş bir görüntü! Aylardır yazamayan insan aniden bu kadar paragrafı doldurduğunu görünce gözlerinden yaşlar süzülür gibi oluyor. Ama o da ne! O yaşlara sebebiyet verenin burnumun dibinde dolanan sigara dumanları olduğunu farketmemle kendime geliyorum! “Hey sen terbiyesiz, dumansız hava sahasını destekliyorum ben! Kaybol şimdi!” diyor kendim. Benim bu kendim biraz huysuz bir insan, yanında hata yapmamak lazım.

Yani demem o ki, aylardır melankoli denizlerine yelken açmışız.Hazır denizin ortasına gelmişken şu ensemize çöken kara bulutları dağıtma vaktidir. Zaten yaz bitmek üzere, önümüzde bolca zırlayıp geçirilecek bir sonbahar var.

Bulutlar, kara bulutlar, kapkara bulutlar.. Dağılın!

Oysa yanı başımda adaşların büyümüştü. Buraya geldikten bir kaç ay sonra bir adaşınla tanışmıştım. Senin iki sene önceki halinle karşıladı beni. Kocaman göbeği vardı onun da. Oyunlar oynadım onunla koridorlarda. Seni özledikçe ona baktım. Gözümün önünde kocaman adam oldu O; sense hala 4 yaşındaydın…

5 yıl geçmişti üzerinden.. 5 yılın içinde neler neler olmadı ki? Seni görmeden geçen bir 5 senenin ardından o minicik fotografın üzerinde seni seçmeye çalışırken monitöre ne kadar yaklaştım bilemiyorum. Minicik bir fotograftı, ama ona sahip olmak için deliye dönmüştüm.. Sonrasında ilk mesaj.. Beni davet edişiniz..Sonra senden gelen ilk mesaj.. 4 yaşında değildin işte, kocaman olmuştun, klavyeye dokunabiliyor, bana mesaj yazabiliyordun. Herşeyden kıymetlisi beni anımsıyordun.. Dünyalar benim olmuştu..

Orda olacağım demiştim..
Ordaydım. Minicik yüreğinde bana açtığın o kocaman yerde olduğumu gördüm. Sana sarıldıktan sonra bir kere daha şükrettim dünyaya geldiğime. “Ben artık büyüdüm ki…” dedin, “artık hep görüşebiliriz…” Görüşeceğiz…

Gürültüye mahal yok. Tarihte Bugün yazıları hep 2006 yılını gösteriyor olabilir. 3 sene geçmiş üzerinden; e tabi Çelik de değişecek bu süre zarfında. Lost’u ele alalım misal. Öğrendim ki ilk sezonlar 24 bölümken, artık sezon başı 13 bölüm çekiyorlarmış. Demek ki büyük prodüksiyonların genel durumu bu şekilde. Sezon aralarının 9 ay sürdüğü gerçeğini gözardı ediyorum ama; o kadar da değil. 9 ay sezon arası mı olurmuş!

Bizde de olmayacak; ürkmeyin.

Ama dün akşam meğer kanadımı kurtarmış melekler. Aylardır alışık olduğum o ruh hali ile kendimi uykunun kollarına bırakmış, sabah yine ilk işim uçmak istemek olacak ve uçamayacaktım. Bile bile her gecemi böyle sonlandırdım. Bu sabah çalan telefona kalktığımda uçabildiğimi hissettim biraz da olsa. Telefondaki neşeli sesler telden kurtulduğumu müjdeledi. Artık özgürdüm.İçimde yer eden o huzurla güne şükrettim.

Uzun soluklu bir romanın sinyalleri gibi geliyor haberler bir bir. 5 senede yazılan romanlar gibi. Zaten hiç anlam veremem upuzun bir döneme yayılan romanlara. Başlarsın bitirirsin. Üst üste gelen duyumlar, sanki ben onları birleştireyim de roman haline getireyim istenircesine önüme dizililer. Herbirinde ayrı bir hikaye, ama herbirinin yolu eninde sonunda kesişen.. Oysa ben roman yazmak istemiyorum. Bir peri masalının içindeki peri olmak istiyorum, hiçbiri olamazsam yüzyıl uyuyan bir roman karakteri olmak isterim. Ama hayat beni bir roman yazarı zannediyor bugünlerde. İzleyeyim uzaktan diye birer birer iş açıyor sevdiklerimin başına. Onlara bir şey olur korkusundan kalem tutamıyorum ama ben; bununla ilgilenmiyor hayat.

Hayatlarına dokunmadığım yüzlerin romanını yazmak isterim aslında ben. Yazdığım satırlarda daha önce duymadığım isimler dolaşsın isterim, birbirleri ile karşılaşsınlar, aşık olsunlar, ağlasınlar. Ağlatsın istemem karakterlerim. İçimde barınan karakterler sık sık ağlatıyor nasılsa. Paragraflarımda hüzne boğulmasın isterim okuyan gözler. Beni roman yazarı zanneden hayat dokunmasın isterim sevdiklerime. Oyunlar oynamasın onlara, sonra bir kenara çekilip birbirlerine düşürmesin.

Beni roman yazarı zanneden hayat, bir anlığına ne kadar direyetsiz olduğumu hatırlasa diye umuyorum. O zaman kimselere dokunmaz. O zaman sadece benimle uğraşır, onlara bir şey olmaz. Hayat sadece benimle uğraştığında sonsuz bir güçle doluyorum çünkü. Diğer türlüsü canıma okuyor.

Eser kalmamış huysuzluğumdan!

Oysa zaman ilerledikçe üzerime yapışacak zannetmiştim bu huysuz olma hali. Olmadı. Üzerimde ne kadar baskı olursa olsun değişmedi gerçek. Buna sevinip üstüne bir de kaçamak mutluluklar yaşadıkça şükretmenin gerçek huzuruna erdiriyorum benliğimi. Bunlara etki eden koşulsuz gerçeğin belki de üst üste aldığım ölüm haberleri olduğunu itiraf etmeliyim. Belki de gerçek olan sadece O’dur.

Kızkardeşlerimin adeta örgü yumakları gibi birbirine dolandığı şu saatlerde, ofisin boğucu atmosferinden kendime yarattığım masal dünyası ile dalga geçiyorum. İç içe geçmiş bu yumakları sinsi ve hınzır bir kedi edası ile savuşturmak istiyorum. Gözüm kararıyor düşündükçe, patilerimi içine geçireceğim bir şey ararken masada beni bekleyen karpuz dilimlerinde buluyorum neşeyi. Karpuz üzerime damlıyor; bu sefer de elbisemin üzerindeki minik kırmızı çiçeklerle nasıl da uyum içinde oldu diye kafa buluyorum kendimle.

Bizim burda Cumartesi’yi neşelendirme aktiviteleri bunlar. Sizin orda daha eğlencelileri varsa gelebiliriz, yoksa da gelebiliriz eğlendirmek için.

10 küçük adım. Sonra düşündüm, küçük kalsaydım daha küçük olan adımlarımla daha mı büyürdü dünyam diye? Saçmaladığımı içeriden gelen telefon sesi yüzüme vurdu, kocamandım, hanımefendiydim. Büyüktüm, ama hayatım 10 adımdan ibaretti. O da eğer fırsat bulup da volta atmaya mecal bulabilirsem…

Bir sabah korkunç bir ağrı ile uyandım.

Uyandığımda farkettim ne kadar ışıksız, ne kadar sessiz, ne kadar yalnız kaldığımı. Kendimle ne zamandır dertleşmediğimi düşündüm. İlgilenmediğimi. Koşulsuz bir kabullenişe sürüklemişim kendimi aylardır.Aylardır kendi kendine gelişsin istemişim hayat; O ise beni hiç önemsemeden öylece geçip gitmiş.

Sonraki sabahlar da o ağrı ile uyandım.

Bir sabah uyandığımda geçmişti. Kendimi dinleyerek, kendimle konuşarak, sadece kendimi önemseyerek bir kaç gün geçirmiştim ve hemen etkisini göstermişti işte. Olmaz zannettiğim şeyler olmaya başlarken, hayat beni farkederek geçmeye başlamıştı. Güne ne kadar güzel olduğunu fısıldadıkça o beni güzelleştirmek için çabalıyordu sanki.

Bir kez daha şükrettim içimdeki 5 yaşındaki kıza..

Beni farkedip ilerleyen hayat özel bir gün tutuşturdu elime. Bazı şeyleri de benim farketmemi ister gibiydi. Balonlarla kendini müjdeleyen gün, ne kadar önemsendiğimi, ne kadar değerli olduğumu, ne kadar özlendiğimi hissederek bitti. İki günde bir beni hapseden özlem duygusuna en iyi ilaç o günü hatırlamak oldu. Gelecek güzel günleri müjdeleyen bu günler varsın yaşlandığımı vursun yüzüme. İçinde huzur olan bir yaşamın senesi sorulur mu?

