met-k.com

De Vlogvraag. Deel 15.

karin — Sun, 21 Mar 2010 18:10:30 +0000

De Vlogvraag. Deel 15. from met-k.com on Vimeo.

Andere blogposts:

Hart

karin — Sun, 21 Mar 2010 13:15:58 +0000

Stuur jouw hart naar HartOpStraat!

Andere blogposts:

Inspiratie vinden in een prullenbak.

karin — Sun, 21 Mar 2010 11:29:39 +0000

‘Het gaat erom dat de luikjes van je ogen open gaan staan.’

Hoe vaak hebben we in onze rompslomp, haast, overpeinzingen, drukte en zorgen geen volledige tijd om naar de ander te luisteren, of te kijken om ons heen? Op de vraag ‘Had je dat niet gezien dan?’ moet je vaak, tot je spijt, ‘nee’ verkopen. Je hebt het écht gemist, niet gezien.

Misschien is het zo dat je juist in de alledaagse dingen, van ’s morgens opstaan tot je aanrecht schoonmaken, van vuilnis weggooien tot een filmpje zien, van een bloemetje kopen bij de bloemist tot een vergadering bijwonen waar je geen zin in hebt, mooie, rake en opvallende blogposts verscholen zitten. Je moet het alleen (willen) zien! Kijken kun je op vele manieren!

Het begint met kijken. Om je heen. Ideeën liggen op straat, in je huis, op je werk, in je prullenbak.

Andere blogposts:

Een vervolg cursus?

karin — Sat, 20 Mar 2010 18:18:38 +0000

Vorige week gaf ik ook een vragenlijst mee aan de cursisten omdat er ook via email en twitter de vraag was om een vervolg cursus te doen. Naar aanleiding van deze vragen stelde ik ook de vraag aan hen. Als er een vervolg cursus zou komen, wat zou men dan het liefst behandeld willen zien.

Structuur aanbrengen, een column-achtige vorm maken, omgaan met emotie in je tekst, opbouw, formulering en schrijfstijl, op een overtuigende en verkoop gerichte wijze bloggen, hoe jij jouw doelgroep benadert met enthousiasme en hoe je geïnspireerd raakt en dus technieken leert om het creatieve proces te stimuleren. Kortom, je blog krijgt diepgang en publiek weet jou te vinden en blijft je blog lezen!

Als er een vervolg cursus komt, zal het dus dáárover gaan.

Andere blogposts:

Cadeautje.

karin — Sat, 20 Mar 2010 08:00:12 +0000

Andere blogposts:

Oh? Heb ik nu dan een blog?

karin — Fri, 19 Mar 2010 18:03:15 +0000

Vanmiddag ging ik naar iemand die graag eens een uurtje adviezen wilde en praktijk voorbeelden hoe je een weblog maakt, verzorgt en bijhoudt en daar bovenop graag wilde weten hoe klanten te werven voor haar blog.

In één uur tijd had ze een blog en was ontzettend verrast en enthousiast.

Ik ging naar huis met laptop in een Freitag om mijn schouder, fietsend in de warme wind genietend van een fijne vrijdagmiddag.

Wil je ook een blog consult? Dat kan natuurlijk! Mail me voor info en/of afspraak: metkarin@gmail.com

Andere blogposts:

Bewustwording.

karin — Fri, 19 Mar 2010 08:40:05 +0000

‘Bewustwording, veranderingen om je heen, gevolgd door creatieve uitspattingen op het blog’

Zomaar één van de vele quotes die achtergelaten zijn op de vragen/evaluatie lijsten van de cursus gisteren.

Het mooie van het starten en bijhouden van een blog is de verandering van het kijken naar buiten. Als je inhoud wenst voor je blog en op creatieve wijze wilt bloggen is het prettig eens om je heen te kijken. In je haast van A naar B gaat er veel langs je heen. Je bent druk in je hoofd, wilt bepaalde dingen niet vergeten en hebt niet in de gaten hoe alles in de straat; de mensen; de gesprekken en de voorvallen zijn eigen leven leidt.

