ميم . الف

noreply@blogger.com (م .ا) — Sun, 29 Jan 2012 10:18:00 +0000

تقریبا می شود گفت بیکارم ، ازهیچ چیز بیکاری م استفاده ی درست نمی کنم ، تنها استفاده ی درست این روزها شاید دیدار گاه به گاه توست یا با چند تایی دوست بیرون رفتن .

امروز رفتم توی سایت دانشگاهمان ، شماره دانشجویی م را زدم ، توی سایت کانون وکلا زده بود اگر معدل ت فلان قدر باشد ، می دانستم معدلم چند است ، اما ویر دیدن صفحه م توی مانیتور ، حس دانشجو بودن ، حس درس خواندن ، یک هو همه شان با هم هجوم آوردند توی دلم و مغزم طبق معمول فرمان برد از دل و من بعد از یک دقیقه توی سایت دانشگاهم بودم .

معدل همان بود که می دانستم . چرخ زدم ، نمره هایم را بالا پایین کردم ، فکر کردم فلان روز لابد می شد بیشتر درس خواند ، یا فلان روزش لابد می شد درس نخواند . لبخندم همین جور کش می آمد توی صورتم . صفحه را بستم و فیس بوک آمد بالا .

توی این مدت سراغ ندارم روزهایم تندتر از این که دارد می گذرد ، گذشته باشد . می گویند مثل برق و باد می گذرد ، انگار برق و باد نشسته اند توی یک ارابه و یک طناب بسته ند به روزهای من و همینجور می کشندش پشت خودشان .شب ها فقط کمی سنگین ترند .همین

آریا پَر کنی ش را ترک نکرده و تمام مدت ادایم را در می آورد که هی پشت هم می گویم : نَکُن .

اتفاق خوب این روزها شاید همین آریا باشد بعد از تو .

و حرف خوب همان وقتی ست که با حوصله برایم می گویی کدام فیلم را ببینم ، حس خوب شاید همین است که بعد ازحدود چهار سال برگشته م به دیدن فیلم .

و حال خوب همان وقتی ست که لب هایت بی قرارند ، مُدام بی قرارند ، مُدام بی قرارند.

noreply@blogger.com (م .ا) — Mon, 16 Jan 2012 06:28:00 +0000

برگشتم ، اول باید یک دستی به سر و گوش اینجا بکشم ، باید بروم و از دوست عکاسم بخواهم چند تا عکس خوب بگیرد تا بگذارم جای این عکس مسخره آن بالا که هر بار می آیم توی وبلاگ فحش ندهم به هرجا نه بدتر آن جای آدم دروغگو .

بعدش باید یک سری پست ها حذف شوند و حتی گور بابای گوگل ریدر .

ساعت نه و سی و شش دقیقه صبح است . با سر و صدای آریا بیدار شدم که امروز یاد گرفته و صدای سگ از خودش در می آورد . آریا؟ طوطی است . یک طوطی سخن گو که می تواند شصت کلمه بگوید . به شکل های مختلف آواز بخواند و صدای چند جور حیوان را تقلید کند . ناز کند . احوالپرسی کند . دست بدهد . خودش را لوس کند حسابی . هیچ طوطی در هیچ جای جهان اندازه ی آریا لوس نیست . دو روز است رسما خانه نشینم کرده ، بس که هی غر می زند و می خواهد ناز و نوازشش کنم . تا از اتاق پایم را می گذارم بیرون جیغ ش در می آید . دیروز رفتم سر کار و دنبال زندگی ، .وقتی برگشتم نیم ساعت اول را قهر بود و ک.و.ن.ش را کرده بود به من . همه را توی خانه معتاد خودش کرده ، هرکس می رسد اول می آید اتاق من ، هرکس بیدار می شود ، صورت شسته و نشسته توی اتاق من است . رسما پرایوسی اتاقم را هم از من گرفته است این بچه . اما کاریش نمی شود کرد بس که دوست داشتنی ست و هرچیزی که خوب باشد، سخت هم هست .

اعتماد به نفس به گ.ا رفته ی این سه سال کم کم دارد بر می گردد . زنانگی . لوندی ، حس اینکه این روزها زیباتر از همیشه م و می توانم رها و آزاد برای زندگی م و هزار کار کرده و نکرده برنامه ریزی کنم . کلاس تنبور لابد یکی از کارهایی بود که همیشه می خواستم و نمی شد . چند جلسه ای رفتم ، بنا به دلایلی تعطیل شد و باز شروع می شود ،در دو هفته گذشته یک بار سینما رفته ام و ده تا فیلم توی خانه دیده ام . (دست دوست جان درد نکند ) ، چهار تا کتاب نخوانده دارم ، کلاس زبانم دو ماه دیگر تمام می شود . ( آریا پشت هم می گوید : بیا ، بیا ، بیا )، می خواهم آماده شوم برای آزمون کانون وکلا ، ایده رفتن از ایران فعلا منتفی ست و خیلی جدی منتظر می نشینم ببینم سر عشق تازه وشیرینم چه می آید . همه چیز به طرز باور نکردنی به سرعت پیش می رود و من روزهای عجیبی را با حس های تازه و عجیب تر تجربه می کنم .

