روزمرگی زندگی من، وبلاگ شخصی میلاد طرفی

تا رهایی...

2011-01-31T02:29:00.012+03:30

چه انتظار عظیمی نشسته در دلِ ما
همیشه منتظریم و
کسی نمی آید
صفای گمشده آیا
بر این زمینِ تهی مانده بازمیگردد؟

من و
دیوان مصدق و
زلف بر باد نامجو...

زمستان 89
تهران

شیشه ی پنجره را باران شست...

2011-01-29T22:06:00.012+03:30

به قول حمید مصدق:

وای باران،
باران
شیشه ی پنجره را باران شست...

زیر این نم نم بارون،
توی این هوای فوق العاده،
کل میدون ونک تا متروی میرداماد رو پیاده رفتیم.
اصلا یه اوضاعی

و جویبار لحظه ها همچنان به لذت بخش ترین شکل خودش جاریست! خدا رو شکر

پی‌نوشت :
اخوان میگه:
باز باران ، باز هم باران
چون پریر و دوش و دی، امروز
باز بارنی که ساعت هاست می بارد
زین سیاه ساکت دلگیر
قطره ها پیوسته همچون حلقه ی زنجیر
باز آن ساعات پی در پی نشستن ، وز پس شیشه
اشک ریزان خدا را دیدین و دیدن
گوش دادن ، غرق اندیشه
از مدام ناودان ها ضجه ی شب را
و گشودن گاه با ترجیع تصنیفی
بسته لب را
و نیاوردن به خاطر هیچ مطلب را

نه! حتی شعر اخوان رو هم نمیتونم به اندازه ی "آبی،خاکستری،سیاه" حمید مصدق دوست داشته باشم.یه چیز جدائیه واسه خودش،لامصب!

پی‌نوشت2 : میدونید الان حس چیه؟ "بیابان را سراسر مه گرفته است" محسن نامجو ، یا نمیدونم، شایدم تانگو ماریا فرانسیسکو تارگا با اجرای پپه رومرو

The story of a short night!

2011-01-29T03:17:00.001+03:30

من تخت بالایی سمت راست
پوریا تخت پائینی سمت چپ

این وقت شب،کامنت بازی میکنیم تو فیسبوک،و تازه باهم چت هم داریم میکنیم حتی :))
در این حد یعنی =))

بهمن 89
کوپه 6 ، واگن 10

یازده دقیقه!

2011-01-28T02:54:00.001+03:30

او اولین بار وقتی یازده سالش بود عاشق شد. در مسیر خانه تا مدرسه، متوجه شده بود که تنها نیست و هم‌سفری دارد.
پسری که در همسایگی شان بود،در همان شیفت درس می خواند و به مدرسه می رفت.
آنها هیچوقت با هم حرف نمی زدند، حتی یک کلمه؛ اما کم کم ماریا ملتفت شد بهترین اوقات روزش لحظاتی است که دارد به مدرسه می رود، حتی لحظه های برگشتن؛ تشنگی و خستگی، وقتی که خورشید داشت غروب می کرد و پسر تند تند راه می رفت و ماریا تمام سعی اش را می کرد که پا به پای او سریع قدم بردارد.
این ماجرا ماهها و ماهها پشت هم تکرار می شد، ماریا که از درس‌خواندن متنفر بود و تنها تفریح اش تلویزیون بود شروع کرد به آرزو کردن برای اینکه آن روزها زودتر بگذرند. او برخلاف دخترهای همسن اش مشتاقانه در انتظار رفتن به مدرسه می ماند، برای همین آخر هفته ها به نظرش کند و غمگین می گذشتند. کند تر از آن چیزی که باید برای یک بچه بگذرد مثل کندی ساعت ها برای آدم بزرگ ها.
او فهمید که بلندی روزها دلیل ساده ای دارد، اینکه او فقط 10 دقیقه با کسی که دوستش دارد سپری می کند و هزاران ساعت با فکر و خیال او. بعد فکر کرد چه لذتی دارد اگر روزی بتواند با او صحبت کند... و همین هم شد.
یک روز صبح، در راه مدرسه، پسر نزدیک آمد و پرسید "می شود یک مداد به من بدهی؟"
ماریا جوابی نداد.
راستش را بخواهید خیلی از این نزدیک شدن بی مقدمه برآشفته شده بود، به خاطر همین قدم هایش را تندتر کرد، خیلی ترسیده بود وقتی دیده بود او دارد به طرفش می آید.
وحشت کرده بود که نکند پسر بفهمد که او دوستش دارد، که مشتاقانه منتظرش می مانده، که چقدر در رویاهایش دست پسر را گرفته و با او راه مدرسه را رفته و آن راه را با هم ادامه داده اند، تا آخرش...
باقی روز اصلا حواسش به درسهایش نبود و همه اش از رفتار احمقانه ای که صبح ازش سر زده بود عذاب می کشید، اما در عین حال چیزی تسلایش می داد، اینکه می دانست پسر هم تمام این مدت به فکر او بوده و مداد تنها بهانه ای بوده برای شروع صحبت.
از آنجا مطمئن بود که وقتی پسر آمده بود جلو خودش در جیبش مداد داشت.
منتظر دفعه بعد ماند و تمام آن شب، و شب های بعدش، با خودش حرف هایی را که باید به پسر می زد مرور کرد تا وقتی که بالاخره راه شروع کردن قصه ای را پیدا کرد که هیچ وقت تمام نمی شد.
اما با اینکه آنها باز هم در کنار هم به مدرسه می رفتند دفعه بعدی وجود نداشت.
بعضی وقت ها ماریا در حالیکه توی دست راستش یک مداد نگه داشته بود چند قدم جلو می رفت،و سایر اوقات هم ساکت، در حالیکه
داشت با عشق پسر را تماشا می کرد، پشت سر او راه می رفت.
پسر حتی یک کلمه دیگر با او حرف نزد و ماریا مجبور بود تا آخر سال تحصیلی خودش را با نگاه کردن و دوست داشتن او در سکوت راضی کند ...

...

روز قبل از اینکه سال تحصیلی جدید شروع شود او به تنها کلیسای شهر رفت و رو به تمثال سن آنتونی قسم خورد که خود پیش‌قدم بشود وسر صحبت را با پسر باز کند.
روز بعد، ماریا بهترین لباسش را که مادرش برای آن روز بخصوص دوخته بود پوشید،و به سمت مدرسه راه افتاد، خدا را شکر کرد که تعطیلات بالاخره تمام شده بود. اما اثری از پسر نبود، خبری نبود تا اینکه بعضی از همکلاسی‌هایش به او گفتند که پسرک از شهر رفته !
یک نفر گفت : رفته یه جای دور!
و آنوقت، ماریا فهمید که واقعا بعضی چیزها برای همیشه از دست می روند!

بخشی از کتاب 11 دقیقه اثر پائولو کوئلیو

The Fifth Semester

2011-01-27T17:25:00.003+03:30

ترم بسیار بیخودی بود
که بلاخره تموم شد!

#:-s

مالنا

2011-01-22T15:15:00.001+03:30

" با نهایت سرعتی که می‌توانستم،پدال زدم...
مثل اینکه داشتم از اشتیاقش،پاکیش،و از "او" ، فرار میکردم.