Öyle yaptım aylardır. Aylardır hayatın geri kalanının benden çok değerli olduğunu düşünüp, kendimi önemsemedim. Beslemedim kendimi;doyurmadım. Okumadım. Dinlemedim. İzlemedim. Yazmadım neticesinde. Hayatın üç kuruşluk olduğunu kulak arkası yaptım, değer verdiğim şeyler birer birer uzaklaştı eteklerimden. Önceleri kışın soğukluğu dedim, bahar yorgunluğunu bahane ettim sonrasında. Bir gün çok neşe buldum, ittim bir kenara kendimi tüm şımarıklığımla. Ardından nefes almakta zorlandım, hayat çok zor geldi. Bu sefer de tüm mızmızlığımla kendimi ittim bir kenara. Ötesinden berisinden yetişebildiğim kadarı ile ayakta tutmaya çalıştım kendimi bir şekilde. İyiydim, iyi ediyordum ve bu yeterli zannediyordum.

Korktum, çok korktum. Bir defa daha uzak kalırsam kendimden artık yetişemeyeceğimden korktum. Sonra bu akşam oldu, oturdum. Bir sayfa okudum, biraz izledim, dinledim en sevdiğim melodileri ve yazdım.

Nefes bulmak için..

3-Sevdanı yola anlatsan yolun kalbi durur; kalbe bir karanlık çöker ardından. Ardından döktüğün yaş süzülüverir gözlerinden akan yola doğru. Akan yol durulur, durmak bilmez sandığın o en ürpertici anda yakanda bir düğüm olur. Düğüme bulanmış yokluğunda yas tutarım ardından. Sana döktüğüm yaş,kainatın bütün dertlerini son buldurur. Sana dökülen o yaşlar, bir dünyaya bedel olur.

2-Kalbime söz geçiremem, kalp denilen senin diğerlerinden ayrı yaşamana engel değil ki. Kalp dediğin senin gözün, gördüğün şey vuku bulur kalbinde. Ben gözlerimde her gün seni yaşıyorum. Bazen bir bebeğin yüzünde oluyorsun, bazense bir yaşlı adamın derin bakışında. Kalbimin sana koşması bundandır sevgili.

1-Seni özlüyorum. Aradığım herşey senin içinde; biliyorum. Dünyaya seni bulmak,sana yakın durmak için gelmişim. Belki bundandır ayran gönüllü olmam. belki de bu yüzdendir ordan oraya  atlayan başaklar gibi oluşum. İsyankarlığım kadar merhametim de çok büyük. Doldurduğum onca hayat var, her dokunduğum hayatta seni arıyorum aslında. Güzelleştirdiğim her hayat sana giden yolum aslında.

—

Orada öyle durduğunu gördüğümde, gözlerimden akan yaşı nasıl durduracağımın hesabını yapıyordum. Sense, bütün bunları bilmezden gelen o ifadenle, sadece izliyordun.
Sükunetine hayran olmuştum, şimdiyse sükunetin sonumuzu getiriyor; farkına varmıyorsun.

Ancak bu ara biraz yoğunum. Üstüme üstüme gelen hayatın izin verdiği ölçülerde kendime zaman yaratıyorum. Yarattığım zamanların çoğunu uykuya vermediğimde işler için ayrılan o kocaman zamanda çok huysuz oluyorum. Aynı anda içimdeki çocuğun da huysuzlukları baş gösterirken, ruhumda yer etmiş anaç ev kadını son derece yorgun olduğundan kimseyi idare edemez oluyor. Ortalık fena halde karışık anlayacağınız.

Ben bu durumu toparlayana kadar sizler bekleme salonunda oturmaktan sıkılmış olabilirsiniz. O halde dışarı çıkın, beklemeyin. Dışarda kocaman çok güzel bir hayat var. Hem belki siz beklemiyorsunuz nasılsa diye ben de gelirim dışarıya. Olmaz mı?

Murat Utku 6 yaşında, anaokuluna gidiyor. Yaşıtlarından daha akıllı bir çocuk. Uysal ve sevimli. Yer yer fena halde bir yaramaz. Aramız çok iyidir onunla. Hatta bu yazıyı yazmam için bana patlayan şeker bile verdi! Şimdi o bana 23 Nisan gösterisini anlatacak ve ben de sizlere yazacağım.

“23 Nisan gösterisine babam ,annem, teyzem, halam,annannem,babaannem ve büyük babam geldi. Bir de Kadircan geldi ama o bir çocuk. Kuzenim benim, iki yaş büyük benden. O 8 yaşında.  Sonraa,23 Nisanda Kolbastı oynadım. Sonra okulda öğrendiğimiz şarkıları söyledik, oyunlar oynadık. Başka da bişey yapmadık. Bizim bir sürü resmimizi çektiler. Onları da gösterelim yazıda. Sonra çıkışta babam bizi yemeğe götürdü. Sonra annem izin verdi ve soğukta dondurma yediim. Sopsoğuktu. Ama güzeldi. Biraz kolbastı oynadık demiştim ya,  yok öyle deme sil onu. Kolbastı aynen demin sana oynadığım gibi bir oyundu. Sevdim bu oyunu ben. Başka zamanlarda da yapmak istiyorum. Beyaz gömlek siyah pantolon, siyah da papyon giydik. Kızlar da etek ve ne giydiler anne? Onlar da mı gömlek giydi? Tamam bu kadar. Biraz da resimlerimizi koyalım.Benim istediğim resimleri koyar mısınız?”

“Biz böyle çekildik, resim biraz küçük çıkmış burda herkesi tanıyamadım. Ama hepimiziz.Kutay da var heralde. heralde sınıf arkadaşlarım. Ama şu heralde benim. Kolbastı oynarken bizi çektiler”

“Burda da çekildik. ben annemi seviyorum. İyi olmuş bu resimdeki diğer insanları çıkardığımız. Annem bana kızdığında  bazen ağlarım bazen ağlamam. Annem çok güzel. Süslüdür,ben babamı da çok severim. Babam ve annem en çok herkesten sevilirler. Büyükbabamı ve babannemi de seviyorum. Keşke onlara resim çekilseydik. Onlar sahneye çıkamadılar, en arkadalardı. babam bazen işten geldiğinde bana istediğim oyunları getiriyor. Bazen de unutuyor ama yarın hemen getiriyor.”

“Bu resimde yemek yiyoruz. Çileği çok seviyorum. annem bana pazardan alacak. Yemekte makarna istedim ama yokmuş. Yaa bunu yazmayın silin. Sildiniz mi? ben de sucuklu pide yedim. Songül ablam da kiremitte köfte yedi, babam da benim aynısını yedi ama onun sucuklu değildi. Baklava yedik. tatlıyı Zeki abimler yediler. En son yemeğimi yedikten sonraa dondurmaaaa aldııkk. tek ben yedim. Sopsoğuktu. Annem izin verdi.”

“Şimdi de sen bize geldin Meruş Abla. makarna yedik. Çorba da içtik. Benim odamdaki yeni aldığımız koltukta yatacaksın sen. Orda 3 kişi de yatabilir. Ama sen 1 kişisin. Teyzem de burada. O salonda yatacak. Galatasaraylı olduğumu yazın. Formam zaten şimdi üstümde. Altım sort olduğu için annem hasta olursun dedi giydirmedi. Bu kadar. Bu 23 Nisanı çok sevdim ben. İnşallak birinci sınıfta da yaparız. Bu kadar. Atatürk’e çok teşekkür etmek isterim. “

—

Tekrar merhaba,

Bugün bu sayfa bizim olduğu için ve de 23 Nisan olduğu için kuzenim Utku’dan da bahsetmek istiyorum sizlere. Eskisi gibi çok görüşemiyoruz ve onu çok özlüyorum. O çok minikken ben biraz büyümüştüm. O konuşmaya başladığı zamanlarda ben dede diyebiliyordum. Kızlara birimiz teyze diyorduk diğerimiz hala. Anne ve babalarımıza zaten ayrı ayrı anne ve baba diyorduk. benim babaannem onun anneannesiydi. Ama bir sorun oluştu. İkimiz de dedemize dede diyorduk. Çok kavga çıkarıyordu Utku bu duruma. Benim dedem benim dedem diye tutturuyordu. Abisi olduğum için birşey demiyordum ama ben de üzülüyordum. Sonra kızların aklına bir fikir geldi ve birimizin dedemize büyük baba demesine karar verildi. Büyük baba demek istemedim ben çünkü daha önce konuşmaya başlayıp dede diyen bendim. Utku da bu fikre sıcak baktı ve artık dedeme büyük baba demeye başladı. Böylece sorunumuz ortadan kalktı.