برم این بچه خودشو کُشت :)

noreply@blogger.com (م .ا) — Tue, 13 Dec 2011 08:16:00 +0000

تعطیل

noreply@blogger.com (م .ا) — Sun, 11 Dec 2011 08:01:00 +0000

چطور میشه به همون نسبت که دوست داری

یه روزی

بیزار بشی؟

ویروون کردن زندگی یه آدم نباید کار ساده ای باشه

آدم یا شرف نداره

یا بی مسئولیته

یه روزی بیام تو خونه و حس نکنم مامان میخواد بپرسه : چی شد؟

چطور میتونم به همون نسبت بیزار باشم؟چطور می تونم؟

noreply@blogger.com (م .ا) — Tue, 29 Nov 2011 19:22:00 +0000

مرد عجیب نبود . هیچ چیز عجیبی نداشت . می شد توی آینه چشم هایم را ریز کنم و دقت کنم به لب هایم .مست نبودم . ها کردم. بخار.ها.بخار.ها.بخار.روی تخت دراز کشیدم و لبخند زدم.

مرد شلوارش را می پوشد.پاهایش از پشت زیباست.

مرد متفاوت نیست.

مرد خسته است .

مرد لبخند می زند .

مرد صدایش مثل زنگ توی گوشم می پیچد.

مرد مهربان است .

مرد بوی خودش را دارد .

مرد را می توانم ساعت ها نوازش کنم .

موهایم را جلوی آینه مرتب می کنم و می روم .

noreply@blogger.com (م .ا) — Sat, 26 Nov 2011 18:39:00 +0000

احتمالن دارم عاشقت میشم .... :)

پ .ن : شاید کمی ضروری :) هر عاشقانه ای برای گذشته نیست :) دنیا محل گذر است : ) من هم در گذرش می گذرم و احساس جدید و بامزه :)

noreply@blogger.com (م .ا) — Thu, 24 Nov 2011 23:59:00 +0000

آدم هایی که اختیار هیچ چبزشان دست خودشان نیست

عرق رو باس با شیشه سر کشید

noreply@blogger.com (م .ا) — Tue, 22 Nov 2011 19:06:00 +0000

یه جایی باید تمومش کنی نه؟

من خیلی خسته م

کف آل استارم پاره شد

درستش نمی کنم

اونم خسته ست

یه سری چیز میز هست که باس پیچید تو یه نایلون مشکی و گذاشت یه گوشه

یه سریا هی بهش سر میزنن

یه سریا یادشون میره یه وقتایی یادش می کنن

من قوی تر از این حرفام

میذارم جلو در

یا گربه باهاش بازی می کنه

یا می برنش

یه وقتایی از قدرت خودم تعجب می کنم

میگم چطور میتونی انقدر سنگدل باشی میترا؟

بس که هی همه چی رو گذاشتی جلو در و رد شدی

یه وقتایی یاد دانشگاه شهر مجلسی اصفهان می افتم که در موردش اونقد بد می گفتن و بعدش شد نرکده

بس که هر بار تو دستشویی هاش یه جنین دیدن

من خیلی وقتا اون گذاشتم جلو در و رد شدم

نمیدونم هیچی

فقط میدونم خسته م

خیلی خسته

noreply@blogger.com (م .ا) — Mon, 21 Nov 2011 21:33:00 +0000

تو در میان جانی و جان خبر ندارد

noreply@blogger.com (م .ا) — Mon, 21 Nov 2011 17:16:00 +0000

با من سوخته

در چه کاری؟

noreply@blogger.com (م .ا) — Fri, 18 Nov 2011 20:44:00 +0000

دست دراز می کنی

دستت نمی رسد

همه آدمهااشتباه می کنند

همه آدمها ممکن است اشتباه کنند

دست دراز می کنی

دستت می رسد

نمی خواهی دیگر

بگذار فکر کنند تو مقصری در همه زندگی ت ، دغدغه شان چیست؟؟روحم ریز ریز شده ست

گربه ی درونم همه جا را خنج کشیده

همیشه دلم خواسته آدمی باشم که خاطره سازی کنم و هیچ واقعیتی وجود نداشته باشد توی زندگی
نشده ، بس که همه چیز آنقدر واقعی و تلخ بوده

چرا نتوانستی ویران کنی آن طور که ویرانت کردند؟

هیچ روز خوبی نخواهد آمد

و همه چیز به طرز احمقانه ای تکراری ست

حتی مست هم که میشوی تکراری مست می شوی

ذوق که می کنی تکراری ذوق می کنی

لپ باد می کنی

تند رانندگی می کنی

آرام می شوی

سیگار هم که می کشی تکراری سیگار می کشی

هنوز هم شبیه زن هایی که از کار روزانه در کارخانه فارغ شده اند و عصر زده اند بیرون

سیگار می کشی

هنوز هم راننده کامیون طور سیگار می کشی

هنوز هم فکر می کنی زنانگی درونت مرده و هیچ لوندی در وجودت نیست

به یکباره پیچیده ام در تکرار

تکرار

noreply@blogger.com (م .ا) — Thu, 17 Nov 2011 22:17:00 +0000

تو فقط تبدیل به یه تصویر شدی که من زمانی عاشقش بودم
و حالا بابتش نه شرمنده م نه متاسفم و نه هیچ حس دیگه ای
فقط یک تصویر
بعد همه چی تاریک میشه و چشم من به یه دنیای دیگه باز میشه

noreply@blogger.com (م .ا) — Tue, 15 Nov 2011 19:54:00 +0000

اول به خودمان دروغ نگوییم

دلمان تنگ است

خودمان را ببخشیم

دلمان تنگ است

از سال های دور دلمان تنگ است

سال هاست خودمان را نبخشیده ایم

سال هاست

noreply@blogger.com (م .ا) — Sun, 13 Nov 2011 20:15:00 +0000

همیشه بزرگ ترین مساله در زندگی م بوده: دروغ و خیانت

به یکباره پیچیده ام در گذشته

گذشته دور و نزدیک

آدم های زندگی م مرا خراش داده اند

بدون استثنا

noreply@blogger.com (م .ا) — Wed, 09 Nov 2011 19:44:00 +0000

دراز می کشم روی تخت .