سالها گذشت،...
به زنان بسیاری علاقمند شدم

هنگامی که آنها مرا در آغوش می‌گرفتند،
می‌پرسیدند که آیا آنها را فراموش نخواهم کرد؟
"آری! فراموش خواهم کرد."
اما،تنها کسی که هیچ‌وقت او را فراموش نخواهم کرد،
کسی بود که هرگز نپرسید... مالنا ! "
.
.
.
// دیالگ پایانی فیلم مالنا

بانجی جامپینگ چیست؟

2011-01-19T01:31:00.001+03:30

عملي پرواز ناک ! که شما در آن عقلتان را از دست داده و تصميم ميگيريد با توسل به يک کش ! از ارتفاع خيلي ! به پايين بپريد ، اين حرکت در ايران حدود ۳۰-۴۰ هزار تومان آب ميخورد !
شما هم براي سنجش و افزايش جسارت و تجربه لذتي وصف نشدني بانجي جامپينگ را امتحان کنيد.
اندر فوايد بانجي جامپينگ همان بس که در روايت آمده :
ملتي پيشرفت نکرد مگر به مشورت و بانجي جامپينگ !
خداييش هم بعد از پرش بطورکل مشکلاتتان را فراموش خواهيد کرد . دستکم ۷ روزکاري يک لبخند احمقانه اي روي لبانتان نقش مي بندد و بطور متوسط ۴-۵ روز آتي را فقط به کارهاي خوب مشغول خواهيد شد. همچنين اگرچه حين پرش کمي آلودگي صوتي کافدار از خودتان بروز خواهيد داد ولي بعد از اينکه پاهايتان روي زمين قرار گرفت بشدت انساني مودب و فرهيخته و اهل شعر و ادب خواهيد شد !
لذا
اگر صاحبخانه جوابتان کرده
اگر فقط ۴۰ هزار تومن تو حسابتون پول داريد
اگر براي دوست دخـتـرتان خواستگار آمده
اگر دوست پـسرتان زنگ زده و براي عروسيش دعوتتان کرده
اگر سندرم IBS و PNS و آي لاو يو PMC داريد
اگر آزو چيز و يا چيزونيسموس داريد
و اگرهاي ديگر …
توصيه مي کنم حتما اين ۳۰-۴۰ هزارتومان را بپردازيد و از آن بالا بپريد و خانواده اي را از نگراني برهانيد.

روال کار هم به اينصورت است که يکروزي شما داريد از خيابان رد مي شويد يکدفعه خر گازتان مي گيرد
يا بطور نامحسوسي در طول هفته احساس مي کنيد گوشهايتان مخملي شده .
در اين حالت شما زنگ مي زنيد به ايستگاه توچال و براي پرش ، جا رزرو مي کنيد .
سپس آخر هفته تشريف مي بريد توچال و برگ زريني در دفتر زندگانيتان رقم مي زنيد.

در آخر ذکر چند نکته لازم است !

٫۱ همينکه مي خواهيد از ارتفاع ۴۰ متري بپريد کافيست ، ديگر حماقت را به حد اعلي نرسانيد و حتما با خودتان دوربين ببريد. زيرا اولين پرش شما احتمالا آخرين پرشتان هم هست و واقعا حيف است که اين حماسه جايي ثبت نگردد .
٫۲ موقعي که دوستتان مي خواهد بالاي سکوي پرش برود ، حتما بزنيد پشتش و بگوييد ” پرواز را بخاطر بسپار ، کش پاره شدنيست ! ” براي روحيه اش خوب است.در روايت آمده که در اين حال خواندن ترانه ” خودکشي ” محسن چاوشي بصورت جمعي ثواب مضاعف دارد ” وقت تموم کردن کار/ شهامته دل بريدن / خط کشيدن دور همه / به حس پرواز رسيددددددددددددن ”
٫۳روال اينست که آن بالا شما را معرفي مي کنند . فلاني ، ورزشکار در رشته ي فلان . اگر خودتان را “خداداد عزيزي” معرفي کنيد براي روحيه جمع خوب است .
٫۴ اگر نمي خواهيد حين بالا و پايين رفتن هاي بعد از پرش ، يک دستتان به بند تنبانتان باشد ، قبل از پرش هرچه بند و بست در وجودتان هست سفت کنيد . يکي از دوستان ما بيشتر از اينکه به فکر جانش باشد به فکر ناموسش بود . خداييش هم بدجوري ناموسش به خطر افتاده بود ! خوب شد دوربين نبرده بوديم !
٫۵اگر قصد شاباش دادن به حضار را نداريد حتما جيبهايتان را پيش از پرش خالي نماييد . ما خودمان ۵۰۰ تومانمان را در اين راه شاباش داديم که انشاالله طرف ۳ برابرش را پول دوا-درمان کند !
٫۶ اگر قصد داريد دخترتان را شوهر بدهيد ، بجاي تحقيقات محلي توصيه مي کنم آقا داماد را يکبار بانجي جامپينگ بفرماييد . طبق مشاهدات بنده آن ۲۰-۳۰ ثانيه کذايي بعد از پرش افراد بشکل باورنکردني “خود واقعي” شان هستند . يکي بود که از پاي کوه تا آن بالا مدام بحثهاي فرهنگي-ادبي مي کرد و بدجوري نگاه يک به دويي به ما بي ادبيات ها داشت ولي وقتي پريد چشمتان روز بد نبيند ، چه مادرها که گوش فرزندانشان را نگرفتند . البته شايد هم بنده ي خدا حس مي کرد که مرگ مغزي خواهد شد زيرا بشکل نامعمولي شروع به وصيت کرد !
٫۷براي پريدن دو انتخاب داريد . يعني از شما مي پرسند که خودتان مي پريد،يا هل تان بدهيم ؟
ما خودمان اول گفتيم مي پريم ولي بعد هرچه دو دوتا چهارتا کرديم ديديم نمي توانيم . به آقاهه گفتيم بيا هولمان بده . آقاهه مثکه از چشمانمان خواند که قصد داريم موقع پريدن بغلش کنيم و بپريم لذا اول خودش را بست بعد بلانسبت مثل بز هلمان داد پايين ( ما را مث بز هل نداد پايين ها ،‌خودش مثل بز ما را هل داد پايين !!! ) اغلب پرنده ها بلافاصله بعد از اينکه هل داده مي شوند ، مثل اينکه قصد تشکيل خانواده پيدا مي کنند ، زيرا بشکل غيرمتعارفي از اعضاي مونث خانواده شخص هل دهنده خواستگاري مي کنند اما ما مودب بوديم . فقط ذکر مي گفتيم و امن يجيب مي خوانديم .
کلا ۳۰ ثانيه هم نشد و اگر بخواهيم ادامه بدهيم تا صبح ادامه دارد اما ديگر ادامه نمي دهيم …

منبع : خب راستش رو بخواین از Note های فیسبوک یکی از اساتید کپی کردم :-"

آبی،خاکستری،سیاه

2011-01-12T03:52:00.018+03:30

Playlist موبایلم

لیست Most Played

دم‌دمای صبح،
و من، شدیدا خسته.

