Mezzo Morto

Dövüş Kulübü

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Sat, 06 Feb 2010 20:16:00 +0000

Dövüş Kulübü'nü okudum.
Filmi daha önce izlemiştim. Kitabı okurken doğrudan filmdeki karakterleri düşündüğünüz doğrudur, ama kitabı okumak da ayrı bir zevk.
Her şeyden önemlisi, kitabın sonu filminkinden farklı.
Bu son için "çarpıldım" diyebilirim; mükemmel, böyle bir kitaba da böyle bir son yakışırdı.

Cennette her şey beyaz üstüne beyaz.
Uydurukçu.
Cennette sadece lastik tabanlı, ses çıkarmayan pabuçlar var.
Cennette uyuyabilirim.
Cennette insanlar bana mektup yazıyorlar, kahramanları olduğumu söylüyorlar.
İyileşecekmişim, öyle diyorlar.
Buradaki melekler Eski Ahit'ten çıkmışa benziyorlar.
Vardiyalı çalışan sayısız melekten ibaret bir personel.
Gündüz, gece, akşam vardiyası.
Yemeklerinizi bir tepsiyle önünüze getiriyorlar. Yemeğin yanında küçük kaplara konmuş ilaçlar oluyor.
Ceviz çalışma masasının karşı tarafında oturup Tanrı'yla bir görüşme yaptım. Arkasındaki duvarda diplomaları asılıydı. Tanrı bana dedi ki: “Neden?”
"Neden bu kadar acıya sebep oldun?
Her birinizin kutsal, eşsiz bir kar tanesi olduğunu anlayamadın mı?
Eşi bulunmaz eşsizlikte, eşsizin de eşsizi bir kar tanesi olduğunuz göremedin mi?
Hepinizin sevginin tezahürleri olduğunu anlamıyor musun?"
Karşımda oturmuş, bir not defterine bir şeyler karalayan Tanrı'ya baktım. Ama Tanrı Bu meselede tamamen yanılmaktaydı.
Bizler eşsiz değiliz.
Süprüntü ya da pislik değiliz.
Biz sadece biziz.
Biz sadece biziz ve hayatta başımıza gelenlerin bir nedeni yok.
Tanrı diyor ki: “Hayır, bu doğru değil.”
Peki. Öyle olsun. Tanrı'ya akıl öğretmek bana kalmadı ya (...)

Fight Club'ın şikayet ettiği "şirketler dünyası"nın cenneti ancak sıkıcı bir rehabilitasyon merkezi, bu dünyanın tanrısı da olsa olsa ceviz çalışma masasında oturan diplomalı bir müdür bozuntusu olabilirdi.

Chuck Palahniuk'u saygıyla selamlıyorum.

Macromedia Authorware

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Fri, 05 Feb 2010 14:47:00 +0000

Geçtiğimiz dönem seçmeli ders olarak Yazarlık Dilleri'ni aldım, bu derste Authorware ile uygulamalar yaptık. Ben de derste yaptığımız örneklerden elimde kalanları koyayım dedim, belki birilerinin işine yarar : http://www.2shared.com/file/11141267/76fd7d14/aw_online.html

Örnekler Authorware 7 uzantılıdır, programın deneme sürümü Adobe'nin sitesinden indirilebiliyor. Crack isteyenler djagatai(at)gmail.com'a mail gönderirlerse bir güzellik yapabilirim.

Yorumsuz #2

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Thu, 12 Feb 2009 23:50:00 +0000

Meğer Ölüm Sınavıymış..

Fikret Bila'nın Yazısı

Büyük Madenci Yürüyüşü

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Thu, 05 Feb 2009 11:47:00 +0000

Zonguldak'taki Türkiye Taşkömürü Kurumu (TTK) ve Maden Tetkik ve Arama (MTA) işyerlerinde örgütlü olan Türk-İş'e bağlı Genel Maden İşçileri Sendikası (GMİS) ile işveren arasında 48 bin işçi için sürdürülen toplusözleşme görüşmelerinin uyuşmazlıkla sonuçlanması üzerine, sendika 30 Kasım 1990'da başlamak üzere grev kararı aldı.

Hükümetin kamu açıklarını kapama gerekçesiyle bu tür kamu işletmelerinin tasfiyesini öngörmesi, özelleştirme politikaları ve genel olarak işçi ücretleri konusundaki tutumu, Zonguldak'taki uyuşmazlığın boyutlarını genişletti ve kamuoyunda büyük tartışmalara yol açtı. Savunduğu ekonomik politikalar ve greve karşı tutumu nedeniyle Cumhurbaşkanı Turgut Özal bu mitinglerde işçilerin başlıca hedefi haline geldi.

22 Aralık'ta GMİS tarafından ''Ankara'ya yürüyüş'' kararı alındı.

4 Ocak'ta işçileri Ankara'ya götürecek olan otobüslerin Zonguldak'a hareketleri ve kente girmeleri güvenlik güçlerince engellendi. Bunun Sendika Genel Başkanı Şemsi Denizer, işçilere Ankara'ya yürüyerek gidileceğini duyurdu ve yürüyüş aynı gün GMİS merkezinden başlatıldı. İşçi ailelerinin de katılımıyla sayıları 70 bine ulaşan yürüyüşçüler, ilk gün Zonguldak'a 33 km uzaktaki Devrek'e vararak geceyi burada geçirdiler.

5 Ocak'ta Başbakan Yıldırım Akbulut, GMİS Genel Başkanı Denizer ile Bolu'da görüştü, ancak bir anlaşma sağlanamadı. Devrek'ten çıkarak yürüyüşe devam eden işçilerin yolu Dorukhan Tüneli'nde komando birlikleri ve çevik kuvvete bağlı polislerce kesildi, ancak yürüyüşçülerin kararlılığı karşısında güvenlik güçleri yolu açtılar. Daha sonra Bolu'nun Mengen ilçesine ulaşan madenciler ve aileleri burada hükümet karşıtı gösteriler yaptılar.

6 Ocak'ta Zonguldak-Mengen yolu kesilerek yürüyüşçülere battaniye, ilaç ve yiyecek gönderilmesi engellendi. Mengen'den Ankara-İstanbul karayoluna doğru hareket eden yürüyüşçülerin yolu Yılancık Köprüsü'ne 200 m kala jandarma komandoları ve polis tarafından kesildi, yol dozerlerle kapatıldı. Denizer ve sendikacılar, Bolu Valisi ve diğer yetkililerle görüşmek için barikatın diğer tarafına geçti, binlerce yürüyüşçü barikat önünde beklemeye başladı. İşçiler geceyi dağlarla çevrili açık arazide geçirdiler ve ateşler yakarak ısındılar.

7 Ocak'ta barikata yakın noktada bekleyen 200 kadar işçi güvenlik güçlerince gözaltına alındı.

8 Ocak'ta Ankara'daki görüşmeleri tamamlayan Denizer yürüyüşe son verildiğini açıkladı. 112 kilometrelik yürüyüş Ankara yolu kavşağına 8 km kala sona erdirilmişti.Zonguldak'a dönen işçiler greve devam ettiler.

TTK ve MTA'da çalışan 48 bin işçiyi kapsayan toplusözleşme, 6 Şubat 1991'de imzalandı. Sözleşmeyle işçi ücretlerinde sağlanan iyileşme, Başbakan Yıldırım Akbulut'un 31 Aralık'ta teklif ettiği ve sendika tarafından reddedilen rakamları aşamadı.

Türkiye'nin gördüğü son büyük işçi hareketi olan Büyük Zonguldak Madenci Grevi ve Yürüyüşü 18. yılını doldurdu. Önderleri Şemsi Denizer'in arkasında hak aramak için Ankara'ya kadar yürümeyi göze alan cesur hemşehrilerimi saygıyla selamlamak ve internette konuyla ilgili bulduğum güzel linkleri paylaşmak istedim.

Yazılar:
Eylem Günlüğü:
ZonguldakBilgi'de grevle ilgili yazılar:
Marksist.Com'da Cem Keskin'in yazısı:
soL Arşivi'nden
---------
Resimler:
ZonguldakBilgi
--------
Videolar:
Zongudak'ta bir Bayram Havası
Silkele Başkan Düşüyorlar
Bana 15 Yılını Versene
-------

Bunların dışında bu sene 100 Bin Kişiydiler isimli bir belgesel yapılmış ve Zonguldak'ta GMİS salonunda gösterilmiş, fakat daha izleme olanağı bulamadım.

Network (1976)

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Tue, 03 Feb 2009 11:59:00 +0000

I don't have to tell you things are bad. Everybody knows things are bad. It's a depression. Everybody's out of work or scared of losing their job. The dollar buys a nickel's worth, banks are going bust, shopkeepers keep a gun under the counter. Punks are running wild in the street and there's nobody anywhere who seems to know what to do, and there's no end to it. We know the air is unfit to breathe and our food is unfit to eat, and we sit watching our TVs while some local newscaster tells us that today we had fifteen homicides and sixty-three violent crimes, as if that's the way it's supposed to be! We know things are bad - worse than bad, They're crazy! It's like everything everywhere is going crazy, so we don't go out anymore. We sit in the house, and slowly the world we are living in is getting smaller, and all we say is, 'Please, at least leave us alone in our living rooms. Let me have my toaster and my TV and my steel-belted radials and I won't say anything. Just leave us alone!' Well, I'm not gonna leave you alone! I want you to get MAD! I don't want you to protest. I don't want you to riot - I don't want you to write to your congressman because I wouldn't know what to tell you to write. I don't know what to do about the depression and the inflation and the Russians and the crime in the street. All I know is that first you've got to get mad! You've got to say, "I'm a HUMAN BEING, GODDAMNIT! My LIFE has VALUE!!" So, I want you to get up now. I want all of you to get up out of your chairs. I want you to get up right now, and go to the window, open it, and stick your head out and yell: "I'm as mad as hell, and I'm not going to take this anymore!!" I want you to get up right now, sit up, go to your windows, open them and stick your head out and yell - 'I'm as mad as hell and I'm not going to take this anymore!' Things have got to change. But first, you've gotta get mad!... You've got to say, 'I'm as mad as hell, and I'm not going to take this anymore!' Then we'll figure out what to do about the depression and the inflation and the oil crisis. But first get up out of your chairs, open the window, stick your head out, and yell, and say it: I'M AS MAD AS HELL, AND I'M NOT GOING TO TAKE THIS ANYMORE!!!
*****
We'll tell you anything you want to hear, we lie like hell.
You're beginning to believe the illusions we're spinning here, you're beginning to believe that the tube is reality and your own lives are unreal. You do. Why, whatever the tube tells you: you dress like the tube, you eat like the tube, you raise your children like the tube, you even think like the tube. This is mass madness, you maniacs. In God's name, you people are the real thing, WE are the illusion.

