Μικρός Αλήτης

ΕΝΑ ΚΑΘΟΛΑ ΞΕΓΝΟΙΑΣΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ – ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΡΧΗ

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Fri, 11 Feb 2011 09:39:00 +0000

Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 7519

Πέμπτη μεσημέρι, γεμάτη βαλίτσες η εξώπορτα. Ο συγκάτοικός του μικρού Αλήτη, μαζί με την ξαδέρφη του, θα πήγαιναν εκδρομή στο χιονοδρομικό κέντρο του Μπάνσκο. Μπορούσε κανείς να δει στην έκφραση τους την ανυπομονησία για μερικές ώρες χαλάρωσης που τους περίμενε. Μα ακόμα πιο μεγάλο χαμόγελο είχε το πρόσωπο του μικρού Αλήτη, που επιτέλους θα έμενε λίγο μόνος σε αυτό το τεράστιο σπίτι, που νοικιάζει με τους 2 φίλους του μαζί με την μεγάλη του Αγάπη. Θα είχε και το αυτοκίνητο της ξαδέρφης του, ένα λευκό Seicento με ζεμπρέ καθίσματα. Όλα έμοιαζαν … ηλιόλουστα. Μέχρι που φάνηκαν τα πρώτα σύννεφα. Ο μικρός Αλήτης ήξερε ότι όταν είναι κανείς πολύ χαρούμενος, και χτυπήσει το τηλέφωνό του, ποτέ, μα ποτέ δεν θα είναι για καλό. Και έτσι κι έγινε. Ήταν η μητέρα του που έλεγε να έρθει το Σαββατοκύριακό να τον δει. Φυσικά ουδεμία διάθεση υπήρχε εκ μέρους του, το μοναδικό αυτό Σαββατοκύριακό, να το περάσει τρίβοντας με χλωρίνη τοίχους και πατώματα, ύστερα να ξεσκονίσει όλα τα ράφια, να διπλώσει τακτικά τα ρούχα του, να απολυμάνει το μπάνιο και να πετάξει τους τόνους σκουπιδιών που συλλέγει μήνες τώρα. Ίσως το επόμενο ΣΚ, να μοιραστεί και την δουλειά με τους υπόλοιπους. Αφού προσπέρασε το αρχέγονο σκόπελο της μάνας με επιδέξιους διπλωματικούς χειρισμούς του τύπου, «πόσο σε λατρεύω», έκλεισε το τηλέφωνο ταραγμένος. Για να χτυπήσει και πάλι την ακριβώς επόμενη στιγμή. Ήταν ο ξάδερφός του, που θα ερχόταν αυτό το Σαββατοκύριακο Αθήνα και ήθελε κάπου να μείνει. Του το έφερε από εδώ, του το έφερε από εκεί, τελικά, αποφάσισαν από κοινού ότι καιρός ήταν να δει και λίγο την φίλη του την Τάδε που έχουν να συναντηθούν από προσχολικής εποχής. Έκλεισε το τηλέφωνο, σίγουρος αυτή τη φορά, ότι μπορεί να πέρασε τα δύο συννεφάκια σχετικά ανώδυνα, όμως μια ολόκληρη καταιγίδα παραμόνευε έτοιμη να του καταστρέψει το, μόνο στη φαντασία του, ειδυλλιακό Σαββατοκύριακο. Όλες τις προηγούμενες μέρες, το τηλέφωνο σιωπούσε, κανείς δεν τον θυμόταν έστω για έναν καφέ, αλλά αυτή δεν ήταν μία μέρα σαν αυτές. Όχι, κανείς δεν θα τον άφηνε σε ησυχία. Πρώτα πήρε ο τρίτος συγκάτοικός του, που μένει πολλές μέρες τώρα στη κοπέλα του. Καθότι ιδρωμένος ο μικρός Αλήτης, το έπαιζε ψύχραιμος. «και το είπα άλλωστε, είσαι μεγάλος αλήτης. Αυτά. Ά να μην το ξεχάσω, αν μπορείς, άνοιξε μου το θερμοσίφωνο γιατί θα έρθω το απόγευμα». Ε λοιπόν, παρότι ο παραπάνω διάλογος, υπήρξε ο μεγαλύτερος εφιάλτης του μικρού Αλήτη, δεν ειπώθηκε ποτέ. Έκλεισε και αυτό το τηλέφωνο, αλλά δεν πρόλαβαν να περάσουν 5 λεπτά και το καταραμένο ξαναχτύπησε. Ήταν ο φίλος του ο King George, που αφού του εξιστόρησε όλα τα δραματικά γεγονότα του ξυλοδαρμού του στα επεισόδια της Κερατέας προσθέτοντας πάντα ικανοποιητική δόση σάλτσας, που εύκολα θα αρκούσε να κοσμεί για μήνες τις σαλάτες ολόκληρου του τέταρτου σώματος στρατού, ύστερα απαιτούσε την συντροφιά του για ένα καφέ, ύστερα ένα ποτό, μπόλικο PRO στο xbox, και καμιά ταινιούλα, έτσι για να περάσει η ώρα. Ο μικρός Αλήτης του απήντησε, ότι ή ώρα δεν έλεγε να περάσει όταν πρόκειται περί ψυχολογικών βασανιστηρίων. Πέρασε λοιπόν το σκόπελο που άκουγε στο όνομα King George, για να έλθει αντιμέτωπος με αυτό ενός ακόμα φίλου του, του Crash. Πανομοιότυπος διάλογος, παρόμοιες στιχομυθίες. Έκλεισε το τηλέφωνο, έχοντας φυτρώσει ένα πράσινο σαν μανιτάρι πράγμα, κάτω από το δεξί λοβό του αφτιού του. Με τέτοια ακτινοβολία, και πάλι τυχερός ήταν που ανέπνεε, βαριά με βράσιμο μεν, αλλά σταθερά. Τέλος μέχρι και ο πατέρας του, έστειλε μήνυμα, παρόλο που είχαν να μιλήσουν μήνες. Ύστερα κι από αυτό το βάναυσο χτύπημα, ένιωθε πραγματική εξάντληση. Πάντως παράπονο το είχε, η κουτσή θεία του που απαντούσε στο όνομα Μαρία, ήταν η μόνη που δεν τον θυμήθηκε. Ίσως βέβαια να ήταν εκείνη η αναπάντητη ανώνυμη κλήση που δεν πρόλαβε να σηκώσει.

Πέμπτη απόγευμα, οδηγάει στη Συγγρού, ένας ταρίφας έχει κολλήσει ακριβώς από πίσω του. Έχει χώρο να το περάσει αλλά αυτός εκεί, σαδιστικά κολλημένος να απέχει λίγα εκατοστά από το πορτ μπαγκάζ του λευκού Seicento. Στην πραγματικότητα, είναι σχεδόν μόνοι τους στο δρόμο, μα ο ιδιοκτήτης του, δείχνει άγριες διαθέσεις. Δεν του αρέσει που υπάρχει κι άλλος στην λεωφόρο του. Ο μικρός Αλήτης (μΑ) πατάει απότομα φρένο για ελάχιστο χρονικό διάστημα, πίσω του ο βασιλιάς του δρόμου, κάνει μερικές μανούβρες αποφυγής, αρκετές για να συνειδητοποιήσει ότι το αυτοκίνητο μπροστά του είναι αρκετά απρόβλεπτο, ώστε να συνεχίσει να του κολλάει. Τον προσπερνάει βρίζοντας. Το χαμόγελο επιστρέφει στα χείλη του μΑ. Όχι για πολύ. Ανάβει η ένδειξη για την βενζίνη. Τρομοκρατείται. Η ένδειξη σβήνει. Βγάζει το συμπέρασμα ότι έφταιγε η ανηφόρα. Η ένδειξη της θερμοκρασίας ανάβει. «Λαμπάκια είναι, ότι να ναι κάνουν, θα σβήσει και αυτό κάποια στιγμή» συλλογίζεται. Η ένδειξη επιμένει. Επιμένει και αυτός. Το αμάξι κοχλάζει. Τα νεύρα του κοχλάζουν. Το αμάξι κάνει γρούτσου γρούτσου. Οι αρθρώσεις του κάνουν γρούτσου γρούτσου (για αυτό μάλλον φταίει η προαιώνια υγρασία του δωματίου του). Ένα επίμονος και διαπεραστικός ήχος ακούγεται, ο μΑ βρίσκει πολλές ομοιότητες με προειδοποίηση συναγερμού αεροσκάφους που πετάει πολύ κοντά στο έδαφος. Ηττημένος από αυτή την τιτανομαχία, αποφασίζει να σταματήσει. Ήταν πια σίγουρος ότι η ξαδέρφη του ως άριστη γνώστης μηχανολογίας, φουλ ποδοσφαιρόφιλη και αρκετά γνοιασμένη, θα είχε παραμελήσει τα λάδια και το νερό της μηχανής και τον αέρα στα λάστιχα. Θα σταματούσε σε ένα βενζινάδικο, για να διαπιστώσει ότι δεν είχε καθόλου νερό το αμάξι. Πανευτυχής που έλυσε το πρόβλημα, πριν γίνει καμιά μεγάλη ζημιά, ξεκίνησε για το κρεοπωλείο. Θα αποζημιωνόταν τρώγοντας σνίτσελ για όλη την ψυχική ταλαιπωρία που είχε υποστεί. Άλλωστε τι άλλο μπορούσε να του συμβεί. Βρήκε και εύκολα πάρκινγκ, σχεδόν αντικριστά από το μαγαζί. Μπαίνει μέσα όλο διάθεση. Βγαίνει έξω όλο διάθεση. Κοιτάει το αμάξι, πάει η διάθεση. Πλημμύρα τα νερά από κάτω, φάνταζε σαν το δικό του τσουνάμι. Τουλάχιστον το σπίτι ήταν κοντά.

Παρασκευή πρωί. Ο μΑ οδηγεί προς το συνεργείο. Το προηγούμενο βράδυ είχε πάρει οδηγίες από ένα περαστικό, ως εκ θαύματος εξυπηρετικού ταξιτζή, Κάποιο σωληνάκι, ήταν που είχε σπάσει ή το ψυγείο. Και στις δύο περιπτώσεις του είχε πει πως τα ανταλλακτικά κοστίζουν 10 με 15 ευρώ, και η εργασία τα ίδια περίπου, καθώς επίσης ότι σε όποιον μάστορα κι αν πήγαινε, απλά θα τον έκλεβαν. Φτάνει λοιπόν με μισή καρδιά στο συνεργείο αυτοκινήτων «Ο ΛΗΣΤΑΡΧΟΣ». Ο αρχιλήσταρχος βγαίνει έξω καλοσυνάτος, πώς να μην είναι άλλωστε. Ο μΑ φάνταζε ωσάν όμορφο, καφέ, δερμάτινο πορτοφόλι. Αφού το κοίταξε, έβγαλε το συμπέρασμα, ότι η διαρροή προέρχεται από μία σαπισμένη τάπα της μηχανής. Τουλάχιστον του είπε την αλήθεια. 10 ευρώ ανταλλακτικά και 60 η εργασία. Δηλαδή κοινώς, 10 ευρώ το μαραφέτι εκ Κίνας, 20 η εργασία, και 40 το γεγονός ότι έπεσες στην ανάγκη μου. Ο μΑ είχε παραιτηθεί. Δεν είχε κουράγιο να διαπραγματευτεί την ατυχία του. Τώρα πρέπει να περιμένει μέχρι το μεσημέρι για το αμάξι και τα χειρότερα έπονται ως φυσικό επακόλουθο της προσμονής του για ένα ξέγνοιαστο Σαββατοκύριακο.

1107 Ο μΑ ΑΝΑΠΝΕΙ ΑΚΟΜΑ (με δυσκολία)

Αμοργού 20, ο δρόμος με τα κομφετί

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Wed, 09 Feb 2011 16:53:00 +0000

Τριτη 8 Φεβρουαρίου 7519

1035 Ο μικρός Αλήτης, το Σάββατο που πέρασε πήγε θέατρο. Ήθελε να δει μία καλή παράσταση μαζί με την Μεγάλη του αγάπη. Θα συναντιόντουσαν το απόγευμα στο κέντρο, έτσι είχε όλο το χρόνο στη διάθεση του για να βρει το καλύτερο. Ψάχνοντας βρήκε την παράσταση «Η σεξουαλική ζωή του κυρίου και της κυρίας Νικολαΐδη». Του άρεσε και ο Ζουγανέλης, ΤΕΛΕΙΑ, θα έπαιρνε τηλέφωνο να κλείσει εισιτήρια. Διεύθυνση: Αμοργού 20 Κυψέλη. Η πλούσια φαντασία του άρχισε αμέσως να οργιάζει. Έπλασε στο νου του την οδό Αμοργού, η παράσταση μόλις έχει τελειώσει, όλοι μπαίνουν στα αυτοκίνητά τους με ταχύ βήμα, μέσα σε 5 λεπτά, ο μικρός Αλήτης και η Μεγάλη του αγάπη έχουν απομείνει μόνοι τους στο δρόμο ψάχνοντας απεγνωσμένα για κάποιο ταξί. Από πίσω ακούγεται ο ήχος της βαριάς πόρτας του θεάτρου που κλείνει, ύστερα οι 9 σύρτες που την κλειδαμπαρώνουν και τέλος τα τρία χαρακτηριστικά μπιμπ του συναγερμού. Μια φωνή ξεχύνεται από το βάθος του κτηρίου. «Έλα Μήτσο, εντάξει οι ανιχνευτές κίνησης και ο συναγερμός, πάμε να φύγουμε πριν είναι πολύ αργά». Ο Μήτσος το αφεντικό μαζί με τον τελευταίο υπάλληλο ανεβαίνουν στο δίκυκλο, αναπτύσσουν ταχύτητα και χάνονται στα στενά σοκάκια. Τώρα έχουν απομείνει εντελώς μόνοι. Το στενάκι δείχνει πιο σκοτεινό από πριν, το κίτρινο αρρωστημένο φως από το στύλο του δρόμου αναβοσβήνει διαρκώς κάνοντας έναν απαίσιο ήχο. Σκοτεινές φιγούρες αρχίζουν να προβάλλουν στη γύρω περιοχή. Ο αέρας δυναμώνει, στο βάθος μια αστραπή έρχεται να ολοκληρώσει το cult σκηνικό. Ο μικρός Αλήτης κοιτάει το κινητό του, για να διαπιστώσει ότι είναι «εκτός λήψης». Αυτοί οι κάτοικοι της Κυψέλης, όλα τα είχανε, η κεραία του ΟΤΕ τους μάρανε. Οι σκιές πλησιάζουν. Τώρα πια μπορεί να διακρίνει πεντακάθαρα τις φιγούρες, το ψυχεδελικό χαμόγελο στο πρόσωπο τους, την έκφραση της ικανοποίησης ενός αρπακτικού όταν έχει εγκλωβίσει την λεία του. Κρατάνε ρόπαλα, σπασμένα μπουκάλια, μαχαίρια, κομφετί. Ααα όλα και όλα, δεν αντέχει τα κομφετί, έχει τραυματικές εμπειρίες από όταν ήταν μικρός. Τα σιχαίνεται. Σίγουρα δεν θα πήγαινε στη Κυψέλη να δει το Ζουγανέλη. Αν ήθελε ο Ζουγανέλης να ερχότανε εκείνος στη Νέα Σμύρνη που έχει και λίγο πράσινο.