آهنگ ها یکی یکی دارن از توی Earphoneم پخش میشن :

Dark Eyes - Francis Goya
Bargard - Vahid Hajitabar
Tah Cigar - Rastaak
Gloomy Sunday - Marianne Faithful
Coming Across - Yuhki Kuramoto
Gole Maryam - Esmaeil Esfandiari

اسفندیاری اول آهنگش چند خط از "آبی،خاکستری،سیاه" حمید مصدق رو دکلمه میکنه

وای؛
دیوونه ام میکنه این شعر

تو بهاری
نه،
بهاران از توست .
از تو می گیرد وام،
هر بهار این‌همه زیبایی را .
هوس باغ و بهارانم نیست
ای بهین باغ و بهارانم تو !
.
.
.
حمید مصدق/

با خودم فکر میکنم :"یعنی ، ممکنه قصیده ای زیباتر از این هم تا حالا سروده شده باشه؟؟ "

2011 سال پس از میلاد!

2011-01-01T00:08:00.004+03:30

نمیدونم جریان چیه که همه سال نوم رو هی تبریک میگن!
رادیو،تلویزیون،توئیتر،فیس‌بوک...
هی میگن سال نو میلادی مبارک،سال نو میلادی مبارک!
آقا سال نوی خودم رو به همتون تبریک میگم.
انشالله تا 2011 سال پس از میلاد هم میلاد و وبلاگش رو فراموش نکنید :D

سال نوی خارجکیتون مبارک ;)

میلاد
1.1.11

پی نوشت : آقا اصلا من از اسم میلاد خوشم میاد،مُشکلی هست؟؟ از یه اسم دخترونه هم خوشم میاد نمیتونم بگم :-"

Sous le ciel de Paris

2010-12-18T08:58:00.010+03:30

Sous le ciel de Paris

S'envole une chanson hum hum
Elle est née d'aujourd'hui
Dans le coeur d'un garçon
Sous le ciel de Paris
Marchent des amoureux hum hum
Leur bonheur se construit
Sur un air fait pour eux
...

در زیر آسمان پاریس
ترانه ای پر می گیرد
(این ترانه) همین امروز زاده شده است
در قلب پسرکی جوان
در زیر آسمان پاریس
عشاق قدم می زنند
شادیشان بنا شده است
بر روی ملودیی که تنها برای آنهاست
.
.
.

(ترجمه از اینجا)

بعضی از این دوستان مجازی هم واقعا یک موهبت بزرگ محسوب میشن!
توی وب گردی های دیشب،خیلی اتفاقی چشمم به یه پانورامای بسیار جالب از بالای برج ایفل افتاد (لینک)
منتها مهم‌تر از خود پانوراما،موسیقی زمینه ای بود که شدیدا من رو به خودش جذب کرد و نمیتونستم به همین سادگی ها بیخیالش بشم!
موسیقیی که پخش می شد،قسمتی از یک ترانه ی فرانسوی بود (که بعدها فهمیدم اسمش "Sous le ciel de Paris" یا "زیر آسمان پاریس"ـه)، و به نظر می رسید که یک والس باشه!
باز اگه ترانه انگلیسی بود،می شد یه چندتا کلمه اش رو فهمید و سرچ کرد و اسم ترانه رو در آورد
ولی کل چیزی که من از این آهنگ فرانسوی میتونستم بفهمم،یه کلمه ی "گَقسُن" (garçon) به معنای پسر (درس اول رُزتا اِستون :D ) بود،و کلمه ی "پَقی" هم که مشخصه،میشه پاریس!
که عملا هم هیچ کاری با این دوتا کلمه نمیتونستم بکنم!
فکر کردم و فکر کردم
یهو یاد مریم نبوی افتادم!
مریم نبوی، (بعد از پوریا) قدیمی ترین دوست توئیتری من محسوب میشه،از چندسال پیش وبلاگش رو دنبال میکردم،و تا عضو توئیتر شدم درجا رفتم توی توئیتر پیداش کردم و الان بیشتر از یک سال و نیمه که توی توئیتر هم نوشته هاش رو Follow میکنم...
بگذریم.
خلاصه همون موقع لینک این عکس پانوراما رو برای مریم فرستادم ، و صبح که بیدار شدم،مریم اسم آهنگ و خواننده رو واسم Reply کرده بود.

زیر آسمان پاریس با صدای "ایو مونتان"
(Yves Montand - Sous le ciel de Paris)

این ترانه،اولین بار توسط خانم Edith Piaf ،خواننده ی بزرگ فرانسوی خونده شده (ادیت پیاف رو قبلا از آهنگ Les mots d'amourش که دریا دادور هم خونده بودش،میشناختم.) ، و یکم که وب رو گشتم،متوجه شدم که این ترانه در اصل موسیقی متن فیلمیه با همین اسم (فیلم Sous le ciel de Paris اثر Julien Duvivier) که سال 1951 ساخته شده.

خب از اونجایی که ما اینجا چیزی به اسم Copyright یا همون قانون کپی،نداریم، و اصلا نمیدونیم کپی رایت چی هست و به چه دردی میخوره! من میتونم لینک دانلود این آهنگ رو همینجا برای شما بذارم.

ترانه ی "زیر آسمان پاریس" ایو مونتان رو میتونید از اینجا دانلود کنید : Sous Le Ciel De Paris

امیدوارم از این آهنگ لذت ببرید ;)

ظهر تاسوعا !

2010-12-15T14:29:00.011+03:30

ساعت 14:00 نهم محرم 1431
تاسوعا !
مثل هرسال،فقط من و پدرم خونه ایم.
از توی رخت خواب بلند میشم،روزنامه جام جمی که یکشنبه خریده بودم (و هنوز بازش نکرده بودم) رو برمیدارم،خود روزنامه رو میذارم رو کاناپه،کنار بابام
و خودم ضمیمه کلیلکش رو جدا میکنم میبرم اونورتر بخونم.

صفحه اول :

انتقاد مدیران وبلاگهای داخلی از نحوه ی فیلترینگ...
(با خودم فکر میکنم توی این مدت که من کلیک نگرفتم چقدر پیشرفت کردن،جرئت پیدا کردن از این حرفا بزنن...)
"اگرچه در چندسال گذشته شاهد ارسال فهرستی از وبلاگها به سرویس دهندگان توسط نهادهای دولتی بوده ایم،اما در چند ماه گذشته درخواست مسدودسازی وبلاگ ها،افزایش چندصد درصدی داشته است."
پائین تر :
"بسیاری از وبلاگهایی که در فهرست های جدید فیلترینگ دیده می شوند،مواردی هستند که به نظر می رسد از نتایج جستجو در موتورهای جستجوگر بدست آمده اند،از این رو ممکن است وبلاگی بخاطر پستی که چندسال قبل منتشر کرده است،امروز فیلتر و مسدود شود..."

میرم سراغ مطلب بعدی،

همراه اول در سوریه ناکام ماند

نه ولش کن،جذابیتی واسم نداره،چشمم به یه مطلب دیگه می‌افته:

به علت سرقت کابل، 4000 شماره تلفن از دسترس خارج شد!
"هفته ی گذشته به علت سرقت کابل،تلفن های 4000 مشترک مرکز مخابرات شهید زراعی حدود 3 شبانه روز قطع شد"
...
"گفتنی است که با توجه به هزینه بر بودن ساخت و نصب کابل مسی و نیز امکان سرقت آن،بسیاری از شرکت های مخابراتی در سطح جهان اقدام به جابجائی خطوط با فیبرنوری یا برقراری ارتباطات به صورت بی سیم کرده اند"

سرم رو میچرخونم یه نگاهی به تلویزیون ایران میندازم.روشنه اما مخاطب نداره!
من سرم تو روزنامه،پدرمم سرش تو موبایل!
شبکه خبر داره عزاداری نشون میده،این وسط یه خبر متفاوت توجه من و پدرم و جلب میکنه

"انفجار بمب در چابهار 30 کشته و 60 مجروح به جا گذاشت..."