- خب بعدش چی شد؟

چشم هایم را می بندم. مایع داغ را حس می کنم روی پوستم . خودم را جمع می کنم .

صدای زنی از آن طرف می آید : هیچی دیگه بعدش عموش زنگ زد ، وکیلم گفته بود جواب ندم

خش خش کاغذ : پوستم کشیده می شود . صورتم می رود توی هم.

زن باز می گوید : مهتاب جون الان ابروهام بد شده؟نیلی بیشعور دیدی چی گقت؟

- نه والا چرا بد؟چشم ندارن ببینن ، فک کردن یه سالن بهمون دادن خدا تومنم میگیرن ، پول خون باباشونه انگار ، بعد هنر کردن

زن از آن طرف می گوید : یه مدت گذشت نمون اینجا ، اصن معلومه چی کاره ن ، انگار با چیزی ور می رود ادامه می دهد : ولی یکی از ابروهام رو حس خوب بهش ندارم

پاهایم جمع می شود . این یکی سنگین تر بود .

- انقد وول نخور دختر ، بار اولته مگه؟

اشک چشمم راه افتاده از درد

- نگاش کن ، داره گریه می کنه، شب زفاف چیکار می کنی پس؟

زن از آن طرف بلند می خندد . دلم می خواهد بلند شوم محکم بکوبم توی دهنش

- ولی راحت شدیا ، حالا با این هفتاد ملیون چیکار میخوای بکنی؟

درد دارد . چرا نمی فهمد زنیکه؟

زن از آن طرف می گوید : هیچی اول از همه لبامو پروتز می کنم و بلند می خندد . ادامه می دهد : احمد عاشق لب پروتز شده ست

این یکی بالای سر من بلند تر می خندد . یک حالت هیستریکی توی رفتار و خنده هایش است .

باز هم مایع داغ .

- من میگم یه ماشین بخر ، اومدیمو احمدم

آن یکی میپرد توی حرفش : نه بابا ، احمد بدجور گرفتارمه ، فقط اگه اون سلیطه بذاره کارمو بکنم

پاهایم جمع می شود .تف به ذاتت زن . این دفعه بیشتر درد داشت چرا؟

- ای وای ، مشتری مثل تو نداشته م . باید دو برابر ازت بگیرم . چرا انقدر لوس و نازک نارنجی آخه؟

سعی می کنم با ابروهای تو هم لبخند بزنم

زن آن طرفی می گوید : مهتاب جون چیکارش داری خب؟جوونه ، الان باید ناز کنه، دوست پسر داری؟

زیر لب می گویم : تف به ذاتت

می شنود : تف به ذاتش

زن بالای سر من می خندد : اوه اوه چه دل پری م داره

آن طرفی می گوید : قیافش یادم نیست ، کارت تموم شد بیا یه دیقه چرخ بزن ببینمت ، شاید تونستم کاری برات بکنم

می شد دنیا را خراب کرد برای یک دقیقه روی سرشان

دستش را کنار زدم

با حالت چسبناک در کمال آرامش شلوارم را پوشیدم

- وا چرا بلند شدی؟

- دیر شده باید برم

هوا که خورد توی صورتم خندیدم

بلند بلند خندیدم

هر روز آفتاب بیشتری می تابد بر من .

noreply@blogger.com (م .ا) — Tue, 08 Nov 2011 17:44:00 +0000

امشب هیچ صدایی سیاه پوشم نخواهد کرد...

عباس صفاری

noreply@blogger.com (م .ا) — Mon, 07 Nov 2011 23:47:00 +0000

لازم نیست دوستم باشی

لازم نیست کسی باشی

فقط دامن قرمز و گلدارم را بپوشم

با جوراب های کلفت آبی

بایستم جلوی پنجره و

فارغ از هر حسی توی دنیا برای گذشته ی بد و حال بی احساسم سیگار دود کنم و فوت کنم توی کوچه

چه بدهم که برگردم به همان لحظه و درست تصمیم بگیرم؟چه بدهم؟

noreply@blogger.com (م .ا) — Fri, 14 Oct 2011 18:44:00 +0000

آسون نیست نوشتن اینا

اما می نویسم

رسم الخطم افتضاحه

اما می نویسم

هرجور میخوای فک کن

فک کن خیلی آویزون و بدبختم و هیچکی ندار

اره هیچکی ندارم

تو که رفتی دنیام سوت و کور شد

امشب شب آخر اجرامون بود

تو جمعیت چشام دنبالت می گشت

انگار قرار بود باشی

چقدر درد داشت وقتی همه دست تو دست دوست پسراشون رفتنو من تنها موندم

نشستم لب حوض خانه هنرمندان و عر زدم

با صدای بلند

باورت میشه؟

بعدش دامنمو تکوندم

همون دامنی که تو مالزی میپوشیدم

یارو بهم گفت ساریه؟

من گفتم نه

بعد تو هی میگفتی از چی متاسفه

منم عین آدمای خیلی آگاه میگفتم نه متاسف نیست

الان بهت میگم بعدش دستتو گرفتمو تو جانگل واکا هی غر زدم

همون دامنو تکوندم و راه افتادم رفتم سمت غرفه ها

دلم میخواست هی قدم بزنم

هی برمیگشتم جلو حوض وسط حیاط جلو در خانه

نگاه می کردم شاید با اون حالت همیشگی ببینمت که سیگار تو دستته و چشاتو ریز کردی و با دقت داری نگاه می کنی چی پوشیدم