1110 Ψάχνοντας στο athinorama.gr ανακάλυψε μία παράσταση με πολύ καλές κριτικές. Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ στο θέατρο με τους Κυριακίδη, Γρηγοριάδου, Γούση, Τότσικα στο θέατρο Άνεσις, Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι. Είχε και στάση μετρό κοντά, υπέροχα σκέφτηκε. Πήρε τηλέφωνο, έκλεισε εισιτήρια και λίγες ώρες αργότερα βρέθηκε μέσα σε ένα ζεστό θέατρο, με υπέροχα σκηνικά, περιμένοντας το κουδούνι της ενάρξεως. Ύστερα από περίπου τρεις ώρες, μαζί με το διάλειμμα ένιωθε αρκετά ικανοποιημένος με την επιλογή του. Μια τέλεια παράσταση (μόνο ο Τότσικας δεν του άρεσε, όχι γιατί δεν ήταν καλός ηθοποιός, απλά είχε αυτό το στυλ, που του έσπαγε τα νεύρα, κατά γενική ομολογία όμως έπαιξε πάρα πολύ ωραία).

Βαρύς γλυκός με γεύση μαστίχα

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Tue, 08 Feb 2011 12:19:00 +0000

ΔΕΥΤΕΡΑ 7 Φεβρουαρίου 7519

Νότια Προάστια, Αττική

1806 Ο μικρός Αλήτης κάθεται στο σαλόνι του περιμένοντας το νερό να ζεστάνει. Δίπλα του βλέπει ταινία στον φορητό του υπολογιστή, ο γκρινιάρης συγκάτοικός του, ο Niko Bellic, που ουδεμία σχέση έχει στα χαρακτηριστικά και την προσωπικότητα του φανταστικού αντί-ήρωα του γνωστού παιχνιδιού. Δίπλα στον μικρό Αλήτη, η κούπα του με τον χλιαρό Ελληνικό – Τούρκικο καφέ με γεύση μαστίχα. Ο αγαπημένος του. Η έκφραση του προσώπου του φαντάζει κατσουφιασμένη, και όχι άδικα. Αναλογίζεται την διαδικασία στην οποία έχει βάλει τον εαυτό του. Σήμερα το πρωί πήρε για πολλοστή φορά το πρώην αφεντικό του. Πέρυσι τέτοια εποχή δούλευε για έναν συνεταιρισμό. Δηλαδή όχι μόνιμα, αλλά μόνο για ένα μήνα, ακριβώς πριν παρουσιαστεί στις 9 Φεβρουαρίου στο Ναύπλιο για τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Ήθελε τότε να μαζέψει μερικά χρήματα καθώς θα πήγαιναν ταξίδι με την Μεγάλη του αγάπη, Μιλάνο και Λισσαβώνα. Έτσι λοιπόν βρήκε εργασία σε έναν συνεταιρισμό στην μικρή πόλη που κατάγεται και δούλευε νυχθημερόν για να βγάλει όση περισσότερη δουλειά μπορούσε. Βλέπετε τον ήθελαν επειγόντως διότι δεν προλάβαιναν τις προθεσμίες τους. Έτσι ο μικρός Αλήτης βάλθηκε να δουλεύει και να δουλεύει ως αργά το βράδυ και μερικές φορές, ως νωρίς τα ξημερώματα. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι ουδέποτε είδε φράγκο στην τσέπη του. Ο τύπος του χρωστάει ακόμα τα 813 ευρώ που του είχε υποσχεθεί. Πολλές φορές τον πήρε τηλέφωνο, τις περισσότερες δεν απάντησε, ενώ σε αυτές που του έκανε την τιμή, τον παραμύθιασε λέγοντας συνέχεια «την Παρασκευή θα στα βάλω τα λεφτά, στείλε μου τον λογαριασμό της τραπέζης σου». Βέβαια ο μικρός Αλήτης βαρέθηκε να του τον στέλνει, μα μάταια, δίχως κανένα αποτέλεσμα. Σήμερα το πρωί έδωσε στον εαυτό του διορία δύο ημερών, άπαξ και δεν έχει γίνει τίποτα, είναι αποφασισμένος να πάει στην επιθεώρηση εργασίας.

Το φάντασμα της ανεργίας

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Mon, 07 Feb 2011 23:46:00 +0000

ΚΥΡΙΑΚΗ 6 Φεβρουαρίου 7519, Κάπου στα Νότια Προάστια

1316 Ο μικρός αλήτης έχει τώρα πια τελειώσει τις σπουδές του, έχει εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις και έχει μπει για τα καλά σε αυτό το μεταφυσικό κόσμο των εργασιακών αναζητήσεων. Μεταφυσικός κόσμος γιατί εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση σε αυτή την μικρή επαρχία της Ευρώπης, το να βρει κάποιος αξιοπρεπή δουλειά ισοδυναμεί με το να δει φαντάσματα. Άλλωστε το λένε και οι δημοσιογράφοι, «Το κακό είναι ότι το φάντασμα της ανεργίας δεν είναι το μοναδικό φάντασμα που πλανάται πάνω από την χώρα μας…». Εάν και ο Μικρός Αλήτης δεν συνήθιζε να πιστεύει τις κατασκευασμένες και δόλιες ειδήσεις του, αυτή την φορά το ένστικτό και η λογική του, του έλεγε ότι μάλλον θα πρέπει να έχουν δίκιο. Δεν εξηγείτε αλλιώς το γεγονός ότι έχει τελειώσει ένα πάρα πολύ καλό πανεπιστήμιο, ότι έχει ένα πλούσιο βιογραφικό γεμάτο από τα μικρά του επιτεύγματα, και δεν μπορεί να βρει ούτε δουλειά ούτε φαντάσματα. Παρόλα αυτά χθες το βράδυ έφτασε πολύ κοντά. Ξύπνησε γύρω στις τρεις τα ξημερώματα ακούγοντας περίεργους ήχους από το σαλόνι. Έτρεξε γρήγορα σάμπως και προλάβει. Μπαίνοντας στο δωμάτιο του σαλονιού ίσα που μπόρεσε να αντιληφθεί μία αέρινη αύρα να εξαφανίζεται στο μπαλκόνι. Βέβαια για σταθερή και αξιοπρεπή δουλειά ούτε λόγος να γίνεται.

1422 Ο μικρός αλήτης μόλις έδεσε την γραβάτα του. Σαν αρχάριος που είναι χρειάστηκε να κάνει μια μικρή αναζήτηση στο youtube. «Πώς να δέσετε μια γραβάτα» 5,5 εκατομμύρια θεάσεις. Χρειάστηκε να το δει γύρω στις 8 φορές μέχρι να καταφέρει κάτι μεταξύ θηλιάς και ναυτικού κόμπου. Διάβασε ένα σχόλιο που έλεγε ότι ίσως οι 5,5 εκατ. Θεάσεις να είναι από τους γύρω 7000 χρήστες που μπαίνουν κάθε φορά που θέλουν να φορέσουν το εν λόγο άχρηστο υφασμάτινο τίποτα. Το αισιόδοξο ήταν ότι μπορούσε να αναπνέει, όχι βέβαια πολύ καλά, αλλά αρκετά ώστε να διατηρεί ένα φυσιολογικό χρώμα στο πρόσωπό του. Ήταν έτοιμος να ξεκινήσει για το αεροδρόμιο.

2301 Ο μικρός αλήτης έπιανε την τεράστια κοιλιά του. Δηλαδή δεν ήταν ακριβώς τεράστια, ίσως δεν ήταν ούτε καν μεγάλη, απλά είχε τώρα πια κοιλιά. Έτσι του έλεγε η μεγάλη του Αγάπη. Μετά το στρατό όλοι έχουν μεγάλη κοιλιά αλλά αυτό δεν έδειχνε να την συγκινεί διόλου. Είχε αποφασίσει να το αντιμετωπίσει άμεσα πηγαίνοντας σε κάποια σχολή μποξ-ninja. Δυστυχώς εκείνη τη στιγμή δεν έφταιγε ο όγκος της, αλλά το περιεχόμενο της. Έφαγε πίτσα παρμεζάνα για βραδινό, από εκείνες που πριν τις φας, φαίνονται πεντανόστιμες, αλλά άπαξ και τις κατεβάσεις, δεν λες να τις χωνέψεις. Συνεχίζοντας από εκεί που είχαμε μείνει, φαντάζεται ότι θα αναρωτιέστε τι στο καλό γύρευε στο αεροδρόμιο Κυριακή απόγευμα, άνεργος άνθρωπος. Δεν σας τα είπε όλα για την εργασιακή του κατάσταση. Πριν λίγες μέρες η ξαδέρφη της θείας του είχε μία γνωστή που έψαχνε άτομα για συνοδούς. Όταν το άκουσε αυτό ο μικρός αλήτης έπεσε σε βαθιά μελαγχολία. Βλέπετε επιβεβαιώθηκαν οι φόβοι του, ότι μόνο μέσω γνωστό γνωστού θα έβρισκε να κάνει κάτι στη ζωή του. Φυσικά δεν ήταν κάτι μόνιμο, αλλά τουλάχιστον πλήρωναν ικανοποιητικά. 10 ολόκληρα ευρώ την ώρα. Ενώ τα καθήκοντα του απλά, έπρεπε να φοράει κουστούμι, να παίρνει κάτι ξένους από το χεράκι, να τους μιλάει γλυκά και ευγενικά, στα όρια του καθυστερημένου, να τους πηγαίνει στα λεωφορεία και τους μεταφέρει από τα ξενοδοχεία στους χώρους των δεξιώσεων και πάλι πίσω. Όσο απλά και αν ακούγονταν όλα αυτά, ο μικρός αλήτης συνάντησε πολλές δυσκολίες. Πρώτον δεν είχε κουστούμι, δεύτερον δεν είχε ξαναφορέσει κουστούμι (μόνο μία φορά, κάτι αποκριές που είχε ντυθεί κλόουν), τρίτον δεν ήθελε να φορέσει κουστούμι και τέταρτον, σιχαίνεται τα κουστούμια. Σε μια συνέντευξη για δουλειά (απάτη όπως αποδείχθηκε) που είχε πάει, είχε γνωρίσει ένα παιδί, άνεργο και αυτό, που προσφάτως είχε αγοράσει κουστούμι. Του είχε πει, «εκεί να πας, έχουν πολύ κομψά και φθηνά κουστούμια». Μια Παρασκευή λοιπόν, μάζεψε το περίσσιο θάρρος του και πήγε στο καφέ που δούλευε η ξαδέρφη του, εκεί θα συναντούσε έναν γνωστό της τον Φάνη που είχε έναν γνωστό τον Δημήτρη που δούλευε (ω τι σύμπτωση) σε αυτό το μαγαζί με τα κουστούμια. Τουλάχιστον θα πήγαινε συστημένος, σε κάποιον που ήξερε από παράξενα και άγνωστα πράγματα. Μπήκε λοιπόν μέσα στο μαγαζί, βρήκε τον γνωστό του γνωστού της ξαδέρφης του, και του είπε «Γεια σου, είμαι ο Μικρός Αλήτης, ο γνωστός, και θέλω ένα σοβαρό, φθηνό και αξιοπρεπέστατο κουστούμι, επίσης αν δύναται να φέρνω όσο λιγότερο σε γελωτοποιό». Και όντως ο γνωστός γνωστού Δημήτρης έκανε το θαύμα του. Ο μικρός αλήτης δεν πίστευε στο καθρέφτη του. Τελικά του άρεσε πάρα πολύ το φθηνό πλην αξιοπρεπέστατο κουστούμι του. Και αυτό τον έβγαλε ασπροπρόσωπο. Μόνο για αυτό θα είχε μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά του. Μπορεί αργότερα να αγόραζε κάτι σε Hugo Boss ή ακόμα καλύτερο (απλά τώρα δεν ξέρει τις μάρκες), μπορεί να μην αγοράσει ποτέ ξανά, ίσως να κατέληγε άστεγος σε κάποιο βρώμικο σοκάκι της πόλης, ένα όμως είναι σίγουρο, αυτό πάντα θα το λατρεύει. Έχει και εκείνο το κακό συνήθειο, να δένεται συναισθηματικά με διάφορα αντικείμενα που σημαίνουν κάτι για αυτόν.