دهه! ادامه روزنامه ام رو بخونم...

میزنم صفحه بعد :

اینترنت یک گیگابیت در انگلیس
"انگلیس اعلام کرد که در ناحیه سافولک این کشور و 40 شهر حومه ی آن،اینترنت یک گیگابیت برثانیه را طور آزمایشی راه اندازی خواهد کرد..."
حراج نسل چهارم موبایل در فرانسه
"به دنبال استفاده روزمره کاربران موبایل،لپ تاپ ها و تبلت ها از اینترنت،اپراتورهای فرانسه با حجم عظیم تقاضای انتقال داده مواجه روبرو شده اند و نسل چهارم فرکانس های مخابراتی می توانند پاسخگوی این نیاز باشند"
ئه چه جالب! چقدر به کاربراشون اهمیت میدن! یادمه یه توئیت از میلاد احرام پوش رو Retweet کرده بودم که نوشته بود شنیده ایرانسل دیگه بسته های نامحدود GPRS به کاربراش ارائه نمیده.شوهر خاله ام هم همچین حرفی می زد! میگفت بشون گفته بودن که موقتا این سرویس رو غیرفعال کردن....

میرم صفحه بعدی

افزایش ضریب نفوذ تلفن همراه در کشورهای پیشرفته

"تحقیقات نشان می دهد از هر 10 انگلیسی،9 نفر دارای دست کم یک دستگاه تلفن همراه هستند

به گزارش موبنا،رگلاتوری ارتباطات بین المللی انگلیس اعلام کرده که 84 درصد انگلیسی ها خط ثابت تلفن در خانه دارند،اما تعداد کسانی که تلفن همراه دارند،بیش از مشترکان خطوط ثابت تلفن است.
البته در میان کشورهای اروپائیی،تعداد مشترکان تلفن همراه ایتالیا بیش از دیگران است،به طوری که 95 درصد کل جمعیت این کشور تلفن همراه دارند."

کلا بیخیال روزنامه خوندن میشم میرم روی تخت دراز میکشم به بدبختیام فکر کنم....

معنای سادگی

2010-12-11T22:37:00.005+03:30

پشت چیزهایی ساده پنهان می شوم
که پیدایم کنی
اگر هم پیدایم نکنی،
خود چیزها را پیدا می کنی
لمس می کنی، هرآنچه من لمس می کنم
و چنین
نقش دستهایمان باهم یکی می شود...

یانیس ریتسوس

روشن فکریتون تو حَلقم اصلا

2010-12-10T17:05:00.007+03:30

کلا منم اخیراً تصمیم گرفتم تغییر سیاست بدم،برم از این‌ور اون‌ور چارتا نوشته از علی شریعتی کپی-پیست کنم تو وبلاگم و ادای آدمای روشن فکر رو دربیارم !!!!!!

Leyenda

2010-12-09T20:37:00.017+03:30

آشفته!
درست مثل همین آستوریاس آیزاک آلبنیز
.
.
.

و چه زیبا توصیف میکنه،انقلاب درونم رو.... (این قطعه ی آستوریاس)
لعنتی!

IT for Everybody

2010-12-08T21:55:00.013+03:30

خب بلاخره بعد از کلی زحمت (و شب بیداری ها)ی بچه ها،
سایتمون رو هم دیگه دیروز به مناسبت روز دانشجو،رسما و شرعا و عرفا افتتاحش کردیم!

جامعه ی دانشجویان مهندسی فناوری اطلاعات

امیدوارم این سایت بتونه بستر مناسبی برای پیشرفت بیشترمون در زمینه ی IT باشه

لازم میدونم همینجا متذکر بشم که این وب سایت فقط مخصوص دانشجویان رشته ی مهندسی IT نیست،بلکه مکانیه برای دور هم جمع شدن تمام علاقمندان به فناوری اطلاعات.

برای ایجاد تنوع بیشتر،یه بخش "مباحث عمومی" هم توی تالار گفتمان سایت اضافه کردیم (که البته بنا به نظر مدیر تالار این قسمت در حال حاضر فقط برای اعضای سایت قابل مشاهده ست)

Have Fun

پی نوشت نوستالژیک : Error 404
:D

اسلام در خطر است!

2010-12-07T22:39:00.004+03:30

راستش بسیار نگران هستم برای اسلام.
امروز کارشناس سیاسیی که به مناسبت روز دانشجو آورده بودن دانشگاهمون به سوالات سیاسی دانشجوها پاسخ بده،میگفت : اینا چهــــــار هزار سال با اسلام جنگیدن!!!

کلا یک لحظه مخم سوت کشید!
چشمام سیاهی رفت!
تنم به لرزه افتاد اصلا!
عجب پیله هایی بودن که 4,000 سال با اسلام جنگیدن،از قبل میلاد مسیح یعنی.
واقعا برای اسلام نگران شدم!
آقا اسلام رو حفظ کنید از دست این دشمنان.
:))

پی نوشت 1: بعد اینکه،امریکا هم که میدونید،کلا کشور ضعیفیه! اصلا کارشناس سیاسی برنامه میگفت،پس چی؟ فکر کردین حرف الکی میزنه؟؟ :))

French Café

2010-11-29T17:28:00.021+03:30

میگه:

من سردم است
من سردم است و انگار هیچوقت گرم نخواهم شد
ای یار ای یگانه ترین یار
آن شراب مگر چند ساله بود؟
نگاه کن که در اینجا
زمان چه وزنی دارد
...
فروغ

دارم یه تک نوازی گیتار گوش میدم از پاکو پنیا (سبک فلامنکو) و طبیعتا بر پدر تکنولوژی WiFi هم رحمت میفرستم (و بر پدربزرگها و مادربزرگهایش،و حتی بر دختر خاله اش... :D)
این شعر (ایمان بیاوریم به فصل سرد) فروغ هم خیلی باحال و -مثل تمام اشعار دیگه ی فروغ- دوست داشتنیه،آدم دلش میخواد توی یه روز برفی (!!!) کنار شومینه بشینه یه پتو بپیچونه دور خودش و فرت و فرت نوشیدنی گرم بخوره و خب هر از چندگاهی یه پُکی هم به سیگار برگی که توی دستشه بزنه! (من که نگفتم شما همه ی این کارها رو بکنید،گفتم آدم دلش میخواد فقط! من خودم به هیچکدوم از این امکانات دسترسی ندارم.)

و این قطعه ی پاکو پنیا
خیلی قشنگه،اسمش رو نیم ساعته دارم فکر میکنم اما یادم نمیاد (کوردوبا؟ کلورادو؟ کارولینا؟ اکوادور؟ بوسنی و هرزگوین؟ جمهوری خلق چین؟ اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی؟ کُمک!!!)

...