یا یقه م نزده بیرون

تندی شالمو کشیدم جلو

نشستم لب حوض

سرمو گذاشتم رو زانومو اسمتو صدا کردم

دلم میخواست مثل فیلما یهو پیدات شه و بگی غصه ت چیه بچه؟من اینجام

سرمو بلند نکردم

بچه ها اومدن یکی یکی دست گذاشتن رو شونه م

غصه ت نباشه میترا

بعد دو تا دوتا میرفتن

چشامو هی فشار میدادم

بوت تو هوا پیچیده بود

تو بو داشتی مگه بچه؟

چشامو فشار میدادم

همه رفتن

سیگارمو در آوردم

اما دیگه اونم دلم نمیخواست

بلند شدم آروم

رفتم سمت ماشین

رسیدم بهش گفتم : سلام پیرمرد باز ما موندیم واسه هم

آینه کجشو صاف کردم

نشستم توش

سرمو گذاشتم رو فرمون که یه روزی دستای توام روش بود

کجا رو نگاه کنم نباشی بچه م؟کجا رو؟

noreply@blogger.com (م .ا) — Fri, 07 Oct 2011 06:43:00 +0000

امیرعلی و نیلوفر آمدند دیروز . دوست داشتم امیرعلی را بغل کنم و گریه کنم . شاید از نیلوفر خجالت کشیدم . پرسید حالت خوبه کلن؟دلم میخواست عر بزنم بگویم نه . گفتم بد نیستم . درد نبودنت سنگین است . نمی شود بی صدا تحمل کرد . تو باید می بودی دیشب . بین دوست هایت . باید دستانم را می گرفتی . تو باید سرت را می گرفتی بالا و می گفتی زنم مرده . تا به کی شب ها با گریه بخوابم و صبح ها با گریه بیدار شوم؟این کلیشه نیست . این عین زندگی من است . می ترسم یادم برود راه رفتنت را . مدل خندیدنت.نگاه کردنت را . می ترسم فراموش کنم چطور لنگ میزدیم از جلوی در مترو؟یادم رفته مسیر گلشهر را . یادم رفته از پشت رستاخیز چطور دور می زدم و می پیچدم تو کوچه تان؟

چطور می توانی با یک مشت خاطره زندگی نکنی؟شاید چون آنجا اتوبان کرج تهران نیست . شاید چون همت ندارید . چون فری کثیف و باغ فردوس و سینما آزادی نیست . شاید چون از اول ولیعصر تا خود چهار راهی وجود ندارد . راسته ی انقلاب نیست تا چهار راه.تاتر شهری نیست . پارک لاله و موزه و بازارچه ندارید . سوپر استار نیست . شاید چون چراغ چشمک زن پایین پارک خانه ی لیلا اینا سر ملاصدرا دیگر برایت چشمک نمی زند . کجاها هست که نرفتیم؟که نیستی تو؟حتمن خاطره می سازی برای خودت . من چرا نمی توانم بچه م؟چرا نمی توانم؟چرا هرکس را می بینم دنبال تو می گردم؟تو نیستی و این آنقدر تلخ است که دهانم را هم تلخ کرده . طعم گس نبودنت می آید روی زبانم . توی دهانم می چرخد . و قاطی اشک های شورم می شود .

تمام بدنم درد گرفته از نبودنت .

دلت تنگ می شود هیچ؟

noreply@blogger.com (م .ا) — Wed, 05 Oct 2011 08:16:00 +0000

من از قانع شدن به کم می ترسم

و همه را کمتر از تو می بینم

برای ثبت در تاریخ

noreply@blogger.com (م .ا) — Sat, 10 Sep 2011 08:12:00 +0000

من به تو وفادار نمانده ام .

تنم تسلیم شد

مدتی دیگر شاید روحم .

من مقاومت نمی کنم .

ٔ* باید هی عاشق شد ، هی فارغ شد *

این توی گوشم زنگ می زند

* اگر سه ملیون آدم تو براشون جذاب باشی و بخوانت ، سه ملیون مرد تو همه چیت براشون کامل و خوب باشه ، برا من نیست دیگه آقا جون ، نمی خوامت ، دیگه برام جذاب نیستی ، اونا ممکنه بخوانت ،برو برا اونا باش ، برا من نه *

این هم توی گوشم زنگ می زند .

اینکه می توانم به این جمله فکر کنم و بدون درد لبخند بزنم یعنی خیلی خوب پیش می روم .

