Gisterenavond tijdens de cursus schrijven voor social media bespraken we het fenomeen weblog en legde ik uit wat de geschiedenis was van de kracht van een blog en dat de manier waarop journalistiek gezien omgegaan wordt met nieuwsvergaring en verspreiding de tijd aan het keren is. Tegenwoordig heeft de NOS een liveblog en de kranten ook. De wens van het publiek is om zo snel mogelijk nieuws tot zich te nemen. Wachten op een avondjournaal is tegenwoordig al te laat.

Er zitten een paar cursisten in de les die als zzp’er aan de slag gaan of net zijn en die worstelen met zichzelf laten zien aan de buitenwereld. De overall Nederlandse gedachte is nog steeds ‘doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg’ en daar hoort een flinke portie bescheidenheid bij. Jezelf laten zien echter kan op verschillende manieren zonder arrogant te worden. Ten slotte is je wens om werk te verkopen of je diensten in te zetten en zul je moeten bewijzen aan een groter publiek wat je in huis hebt. Tijd om in een hoekje te zitten is er gewoonweg niet.

En dan is er de wensenlijst. Het uitspreken en vertellen van een wens is misschien wel het krachtigste wat er is. Soms duurt het even maar dan is er ineens een buitenkansje. Soms is het zwoegen en hard werken en denk je: het komt niet van de grond en dan ineens kan iemand je verder helpen. Soms is de tijd er niet helemaal rijp voor en moet je even loslaten. Ineens besef je dat er een jaar voorbij is maar je gaat alsnog met je wens aan de slag.

Een wensenlijstje hebben in een roerige tijd waarin onderwijs, politiek en crisis hoogtij viert is best lastig. Dan is de vooruitziende blik alleen even voldoende. …

[In het boek Opkrabbelen is er een doe-opdracht gewijd aan het onderwerp wensen.]

Voor mij is het bijna ondenkbaar om nu nog, in 2012, een brief te moeten schrijven naar een werkgever. Als al zoveel dingen online gebeuren, waarom dan nog een getiepte brief op de bus doen? We zijn met z’n allen toch ontzettend online actief? Onze Linkedinprofielen zijn allemaal, als het goed is, aangepast en up-to-date en we bloggen ons helemaal te pletter. Daar kun je zien en lezen waar we allemaal goed in zijn. ‘Lees mijn Linkedin maar’ heb ik al vele malen gezegd tegen potentïele klanten. ‘Wil je meer lezen over mij en mijn manier van werken, check dan mijn blog.’

Online zichtbaar zijn is cruciaal. Een werkgever of recruiter zal je googlen. Is je social media timeline tiptop in orde, heeft iemand een goed beeld van jou en je werk, dan wordt het persoonlijke gesprek iets makkelijker. Transparantie viert nu helemaal hoogtij en dat gaat twee kanten uit; de sollicitant wil graag zien en voelen hoe een bedrijf werkt en het bedrijf wil weten wat voor nieuwe kracht zij binnenhalen. ‘Een goed gevoel’ haal je al snel uit een goed werkend blog.

Vroeger schreef je een dijk van een brief met een uitgebreide CV. Welke bedrijven zien meer in Twitter, Linkedin en Blogs? En wat als je als werkzoekende een blog begint? …

[Foto blokje gemaakt door tychay.]

‘We moeten ook gaan bloggen.’ Ik hoorde het pas nog. Als een bedrijf geinteresseerd is om mij in te schakelen voor een blogworkshop of training of zelfs langdurige begeleiding dan zou ik eerst met het team om de tafel willen. Waarom kies je voor bloggen, wat wil je naar buiten brengen en wat is je doelstelling precies? Mag een werknemer daar tijd voor nemen of moet dat ‘een beetje tussendoor?’ Laat je je werknemers bloggen, geef hen dan een serieuze taak en vorm een team dat elkaar aanvult en aflost en kan motiveren. Verplicht bloggen heeft weinig zin, beter is het om een team van werknemers te verzamelen die zin hebben om iets te doen met sociale media en die snappen wat de essentie is en die de creativiteit in zich hebben om de pareltjes te beschrijven en ook kunnen omgaan met gevoelige informatie. Bovendien, zet geen beginnende stagiaire aan de Twitter of blog. Doe dat samen of geef de stagiaire andere taken.

‘What’s in it for me?’ zal een werknemer vragen zodra de manager wil dat er geblogt gaat worden. Daar kan ik wel wat meer over vertellen. En misschien kiest het bedrijf er uiteindelijk voor dat externen gaan bloggen of samen gaan bloggen. De externe verzamelt de interviews en de scoops en de parels. De externe zorgt dat het bedrijfsblog loopt. Allemaal opties die ik met een bedrijf bespreken kan. …

[Foto blokje gemaakt door Shashi Bellamkonda.]

Verwarring. Moeilijk kunnen concentreren. Snel afgeleid. Moe. Prikkelbaar. Alles net even iets zwaarder zien dan normaal gesproken. Als je thuis bent niet meer van de bank af kunnen komen of de neiging hebben afspraken af te zeggen omdat je nu eenmaal op die bank zit en er bijna niet meer af kunt.

Je fietssleutel vergeten of nog erger, je fiets niet op slot zetten. Dat iemand anders dan tegen je zegt: ‘Heb je je fiets op slot gezet?’

Verkeerde dingen lezen. Woorden lezen maar je hoofd verdraait alles.

STOP!

[Deze blog is eerder verstuurd als nieuwsbriefje en in het boek Opkrabbelen wordt er aandacht besteed aan jezelf voorbij lopen. Foto gemaakt door I Am Marlon.]

Ik wil dolgraag mijn legergroene minirok aandoen met netkousen en legerkisten en de G.I K uithangen die ik nooit zal zijn. Ik wil mijn nametag laten schijnen en diverse telefoonnummers meenemen terwijl ik die gasten nooit zal bellen. Ik wil mijn ogen sluiten terwijl iedereen om me heen danst en ik wil keihard meezingen zodat ik morgen zo schor als een kip ‘goeiemiddag’ zeg tegen logerende gasten op half opgepompte luchtbedden.

Feestvierend Brabant. Men danst op de bar en liters bier wordt over gouden kostuums gemorst die een dag later stinkend in de badkamer op een hoopje liggen. Het is weergaloos prachtig. Dat Carnaval. …

[Deze blog stond ook op Hofstijl.]