Er is zoveel moois te zien om je heen zodat je dáárover kunt bloggen!

Tips om stil te staan bij straat- en gespreksmomenten:

1. Als je wacht op de trein (ander openbaar vervoer.)
2. Als je in de rij staat bij een winkel.
3. Als je naar een afspraak moet en al lopende/fietsende erheen gaat.
4. Tijdens de afwas; wat ben je aan het denken?
5. Ga eens op je balkon staan een minuutje of tien of in je tuin.
6. De eerste momenten van ontwaken.
7. Maak een lange wandeling of ga hardlopen. Wat zie je onderweg?
8. Aankleden; welke handeling is metaforisch voor iets anders?
9. Schoonmaken. Wat houdt ’schoon’ ’schoonheid’ ’schoon zijn’ voor jou in?
10. Wie ben jij? Omschrijf jezelf in een paar zinnen.

Andere blogposts:

Op basis van een vragenlijst.

karin — Thu, 18 Mar 2010 21:10:48 +0000

Het is altijd spannend om een cursus te doen en de cursisten te vragen naar feedback. Het is wel zo dat ik alleen daarvan kan leren zodat ik een betere cursus kan geven. Ik gaf vanavond iedereen een vragenlijst om in te vullen. Misschien kwamen daar wel hele verrassende reacties uit. Ook zou ik op die manier een betere inschatting kunnen maken voor een eventuele vervolg cursus dan wel een nieuwe basiscursus voor in het najaar.

Een basis cursus zegt het al. Het is de basis om het bloggen onder de knie te krijgen. De basics worden behandeld. Zoveel mogelijk facetten komen aan bod. Hoewel ik er met sommige onderwerpen dieper op inga, is de cursus er niet op gefocussed álles uit te lichten en toe te lichten. Het is de basis.

De vraag kwam om een vervolgcursus te doen. Wie weet in het najaar!

Ondertussen lees ik vluchtig alle vragenlijsten door en voel me aangenaam verrast. Algemene indruk is erg positief. Fijn dat ik mensen niet alleen heb kunnen aansporen ‘gewoon te beginnen’ maar dat men ook op een andere manier om zich heen kijkt. Want dat maakt bloggen leuk én mooi.

‘Ik ben geïnspireerd.’

‘Karin, je hebt voor mij de creativiteit weer op de kaart gezet!’

‘Stimulerend, inspirerend. Vraagt om meer! Smaakt naar meer!’

‘Het lijkt net of er iets in mij aan is gegaan. Ik zie meer, ik denk anders. Ik ben gelukkiger! …Echt waar!’

‘Prettig. Op rustige wijze meer inzicht in bloggen gekregen.’ Floris ten Kate.

‘Goede eerste aanzet tot het starten van mijn eigen blog, fast lane music.’ — Ebbulk.

Andere blogposts:

Kijk om, en loop weer door. Deel 36.

karin — Thu, 18 Mar 2010 15:09:57 +0000

Als meisje van elf jaar kwam je bij mij. Puberend lijf met ogen vol wantrouwen. Moeder overleden toen je jonger was. Boosheid alom. Ook naar mij. Wat dacht ik wel? Eventjes jouw hartje winnen? Tsss, dacht het niet hè!

En dat was elke dag merkbaar. Ik probeerde van alles. Drie maanden schopte je tegen mij aan. Maar langzaam werd het schoppen minder. Misschien zag je mijn welgemeende pogingen door een heel klein kokertje. Met je muur zo hoog en zo stevig kreeg ik er een steen uitgehakt. En toen leek de muur ineen te storten. We konden samen zoveel lachen, zo vaak kletsen over niks. Jij kwam met plezier naar de buitenschoolse opvang. Nam je vriendinnen mee. Luisterde naar muziek, hing een beetje rond. Vroeg mijn hulp als je huiswerk had.