می توانم شراب بخورم . سعدی بخوانم با صدای بلند مثل قدیم ها و درد نپیچد در دلم . فروغ بخوانم و سعی کنم صدای خودش را تقلید کنم و درد نپیچد در دلم . این خوب است

* زندگی معطل درماندگی های ما نیست . می گذرد و در گذر روزها بزرگترین مصیبت ها از تو دور می شود *

آدم ها می آیند . تو را بلند می کنند با تمام قدرت ، نگه ات می دارند جلوی همه ی دنیا ، همه ی کهکشان ، و بعد پرتت می کنند توی خودشان .

یک راه که در آن مطمئن باشی بهتر از بهترین راه که در آن تردید داری نیست؟

noreply@blogger.com (م .ا) — Tue, 06 Sep 2011 19:45:00 +0000

مادر می داند سیگار می کشم

از دوم دبیرستان که بهمن خریدم و به خانه آوردم می دانست . آن وقت ها نای این را نداشت که تذکر بدهد . می دید و چیزی نمی گفت . بهتر که شده بودم با مینو می رفتیم بیرون و سیگار می کشیدیم . مینو تند تند می کشید و تمام می کرد . من دیرتر تمام می کردم.لاس می زدم با سیگار . هنوز هم می زنم.یک دوستی بود بار اول که دیده بود مرا می گفت شبیه راننده کامیون ها سیگار می کشی. یک دوست دیگری هم بود می گفت شبیه این خانومای کارگر که از کارخونه میان بیرونو خسته ن و سیگارشونو آتیش میکنن سیگار می کشی. نمی دانم شبیه چه کسی سیگار می کشم . میدانم کلن توی هیچ کاریم ظرافت ندارم. می دانم چیزیم به دخترها نکشیده.پوستم لطیف و حساس است . زیبایی دخترانه دارم. لوس نیستم.لوس نمی شوم. لوس نمی شدم. یک وقت هایی چرا..حیف که نباید از تو نوشت

مینو که ازدواج کرد سیگار کشیدن دو نفره مان تمام شد . فاصله افتاد بین مان . هی کم و کمتر شد. دور شدیم.مینو دوتا شد و من تک . از دانشگاه می رفتم خانه اش . توی تراسش سیگار می کشیدم و او نمی دید دیگر . ظرف ها را می شستم . لباس هایش را ازتوی لباس شویی در می اوردم . پهن می کردم روی طناب . باد می بردشان . من سیگار می کشیدم.جارو می کشیدم.اتو می کردم و می رفتم.

مادر اما دیگر نمی دانست.یا می دانست و به روی خودش نمی آورد . گاهن می شد برایم گریه کند . برایمان گریه کند.اما به رویمان نمی آورد

این روزها توی خانه سیگار می کشم . قبل ترها پاکتش را فشار می دادم توی مشتم و می رفتم پشت بام . مادر می دید توی مشتم را . نگاه نمی کرد. می رفتم و برمی گشتم.حالا دیگر نمی ترسم پرده های سفید سیاه شوند یا سقف از دود خاکستری .

آنقدر زل می زنم به سقف تا خاکستری شود. آن قدر فوت می کنم تا سیاه شود . تا نبینم

چیدمان زندگی م بهم خورده است. برنامه غذایی ، خوابم ، فکرم ، هدفم همه چیز بهم خورده است

خواب؟بعضی ها دارند و بعضی ها ندارند . از من یکی که گرفته شده . یادم نمی آید شب ها از خواب پریده باشم.با کابوس چرا . اما این شب ها از خواب می پرم . بدون دلیل. دستم را حلقه می کنم دور خودم.پایم را می چسبانم به دیوار خنک . چشم هایم را فشار می دهم و خوابم نمی برد

آنقدر که صبح می شود

من تو را توی خواب نمی بینم اما . توی آینه کمتر نگاه می کنم . تا کمتر یادت بیافتم. کدام بدبختی را دیده ای مثل من که با دیدن خودش یاد کس دیگری بیافتد؟قرار بود ننویسم

باطری ساعت تمام شده . راه من و تو جداست . باطری ساعت از همان اول خسته بود . یادم هست . راه من و تو جدا شده. باطری ساعت خوابیده . بیدارش نکن.

کاش یکی من را خواب می کرد

بیدارم نمی کرد

کاش می شد خوابید

کاش از اول همه چیز همان قدر توی زندگی م تار می ماند و هیچ روشنایی نمی آمد بعدش

یک نابینا را تصور کنید که از یک زمانی چیزی ندیده در زندگی اش . خاطراتی از کودکی به یاد دارد . روشنایی را همان وقت دیده. خورشید را . گل را . همه چیز را. و بعد همه چیز سیاه شده . بعد از سال ها بینایی برگشته . نور چشمانش را زده . نور اذیت کرده . دستانش را گذاشته روی چشمانش . نتوانسته تحمل کند . نگاهش را دزدیده . بعد از مدتی مغرور شده . یادش رفته زمان نابینایی را..سیاهی را . خورشید عادی شد . نور عادی شد. دیگر خورشید چشمانش را نزده . دستانش را نگذاشته روی چشم

و باز برگشته به دوران سیاهی ها .

این خوب نیست

این واقعن خوب نیست.

و نابینا تنهاست

خیلی تنهاست .

noreply@blogger.com (م .ا) — Tue, 30 Aug 2011 10:14:00 +0000

این آخرین پستی ست که راجع به تو در وبلاگم می گذارم . نمی توانم قاطع در این باره حرف بزنم اما همین که توانستم تکلیفم را با تو ..احساساتم .. خاطراتم ..عقایدم ...ارزش هایم روشن کنم از خودم به نسبت راضی ام .

