İNCİR ÇEKİRDEĞİ

CHP VE SEÇİMLER SİYASET BİLİMCİ VE CHP İSTANBUL MİLLETVEKİLİ BİNNAZ TOPRAK "BİRGÜN" İÇİN YAZDI.

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 25 Apr 2014 06:40:00 +0000

Gezi Direnişi’ne ve yolsuzluk iddialarına rağmen 30 Mart seçimlerinde AKP karşısında tek alternatif olan ana muhalefet partisi CHP’nin beklentilerin altında kalış nedenleri üzerine çok şey yazıldı. Partinin zamanın ruhunu anlamadığı, ‘Yeni Türkiye’ gerçekliği karşısında halkla bütünleşemeyen ‘Beyaz Türklerin’ dünyasına sıkıştığı, yeni projeler üretemediği, AKP karşıtı negatif söylemlere sarıldığı türü yorumlar okuduk. Oysa bu yorumlar CHP’deki değişiklikleri gözardı ettiği gibi CHP’nin oy oranını anlamlı boyutta yükseltememesinin tarihsel nedenlerini hesaba katmıyor. Diğer bir deyişle, CHP’nin bu seçimlerde yeterince başarılı olamayış nedenleri sorgulanacaksa, bu tahlile yapamadıkları kadar yaptıklarını gölgeleyen yakın tarihimizin analizinin de eklenmesi gerekir.

Din vurgulu siyasetin önü açıldı
Geçmişle ilgili olarak önce belirtilmesi gereken husus, bir diğerini izleyen askeri darbelerle solun siyaset sahnesinde yıpratılması ve kitlelerin gözünde alternatif olmaktan çıkarılması. 1968 kuşağıyla birlikte dünyada solun güç kazanması ve 1961 Anayasası’nın sağladığı temel hak ve özgürlüklerin genişlemesi sonucunda Türkiye’de de sol hareket ve partiler ivme kazanmış, ancak bu gelişme Kenan Evren darbesiyle sona erdirilmişti. Reagan Amerikası’nın ‘moral çoğunluk’ (moral majority) söylemi, devlet otoritesine başkaldırmış olan 68 gençliğini yeniden merkeze çekme girişimiydi. Din faktörünü siyasal söylemin merkezine oturtan bu politika Kenan Evren Türkiyesi’ nde de karşılığını bulmuş, sola karşı Aydınlar Ocağı tarafından 1968 sonrası geliş-tirilmiş olan Türk-İslam sentezi devlet politikasına dönüşmüştü. Bu anlayışın en iyi örneği Marksizmden Hümanizme kadar tüm ‘yabancı’ ideolojilerin kökünün kazına-cağını ve yerine Türkiye’ye özgü değer ve geleneklerin destekleneceğini duyuran 1983 tarihli Devlet Planlama’nın yayınladığı rapordur.

CHP dahil olmak üzere siyasi partileri kapatan ve liderlerini Zincirbozan’a gönderen Evren darbesi idamlar ve işkencelerle solu ezerken İslami oluşumların önünü açmıştı. Kitapçılarda sol yayınlar raflardan kaldırılırken İslami kitap ve dergiler alabildiğine yaygınlaşmış, Evren’in o dönemde tek yayın organı olan devlet televizyonundan okuduğu ayetler ve Türk-İslam Sentezi’ni vurgulayan programlar bu sentezin din-aile-ordu eksenli vurgusuyla kitleleri uysallaştırmanın bir aracına dönüştürülmüştü. Öte yandan İslami hareket büyük kentlerde mahalle mahalle, kapı kapı dolaşarak kısa sürede bu ortamdan yararlanmayı bilmiş, o güne kadar hiçbir partinin başaramadığı bir halk örgütlenmesine gitmiş, kent çeperlerindeki alt sınıflara hitap eden sol partilerin yerine din vurgulu bir siyasetin önünü açmış, iktidarı ele geçirdiğinde ise geliştirdiği politikalarla bu kitleleri sıkı sıya kendisine bağlamıştır.