Μιά βόλτα εις την Γείτονα - Μέρα πρώτη Εις την Πόλη

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Wed, 22 Jul 2009 22:35:00 +0000

Τετάρτη 22 Ιουλίου 7517

Ο Μικρός Αλήτης πέρασε μια Οδύσσεια για να φτάσει, μετά από ένα επικό ταξίδι 1700000 ωρών... Το πρωί βρέθηκε σε μια πόλη που πάντα ήθελα να πάει...

Θα σας εξιστορούσε όλες τις εντυπώσεις και τις περιπέτειες του αλλά νυστάζει πολύ... Θα σας τα γράφει όμως όταν βρίσκει λίγο χρόνο....

Γυμνή φωτογράφιση για το περιβάλλον;

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Sun, 19 Jul 2009 15:34:00 +0000

Μικρός Αλήτης διάβαζε χαζεμένος αναρτήσεις στο διαδίκτυο. Όταν βρήκε στο Foreign Press την παρακάτω είδηση.

Ο διακεκριμένος Τούρκος φωτογράφος Niko Guidoαπελπισμένος από την μεγάλη ρύπανση που προκαλούν τα πλοία στον όρμο της Αττάλειας, επέλεξε ένα σίγουρο τρόπο διαμαρτυρίας και προβολής του θέματος. "'Εγδυσε" γνωστά καλίγραμμα μοντέλα και τα φωτογράφισε στις πανέμορφες πλην "ρυπαρές" ακτές της περιοχής.

Η πρωτοβουλία του Guido, που θεωρείτε ο κατ'εξοχήν φωτογράφος του επονομαζόμενου "art nude" (καλλιτεχνικού γυμνού) στην Τουρκία, όπως ήταν φυσικό έλαβε μεγάλη δημοσιότητα, αφού το εντυπωσιακό αποτέλεσμα της φωτογράφισης προβλήθηκε από την Hürriyet και άλλα μεγάλα τουρκικά ΜΜΕ.

Όπως ήταν φυσικό, ξαφνιάστηκε. Δεν θεωρούσε την Τουρκία τόσο κοσμική χώρα για κάτι τέτοιο. Ήταν μια Ισλαμική Χώρα, με γυναίκες που φορούν τσαντόρ ή μπούργκα, που τρώνε μπακλαβά και που έχουν εκλέξει τους Ισλαμιστές για κυβέρνηση. Κι όμως αυτή η κοινωνία της αποδείχτηκε περισσότερο προοδευτική από ότι πίστευαν οι Δυτικοί γείτονες της.

Ο Μικρός Αλήτης χάθηκε στον κόσμο του. Φαντάστηκε τι θα συνέβαινε αν μια παρόμοια φωτογράφιση γινόταν για τα μολυσμένα νερά του Θερμαϊκού...

Ο φωτογράφος θα λεγόταν Αχμέτ Φιλίππου, θα είχε μουστάκι, ροζ φουλάρι και σνομπ ύφος καλλιτέχνη. Αρχικά θα πάλευε για μήνες ολόκληρους με τις αρμόδιες υπηρεσίες για να πάρει την σχετική άδεια. Θα έμπλεκε με 16 αναρμόδιες υπηρεσίες που θα του ζητούσαν μεταξύ άλλων αντίγραφο της ταυτότητας του, μια δήλωση του νόμου 105 όπου θα αναφέρεται ρητά ότι δεν θα πετάξει σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές κατά την διάρκεια της φωτογράφισης, 10-20 άλλα χαρτιά, το περσινό εκκαθαριστικό της εφορίας, μια ακτινογραφία και 2 τούφες από τα μαλλιά του για περαιτέρω ανάλυση. Ύστερα από διαδικασία πολλών μηνών, γύρω στο 2019 θα έβγαινε επιτέλους η τόσο πολύ αναμενόμενη άδεια.

Κατά την διάρκεια της φωτογράφισης πλήθος περαστικών παύλα περίεργων θα συγκεντρώνονταν στο λιμάνι. Στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου θα πραγματοποιούσε την μεγάλη συγκέντρωση - ομιλία ο Καρατζαφέρης για το εκτρόχιασμα και τον εκφυλισμό της κοινωνίας μας. Τέλος θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι για όλα φταίνε οι Πακιστανοί λαθρομετανάστες που έφεραν μαζί τους τα εκφυλισμένα ήθη και έθιμα τους.

Ταυτόχρονα στην λεωφόρο Νίκης θα έκαναν πορεία διάφορες αριστερές ομάδες ενάντια στον Ιμπεριαλισμό και τα αφεντικά και την προσπάθεια τους να φιμώσουν ελεύθερες φωνές όπως αυτή του Αχμέτ Φιλίππου

Αναρχικοί θα έκαιγαν αμάξια και το περίπτερο της κυρά-Σούλας στον Λευκό τον Πύργο, ενώ θα έγραφαν παντού με μαυρα γράμματα "ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΑΧΜΕΤ ΦΙΛΛΙΠΟΥ".

Διμοιρίες των ΜΑΤ θα ξυλοκοπούσαν άγρια τους αριστερούς της πορείας. Βέβαια υπό την πίεση της όλης κατάστασης θα διεύφεγε της προσοχής τους, ότι ακριβώς από πίσω τους ακολουθούσαν τα άγρια στίφη της Χρυσής Αυγής με καδρόνια. Οι τελευταίοι θα εξορμούσαν δίχως έλεος ενάντια στους μαύρους πλανόδιους με τα DVD ανα χείρας.

Τα μοντέλα επιτέλους βουτούσαν στην θάλασσα. Τα κανάλια και οι δημοσιογράφοι εφορμούν, με ριπές χιλιάδων ερωτήσεων ανά δευτερόλεπτο. Ειδικοί επί των ειδικών αναλύουν τα πάντα. "Και τώρα τις βλέπουμε πως βουτούν κρατώντας με το δεξί χέρι την μύτη, κύριε Πρετεντέρη πια είναι η δική σας θέση"

Η φωτογράφιση είχε τελειώσει αλλά όχι αναίμακτα. Όλα τα μοντέλα θα είχαν εμφανίσει διάφορα πράσινα εξανθήματα, δύο από αυτές θα κατέληγαν στο νοσοκομείο με συμπτώματα έκθεσης σε ραδιενέργεια και μία κοπέλα (σαν τα κρύα τα νερά) θα έπεφτε σε βαρύ κώμα ύστερα από το δάγκωμα της μπλε ηλεκτρίκ μέδουσας. Του καινούριου είδους που εμφανίζεται μόνο στον κόλπο του Θερμαϊκού.

Αργά το απόγευμα θα είχε φτάσει η ώρα για τα κόμματα να πάρουν θέση:

ΠΑΣΟΚ: Η κυβέρνηση βρέθηκε απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις
ΝΔ: Επί των ημερών του ΠΑΣΟΚ ο κρατικός μηχανισμός τελούσε υπό καθεστώς διάλυσης... ας μην ξεχνάμε ότι το 1987 επί πρωθυπουργίας Α. Παπανδρέου όταν....
ΛΑΟΣ: Τα δυο μεγάλα κόμματα... Έλληνες ΞΥΠΝΑΤΕ... ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
ΚΚΕ: ΕΛΛΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΩΝ ... διεύρυνση των δεσμών μας με την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, να γίνει κτήμα η στρατηγική μας όσο γίνεται ευρύτερων λαϊκών μαζών, αυτή είναι η απάντηση μας στην επίθεση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που ευθύνονται.....
ΣΥΡΙΖΑ: ....κακή και φαύλη διαχείριση αλλά και τα σκάνδαλα επισώρευσαν την λαϊκή οργή... οι επαναστατικές ομάδες.....

Τέλος οι περισσότερες φωτογραφίες θα έβγαιναν κουνημένες, ενώ θα χρειάζονταν ώρες επεξεργασίας στο Photoshop, θα δημοσιεύονταν μόνο τριτοκλασάτες φυλλάδες του διεθνή τύπου με εξαίρεση το Έψιλον της Ελευθεροτυπίας που θα δημοσίευε 2-3 με φύλλα συκιάς στα επίμαχα σημεία....

Όσο για το μήνυμα της φωτογράφισης, θα είχε χαθεί κάπου στην μετάφραση....

ΤΟ ΤΕΡΑΣ (της Νηρηίδας)

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Sun, 19 Jul 2009 14:45:00 +0000

Ειναι καποιες φορες που ευχεσαι να μην ειχες σηκω8ει απο το κρεβατι.

Αυτο 8υμη8ηκα πριν τεσσερις ημερες.

Ηταν νυχτα, ημουν μονη, παρακολου8ουσα μια ταινια στον υπολογιστη και ειχα αφησει την μπαλκονοπορτα διπλα απο το γραφειο λιγο ανοιχτη, ισα να σπαει η τεχνητη ομιχλη που πηγαζε απο τα τσιγαρα που αναβα κα8ε λιγο.

Εχω απορροφη8ει, εχω χυθει πανω στο γραφειο και τοτε με την ακρη του ματιου πιανω μια κινηση λιγο διπλα απο την ο8ονη.

Κοιταζω αφηρημενα και την επομενη στιγμη ειμαι ηδη 2 μετρα μακρια, η καρεκλα εχει πεσει στο πατωμα και μια ωραιοτατη, ακατανοητη τσιριδα κομματιαζει την ησυχια.

Μια κατσαριδα σε μεγε8ος αυγου πηρε την πρωτοβουλια να μπει απο το ανοιχτο παραθυρο. Συνη8ως ειμαι φιλοξενος ανθρωπος αλλα το συγκεκριμενο ειδος δεν ειναι αναμεσα στους ευπροσδεκτους επισκεπτες!

Βγαζω την σαγιοναρα (ωραιοτατη, με χαντρουλες και αλλα μπιχλιμπιδια μονο λιγα ευρω απο το JUMBO) και προσπα8ω να 8εσω τελος στη ζωη του αντιπαθεστατου πλασματος. Αλλα κανει ενα σαλτο πισω απο το γραφειο και μενω με τη σαγιοναρα στο χερι.

Γενικα δεν εχω φοβια για τις κατσαριδες, μονο απεραντη αηδια. Η συγκεκριμενη ομως ειναι σαν μεταλλαγμενη απο ταινια τρομου της πλακας και με αιφνιδιασε η ρουφιανα.

Αρχιζω να βγαζω ο,τι βαρυ εμποδιζει να μετακινησω το γραφειο και παντα με τον φοβο οτι 8α μου πεταχτει στα μουτρα. Τελικα δεν ειναι που8ενα κι αρχιζω να αναρωτιεμαι αν χωρεσε να μπει στην κεντρικη μοναδα.

Την πιανω παλι με την ακρη του ματιου, στην αντι8ετη μερια του δωματιου να σκαρφαλωνει στην κουρτινα, να πεφτει και να τρεχει σαν μονο8εσιο της F1 κατω απο το επιπλο της τηλεορασης-βιβλιο8ηκη. Αντε παλι να τραβαω επιπλα και να μου πεφτει η μεση για να πεταχτει παλι προς το κλειστο πλεον παραθυρο. Kι εκει εξαφανιστηκε! Και Κοπερφιλντ λοιπον η κατσαριδα! Αφου εχω κανει το δωματιο σαν να τοπο8ετησε τα επιπλα κακογουστος αλκοολικος, τα παραταω γιατι εχει παει τρεις και η κατσαριδα ειναι σιγουρα καπου μακρια και γελαει μαζι μου.

Φυσικα δεν κοιμη8ηκα στο δωματιο και την αλλη μερα εκανα γενικη κα8αριοτητα, τυφλα να εχουν οι κα8αριστριες απο τα ΑΣΤΡΑΦΤΕΡΑ ΣΠΙΤΙΑ στο ΣΚΑΙ.

Το τερας- ακροβατης- μονο8εσιο- Κοπερφιλντ που8ενα. Την ειχε κοπανησει απο μια χαραμαδα που αφηνει το πατζουρι και αφησε την ηλι8ια να κα8αριζει σαν υστερικη.

Σιχτιριζω ολη μερα και παλι δεν κοιμαμαι στο δωματιο γιατι λεω κι αν ειναι εδωωωωωω;

Πρωτη φορα εφαγα τετοια φρικη με εντομο και ολη μερα νομιζα κατι περπαταει επανω μου.

Τελικα εμα8α σημερα οτι εχουν προβλημα οι υπονομοι και εχει γεμισει η γειτονια.

Ξερω οτι ειναι ενα θαυμα της φυσης (σιγουρα εχει χιουμορ η φυση), οτι μπορουν να αντεξουν τα παντα, πως υπαρχουν απ' οταν οι δεινοσαυροι δεν ηξεραν ουτε να κατουρησουν(Μαλακες δεινοσαυροι που δεν τις λιωσατε ολες, καλα να πα8ετε κι εσεις που εξαφανιστηκατε) μα και παλι αν την ειχα βρει δε θα με εμποδιζαν αυτα στο να την στερησω απο το Συμπαν, αν και αυτο σιχαμερο 8εαμα 8α ηταν γιατι ακομη και ο εσωτερικος της κοσμος σιχαμερος ειναι ρε γαμω το! Εξαιτιας της τρομαξα, εκανα κατι τοσο γελοιο οσο το να φωναξω, η μεση μου εχει παει στην ακρη και περασα ωρες να αποστειρωσω το δωματιο που την αλλη μερα ξαναεκανα γιατι περασα κλιματιστικο κι εγινε συσκατο.

Ευχομαι λοιπον αυτη τη στιγμη να εχει φαγωθει απο αραχνη, αφου δηλητηριαστηκε απο κατσαριδοκτονο και την πατησε αυτοκινητο.

Οση ωρα γραφω συνεχιζω να εχω την ψευδαισθηση οτι κατι περπαταει επανω μου...Τελεια κι ελεγα γιατι να μην εχω κι εγω ενα ψυχοσωματικο...Τωρα καταφερα να κανω συλλογη απο αυτα.