شاید بعد از این پست بنشینم ساعت ها گریه کنم . درست مثل تمام این سه روز گذشته. یک هفته شده نه؟ هیچ کداممان قادر به باور چنین مساله ای نبودیم شاید . یا من نبودم شاید . تو که تا تقی به توقی می خورد این راه را پیشنهاد می کردی . من از بچگی یاد نگرفته بودم پاک کردن آدم ها را از زندگی م .

خودم هنوز باورم نمی شود که از همه جا نه تنها پاکت کرده ام .. بلکه برای همیشه بلاکت هم کرده ام . توی شوک ام . از خودم در عجبم . عکس ها را که دانه دانه از توی فیس بوک پاک می کردم انگار داشتم چگرم را قیچی قیچی می کردم . چند بار حالم بهم خورد . با هانیه چت می کردم تا نفهمم چه می کنم و می دانستم چه می کنم . هنوز باورم نمی شود روزی برسد که با این اطمینان سرم را روی بالشتم بگذارم که دست هایت دیگر از آن من نیست

که شاید تا همیشه نبینمت و صدایت را نشنوم . که شاید تا ابد نتوانم شیطنت کنم و لپ هایم را باد کنم و توی خیابان جلوتر از تو بدوم و لی لی کنم برایت . که شاید تا همیشه توی خواب غرغر نکنم . که شاید تا همیشه نروم همه ی جاهایی که با تو رفته ام . نشنوم موزیک هایی که با تو گوش کرده ام . فیلم هایی که با تو دیده ام . که شاید تا همیشه دور اسمت خط بکشم. یک خط قرمز که پیش رفتن از این خط یعنی آتش سوزی .

اول خواستم تمام دوستان مشترکمان را هم بلاک کنم . دیدم نمی توانم . یک چند تایی را که همیشه فکر می کردم توی زندگی م تاثیر می گذاشتند را پاک کردم . یک چند تایی که با دمشان گردو می شکنند .

باورم نمی شود فید بلاگی را که اولین سابسکرایبشنم بود در گودر پاک کرده ام . باورم نمی شود آدمی را از توی زندگی م و تمام دنیای مجازی م پاک کرده ام که فکر می کردم اگر روزی نباشد من نمی توانم نفس بکشم و روزهای درازی برایش اشک های درشت درشت ریخته م . که دلم ضعف می رود هنوز برای خیلی چیزها

توی شوک م

خودم این حجم از شجاعت را هیچ وقت در خودم پیش بینی نمی کردم

سال ها پیش که یک بار گذاشته بودم و رفته بودم زندگی به جایی رسانده بودتم که مجبور به رفتن شده بودم . هیچ وقت آن سال ها اسم خودم را نمی گذارم با تحمل . من شرایطی را انتخاب کرده بودم و برایش می جنگیدم

و موفق نشدم

تا لحظه ی آخر به همه چیز چنگ زدم

و نشد

این بار هم همین شد . تا لحظه ی آخر سعی کردم چنگ بزنم . به همه چیز و چنگ زدم. این بار دست هایم دیگر توان نداشتند . انگار پرتم کرده اند توی یک گور عمیق . خاک ها را می بینم که می ریزند رویم . توان بلند شدن ندارم. بگذار دفن شویم با خاطراتت

یک زمانی بدون تو زندگی کردن دور از تصورم بود چه برسد به توانم.

حالا می بینم که راه می روم . رانندگی می کنم . کار می کنم.می خندم و شب ها برایت گریه زاری راه می اندازم

اما زنده ام و همه چیز به طرز عجیبی پیش می رود

چاه خاطراتت خیلی عمیق است پسرم

خیلی عمیق

noreply@blogger.com (م .ا) — Mon, 18 Jul 2011 17:36:00 +0000

یک زمانی بود وبلاگ ها فیلتر شدند . کسی گفت از توی میلت بفرست بالا . عادتم شد . نمی روم توی وبلاگم . خودم شکل و شمایلش یادم رفته . سر که زدم رنگ قرمز لاک روی ناخنم دلم را زد . گفتم : همه تان را پاک می کنم . قرمز بی قرمز دیگر. شبیه گاو وحشی عمل می کنم این روزها . نمی دانم از کجا شروع شد . از کجا یک چیزهایی شد برایم مقدس .. دل تنگی کردم. یادم نیست دل تنگ می شوم یادم نیست. روزهایی بود که وحشیانه دعا می کردم پدرم بمیرد . مادرم بمیرد.خواهرم بمیرد .نباشند که ببینمشان . مادر بزرگم می گفت : " مادر جون ، ببین اینجا نوشته " پیشانیش را نشان می داد . میگفت : " اینو برای من نوشتن ، این میشه سرنوشت دخترم"راست می گفت؟مگر سرنوشت مادر چه بود که بشود سرنوشت ما؟اما مادر از کودکی به من می گفت : " بختت بلنده بر عکس پیشونیت مادر " دیگر فکر می کنم کولی سر خیابان هم این را می داند.