حالا اینا رو ول کن
یه چیز دیگه میخواستم بگم

آقا پاشید برید بیرون از این هوا لذت ببرید.
کلا اینجا یه مدت خیلی کمی از سال هوا اینطوریه،قبلش خیلی گرمه و بعدش هم خیلی سرد میشه (البته خیلیِ ما با خیلیِ شما ممکنه خیلی فرق کنه/قابل توجه دوستان اینترنشنالِ غیر خوزستان!)
دیشب با بچه ها (بچه های سخت افزار-نرم افزار 86 ؛ یا به عبارت بهتر،بر و بچه های فیس بوک!) که از دانشگاه میومدیم، یهو هوس کردیم یه پیاده رویی هم از میدان چهارشیر تا کیانپارس داشته باشیم (دیگه به من ربطی نداره اگه شما نمیدونید چهارشیر تا کیانپارس چقدره!)
- بهنام که کار داشت و نیومد
- فرشید هم رفت که به برنامه گوگوش آکادمی برسه (من هیچ وقت ندیدمش،اما بچه ها خودشون رو کشتن واسه این گوگوش آکادمی! بابا نکشید خودتون رو،ارزش نداره ها...)
- اون یکی پوریا هم که بهش گفتیم میخوایم تا کیانپارس رو پیاده بریم دقیقا به این شکل در اومد : " 5 کیلومترررر،پیاده!؟ :O"
- و مهرگان! (اسمش محمدرضاست اگه نمیشناسینش،چون فامیلش قشنگ تره ما "مهرگان" صداش میزنیم!)،اون بیچاره رو هم که پوریا پیچوندش (کلا این دوتا باهم اصلا سازگاری ندارن! رفیقای 9 ساله... :D )
دیگه طبق معمول همیشه من و پوریا تنهایی این مسیر N کیلومتری رو اومدیم!
بعد اینکه،رفتم اون کافی شاپ روئیایی رو به پوریا هم نشون دادم.
قبلا من و مهرگان خیلی اتفاقی کشفش کرده بودیم! (دقیقا حین گاز زدن باقلوا و نوشیدن از آب زرشک بودیم که چشممون به این مکان مقدس افتاد و چند لحظه سرجامون میخکوب شدیم! تازه نزدیک بود باقلوا و لیوان آب زرشک هم از دستمون بیفته که به خودمون اومدیم و به حالت عادی برگشتیم!)
آقا این کافی شاپه خیلی تر و تمیزه،برید حتما،خیابون 17 شرقی کیانپارسه
اول خیابون یه Car-Wash هست که این کافی شاپه دقیقا زیر کارواش قرار گرفته! اسم هم انگار نداره،فقط نوشته : Coffee
من خودم اولین کافی شاپی که با مادمازل میرم شک نکنید همین کافی شاپ خیابون 17 شرقی کیانپارسه. البته به شرط اینکه مادمازل مخالفتی نداشته باشن! (دیدین بعضی موقع خب ممکنه مادمازل قصه آدم بد سلیقه ای باشه و شعورش به اینجور چیزا نرسه! البته من هم مسلما قرار نیست با هرکی که اسمش "مادمازل" باشه کافی شاپ برم! مِن باب احتیاط گفتم،کلا از این بابت اصلا نگران من نباشید.)
لابد قهوه ی داغِ داغِ داغ هم دارن که توی یه شب سرد زمستونی بخوریم و با خودمون هم مثلا زمزمه کنیم که "همه چی آرومه،من چقدر خوشحالم...!"
و از این خز بازی ها...
البته من به شخصه ترجیح میدم یه شیرکاکائو داغِ داغِ داغ سفارش بدم و بعد منتظر بمونم خنک بشه و بعدش بخورمش
اما شما اگه رفتین،قهوه اش رو سفارش بدین. دیگه شیرکاکائو رو خزش نکنید دیگه،بذارید این یه مورد در انحصار خودم باشه.
آ دیگه همین
حرفم تموم شد
خدافظ

پی نوشت 1 : برای اولین بار نشستم نمایشنامه خوندم دو سه شب پیش. مهمان سرای دو دنیا - اریک امانوئل اشمیت! (Hotel des Deux Mondes - Eric Emmanuel Schmitt) ، قشنگ بود،کوتاه بود،ساده بود،و یه ذره هم درام قاطیش شده بود.خوشم اومد

پی نوشت 2 : آقا دلم خواست اسم پست رو بذارم French Café ، حرفیه؟؟؟

پی نوشت 3 : خسته شدین؟زیاد نوشتم؟اشکالی نداره،عادت میکنید!

پی نوشت 4: بعد این کافی شاپ های اینجا واستون پاسیون سان ماتیو باخ رو که نمیذارن که،خیلی خیلی که پیشرفته باشن آرمیک ممکنه بذارن واستون،دیگه نهایت نهایتش Secret Garden ـه
هر وقت رفتین به یارو بگین Lonely Sky کریس دی برگ رو واستون بذاره،البته اگه اسمش رو شنیده باشه .
میگه :

That cold North wind they call "La Bise"
is swirling round about my knees,
Trees are crying leaves into the river;

I'm huddled in this French cafe
I never thought I'd see the day,
When winter's here and summer's really over
...

The Piano Recital

2010-11-26T21:30:00.003+03:30

کلا فکر نکنم چیزی برای آدم خوشحال کننده تر از این باشه،که بشنوه قراره به زودی یه رسیتال از ساز مورد علاقه اش توی شهری که زندگی میکنه برگزار بشه (این الان بلف محض بود،متوجه شدین؟ :D )
نه ولی اگه خوشحال کننده ترین خبر هم نباشه،اما به هر حال خبر خیلی خوشحال کننده ایه!

خب قرار شد درمورد رسیتال پیانو کلاسیک 21م آبان بنویسم،هرچند به پای رسیتال فلامنکوی Paco Pena توی کاخ سعد آباد نمی رسید،ولی درکل رسیتال خیلی خوبی بود.
البته خیلی دوست دارم اجرای یه سمفونی رو از نزدیک ببینم،(تصور کنید! مثلا اجرای سمفونی شماره 5 بتهوون،به رهبری Leonardo Bernstein،رو آدم میتونست از نزدیک ببینه.چقدر روئیایی می شد! ، /حالا کار نداریم که استاد سراج اجرای سمفونی 5 برنشتین رو خیلی دوست نداره،مهم اینه که من میلادم و استاد سراج نیستم :D )
اما فعلا با توجه به اوضاع فعلی موسیقی کلاسیک توی ایران (و خصوصا خوزستان!!) به همین رسیتال ها هم باید قناعت کرد.