1980 ertesinde Türkiye solunun ordu eliyle siyaset sahnesinden silinmesi, 1950 seçimlerinden itibaren ağırlıklı olarak sağ partilere oy veren ve zaten büyük çoğunluğu dindar ve muhafazakar olan seçmeni İslami partilerin mobilize etmesi, buna karşın CHP’nin yükselen siyasal İslam’a karşı kent çeperlerindeki seçmenlerini kucaklayacak farklı politikalar geliştirememesi partiyi sosyolojik olarak alternatif olmaktan çıkarmıştır. Bu alternatifi yeniden tercih edilir kılmak siyasetin oy karşılığı iş, tayin, ihale vb. ayrıcalıklar olarak algılandığı bir siyasal kültürde, iktidarda olmadığı için yakın geçmişinde seçmene gösterebileceği ekonomik performans dosyası bulunmayan CHP için hiç de kolay değildir.

Sivil vesayet kuruldu
CHP’nin yenilenme çabasının önündeki bir diğer engel Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucu kadrolarının ve tek parti döneminin mirasçısı olan CHP tarihinin birkaç onyıldır ‘liberal’ aydınlar ve İslamcı hareketin politik aktörleri tarafından dönemin bağlamından kopartılarak değerlendirilmesinin partinin imajına yüklediği bagaj. Bu kurucu tarih anlayışı aynı zamanda CHP kadrolarının da bir kısmı tarafından ‘dondurulmuş’, dokunulmazlığa büründürülmüş, adeta tabu haline getirilmiştir. İslam coğrafyasında Türkiye tüm sorunlarına ve darbelere rağmen 1946’dan beri demokrasisini uzun süreler kesintiye uğratmamış, seküler hukuk normlarıyla yönetilen, gençlerine seküler eğitim veren, kadın-erkek eşitliğinin en azından hukuk önünde sağlandığı, radikal İslami hareketlerin yeşeremediği tek örnektir. Bunu cumhuriyet devrimlerine borçluyuz.

Ancak her devrim gibi Türk devriminin de döneme özgü koşullardan kaynaklanan aşırılıkları olmuştur. CHP’nin tarihiyle yüzleşebilmesi, o yılları kazanımları ve hatalarıyla bütüncül olarak değerlendirebilmesi gerekir. Öte yandan, 1920’li, 30’lu yıllarda dünya konjonktürünü hiç kaale almadan, Avrupa’da demokrasinin gerilediğini, faşizmin ve totaliter rejimlerin tüm dünyayı bir ölüm ve yıkım cehennemine çevirdiğini pas geçerek tek parti dönemi CHP iktidarını otoriterlikle suçlamak anakronik bir değerlendirmedir. Devrimlerin özünde zaten baskı unsuru olduğunu, üstelik Fransız, Sovyet, Çin devrimlerine kıyasla Türk devriminin büyük çaplı şiddet içermediğini gözardı ederek dönemi yargılamak karşılaştırmalara imkan tanımadığı gibi, sonraki gelişmeleri de açıklayamamaktadır. ‘Liberal’ aydınlarımız tarafından geliştirilen ve AKP yetkililerince sürekli dile getirilen ‘vesayet rejimi’ söylemi ve bunun CHP’yle ilişkilendirilmesi 1950 sonrası sağ iktidarların neden bu rejimi desteklemekte ve hatta güçlendirmekte ısrar ettiklerine ışık tutmaktan uzaktır.

Örneğin, kırk yılı aşkın süreyle Franko faşizmiyle yönetilen İspanya’nın birkaç yıl içinde Avrupa’nın en sağlam demokrasilerinden birini inşa etmesini neden Türkiye’deki sağ iktidarlar yapamamıştır? Türkiye’de ‘vesayet’ eleştirilerinin ironik tarafı, AKP iktidarı bir yandan ‘eski vesayet sisteminin’ istenildiğinde nasıl çabucak bertaraf edilebileceğini ve bunun faturasının CHP’yle ilgisi olmadığını açığa kavuştururken, öte yandan askeri vesayetin sivil bir vesayet rejimi ile değiş tokuşunun bu eleştirileri yönelten aydınların uzun yıllar dikkatini çekmemiş olmasıdır.

Değişim zaman alacak
Bu geçmiş tüm boyutlarıyla değerlendirilmemiş olduğundan Başbakan ve AKP’lilerin demogojik yorumları şehir efsanelerine dönüşmüş, ‘Kuran’ı yasakladılar’, ‘camileri ahıra çevirdiler’ türü asılsız söylemler AKP tarafından siyasi ranta çevrilmiş, halk nazarında CHP ve CHP’lilerin din düşmanı olduğu intibaı yaratılarak AKP’li seçmen Türkiye tarihinde tanık olunmamış bir kin ve nefret duygusuyla beslenmiştir. Bu duyguların ne boyutlara vardığını sosyal medyayı takip edenler görebilir. Oy kaygısıyla dinin bu denli siyasallaştırılmış ve sonucunda ülkenin tehlikeli bir kutuplaşmaya itilmiş olması bugün sadece CHP’nin önünde engel olmakla kalmayıp, Türkiye toplumunun barışı açısından korkutucu boyutlara varmıştır.