Slayttan Ders Anlatmak

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Tue, 03 Feb 2009 11:55:00 +0000

Slayttan Ders Anlatmak ...

NTV Tarih

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Tue, 03 Feb 2009 11:35:00 +0000

Ocak'ta ilk sayısı çıkan NTV Tarih, uzun süredir eksikliğini hissettiğimiz Popüler Tarih'in yerini dolduracak gibi.

İlk gözağrımız Popüler Tarih'le bir karşılaştırma yapacak olursak; Popüler Tarih'e göre konu sayısı ve çeşitliliği daha fazla, fakat konular üzerinde daha az durulmuş. Bu daha olumlu bir özellik gibi, bir konuda az bilgi verip meraklısına da araştırması için yol gösteriyor. Ama Popüler Tarih'te bazı seferler veya olaylar başından sonuna tüm genel özellikleriyle verilirdi, bu tür konular pek bulamayacağız gibi.

Daha ilk sayısını okuduğumuzdan ileriki sayılardaki içeriğin nasıl belirleneceğini tahmin etmek zor, ama yine de bu sayıdaki konulara bakınca ileride askeri tarihe az önem vereceklermiş gibime geldi. Popüler Tarih'teki gibi bir "10 Soruda" bölümü yaparlarsa da güzel olur, fakat bu bölüm de fazla sayfa sayısı isteyeceğinden muhtemelen yapmazlar.

Ocak sayısında hiç 'ilk sayı havası' yoktu, derginin deneyimli bir ekip tarafından profesyonelce hazırlandığı belliydi. Konu seçimi de oldukça güzeldi. NTV Tarih'in başarılı olmasını diliyoruz biz de.

South Park "Trivia"

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Sun, 28 Dec 2008 01:01:00 +0000

Kısa bir sürede sıkı takipçisi olup tüm bölümlerini izlediğim South Park'la ilgili kendi gözlemlerim ile Wikipedia ve IMDB'de bulduklarımla oluşturduğum bir 'trivia'(merak uyandıran önemsiz bilgi) yazısı. Trivia'nın tam Türkçe karşılığı olan kelimeyi bilen varsa bana da söylesin.

İzlemeyenler için tabii ki 'spoiler' içeriyor(spoiler'ın da Türkçe'si yok), bu yüzden bahsettiğim durumların hangi bölümlerde geçtiğini yazmaya dikkat ettim.

Dizideki "Terrance and Phillip" adlı şov aslında South Park'ı temsil etmektedir, South Park ilk yayınlandığı haftalarda "kötü animasyon ve uyduruk espriler"den oluştuğu için eleştirilmişti. Uyduruk için "farty" kelimesinin kullanıldığı düşünülürse Terrance and Phillip'in davranışlarına daha kolay anlam verilebilir.

Eric Cartman'ın tam adı Eric Theodore Cartman'dır, ve "Fat Ass" Alman asıllıdır.

Butters, dizinin görüntü yönetmeni Eric Stough'tan esinlenerek yaratılmıştır, tam adı da Leopold Butters "Stotch".

Chef karakteri için Matt ve Trey birlikte okudukları Colorado Üniversitesi'nin aşçısından esinlenmişler.

Towelie karakteri South Park karakterlerinin çok popüler olup bir çok sektörde kazanç malzemesi olmasına tepki olarak yaratılmıştır, tepkiyi yansıtmak için de olabilecek en "saçma" karakter yaratılmıştır: konuşan havlu.

Butters'ın doğum günü 11 Eylül'dür. Bunu 8x05 "AWESOM-O" da kendisi söylüyor.

Stan karakteri Trey Parker'ın, Kyle da Yahudi olan Matt Stone'un çocukluğunu yansıtmaktadır. Stan'in anne ve babasının isimleri(Sharon ve Randy) aslında Trey'in, Kyle'inkiler de(Gerald ve Sheila) Matt'in anne ve babasının isimleridir. Kyle'ın antipatik kuzeni Kyle Schwartz'ın görünüşünün Matt Stone'a benzerliği de dikkatimi çekmişti.

South Park'ın tuhaf genetik profesörü Alphonse Mephesto aslında 1996 yılında çekilen "The Island of Dr. Moreau" filminde Marlon Brando'nun canlandırdığı karakterin adıdır. Diziyi takip edenler 4x06 "Cartman Joins NAMBLA" bölümünde Alphonse Mephesto'nun NAMBLA(North American Marlon Brando Look-Alikes) üyesi olduğunu hatırlayacaktır. The Island of Dr. Moreau filminden 'tanıdık' gelebilecek bir görüntü için: bkz.

Dr. Mephesto'nun yanındaki ufaklığın adı Kevin'dır.

Matt Stone Kenny'i seslendirirken kıyafetinin kolundan konuşmaktadır. Fakat South Park: Bigger Longer & Uncut'ta Kenny'nin kapşonunu çıkardıktan sonra net duyulan elveda konuşmasını Mike Judge seslendirmiştir. 8x06 "The Jeffersons" adlı bölümdeki kapşonsuz Kenny seslendirmesini ise -IMDB'ye göre- Matt Stone yapmıştır.

Jimbo Kern, Stan'in babası Randy Marsh'ın üvey kardeşidir. Ned ile silah arkadaşlığı yaptığı Vietnam'da helikopter pilotuydu.

South Park: Bigger Longer & Uncut'ta Dr. Gouache karakterini George Clooney, 3. sezonun ilk bölümü "Rainforest Schmainforest" taki bayan öğretmen karakterini ise Jennifer Aniston seslendirmiştir.

Kenny aslında sarı saçlı ve mavi gözlüdür. Saçlarının sarı olduğu birçok bölümde görünürken, 8x01 "Good Times With Weapons" adlı anime tipi bölümde Kenny'nin gözleri mavidir.

South Park diye bir kasaba yoktur, "South Park" aslında Colorado eyaletinde bulunan, yaklaşık 2800 kilometrekare genişliğinde bir havzadır. Denver şehrinin 100 kilometre güneybatısında yer alır. Trey Parker ve Matt Stone bu havzada bulunan Conifer kasabasında doğup büyümüşlerdir.

Russel Crowe'un kendisiyle dalga geçilen bölüm(6x04 - The Terrance & Phillip Movie Trailer) hakkındaki görüşleri için bkz.

Cartman'ın annesi aslında babasıdır; Alphonse Mephesto'nun açığa çıkardığı gerçeğe göre Eric'in annesi Liane Cartman hermafrodittir ve başka bir kadını kendisinden Eric'e hamile bırakmıştır.

The Passion of the Jew bölümünde Passion of Christ filmini beğenmeyip "Baseketball'daki gibi gidip paramızı geri alalım" diye yollara düşen Kenny ve Stan'in bahsettiği 'Baseketball', Trey Parker ve Matt Stone'un birlikte oynadıkları filmdir. Şimdi linkini bulamadığım bir Youtube videosunda ikili "kötü filmin ne demek olduğunu biliyoruz, Baseketball'u biz yaptık" diyorlar.

South Park ve İslam:

5x04 "Super Best Friends" te dünyayı kötülüklerden koruyan peygamber-ruhani önderler birliğinde Hz. Muhammed de var. Hz Muhammed'in özelliği "ateş gücü"ne sahip olması. Nereden alaka kurmuşlar bilemiyorum.

Saddam Hüseyin zaten dizideki öncü karakterlerden. Kanadalı tipinde çizilmiş, Matt Stone tarafından cıvık bir dublaj ile seslendiriliyor. Kanada'yı ele geçirmeye kalkıp yakalanıyor. South Park - Bigger, Longer & Uncut'ta da başrolde ve Şeytan ile aşk yaşıyor.

10x03 ve 10x04 (Cartoon Wars I ve II) bölümleri Family Guy dizisinin Hz. Muhammed'i ekranda göstermesi üzerine kurulu.

11x10,11,12 bölümlerinde (Imaginationland I-II-III) Imaginationland'i bombalayıp duvarı yıkan teröristler Müslüman, intihar saldırısını da"Allah" diyerek yapıyorlar.

Çocuklar 5x09'da Afganistan'a, 6x17'de Irak'a gidiyorlar.

11x04 "The Snuke"te South Park kasabasına müslüman bir aile katılıyor yerleşiyor, fakat terörizmle ilgili suçlanmalarına tepki gösterip bölüm sonunda kasabadan ayrılıyorlar.

South Park ve Türkiye:

8x07 "Goobacks" adlı bölümde gelecekten gelen insanların Çince, İngilizce ve Türkçe karışımı bir dil konuştuğu ifade ediliyor.

2x01 "Not Withouth My Anus"te Saddam'ın milliyeti hakkındaki karmaşada Saddam için "Turkish dictator" de deniliyor.

2001: A Space Odyssey

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Sun, 28 Dec 2008 00:04:00 +0000

Stanley Kubrick'in baş yapıtını izleme şansı buldum; izleme süreci oldukça 'sancılı'ydı, çok sıkıldım.