قبل از شروع فقط یه نکته رو بگم که من از اول تا آخر رسیتال رو با موبایلم ضبط کرده بودم که بعد بیام مجددا قطعات رو گوش کنم و بهتر بتونم راجع به قطعات نظر بدم.که خب متاسفانه مموری موبایلم دچار مشکل شد و به عبارتی همه ی فایلها پریدن!

anyway

حدود یک ساعت زودتر،با تعداد نسبتا زیادی از بچه های نوازنده،و یه تعدادی هم از بچه های دانشگاه توی سالن سینما هلال اهواز حاضر شده بودیم.جمعیت یواش یواش بیشتر و بیشتر می شدن،که البته این قضیه باعث شد کلی به مردم اهواز امیدوار بشم.
از اساتید هم استاد علی سراج،استاد قادری،استاد کاظم پوره،استاد محسن مصلحی (استاد سلفژ) و استاد سلیمانی (استاد ویلون) رو شناختم.خیلی دوست داشتم استاد عبودی مزرعی رو هم ببینم که متاسفانه ندیدمشون توی اون جمع.
به هر حال استقبال خیلی بیشتر از حد توقع من بود،و تقریبا کل صندلی ها پر شده بودن.
پیانوی رسیتال هم یک پیانو Vertical با ارتفاع 121 سانتی متری بود.انتظار هم نداشتم که یک پیانو گرند رو برای رسیتال بیارن (بهتره بگم سابقه نداشته پیانو گرند بیارن).
مارک پیانو رو نتونستم ببینم،ولی صدای زیر خوبی داشت،هرچند که صدای بم خیلی جالبی به نظر من نداشت. به شخصه ترجیح میدم صدای نت های بم پیانو طوری باشه که اگه اکورد اول موومان اول سونات Pathetique بتهوون رو باهاش بزنیم،مو به تن شنونده سیخ بشه!

اجرا با یک قطعه ی شاید نه خیلی تکنیکی،اما بسیار زیبا،شروع شد. انگشتهای آقای ابراهیمی خیلی نرم و روان روی باند پیانو جابجا می شدن و قطعه با نهایت ظرافت نواخته می شد.
استاد ابراهیمی قطعاتی از شوپَن،برامس،شوبرت،اسکریابین،آلبان برگ،راول،موسورسگی،اریک ساتی،و استاد مرتضی حنانه رو برای اجرای رسیتال انتخاب کرده بودن.
همونطور که مشخصه متاسفانه خبری از آثار باخ و بتهوون و موتزارت و این دسته از آهنگ سازانی که برای عامه ی مردم آشناتر هستن،نبود.
من به هیچ وجه توقع نداشتم که توی یک همچین رسیتالی (که خودش از نظر من یک گام بزرگ برای نوازندگی پیانو کلاسیک در سطح شهر اهواز محسوب میشه) شاهد اجرای آثار بزرگی از فرانز لیست و یا راخمانینف ، و یا اثاری مثل بالاد و اسکرتزوهای شوپن باشیم.
ولی دلم میخواست حداقل یکی از سونات های بتهوون که محبوبیت زیادی بین هنرجوها دارن (مثلا سونات پثتیک،یا سونات مهتاب،و یا حتی سونات شماره 1 بتهوون. که در بین سونات های بتهوون،شاید سونات های خیلی سختی محسوب نشن) توی این رسیتال اجرا می شد.
قطعات توی سطح های مختلفی بودن.از قطعات بسیار ساده ای مثل والس 10 فردریک شوپَن گرفته،تا قطعات سختی مثل والس شماره 14 شوپَن توی رسیتال اجرا شدن.
الان خیلی حضور ذهن ندارم،تا اونجایی که یادمه از شوپَن اتود شماره 10 اگه اشتباه نکنم،والس های شماره 10 و 14،نُکتورن 20،و یکی دوتا والس و نوکتورن دیگه اجرا شدن.
والس شماره 14 توی سرعت قابل قبولی اجرا شد،ولی متاسفانه کیفیت خیلی بالایی نداشت (این نکته رو هم مد نظر داشته باشید که والس شماره 14 یکی از مشکل ترین والس های شوپن به حساب میاد)،اما خب کاملا واضح بود که نوازنده این قطعه رو خیلی جالب اجرا نمیکنه. (این والس یه پاساژ خیلی معروف هم داره که متاسفانه سرگرم ضبط کردن بودم و اون چند ثانیه ی اجرای پاساژ اول والس 14 رو نتونستم ببینم!!)
بقیه آثار شوپن ولی انصافا بسیار خوب اجرا شدن.
خیلی از قطعات رو هم که اصلا نمیشناختم (یکی از قطعات پایانی رسیتال،قطعه ای بود که یکی از دوستان میگفت اثر مرتضی حنانه ست،من خیلی از این قطعه خوشم اومد.)
قطعات بخش آخر رسیتال هم غالبا قطعات پیچیده و سطح بالایی به نظر می رسیدن (البته بحثم درمورد تکنیک قطعات نیست،منظورم درک قطعاته)،طوری که برای قطعات آخر،من یکی حداقل،حوصله ام خیلی سر رفته بود و قطعات بخش پایانی اجرا رو خیلی با دقت گوش نمی کردم.

خیلی خوبه که یک همچین قطعاتی از آهنگسازهایی که کمتر نوازنده ای به سراغ اون ها میره،هم اجرا بشن؛ولی من فکر میکنم مردم اهواز (که خودم هم جزو همین دسته هستم)،فعلا تمایل بیشتری به شنیدن آثار باخ و بتهوون و موتزارت و... داشته باشن،تا آثار مدرن آهنگسازهای معاصر

ولی در کل رسیتال خیلی خوبی بود،استقبال -بر خلاف توقعم- خیلی خوب بود،و استاد ابراهیمی هم قطعات رو خیلی نرم و روون اجرا کردن.
و امیدوارم در آینده بتونیم باز هم شاهد برنامه های این چنینی و یا بهتر،با سازهای بهتر (حداقل یک پیانوی گرند معمولی) و قطعات بزرگتری،توی اهواز باشیم.

پی نوشت 1: همه ی این نظرات فقط نظرات شخصی من بودن که البته شاید ارزش چندانی هم نداشته باشن.
پی نوشت 2: اسکارلاتی را عشق است!

روزنامه دیواری

2010-11-19T04:21:00.002+03:30

چقدر روزنامه دیواری درست کردیم زدیم به دیوار مدرسه،یادتونه؟

Facts

2010-11-16T23:06:00.004+03:30

همیشه یک ذره حقیقت پشت هر "فقط یه شوخی بود"،
یک کم کنجکاوی پشت "همینطوری پرسیدم"،
قدری احساسات پشت "به من چه اصلا" ،
مقداری خرد پشت "چه میدونم"
و اندکی درد پشت "اشکال نداره" هست!

پی نوشت: دقیقا!

/منبع: Unknown

"سرما"یم آرزوست!

2010-11-13T18:22:00.014+03:30

میدونی الان دقیقا چی دلم میخواد؟

هوای خیلی سرد،خیابونای خیس بعد از بارون

و من، کل قیطریه رو قدم بزنم؛تنها.

//اشاره دارد به حالت مشابهی که زمستون پارسال اتفاق افتاد!

پی‌نوشت: حالا بلاد کفر که دستمون نمیرسه بریم.کاش تهران بریم لااقل! forever

ویرایش: آقا، رضا میگه : " Appleم آرزوست! " ، هی روزگار! راست میگه.

کنسرت پیانو رو از دست ندین!

2010-11-08T23:44:00.008+03:30

بچه ها،همین جمعه (21 آبان) ساعت 6:30 بعد از ظهر یه پیانو کنسرتو با اجرای استاد ابراهیمی قراره توی سینما هلال اهواز برگزار بشه.
فکر میکنم ارزش دیدن رو داشته باشه،خصوصا حالا که اولین باره قراره یه کنسرت پیانو توی اهواز برگزار کنن و قبلا از این برنامه ها نداشتیم اینجا (فکر نمی کنم تا حالا یک همچین کنسرتی توی اهواز اجرا شده باشه،یا اگه هم اجرا شده من یادم نیست!)
این استاد ابراهیمی هم من خودم یکی دوبار بیشتر ندیدمش،اما اونطور که شنیدم مثل اینکه دوره های موسیقی رو توی کنسرواتوار اتریش گذرونده! (و دیگه "تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل"،و حساب کار دستتون بیاد...)