Müteddeyyin kitleyi siyasi güç odaklarından ve sosyal statü gruplarından dışlayan tek parti döneminin laiklik uygulamaları ve sonraları başörtüsü tartışmaları kuşkusuz CHP’nin bu imajı edinmesinde önemli rol oynamıştır. Kemal Kılıçdaroğlu CHP’sinin bu konulardaki farklı tavrı ise, yukarıda bahsettiğim AKP söylemleri ışığında dindar seçmen kitlesinde henuz karşılık bulamamıştır. Bu kitlenin, özellikle tesettürlü kadınların, AKP’ye yönelmelerinin en önemli nedeninin iddia edildiğinin aksine sadece ekonomik çıkar olmadığını, bunun altında başörtülü oldukları için kendilerini ezik hissetmedikleri, bu ülkenin eşit ve onurlu vatandaşları olduklarının bilincine vardıkları bir eşiğin aşılması olduğunu düşünüyorum.

Bu psikolojik eşiğin aşılmasını sağlayan AKP olmuştur. CHP’nin laiklik konusunda değişen politikalarının, bir yandan laikliğin önemini vurgularken aynı zamanda laiklik tanımını bireylerin kılık kıyafetleriyle ya da yaşam tarzlarıyla ilişkilendirmeyen, devletin tüm dinlere karşı eşit mesafede durması gerektiği savunan, tüm inanç gruplarına saygılı ve kimseyi inancından dolayı ötekileştirmeyen yeni söyleminin bu hissiyatı dönüştürebilmesi ve mütedeyyin kitlenin güvenini kazanması zaman alacaktır. Öte yandan, birkaç kişinin ‘göbeğini kaşıyan adam’ ya da ‘bidon kafa’ türü nefret dilinin tüm bir CHP camiasına mal edilmesi ve bunun propagandasının yapılması, ya da CHP’lilerden bir kısmının laiklik konusunda partinin eski söylemlerine yakın durması da bu güvenin kazanılmasını zorlaştırmaktadır.

Politikalar masaya yatırılmalı
Özetle, sık sık tekrarlanan Türkiye’nin bugünkü sorununun muhalefetin zayıflığı olduğu tezi bu tarihsel ve sosyolojik arkaplanı gözardı etmekte. Parti politikalarını dönüştürmeye ve yenilemeye çalışan CHP’nin bu tarihsel bagajdan kurtulması ancak zaman içinde mümkün olabilecektir. Yazımda bu arkaplanı ele almış olmam CHP politikalarının yeterli olduğunu savunmak olarak anlaşılmamalıdır. ‘Yeni CHP’ sloganıyla yola çıkmış olan Kemal Kılıçdaroğlu başkanlığındaki partide değişimin ne kadar gerçekleştiği ayrıca tartışılması gereken bir konudur.

Bu bağlamda CHP gibi bir kitle partisinin ülke coğrafyasının kimi bölgelerinde varlık gösterememiş olması ciddi bir zaaftır. Seçim sonuçlarının CHP’de derinlemesine masaya yatırılmasına ve parti politikalarının yeniden düşünülmesine ihtiyaç olduğu açıktır. Partinin program ve söylemlerinin sınıflar ve bölgeler arası adil dağıtım ve sosyal politikaları vurgulaması, bunun yanısıra kimliklerle ilgili etnik/dini/mezhepsel haklar, kadın, çevre, cinsel yönelim, yaşam kalitesi gibi çağımız sosyal demokrat partilerinin politikalarına daha yakın hale getirilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Bu bağlamda, fiiliyata geçememiş olan yüzde 33 kadın ve yüzde 15 genç kotasına uygun olarak partinin yeni ve dinamik kadrolara açılması, günümüz demokrasilerinde önemli roller üstlenmiş sivil toplum örgütleri ve platformlarıyla yakın ilişki geliştirmesi sağlanmalıdır.