بین ما ساکت ترین بود . بین ما؟مگر چند نفر بودیم؟نمی دانم . کم حرف میزد . موهای فر داشت . ریزه میزه بود . لپش چال می افتاد . چشمانش عسلی . عصبانی می شد . اسباب بازی ها را جمع می کرد و می برد . من می نشستم با کمی غصه . زود یادم می رفت . خوابم می برد همان جا . توی اشک هایم . بیدار که می شدم می دیدم موهای فرش توی مشتم است . کنارم بود . با همه ی اسباب بازی ها . مادر می گوید : " چند ماهت بود ، اومد تخمه پوس کند گذاشت دهنت گریه نکنی . همیشه فکر می کرد گشنه ته "یک بار رخت خواب ها افتاده بود روی سرم . نتوانسته بود کاری کند . کسی نبود . خودش را حبس کرده بود زیر چند تا پتو و نفسش را نگه داشته بود تا با هم بمیریم .

دستم را می گرفت و می برد آن دورها توی حیاط خانه ی پدربزرگ . وضع مالی مان خوب نبود . اگر می رفتیم خانه پدربزگ کباب می خوردیم . من می مُردم برای کباب و مینو می دانست . یک بار یک تکه اش را قایم کرد و با خودش آورد خانه . نقشه کشیدیم و توی باغچه کوچک خانه مان کاشتیمش . مدتها منتظر درختش بودیم و مینو تب کرد از اینکه نتوانسته بود هر روز برایم کباب درست کند و من بی خیال لِی لِی می کردم توی حیاط و تاب می خوردم توی پارک .

شب کور بودم . هستم هنوز . با بچه ها توی حیاط خانه پدربزرگ بازی می کردیم و شب که می شد من را تنها می گذاشتند و می رفتند . مینو می دوید توی حیاط . پایش گیر می کرد به سنگ ها و تلو می خورد . بچه ها می خندیدند . دندان هایش را می سابید به هم و پیدایم می کرد . دستم را می گرفت و بی حرف می بردم توی خانه . همیشه بود. همه جا .. من هیچ وقت نبودم برایش . من همیشه گم بودم توی دردهای خودم . توی روزهای خودم . مینو زیاد بود و من کم .

روسری سفید گذاشتند سرش و گفتند بله برونته . حرف نزد . من کوچک بودم . نه آن قدر که توی کوچه ها گم شوم .آرام نشست . انگشتر کردند توی دستش و جیغ زدند و رقصیدند .مینو و پدر هر دو گریه کردند . ساعت ها . مانی توی اتاق خواب زندانی بود . جیغ میزد. بی وقفه . کسی حواسش نبود . مادر مراقب بود زغفران روی پلو خوشرنگ باشد و من یک گوشه موهایم را چیدم با قیچی .

اتاق مان که جدا شد یک چیزی توی زندگی م آمد و رفت توی همه ی سوراخ سنبه ها سَرَک کشید

بعد این همه سال برگشته . انگار کوچک شدیم . توی اتاق من می خوابد . با گوشه ی چشم می بینم که سقف را می کاود .پهلو به پهلو می شود . خوابش نمی برد و من جرات ندارم مثل آن وقتها بروم کنارش دراز بکشم و بگویم : به نظرت اون پسره تو کوچه به من نگاه کرد از من خوشش اومد ؟ و غرولند کند بگوید : چشماتو درویش کن . جرات ندارم بگویم برف امسال که نشست روی زمین مثل قدیم ها توی کوچه آدم برفی درست می کنیم و به پالتوی شق و رق پدر می خندیم و می گوییم خط اتوی شلوارت گردن همه مان را بُریده .

جرات ندارم بگویم تو برای ما همان مینوی کوچک وساکتی که اعتراضش را همیشه با اشک نشان داده .

جرات ندارم بگویم : خواهرکم این بار من هستم . همیشه تو بودی . این بار من هستم . نترس. ما پشتتیم

می ترسم دستش را بگیرم و برایش حرف بزنم

می ترسم

noreply@blogger.com (م .ا) — Tue, 14 Jun 2011 07:09:00 +0000

برای هر کدام از ما پولدار شدن خیلی مهم بود . این طور هم نبود که مثلن بنشینیم توی خانه و منتظر باشیم یک گونی پول بریزد روی سرمان . هر کدام مان جداگانه سعی می کردیم طرح بدهیم یا فکر کنیم بعدش تلاش کنیم . تلاش های من و مینو معمولن بی ثمر بود . ایده هایمان یا عمل نشدنی بود یا قبلن یکی زودتر از ما فکرش را کرده بود . پدر فکرهایش بکرتر بود . اما معمولن فکرهایش پول زیادی می خواست که ما نداشتیم . این طور روزگارمان می گذشت تا یک روز مینو آمد خانه و گفت : یکی از دوستام یه کاری راه انداخته بیاین سرمایه بذاریم هر ماه فلان قدر پول می گیریم . بعد تر ها اگر کارش گرفت بیشتر می گیریم . ولی مهم اینه که با پولی که میذاریم کاری نداریم . کارم نمی کنیم .مفتی انقدر تومن میاد میره تو جیبمون . مادرم چپ چپ نگاهش کرد و گفت : لازم نکرده . ما هشتمون گرو نهمونه . لازم نکرده . الان پول از کجا بیاریم؟ مینو سرخورده نشد . تمام تلاشش را می کرد . برای من که آن موقع یک دانشجوی بیکار بودم و مزه ی پول یک هویی را نچشیده بودم واقعن دور نمای زیبایی از آینده بود . خواهرم سعی می کرد با احساسات مادی گرایانه م بازی کند و خب معمولن موفق می شد . چه کسی بود که از پول بدش می آمد؟افتادیم دو تایی مثل کنه به جان مادرم که بیا سرمایه بگذار . یادم نیست چقدر پول پس انداز کرده بود برای روز مبادا . اما همان پول را درسته از توی بانک در آورد و گذاشت کف دست مینو . مینو هم خوشحال و خندان پول را برداشت و برد گذاشت کف دست دوستانش . عصر که آمد خانه گفت که یک مقداری مشکل پیش آمده . مادر براق شد توی صورتش : مشکل؟ مینو نفس کشید و گفت : نه اونجور مشکل . راستش ما باید برای اینکه ماهانه سود بگیریم چند تا سرمایه دار دیگه م معرفی کنیم . بعد اینکه باید یه مقداری فعالیت کنیم . سختم نیست فعالیتش باید فقط درخت بشیم . ما گفتیم : درخت؟گفت : آره . باید شاخ و برگ بدیم به خودمون . ما گفتیم : شاخ و برگ؟ گفت : آره هرچقدر شاخ و برگامون زیادتر بشه پولمونم بیشتر میشه . فقط میترا باید بیاد باهام یه بار . هر سه مان نشستیم به فکر کردن . لازم نبود خیلی درگیر شویم. شرکتی که ازش دم می زد یک شرکت هرمی بود.