Bugün 23 Nisan olduğu için Utkudan bahsetmek istedim size. O çok iyi bir çocuk. Ço kda akıllıdır. Onu çok özledim. En kısa zamanda umarım bir araya gelebiliriz. Senin de 23 Nisanın kutlu olsun sevgili Utku.

————–

Basketbol oynamayı çok seviyorum. Aslında arkadaşlarımdan kısa boylu bir çocuktum, babam çok uzundur ama annem gibi kısa kalmışım. hem de sporu çok sevdiğim için basketbol oynamaya karar verdim. Basket oynarken çok keyif alıyorum. İleride basketbolcu olmayı istiyorum.

Halalarımı çok severim. Hepsi birbirinden güzeldir. Meruş halam artık uzakta yaşıyor. Eskiden daha çok beraberdik. Şimdi geldiği zaman birlikte bilgisayar oyunları oynuyoruz. Bana yeni çıkan oyunları getiriyor. Bilgisayarı çok iyi kullanmamı istiyor ve de yazmamı. Msnde bir cümleyi yanlış yazdıysam yeniden yazdırıyor. Pek herşeyi sevmiyor Meruş halam. Ama çok gülüyor.

Dedemlere gitmeyi çok seviyorum. haftasonları sık sık onların yanında olmaya çalışıyorum. Bebekken o evdeydim ben. Babam ben 2 aylık bebekken askere gittiğinde orda kalmıştık annemle. Çok hatırlamıyorum o zamanları, ama bir sürü fotografımız var.

Çok sevdiğim arkadaşlarım var. En çok Ataberk. Ataberk’in annesiyle annem arkadaş. Biz hep beraberiz o yüzden. Kahve içmeyi çok seviyor onlar. Biz de herşeyi severiz.

Annem çok güzeldir. Süslüdür. Babam da yakışıklı. Onlar biraz garipler. Büyük anne baba gibi değiller. Kızsalar da severim onları hep.

Bu yıl 23 Nisanda pankart kaldıracağız. Çok güneş olacağı için şapkamı da götüreceğim. Renkli kartonları havada tutup 23 nisan kutlayacağız. Bence çok saçma. Zaten 11 yaş 23 Nisana uygun değil. Küçükken oyunlar oynardık. Büyüyünce de zaten 19 Mayıs var. Çocuk olmak da garip zaten. Herşey çok garip değil ama. Neşeli olmayı çok seviyorum ben.

Meruş halamın isteği ile bugün bunları yazdım. Geldiğinde bana bir sayfa açacak. Kilitli yazılabiliyor mu diye sormuştum, evet dedi. Önce kilitli yazacağım, sonra yazım düzelince kilidi açacağız. Belki bu sayfada bir daha görüşmeyiz ama ileride bir yerde yeniden karşınıza çıkmayı çok isterim.

Atatürk’le ilgili şeyler yazacaktım ama günlük yazmak daha kolay oldu. Atatürk’e çok teşekkür ederim.

Bütün çocukların 23 Nisanını kutlarım.

Bir kaç aylıkken önüne kalem ve makas konulmuştu Berk’in. Kalem okur-yazarlığı, makas ise işi gücü temsil ediyordu. Berk eline kalemi aldığında en çok ben sevinmiştim. Eli kalem tutan bir çocuktum ben, çocukluğum yazdıklarımla alkışlanarak geçmişti. Her seferinde sonsuz bir neşe duyuyordum bir tebrik aldığımda. İstiyordum ki bu keyfi Berk de tatsın, Berk de yazsın, bol bol yazsın. Özü sözü doğru bir çocuk olsun.

Şimdi Berk 11 yaşında. Benim tam olarak hayatımın şekillendiği yaşta. 11 yaş, dünyanın en güzel yaşı aslında. Herşeyin birer birer netleştiği, artık adım atmaya başlanılan bir yaş. Ve yarın 23 Nisan. Bu yıl çok güzel bir oluşuma imza atacak blogcular. 23 Nisan gününü, çocuk bayramını, bloglarını çocuklara emanet ederek kutlayacaklar. Bu vesile ben de 23 Nisan günü bu sayfaları Berk’e armağan ediyorum. Yazmak istediği ne varsa yazsın diye, kendini size anlatsın diye. Beni size anlatsın diye..

Aynı zamanda Tohum Otizm Vakfı tarafından desteklenen bu projenin büyük ses getirmesini bekliyorum. her yıl kutlansın, çocuklarımız istedikleri gibi yazsınlar.. Çünkü dünya onların…

Projenin sitesi için tıklayınız..

Zaman, bana yetişemezken, beni bekleyenlere nasıl yetişebilirdi ki? Yine gerisinde kaldım bir çok hayatın. Yine arkadan izler oldum olanı biteni. Bazen kendi hayatımı da arkadan izlediğim oluyor; o anlarda düşüncem bile yetişmiyor zamana. Kimsesiz bir gün oluyor bazen, bazense sonsuz bir kalabalık içerisinde savruluyorum.  Bazen iki ay öncesini dün zannediyorum, kimi zamansa dünü seneler öncesinden bir sahne olarak hatırlıyorum. Kalbimse hepsinden bağımsız bir yerde öylece bekliyor zamanın kendisine gelmesini. Zaman, kalbimle buluşsun diye uyuyorum her gece.

Sonra gecenin sesi kesiliyor, bir kadın kahkahası savruluyor ışığa doğru. Orda durup zamanın geçmesini bekliyorum. Ve her geçen anın sonunda hala……..

“gözyaşıma bakıp bakıp, seni hatırlarım…”

Geçen gün, Facebook sağolsun çok eskilerden bir ablacığımla karşılaştırdı beni. Abla o kadar eskiydi ki, doğum günümü değil doğum anımı biliyordu. Haliyle çıkardığım ilk seslerden, büyümeye çalışırkenki tüm hallerimi bilir. Neyse bu ablacığım sayesinde hafızamın derinlerinde kaybolmuş bir lakabım gün yüzüne çıktı. Bu anıyı bir biçimde yazıya dökmek istiyordum zaten, bu vesileyle içimi okumuş olan Wykka kuşuma derin sevgilerimi yolluyorum.

Yaklaşık 3-4 yaşlarında olmalıyım. Biraz da balık etliyim tabi. Boy desen pek yok. Tıknaz,kısa saçlı garip bir kız çocuğuyum. Merdivenlerinden bahçeye inilen bir evimiz var. Tahmini 15 basamak falan. Balkondan gördüğüm bahçede oyun oynayan kızkardeşlerimin yanında olmak için can atıyor olmalıyım. Hızla evden çıkıyor ve merdivenlerin başına geliyorum. Bacak desen bir karış.Kaldırıyorum adım atmak için ve kendimi ansızın ilk basamakta buluyorum. Skandal olarak değerlendirilecek bu olayın günümüze eğlenilerek aktarılmasının ardında o ilk basamaktan gayet hoş bir eda ile kalkıp yoluma devam edişim yatıyor. Bana lakap olarak verilmesine neden olan şey ise, benim bu düşüşümle birlikte merdivende meydana gelen hafif çatlak! Merdivenden düşüp bir yerim kırılmaması bir yana ben düşüp merdiveni çatlatıyorum! Olacak şey mi? Herkesler hayretle karşılamış ve ben günün sonunda ilk lakabımı kazanmışım : Betonite!

Sonraki zamanlarda ise çoklukla “Marul” kelimesini duyuduğumu hatırlarım. Kızlar artık sadece bana kızdıklarında söylerler onu. Sinir bozucu bir çocuk olmalıyım ki Marul dendikçe kavga çıkardığımı hatırlarım. “Ben düz saçlıyım aptalsalakmanyakşey! Marul kıvırcık oluur!

Gözlüklü bir çocuk oluşumdan mütevellit, bolca “Gözlük” kelimesini de duymuşluğum vardır. Bu her yerde ve koşulda gerzek olan tüm çocukların yaptığı bir şeydi nasılsa. Lakap olarak değerlendirmek lazım.

Ha bir de babacığım ismimizdeki ilk hecelerimizi üst üste söylemek gibi eğlenceli bir oyun bulmuştu kendine. Bu sebeple bolca “Mermer” dediği de görülmüştür bana. Bunun Betonite’yi çağrıştırmadığına eminim, zira “Serser” gibi garip bir söz öbeği ile sesleniyordu kızkardeşime de.Orjinal bir adamdır, sevgilerimizi yollayalım burdan görür mörür,maazallah :)

Çeşitli sevgi sözcükleriyle de seslenildiği olmuştur bana. Balım, böreğim, peteğim,şekerparem vs gibi ama bunlar zannederim ki lakaplar kümesinin elemanları değil. Öylelerse şayet, söylemedim zannedin. Lakabım diye düşünüp “balım” diye seslenmenizden hoşnut olmayabilirim!