Öte yandan, şunu da belirtmek gerekir ki Meclis tutanakları incelenirse görülebileceği üzere, 2011 seçimleri sonrası oluşan 24.yasama döneminde tüm bu alanlarda CHP milletvekillerinin yasa teklifleri ve önergeleri hiç de azımsanmayacak boyutlardadır. Aynı zamanda, özgürlük ve hak arama mücadelelerinde bireylere ve kitlesel hareketlere bizzat sahada verdikleri destek belki de CHP tarihinde hiç olmadığı kadar parti söylemlerini gerçek hayatlarla örtüşen ve onlara dokunan eylemlere dönüştürmüştür.

TCMB FAİZ ORANLARI

noreply@blogger.com (Anonymous) — Fri, 25 Apr 2014 06:34:00 +0000

Merkez Bankası Para Politikası Kurulu, faiz oranlarında değişikliğe gitmedi. Para Politikası Kurulu'ndan yapılan yazılı açıklama şöyle;

a) Gecelik faiz oranları: Marjinal fonlama oranı yüzde 12, açık piyasa işlemleri çerçevesinde piyasa yapıcısı bankalara repo işlemleri yoluyla tanınan borçlanma imkanı faiz oranı yüzde 11,5, Merkez Bankası borçlanma faiz oranı yüzde 8 düzeyinde sabit tutulmuştur.

b) Bir hafta vadeli repo ihale faiz oranı yüzde 10 düzeyinde sabit tutulmuştur.

c) Geç Likidite Penceresi faiz oranları: Geç Likidite Penceresi uygulaması çerçevesinde, Bankalararası Para Piyasası’nda saat 16.00–17.00 arası gecelik vadede uygulanan Merkez Bankası borçlanma faiz oranı yüzde 0 düzeyinde sabit tutulmuş, borç verme faiz oranı ise yüzde 15’ten yüzde 13,5’e indirilmiştir.

Kurul, Ocak ayında yapılan güçlü ve önden yüklemeli parasal sıkılaştırmanın, yukarı yönlü risklerin orta vadeli enflasyon beklentileri üzerindeki etkilerini sınırladığı değerlendirmesinde bulunmuştur. Enflasyon beklentileri ve fiyatlama davranışları yakından izlenecek ve enflasyon görünümünde belirgin bir iyileşme sağlanana kadar para politikasındaki sıkı duruş sürdürülecektir. Son dönemde azalan belirsizlikler ve risk primi göstergelerindeki kısmi iyileşme, gerektiğinde likidite politikası yoluyla ilave bir sıkılaşmaya duyulabilecek ihtiyacı azaltmıştır. Bu nedenle Kurul, geç likidite penceresi borç verme faiz oranında teknik bir indirime gidilmesine karar vermiştir.

Sıkı para politikası duruşunun ve alınan makro ihtiyati önlemlerin etkisiyle kredi büyüme hızları yavaşlamaya devam etmektedir. 2014 yılı ilk çeyreğine dair açıklanan veriler de bu gelişmelerle uyumlu olarak yurt içi özel kesim nihai talebinde ivme kaybına işaret etmektedir. Net ihracatın ise dış talepteki toparlanmanın da etkisiyle büyümeye olumlu katkı yapması beklenmektedir. Kurul, talep bileşenlerinin mevcut görünümü altında 2014 yılında toplam talep koşullarının enflasyon baskılarını sınırlayacağını ve cari işlemler açığında belirgin bir iyileşme gözleneceğini tahmin etmektedir.

SEÇMEN KÜTÜKLERİNİN GÖSTERDİKLERİ: YAZIM HATALARI

noreply@blogger.com (Anonymous) — Thu, 27 Mar 2014 10:29:00 +0000

Son açıklanan sayılara bakıldığında bazı ilçelerde, belediye meclisi üyeleri seçimlerinde sonucu etkileme iddiasına neden olabilecek, eksik veya fazla yazımlar vardır.

Örneğin, İstanbul'un kalabalık ilçelerinden 506 bin nüfuslu Kadıköy seçmen listelerinde 416 bin seçmen kayıtlıdır. Toplumsal yapısına göre 70-75 olması gereken seçmen-nüfus oranı %82'ye çıkmış görünmektedir. Kadıköy'de seçmen yaşının altındaki küçüklerin, yüzde 18'in üstünde bulunduğu gözle görülebilmektedir. Kadıköy'ün nüfusu 506 bin ise seçmen sayısının 416 binin altında veya 416 bin ise nüfusunun 506 binin üstünde olması gerektiği açıktır.