Ο Μικρός Αλήτης διάβασε την ανάρτηση αυτή στο blog της Νηρηίδας (ΕΔΩ) και γέλασε με την ψυχή του...

Ο μικρός κυριος ΛΑ και τα δύο κουταβια

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Sat, 18 Jul 2009 13:27:00 +0000

Τα 2 ΚΟΥΤΑΒΙΑ βρήκαν επιτέλους σπίτι

Δηλαδή δεν είναι ακριβώς σπίτι αλλά ολόκληρο χωράφι μαζί με άλλα ζώα…

Αρχικά τα είχαν βρει στην παραλία, ο Μικρός Αλήτης πρωτοστάτησε: ¨ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΥΤΑΒΙΑ, ΚΡΙΜΑ ΕΙΝΑΙ¨. Όλοι ήταν επιφυλακτικοί αλλά συμφωνούσαν. Έκαναν όλοι μαζί πράγματα για τα κουτάβια, ο ένας τα φιλοξένησε για μια μέρα, ο άλλος την επόμενη και ο τρίτος τα έπλυνε. Όμως οι μέρες περνούσαν, ο Μικρός Αλήτης με τις λαμπρές του ιδέες έπρεπε να φύγει για μέρη ξένα, ο πρώτος δεν μπορούσε άλλο, και ο τρίτος, έπρεπε να φύγει και εκείνος.

¨Αποκλείεται στην ταράτσα μου γκρινιάζουν οι γείτονες¨ ¨Μας την είπανε οι γείτονες¨ ¨Που να τα βάλω, δεν έχω χώρο¨ ¨Παράτα μας, έχω δουλειά δεν προλαβαίνω¨ ¨Δεν μπορώ έχω κανονίσει¨ ¨Δεν γίνεται, μαγειρεύω τώρα¨ ¨Όχι, δεν μπορώ¨ ¨Είπα όχι δεν μπορώ¨ ¨ΟΧΙΙΙΙ παράτα μας βλάκα¨ ¨Γεια σας, καλά να περνάτε, εγώ φεύγω για Αθήνα, ααα δώσε μου και τα κλειδιά του σπιτιού σου¨ ¨Ποια κουτάβια; Υπάρχουν ακόμα αυτά¨

Τα κουτάβια όμως ήταν εκεί και είχαν ανάγκη από κάποιον…

Όλοι την ευθύνη την επωμίστηκε ένας από τους πολλούς, ο μικρός κύριος Λα. Δεν έφυγε, δεν τα εγκατέλειψε και δεν είπε εγώ πρέπει να κάνω αυτό ή εγώ δεν μπορώ… Ήταν ο μόνος που δεν τα άφησε, ήταν ο μόνος που ήταν εκεί για αυτά, και χάρη στην επιμονή του αυτά τα κουτάβια ζουν και έχουν σπίτι.

Μπορεί όλοι μας να είχαμε την πρόθεση αλλά ο μόνος που έκανε τις απαραίτητες θυσίες ήταν ο κύριος αυτός...

ΥΓ ο Μικρός Αλήτης, ο Ξιφίας (το μαύρο κουτάβι) και η Σαρδέλα (το καφέ κουτάβι) θέλουν να ευχαριστήσουν τον Άνεμο, την Καλή Μαριάννα και τον Ερμή τον Σκύλο για όλη την συμπαράσταση τους…

Wadja.com Δωρεαν SMS προς όλους

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Sat, 18 Jul 2009 13:10:00 +0000

Ένα χρόνο πριν…

Ο Μικρός Αλήτης χάζευε στον υπολογιστή του. Γλώσσα έξω από το στόμα, μάτια θολά και κολλημένα στην οθόνη, νωχελικές κινήσεις του χεριού και ανα μερικά δευτερόλεπτα, ο χαρακτηριστικός ήχος του ΚΛΙΚ.

Μάτια γουρλωμένα, ιαχή-κραυγή θριάμβου, μια καινούρια ανακάλυψη…

Ήταν το wadja… Έκανε στα γρήγορα έναν λογαριασμό με το όνομα Μητσάρας Μπορμπόλιας και άρχισε να στέλνει μηνύματα - απειλές και μικρά ένοχα μυστικά στον πατέρα του (τι έχει τραβήξει και αυτός ο έρμος) και στα περισσότερα φιλαράκια του. «ΤΑ ΞΕΡΩ ΟΛΑ, ΘΑ ΣΕ ΕΒΡΕΙ ΜΕΓΑΛΗ ΒΟΥΗ ΚΑΘΑΡΜΑ». Ύστερα απολάμβανε τον πανικό και την σύγχυση…

Τώρα πια, απλά το χρησιμοποιεί όταν ξεμένει από χρήματα για να στέλνει δωρεάν μηνύματα.

Βέβαια το wadja εκτός από το να στέλνει SMS σε όλα τα κινητά του δύσμοιρου αυτού πλανήτη, προσφέρει και πολλά άλλα, τα οποία όμως δεν χρησιμοποιεί ο μικρός Αλήτης, και δεν ξέρει να σας πει. Είναι εντελώς δωρεάν και μπορεί να στείλει κανείς απεριόριστο αριθμός μηνυμάτων.

Η Facebook εξέλαβε την συγκεκριμένη ιστοσελίδα ως απειλή. Για αυτό τον λόγο, όποιος γράψει την λέξη wadja στο Facebook του παίρνει την απάντηση "Some of the content you included in this message is not allowed by Facebook."

Ο Μικρός Αλήτης με την σειρά του, εξέλαβε τα παραπάνω ως ΜΕΓΑΛΗ ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ εκ μέρους της Facebook. Παρόλα αυτά η wadja δεν έχει ανάγκη μιας και εξυπηρετεί τουλάχιστον 4 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου…

Σας το προτείνει ανεπιφύλακτα…

Περισσότερα
Η ΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ WADJA ΕΔΩ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ WIKI ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ FACEBOOK ΕΔΩ

System of a Lego- Chop Suey

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Fri, 17 Jul 2009 18:22:00 +0000

Ένα από τα αγαπημένα κομμάτια του Μικρού Αλήτη. Ελπίζει να σας αρέσει, τουλάχιστον το video clip...

Τενέζος, ένας σύγχρονος ήρωας

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Thu, 16 Jul 2009 13:22:00 +0000

Μια μέρα όπως όλες οι άλλες, ο μικρός Αλήτης χάζευε στα μπλογκς διαβάζοντας όσα κωμικοτραγικά συμβαίνουν στο μικρό κρατίδιο στο οποίο ζούσε… Κάποια στιγμή πρόσεξε κάπου ένα banner που έγραφε ¨δεν ξεχνώ, απεργία πείνας, Θοδωρής Τενέζος και κάτι για συμπαράσταση¨. Δεν έδωσε σημασία…

Μερικές μέρες μετά το ξαναείδε κάπου, ύστερα πάλι… Αποφάσισε λοιπόν να του δώσει μια ευκαιρία και να διαβάσει περί τίνος πρόκειται. Άρχισε λοιπόν και έπαθε σοκ από την πρώτη κιόλας στιγμή…

Ξεκίνησε σαν εργάτης. Η σκληρή δουλειά του τον αντάμειψε, μετά από λίγα χρόνια βρέθηκε να διευθύνει την δική του επιχείρηση. Απασχολούσε 250 άτομα, όταν το καρτέλ του χάλυβα αποφάσισε να τον εξοντώσει οικονομικά γιατί του «έκλεβε» κάποιο μερίδιο της αγοράς και ήταν αποφασισμένος να κάνει εισαγωγή χάλυβα από Ιταλία. Δεν περιορίστηκε μόνο στο οικονομικό εμπάργκο, το οποίο ήταν και πολύ αποτελεσματικό μιας και είχε τον πλήρη έλεγχο της αγοράς, αλλά προχώρησε σε προσωπικές απειλές, σπάσιμο αυτοκινήτων και γραφείων και εκφοβισμό. Ο Τενέζος συνέχισε να επιμένει όμως. Ξαφνικά πέρασε στον Τειρεσία χωρίς να έχει καμία οφειλή ούτε καν καθυστερημένη δόση, τα ΜΜΕ σιώπησαν. Αλλά ο Τενέζος συνέχισε… Μετά την οικονομική του εξόντωση, απευθύνθηκε στην «ανεξάρτητη» επιτροπή ανταγωνισμού, με όλη την Ευρωπαϊκή νομοθεσία στο πλευρό του. Βέβαια η συγκεκριμένη επιτροπή μόνο ανεξάρτητη δεν είναι, αθώωσε το πανίσχυρο καρτέλ δίχως να κρατήσει ούτε τα προσχήματα μιας νομιμοφανής διαδικασίας. Ο Τενέζος όμως συνέχισε… έκανε απεργία πείνας διαμαρτυρόμενος για το καρτέλ έξω από την επιτροπή ανταγωνισμού για 148 μέρες. Έκανε τα πάντα για το κοινό καλό, για όλους εμάς καθώς η ακρίβεια είναι αποτέλεσμα του μονοπωλιακού ελέγχου της αγοράς…

Φανταστείτε να είχατε τον πλήρη έλεγχο της αγοράς. Θα τιμολογούσατε όσο θέλατε και όποιος ήθελε ας αγόραζε. Αν πάλι δεν ήθελε, δεν θα μπορούσε να απευθυνθεί πουθενά αλλού, αφού θα ήσασταν ο μόνος στην αγορά. Προσθέστε τον πλήρη έλεγχο των ΜΜΕ που σιώπησαν για 148 ολόκληρες μέρες, των τραπεζών και των λοιπόν πλήρως εξαρτημένων πολιτικών.

Ο Μικρός Αλήτης αναρωτιέται ποιο είναι το υποχθόνιο σχέδιο των κυρίων αυτών. Ένας μας χαλάει την πιάτσα, των εξοντώνουμε οικονομικά, αλλά αυτός συνεχίζει προβαίνοντας σε ακραίες πράξεις διαμαρτυρίας. Δεν πειράζει, φιμώνουμε τα ΜΜΕ. Όμως υπάρχουν και τα blogs. Ούτε αυτό μας πειράζει. Ο Τενέζος θα σταματήσει την απεργία και τότε όλα θα ξεχαστούν.

Ε δεν θα τους έκανε την χάρη, μόλις ο Τενέζος θα σταματούσε την απεργία πείνας, θα έκανε όσα περνούσαν από το χέρι του για να συνεχίσει να προβάλλεται, θα έκανε τα πάντα για να μην ξεχαστεί.

Άλλωστε ο Μικρός Αλήτης βαρέθηκε να ξεχνάει… Αποφάσισε ότι από εδώ και πέρα ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ ποτέ ΞΑΝΑ… 13 Φεβρουαρίου ο Τενέζος ξεκίνησε την απεργία πείνας. Κάθε 13 του μήνα το blog αυτό θα είναι αφιερωμένο στην υπόθεση αυτή, από τώρα και για όσο θα υπάρχει…

To blog του Τενέζου ΕΔΩ.

Άλλος λαθρομετανάστης για Παρίσι;

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Wed, 15 Jul 2009 12:38:00 +0000

Κάπου χαμένοι στο Αττικό Μετρό

Ο Μικρός Αλήτης ακούει μια φωνή από πίσω του…
SYΝΤΑΓΚΜΑ; ΓΚΙΑ SYΝΤΑΓΚΜΑ;

Ένας Πακιστανός τον κοιτάει με απορία. Ο μικρός Αλήτης του λέει να τον ακολουθήσει, και αυτός Σύνταγμα πήγαινε. Στο δρόμο βρίσκει την ευκαιρία να λύσει τις όποιες μικρές απορίες είχε πάνω στο θέμα των λαθρομεταναστών. Βέβαια ο διάλογος που ακολούθησε ήταν στα Αγγλικά, γιατί ο Πακιστανός βρισκόταν μόλις δύο μήνες στην Ελλάδα και δεν μιλούσε καλά Ελληνικά.

Μπλα μπλα μπλα, μπουρου μπουρου, μπλα
Μικρός Αλήτης: Και ήταν δύσκολο το ταξίδι για εδώ;
Πακιστανός: 3 μήνες, από την Λαχώρη διέσχισα το Πακιστάν, πήγα στο Ιράν, στην Τουρκία και μετά εδώ.
ΜΑ: Και πόσο σου κόστισε;
Πακιστανός: 3000 δολάρια…

Ο μικρός Αλήτης αισθάνθηκε εθνικά υπερήφανος. Το κράτος που ζει πρέπει να φαντάζει η γη της επαγγελίας για να πληρώσει κάποιος τόσα πολλά και να ταλαιπωρηθεί για 3 ολόκληρους μήνες διασχίζοντας μερικά από τα πιο τριτοκοσμικά κράτη. Σκέφτηκε ότι μπορεί να γκρινιάζουμε αλλά μάλλον θα ζούμε στο πιο πλούσιο και πολιτισμένο κράτος…
ΜΑ: Μα καλά πλήρωσες τόσα πολλά για να έρθεις στην Ελλάδα;

Πακιστανός: Μα δεν ήθελα να έρθω στην Ελλάδα, στο Παρίσι ήθελα να πάω…

Ψυχρολουσία, και γιατί στο Παρίσι δηλαδή; Καλύτερο είναι από την Ομόνοια; Άλλωστε όταν είχε πάει στο Λούβρο, οι σοβινιστές είχαν όλες τις επιγραφές στα Γαλλικά, ενώ στους φιλικούς χώρους στα πέριξ της Ομονοίας κυριαρχούσαν τα Πακιστανικά και οι λοιπές επιγραφές στα Αραβικά.