Bu noktada sorarım size; Meruş‘u lakap olarak görmeli miyiz? Meruş kelimesinin kendinden geçerek, hava olsun diye  ingilizce kelimeler türeten ortaokul çocuğu zekası ile -sh takısı getirilmiş hali olan Merush‘u lakap olarak saymalı mıyız? Bence sayılmaz. Çünküüüü,

-Adın ne senin?
-Meruş.

Minibüsler renk renk yaşadığım yerde. Bugün pembe renkli bir minibüse bindim. Önceki gün ise arabayla giderken yeşil renkli bir minibüsle çarpışıyordum mesela. Bu renk mevzusu minibüslerin tek ayırdedilebilen noktaları. İki minibüs koysanız önüme arada 7 tane fark bulamam. Aradaki tek fark rengidir her zaman. Bu yazı sayesinde de aralarındaki ortak olan tüm özellikleri öğreneceksiniz. Genel kültürünüzle göz kamaştıracak ve bana binlerce kez minnet duyacaksınız. En azından öyle olmasını hayal ediyorum.

Minibüsler son derece yavaştırlar. Adeta bir kağnı üzerinde gidiyormuş hissi duyarsınız. Sanırım minibüs şöförlüğü, nostaljiye düşkün insanlar arasında yaygın bir meslek. Adım atar gibi ilerliyor ve her 50 metrede bir duruyorsunuz.  Durmak istediğinizde “müsait bir yerde” “uygun yerde” gibi cümleciklerle şöförü uyarabilirsiniz. Sizi ilkinde duymayacaktır, direnin. Hiç olmadı yüksek sesle ”alooo, kaptan” dediğinizde anlayacak ve sizi şevkatle indirecektir minibüsten.

Mnibüs ücretleri her yıl bir kaç komik insanın tercihi ile belirlenir. Bu insanlar, diğer insanlara eziyet etmekte beis görmezler ve 1,15 gibi garip ücretler belirlerler. İnatla paranızın üstünü isteyiniz, zira cebinizde 0,15 kuruş bulunmadığı zamanlar onlar sizden acımadan talep etmektedirler bu miktarı.  Bu uğurda 200 TL’lik banknotu bozmak istediklerine tanık olmuş bir kimseyim.

Mutlaka bir yere yetişmesi gereken yaşlı bir amca vardır minibüslerde. İnat eder ve “ben az sonra ineceğim” diyerek hep kapı dibinde durur. Genellikle aynı yerde inmişliğimiz bile olur kendileriyle. Bu sebeple binerken çok dikkatli olup tüm hazır cevaplılığınızı takınmalısınız.

Minibüslerde mutlaka perde olur. Güneşi gözünde hissetmekten hoşlanmayan şöförler kullanır bu minibüsleri. Korkum bir gün ön camı da perde ile kapatacaklarıdır.

Ve kadınlar. Dünyanın en güzel şeyi olan kadınlarımız minibüslerde de fark yaratırlar. Bir kadın asla ve asla herhangi birinin yanında oturmaz.  5 koltuklu bir minibüse sırayla 5 kadının bindiğini gözlemleyin. Her biri tek tek bir arka koltuğa oturmaktadırlar. Minibüs boşken belki mantıklı görünecek olan bu hareket, kadınlarımızın minibüs doldukça ve yanlarına erkek minibüs insanları oturdukça garipseyerek bakmaları ile yıkılmaktadır. Akıl ve fikir bir araya gelip bu kadınlara “manyak mısınız?” diye sormak istiyor lakin parfüm kokusundan yanlarına yaklaşamıyorlar, siz iletiverin bir zahmet.

Böylelikle bir genel kültür dersinin sonuna geldik. Arka taraflara ilerleyelim lütfen şimdi. Malum, arka taraflar da aynı yere gidiyor!

Slumdog Millionaire’i izledikten hemen sonra içimden geçen tamamen bu sözcükler oldu; keşke filmler hep mutlu sonla bitse, hayat zaten yeterince acı..

Minicik yüreklerin hayatın henüz başındayken yapayalnız kalışıyla başlıyor öykü. Boylarından büyük acılara direnç gösteriyorlar, koskocaman olmuş ama en ufak sarsıntıda yıkılan büyüklerine ders veriyorlar adeta. Onlar Mombay kentinin minik kahramanları. Dünyayı kurtaracak denli üstün bir enerjiye sahipler.

Bilgeliğin ne olduğunu düşünüyorum uzun uzun. Bilgelik salt okuryazarlıkla, salt eğitimle kazanılan bir yeti miydi? Peki ya aşk? Aşk sadece kavuşma arzusu muydu?

Slumdog Millionaire, bu sorulara daha evvel verdiğim yanıtları kökten değiştirdi.  Hayata başladığın yer ne olursa olsun, karşına ne kadar kötü çıkarsa çıksın, tek yakınının bile kötülük yaptığı bu evrene direnebilmek için sadece inanç yeterliymiş; öğrendim. Kendine, güzel bir dünyaya, barışa ve aşka olan inanç insan hayatını ne denli değiştirebiliyormuş meğer. Eğitim denilenin insan olmaya yetmediğini, zorluklarla dolu hayata bağlanmaya çalışırken öğrenmiştik, bu şaşırtıcı değildi. Aksi bir fikirle, entellektüel küstahlığı takınıp burun kıvıracak yerler arayacaksak da bulamıyoruz. Avamlık hiç böyle şahane bir boyutta önümüze sunulmamıştı.

Dünyadan insanlarla, asıl dünyayı bize gösteriyor Danny Boyle. Dünyanın kaç bucak olduğunu öğreniyoruz. Filmi izlerken kırılan yanlarımızla, insan olabildiğimize şükrediyoruz. Farkında olmanın o gösterişli sesiyle şarkılar dinliyoruz, mutluğunun nerde aranması gerektiğini öğreniyoruz. Mutluluk, içinizdedir.. İçinizdeki o çocukta..

Ajda Pekkan hayranı olduğunuzu biliyoruz, Kürtçe şarkı söylemesi konusunda ne düşünüyorsunuz? Devam edecek misiniz bu kadar karaktersiz birini dinlemeye? “ 

E-posta tam olarak böyle değildi, öncelikle bunu belirtmeliyim. Her yerinden imla hataları fışkıran, son derece özensiz bir Türkçe ile yazılmıştı. İşin komik yanı, diline bir cümle ile bile sahip çıkamayan biri tarafından sırf Kürtçe şarkı söylediği için karaktersiz ilan edilebiliyordu Ajda.

Evet bilenler gayet iyi bilir Ajda’ya ne kadar düşkün olduğumu. Hatta bu sorunun bana yöneltilmesi belki de çocukluğumun hayali bile olabilirdi, bununla çok eğlenebilirdim. Yaşasındı, Ajda ile ilgili bir hususta kapım çalınıyordu! Lakin içimdeki bir ses ciddi olmam gerektiğini söylüyor şu anda. Konudan epey rahatsızım.
Maalesef ki Kürtçe söylediği şarkıyı internetten videolarla izleyebildim, sahnede tam karşısında dinlemek isterdim. Tıpkı Fransızca şarkılar söylerken olduğu kadar büyüleyiciydi Ajda.

Diline ve vatanına düşkün onlarca okumuş aydınlar bu sabah eleştirilerini yazmışlar bolca. İşin güzel yanları bunlar, elbette ki eleştiri olacaktır. Ancak benim lafım her konuda olduğu gibi burada da “çıkıntılık” gösteren, aslında hiçbir bilgi birikimi olmayıp da sırf sokakta duydukları sözlerle, cahilce büyütüldükleriyle bir şarkı için kıyameti koparanlara..Bana bu e-postayı gönderen de bunlardan biri, iş yaptığım kimi insanlar da, bakkalından ekmek aldığım adam da, belki de en yakın arkadaşım da…

Bilmiyoruz. Bilgi birikimimiz yok. Konuları saptırmada üzerimize yok. Okumakla aydın olunamıyor. Aydınlık insanın içinde olmalı. Kürtçe söylenen bir şarkı, Fransızca söylenen bir şarkı gibi alkış toplayamıyor. Madem eleştireceksiniz gidin müzikal açıdan eleştirin. Madem birikiminiz yok bu konuda ahkam kesmeyin.

Ve siz, benim gibi düşünenler. Şarkı söyleyin avaz avaz. Kulakları sağır edercesine, şarkı söyleyin.