Kadıköy gibi, 100'ün üzerinde ilçemizde, seçmen sayısı ve nüfus sayısının biri veya ikisi de yanlış yazılmıştır. Örneğin, Ağrı'nın Patnos, Ankara'nın Bala, İstanbul'un Bakırköy ve Beşiktaş, İzmir'in Karşıyaka, Malatya'nın Akçadağ, Şanlıurfa'nın Akçakale, Van'ın Özalp ilçeleri bunlardan birkaçıdır.

Önümüzdeki yıllarda, kadın doğum oranına ve ortalama ömrün yükselmesine bağlı olarak, bu yıl yüzde 68 olan seçmen nüfus oranı da artabilecektir. Sayılar, nihai hedefe çok yaklaşıldığını göstermektedir.

Genel sonucu etkilemeyecek bazı hatalara karşın 2014 seçmen listeleri, her yıl nüfus sayımızın ve buna bağlı olarak seçmen kütüklerimizin sağlıklı bir biçimde geliştiğini göstermektedir. (Tarhan Erdem)

TÜRKİYE'DE İNŞAAT SEKTÖRÜNÜN SON 30 YILI ve REEL SİYASET

noreply@blogger.com (Anonymous) — Tue, 25 Mar 2014 14:47:00 +0000

İnşaat sektörü ekonominin sürükleyici sektörlerinden biridir. İnşaatın son ürünü olan “yapı”, başka birçok sektörün ürettiği mal ve hizmetlerin bir sonucu olarak ortaya çıkar. Diğer sektörleri ateşlemesi nedeniyle de inşaat sektöründeki büyümenin ilişkide olduğu sektörleri ve genel ekonomiyi büyüteceği, ayrıca geçici de olsa istihdamı artırıp işsizliği düşüreceği varsayılır. Bu nedenle büyüme, kalkınma ve makro dengeler bakımından bu sektör hükümetler için her zaman önemli olmuştur. Ancak inşaat ve emlak sektörü bu kadar da masum değildir; kimi zaman ekonomik, sosyal ve çevresel açıdan bir bedel de ödetir (*).

Türkiye 1980 askeri darbesinden sonra, güçlü sağ partilerin iktidar olduğu dönemlerde inşaat sektöründe iki büyüme dönemi yaşamıştır. Biri Özal döneminde, diğeri Erdoğan dönemindedir. Her ikisi de Türkiye ekonomisinin neo-liberalizmle bütünleşmesine yönelik reformların yapıldığı dönemlerde gerçekleşmiştir. Bu dönemlerde iktidarlar, ekonomiye etkisi yanında siyasal beklentiler nedeniyle de sözkonusu sektörü özellikle desteklemişlerdir. Bu çerçevede ANAP 24 Ocak kararlarını, AKP de 2001 krizi sonrası IMF’nin dikte ettirdiği yapısal uyum programını sadakatle uygulamıştır. Bu dönemlerdeki yeniden yapılanmanın ve ekonomik dönüşümün işsizlik, reel ücretlerin düşmesi, gelir dağılımında adaletsizliğin artması, sermayenin üretici sektörlerden kaçışı gibi ciddi olumsuz sosyo-ekonomik sonuçları ortaya çıkmıştır; bu da alt ve orta gelir gruplarını olumsuz bir şekilde etkilemiştir.

Her iki parti de bu politikaların belirli toplum kesimlerindeki olumsuz sonuçlarını yumuşatacak icraatlara kalkışmışlardır. Yüksek oranda siyasi destek ve oy aldıkları toplum kesimlerine borçlarını ödemek ve desteği devam ettirebilmek için bu kesimleri sakinleştirecek pragmatik politikaları uygulamaya koymuşlardır ki bunun önemli bir ayağı geniş kesimlere kentsel rantlardan pay vermek olmuştur.

ANAP döneminde imar afları, gecekondu afları, AKP döneminde imar aflarına ek olarak 2B arazilerinin satışına yönelik düzenlemeler getirilmiştir. İmar aflarıyla özellikle düşük gelirli toplum kesimlerinin kent rantlarından pay alması ve böylece siyasal desteklerinin devamı hedeflenmiştir. Aynı şekilde TOKİ eliyle konut üretimi ve kredi sağlanmasıyla da düşük ve orta gelirliler üzerinde etki yaratılmaya çalışılmıştır. Düşük gelir gruplarının sosyal konut projeleriyle, orta ve üst gelir gruplarının da konut kredileri aracılığıyla barınma maliyetlerinin düşürülmesi öngörülmüştür.