ΜΑ: (ΘΙΓΜΕΝΑ) Και γιατί στο Παρίσι συγκεκριμένα; Εμείς δεν σου κάνουμε;
Πακιστανός: Εδώ χειρότερα και από Πακιστάν, στο Παρίσι με περιμένει και ο αδερφός μου, είναι όμορφα εκεί…
ΜΑ (τα νεύρα του, ακούς εκεί Παρίσι): Και γιατί δεν πηγαίνεις εκεί;

Πακιστανός: Δεν μπορώ, προσπάθησα… (Θόρυβος, ο συρμός μόλις είχε σταματήσει) … αλλά κάποια στιγμή θα τα καταφέρω…

Ο Μικρός Αλήτης ευχήθηκε αυτός ο άνθρωπος να αποκτούσε επιτέλους την ζωή την οποία είχε ονειρευτεί, ένα καθαρό μέλλον σε μία όμορφη Ευρωπαϊκή πόλη και όχι στην βρώμικη Ομόνοια και της τριτοκοσμικές συνθήκες της Αθήνας.

Χαιρετηθήκανε και συνέχισαν ο καθένας τον δρόμο του, με τον Μικρό Αλήτη να καταριέται το Δουβλίνο ΙΙ

Ο κανονισμός καθιστά Ελληνικό πρόβλημα, το μεταναστευτικό κύμα ολόκληρου του πλανήτη προς την Ευρώπη. Αλλά αν θέλετε να μάθετε περισσότερα, καλύτερα να ανατρέξετε στις σελίδες της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ΕΔΩ…

ΥΓ Ο μικρός Αλήτης νιώθει ότι η χώρα του και οι μετανάστες πιάστηκαν για μία ακόμα φορά κορόιδο από τους πονηρούς Κουτόφραγκους. Αλλά με πολιτικούς κλάσης Πάγκαλου, έχουν βρει και τα κάνουν…

Διήμερο στη Σέριφο

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Mon, 13 Jul 2009 20:47:00 +0000

Ένας μικρός "ήλιος" στην ζωή του Μικρού Αλήτη

Ο Μικρός Αλήτης έφυγε από την μικρή του πόλη για να περάσει μερικές μέρες στο Κέντρο του Κόσμου, την Αθήνα. Ήταν εκεί που αποφάσισε να περάσει ένα διήμερο σε ένα κοντινό νησί. Μετά από λίγες ώρες μπροστά στον υπολογιστή του, η Σέριφος πληρούσε όλες τις προδιαγραφές.

Όλα ξεκινούν με μια ανατολή στον Πειραιά

Και εκεί είδε την ΔΗΜΗΤΡΟΥΛΑ παροπλισμένη μαζί με άλλα σαπιοκάραβα. Το 2006 είχε την ατυχία να ταξιδέψει με αυτή για Μήλο. Ήταν τρομερό. Είχε κάνει μόλις 12 ώρες για μια σπιθαμή απόσταση στο χάρτη. Θυμάται να βλέπει το νησί στον ορίζοντα και να ελπίζει ότι θα φτάσει κάποτε. Τότε ήταν που είχε φυσήξει αεράκι και αντί να το πλησιάζει απομακρυνόταν. Ο μικρός Αλήτης είχε φοβηθεί μην επιστρέψει στον Πειραιά με την όπισθεν. Ευτυχώς οι φόβοι του είχαν διαψευσθεί. Σταμάτησε να φυσάει...

Η Σέριφος από το Λιμάνι.

Κάθε τόπος έχει μία ξεχωριστή ομορφία. Ο Μικρός Αλήτης δεν ήθελε να τον συγκρίνει με άλλους, όμως για ένα ήταν σίγουρος, οι κάτοικοι του ήταν υπέροχοι.

Ο Μικρός ΑΛήτης αναρωτήθηκε αν η βραχονησίδα στο βάθος ήταν δικιά μας και για πόσο ακόμα. Αν και ο ίδιος ήταν σίγουρος για την απάντηση το Ωχαδερφιστικό εγώ του, φώναξε "σιγά μωρέ, ένα βραχάκι είναι, άλλωστε ποιος νοιάζεται;". Όσο και αν δεν του άρεσε το Ωχαδερφιστικό του εγώ είχε δίκιο. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΟΤΑΝ...

Και όπως πάντα όλα τελειώνουν με ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα.

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου ψάχνει σπίτι

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Thu, 09 Jul 2009 23:24:00 +0000

Πέμπτη 9 Ιουλίου 7517

Ο Μικρός Αλήτης επιστράτευσε κάθε μέσο που είχε για να βρει λύση. Έβαλε αγγελία στις τοπικές εφημερίδες και ύστερα τηλεφώνησε στην φιλοζωική λέσχη…

¨Δεν είμαστε οργανισμός, λέσχη φιλόζωων είμαστε, 5 άτομα με 20 σκυλιά ο καθένας που ψάχνουμε να τα δώσουμε κάπου, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα¨

Δεν πτοήθηκε όμως. Εκτύπωσε αγγελίες σε A4 και πήρε τους δρόμους μαζί με τον κύριο ΛΑ, τα άφησαν σε κάθε κτηνιατρείο της πόλης του, σε κάθε pet shop, μέχρι και σε έναν φίλο του εκπαιδευτή αλόγων και δάσκαλο ιππασίας πήγαν.

Ελπίζει ότι όλα αυτά θα είναι αρκετά ώστε να βρεθεί σπίτι και για αυτά τα ταλαιπωρημένα κουτάβια.

Ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου αναζητεί οικογένεια

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Thu, 09 Jul 2009 16:35:00 +0000

Παρασκευή 8 Ιουλίου 7517

Το να κρατήσει κάποιος κουταβάκια όταν δεν έχει χώρο είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ο μικρός Αλήτης και η παρέα του συναντούσαν τρομερές δυσκολίες ως προς αυτό. Προσωρινά μέχρι αύριο δηλαδή, λύθηκε το πρόβλημα αυτό, καθώς μία φίλης τους μπόρεσε να τα φιλοξενήσει για λίγες ώρες. Βάλανε αγγελίες στις εφημερίδες και θα τρέξουν να βάλουν μερικές αφίσες σε κτηνιατρεία. Υπάρχουν μερικά άτομα που ενδιαφέρθηκαν αλλά δεν έχουν απαντήσει ακόμα...

Σήμερα ήταν ημέρα καθαριότητας.

3 μικρά κουταβάκια καταδικασμένα σε θάνατο!

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Wed, 08 Jul 2009 11:54:00 +0000

Τρίτη 6 Ιουλίου 7517
Παραλία Καλαμάτας

Ο Μικρός Αλήτης απολαμβάνει ξέγνοιαστος τον καφέ του στην παραλία. Εϊναι έτοιμος να βουτήξει όταν ένας καλοσυνάτος κύριος ετών 50 πλησιάζει με τρία κουταβάκια παρά πόδας. Ο Μικρός Αλήτης δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό, αρχίζει να παίζει μαζί τους, και αυτά του έκαναν μαζικές επιθέσεις γλύφοντας τον παντού.

Και εγώ τι θα απογίνω;;;

Καλός Άνθρωπος: Θέλεις να πάρεις κανένα;

Μικρός Αλήτης: Μακάρι να μπορούσα, εδώ δεν τα καταφέρνω καλά καλά με την γατούλα μου. Δικά σου είναι;

Καλός Άνθρωπος: Όχι, τα βρήκα στο ρέμα λίγο πιο πάνω, κάποιος τα είχε βάλει σε μία σακούλα, την είχε δέσει και τα είχε πετάξει για να πεθάνουν. Τους έβαλα λίγο γαλατάκι, να εκεί απέναντι (δείχνει προτείνοντας το αριστερό του χέρι)

Ο Μικρός Αλήτης κοιτάει το απέναντι… Είναι ένας μικρός χώρος με αγριόχορτα δίπλα από την παραλιακή. Αυτοκίνητα που περνούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα του παρενοχλούν το οπτικό πεδίο.

ΜΑ: Μα καλά θα τα πατήσει κανένα αμάξι…

Καλός κύριος: εεε και τι να τα κάνω και εγώ;

Φεύγει οδεύοντας προς την θάλασσα. Ο μικρός αλήτης και η παρέα του παίζουν μαζί τους… Το ένα πηγαίνει στο διπλανό τραπέζι, στο οποίο κάθεται ένας υπάνθρωπος ετών 40+ με χαζή φάτσα υπάλληλου εφορίας. Κοιτάει έντρομος το κουταβάκι που τώρα πια έχει σφηνώσει στα πόδια της καρέκλας του. Αρχίζει να το συμπιέζει με το πόδι του και να φωνάζει ΦΥΓΕ ΦΥΓΕ… Ο Μικρός Αλήτης τρέχει να το σώσει από την παντόφλα και το παίρνει αγκαλιά…

ΜΑ: Μα γιατί κάνεις έτσι;

Φλωράκος και μικροφοβιακός ετών 40: Δεν έχουν κάνει εμβόλια και δεν ξέρεις τι μπορεί να κολλήσεις και…

ΜΑ: Σιγά, κουτάβια είναι, ίσα ίσα αυτά μπορεί να κολλήσουν τίποτα…

Φλωράκος και μικροφοβιακός: Από εμένα, από εσένα θα κολλήσουν… Είσαι λεπρός….

Ο Μικρός Αλήτης αναρωτιέται για πολλοστή φορά, αν έχει καμία ταμπέλα απάνω του που να γράφει: ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΑΡΑΠΛΗΓΙΚΟΙ ΚΑΙ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΑΝΑΠΗΡΟΙ ΕΔΩ!!!!

Η μεγάλη βιολογική απειλή που φοβήθηκε ο Μικροφοβιακός ετών 40

Και τώρα είχαν στην αγκαλιά τους τρία χαριτωμένα κουταβάκια δίχως κανένα μέλλον. Άρχισαν να παίρνουν τηλέφωνο μην τα θέλει κανείς… Κανένα αποτέλεσμα…

Αυτά παίζουν ανέμελα δίχως να έχουν συναίσθηση του τι τα περιμένει… Χοροπηδάνε από εδώ και από εκεί. Ήταν τρία, ο μαύρος που του άρεσε να κάθεται συνέχεια αγκαλιά, ο καφέ-λευκός που δάγκωνα τα πάντα και η καφέ, η πιο ζωηρή από όλα.

Κάποιος έχει την ιδέα να τα κρατήσουμε προσωρινά κάπου μέχρι να βρούμε κάποιον να τα θέλει. Μετά από πολύωρες συζητήσεις καταλήξανε στο εξής απλό και προφανές σχέδιο. Θα τα αφήνανε σε ένα δικό τους χώρο και θα βάζαμε αγγελίες παντού…

Στο διπλανό τραπέζι κάθεται μία μαμά με την κόρη της…

Κόρη: Μα δεν είναι τόσο όμορφα…

Μαμά: (κουρασμένα, εξαντλημένα) εεεεε ναι ναι

Κόρη: Αχ κοίτα εκείνο… τι όμορφο, τι χαριτωμένο

Μαμα: ααα (τον βρήκαμε το μπελά μας) ναι όμορφα πολύ, και χαριτωμένα

Κόρη: τι γλυκούλι….

Ο Μικρός Αλήτης της δίνει τον καφέ-λευκό. Τον κρατάει, τον χαϊδεύει και εκείνος δείχνει να απολαμβάνει την ασφάλεια της αγκαλιάς της. Ύστερα από λίγο ακούγεται ένα ¨ΑΥΤΟ ΘΕΛΩ¨(τον καφέ-λευκό)

Μικρός Αλήτης: θα το πάρετε;

Μαμά: έχουμε πάρει στο σπίτι άλλα δύο αδέσποτα και….

Κόρη: Σε παρακαλώ…

Μαμά: Καλά...

Ο Μικρός Αλήτης το ήξερε αυτό το καλά. Ήταν σίγουρος ότι περισσότερο το ήθελε μαμά…

Ο Καφέ Λευκός στα χέρια της καινούριας οικογένειας του...

Τώρα πια τους έμεναν δύο. Ξεκίνησαν με τον ξάδερφό του, τον μικρό κύριο ΛΑ για το σπίτι του τελευταίου. Στο δρόμο ο μικρός Αλήτης προσπάθησε να βρει κάποιον που να θέλει ένα μικρό κουτάβι… Πρώτα εντόπιζε κάποιον περαστικό που κοίταζε με χαμόγελο τα κουταβάκια. Έπαιρνε το κουτάβι το σήκωνε στο ύψος του προσώπου και έκανε πως μιλούσε το σκυλάκι…

«Γεια σας, είμαι ένα μικρό και μόνο κουταβάκι, εγώ δεν έχω κανέναν στο κόσμο, οι άνθρωποι με πετάξανε σε ένα ρέμα δεμένο σε πλαστική σακούλα και με άφησαν να πεθάνω. Το μόνο που χρειάζομαι είναι λίγη αγάπη και φροντίδα, ψάχνω ένα σπίτι με καλούς ανθρώπους για να με φροντίζουν και να τους αγαπώ πολύ… Μήπως είστε εσείς αυτοί οι καλοί άνθρωποι;»

Όλοι τους κοίταζαν τρυφερά τα σκυλάκια, χαμογελούσαν, αλλά κανείς δεν μπορούσε να σώσει κάποιο. Μέχρι που ο Μικρός Αλήτης έκανε το σκετσάκι του σε μία ηλικιωμένη κυρία που είχε βγάλει το σκυλάκι της βόλτα… Καθίσανε όλοι μαζί σε ένα παγκάκι. Τα έπαιρνε αγκαλίτσα, τα χάιδευε, ζούσε κι αυτή την αγωνία τους.