Aylardır bu sayfayı ziyaret edenleri “Gerizekalılar” diye bir başlıkla karşılıyor olduğum için çok üzgünüm. Lakin bu gerizekalılar hayatımın her alanında olduğu gibi başarıyı getirmediler bu sefer. Sayelerinde yazıdan oldum. Öyle bir olmak ki bu,gecelerce beynimi kemirdi. Ancak fırsat bulup oturabildiğim zamanlarda aklımın dehlizlerinde yalnızca içi dolu olmayan sözcüklerin dolaşmasına izin vermek zorundaydım. Beynimi ertesi sabah yaşanacaklara hazırlamalı ve gerizekalılarla başedebilmek için kendime güç toplamalıydım. Koca bir Şubat ayı bu şekilde geçti gitti hayatımdan. Senenin en küçük ayı olması vesilesiyle daha katlanabilir olacağını düşünmüştüm,ancak küçük ama çok etkili bir ay oldu nazarımda. Neyse ki bitti ve ne güzel ki Mart ayındayız.

Mart geldi de birşey mi oldu? Kedi miyiz ki biz birşey olsun! Olmadı tabi. Ama Şubat ayının bitmiş oluşu bile yeterince kan kaybetmiş pozitifliğimi hareketlendirmeye yetti. Ufak bir kıvılcım arayan ellerim bu akşam eve giderken havanın çok güzel fırsat oluşunu bilip, önce arabanın camlarını açtı, sonrasında güzel telefon konuşmalarına vesile oldu ve ardından klavyeye dokunmamı sağladı. Ellerime hiç olmadığı kadar minnettarım.

Asıl olanın, gerçek dünya olduğunu biliyor ve bu koşturmacalar arasında bir yerlerde unuttuğum o değerlerin ardında ilerliyorum. Büyümenin, bir olmanın sonsuz huzuruna eriyorum. Ardımda bıraktığım günler birer papatya; her dalından bir fal arıyorum. Dünyanın işi bitmez, daha çok işim var. Önce kendim ama. Mart iyi gelsin, dünyaya, bize, kalemime…

Dünya yalan dünyadır üstü altı rüyadır
Özü aslı hayatın aşka olan yolundur
Çul desen altın desen beyhudedir beyhude
Yok desen tamam desen beyhudedir beyhude..

Ancak bazen, hücrelerime sinir öyle bir işliyor ki, bu gibi durumlarda beni sakinleştiren tek şey yine insanlara duyduğum sonsuz sevgi oluyor. Evet hepimiz insanız, doğrular olduğu kadar yanlışlar da bizim. Böyle anlarda “Gerizekalı” diye tanımadığım kişileri daha bir seviyorum. Çünkü onlar olmasaydı ben şu anda sahip olduklarıma kim bilir ne zaman erişecektim.

Akıllı olmayı öğrettiler. Sağolsunlar. Kendileri hiçbir işi tam yapmadıkları, fikir yürütmedikleri  için bu iş bana düştü. İşleri yoluna koydum, fikir geliştirdim ve aklımla daha bir sürü şeyi başardım.

Sabırlı olmayı öğrettiler. Sağolsunlar. Sabrımı sonuna kadar sömürmek için her yolu denediler. Herkese yetecek kadar sabırlı olmayı öğrendim. Beklemek nedir bildim.

Güleryüzlü olmayı öğrettiler. Sağolsunlar. Herkese ve herşeye surat asmayı marifet bildikleri için, kimseyi kırmamak görevi bana düştü. Çünkü insanlara inanan bendim ve kimsenin benim özel durumlarım yüzünden suratsızlık çekmeye hakkı yoktu. Herkese karşı güleryüzlü oldum, hepsinden daha değerli oldum insanların gözünde.

Yardımsever olmayı öğrettiler. Sağolsunlar. Lafta bıraktılar yapacakları şeyleri. Vaatlerde bulundular, insanları kendilerine inandırıp son anda vazgeçtiler. Kimsenin üzülmesini istemeyen ben elimdeki tüm imkanlarla onların vaadettiklerine yanıt bulmaya çalıştım. Karşılığında takdir topladım. Karşılığında güleryüz gördüm, mutlu oldum.

Hepsini bu gerizekalılara borçluyum. Onlar benim hayatımda önemli birer yapıtaşları oldular hep. Onları sevmeyi de yine onlar sayesinde öğrendim. Gerizekalılar varoldukça kimbiilir daha ne çok erdeme sahip olacağım. İyi ki varsınız ve iyi ki beni deli ediyorsunuz!

Şimdi yepyeni bir sene geliyor. 365 gün tüm herşeye yetecek kadar doğru bir zaman. 365 günde mutluluk ne üzüntü yaşanıyor. Bıkkınlık geliyor hepsinin sonrasında. Sonra yıl bitiyor, içimize sonsuz bir inanç doluşuyor son günlerde. İnsanoğlu bir garip, şuursuzca açıyor benliğini yepyeni umutlara..

Bense, gözlerimi kocaman açmış bakıyorum etrafa.. Keşfe dalıyorum dünyayı, insanları. Gelen yılın hoş gelmesini bekliyorum. Aileme huzur, evime bereket getirmesini istiyorum. Kalplerimizin sonsuz bir huzurla dolmasını istiyorum. Sağlık istiyorum, annemin gözlerinde kocaman bir gülümseme istiyorum, babama sonsuz sağlık, kızkardeşlerime kendileri kadar harika bir yaşam diliyorum.. Kendim için istiyorum asıl hepsini.. Çünkü dünya, sevdiklerin mutluyken güzeldir….

Bugünlerde çok çalışıyorum. Dünyanın tüm işi üzerimdeymişcesine salak bir inanışa kapılmış, almış başımı gidiyorum. Saçmalıyorum bugünlerde. İş denen şeyin hiç bitmeyeceğini öğrenmiş olmalıydım oysa.  Gündüz delirdiğim yetmezmiş gibi akşam evde de aynı telaş içerisindeyim. Neyi nereye yetiştirmeye çalışıyorsam? Ömür törpüsüyüm bugünlerde.

Bugünlerde çok özlüyorum. Çok tedirginim bugünlerde. Kalbim minicik bir kuş gibi çırpınıyor. En ufak kıpırtıda yüreğim ağzıma geliyor. Ödüm kopuyor bugünlerde. Babamı özlüyorum bugünlerde. Gelecek günlere inancımı büyütüyorum, kalbime söz geçiremiyorum bugünlerde.

Bugünlerde çok okuyorum, çok dinliyorum. Eskiyle yeniyi harmanlıyorum bugünlerde. Bir elimde Gazap Üzümleri, dalıyorum derinlere. İlk okuduğum günlere gidiyorum. Kadın şarkıları dinliyorum bugünlerde. Zuhal Olcay, sıklıkla Ajda Pekkan biraz Nazan Öncel, biraz Sezen Aksu. her birine yetecek kadar duygu besliyorum bugünlerde. Krizlerden kriz beğeniyorum bugünlerde.

Yazmıyorum bugünlerde. Ufak tefek karalamalar yapıyorum yalnızca. Ne kadarına yetebilirim hayatın diye düşünüyorum bugünlerde. Aklıma söz geçiremiyorum. Fena halde beklemedeyim bugünlerde.

1- 16 yaşındayım boyumu neyle uzatırım? : Burun uzatma yöntemi olarak yalan söylemeyi biliyorum ama boy uzaması için önereceğim birşey yok.

2- 17 yaşıma girdim nasıl bı hedıye almalıyım? : Öncelikle her yaştan kesime hitap ettiğimi görmek gözlerimi yaşarttı. Sevgili 17′lik arkadaşım, senin değil hediye alacağın kişinin yaşı önem arzediyor daha çok. 17 yaşındasın diye baston veya biberon alamayacak değilsin.

3-Ada sahillerinde dolaşıyorum : Ahahhaha beklemekten sıkıldın dolaşıyorsun demek, tamam sen biraz daha dolaş, fotoğraf falan çek. Bekleme beni. Görüşürüz bir bahar akşamında belki.

4-Aralık ayı Avon kataloğu : Ya valla ya, henüz bi getiren olmadı. Sana gelirse benim için top allık ve pudra siparişi verir misin?

5-Bohçacı teyze resmi : Sen bana bişey mi ima etmeye çalışıyorsun?

6-Canım sıkkın beni eğlendir: Hokkabaz mıyım ulen ben?

7-Erkeklere sevgini inandırmanın yolları : Bunu öğrenmenin kesin bir yolu yok cicim, İnanmayacağı varsa ne yaparsan yap inanmıyor, katır inadı var kimisinde :)

8-Erkekleri elde tutmanın yolları : Bak bunu senelerdir nasıl yaptığımı ben de bazen düşünmüyor değilim :Pp İşin sırrı bi yerde ama nerde?

9-Geri dönüşüm kutusunu hepten sildim : Teknik olarak böyle birşey mümkün değil. Ama bu cümleyi sevdim, edebi bir kimlik kazandırabilirim kendisine, izin verir misin?