1980’lerdeki (1982-1988) büyümede devletin önemli katkısı olmuş; evvelce ithalatı ikame etmek için sanayileşmeye kaynak ayıran devlet, bayındır bir çevre için üretim ve tüketim için gerekli olan alt yapı, fabrikalar, okullar, hastaneler, AVM’ler gibi unsurlara kaynak ayırmaya başlamış; kamunun altyapı ve inşaat yatırımlar bu dönemde önemli ölçüde artırmıştır. Sadece bununla yetinilmemiş, yasal ve idari düzenlemeler de yapılmıştır. Bunlar arasında imar afları önemlidir. İmar ve planlama yetkisi merkezden alınıp büyük ölçüde yerel yönetimlere devredilmiş, yerel yönetimler aracılığıyla da gecekondular apartmana dönüştürülmüştür.

2002 sonrasında (2002-2008) yaşanan büyüme döneminde de bunlar yaşanmış, hukuki ve idari düzenlemelerin merkezinde TOKİ yer almaya devam etmiştir. Ancak bu dönemde TOKİ, konut projelerine finansman desteği sağlayan bir kurum olmaktan çıkmış, inşaat sektörünün en önemli aktörü ve konut ve arsa üretiminde tek yetkili kurum haline getirilmiş, kâr amaçlı projeler üretimi, SİT alanlarının korunması, mülkiyeti kendisine devredilen arsa ve araziler için plan yapma ve onaylama yetkilerine sahip olmuştur. Bunun yanı sıra TOKİ, belediyeler ve özel firmalarla işbirliği içinde kentsel yenileme, kentsel dönüşüm projeleriyle “kaynak yaratma” adı altında rant amaçlı kentsel projelere kalkışmıştır. “Kentsel dönüşüm” imar düzeninin kuralsızlaştırılmasında anahtar sözcüklerden biri olmuştur bu dönemde. Aynı şekilde, yapılan düzenlemeler gelişmiş ülkelerden farklı olarak, kentlerin eskiyen kesimlerinin ekonomik, toplumsal ve çevresel açıdan iyileştirilmesi yerine, rant amaçlı projelerin imar kurallarına bağlı olmadan gerçekleştirilmesini hedeflemiştir.

Böylece inşaat sektörü, iktidarların kısa ve orta vadeli siyasal amaçlarının aracı olarak kullanılmak suretiyle sadece ekonominin değil reel siyasetin de sürükleyicisi olmuştur.

(*) : Nitekim 2008 de inşaat-emlak sektöründeki irrasyonel büyüme, büyümenin sınırına gelinmesi, spekülatif biçimde şişirilen emlak balonunun patlaması sonucunda başgösteren ekonomik kriz, dünyanın bütün büyük ekonomilerinde emlak piyasalarında değersizleşme, gayrimenkullerin sürekli değer artışına dayanan emlak finansman sisteminin çöküşü ve bunun tüm ekonomik sisteme yayılması sonucunda globalleşti. Dolayısıyla 2008 global ekonomik krizi inşaat sektöründeki ve emlak fiyatlarındaki kontrolsüz büyümeden kaynaklandı.

KEDİLER "NANKÖR" MÜ?

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 22 Mar 2014 12:26:00 +0000

Rusya Federasyonu’na bağlı federe bir Türk cumhuriyeti olan ve Rusya’nın Ural Bölgesi’nde yer alan Başkurdistan Cumhuriyeti’nin köylerinden birinde yaşayan bir kedi, evde çıkan yangın esnasında sahibinin hayatını kurtardı. Gece geç saatte ev sahibinin uyuduğu esnada elektrikli ısıtıcıdan çıkan kıvılcımın sebep olduğu yangını fark eden kedi, o anda uyumakta olan sahibini üzerine çıkıp patileriyle dürterek uyandırdı. Kedisi tarafından uyandırılan adam yangını kendi başına söndürmeye çalışsa da başarılı olamadı. Yangın, olay yerine gelen itfaiye ekipleri tarafından kontrol altına alındı. Kedinin sahibi, gazetecilere verdiği demeçte hayatını kedisine borçlu olduğunu ifade etti.