Τρυφερότητα

Ηλικιωμένη κυρία: Αχ μακάρι να μπορούσα να πάρω το ένα… Κι αυτήν αδέσποτη την μάζεψα, αλλά νοικιάζω σπίτι και θα με διώξουν αν πάρω κι άλλο… όμως έχω μία φίλη που μπορεί να θέλει ένα…

Η ιδιαίτερη αυτή συντροφιά όδευε προς ένα άγνωστο σπίτι. Η Ηλικιωμένη Κυρία, χτυπάει το κουδούνι. Η πόρτα ανοίγει. Μία κοπελίτσα κοιτάει έντρομη… Το βλέμμα της φωνάζει την σκέψη της… ΩΧ ΟΧΙ ΠΑΛΙ…

Φυσικά και δεν μπορούσαν, είχαν ήδη δύο σκυλιά σε ένα σπίτι και δεν είχαν καμία πρόθεση να αποκτήσουν τρίτο…

Αποχαιρέτησαν την ηλικιωμένη κυρία και επιτέλους έφτασαν σπίτι. Τους έβαλαν νερό και γάλα και ….

Προσπαθούν να τους βρουν μία καλή οικογένεια...

Καλοκαιρινές αποδράσεις πάνω σε σκαλωσιές...

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Mon, 06 Jul 2009 12:31:00 +0000

Δευτέρα 5 Ιουλίου 7517
14:30

Ο τόπος βράζει από την ζέστη. Ο μικρός αλήτης έχει τελειώσει με τις πρωινές δουλειές του, σπαταλώντας τον χρόνο του σε κάθε λογής δημόσιες υπηρεσίες. Κάθεται στην κουζίνα του, σκεφτόμενος το καλοκαίρι. Όλα είχαν τελειώσει, υποχρεώσεις, δουλειές, άγχος, εξεταστική και πίεση. Το καλοκαίρι μου ανήκει, σκέφτηκε.

Όχι ακόμα. Θόρυβος ακούγεται από έξω. Μα είναι μεσημέρι, τίποτα δεν σέβονται οι αθεόφοβοι. Κουρασμένος άνθρωπος, θέλω να ξεκουραστώ, αναλογίστηκε.

Βγαίνει στο μπαλκόνι για να εντοπίσει την πηγή του κακού. Στην απέναντι οικοδομή αποφάσισαν ότι είχε έρθει η ώρα για να βάψουν την πρόσοψη. Μα ήταν εντελώς απαράδεκτοι μέρα μεσημέρι…

Παρατηρεί καλύτερα… Έχει υπερβολική ζέστη, 3 άνθρωποι κρέμονται από κάτι σκαλωσιές και στοκάρουν τον τοίχο με τον ήλιο να καίει σε υπερβολικό βαθμό. Ο ένας έχει βγάλει την μπλούζα του, χρησιμοποιώντας την ως αυτοσχέδια μπαντάνα.

Ο μικρός αλήτης θυμήθηκε τον εαυτό του στην θάλασσα. Πραγματικά δεν αντέχει στον ήλιο παραπάνω από 10 λεπτά. Κι ας κάθεται αναπαυτικά σε μία ξαπλώστρα με τόνους αντηλιακό πάνω του. Άλλωστε ποτέ δεν πηγαίνει για μπάνιο μεσημέρι για αυτό ακριβώς τον λόγο. Κι όμως αυτοί είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν.

Ο ένας φωνάζει κάτι στους άλλους σε σπαστά ελληνικά. Ο μικρός Αλήτης αποφασίζει να κάνει τις σκέψεις του ανάρτηση. Παίρνει την φωτογραφική μηχανή και βγαίνει στο μπαλκόνι. Ο ένας τον κοιτάει, παίρνει πόζα και του φωνάζει χαρωπά χαρωπά ¨Τράβα¨. Ούτε καν τον πείραξε που ένας άγνωστος τον βγάζει φωτογραφίες. Θυμήθηκε εκείνους του Αστυνομικούς που είχε βγάλει μία φορά φωτογραφία. Είχαν έρθει απειλητικά προς τα πάνω του απαιτώντας να τις σβήσει. Ίσως αν δούλευαν οικοδομή να μην ήταν τόσο ακατάδεκτοι.

Γυρνώντας στην δροσιά της κουζίνας του, ο μικρός αλήτης συνέχισε τις σκέψεις του περί διακοπών. Όχι το καλοκαίρι δεν του ανήκε… Το καλοκαίρι ανήκει σε όλους εκείνους που δουλεύουν για να το κάνουν απολαυστικό για εμάς που καθόμαστε…

Και ο μήνας έχει 9

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Sun, 05 Jul 2009 00:34:00 +0000

Ο Μικρός Αλήτης σπουδάζει σε ένα Ελληνικό Πανεπιστήμιο. Όχι για πολύ ακόμα, τον Σεπτέμβρη θέλει να πιστεύει ότι παίρνει πτυχίο. Λοιπόν σήμερα θα μοιραστεί μερικές καθόλου μα καθόλου επίκαιρες σκέψεις του.

Υπήρχαν μαθήματα και μαθήματα. Άλλα τα περνάς με σχετική ευκολία, και άλλα είναι τόσο δύσκολα που δεν τα περνάς ποτέ. Ο μικρός Αλήτης έφτανε σε αδιέξοδο όταν το σκεφτόταν αυτό. Είχε μερικούς σχετικούς διαλόγους με τον εαυτό του.

¨ΕΥΚΟΛΟ¨ ΜΑΘΗΜΑ

Ωχαδερφιστικό εγώ του Μικρού Αλήτη: Ουάου τι εύκολα που το περάσαμε αυτό το μάθημα, ούτε καν διαβάσαμε τίποτα! Τι καλός καθηγητής, ο θεός να τον έχει καλά…
Ψύχραιμο και λογικό εγώ του Μικρού Αλήτη: Ναι αλλά δεν μάθαμε τίποτα σήμερα…
Ωχαδερφιστής: Ναι μωρέ, σάμπως θα τα θυμόσουν αύριο…
Λογικός: Δεν ξέρω, νομίζω ότι κάπου κάνουμε ένα λάθος…

¨ΔΥΣΚΟΛΟ¨ΜΑΘΗΜΑ

Ωχαδερφιστής: Τον @*&#@ (ακολουθούν μερικές καθόλου κόσμιες λεξούλες) τι έβαλε πάλι;
Λογικός: Πανεπιστήμιο είσαι τι περίμενες;
Ωχαδερφιστής: Να υπάρχουν λιγότεροι σαδιστές στον κόσμο…
Λογικός: Είσαι ανόητος και εσύ χάνεις, μια μέρα θα το μετανιώσεις και θα ευχόσουν να ήταν όλα τα μαθήματα ¨δύσκολα¨.
Ωχαδερφιστής: Οχου με αυτές τις προφητείες σου, ούτε ο γέροντας Παΐσιος να ήσουν με τις 1000 και μία προφητείες, πραγματικά μερικές φορές δεν σε αντέχω.

ΩΡΕΣ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ

Λογικός: Και τι μας έμεινε από γνώσεις, μόνο αυτές των δύσκολων μαθημάτων, μακάρι να υπήρχαν μόνο δύσκολα μαθήματα. Με τι μούτρα θα βγούμε εμείς στην αγορά εργασίας, μου λες; Και σε ρωτώ, ΤΙΣ ΠΤΑΙΕΙ;

Ωχαδερφιστής: Γκαντεμιά… Τις πταίει; Φταίνε τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, το σύστημα, η εκπαίδευση στην Ελλάδα, ο μπακάλης και η κυρα-Λίτσα στον τέταρτο που μας μάτιασε…
Λογικός: Το ξερό σου το κεφάλι πταίει…

Ο Μικρός Αλήτης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα της τριτοβάθμιας παιδείας ήταν η νοοτροπία του.

Όλα για καλό γίνονται…

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Sat, 04 Jul 2009 00:56:00 +0000

Ο Μικρός Αλήτης είχε μια περίεργη και σοφή φίλη. Αυτή λοιπόν, μία φορά και ένα καιρό έχασε το αεροπλάνο ενώ βρισκόταν κάπου πολύ μακριά. Αντί να πανικοβληθεί και να στεναχωρηθεί από την ¨ατυχία¨ της, είπε μόνο μία φράση… ¨Όλα για καλό γίνονται¨.

Ο Μικρός Αλήτης δεν μπορούσε να καταλάβει πόσο σοφή ήταν, παρά μόνο λίγες ημέρες μετά, όταν αναλογίστηκε τις δικές του ατυχίες. Είχε χτυπήσει τον αυχένα του τόσο ώστε να χάσει ένα μόνο μάθημα της εξεταστικής. Αυτό το μάθημα δεν θα μπορούσε να το είχε περάσει γιατί χρειαζόταν πολύ διάβασμα, τα θέματα ήταν πολύ δύσκολα και εκείνη την περίοδο έπεφταν πολλά μαθήματα μαζί. Ο καθηγητής μέσα στην ατυχία, τον άφησε να δώσει εξετάσεις μερικές μέρες αργότερα.

Το σαββατοκύριακο πριν δώσει πέθανε η γιαγιά του, με την οποία είχαν μεγαλώσει μαζί. Το οποίο δεν ήταν και τόσο κακό νέο τελικά, μιας και ήταν κατάκοιτη για τουλάχιστον 8 χρόνια δίχως να μπορεί να επικοινωνήσει με το περιβάλλον. Την τελευταία δε πενταετία ήταν διασωληνωμένη . Μπορεί να στεναχωρήθηκε αλλά κατά βάθος πιστεύει ότι ήταν καλύτερο να μην ταλαιπωριέται άλλο.

Πήγε διαβάζοντας όλο το βράδυ, είχε κοιμηθεί ελάχιστα… Έγραψε τέλεια. Σήμερα έμαθε ότι το πέρασε με 7.

Έπρεπε να πάει επειγόντως στο πατρικό του. Άλλωστε μπορεί να έχασε την κηδεία αλλά ήθελε οπωσδήποτε να είναι εκεί στα 10ήμερα. Το αεροπλάνο δεν είχε θέσεις. Κι άλλη ατυχία. Έπρεπε να ταξιδέψει όλη την ημέρα, μέσα σε ένα λεωφορείο για τόσες ώρες. Κι όμως έτσι γνώρισε έναν υπέροχο άνθρωπο…

Ο Μικρός ΑΛήτης είχε την "ατυχία" να χρυσοπληρώσει το μεσημεριανό του

Και όλα ξεκίνησαν από ένα ασήμαντο τραυματισμό του αυχένα του. Ένα κακό που τον βοήθησε να περάσει ένα από τα πιο δύσκολα μαθήματα, που του μείωσε κάπως το άγχος για την τελευταία εξεταστική του Σεπτεμβρίου.

Τελικά είχε απόλυτο δίκιο η σοφή αυτή φίλη του. Ουδέν κακόν αμιγές καλού ή πιο νεοελληνικά «ΟΛΑ ΓΙΑ ΚΑΛΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ»

Μία δολοφονία και η σκληρότητα της μικρής κοινωνίας…

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Fri, 03 Jul 2009 03:11:00 +0000

Χθες Πέμπτη ο Μικρός Αλήτης πήρε τον δρόμο της επιστροφής για την μικρή πόλη από την οποία καταγόταν. Στο δρόμο άρχισαν τα πρώτα τηλέφωνα…

Το έμαθες; Σκότωσαν στην Ναβαρίνου (η παραλιακή της Καλαμάτας) τον τάδε…

Ύστερα από μερικές βαρετές ώρες στο λεωφορείο, γνώριζε τα πάντα για το συμβάν. Πριν δύο βράδια είχαν μαλώσει με τον πρώην-θύτη για μια κοπέλα. Ο πρώην-θύτης δεν έλεγε να αποδεχθεί το γεγονός και έτσι ύστερα από δύο μέρες πήρε μία καραμπίνα και εκτέλεσε τον θύμα σε ένα από τα πιο κεντρικά και πολυσύχναστα μέρη της μικρής Καλαμάτας, μέρα μεσημέρι…

Ο μικρός αλήτης σοκαρίστηκε από την είδηση αυτή. Άλλωστε το μαγαζί στο οποίο έγινε η δολοφονία, του ήταν πολύ οικείο, είχε περάσει όλα τα εφηβικά του καλοκαίρια εκεί.

Ο δράστης παραδόθηκε στην αστυνομία και πάλι καλά δηλαδή, γιατί αλλιώς θα είχαμε άλλο ένα ¨τέλειο έγκλημα¨. Η είδηση αυτή συγκλόνισε τον Μικρό Αλήτη. Τον στεναχωρεί που ο κόσμος μας είναι γεμάτος από δυστυχείς ανθρώπους έτοιμους να κάνουν κακό σε όλους τους άλλους. Αλλά αυτά συμβαίνουν και πάντα θα συμβαίνουν όσο στενάχωρα κι αν είναι.

Το πιο σοκαριστικό από όλα όμως ήταν η αντίδραση μερικών. Το διαμάντι αυτής της πόλης ακούει στο όνομα Best-TV. Είναι το τοπικό κανάλι, το οποίο έδωσε για μία ακόμα φορά μαθήματα ήθους σε όλους μας. Άδραξε την ευκαιρία δείχνοντας σκληρές εικόνες, με τον άτυχο θύμα να βρίσκεται ξαπλωμένο στο πεζοδρόμιο και να τραντάζεται από σπασμούς. Στην συνέχεια ο τηλεπαρουσιαστής προσπαθούσε να πείσει το κοινό ότι ήξερε προσωπικά το θύμα. Σειρά είχαν οι συνεντεύξεις:

Κυρία-Μάρτυρας: Τον δολοφονήσανε με εν ψυχρό 2 πιστολιές…
Δημοσιογράφος-της κακιάς ώρας: Εσείς πως νιώθετε,είστε στεναχωρημένη;

Γυρνώντας σπίτι το αργά το βράδυ, σοκαρισμένος κάθισε στον υπολογιστή του. Ψάχνοντας βρήκε το εν λόγο βίντεο στο zougla.gr. Το είδε και συγκλονίστηκε. Όχι από τις τελευταίες σκληρές εικόνες της ζωής ενός ανθρώπου, αλλά από τα απάνθρωπα ένστικτα των ανθρώπων γύρω του. Για όλους αυτούς που εκμεταλλεύονται αισχρά τις τελευταίες στιγμές κάποιου. Για όλους αυτούς χωρίς αξιοπρέπεια και για όλους εμάς που τους τρέφουμε ως κοινό, που τους επιλέγουμε, τους παρακολουθούμε και τους επικροτούμε με αυτό ακριβώς τον τρόπο. Για όλους εμάς που γινόμαστε συνένοχοι σε αυτή την θλιβερή κατάσταση.