بلیط کنسرت رو میتونید از اینجاها تهیه کنید:
نادری،پاساژ قیصریه صدف،طبقه اول،استریو ارشاد: 221558
کیانپارس،بازار امام رضا،دنیای تصویر جمیلی: 3330492
زیتون،روبروی مرکز تجاری زیتون،مشاور املاک فردوس : 4455680
من شنیدم که توی خود سینما هلال هم بلیط کنسرت رو میفروشن.
و قیمت بلیطش هم مثل اینکه 10,000 تومانه.

اطلاعات من فعلا در همین حده،اگه اطلاعات بیشتری درمورد کنسرت به دستم رسید،همینجا می نویسم!

Have Fun

هراس

2010-11-05T21:45:00.002+03:30

خانه ای بود
من و کمی از تو
حالا خانه هست
نه تو هستی نه کمی از من
شاید این قصاص آن باشد
که لانه ی دو یاکریم
به دست کودکی من خراب شد
نه یاکریم نه خانه
میترسم تو را هم...

عمید صادقی نسب

پی نوشت : میدونم تکراریه،خب چیکار کنم الان حسش بود! آقا این شعره رو دوستش دارم خب

جشنواره تئاتر خوزستان

2010-11-03T23:56:00.004+03:30

خب!
این یه پست دیگه خیلی خلاصه است،قول میدم :دی
بچه ها الان دو روزه که توی اهواز جشنواره ی تئاتر برگزار میشه،و فردا آخرین روز برگزاری جشنواره است
تئاتر امشبش رو رفتیم،واسه سرگرمی خوب بود. فردا متاسفانه قراره از دانشگاه که برگشتم یه راست بریم شوش خونه ی مادربزرگم (اگه موفق نشدم برنامه ی شوش رفتن رو کنسل کنم،یا حداقل کلاس معماری کامپیوتر رو بپیچونم!)
خلاصه اینکه احتمالا ما نمیرسیم بریم تئاتر،دیگه شما اگه دوست داشتین برید حالش رو ببرید!
فقط توجه داشته باشید که چون جشنواره است (و رایگان هم هست!) ، توقع نداشته باشید که کارهای خیلی قویی ببنید،توی جشنواره کار ضعیف و قوی زیاد هست،و خب هدف جشنواره هم اینه که یه سری کار نمایش داده بشن و بعد داورها رای بدن و...
به هر حال شما میتونید از قانون "مفت باشه،کوفت باشه" استفاده کنید،و برید یه چند ساعتی سرگرم باشید!
این هم لینک زمان بندی اجرای نمایش ها : http://khouzestan.isna.ir/Default.aspx?NSID=5&SSLID=46&NID=5897
/ از : Ahwaznow.com

پی نوشت : دیدین گفتم یا سالی یه بار یه موضوع هم پیدا نمیشه درموردش پست وبلاگ بنویسیم،یا وقتی پیدا میشه 10تا 10تا باهم میان،حالا دقیقا همین داستانه!

Nano Station

2010-11-02T09:56:00.016+03:30

خب بلاخره اینترنت وایرلس ما هم راه افتاد و الان دارم این پست رو از طریق همین اینترنت وایرلس پر ماجرا میفرستم!
اون روز که با کلی ذوق و شوق و اینا رفتم تا دفتر شرکت راصد و یه اکانت 128 کیلوبیت نامحدود ازشون گرفتم،هیچ وقت به مخیله ام هم خطور نمیکرد که قراره اینقدر کش پیدا کنه این قضیه ی وصل شدن ما به دکل راصد! (آقا بی اینترنتی نکشیدین دیگه،دو سه روز هم دو سه روزه،اصلا یه ساعت اینترنت به من نرسه استخونام همه درد میگیرن،بیشتر بشه باید ببندنم به تخت!
خلاصه اون میلادی که میدیدین هر روز با تریپ "خوشحال و شاد خندانم،..." میومد دانشگاه و قاه قاه با پوریا تو حیاط دانشگاه میخندید (پوریا!!!؟؟ پوریا مگه دانشگاه هم اومد این ترم؟؟دیدنش شما!؟ )؛ در باطن،میلاد مفلوک زجر کشیده ای بود که با سرعت متوسط 1 کیلوبایت بر ثانیه Gmail و فیس بوک و توئیترش رو چک میکرد.
/و تازه قیافه نصف بچه های دانشگاه رو شبیه Nanostation-5 میدیدم!! )
خلاصه اینکه،رفتیم اکانت رو گرفتیم و با یه قیافه ی تریپ مهندس IT و اینا به اون خانم منشی راصد گفتیم که : "بابا خودمون رادیو وایرلس رو راه میندازیم و..." و از شرکت زدیم بیرون و اومدیم خونه!
خب،اصولا قضیه تا همینجا باید به خوبی و خوشی به پایان می رسید و این پست هم توی همین چند خط خلاصه می شد و میرفت پی کارش!
اما...، متاسفانه این تازه اول داستان بود!
آقا اومدیم خونه،نیشمون تا بناگوش باز (چشمامَم تازه برق عجیبی میزد! از همون برق های عجیبی که فقط پوریا میبینه و من و شما نمی بینیم! )
یه راست رفتیم تو بالکن خونه و هرچی رادیو رو بالا پائین کردیم،این ور اون ور،چپ،راست،جلو،عقب،آقا نشد که نشد! وصل نمی شد دهن سرویس؛ "بابا کوتاه بیا،الان وقتش نیست که،فیس بوک خون‌م میزون نیست،حوصله شوخی ندارم..." نخیر آقا ! مگه می فهمید؟یه آنتن زبون نفهم وایرلس بود،شعور که نداشت!!!
از اون ور هم رضا بنده خدا آنلاین شده بود هی تک تک گزینه های Configuration آنتن نانو-5 رو باهم چک میکردیم و جواب نمی‌گرفتیم،گیج شده بودیم خفن. از یه طرف رو حساب اینکه بلاخره ترم 5 مهندسی IT هستیم و این ماسماسکی که جلومون بود یه آنتن "نانوستیشنِ فایو"ی بیشتر نبود،نمیخواستیم تسلیم بشیم و یکی رو بیاریم واسمون آنتن نصب کنه (لازم به ذکر است که منبع نصف دکل های وایرلس اهواز در جلوی خانه ی ما قرار دارد و بحث زاویه ی قرار گیری رادیو و این مسائل اصلا مطرح نیست!)
و از طرف دیگه،در اون لحظه من دیگه یه اکانت اینترنت حالا پرسرعت که نه،اما یه اینترنت با سرعت معمولی،داشتم و خب دیگه لازم نبود ادا و اطوار های GPRS ایرانسل رو تحمل کنم!
اون روز رو که ما هرچی زور زدیم نتونستیم اینترنت رو راه بندازیم،بیخیال شدیم و روز بعدشم باز همون داستان و کانفیگ رادیو و چت با رضا و... تا اینکه به عنوان ضربه ی نهایی تصمیم گرفتیم تنظیمات رادیو دوست رضا رو روی رادیوی خودم آپلود کنیم و فقط یه استیشن (همون اکسس‌پوینت یا هرچی) و یه یوزنیسم و پسوورد رو تغییر بدیم و حالش رو ببریم!
این دفعه دیگه موفقیتِ 100 درصد از آن ما بود!
"ئه! این بار هم که نشد که" // اسمایلی یه آدمی که داغ کرده و از گوشاش آتیش داره میزنه بیرون و در عین حال دست کرده تو موهای خودش و از تعجب سرش رو با سرعت زیاد به چپ و راست تکون میده !! (در این حد داغون!)
چهارصد بار رادیو رو ری‌ست کردم،تنظیمات رو به هر شکلی به ذهنم می رسید عوض میکردم،حتی زنگ زدم پشتیبانی راصد (به یارو گفتم تنظیمات رو بذارم رو DHCP؟ یارو میگفت من نمیدونم شما چی میگید آقا :)) از بخش پشتیبانی راصد هم فی‌الکل قطع امید کردم این حرف رو که شنیدم.)
خلاصه دیگه وقتی به اینجامون رسید (اینجا دقیقا! میبینید؟) ناچارا به زیر بار این ننگ رفتیم که دیگه بگیم آقای نصابشون بیاد و نصب کنه و اینقدر به خودمون فشار نیاریم دیگه،بابا سلامتی از همه چیز مهم تره،کسب تجربه بخوره تو سر مهندسین شرکت راصد اصلا
زنگ زدیم یارو بیاد،شرکت راصد که میدونید،خیلی کارشون درسته و کلا بعد از ساعت 3 بعد از ظهر شرمندتون هستن و هیچ گونه خدماتی بهتون نمیدن.
یارو اومد امروز تمام اون تنظیماتی که من ست کرده بود رو دوباره روی رادیو ست کرد و یه نمونه ی امضا هم از ما زیر فاکتور 40 هزار تومنیش گرفت (دقیقش رو بخواین،میشه 37,500 تومان)،و هرکاری کرد نتونست به دکل کانکت کنه!
نهایتا به این نتیجه رسیدیم که یه زنگ بزنه به شرکت و پسوورد من رو مجددا ازشون بگیره (بنده خدا فکر میکرد من هنوز یوزر و پس نگرفتم حتی!!) ، حالا که زنگ زد شرکت فهمیدیم که بعله! اون منشی گیج شرکت راصد پسوورد من رو اشتباه زده بوده اصلا!
اتفاقا بعد از اینکه با رضا از راصد اومدیم بیرون،برای اطمینان دوباره برگشتم به خانم منشی تاکید کردم که Password همینه دیگه؟(شماره موبایلم بود) و بعد که ایشون تائید کردن،با خیال راحت از شرکت رفتم بیرون.
حالا گور پدر 40 تومن (یه چند مترم کابل کشید البته!) ، بنده خدا زحمت کشید بلاخره یه دوتا آی پی ست کرد و دستمزدش رو دادیم رفت! منم خیلی چیزای جدیدی یاد گرفتم درعوض (بس که این ماسماسک رو زیر و روش کردیم!)
فقط زورم میاد این همه من معطل شدم،این همه زجر کشیدم با این اینترنت GPRS که این روزا کلی قطع و وصلی داشت،فقط بخاطر اینکه منشی خنگ راصد پسوورد رو اشتباه نوشته بود! و تازه تاکید هم بهش کرده بودم که همین رو نوشتی؟درسته؟
البته خنگ که میگم بخاطر اینه که این یکی واقعا اُوت بود (در حد برو بچه های فست فود تووین مثلا!) ،وگرنه اشتباه رو هممون میکنیم و هرکی یه اشتباهی ازش سر بزنه که خنگ محسوب نمیشه!