Yine de bölümlerde anlatılmak istenenleri anlayabildim; zaten Tüfek, Mikrop ve Çelik ile başlayan insanoğlunun alet kullanması ve evrimi ile ilgili merakım bu filmle tavan yapmış oldu.

Filmin daha sonraki uzay ve insan-makine ilişkileri temalarını işleyen filmlere de öncülük ettiği farkediliyor, örneğin yönetici bilgisayarın insana karşı koyuşu WALL-E'de birebir işlenmişti.(AROG'da da gereksiz bir monolit detayı vardı)

Finaller başlamadan buralara uğramak, Lawrence of Arabia ve Animal Farm filmleri hakkında da yazmak lâzım.

~Filmin anlaşılmasına oldukça yardımcı olacak bir link:
http://www.kubrick2001.com/

Uykusuz

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Wed, 12 Nov 2008 17:48:00 +0000

Uykusuz'un birinci yılı çoktan doldu. Mizah dergilerinin her sene kuruluş yıldönümlerinde verdiği hediyelerden (çoğunlukla dergi hallerini anlatan bir kitapçık olur) Uykusuz'unkini almak nasip olmadı. Derginin son sayfalarında "bekleyin hediyemiz gelecek" diyorlardı ama bekleme süresini geçeli çok oldu.

Son haftalarda bazı çizerler eski çizimlerini göndermeye, bazıları da arada bir tatil yapmaya başladı. Uykusuz ekibi ya çok yoğun ya da fazla serbest. Bizim bu durumda Ersin'in ve Memo'nun çok defa kendi tembelliklerinden yakındığı aklımıza geliyor.

Efkâr Sebepleri

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Wed, 12 Nov 2008 16:47:00 +0000

2008 - 2009 ÖĞRETİM YILI - GÜZ DÖNEMİ - EGE ÜNİVERSİTESİ MÜHENDİSLİK FAKÜLTESİ BİLGİSAYAR MÜHENDİSLİĞİ BÖLÜMÜ LİSANS EĞİTİMİ ARASINAV TARİHLERİ (24 Kasım 2008 - 29 Kasım 2008)

107 Algoritma ve Prog-I 28/11/2008 Cuma 09:00-11:00 B7-B8-B3-B4-B1
223 Mantık Devreleri Tas. 24/11/2008 Pzts. 11:30-13:30 B7-B8-B4
204 Veri Yapıları 25/11/2008 Salı 11:15-13:15 B7-B8-B4
211 Doğrusal Cebir ve Nümerik Yöntemler 26/11/2008 Çarş. 11:30-13:30 B7-B8-B3-B4
225 Otomata Teorisi 27/11/2008 Perş. 11:30-13:30 B7-B8-B3
202 Diferansiyel Denklemler 28/11/2008 Cuma 11:30-13:30 B7-B8-B3
203 Elektrik Devreleri 29/11/2008 Cmts. 10:00-12:00 B7-B8-B3

StumbleUpon: İnternette "Zap" Keyfi

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Wed, 22 Oct 2008 08:23:00 +0000

StumbleUpon, internetten sıkılanlar ve hep aynı siteleri dolaşmaktan bıkanlar için tam anlamıyla bir ilaç.

StumbleUpon, üyelerinin internette beğendiği siteleri kaydedip, konularına ve dillerine göre kategorilendiren ve bu sitelerde gezinme hizmetini bir araç çubuğuyla önünüze getiren bir sistem. Eklenti, kullanıcının SU üyesi olurken seçtiği alanlara göre, önüne hepsi seçkin olan çok güzel siteler getiriyor. "Stumble yapmak" kısa bir sürede bağımlılık yaratan bir eylem haline geliyor.

Aynı zamanda sadece Youtube, BBC, Myspace gibi büyük sitelerin beğenilen sayfaları arasında da gezilebiliyor ve "sadece x kullanıcısının seçtiği siteleri göster" seçeneği ile arkadaşlık sistemi de var.

Sizin yapmanız gerekenler; üye olup eklentiyi tarayıcınıza yüklemek, ilgi alanlarınızı belirlemek ve sıkılınca SU araç çubuğunu açıp "Stumble" yapmak.

Ayrıca "StumbleImages" ve "StumbleVideos" ile sadece görsel öğeler arasında da gezinilebiliyor. Eklentiyi yükledikten sonra "I like it" butonunu kullanarak veritabanına site ekleyebilir, veya ekli olan siteyi beğenmediğimizi bildirebiliyoruz.

Mahkeme Kararı Temizleyicisi

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Sun, 19 Oct 2008 21:54:00 +0000

"Mahkeme Kararı Temizleyicisi" kısa adıyla makat (!?) mahkeme kararıyla yasaklanan sitelere erişim sağlayan bir program.

http://fehmi.ozuseven.com/makat/ adresinden indirilebilir.

Aslında "temizleyici"den çok "temyizleyici" özellik taşıyan programa neden bu kısaltmayı uygun görmüşler bilemiyorum, amaç eleştirmek midir, yoksa dikkat çekmek midir bilinmez. Ama önemli olan adı değil işlevi zaten.

Sevdiğim Filmler #2

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Sat, 18 Oct 2008 18:02:00 +0000

Ben-Hur: Bilgisayar teknolojisinin gelişip "300" gibi bilgisayar oyununa benzer "tarihi" filmler yapmasından yıllar önce, 1959 yılında çekilmiş, 11 Oscar kazanmış, üç buçuk saatlik dev film. Putperest Roma'ya başkaldıran İsrailli Juda Benhur'un asil bir adamlıktan forsalığa uzanan, oradan ise Roma'da ünlü bir varis olmasıyla devam eden serüveni, olayların arka planında ise yeni bir peygamberin, Hz. İsa'nın doğuşunu anlatan film, üç buçuk saat boyunca gerçekten insanı sıkmıyor. Özellikle filmin en sonlarında; Hz. İsa'nın, çarmıha gerilirken kendisini bu duruma düşüren insanlar hakkında söyledikleri hâlâ aklımdan çıkmaz: "Ne olur onları affet babacığım, ne yaptıklarını bilmiyorlar..."

Saving Private Ryan: Bir filmin "90'larda Steven Spielberg tarafından çekilen, Yahudi-Nazi ilişkilerini de barındıran dev bütçeli, Hollywood yapımı bir İkinci Dünya Savaşı filmi olması" demek zaten filmin aynı zamanda çok popüler olması anlamına da gelmektedir, ve bu tür popüler filmler bir süre sonra kimse tarafından "sahiplenilmez". Fakat tüm zamanların en iyi savaş sahnesi seçilen Omaha Sahili çıkartması ile başlayan "Er Ryan'ı Kurtarmak" çok etkilendiğim filmlerden biri olup, İkinci Dünya Savaşı'na ilgi duymamda etkisi çok büyüktür.

Yorumsuz

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Mon, 13 Oct 2008 09:47:00 +0000

Üniversiteli işsiz madende iş arayacak...

Karadır Kaşların

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Mon, 06 Oct 2008 16:15:00 +0000

Zonguldak türküsü "Karadır Kaşların"ın farklı sanatçılar tarafından yorumlanışları.

Dosyaların hepsi Rapidshare'dedir.

THM Radyo Kayıtlarından:

En Sevdiğim Filmler

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Wed, 01 Oct 2008 11:02:00 +0000

Etiketlere baktığınızda da anlayacağınız gibi ulvî amaçlarla yazılmış bir yazı değil, sadece sevdiğim filmlerden böyle ara sıra bir iki paragraf bahsedeceğim.

Godfather I: Bir çok "en iyi filmler" listesinde zaten ilk sırada olan filmdir Godfather I, haklı olarak. Hikayesiyle, karakterleriyle, müziğiyle zaten efsanedir, popüler kültürle mafyayı tanıştırmıştır.

Bu filmde Marlon Brando'ya Oscar kazandıran "Vito Corleone" vardır, hem büyük bir organize suç lideri hem de herkese güven veren iyi adamdır; filmi izleyen herkes herhalde gerçek hayatta Vito Corleone karşısına çıkarsa "godfather" diyerek eline sarılır. Ailesine zaafı vardır, "Ailesiyle vakit geçirmeyen biri asla gerçek bir erkek olamaz" der, bunu eşini devamlı aldatan Santino'ya bakarak söyler; oğlu Michael'a Don unvanını devrettikten sonra verdiği derslerden birinde ise hayatına bakışını özetler "Aileme baktığım için özür dileyecek değilim".

Sıradan mafya-organize suç filmlerinin çok dışında durur Godfather I. Aile-erkeklik-güç temalarına fazla yüklendiğinden "en fazla erkeklik hormonu salgılanmasına yol açan film" olduğu söylenir.

Godfather II: Her şeyden önce çok mükemmel bir "devam filmi", ilk filmdeki hikayen ve atmosfer bu filmde kesinlikle bozulmamıştır; ilk fimden öncesini, Andolini ailesinin Sicilya'nın Corleone kasabasında yaşadıklarını da öğreniriz, daha sonra ise ailenin tek sağ üyesi Vito'nun New York'a gelip genç bir adam olarak İtalyan mahallesinde büyümesine tanık oluruz.

Robert De Niro bu filmde 45 dakika canlandırdığı Vito Corleone'un gençliği rolüyle Oscar ödülüne layık görülmüştür.

Küba Devrimi, Fredo'nun Michael'a başkaldırışı, Frank Pentangeli'nin Tom Hagen ile "Roma İmparatorluğu" usüllerine göre imzaladığı anlaşma filmde dikkat çeken noktalardır. Michael Corleone ise yine "kazananan" olmasına rağmen ağabeyi Fredo ve eşi Kay dahil karşısında durabilecek herkesi hayatından çıkartır, sonunda sadece kendisiyle baş başa kalır.