10-Hürriyet gazetesi imla yanlışları : Değil mi ya? O ne imla yanlışlarıdır, o ne Türkçe katliamıdır? Kınıyorum burdan ben de kendilerini

11-Koleston çikolata kahveye boyadım: Ben genelde Loreal kullanıyorum canım.

12-Kelebeklerin 4 tane ayağı mı vardır? : Bak şimdi kafamı karıştırdın.

13-Kuaför olmak için hangi liseleri okumalıyız? : Ne bileyim ben ayol? Ama bir kuaför arkadaşım var kendisine bi danışalım. İstersen sayfamda ona bir köşe de açarız, siz sorarsınız o yanıt verir.

14-Minnet yaptırmaya bayan arıyorum : ne arıyosun ne arıyosun??

15-Pantolondan ütü izi giderme : bu sorunun sorulacağı son insan benimdir heralde! Burdan anneme hava atmak iistiyorum, anaa baaaakk maharetimi görüp bana neleri danışıyor insanlar, sen hala beceriksiz olduğumu düşün, hıh :)

16-Rüyada soyisiminin değiştiğini görmek  : bkz: rüyada evlenmek.

17-Pılates dvd nerden alabilirim? : kadın dergilerinden al, mutlaka birinin içinden çıkar.

18-Sesimin kısılmasını istiyorum nasıl yaparım: Piskopat mısın? Soğuk su iç ve çılgınlarcasına koş.

Görüşürüz sevgili Google, ekte sana zeka testi yolluyorum, önce onu çözdürüp öyle soru sordur bundan sonra. Getirme şekerim karşıma böyle garip şeyleri. O ayıp şeyleri bu seferlik görmemezlikten geldim, buna şükret, bir dahakine fena yaparım.

Farkettim ki, bu 50 yaş teyzesini kaçırmaya yardımcı olan en büyük şey Ajda şarkıları. Hepsini derledim toparladım, minik sarı yıldızlı klasörlere yıl yıl yerleştirdim. 2 CD yaptılar toplamda. Sonra açtım dinledim, dinledikçe gençleştim. Fena bir gaz verdi yine Ajda bana, şimdi O’nu sevmeyeyim de ne yapayım? Bu iyiliği bana başkla yapan olmamıştı… 

Neyse, büyüdükçe daha çok sarıldığımı farkediyorum Ajda’ya. Hatta uzun zamandır görüşmediğim bir lise arkadaşım da şaşırmıştı dilimden Ajda düşmemesine.. Nasıl anlatırsın ki arada geçen seneleri? Hoş, geçen senelere haksızlık edip de elime ne geçecekse.. Ama büyüdüm, her gramını sindirdim içime hayatın sunduğu nefesin. Hepsini doldurdum, büyüttüm kendimi. Belki kendi yerime koyuyorumdur Ajda’yı.. Ayşe, Fatma, Ajda farkeder mi ben yerimdeysem? Etmedi..

Bir yerde öylece kaldığımı gördüm önce, Yetişip geri alayım dedim kendimi. Yetişmek istedikçe kendime, hep önüme başka şeyler çıktı. Bir anda zamanı ileri sarmışım meğer.. Meğer ne çok şey varmış geride yaşamadan bıraktığım. Onlarla uğraşmaktan kendime yetişemedim.  Kendimse, beni sessiz sedasız beklliyordu.

Bu kez anladım..

Bu kez, döndüm kendime. Şimdi kendimle ileri doğru yürürken iyi ki diyorum.. İyi ki dönüş yoluna yaşamışım yaşanacakları.. Yoksa cesaret edemezdim kendime onları yaşatmayı.. Şimdi önümüzde koskoca bir hayat var, adım attıkça çoğalan, çoğaldıkça güzelleşen bir yaşam..

Bişeyler düşünüyor şimdi.. Du bakalım..

Vakit, önüne çıkanlara aldırmadan ilerliyordu, gözlerimden akan bir damlanın hesabını sormak için yola düşmüştüm ben. Sense, tüm zamanların ötesinde olan sukunetinle oturmuş izliyordun çırpınışlarımı. Bakışlarından tek bir anlam çıkaramıyordum. Vakit, beni önüne katıp götürüyordu uzaklara; farketmiyor; aldırmıyordun….

………

Düşündüm sonra… Süt kadar mucizevi, pirinç kadar bereketli bir sevgiydi senin bana duyduğun. Suyu emen pirinçler kadar bonkör olamadım ben sana… Bense, vanilyasıydım belki bu aşkın, güzel kokular saçıp kayboluyordum.  Varsam güzeldim, yoksam farkedilmiyordum. Şimdi ben yokum ya, binlerce kaseye sığacak kadar çok sevginden pay alamıyorum ya, boşver sen beni. Düşünme, sen kadar olamadım diye, üzülme.  İki kaşık vanilyayım ben nasılsa, farkedilmezdim ki kocaman sevginin ortasında… Üzülme bana fazla geldiğine. Bir kaseye sığamadın diye, ağlama…  Onlarca boş kase var dolmayı bekleyen, varsın vanilyasız olsun onlar da..

“Bu acıyı çektirmeden bırakmaz yakamı içimdeki göz.. İnanırsam yıkanıp yumduğuma samimiyetle bir gün, o zaman dönebilirim başa yeniden, tertemiz, söz..”

Tertemiz..

Biten eylül beraberinde “özlemeleri” getiriyor. Özlemlerin kavuşmalarla son bulacağı zamanları başka bir bahara bırakarak veda ediyor. Gitmek üzere olan Eylül, tam da kendisine yakışan hüzünbazlığıyla yağmuru çoğaltıyor, havayı karartıyor, “dinle” diyor… “Yağmurun sesini dinle…”

Dün gece yağmur önce bardakları doldurdu, ardından gelen bir çığlıkla doldurduğu bardakları yeryüzüne boşalttı. karardı ortalık, sarsıldı canevinden dünya; aydınlandım ben.  Geride kalan Eylül bana gelecek güzel günleri fısıldayarak gitti….  Kimseye söyleme dedi.. Şşşt, uyandırma..

Sonra bir vakitler heyecanla bekleyip sonra birden kaybettiğim Şöhret Okulu vardı. Müjdat Gezen ve onlarca tiyatrocu geçmiş günlerimi yadetmeme vesile olup bir yandan da sanat dersleri veriyordu. Araya ne girdiyse girdi ve kaybettim diziyi.  O kadar aradım taradım bir daha bulamadım. Kör olası çöpçüler yayından kaldırmış olmasın?

Baktım zaten dizi izlemeyi beceremiyorum kendimi sinemaya adayayım dedim, olası tüm fırsatları değerlendirdim. Ama hiç biri “Ay perşembe olsa da şunu izlesem” şeklinde cereyan eden heyecana benzemiyordu! Rica ederim Lostttur, Prison Breaktir falan demeyin.  O kadar vaktim olsa şimdiye Süpermen olurdum ben! 

Bu gazla, kendimi birden Yaprak Dökümü’nün kollarında buluverdim! Ama ne buluverme! İzlediğim bölümde baba kızını trene bindiriyor ve arkasından ağlıyordu! Fonda felaket bir muzik. O an tüm gücüm evden dışarı çıkmış, bütün kimsesizliğimle sular seller gibi ağlıyor buldum kendimi. Nefessiz kalana kadar ağlarken aniden “N’aapıyorum ben?” diye sormayı başarabildim kendime. Derhal kapattım. Şimdilerde ise dizinin reklamını gördüğümde bile ağlayasım geliyor! Uzak dursun rica ederim.

Hem zaten Avrupa Yakası’ndan Hümeyra ayrılıyor diye haberler duydum. Yeminlen yıkarım ortalalığı!  İfot, dön evine lütfen, beni yalnız bırakma!

Süper kahramanlarla aram pek hoş değildir oldum olası; kabul.  Spider Man olsun, Süper Man ya da Iron Man  gözüme hiç sevimli gelmezdi. Kendileri ile ilgili edindiğim bilgileri de sevimli ördek yavruları yeğenlerime borçluyum.  Hatta en sevdiğim süper kahramanın belki de The Incredibles’teki Mr. Incredible olduğunu söyleyebiliriz. Ya da Shrek? Neyse işte. Ama bir BATMAN öyle mi? O nedense diğer erkek kahramanlar arasında hep farklı bir yerde durmuştur nazarımda. Dün gecenin üstüne anladım ki benim kahramanım BATMAN.

Kült fimler konusunda her zamanki geç kalmışlığıma bu sefer ani bir manevra ile yetişebildim. Ancak film öyle şahane bir etki bıraktı ki üzerimde, bir kaç ay geç izlemiş olmak bile derin üzüntülere sevk etti beni. Neyseki evde izleyerek tüm ambiyansı bozmadım bu sefer. Yeri sinema olan bazı filmler vardır, bu da öyle bir şey.