KAHVE İÇMEK İÇİN 11 NEDEN

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 22 Mar 2014 11:28:00 +0000

Amerika’nın bağımsız ve saygın yayın organlarından Huffington Post’ta yayınlanan bir makale, ABD’deki 18 yaş üstü nüfusun yüzde 54’ünün her gün kahve içtiğini vurgulayarak, bunun beyne, cilde ve vücuda birçok faydası olduğunu belirtti. İşte her gün düzenli kahve içmenin 11 ayrı faydası:

Amerikalılar antioksidanı diğer gıdalardan daha çok kahveden alıyor. 2005 yılında yapılan bir araştırmaya göre, diğer hiçbir ürün kahve kadar çok antioksidan sunmuyor. Elbette meyve ve sebzelerde de çok miktarda antioksidan bulunuyor, ama insan vücudu en çok antioksidanı kahveden alıyor.

Kahveyi sadece koklamak bile sizi stresten uzaklaştırabilir. Seul Ulusal Üniversitesi’nden araştırmacıların fareler üzerinde yaptığı bir deneye göre, az uyku nedeniyle strese giren fareler kahve aromasına maruz kaldıklarında, beyinlerinde bu strese bağlı olarak oluşan proteinde de bir değişim yaşanıyor.

Kahve Parkinson hastalığıyla ilgili semptomları azaltabilir. Science Daily’de yer alınan bir çalışmaya göre, kahve içmek Parkinson hastalarının hareketlerini kontrol etmelerinde onlara yardımcı oluyor. Ayrıca kahve içenlerin Parkinson hastalığına yakalanma oranları da daha düşük.

Kahve karaciğeriniz için çok yararlı. 2006 yılında 22 yaş üstü 125 bin kişiyle yapılan bir araştırma, günde en az bir bardak kahve içenlerin karaciğer sirozuna yakalanma ihtimallerinin yüzde 20 daha düşük olduğunu ortaya koydu. Ayrıca araştırmalar, kahvenin alkolle bağlantısı olmayan karaciğer yağlanması gibi rahatsızlıklarını önlemede de yararlı olduğunu ortaya koydu.

Kahve daha mutlu hissetmenizi sağlayabilir. National Health Institute tarafından yapılan bir araştırmaya göre, günde dört bardak ya da daha çok kahve içenler, hiç içmeyenlere oranla yüzde 10 oranında daha az depresyona giriyor. Bunun sadece kahvenin içerisinde bulunan kafeinle ilişkili olmadığını da belirtiliyor. Neden antioksidanlarda.

Kahve tüketiminin daha düşük intihar oranlarıyla da bir ilişkisi var. Harvard Halk Sağlığı Okulu tarafından yapılan bir araştırmaya göre, günde iki ila dört bardak kahve tüketimi, hem erkekler hem de kadınlar için intihar oranını yüzde 50 civarında düşürüyor.

Kahve, cilt kanserine yakalanma ihtimalinizi düşürebilir. Harvard Tıp Okulu ve Boston’daki Brigham and Women’s Hospital, tam 20 yıllık bir süre boyunca 112 bin 897 erkek ve kadını takip etti ve günde 3 bardak ve üstü kahve içen kadınların, hiç kahve içmeyenlere göre cilt kanserine yakalanma ihtimalinin daha düşük olduğunu net bir şekilde ortaya koydu.

Kahve sayesinde daha iyi bir atlet olabilirsiniz. The New York Times’ın bir haberine göre, bilim insanları ve atletler, atletik performansa başlamadan önce içilen bir bardak kahvenin, özellikle uzak koşu ve bisiklet gibi sporlarda performansı olumlu etkilediğini yıllardır biliyorlar.

Kahve, Tip 2 diyabetin gelişim riskini azaltabilir. The American Chemical Society’nin araştırmasına göre, kahve, Tip 2 diyabet riskini azaltıyor. Araştırmaya göre günde 4 bardak ya da üstü kahve içenlerin, hiç içmeyenlere oranla Tip 2 diyabet gelişim oranlarının yüzde 50 daha düşük olduğu gözlemleniyor. Her eklenen bardakta bu risk yüzde 7 oranında azalıyor.