Puslu Kıtalar Atlası

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Wed, 01 Oct 2008 09:23:00 +0000

Yeniçeriler kapıyı zorlarken düşler üstüne düşünlere dalan Uzun İhsan Efendi ,kapı kırıldığında klasik ama hep yen kalabilen sonuca ulaşmak üzeredir. Dünya bir düştür. Evet,dünya... Ah! Evet,dünya bir masaldır. Geçmiş üzerine, dünya hali üzerine, düşler ve puslu kıtalar üzerine bir roman.

Üniversite 1. sınıfta Türk Dili dersi hocamızın ikinci dönem finali için okumamızı zorunlu kıldığı bu kitap, benim gibi Osmanlı tarihi delisi bir adamın İhsan Oktay Anar külliyatı ile tanışmasına vesile oldu.

"Puslu Kıtalar Atlası" romanın içinde babası Uzun İhsan Efendi'nin telkinleriyle silik karakterine hiç de uygun düşmeyen maceralara sürüklenen Bünyamin'e rehberlik ediyor; oğluna kendi yapamadığını yapmasını, gezip dünyayı tanımasını öğütleyen İhsan Efendi aslında "Rendekar"ın "Zagon Üzerine Öttürmeler" eserini okumuş, düş gücüyle tüm dünyada insan yaşamına tanık olmuş, oğluna da hayatına yön verecek bu kitabı bırakmıştır.

Romanın genel hikaye akışının dışında betimlenen Alibaz isimli yaramazın maceraları, dilencilerin dünyası, ayı oynatmayla geçinen çingenelerin yaşamı gibi Osmanlı evreninde yer alan küçük hayatların betimlenmesiyle okuyucu tam bir hayaller dünyasına giriyor.

Yazara gelince; İhsan Oktay Anar, Ege Üniversitesi Felsefe Bölümü'nde bir akademisyen, bugün aynı bölümde yardımcı doçentlik yapıyor. Şimdiye kadar yayınlanmış kitapları ise Puslu Kıtalar Atlası(1995), Kitab-ül Hiyel(1996), Efrasiyab'ın Hikayeleri(1997), Amat(2005)ve en son Suskunlar(2007).

Puslu Kıtalar Atlası, tarihle, felsefeyle, İstanbul ile, fantastik edebiyatla ilgilenenlerin kaçırmaması gereken sıradışı bir roman.

Rendekar doğru mu söylüyor ? "Düşünüyorum öyle ise varım", oldukça makul.
Fakat bundan tam tersi bir sonuç, varolmadığım, bir düş olduğum sonucu da çıkar.
Düşünen bir adamı düşlüyorum. Düşündüğümü bildiğim için ben varım.
Düşündüğünü bildiğim için, düşlediğim bu adamın da var olduğunu biliyorum. Böylece o da benim kadar gerçek oluyor.
Bundan sonrası çok daha hüzünlü bir sonuca varıyor.
Düşündüğünü düşlediğim bu adamın beni düşlediğini düşlüyorum.
Öyleyse gerçek olan biri beni düşlüyor. O gerçek ben ise bir düş oluyorum.

Sentez Gibi

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Fri, 12 Sep 2008 23:12:00 +0000

Server Tanilli:

Burjuva, sosyal statüsünü ve gücünü; eğitiminden ve ticari etkinliğinden alan kentli kişi demektir.

11. yüzyıldan başlayarak Haçlı Seferleri'nin getirdiği teknik gelişmeler ve şehirleşmenin uyanışı ile kentler surlarla çevrili müstahkem mevkii olmaktan çıkıp sanayî ve ticaretle uğraşan merkezi yerleşim bölgeleri oldular, bu kentlerde burjuvazi adında yepyeni bir sınıfın ortaya çıkmasına sebep oldu.

Burjuvazinin serveti toprağa değil piyasa için yapılan üretime ve ticarete dayanmaktaydı. Artık tarım tek ve en büyük ekonomik faaliyet olmaktan çıkıyordu.

Kentler geliştikçe şehirler ile kırsal kesim arasındaki çizgi belirginleşti ve işbölümü gerçekleşti; kentler tarımdan uzak durarak ürettikleri ticari ürünleri köylere sattılar, köylüler ise yiyecek gibi temel maddeleri şehirlere sattılar. Daha sonra ise üreticiler ve zanaatkarlar arasına işbölümü gerçekleşti, daha çok uzmanlaşma görüldü ve daha çok meslek ortaya çıktı.

Bu gelişmeler kredi almanın, özel bankaların kurulmasının yolunu açtı, her milletin uluslararası politikalarında rol oynayan büyük tacir aileleri oluştu. Burjuvazi bilme ve sanat dallarına da büyük ilgi gösterdi; zengin aileler ve yöneticiler sanatçıları, bilim adamlarını koruyup, finanse ettiler ve sonunda burjuvazi "Rönesans" adlı kültür devrimini yaptı. Sanatın ve bilimin gelişmesiyle ortaya çıkan "Aydınlanma Felsefesi" burjuva kültürünü 18. yüzyıldaki "Aydınlanma Çağı"nda doruk noktasına ulaştırdı.

Atilla İlhan:

Atatürk Devrimleri'nin toplumbilimsel açıklaması Türkiye'nin feodal ümmet toplumundan burjuva ulus toplumuna geçişidir. Atatürk'ün öncelik ettiği bu devrimin sonunda liberal kapitalist, vatandaşları devletin karşısında eşit, laik, çağdaş bir demokrasiye ulaşmak gerekiyordu.

O, devrimi burjuvazinin organik bağlarla oluşmadığı, tam tersine komprador niteliklerle dışa bağlı-taklitçi olarak oluştuğu bir ortamda tarihsel bir blok olarak devrimini somutlaştırmaya çalışıyordu. İlk hedefi bu yüzden devrimin dayanağı olacak millî burjuvaziyi oluşturmaktı, taşlar yerine oturmadan ve liberal-demokrat ortam sağlanmadan işleri sıkı tutması da bu yüzdendir.

Türkiye'de de belki ekonomi emperyalizmin denetimine verilmemiş olsaydı ulusal burjuvazi sanayileşme atılımını gerçekleştirecek, bu yoldan sağlıklı bir şekilde oluşturmuş proleterya da sosyalizmi gündeme getirecekti.

Fakat toplumun gelişme aşaması ekonomik ve siyasal düzeyde gerçekleştirmek istediklerinin temelini oluşturamamışsa devrim tepeden inme olarak kalır ve yönetimler merkeziyetçi bürokrasi diktalarına dönüşür.

Bu yüzden, Mustafa Kemal, devrimini hemen bir sosyalist devrime dönüştürmeye kalksaydı ancak az sanayileşmiş merkeziyetçi bir bürokrasi diktası olabilecektik, yönetimin adı sosyalist olmakla birlikte demokrat olamayacaktı.

12 Eylül deyince...

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Fri, 12 Sep 2008 08:31:00 +0000

12 Eylül tarihi, bir Türk komutanının ordusuyla yazmaya kalktığı destanın hazin sonlanışının yıldönümüdür.

Hayır, komutan tabii ki Kenan Evren değil.

Yıl 1683, Merzifonlu Kara Mustafa Paşa, Padişah IV. Mehmet'ten Yanık Kalesi(Avusturyalıların Gyor'ü)'ni kuşatmak için müsaade almış, müttefiklerinin de desteğiyle 300 bin kişilik bir kuvvete komuta eder hale gelmişti. Fakat daha sonra hırsına yenilmiş, gücüne aldanmış ve Viyana(Beç) şehrini muharasa etmeye kalkmıştı.

Fakat kuşatma uzamış, orduda ikmal sıkıntıları artmış ve dağılmalar gözlenmişti. İmparator Leopol'ün kuzeyden topladığı ordu ve Sobieski'nin Leh ordusu Viyana'ya hareket etmeye başlamıştı.

12 Eylül 1683 sabahının ilk saatlerinde Kutsal İttifak birlikleri şehrin yakınlarındaki Kahlen Berg("Çıplak Tepe")'e ulaştı. Düşmanın "Alaman Dağı"na ulaştığını gören Paşa, 04.00 sıralarında hemen bir karşı saldırıya girişti, fakat saldırıya giriştiği kuvvet kadar güçlü bir kuvveti de şehir için tutuyordu, ordu tepelerden gelen düşmanı durdurmaktan önce şehir burçlarına bayrak dikme arzusundaydı. 12 saatlik çarpışmayı sonlandıran Sobieski'nin yaklaşık 20 bin süvariyle kalktığı hücum oldu. Hem tepe önlerinde hem şehir önlerinde savaşan ordu her cepheden gelen bu büyük saldırıya karşı koyamadı ve bozguna uğradı.

Halbuki kuşatma sırasına yapılan bir sürü hatadan ayrı olarak, "sadece" Kırım Hanı gücendirilmeyip savaşta tutulsaydı 30 bin Tatar atlısı Sobieski'yi Avusturya'ya bile yaklaştırmazdı.

"Dönemlere böl, kolay ezberlet" mantığı Osmanlılar için dönüm noktasını kuşatmada uğranılan yenilgi olarak öğretse de asıl hezimet 1683-1699 arası yaşanan savaşlarda olmuştur. 1684'te Papa'nın "sponsorluğunda" Linz'de kurulan ittifaka Lehistan, Habsburg İmparatorluğu, Rusya ve Venedik katılmış; bu devletler sırasıyla Erdel/Podolya, Macaristan, Kırım/Azak ve Dalmaçya/Mora/Ege'den saldırıya geçmişlerdir. Dördüncü Mehmet(Avcı)'in etkisiz yönetimi bu saldırı için bir şey yapamayınca 1687 Mohaç bozgunundan sonra ordu padişahı devirmiş, fakat yine de 1699'a gelindiğinde, Karlofça'da, hezimet şartları kabul edilmiştir.

