کار ساز ما به فکر کارِ ماست
فکر ما در کار ما آزار ماست

این جمله دقیقاً نکته عملی ملموس و مهمی دارد ، توکل کردن به معنی حذف خواسته ها نیست و یا خواسته داشتن به معنی ضعیف بودن توکل نیست چون اگر خواسته ای نباشد انگیزه ای برای تلاش برای رسیدن به توکل پایدار وجود نخواهد داشت.

اگر «من» خواسته نداشته باشد پس خالق کیست ؟ مخلوق کیست ؟
برای همین می گوید عزیزالوجود ها فورا اعتراض می کنند ولی در مورد توکل باید پذیرای نتیجه مطلوب مشیت یکتا بود.

تا نگرید طفل کی نوشد لبن

با عرض سلام
واقعا اگر به او توجه داشته باشیم در لحظات روز کم یا زیاد اینقدر الرحمن الراحمین است که در کوچک ترین مراحل زندگی روزانه نشانه هایی برایمان می فرستد ، البته اگر آنها را بصورت نعمت از طرف او ببینیم اینطوری

با تشکر از این نعمت گرانبها هرچه نیکویی به ما می‌رسد از اوست وهرچه بدی به ما می‌رسد از نفس اماره خودمان است

با سلام
این آزمونی برای شما پیش آمده که اطرافتان خالی شده و شما احساس میکنید تنها شدین مدتها است که روی من هم زوم شده
اوایل ترسیدم از این همه تنهایی ، ولی آروم آروم توجه ام بخدا بیشتر شد هر جایی که احساس میکردم تنهایی نمیتونم فلان کارو انجام بدم فورا به خدا پناه میبردم هم ترسم کم میشد هم متوجه میشدم هر وقت زمین میخورم این تو هستی که بلندم میکنی و بقیه را وسیله کارسازی قرار میدهی دارم اینو متوجه میشم که دور و اطراف مرا خالی کرده که من توکلم و امیدم به خودش بیشتر باشه
البته نمیدونم توکل من در چه اندازه ای هست؟. اما دیگه خیلی از تنها شدن نمیترسم امیدم و ایمانم به یکتا بیشتر شده و دارم میفههم که از ترس من نه چیزی بدتر میشود و نه بهتر سرنوشتم دست خداس پس نگرانی هایم و دلواپسی هایم کمتر شده که البته لطف و کرم خداوند هست که شامل حالمان میشود
خدای مهربان ما قابل امتحان نیستیم

اما حقیقتِ دشوار توکل، در مرحله‌ی «پذیرش نتیجه» آشکار می‌شود؛ جایی که انسان پس از تمام تلاش، برنامه‌ریزی و تدبیر، با نتیجه‌ای متفاوت از خواست خود روبه‌رو می‌شود و باید بدون اعتراض درونی، رنجِ کنترل‌نکردن را بپذیرد.

در این نقطه، توکل دیگر یک مفهوم آرام‌بخش ساده نیست، بلکه نوعی بلوغ وجودی است؛ یعنی انسان بپذیرد که فهم و اراده‌ی او محدود است و همه‌ی ابعاد حقیقت را نمی‌بیند. تسلیم در توکل، به معنای انفعال نیست؛ بلکه نوعی هماهنگی درونی با نظمی فراتر از خواست و پیش‌بینی انسان است.

برای مثال: بخش آسان توکل این است که بگوییم «به خدا اعتماد دارم»؛ اما بخش دشوار آن، پذیرفتنِ بدون شکایت دائمی یا فروپاشی درونی است. اینکه انسان بتواند در عین اندوه، آرام‌آرام به این درک برسد که شاید معنای زندگی فقط در رسیدن به خواسته‌های ما نیست، بلکه در تحولی است که در مسیرِ نرسیدن در وجود ما شکل می‌گیرد.