Gotham şehrinin efsanevi kahramanı Batman dün gece öyle sahnelerde karşıma dikildi ki, hayranlıktan kendimi alamadım. Film o derece enfesti ki Joker’in o iğrenç ağız şaplatmaları bile sinirlendirmedi beni. Sahi o nasıl bir karakterdir öyle? Heath Ledger’in oyunculuğuna hayran kaldım. Filmden hemen sonra evinde ölü bulunmuş olması da garip bir biçimde sevdindirdi beni. Bir insan ancak bu şekilde zirvedeyken ölebilirdi. Ayrıca, Christian Bale’in endamına vurulduğumu belirtmeden geçemeyeceğim.  Yiğidi öldür, hakkını yeme.

The Dark Knight beni öylesine büyüledi ki, sinema sezonunu geri getiriyorum eve. Perde açılsın!

1- Sakız çiğneme ve bilumum şapırdatma efekti kullanma!  Hele ki ağzın dışında bir organınla bunu yapıyorsan katiyen yapma, canına susamış biri değilsen ev-okul-ofis-otobüs demeden, benimle aynı mekanda yemeğini ağzınla ye, ağzına sakız koyacaksan öylece tut, adamın sinir sistemini bozma. Almayayım ayağımın altına.

2- Uykum gelmişse beni oyalama! Böyle durumlarda  herhangi hiçbirşey için beni yorma, konuşturma. Mümkünse dokunma, TVyi kapat, ses çıkarma. Uyurken değil de uyandığımda o sesleri duyunca sinirlenebilirim. Başucuma su koy, çok susayarak uyanmamışsam oturup ağlayabilirim.  Uykuluyken beni oyaladığında nasıl ki sana bağırıp çağırabilirsem, uyandığımda neden kaldırmadın, neden pijamalarımı giymem için ısrar etmedin, bu lenslerle uyumama nasıl göz yumabilirsin şeklinde sebepler bularak sana yine çatabilirim. Ben ikizlerim ve annemin kızıyım, bulaşma rica ederim.

Öte yandan benimle aile içi şiddete maruz kalmadan yaşayabilmek için kimi zaman, kıyafetlerini çıkardığın yere, bir su aygırı edası ile (selam wykka) yıkanmamaya, wcleri temiz tutmaya dikkat etmelisin.  Bunlara verdiğim tepkiler yer yer değişiklik göstermekle beraber ev içinde ağzına vur lokmasını al denecek kadar sorunsuz bir insan da olabilirim. Ama dediğim gibi bir ikizler kadınını durdurmanın tek yolu kendine aşık etmektir. Beceremiyorsan çekil ayak altından komple.

Bu hususta, kızkardeşlerimi, gelmiş geçmiş tüm ev arkadaşlarımı selamlarım. Yolunuz bu yazıya düşerse çemkirmeden önce iyice düşünün rica ederim! Nankörlük yapmayın!

Mimi paslama kısmı için ise, hali hazırda aynı evi paylaştığım Meteryus Efendi ‘ye   ve evcilik oyunu için gün sayan Fleneur kızımıza dönelim. Bakalım onlar nelere ifrit olurlarmış.

1900 yıllarda Makedonya.. Manastır’ın Pürsıçan köyünde eşi ve 5 kızıyla  yaşayan Sütçü Ramiz.. Hikaye belki bilindik, belki değil. Ama ortaya çıkan ürün başlı başına sanat. Buram buram sinema.  Elveda Rumeli dizisi bu akşam sezon arasını bitirip ekrana geri dönüyor.  Bu akşamı son bir haftadır  dizinin o birbirinden harika müziklerini dinleyerek bekledim.

Diziyi buraya konuk eden şahane albümün mimari Erdal Güney.  Salt magazinel düşünenler için kısaca Hatırla Sevgili’nin müziklerini de yaptığını söylemek mümkün..  Bu muhteşem insan, diziye yaptığı harika muzikler ile gönlümü bir kere daha fethetti.  Elbette ki bu albüm için sadece Erdal Güney isminin altını çizmek diğer sanatçılara haksızlık etmek olur.  Kemal Sahir Gürel ve Ayşe Önder’de bu albüm için çok emek harcamışlar.

Balkan Rüzgari ile başlayıp Çıkayım Gideyim adlı Rumeli Türküsü ile devam eden albümün her saniyesi sonsuz dinginlik bıraktı üzerime. Hazır eylül gelmişken, kendinizi dinlendirme zamanıyken, dinleyin bu albümü. Büyüsüne kapılacaksınız.

Yunus Emre

İlhan Berk, herkesin kalbinde derin bir sızı bırakarak dünyaya gözlerini kapattı tarihler 28/08/2008′i gösterirken. Aklıma ilk gelense Yunus Emre’nin bu dizeleri oldu. Öyle ya, ölen hayvan olur, aşıklar ölmez. İlhan Berk,  bir çok aşığa yol gösteren o şiirlerin sahibi olarak ölmeyi en son hakedecek insanlardandı. Bedeni nereye giderse gitsin, şiiri hep yaşayacak olan bu güzeller güzeli şairi anmadan geçirmek istemedim bugünü..

Tıpkı, şiirinle cennete çevirdiğin nice dünyalar gibi, mekanın cennet olsun güzel insan…

Gerek, gereksiz radyo kanalları, gerekse de müzik kanalları tarafından çalınan her 3 şarkıdan birinin Serdar Ortaç’a ait olduğunu farkettiğimde, içimdeki derin müzikal kimliğe hayran kalsam mı bilemedim.

Bengü, Sibel Can, Tuğba Özerk, Ebru Bilmemne ve ismini bilmediğim niceleri. Bu isimleri aynı çatı altında toplayan yegane etken, Sertaçortaç tarafından yazılmış şarkıları seslendiriyor olmaları. Kanallar arasında dolaşırken birbiri ardına gelen bu şarkı yağmurundan nasibinizi henüz almadıysanız merak etmeyin o çok yakında sizi de bulacaktır.

Özellikle iç gıcırdatan sesi ve Yıldız Tilbe’yi aratmayan figürleriyle tanıdığımız Bengü isimli kızımızı yakında konuşurken bile Serdar Ortaç zannedeceğim.

Gelelim şarkıların ortak özelliklerine. Hepsinde bir kere aynı sözleri tekrarlayacaksın. Göbek attırmak istiyorsan ayrı, zırlamak istiyorsan ayrı bir name tutturacaksın. Onun dışındaki herşeyi aynı yapsan da olur. Özellikle de kıpırdaklı şarkıların arasında duygu yükü ağır sözler koyacaksın. Neye uğradığını şaşıracak azcık aklı olan dinleyici. Zaten her biri kendi alanlarında son derece kötü şarkı söyleyen insanlar. Altına da Söz-Müzik : Serdar Ortaç yazdın mı tamamdır. şarkı patlamazsa seneye yenisini bedavaya verirsin.

O değil de, Demet Akalın hiç sertaçortaç şarkısı söyledi mi acaba? Söylemediyse aramızda para toplayıp Demet’ de alalım bir tane. Üzülürüm. *bak dünya ağlarken aşk diye diye, ben sana bir türlü yaranamadım*

Bir ev kadını, akşam eve geldiğinizde “N’aptın bugün?” sorusuna “Pazara gittim” diye yanıt verdiğinde artık olağan karşılamayın. Uyanın! Bizzat yerinde gözlemledim ki pazara gitme eylemi yarım saat sürüyor. Ve bu süre çalışan bir kadının pazarda geçirdiği süreden hiç de farklı değil! Pazar bu neticede. Bir öksüz yurduna alışveriş yapıyorsanız onu bilemeyeceğim. Hem öyle bile olsa bu katiyen tüm güne yayılacak bir aktivite değildir. Öte yandan, “evi süpürdüm” şeklindeki bir yanıtla karşı karşıya geldiğinizde de yemeyin! Niye? Çünkü ev silme, süpürme eylemi (eviniz 8 katlı değilse) taşı çatlatsanız 45 dakikanızı alır (bu süreye karşı balkondaki ablayla geyik yapmak dahil). 

Ve efendim, üzüle üzüle, içim kan ağlaya ağlaya tanık olduğum şu gerçek var ki, çalışan kadınları ve erkekleri bu uğurda boykot yapmaya çağırabilirim. Sizler işyerinde türlü türlü şeyle boğuşurken evnizde pişen o nefis böreklerden, keklerden haberiniz var mı? Olamaz tabi, çünkü hepsini diğer kadınlarla beraber mideye indiriyorlar! Bir dilim kek, bir parça börek bırakmıyorlar evde. Kalan parçaları ufak çocuklar yerlere saçıp heba ediyorlar zaten. 