Dört Hristiyan devletin 16 yıl aralıksız Osmanlı Devleti'ne saldırdığı bu büyük savaşa -İnebahtı ve Niğbolu için rahatlıkla Haçlı Seferi denirken- "Haçlı Seferi" tanımı kullanılmıyorsa, olsa olsa bu kavramdan daha da geniş bir şeyler ifade ettiği içindir.

Vikipedi'de aktif yazarlık yaptığım sırada Vikiyazar kullanıcı isimli bir ağabeyimizle başlatıp, alt-ilgili maddelerini de doldurarak seçkin madde olarak teslim ettiğim maddeydi Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları . Şimdi bir çok sitede paylaşım olarak doğrudan kopyalandığını görüyorum. Birileri okuyacaksa zararı yok, hatta ne mutlu bize, ama siz yine de orjinal kaynaktan, Vikipedi'den okuyun.

Uykusuz İmza Günü

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Sun, 20 Apr 2008 09:06:00 +0000

13. İzmir Kitap Fuarı'nın açılış günü, 19 Nisan Cumartesi günü Uykusuz dergisi çizerleriyle imza gününde buluştuk.

Uykusuzların daha önce İzmir'e gelmemesi yüzünden kalabalık çok sıkıntı yarattı. 14.30'da oraya gelmiş olarak son dakikalarda kaynak da yapmamıza rağmen ancak 19.30 da posterleri imzalatabildik, yani 5 saat -yazıyla beş saat- bekledik. Tüm fuarı gezenlerin sayısı kadar Uykusuz fanatiği vardı, sıra Salon2'de yılan gibi kıvrılıyor, ve erimek bilmiyordu. Sıranın yazar masasına açıldığı yer kalınlaşıp sıkışınca geçen dakikaların da etkisiyle bağrışmalar da duyuldu. Bize de bellerimiz artık "otur lan yeter" diye bağırıyordu.

Sıradan arada bir paydos edip çizerlere yakından baktık, inceledik. Yiyecek atmayın dediler. Atmadık biz de. Fotoğraflarını çektik.

Fırat Budacı ve Vedat Özdemiroğlu yoktu.

Hızla erimesi gereken bir sıra varken tabii ki sağlıklı fotoğraf çektirebilme ve sohbet edebilme imkanı oluşmadı. Memo'yla "Çağatay'da kaç a var sorunsalı" üzerine ufak bir konuşma oldu. Umut Sarıkaya'yı bulmuşken konuşmadan bırakmak da olmazdı "Benim de Söyleyeceklerim Var - 2" geliyor mu" diye sorduk, "Bilmiyorum ki... valla bilmiyorum ya" dedi. "Bekliyoruz" dedik. Zaten biraz daha üstüne gitsek "ben bilmem, sen daha iyi bilirsin" diyecekti.

Grubun en hareketlisi, hatta tek hareketlisi Bülent Üstün farklı bir kişilikti tabi onu ayrı tutuyoruz, en basitinden fotoğraf çekelim deyince "tamam abi çekelim", "bi tane daha çek" veya tipini değişik gördüğü kızlara "napıyosun büyücü" demesi .Kötü Kedi Şerafettin'i ancak Bülent Üstün yazabilirmiş gerçekten de.

Fuar genel olarak biraz sıkışık bir alanda kurulu. Yayınevlerinden özellikle Türk Solu,'nun standı hem "janjanlı" ürünleri, hem kibar stand görevlileri ve düzenli yapısıyla ilgi görüyordu.

Film : 10.000 B.C.

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Tue, 18 Mar 2008 16:51:00 +0000

Geçenlerde izlediğim 10.000 B.C. (M.Ö. 10.000) filmi hakkında aklıma takılan bir kaç şeyi paylaşmak istiyorum. Yazdıklarım spoiler içeriyor, filmi izlemeyenlerin okumamasını öneririm.

**********

Açıkçası senaristler milattan önce 10.000 li yıllar diye filmin içine her türlü antik öğeyi sokuşturmuşlar. Daha filmin en başında Yagahl kabilesindeki ırki tutarsızlık göze çarpıyor. Küçücük kabilede başroldekiler renkli gözlü ve beyaz insanlarken, kabilede bir çok kişi daha esmer-İrani özellikler taşıyor, kabilenin 'Bilge Ana'sı ise hepsinden farklı olarak Mongoloid özellikler taşıyor.

Gelelim coğrafyaya. Film eşsiz bir coğrafyada geçiyor; devasa kar kütlelerinin her yeri kapladığı ve mamutların yaşadığı dağlık bölgelerden inince hızla yağmur ormanlarına geçiş yapılıyor, oradan sonra esirlerin sürüklendiği bozkırımsı topraklar geliyor, peşinden ise "kum denizi", yani çöl!

Olayların geçtiği yer Mısır ise, karlı dağların ve beyaz tenli Yagahllar'ın bölgede işi ne?

Yagahl kabilesinin üyeleri atlılar tarafından kaçırılmıştı. Yine şurada atın evcilleştirilmesi için en erken tarihin M. Ö. 4000 olduğunu söylüyor.

Ormandaki dev "Terör Kuşları" yani "Phorusrhacoid"ler ise 62 milyon - 2.5 milyon yılları arasında yeryüzüne konuk olmuş. Ve bu kuşlar sadece Güney Amerika'da yaşamış, Afrika-Asya-Avrupa'da bulunmamışlar hiç. (bkz)

Filmde Mısır'da devasa piramidler vardı, ama Mısır'daki ilk piramid olan Djoser piramidi M. Ö. 2750 yılında yapılmış.

Ek olarak en sonda Firavun'un uzun mesafeden mızrakla yere serilmesi ise 300'deki "Dhalsim"in vurulmasına çok benzemiş, başka bir seçenek olmayabilir, ama böyle de taklit gibi olmuş.

Merak eden varsa film yine de izlenilebilir, ama çokça görsel efekt ve heyecan içeren bir film olarak. Üstteki tutarsızlıklar filmin Hollywood'un sadece para verip gişe hesabı yaptığı filmler kategorisine girmesine neden oluyor.

Doğu Karadeniz Gezisi

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Fri, 14 Mar 2008 17:06:00 +0000

Daha önce MSN'deki alanıma koyduğum 2007 Haziran'ında gezdiğim Doğu Karadeniz gözlemleri ve anıları yazımı buraya da aktarıyorum.

*********

22 Haziran Cuma günü saat 21'de "İnkum Tur" adlı tur organizasyonuyla yola çıktık. Otobüste ezici çoğunluk kadınlardı, tur başkanı ile samimim olmaları ve turu istediği gibi yönlendirmeleri sonucu, oldukça hareketli bir tur oldu, hatta bu hareketlilik yeri geldi "azıtma"ya bile dönüştü; otobüs yeri geldiğinde stand up sahnesi yeri geldiğinde tekerlekli düğün salonuna dönüştü.

İlk gece uykuya erken dalamayan bünye nedeniyle zorlandık, ancak bir saat falan uyuyabildik. Sonraki günlerde de Rize yaylarının soğuğu-klima ikilisinden biri soğuk aldırdı.Yolculuk bazen zorlaştı.

İkram olarak ise sıkıntımız yoktu(Bayan ağırlıklıydı dedik ya).

Merzifon-Havza-Samsun
Sadrazam ve serdar-ı ekrem Kara Mustafa'nın memleketiyle dinlenme aralarında durmamız dışında alakamız olmadı. İlk gün saat sabah 5 gibi burada -açıkçası kötü bir yerde- durduk, dönerken ise güzel ama sivrisinek cenneti olan "Anadolu" isimli bir tesiste durduk.
Samsun'a giderken Merzifon'dan sonra Havza'ya uğradık. Açıkçası Havza'yı çok daha farklı umuyorduk; daha gelişmiş, düzenli, Atatürk'ü anımsatacak heykel, anıt türü nesnelere sahiptir zannediyorduk. Kestirip atarsak, hiçbir şey görmedik.

Dönerken, Havza'ya gelmeden önce ise ağaçların seyrekleşip bitki örtüsü yavaş yavaş bozkırlaştığına tanık olduk.

Samsun'a vardık, Samsun düzenli ve büyük bir şehir. İlk durağımız Milli Mücadele'nin "Hicret"ini gerçekleştiren Bandırma Vapuru'ydu, Allah'tan gerekli bakım yapılmıştı ve çevresi düzenlenmişti. Özellikle yanında fotoğraf çektirdiğimiz çiçeklerden Türk bayrağı çok güzeldi. İçeride balmumu paşaların toplantısı da görülmeye değerdi.

Vapuru gezmeyi bitirdiğimizde otobüs ahalisi hemen yakınlardaki pazara daldı. Biz biraz gezelim dedikse de gecenin yorgunluğu ve havanın sıcaklığı nedeniyle bu gezmekten çok yarı baygın sürünmeye benzedi. Gariptir, o kadar cadde içinde su alacak doğru dürüst bir büfe bile bulamadık, deli gibi susuz dolaştık.

Daha sonra burada Arkeoloji müzesine girdik. Hitit döneminden ve daha eskilerden kalma takılar, araç gereçler, paraları inceledik, yörük kıyafetleri, silahları da vardı.

Ordu
Ordu il sınırları içerisinde ilk Çakırtepe'ye uğradık.Buradan Ünye'yi seyrettik, manzara ve mekan etkileyiciydi. Ama buradan sonra gittiğimiz Boztepe'de ayaklarımıza serilen tüm Ordu kadar da ilginç değildi. Ordu'yu o yükseklikten ilk gördüğümüzde otobüsteki bayanlar ilginç çığlıklar attı. Kimileri çığlıklarına "uçak gibi olduk sandım" diye savunma yaptı.