Kahve içmek, zihninizi daha uzun süre sağlıklı bir biçimde korumanıza yardımcı olabilir. South Florida Üniversitesi ve Miami Üniversitesi’nden araştırmacıların 65 yaş üstü bir kesimle yaptığı araştırmaya göre, bu yaşlarda kanlarındaki kafein düzeyi daha yüksek olanlar, daha düşük olanlara göre Alzheimer hastalığına 2 ila 4 yıl daha geç yakalanıyor.

Kahve sizi daha zeki yapabilir. Kahve sadece daha uyanık olmanıza değil aynı zamanda zekanızın daha keskin olmasına da yardımcı olabilir. CNN’de yayınlanan bir habere göre, kahve zihnimizin daha etkin çalışmasına destek oluyor.

DEFTER

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 22 Mar 2014 10:14:00 +0000

Daha çok kendi dünyasında yaşayan, içini deftere döken, kalemi buna vesile gören herkes için defteri ve kalemi kutsaldır. Ve birçoğumuzda çocukluğumuzda başlar bu ilgi. Yazmayı seven, kitap okuyan, yazının kalıcılığını bildiği için söyleyeceklerini mektuba döken insanların kaleme ve deftere ilgi duymaması imkansızdır. Yazanların geleceğe kalma arzuları da vardır. İçine yazı yazdığımız defter, kırtasiyeci rafındaki defterden daha yakındır bize. Bir evden ayrılırken önce onu alırız.

DAMLALAR

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 22 Mar 2014 09:18:00 +0000

Bütün insanlar dünyaya, yürek ve kafalarındaki bir "vicdan bonservisi" ile postalanır. Vicdan bir "iç mahkeme"dir.
Vicdan mahkemeleri tatile girmez, sürekli çalışır. Çalışır ama, hükümleri bazen uygulanmaz, ya da hiç uygulanmaz. Kant durumu şöyle özetler: "Vicdansızlık, vicdanın yok oluşu nedeniyle yapılmaz, aksine, vicdan hükümlerine sırt çevirme eğilimidir."
Vicdanın işleyişine taş koyan nedenlerin başında, akıl gelmektedir. Çünkü akıl, öncelikli görevinin çıkar hesabı yapmak olduğunu sanır.
Bir an durup yakın-uzak çevresine bakan ve düşünen kişi, bu tipleri hemen görür. (Aydın Boysan - Damlalar)

"ŞAİR İŞÇİDİR" - VLADİMİR VLADİMİROVİÇ MAYAKOVSKİ

noreply@blogger.com (Anonymous) — Sat, 22 Mar 2014 09:01:00 +0000

Bağırırlar şaire:
"Bir de torna tezgâhı başında göreydik seni.
Şiir de ne?
Boş iş.
Çalışmak, harcınız değil demek ki..."
Doğrusu
bizler için de
en yüce değerdir çalışmak.
Ve kendimi
bir fabrika saymaktayım ben de.
Ve eğer
bacam yoksa
İşim daha zor demektir bu.
Bilirim
hoşlanmazsınız boş lâftan
kütük yontarsınız kan ter içinde,
Fakat
bizim işimiz farklı mı sanırsınız bundan:
Kütükten kafaları yontarız biz de.
Ve hiç kuşkusuz
saygıdeğer bir iştir balık avlamak
çekip çıkarmak ağı.
Ve doyum olmaz tadına
balıkla doluysa hele.
Fakat
daha da saygıdeğerdir şairin işi
balık değil, canlı insan yakalamadayız çünkü.
Ve doğrusu
işlerin en zorlusu
yanıp kavrularak demir ocağının ağzında
su vermektir kızgın demire.
Fakat kim
aylak olduğumuzu söyleyerek
sitem edebilir bize;
Beyinleri perdahlıyorsak eğer
dilimizin eğesiyle...
Kim daha üstün, şair mi?
yoksa insanlara
Pratik yarar sağlayan teknisyen mi?
İkisi de.
Yürek de bir motordur çünkü
ve ruh, onun çalıştırıcısı.
Eşitiz bizler
şairler ve teknisyenler.
Vücut ve ruh emekçileriyiz
aynı kavganın içinde
Ve ancak ortak emeğimizle
bezeriz evreni
marşlarımızı gümbürdeterek
Haydi!
laf fırtınalarından
ayıralım kendimizi
bir dalgakıranla.
İş başına!
Canlı ve yepyeni bir çalışmadır bu.
Ve ağzıkalabalık söylevci takımı
değirmene yollansın dosdoğru!
Unculuğa!
Değirmen taşı döndürmeye laf suyuyla!