Kadın programlarının tatilde oluşu munasebetiyle pek de verim alamadığım bu ev kadınlığı deneyimimin şüphesiz ki en güzel tarafı alelade izlediğim bir programda karbonat denilen hadisenin kararmış gümüşlere iyi geleceğini öğrenişim oldu. Sayesinde artık takılarım, taktıklarım ve takamadıklarım olarak ikiye ayrılmıyor. Gümüşlerim ayna gibi oldular.  Bu bilgiyi çoktandır bilenler ve şu an kıs kıs gülenler için geliyor sıradaki şarkı : Gezegendeki son gemiye, binip çek giit!  

// 5 metre öteden tanırım Serdar Ortaç şarkılarını

Bir anlıktı.
Bir gece, hiç beklemediğim kadar güzelleşti dünya. Küçük bir andı. Bir anda yok olan sen, bir anda yokoluşunu aratmayacak anilikte karşıma çıktın o gece. Senin bu bir andalıklarına alışamayan kalbimin en çok yenik düştüğü gecelerden biriydi. Bilmedin sen. Kalbimdeki boşluğu, kırılganlığımı bilemedin. Çok zor geçen günlerin ardından, sana tüm cesaretimi toplayıp nasıl o sözleri söylediğimi hala bilmiyorum. Ama o gece, kendimi uykuya uğurlarken hiç olmadığım kadar huzurluydum. O anda miyadını doldursaydı yaşamım, isyan etmezdim. O huzuru bir daha hangi gece hissederim dersin?

Ölüm sessiziğiydi adeta.
Onca ağrıya sızıya rağmen sesimi alıp götürmüştü hayat. Konuşurken yoruluyor, yazarken yoruluyordum. Sesim ulaşmıyordu. Kalbimde onca ağrı varken bunu yazıya dökememek, bedenimde onca ağrı varken bağıramamak nedir bilir misin sen? Bastıramadım ikisini de. Herşeyin tek biryerden geldiğine inandırdım kendimi. Herşeyin en nihayetinde son bulacağına.. “Geçer, geçer.. Neler neler geçmedi ki” Geçsin diye bekledim, kalbimi de bedenimi de susturdum. Korumaya aldım. Dünyanın en güzel mavi elbisesiyle şımarttım kendimi, kimse yok diye, benden başka kimse sahip çıkmıyor diye. Öylece şımarttım, kandırdım. Kandım.

Ganimet.
Korkunç bir kadındı. Ağzını kocaman açmış, sararmış dişleri arasından tıslıyordu adeta. Görmediğim bir dünyadan, bilmediğim bir lisandan bahsediyordu. Olamazdı. O herşeyin en doğrusunu biliyor olamazdı. Benim de canım var, ben de insanım! Çok zor oldu kendimi ona teslim etmek. Savaşın ortasında kazandığı bir ganimet gibi davrandı bana. Kırptı, biçti. Kanattı. Parçalarımı yanlış yere taktığına inandım bir süre. Duygum yoktu, gözlerim önümü görmeme yardımcı olmuyordu. Seni benden 2 gün çaldı! 2 koca gün uyuttu beni, 2 koca gün sensiz bıraktı beni, sahipsiz bıraktı beni. Affeder miyim O’nu?

Küçücük bir oda.
Minicik bir odada uyandım en son. Etrafta gündelik telaşların hiç biri yoktu. Tanıdığım bir avuç insan yüzünden eser yoktu. Herkes nereye gitmişti? Bir süre sonra anladım ki, herkes değil ben gitmiştim. Hiçkimsenin olmadığı bir minik odaya kaçırmıştım kendimi. Bir gün, bir kaç gün, bir hafta orada saklamıştım kendimi. Tatil koymuştun ismini. Tatil. Sevmiştim bu ismi. Bana söz hakkı vermeyen tanımlamalarına alışmıştım artık. İşime de geliyordu bir yandan.

Ayın O’nu.
Yıllar bitip, aylar geçip, günler gelip, biriktire biriktire sevgini bugüne kadar getirdi. Bugün seni en son ne kadar seviyorsam ondan daha fazla sevdiğimi anladım. Sevginin yaralara ilaç olmadığını öğreneli çok uzun zaman olmuştu belki, ama bugün herşeye inat sevginin o sonsuz gücünü doldurdum kalbime. Bir süre daha kullanabileceği bir nefes depoladım. Bugün aldığım her nefese teşekkür ettim. Ayın O’nu, 4. defa gülümsedi bana. Binlerce sene daha gülümseyeceğine inandırarak bitti. Kandım, işime geldi kanmak..  

Narsizm? Tam olarak değil. Asıl hissedilen, asıl kelimeler ve asıl duygu ile birleşince, zamansızlık denen illet gözlerimi bağlamışken ne koparırsam kar diye düşünüp doldurduğum sayfalar onlar. Onlar benim. Ben onlardayım. Geri kalan koskocaman bir karanlık. Görülmek istenenin görüldüğü bir dünya burası. İçinde geçirilecek ne kadar zamanım kaldı, bilmiyorum.

Bu cümleler sana karanlık gelebilir, ama benim gözlerimde kocaman bir ışık var; okudukça aydınlatıyorum. Benim gözlerimle bak istersen, vereyim avcuna. Sense, bana biraz zaman ver, zamansızlıklarımı doldurayım onlarla.. Zamansızlıkları doldurup, zamana yetişirsek, orda buluşuruz seninle.

Kitaplar, filmler, albümler ve yollar var çokca şu günlerimde. Bir kaç saatlik yolculuklar yapıyorum boyuna. Turist edamı takınıp salınsam yollarda bünyeme daha iyi neticeler sunacağım ama görünen o ki bunu yapmak için bu yolculukların bir an evvel bitirilmesi gerekli. Yeni yolculuklara yelken açmak için.

Tadına doyamadığım filmler, okumaya doyamadığım kitaplar ve dinlemeye doyamadığım albümler var elimin altında. Sezen Aksu’nun adeta “Ben ölmedim, bağıra çağıra yaşıyorum” dediği albümünden enfes melodiler dolaşırken kulaklarımda gözlerimin hep uzaklara dalması arasında bağ kurmaya çalışıyorum, sanki derdimin ne olduğunu bilmiyormuş gibi. Sanki, sanacakmışsın gibi.

+Sezen Aksu – Sor Beni
-Gündoğarken – Senin Gibi Bakmadı

Sen şarkılarını söyle, kahrolsun dünya.

Kitabımız John Gray efendinin yazmış bulunduğu “Erkekler Mars’tan Kadınlar Venüs’ten” isimli şahaser. Erkek ve kadın vaktiyle Mars ve Venüs gezegenlerinde konuşlanırken bir gün ansızın Venüs gezegeni Marslılar tarafından istila edilmiş. Venüslüler öyle güzel ağırlamış ki Marslıları bir daha ayrılmak istememişler. Ve nedense hepsi beraber Dünya’ya gelmişler. Herşey çok giderken bir sabah beyinleri resetlenmiş olacak ki Mars’tan ve Venüs’ten geldiklerini unutmuşlar ve başlamış çatışmaları.

Yazarımız ise bunu bir akşam eve geldiğinde sevgili karısı tarafından haşlanıp, kapıyı çarpıp evden çıkacakken farketmiş. Az evvel kıyameti koparan kadın bir anda “lütfen gitme sana ihtiyacım var” diyerek adamımızın bu günlere gelmesine neden olacak sihirli sözleri sarfetmiş. Öyle ya, iyi gün dostu mu olmak gerekirmiş bir tek! Bunu farkeden yazarımız kendini kadın-erkek ilişkilerine adamış. Mükemmel giden evliliği esnasında diğer evlilikleri de kurtarmak için seferberlik ilan etmiş.

Yazarımıza göre ilk kural: Herkes nerden geldiğini unutmamalı! Bir kadını eleştirmeden önce onun ne kadar problem çıkarmaya müsait bir yapısı olduğunu unutmamak gerekir. Ay pardon, kadın narindir, onu dinlemelisiniz diyor yazar. Aslında işime gelmesi gereken bu kuralı nedense hiç sevmedim. Bir erkeğe de katiyyen “şunu yapmalısın, böyle olmalısın” gibi sözler kullanmamalıymışız. Çünkü erkekler bunu “sen işe yaramazsın!” olarak algılıyorlarmış. E doğru algılıyorlarmış, mesele nedir o halde?

Velhasıl kelam, kadın-erkek ilişkileri konusunda sekteye uğratıldığınızı düşünüyorsanız bu kitabi hiç okumayın. Yok efendim kadını dinlemelisiniz, erkeği mağarasında yalnız bırakmalısınız falan. Yiyin birbirinizi, rahat olun.