(Fotoğraflar; üstte: Çakırtepe'den Ünye ve altta Boztepe'den Ordu)

Ordu'nun büyüklüğünü ve nüfusunu Zonguldak'la karşılaştırınca arada fazla fark olmadığını fark ettik, demek bizim memleket Zonguldak böyle düz arazi üzerinde kurulsa görünüşü böyle olurdu.Ama bizde bu güzellik yerine denizden sonra hemen başlayan sıkışık tepeler, ve üzerlerinde gittikçe yoğunluğu azalarak tepe başına 5 eve kadar düşen çarpık konutlar var. ÖSS'den önceki gün sınava gireceğim okulu bulmak için o tepeleri çıkarken yaşadıklarımı unutamam. Çarpıklık bizim şehrin en karakteristik özelliği.

Fatsa'nın ise içine girmedik, ama ilk gece burada "Yalçın Otel" adlı bir otelde kaldık. Dört yıldızlı, büyük, güzel bir oteldi, lobide otel sahibinin Atilla Koç, Erkan Mumcu ve bir çok politikacıyla olan fotoğraflarını gördük. Yalnız canlı müzik kötüydü, "Şu Metris'in önü bir uzun alan" şarkısı akşam yemeği müziği yapılmaz.

Giresun
Pazar günü Uzungöl'e doğru giderken Giresun'u sadece otobüsten görebildik, dönüşte ise yine içine girmedik ama dışarıdan seyretme imkanı bulduk ve kaleye çıktık. Ordu'da başlayan fındık tarlaları burada gittikçe yoğunlaşmıştı, şehir Fiskobirlik büroları, belediyenin her tarafa işlediği fındık desenleriyle tam bir fındık kenti olduğunu bize hissettirdi. Sahili de güzel ve sakindi.
Dönerken uğradığımız Kale'de Giresun manzarasıyla birlikte Topal Osman Ağa'nın mezarını da ziyaret ettik, onun harekatlarını simgeleyen bir pano da vardı. Bazı tarihe saygılı Giresunlular bu panoda kendi isimlerine de yer açmışlardı. Fiskobirlik'ten fındık, ezme vesaire aldık, Çotanaklar'ın stadını da gördük.

Trabzon

Giresun'dan sonra sahil yolu ile Trabzon'a doğru ilerledik. Otobüs sahil yolu ile ilçelerden geçerken, irili ufaklı kumsalların sayısının çokluğu kadar, bu kumsallarda çok az kişinin denize giriyor olması da bizi şaşırttı.Bunu bölgenin muhafazakar yapısına yorumladık.

Dönerken akşam uğradığımız şehrin kalbinin yattığı cadde ise gerçekten güzeldi, açıkçası "kapalı yapı" dan fazla bir eser yoktu.

Biraz da siyaset konuşacak olursak; Trabzon ve ilçelerinde diğer şehirlerden farklı olarak Milliyetçi Hareket'in yaygın destekçisi vardı.

Uzungöl

Pazar günü gittiğimiz Uzungöl'e ilk vardığımızda açıkçası aklımızdaki manzarayla karşılaşamadık; fotoğraflardaki o sade hali yoktu, ortalık cıvıl cıvıl, ana baba günü gibiydi, güneşli hava yüzünden de İsmail Türüt'ün sandal tepesinde "nerde benim gaybana" derken bize gösterdiği koyu yeşil renkleri belli olmuyordu. Ama hakkını yemeyelim, yine de çok güzel bir yerdi; etraftaki yerleşimlerde yaşayan insanlar belki de öyle bir yerde yaşadıkları için ne kadar şanslı olduklarını bilmiyorlardı, ama o kadar turistin çırpınması boşuna değil. Alttaki fotoğraflar durumu anlatır sanıyorum.

Sümela Manastırı

Pazartesi günü ise Sümela Manastırı'ndaydık.Manastır'a giden yerleşim bölgesine ulaşmak ayrı bir dert, oradan minibüsle ormanların arasında Manastır'a yakın bir yere çıkmak ayrı bir dert, çıkılan yerden Manastır'a ulaşmak daha büyük bir dertti. Yorgunluk bir yandan, sarsılmayalım diye uçurum kenarından süren şoförler bir yandan, gerilim üstüne gerilim...Bu tepeleri dinlerini yaşamak isteyen insanların 5., 6. yüzyıllarda minibüs, O403, spor ayakkabı ve hepsinden önemlisi yol yokken tırmandığını düşündüğümüzde azmin insanoğluna neler yaptırabileceğini anladık.

Bu duygularla vardık Sümela'ya, ama tatmin olamadık. Öncelikle restorasyon denen şeyin bazı şeyleri ne kadar batırabileceğini öğrendik; kısıtlı izin çıktığı için az restorasyon yapılıyormuş, bu yüzden devamlı restorasyon halindeymiş. Fotoğraflarda görülen o büyük beş katlı yapıya sadece içeriden bakmakla yetindik, yalnız onun koruduğu iç taraftaki eski tapınağı gezebildik.

Necip Türk milletinin İncil'deki efsaneleri, yani bir bakıma bizim de kutsal kitabımızda yazılmış olayları anlatan fresklere ilgisi ise mükemmeldi. Fresklerin üzeri Mahmut, Veda, Haluk gibi isimlerle bolca çizilmişti. Bir tanesine eğilip baktık, ismini yazmış, altına da tarih atmıştı.Tarih 1956'ydı.Vatandaşın ismini hatırlasam yazacağım, hatırlayamıyorum.

Ekşisözlük buradaki duygularımıza tercüman olmuş.

Madem o kadar öküzsünüz, gidin otlayın, manastır gezmek neyinize kardeşim?

İnsanoğlu hayvanlaşabiliyor muntazaman.

Atatürk Evi
Trabzon içini biraz gezdikten sonra çılgın rehberimizle Atatürk Köşkü'ne çıktık. Köşk, hayatımda gördüğüm en güzel evlerden biriydi. O zamanın koşullarına göre süper bir evdi, kaloriferli ısıtma, içine yiyecek konulabilen bölmeli radyatör, her odanın işlevine göre yapılmış kapı camlarındaki desenler anlatıldıkça şakınlığımız arttı.

Atatürk burada üç kez kalmış; 1924 ve 1930'da burada uğurlanmış, 1937'de geldiğinde ise vasiyetini yazmış. İkinci kattaki duvarda bulunan oldukça ayrıntılı dev Türkiye haritasında Atatürk'ün o yıllarda Dersim'de patlak veren isyan hakkında bu harita üzerinde düşünüp not aldığını söylediler. Haritada gerçekten de Tunceli çevresindeki askeri birlikler gösterilip bunların nasıl yığılacağı çizilmiş, bir de küçük not alınmıştı.

Evin içinde flaşlı ya da flaşsız fotoğraf çekmek kesinlikle yasak olduğu için(nedense?) sadece dıştan fotoğraf çekebildik.

Rize
Rize'de en fazla bulunan şey çay ve "Çaykur Bürosu". Bu bürolardan birinden biz de çay aldık. Rize manzarasını seyretmek ise Çaykur Ziraat Çay Bahçesi'nde üç yüz metre karelik Türkiye'nin en büyük bayrağının altında nasip oldu.(Bkz)

Ayder taraflarına giderken ise manzaralar Doğu Karadeniz'i tam anlamıyla yaşatıyordu. Önce karşımıza çıkan karlı Kaçkarlar, peşinden yol kenarından akmakta olan, gürül gürül dereler... Hemen aklımıza bizim evin hemen ilerisinden akan "sıcak çıksa da kurusam" diye akan Filyos Çayı geliyor. Hangisi çay, hangisi dere diye soruyoruz kendimize.

Trabzon taraflarında da bu derelerden görmüştük. Su gerçekten çok sert akıyordu, rafting yapılıyormuş, biz yapanı görmedik ama botlarını gördük.

Bu derelerin bulunduğu bölgelerin kesinlikle su sıkıntısı çekmediğinden de eminiz. Çünkü dere varsa yol kenarlarından, kayalardan da devamlı kaynak suları, şelaleler akıyor.

Kırsal kesimde tepelerde ise bolca çay bitkisi yetiştiriliyor. Ormanların arasında ağaç çıkmayan her yer çay; ot yerine çay çıkıyor sanki.Bazı tepelere bakıyoruz, insanın bir şeye bağlanmadan durması çok zor, ama çay ekilmiş. Hiç toplayan görmedik, o diklikteki tepede çay toplarken nasıl düşmeden ayakta duruluyor merak ettik.

Tepe ve dik yamaçlarda sadece çay yetiştirilse iyi. İnsanlar buralara ev yapmış. Kaç metrelik tepeler, ulaşımı kesinlikle yok, kurdu, kuşu, ayısı eksik olmaz, ama 3 katlı ev var. Bazılarına bağlı kızaklar var; kızaklar, dereyle kesilen bölgelerde de ulaşım için de kullanılıyor. Ama yüksek yerlerdekilerin çoğunda yok, evler öyle tepede duruyor.

Önümüzdeki koltukta oturan 8. sınıf Fen Bilgisi öğretmenimiz evler hakkında doğru teşhisi koydu: Adamlar "gövde gösterisi" yapıyorlardı.

Ayder Yaylası
Etkileyici manzaralardan sonra Ayder'e ulaştık. Koyu yeşil ormanlar, dağlar yine etrafımızdaydı.Ama yukarılara doğru çıktıkça moralimiz de bozuluyordu. Yeşil yaylanın bazı kısımları çöplerle doluydu."Şenlik var" dediler, ama alakası olduğunu sanmıyorum. Bu kirliliği yaratanlar yaylayı günübirlik piknik alanı olarak görüp de çöp toplayıp atma kültürü olmayan bir kitle, yani oranın vatandaşlarıydı.