Na 13 maanden moest ik een keus maken. Die keus hield in dat ik ergens anders zou gaan werken. Nog nooit zo’n mooi maar verdrietig afscheid gehad. Alle ouders kwamen die donderdagmiddag. Ook jouw vader en z’n nieuwe vriendin. Ik heb je gezicht gezien dat weer een vaag masker leek te zijn. Je ogen vol tranen maar boosheid knipperde het weg. Ik heb je vastgepakt. Je gezicht vastgehouden. Nog nooit had ik zo’n groot schuldgevoel over m’n vertrek. Michelle, ik hoop dat het goed met je gaat. …

Andere blogposts:

Zo’n Shutter Island film en de herinnering.

karin — Thu, 18 Mar 2010 12:04:00 +0000

‘Je gaat naar Rosmalen.’ deelde mijn stagebegeleider mee. Ze vond het daar wel een bijzondere, aparte stageplek. Heel vroeg in de ochtend nam ik de bus en reed in het bijna licht, op grauwgrijze dagen, naar het immens duistere bos dat je maar verwachten kon, ergens ver van de straten en snelwegen verwijderd.

Verstopt.

Ik luisterde op mijn walkman naar INXS ‘Disappear’ en huiverde stiekem. Er zat meestal een jongen voor me die ’s morgens net gedoucht had en naar Badedas rook. …

Het leek een spookbos daar. Hoge bomen, kleine paviljoenen weggestopt ergens daar achter en vooraan, bij de parkeerplaatsen een groot wit ziekenhuis. Ik moest het paadje aflopen naar een paviljoen helemaal achterin waardoor ik langs andere paviljoenen moest. ’s Morgens vroeg zaten er heel soms al mensen op het bankje met wijde jassen, broeken en pantoffels aan. Ze rookten met sterk vertraagde bewegingen een sigaret waardoor het as steeds op hun broek viel. Hun ogen waren dof, gevoelloos, wazig. Ze bekeken me in het voorbijgaan aan.

Ik moest ook langs een klein kerkhofje. Het was er doodstil. Soms schrok ik van een plotseling kraaiende haan. Het bos leek in die seconden een scène uit een film waarin ik me bevond zonder mijzelf eruit te knippen. De grafstenen waren oud, bemost en scheef. Soms las ik een halve naam. Soms wilde ik helemaal geen halve of hele namen lezen, kreeg ik de kriebels van de geluiden en kreeg ik helemaal de kriebels omdat ik mijn walkman nog had aanstaan en ik daardoor niet goed de overige geluiden hoorde, dus zette ik hem uit.

Er was één paviljoen waar ik niet te dichtbij mocht komen. Een paviljoen voor jong volwassenen. Als iemand me vertelde dat ik ergens niet te dichtbij mocht komen werd mijn nieuwsgierigheid juist aangewakkerd. Ik sprak ooit, via een hoog hek dat ons apart hield, met een meisje waarvan de onderarmen helemaal bekrast waren met verse wonden en met oude littekens. Nee, ik had geen sigaretje. Mogelijke kans op grensoverschrijding. Praten mocht ik niet met hen.

Het ouderen paviljoen was geen enkele dag hetzelfde. Als ik in de ene kamer was moesten de deuren geopend blijven. In de gangen liepen patiënten rondjes; het paviljoen was één grote cirkel. Medicijnen werden zonder morren ingenomen, grote doorzichtige bakken met roze, witte en blauwe pillen. Groot, klein, middelmatig.

De vrouw was blijven ’steken’ in de jaren zestig. Met een vlinderbril, haar haren netjes geknipt en mooie jas aan zat zij elke vrijdag met haar koffer te wachten. ‘Waarop wacht je dan?’ durfde ik een keer te vragen, nadat ze al meer dan een uur aan het wachten was bij de deur die steeds open en dicht schoof als iemand in of uitliep. ‘Ik wacht op mijn dochter.’ Als ik uren later uit de kast mijn jas haalde en weer aantrok, de boel afsloot en om het hoekje gedag zei, zwaaide ik aarzelend naar mevrouw met de koffer. Was het een wereld van wachten aldaar?