Άλλωστε το παιδί αυτό ήταν ένας σαν όλους εμάς… Και σίγουρα ο μικρός Αλήτης δεν θα ήθελε σε καμία περίπτωση να γίνουν η τελευταίες του στιγμές δημόσιo θέαμα προς κατανάλωση...

Ναρκομανείς εναντίον Βρώμικου Χάρη

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Fri, 26 Jun 2009 13:39:00 +0000

Ημέρα κατά των ναρκωτικών σήμερα και ο μικρός Αλήτης αποφάσισε να μοιραστεί μερικά στιγμιότυπα της προηγούμενης εβδομάδας

Σάββατο (το προηγούμενο 20 του μηνός)

Πρωί

Ο μικρός αλήτης περπατάει στην γειτονιά του και παρατηρεί τον κόσμο γύρω του. Ένας ηλικιωμένος περνάει τον δρόμο κρατώντας μια πλαστική σακούλα με τρεις πατάτες. Στα αριστερά του βρίσκεται ένας κατειλημμένος τηλεφωνικός θάλαμος, ένα λεωφορείο σταματάει στην στάση χύνοντας ορδές συμπιεσμένων ανθρώπων…

Παγώνει από την σκέψη του… Κατειλημμένος τηλεφωνικός θάλαμος; Ποιος χρησιμοποιεί ακόμα τηλεκάρτες; Ποιος είναι αυτός ο ρομαντικός εραστής της πρώιμης τεχνολογίας;

Ένας ναρκομανής σε κωματώδη κατάσταση προσανατολίζει μια τηλεκάρτα προς την σχισμή του τηλεφώνου. Το στόμα του χάσκει ορθάνοιχτο από την επίμονη προσπάθεια, αλλά η τηλεκάρτα παραμένει εντελώς ακίνητη. Και ο χρόνος σταματάει. Φαντάζει σαν από ταινία που κάποιος έχει πατήσει το pause για πάντα. Μετά από μερικά λεπτά ο ναρκομανής αποφασίζει ότι η τηλεκάρτα δεν θα του κάνει τελικά την χάρη, να φύγει μόνη της από το χέρι του και να μπει στην σχισμή.

Φοράει κάτι τεράστια παράταιρα μαύρα γυαλιά και κρατάει μία κρύα σοκολάτα. Κάνει να φύγει. Ο μικρός αλήτης είχε χάσει αυτό τον μοναδικό διάλογο και για όλα φταίει η οκνή αυτή τηλεκάρτα. Κατευθύνεται και αυτός προς το σπίτι. Ο ναρκομανής προσπαθεί να περάσει τον ίδιο δρόμο με τον Μικρό Αλήτη, μόνο που ο πρώτος είναι πιο θαρραλέος…

Ένα φορτηγάκι παραλίγο να το πατήσει, ενώ το θρυλικό χέρι του Έλληνα Οδηγού σχηματίζει μια μούτζα καθώς χάνεται από την σκηνή. Απτόητος ο ναρκομανής συνεχίζει, όλα κυλάνε πολύ αργά, ο μικρός Αλήτης παρακολουθεί με αγωνία. Λίγα μέτρα είχαν απομείνει, όταν τον πρόδωσαν όλα τα μέλη του σώματος του. Αρχικά τα πόδια που δεν τον κράτησαν, ύστερα τα χέρια που δεν πρόβαλαν καμία αντίσταση. Έπεσε σαν κούτσουρο, όρθιος χωρίς να κάνει ούτε μία κίνηση. Εκείνη η παγωμένη σοκολάτα που έμοιαζε τόσο πολύτιμη στο χέρι του, τώρα χυνόταν στο πεζοδρόμιο… Δεν είχε πάθει τίποτα, αλλά όλη η εικόνα του ανήμπορου, αβοήθητου και απροστάτευτου ήταν που είχε σοκάρει τον Μικρό Αλήτη…

Θέλει να τον βοηθήσει, αλλά η κίνηση δεν θα του έκανε την χάρη. Ένας άσχημος ταρίφας τον κοιτάει με ύφος, αλά Κλιντ Ίστγουντ στον ρόλο του Βρώμικου Χάρη. Η ανταλλαγή μοχθηρών βλεμμάτων προϊδεάζει για την μονομαχία που θα ακολουθούσε.

Ο Μικρός Αλήτης κάνει ένα βήμα μπροστά. Ο ταρίφας πατάει λίγο περισσότερο γκάζι, δεύτερο βήμα, κατεβάζει ταχύτητα, ανεβάζει στροφές, η μηχανή μουγκρίζει, τρίτο βήμα, το μπλε ταξί δείχνει να ξεχύνεται στο δρόμο έτοιμο να τον πατήσει, ένα βήμα πίσω, μια μικρή δήθεν στραβοτιμονιά και ένα αυτάρεσκο μειδίασα που θα μπορούσε να σημαίνει κάτι σε «είμαι ο απόλυτος ταρίφας, ο άρχοντας του δρόμου, περνάω και πατάω» ή σε πιο τραγουδιστική έκδοση «κανείς εδώ δεν περπατά».

Κοιτάει γεμάτος αγωνία απέναντι. Η κοπέλα στο περίπτερο έχει βγει έξω και του δίνει λίγο χαρτί. Δεν τον χρειαζόταν πια, είχε σηκωθεί και περπατούσε μόνος του στο σοκάκι… Όσο και αν σας φανεί παράλογο ο μικρός Αλήτης στεναχωρήθηκε πολύ για εκείνη την σοκολάτα, έδειχνε σαν ένα πολύτιμο παιχνίδι στα χέρια ευτυχισμένου παιδιού.

Απόγευμα

Ο μικρός Αλήτης κατευθύνεται στο κέντρο για καφέ. Μπαίνει στο λεωφορείο και ψάχνει για εισιτήριο, αλλά δεν έχει. Βάζει τα ψιλά του στο μηχάνημα, αλλά αυτό αρνείται να βγάλει οτιδήποτε. Ένας ακόμα ναρκομανής κάθεται στο διπλανό κάθισμα. Ο μικρός Αλήτης αναρωτιέται που στο καλό οδεύει αυτή η κοινωνία.

Ναρκομανής: Δεν λειτουργεί αδερφέ. Κάτσε να σε βοηθήσω

Ο Μικρός ΑΛήτης πρώτη φορά ακούει κάτι τέτοιο από ναρκομανή. Έρχεται δίπλα του, πατάει κουμπιά… Τίποτα, μετά πατάει επίμονα το κουμπί της επιστροφής των χρημάτων, πάλι τίποτα…

Ναρκομανής: Μην ανησυχείς θα τα βγάλει…
Μικρός Αλήτης: Έλα μην κουράζεσαι αδερφέ, σιγά, 30 λεπτά είναι…

Ο ναρκομανής παλαντζάρει μετέωρος σε κάθε γκάζι φρένο του οδηγού. Αρχίζει να χτυπάει αδύναμα το μηχάνημα το οποίο δεν δείχνει να θέλει να λειτουργήσει.

Οδηγός (κοιτάζοντας από τον καθρέφτη): Ρε τι κανείς εκεί;
Ντουπ ντουπ, ο ναρκομανής συνεχίζει απτόητος.
Μικρός Αλήτης: Το μηχάνημα είναι χαλασμένο έβαλα λεφτά και δεν μου βγάζει εισιτήριο…
Οδηγός: Και τι να κάνω εγώ, ας αγόραζες από το περίπτερο…
Μικρός Αλήτης (αναρωτιέται γιατί όλοι οι εγκεφαλικά παραπληγικοί τυχαίνουν πάντα σε αυτόν): Τουλάχιστον φέρτε ένα χαρτί να γράψω ότι είναι χαλασμένο, μην ρίχνει τσάμπα λεφτά ο κοσμάκης. Οδηγός: Να το αφήσεις ήσυχο, μια χαρά είναι…
ΝΤΟΥΠ ΝΤΟΥΠ, ο ναρκομανής δεν έχει ακούσει τίποτα από τα παραπάνω, συνεχίζει με σταθερό ρυθμό να χαϊδεύει το μηχάνημα.
Μικρός Αλήτης: Άστο βρε παιδάκι μου και εσύ στην ησυχία του…
Ναρκομανής: Όχι, γιατί; Χρήματα είναι και αυτά…
Οδηγός: Ρεεε μην το χτυπάς, μην σε πετάξω έξω….
Μικρός Αλήτης: Γιατί;; Μην το χαλάσει;;;
Οδηγός: Ρεεε μην το χτυπάς ρεε δεν ακούς….

ΓΚΑΖΙ, ο ναρκομανής πάει απότομα προς τα πίσω, ΦΡΕΝΟ, ο ναρκομανής ξεχύνεται μπροστά, ο Μικρός Αλήτης ίσα που προλαβαίνει να τον συγκρατήσει από την βέβαιη πτώση. Ο οδηγός δείχνει να το ευχαριστιέται... Άλλος ένας επίδοξος Βρώμικος Χάρης.

Ο ναρκομανής με την λίγη δύναμη που είχε συνεχίζει απτόητος να χαϊδεύει το μηχάνημα. Ο Βρώμικος Χάρης παίρνει τα μάτια του από τον καθρέφτη και κοιτάει την κίνηση μπροστά του.

Τώρα ήταν ευκαιρία: Δεξί κροσσέ, αριστερό ντιρέκτ, αριστερό κροσσέ δεξί άπερκατ… ακολουθεί ο ήχος κερμάτων που πέφτουν.

Οδηγός κοιτάζοντας τον απορημένο και ξαφνιασμένο ναρκομανή συνεχίζει να γκρινιάζει και γκρινιάζει...

Ο ναρκομανής τείνει την χούφτα του προς τον Μικρό Αλήτη. Αυτό ήταν κάτι που δεν το περίμενε. Του τα έδινε όλα. Το μηχάνημα δεν είχε ξεβράσει μόνο τα 30 του λεπτά, αλλά γύρω στα 2-3 ευρώ σε ψιλούρα. Υπήρχαν προφανώς και προηγούμενα θύματα του μηχανήματος – απατεώνα. Ο μικρός Αλήτης του λέει να τα κρατήσει… Στην επόμενη στάση ο ναρκομανής κατεβαίνει... Από πίσω του ακούγεται η φωνή του Βρώμικου Χάρη «και να μην καταστρέφεις ξένη περιουσία»…

Βραβείο Αξιαγάπητου Blog - Lovely Blog Award

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Wed, 24 Jun 2009 16:07:00 +0000

Ο Μικρός Αλήτης πάντα θεωρούσε τον εαυτό του ξινό και γκρινιάρη. Συνήθως του έφταιγαν όλα. Γκρίνιαζε για τα πάντα. Θεωρούσε ότι μέχρι και ο αναπτήρας ήταν ένα μεγάλο πειραχτήρι, και του κρυβόταν επίτηδες κάθε φορά. Σίγουρα δεν θεωρούσε τον εαυτό του πολύ αξιοαγάπητο, αλλά τι σημασία είχε η δική του γνώμη...

Εκείνος ήθελε να δείχνει σκληρός, αδιάφορος, ανεπηρέαστος, δυνατός και κακός σαν εκείνους τους χαρακτήρες από τις ταινίες δράσης που δεν πτοούνται με τίποτα. Όμως το μόνο που κατάφερνε ήταν η προσωποποίηση ένος ακόμα χαρακτήρα χαζοαμέρικανικης κωμωδιας. Σαν τον μίστερ Μπιν και τις αστείες περιπέτειες του. Άλλωστε θεωρούσε ότι δεν υπάρχουν Κάπταιν Αμέρικα στον πραγματικό κόσμο. Η ζωή είναι αστεία με όλους και συνήθως οι περιπέτειες όλων όσων ήξερε ήταν γεμάτες ατυχίες, απρόβλεπτες αντιδράσεις και μπόλικο μπλακ χιούμορ.

Έτσι λοιπόν νιώθει πολύ χαρούμενος που κάποιοι τον θεωρούν ΑΞΙΑΓΑΠΗΤΟ (και γλυκούλι, και ... και ...) και ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ ΠΟΛΥ everything53 και Raven! ΚΑΙ ΑΝ-ΥΠΟΜΟΝΗ και Γυάλινο Δάκρυ και Dorothea

και XePeTsA

Οι κανόνες του βραβείου αυτού, είναι:
α) Δεχτείτε αυτό το βραβείο, αναρτήστε το στο blog σας μαζί με το όνομα του ατόμου που σας βράβευσε (το link και το blog).

β) Απονείμετε το βραβείο αυτό σε άλλα 15 αξιαγάπητα blogs.

γ) Θυμηθείτε να επικοινωνήσετε με τους bloggers και ενημερώστε τους ότι τους επιλέξατε γι’ αυτό το βραβείο.

Ο Μικρός ΑΛήτης Θέλει να απονείμει τα 15 (άπειρα) βραβεία του σε:

ΑΝΚΥΡ: Που του χαρίζει γέλιο με τις απίστευτες γελιογραφίες του, είναι πραγματικά από τα πιο αγαπημένα του Blog...

Γυάλινο Δάκρυ: Μια διαδικτυακή του φίλη που την συμπαθεί πολύ και του αρέσει να την διαβάζει... (ειδικά για τα σχόλια της, τα περιμένει πως και πως)

Bunny Suicides: Ένας κούνελος με αυτοκτονικές τάσεις, μπόλικο χιούμορ και μία κύστη κόκκυγος!!!

Dorothea: Δεν θα μπορουσε να μην την βραβεύσω...