Maalesef manzaraların çoğunu otobüsten gördüğümüz için fotoğraf çekemedik, Ayder Yaylası'na vardığımızda ise akşam olmuştu. Buraların fotoğrafları için Bkz: Çamlıhemşin, Ayder

Rize'de politik yapı ise Anadolu'daki herhangi bir şehirle kıyaslanamaycak durumdaydı.B urada Mesut Yılmaz'ın yakında büstleri yapılmaya başlanırsa şaşmamak lazım. Başbakan'ın da Rizeli olduğu unutulmuş sanki. Mesut Yılmaz'ın gülerek arz-ı endam ettiği "Rizeliyiz, Seninleyiz" pankartı her yere asılmış.Özellikle Ayder'e çıkarken geçtiğimiz Çamlıhemşin'de olay iyice abartılmıştı. Bağımsız adayın köy ve beldelerde "irtibat bürosu" olur mu yahu?

Yaylaya geldik orada da aynı afiş her yerde.

Şehir merkezi de benzer durumdaydı. Tesadüfen, yakın zaman önce toptan istifa ettiğini duyduğumuz Anavatan il teşkilatını gördük, Yılmaz yine orada, tabelanın üstündeydi. Başka bir yerde ise 1 nolu irtibat bürosu vardı, etrafının nasıl olduğunu anlatmaya gerek yok.

Başbakan'ın resminin olduğu pankartlar ise ara sokaklarda, sanki "biz de varız" der gibi asılmıştı, ama bu güçsüz bir çığlığa benziyordu.

Bunların dışında Doğu Karadeniz'de Halk Partisi ya da Demokrat Parti fazla destek buluyormuş gibi görünmüyordu.

Rize şahsen İstanbul'dan sonra gördüğüm en çok ilginçliğe sahip şehirdi.

Artvin
Pazartesi günü Ayder'den Sarp Sınır Kapısı'na doğru yola çıktık, Artvin şehir merkezi içeride olduğu için oraya uğramadık, Hopa üzerinden geçtik.Hopa'da yağış başladı, hava kötüleşti, herhalde bu yüzden sokaklarda da hiç kimse yoktu. Sınır kapısına doğru giderken, yoldaki heyelanlar gerçekten ürkütücüydü, sağ şerit taş ve toprakla doluydu, yol kenarı betonla kaplanana kadar dönüş yolu içeriden sağlanıyordu.

Kapıya bakıp döndük.Bekleşen kamyonlar, insanlar gırlaydı. Bizim kapıdaki maceramız hakkında bir sürü söylenti var, hala hangisi doğru bilemiyorum; ya pasaportumuz olmadığı için bir günlük dolaşma hakkını kaçırmışız, ya izin vermişler de seçim hazırlığı olduğu için bir saatlik dolaşma şansından yararlanamamışız, ya da izin vermemişler. Zaten hiçbiri için vaktimiz yoktu.

Notlar:
• Yemek konusunda çok rahat değildik.Fatsa, Ayder ve Uzungöl dışında fazla iyi bir şey yemedik.Yerel yemekler bol; lahana çorbası, hamsi çorbası, Akçaabat köfte, vs... biz bir tek "kuymak "yedik, onu da zaten az biraz "malay" olarak tanıyorduk.Diğerlerini tatmaya fırsat bulamadık.Nasıl olsa bir şeyler yeriz diye her yere dalmayın, biz yaptık, dönerken Çamlık Restaurant diye bir yere daldık, hem çok bekledik, hem yemek kötüydü hem de kazık yedik. Samsun'da Çavuşoğlu Otel'in sabah kahvaltısından da memnun kalmadık.

• Doğu Karadeniz müzikleri hoşumuza gitti sonunda. Uzungöl'e giderken Ferhat Göçer'den bayılan otobüstekilerin "Karadeniz müziği yok mu" ısrarı sonucu bir yerlerden karışık CD bulundu.Özellikle sözleri çok güzel, Hülya Polat'ın şarkıları tam Karadeniz kadınının çalışkanlığını yansıtıyor."Daha gelme bu eve, yürü hayırsız yürü, bıraktın gittin beni, uşaklar sürü sürü....". Kazım Koyuncu'yu zaten severdik.

Ayder'deki otelde ise horon oynattılar turdakilere. Ama tulumla çalınan "sakin" horondu bu, kemençe yoktu, dolayısıyla oynanması kolaydı.

• Çoğu kişi gibi "bu kadar güzel memleketleri varken neden devamlı göç ediyorlar" dedik.Ama iş gördüğümüz gibi değil, biliyoruz.

• Trabzon'daki rehberimize: daha komik fıkralar bulabilirsin.Müzik konusunda ise tek önerim olacak: lütfen şarkı söylemeyi bırak.Karadır Kaşların'ı söylemeye başlayınca cidden sinirlendik, çünkü bizim memleketin türküsünü dalga geçer gibi söyledin.Ama sen ciddi söylüyordun.

• Yazıyı Notepad'de yazdım.Uzunluktan mı devamlı kaydetmekten mi bilmem, basit ve zararsız sandığım bu program garip tavırlar, artistlikler sergilemeye başladı.Notepad'i bozan kişi olarak tarihe geçebilirim.

• Çok önemli not:Karadeniz'de kıyı şehirlerini karşılaştırdığımızdan hep Zonguldak'tan yani merkez ilçeden söz ettik, bizim memleketimiz ve yaşadığımız yer olan Çaycuma candır, canandır, mis gibi yerdir("Mis gibi" derken SEKA kokusunu tenzih ederim.)

1807: İngilizler'in İstanbul Kuşatması

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Thu, 14 Feb 2008 18:20:00 +0000

Avrupa'da yaşlı kıtayı yıllarca kasıp kavuran Napolyon Savaşları'nın 1805 yılındaki "Üçüncü Koalisyon Savaşları" yaşanıyordu. Genel duruma bakıldığında Trafalgar Muharebesi ile Fransız Donanması'nı bozguna uğratan İngilizler dünyanın en büyük deniz gücü olma yolunda emin adımlarla ilerlerken, Napolyon Bonapart Austerlitz Savaşı ile karada üstünlük kazanarak Üçüncü Koalisyon Savaşları'nı galip olarak kazanmış ve Fransız ordusu dünyanın en önemli kara savaş gücü haline gelmişti.

Napolyon, Austerlitz'de^^

Başarıları nedeniyle herkesin örnek aldığı Fransız ordusu 18. yüzyıl sonlarında askeri reform atılımları dikkat çeken Osmanlılar'ın da örnek aldığı bir ordu olmuştu; Osmanlı Devleti ile Fransa arasında zaten Kanuni döneminde başlayan bir yakınlık vardı; bu yakınlık hiç bir zaman tam bir itifak olarak devam etmese de istihbarat alış verişi veya 1683-1699 yılları arasındaki Osmanlı-Kutsal İttifak Savaşları'nda XIV. Louis' nin Avrupa'da Osmanlı lehine oynadığı denge rolü gibi durumlarda işe yarıyordu.

Osmanlı'nın Fransa ile olan eski bağları gibi Napolyon ile de önceden dostluğu olan III. Selim, Fransa'nın İstanbul sefiri General Sebastiani'nin (Horace François Bastien Sébastiani de La Porta) ricası üzerine Eflak ve Boğdan'daki Rus yanlısı olarak bilinen Fener Beylerini değiştirmiş ve yerlerine Fransız yanlılarını tayin etmişti. Peşinden Boğazlar da Rus gemilerine kapanmış ve Ruslara kapanan Boğazlar'ın özellikle Fransız gemilerine açıldığı bildirilmişti. Napolyon buna karşılık olarak padişaha kesinlikle yardım edeceğini, 1804'te başlayan ve devam etmekte olan Sırp İsyanı'nı da bastıracağını bildirdi. Osmanlı Devleti böylece açık açık Fransa'nın safında yer tutmuş oldu.

Bunun üzerine Ruslar ve İngilizler Osmanlı Devleti'ne ortak bir ültimatom verdiler.Bu ültimatomda:

Fransa ile ilişkilerin kesilmesi
Donanmanın ve Çanakkale istihkamlarının İngilizlere teslim edilmesi
Eflak ve Boğdan'ın Rus kontrolüne verilmesi istendi.

Osmanlı Devleti bu ültimatomu reddetti ve akabinde çoktan Eflak ve Boğdan üzerine yürümeye başlamış Ruslara savaş açıldı, 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı başlamış oldu. İstanbul'daki İngiliz büyükelçisi ise şehri terketti ve Bozcaada önlerinde demirlemiş bulunan Amiral Sir John Thomas Duckworth komutasındaki İngiliz Donanması'na katıldı. Birinci Amiral Duckworth ve 2. Amiral Sidney Smith komutasındaki 8 büyük gemi, iki korvet, iki kalyon ve çok sayıda tekneden oluşan İngiliz Donanması'nın yanında Amiral Senyavin'in komutasında Rus gemileri de bulunmaktaydı.

Bir diğer Rus Donanması da Karadeniz'de hazır bekliyordu. Osmanlı Donanması'nın ise Marmara'da beklemekten başka çaresi yoktu. Boğazlar'ı sadece karadaki topçu bataryaları koruyordu, donanma uzun süredir buraları koruyacak güçte değildi. Kara bataryaları yönünden ise İstanbul Boğazı çok güçlü iken Çanakkale boğazı o kadar güçlü değildi, General Sebastien buradaki bataryaların yanına 10 gemilik bir kuvvet de eklenmesi gerektiğini belirtmiş, Kaptan-ı Derya Seyit Ali Paşa ise bu öneriye katılmamış, İngiliz Donanması'nın Çanakkale Boğazı'nı hiç bir şekilde geçemeyeceğini iddia etmiştir.