آقا این مملکت اصلا جای موندن نیست،یه چیزیه خیلی بهش اعتقاد دارم،و اون اینه که یه مهندس IT وقتش رو تلف میکنه اگه بخواد توی همین مملکت بمونه تا آخر عمرش! پاشید برید همین الان توی قرعه کشی گرین کارد امریکا ثبت نام کنید (http://dvlottery.state.gov) ، رایگان هم هست. برید اون‌ور تو بلاد کفر حال کنید واسه خودتون،مهلتش هم تا فردا بیشتر نیست (سوم نوامبر) ،من خودم هنوز ثبت نام نکردم،منتظر این اینترنت مادرمرده بودم،اگه اتفاق خاص دیگه ای نیفته،برنامه دارم امشب وقتی از دانشگاه برگشتم (طبق سنت چندین و چند ساله!) این امر خیر رو به انجام برسونم. تنها چیزی هم که میخواد یه عکس پرسنلی اسکن شده است،و یه فرم خیلی ساده که شامل مشخصات خودتون میشه و باید پرش کنید.
بعدشم فکر نکنید که حالا خیلی آدم جو گیری هستم و تریپ اینایی که یه صدای امریکا گوش میدن و از فرداش جوگیر میشن و دیگه همه فکر و ذکرشون میشه امریکا رفتن. نه،این مدلی نیستم،ولی باورکنید وقتتون رو تلف میکنید اگه بخواید با مدرک مهندسی IT (که همین سوپری سرکوچه‌مون هم قبولش نداره!) توی این مملکت کار کنید و پول دربیارید!
مملکتی که زنگ میزنی پشتیبانی فنیِ به قول خودشون بزرگترین ISP خوزستان،بعد به یارو میگی DHCP یارو میگه نمیدونم DHCP چیه!!!
ولش کن اصلا. خوبید شما؟چه خبر؟خوش گذشت یه چند روز نبودم؟

پی نوشت 1: آقا،اکسس پوینت WiFi خوب در حدی که حالا یه 100-150 متر برد داشته باشه،چی بخرم به نظرتون!؟ مارک Levelone آلمان دیدم،62 تومن،فرداش رفتم بخرم گفتن که Level-one دیگه اصلا تو بازار گیر نمیاد!!! یه D-Link هم قیمت گرفت رضا واسم،55 تومن بود فکر کنم! یه جا هم یه آشنایی پیدا کردیم زنگ زدیم گفت Levelone ژاپن (!!! آلمانی مگه نبود؟) ، 80 هزار تومن (جمع کن عااااموووو،خیلی خودش رو بکشه ژاپنیه دیگه،از مریخ که نیاوردی که!) . خلاصه فعلا همین D-Link مد نظرم هست که بگیرم،مدل‌های متفرقه ی دیگه ای هم بود که چینی بودن و بحثشون جداست کلا.اگه مارک دیگه ای میشناسید زودتر بگید،چون هرچی سریع تر باید اکسس پوینت رو راه بندازم!
پی نوشت 2: بچه ها،اکانت VPN خوب از کجا بگیرم؟3 ماهه میخوام
پی نوشت 3: دارم میرم دانشگاه،شب میرسم خونه،لینک بدین دانلود کنم :P
پی نوشت 4: آقا 10 روز دیگه یه کُنسرتو پیانو شنیدم که قراره تو اهواز برگزار بشه،بعدا جزئیات کامل تر رو توی وبلاگم میذارم. یه چندتا خبر دیگه هم هست،بعدا در جریان میذارمتون.