Οπωσδήποτε τον MOLEMOU: Ένας από τους πιο επίμονους διαδικτυακούς του φίλους, από το μακρινό και εξωτικό Μόναχο... και ένα από τα καλύτερα Blog

Φυσικά στον Άνεμο: Ένα από τα πρώτα μπλόγκερ blog που άρχισε να διαβάζει

marianaonice: Την ανακάλυψε πρόσφατα και του άρεσε πολύ...

Τον Σχολιαστή: Που ο Μικρός ΑΛήτης θεωρεί ότι γράφει κάτι παραπάνω από υπέρ

Την ΡΙΑ: και τις σκέψεις της... προς τέρψην σου συντάκτρια

Τον Γατοδια[κριτικό]: που του θυμίζει ότι υπάρχουν κι άλλοι που δίνουν σε αυτό το μάταιο κόσμο

Φωτεινή S : Που το συγκεκριμένο βραβείο το έχει ήδη πάρει, αλλά θέλει να της το δώσει και αυτός

Λένα: Που έχει καιρό να γράψει, κάτι του θυμίζει αυτό του μικρού Αλήτη

Λευκή: Την Λευκή, που το μπλογκ της ήταν ένα από τα πρώτα που του άρεσε να διαβάζει

angelina:Ένα υπέροχο μπλογκ στο οποίο ο Μικρός ΑΛήτης αρέσκεται να χαζεύει όταν έχει χρόνο

και τέλος τους πέντε μπλόγκερ που του έκαναν την τιμή: everything53 και Raven ΑΝ-ΥΠΟΜΟΝΗ και Γυάλινο Δάκρυ και Dorothea και XePeTsA Και αυτός σας θεωρεί αξιαγάπητους...

Το σύνδρομο Αυχένας-Κοληρίο

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Thu, 18 Jun 2009 22:07:00 +0000

Μέρες πολλές πέρασαν, από εκείνες που ο χρόνος μοιάζει σταματημένος... Και οι μεγάλες ατυχίες του Μικρού Αλήτη συνεχίστηκαν απτόητες. Άλλη μία, από τις τελευταίες εξεταστικές περιόδους, με το αφανγκατέ των πιο βαρετών και δύσκολων μαθημάτων. Λογιστικές, ποσοτικές και άλλες μικρές κατάρες...

Τετάρτη 10 του μηνός ο Μικρός Αλήτης έχει πάει να επισκεφτεί έναν φίλο του στο νοσοκομείο...
- ο ΚΟΛΛΗΤΟΣ του: Μα καλά είναι πρησμένο το μάτι σου, δεν το είδες
Ο Μικρός Αλήτης κοιτάει δεξιά, αριστερά, και μετά συνειδητοποιεί ότι το σχόλιο αυτό απευθύνεται στο δικό του μάτι.
- μια φίλη του: Όχι καλέ, τι λες; Μια χαρά είναι το μάτι του...
Ο Μικρός Αλήτης το κοιτάει καλα καλά σε έναν καθρέφτη. Το πάνω βλέφαρο είναι πρησμένο σαν πεπονόφλουδα...

2 μέρες μετά το μάτι του συνεχίζει να είναι πρησμένο. Αποφασίζει ότι ήρθε η ώρα να πάει στον γιατρό. Φτάνει σε ένα άδειο Αγ.Δημήτριο (μεγάλη η χάρη του), μπαίνει στο ιατρείο και μετά απο μερικά επίμονα ζουλίγματα:΅
- Η γιατρός: δεν είναι τίποτα χαλάζιο είναι.
- Μικρός Αλήτης: Ακούγεται τρομακτικό...
- Γιατρός: ΜΠΑ δεν είναι, θα βάζεις αυτό το κολλήριο και θα αλείφεις με αυτη την κρέμα το μάτι σου για τον επόμενο μισό μηνα, και αν δεν υποχωρήσει θα κανεις μια μικρή εγχείρηση για να φυγει...
- Μικρός Αλήτης (κάθιδρος) : Αχ πάλι καλά που δεν είναι τίποτα, γιατι είχα τρομάξει αρχικά...

Κυριακή 14 Ιουνίου... Ο μικρός αλήτης έτρεφε ιδιαίτερη συμπάθεια για το ματάκι του... Δεν ήθελε να το ταλαιπωρεί, να το ακουμπάει, πόσο μάλλον να το αλείφει με μια ξένη και άσχημη λευκή χλαπάτσα. Είχε βρεί κόλπο όμως. Τέντωνε το βλέφαρο και εκτόξευε την κρέμα ανάμεσα στο κενό. Μετά έβριζε την κακή του τύχη, έτριβε το μάτι του και σκουντούφλαγε στα αντικείμενα που έπαιρναν την πρωτοβουλία να μπουν ανάμεσα στα πόδια του.

Όμως ήταν Κυριακή, έξω είχε λιακάδα και μόλις είχε ξυπνήσει από έναν απολαυστικότατο ύπνο. Μπαίνει στο μπάνιο. Είναι πολύ ευδιάθετος... Ένα ομιχλώδες μπάνιο τώρα πια, αφροί και σαπουνάδες παντού. Κοιτάει το ξυραφάκι, είναι σίγουρος ότι τον προκαλεί να εξασκήσει τις φωνητικές του χορδές... Μέχρι τώρα τα πάει καλά με τα μαθηματα, περισσότερο από ότι ευελπιστούσε. Το μάτι του έδειχνε σημάδια βελτίωσης. Η μεγάλη του Αγάπη έρχεται σε λίγο καιρό, η γατούλα δεν έχει πια οίστρο, τα ρούχα έχουν στεγνώσει... Τελικά όλα του πάνε καλά... Το ξυραφάκι μεταμορφώνεται σε μικρόφωνο... Είναι η ώρα να τραγουδήσει:

"ΠΟΣΟ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ Η ΖΕΣΤΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ"
"ΟΠΩΣ ΤΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ"
"ΜΕ ΚΟΒΒΒΒΒΒΒ............"

Κοιτάει έντρομος το ταβάνι, ύστερα μπαίνουν και κάτι πόδια στο οπτικό του πεδίο... Είναι τα δικά του πόδια, αλλά τι γυρεύουν εκεί με φόντο το ταβάνι;;;

Ακούγεται ένα τεράστιο κρακ, σαν από κοκκαλο που σπάει... Το πρώτο πράγμα που ήρθε σε επαφή με το αναπόφευκτο ήταν ο σβέρκος του... Πάει να σηκωθεί. Τίποτα, πάει να κουνηθεί... Πάλι τίποτα...

Αρχίζει να βαριέται, αυτό το τίποτα κρατάει για πολύ...

Βρίζει...

Λεπτά αργότερα έχει καταφέρει να φτάσει στο κρεβάτι του...

Δευτέρα 15 Ιουνίου, νοσοκομείο Άγιος Παύλος, επείγοντα

Πρωί
- Μικρός Αλήτης (με βηματισμό και κινήσεις που θυμίζουν Μίμη Ανδρουλάκη): Θέλω να δω έναν ορθοπεδικο, χτύπησα τον αυχένα μου και δεν μπορώ να τον κουνήσω...
- Κυρία με λευκή ρόμπα: Ορθοπεδικό θα δείτε (ίσως η πιο ευστοχη παρατήρηση που είχε ακούσει ο Μικρός Αλήτης). Πάρτε νουμερακι...
Μεσημέρι, υστερα από πέντε ώρες και μερικές ακτινογραφίες...
- Γιατρός (κοιτάει ακτινογραφίες): Είναι μπλαμπλαμπλαθειασμός ραιβόκρανου
Ο Μικρός Αλήτης τον κοιτάει συγκλονισμένος...
- Γιατρός: Κολάρο, αντιφλεγμονώδη και μυοχαλαρωτικά για τόσες (πολλές) μέρες...

Αυτό που τον εκνευρίζει περισσότερο δεν είναι το κολάρο, δεν είναι τα χιλιάδες φάρμακα στα καλά καθούμενα, δεν είναι το μάτι του... Αλλά ο συνδιασμός αυχένας - κοληρίο... Θέλει να σπάσει κάτι από τα νεύρα του, αλλά φοβάται μην είναι το χέρι του...

ΥΓ Ο τρόπος με τον οποίο χτύπησε τον αυχένα του είναι μια φανταστική διήγηση. Στην πραγματικότητα απλά γλίστρησε... Αλλά τα απλά δεν είναι πάντα αστεία....

20 Φεβρουαρίου

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Thu, 18 Jun 2009 21:16:00 +0000

20 Φεβρουαρίου ήταν όταν ο μικρός αλήτης πατούσε για τελευταία φορά το κουμπί της δημοσίευσης. Περίπου 17 εβδομάδες μετά θα αποφάσιζε ότι είχε έρθει η ώρα να ξαναγράψει στο blog του. Αυτές τις 119 μέρες που μεσολάβησαν πολλά άλλαξαν, νέες εμπειρίες, δύσκολες ώρες, άσχημες και όμορφες στιγμές, ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων. Αλλά όλα αυτά δεν έχουν πολύ σημασία για αυτόν τώρα. Μόνο τα όμορφα θα κρατούσε και θα τα μοιραζόταν στο μέλλον με τους ψηφιακούς και επίμονους φίλους του.

Γιατί στην ζωή του έχει βρεθεί πολλές φορές προ εκπλήξεων και μία από τις μεγαλύτερες ήταν η επιμονή όσων τον διάβαζαν. Ήταν πολύ περίεργο που κάποιοι εκεί έξω συνέχιζαν να τον σχολιάζουν ακόμα και μετά από 119 μέρες ηχηρής απουσίας. Να τον περιμένουν, να τον ενθαρρύνουν. Ναι μεν είχε μοιραστεί μαζί τους ότι πιο σημαντικό είχε, τις σκέψεις του, παρόλα αυτά δεν το περίμενε με τίποτα. Είναι πολύ περήφανος για τους φίλους του αυτούς. Χαίρεται πάρα πολύ που τους έχει. Ο λόγος που εξαφανίστηκε ήταν πολύ απλός. Δεν ξέρω αν σας το έχει πει αλλά του αρέσει να δανείζεται μεγάλες φράσεις και ιδέες. Νομίζει ότι του ταιριάζει τώρα κάτι που είχε πει ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, αλλά επειδή δεν το θυμάται ακριβώς θα σας το πει με τα δικά του λόγια. Όταν κάποιος δεν έχει τίποτα να πει πρέπει να σωπαίνει. Έτσι λοιπόν θέλησε να βρει τον εαυτό του πρώτα από όλα. Δεν ήθελε απλά να γράψει αυτά που τον απασχολούσαν. Ακόμα και τα πιο δύσκολα και στενάχωρα πράγματα μπορούν να ειπωθούν με ένα χαρούμενο τρόπο, ενίοτε να προκαλέσουν ακόμα και γέλιο, ενώ οι προβληματισμοί να είναι πέρα για πέρα αληθινοί. Ο μικρός αλήτης ένιωσε ότι δεν ήταν σε θέση να πράξει κάτι τέτοιο, παρά μόνο να δημοσιεύει μελαγχολικές αναρτήσεις, που δεν έκαναν κανένα χαρούμενο, ειδικά αυτόν τον ίδιο.

Το blog αυτό δεν ανήκει τώρα πια στον Μικρό Αλήτη, αλλά σε όλους όσους τον διάβαζαν, σε όλους όσους ανησυχησαν και ενδιαφέρθηκαν για αυτόν...

Raven Aνεμος γυάλινο δάκρυ Dorothea angelina ΑΝΩΝΥΜE ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ Μιχάλης spyros1000 MOLEMOU ria ANKYR Naxion... ΛΕΝΑ

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ

Αντίο ΖΩΗ...

noreply@blogger.com (Mikros Alitis) — Sat, 21 Feb 2009 01:15:00 +0000

Παρασκευή 20 Φεβρουαρίου 7517

Ο μικρός αλήτης δεν θεωρούσε τον εαυτό του ρομαντικό. Όσο θυμάται, πάντα ένιωθε νοσταλγία όταν έβλεπε ηλιοβασιλέματα. Του θύμιζαν ότι κάποτε όλα τελειώνουν, ότι τίποτα δεν κρατά για πάντα. Τολμώ δε να πω ότι κατά μία έννοια τα μισούσε. Πολλές φορές ευχόταν να μπορούσε να σταματήσει τον χρόνο στις χαρούμενες στιγμές…

29 Σεπτεμβρίου 2008 Μετά από έναν επικό καβγά για το καταραμένο 78...

Ναι τα μισούσε όπως μισούσε και τους τίτλους τέλους μιας καλής ταινίας.

6 Δεκεμβρίου 2008 Όταν ξεναγούσε έναν αναπάντεχο καλεσμένο...

Και όμως, τον τελευταίο καιρό τον έλκουν. Δεν μπορεί να αντισταθεί στη θέα τους.

Όπως και την προηγούμενη φορά, κατέβηκε γρήγορα από το λεωφορείο και πήρε μερικά τρόπαια της στιγμής.

Η σημερινή

7 Φεβρουαρίου 2009 λίγο πριν την καταραμένη μέρα

Φυσικά για όλα υπήρχε μια λογική εξήγηση, παρόλο που ζούσε σε έναν παράλογο κόσμο.

Η ζωή του θα αλλάξει ριζικά τους μήνες που έρχονται. Τα ξέγνοιαστα χρόνια πέρασαν και τώρα σειρά έχουν τα δύσκολα. Βέβαια αυτές οι αλλαγές γίνονται πάντα ερήμην των θέλω του. Προτεραιότητα έχουν μόνο τα πρέπει, και ας λατρεύει την ζωή του, την καθημερινότητά του…

Θυσίες θέλω προς τέρψιν των πρέπει. Όλα προς αναζήτηση ενός αβέβαιου μέλλοντος.

Ποτέ δεν ήταν καλός στους αποχαιρετισμούς, αλλά τουλάχιστον αυτός ήταν ο δικός του τρόπος.