General Sebastiani(solda) ve Amiral John Thomas Duckworth

Gergin bekleyiş sürerken Ruslar önce Sinop'a bir akın düzenleyip limandan açılan ateş karşısında geri çekildiler, bir diğer Rus filosu ise Trabzon'u bombaladı. Bu sırada Osmanlı başkentinde Padişah III.Selim henüz 1804 Kanunnamesi'nin kararlarını beklemekte idi, Nizam-ı Cedit karşıtlarıyla mücadele de sürüyordu. Donanmada gerekli ıslahat yapılamamıştı; 1803-1807 yılları arasında donanmanın başına geçen dört Kaptan-ı derya'dan sonuncusu da Seyit Ali Paşaydı.

Bozcaada önlerinde bekleyen İngiliz donanması düşündüğü harekatı hızla gerçekleştirmişti; 11 Şubat 1807'de Bozcaada'dan ayrılmışlar, 14-15 Şubat günlerinde tabyalardan korkup tereddütte kalmışlar ve sonunda 19 Şubat günü buradaki Osmanlı gemilerini de yok ederek Çanakkale Boğazı'nı geçmişlerdi. İngiliz Donanması'nın Çanakkale'yi geçtiği bu gün o yılın Ramazan Bayramı'nın son günüydü. Boğazı geçerken özellikle yanlarında bulunan Amiral Dimitry Senyavin komutasındaki Rus filosu akıllıca manevralarla harekatı hızlandırmıştı. Çanakkale bataryalarının başında bulunan Osmanlı askerleri çabucak dağılmış, gemilere karşı koyamamış, sadece ufak bir Türk gemisi İngilizler'in Boğaz'ı geçtiğini İstanbul'a iletebilmişti.

Haber üzerine İstanbul'un İngiliz Donanması tarafından baştan aşağı yakılacağından korkulur olmuştu. III. Selim Divan-ı Hümayun'u topladı ve Divan, İngiliz tekliflerinin kabul edilmesini kararlaştırıldı. İngiliz Amirali karaya ayak basmış, müzakereler başlamıştı.

Sebastiani ise İngilizlerin ellerinde kara ordusu olmadan hiç bir şey yapamayacağını düşünüyordu. Çanakkale Boğazı hemen güçlendirilirse İngilizler esir alınabilirdi, nasıl olsa kendi kendilerini Marmara'ya hapsetmişlerdi.

İngiliz Donanması bir iki kere şehrin önlerine geldi. Ama bu hareketler bekledikleri gibi bir korkuya veya telaşa değil, hiddet ve azme yol açmıştı. Müslüman ve Hristiyan, tüm şehir sakinleri gereğinde direnmek için hazırlığa girişti.

İngilizler Adalar'dan su almak istediyse de askerler karaya çıkartılmadı. Bir ara Kınalıada'ya çıkartma yapmak istediler, ancak Haydarpaşa'dan ve Heybeliada'dan gelenlerle birlikte Kınalıadalılar sert bir savunmaya girişti.İngiliz gemileri Kınalıada'yı topa tutmaya mecbur kaldı. Bu arada İngiliz amiralinin subay olan oğlu esir da alınmıştı. Adaların balıkçı sakinleri tekneleriyle İngiliz gemilerinin yanına sokulup Rum ateşi ile yakmaya çalışıyorlar, farkedildiklerinde de koylara kaçıyorlardı. Özellikle Heybeliadalılar'ın yaptıkları padişahın gözünden kaçmamış, bu olaydan sonra bir süre Heybeliadalılar'a vergi konusunda ayrıcalık tanınmıştır.

Adalar'ın konumu. İngiliz Donanması Heybeliada-Büyükada arasına demirlemiş ve Kınalıada'yı topa tutmuştur.

Hükümet İngiliz Amirali ile görüşmeleri askıya alırken Napolyon'dan III. Selim'e bir mektup geldi. Napolyon, İngiliz tekliflerini reddettiği için III. Selim'i kutluyor, yakında yardıma geleceğini bildiriyordu.

Savunma tedbiri olarak Yedikule'den Sarayburnu'na kadar olan bölgeye toplar yerleştirildi. Kaptan-ı Derya Seydi Ali Paşa da 20 parçalık bir filoyla Beşiktaş önlerindeydi. Müslüman-Hristiyan tüm halk sahildeki kayıklara doluşmuş, savaşmak için bekleşiyordu. İngilizler artık görünen her kayıktan tedirgin olur hale gelmişlerdi. Sebastiani'nin emriyle bazı Fransız mühendisler de tabyaları güçlendirmek için Çanakkale Boğazı'na gitmişti.

1 Mart 1807 günü İngiliz Amirali ani bir kararla Adalar'dan yelken açıp İstanbul surlarının önüne geldi. Gördüğü çoktan savunma düzenine geçmiş askerler, surların üstüne dizilmiş binlerce insan ve savaşmaya hazır bir şehir oldu. İngiliz Donanması surların top menziline girmeden bir kaç volta attı, sahile yanaşmadan bir kaç top salvosu yolladı ve halkın yuha sesleri arasında güneye dümen kırıp Türk sularını terketmek üzere Marmara'ya döndü. Daha sonra surlardaki "Great Turkish Bombard" da denilen büyük Osmanlı toplarının ahşap gemilere büyük zarar verileceğinden korkulduğu söylenmiştir.

İngilizler, Çanakkale'yi geçerken de ummadıkları bir topçu ateşiyle karşılaşmış; 130 ölü ve 412 yaralı vererek zar zor kendilerini Ege'ye atmıştır.

Kuşatmadan sonra...

Avrupa'da 1806-1807 yılları arasındaki Dördüncü Koalisyon Savaşları da Napolyon'un galibiyetiyle bitmiş, Erfurt Kongresi yapılmış ve Napolyon'a karşı 1809'da açılan Beşinci Koalisyon da Fransa tarafından bozuna uğratılmıştı.

1807 yılı Osmanlılar için oldukça kötü geçmiştir. Akdeniz'deki Rus Donanması Mayıs ve Haziran 1807'de Osmanlı Donanması'nı mağlup etmiş, 29 Mayıs 1807'de de Kabakçı Mustafa İsyanı patlak vermişti. III. Selim'in gerçekleştirmeye çalıştığı Nizam-ı Cedit yenilikleri gerici Kabakçı Mustafa ve taraftarları tarafından engellenmiş ve amcası III. Selim'in yerine tahta isyancıların kuklası IV. Mustafa geçmiştir.

General Sebastiani IV. Mustafa döneminde de Fransız ağırlığını hissettirmeye devam etti. Bağdat valiliğine uygun gördüğü Fransız yanlısı bir paşanın gelmesi için Bostancıbaşı'nın dokunulmazlıkları Fransa tarafından garantilenmiş üç Ragusa vatandaşını falakaya yatırmasını skandal olarak kullandı ve Saray'ı Fransa karşısında mahçup ederek Bağdat Valisi'nin kendi isteği doğrultusunda değiştirilmesini ve bostancıbaşının rütbesinin indirilmesini istedi. Ama istediği vali atanınca bostancıbaşıyı affettirdi. Daha sonra başarılarıyla Napolyon'un takdirini kazandı ve orduya çağrıldı.

Mumcu'yu anıyoruz...

noreply@blogger.com (Mezzo Morto) — Thu, 24 Jan 2008 18:58:00 +0000

15 sene önce bugün sönen bir aydınlığı, Türkiye tarihinin bu karanlık yıldönümünde boynumuz eğik bir şekilde anıyoruz.

Uğur Mumcu'yu ilk okuduğumda ummadığım kadar kendimi kaptırmıştım; halbuki okuduğum kitap 77'lerdeki köşe yazılarının derlemesiydi, yani başı ve sonu belli değildi. Kitabın ortalarına doğru kafamı kaldırıp "ne oluyor" demiştim.Bu adamın bir "derdi" vardı; devamlı savaşıyor, devamlı bir şeyler açığa çıkarıyordu; "sosyal hukuk devleti" diyordu, "Mustafa Kemal ve silah arkadaşlarından kalan onurlu anti-emperyalizm bayrağı" diyordu, Lockheed Skandalı,'ndan bahsediyor Mobilya Yolsuzluğu'nun yansıdığı onursuz yüzleri afişe ediyordu.

Mumcu cinayetinin failleri bulunamamıştır, bunun nedeni kuşkusuz devlet içinde de elleri olan büyük karanlık güçlerin bu işin içinde oluşudur. "Uğur Mumcu rahat durmuyor" diyen ACE , şeriat ihracatı peşinde koşan İran, ABD, Mumcu'nun son yazılarıyla iplikleri pazara çıkan Barzani-İsrail ikilisi...Suikast'ten bahsedilirken hepsinin adını duyduk.

Ardında eksik çok iş bıraktı kuşkusuz, sadece Dersim İsyanı bölümünü bitirebildiği Kürt Dosyası kitabı 1990'lara kadar tüm Kürt ayaklanmalarını ve yapılanmalarını içerseydi, Jitem'den Diyarbakır Cezaevi'ne tüm bölge gerçekleriyle bu eser Türk halkına sunulabilseydi elimizin altında eşsiz bir eser bulunabilirdi. Ömrü yetebilecekken göremediği 94 krizini, kendisinin çok daha önce bahsettiği Oral Çelik'lerin, Çatlı'ların Susurluk'ta ortaya çıkışını, Refahyol'la tarikatleşmenin tavan yapmasını, 28 Şubat'ı ve liberal çiftlik düzeninin azami derecede uygulandığı günümüzün Türkiye'sini de yazsaydı yorumlasaydı ne güzel olurdu.

Blogumun ilk yazısını Mumcu için yazmam, benim için bir onur oldu. 24 Ocak'ın ayrıca Gaffar Okkan'ın öldürüldüğü ve İsmail Cem'in vefat ettiği gün olması nedeniyle bu günü yakın tarih için önemli bir yas günü olarak hatırlayacak ve hepimiz "Uğur" olmak için çalışacağız.