شب خوبی بود . با یک عالم رویا . فردایش قرار گذاشتیم و رفتیم . دوستان مینو با یک آقایی توی یک شرکت نامی توی گاندی روی صندلی روبروی ما نشسته بودند و سرتا پایمان را نگاه می کردند . راستش حس خوبی نبود . اما پولدار شدن واقعن نهایت آرزویمان بود . به هر کداممان یک جزوه دادند که اهداف و اساسنامه شرکت تویش بود . واقعن مسخره بود . اما باید حرف نمی زدیم . مینو با افتخار گفت : من اینا رو خوندم . توام با دقت بخون . نیازی به توضیح نبود . معلوم بود چه اتفاقی دارد می افتد . به من گفتند از ماه بعد باید هر روز یک نفر را معرفی کنم . گفتم : همش همین؟گفتند : بله . همش همین . گفتم : باشه بابا این که کاری نداره .

پولهایم را جور کردم و من هم سرمایه گذاشتم . پدر از دور نظاره می کرد و سعی می کرد منصرفمان کند . آتش مان خیلی تند تر از این حرف ها بود. سود ماه اول که آمد دست مان دیگر نمی توانستیم جلوی خودمان را بگیریم . من و مینو با شور و هیجان از کارمان تعریف می کردیم . یک ماه تمام شده بود و فردایش باید با یک نفر می رفتم شرکت . دنبالش نرفته بودم . شبش گوشی م را گذاشتم جلویم و فون بوکم را زیر و کردم .به چند نفر اس ام اس دادم . یک نفر قبول کرد بیاید . خوشحال خوابیدم . فردایش که رفتیم و دوست های مینو شرایط را برای آن یک نفر توضیح دادند آن یک نفر قبول نکرد و رفت .

روزهای سخت مان تازه شروع شد . هر جا که می رسیدم از شرکت هرمی حرف می زدم . سعی می کردم خوش بیان باشم . دلبری کنم. نمی شد . هیچ کس قبول نمی کرد . تمام دوستانم را لیست کرده بودم . به همه زنگ زده بودم . هیچ کس نمی آمد . همه می گفتند : کلاهبرداریه بابا

دو ماه گذشته بود و ما هیچ کداممان حتی یک نفر را نبرده بودیم . زنگ زدیم به فک و فامیل . مقداری جور شد. بردیم دادیم بهشان دهانشان را ببندیم . سود آن ماه را هم گرفتیم . ولی من دیگر کسی را پیدا نمی کردم . مینو فشار می آورد . هر روز زنگ می زدند از شرکت . کسی راپیدا کردید؟تهدیدمان می کردند اگر کسی نیاید سود ماه بعد را نمی دهیم. پول شیرین بود . افتادیم مثل کنه به لیست دوستان دورمان . مهمانی گرفتیم در خانه . دعوتشان کردیم . مادر غذا پخت . میوه و شیرینی و آجیل خریدیم . هندوانه آوردیم . فایده نداشت . هیچ کس قبول نمی کرد . ماه بعد سودمان را ندادند . من و مینو هر دو پاچه گیر اعظمی شده بودیم . کار به جایی رسیده بود که می خواستم بروم توی خیابون خر مردم را بچسبم و بگویم تروخدا بیاین اینجا سرمایه بذارین . تروخدا. یعنی توی مترو . اتوبوس یا تاکسی یا هرجای دیگر هر کسی را می دیدم که به نظرم قیافه ش شبیه هرم بود دلم میخواست حرف بزنم و بکشانمش توی شرکت . فایده نداشت . هیچ راهی نبود . رفتیم سراغ پدر. کلی گریه زاری کردیم . گفتیم : مگه نمی گفتی کمکمون می کنی هروقت کم آوردیم . الان کم آوردیم . بیاو پدری کن یه پولی بذار . رویمان را زمین نینداخت و پنج ملیون پول گذاشت . خب هر یک ملیون یک نفر حساب شد برایمان . خوشحال و خندان سود ماه بعدمان و ماه قبلمان را هم گرفتیم . باز هم خوردیم به پیسی رفتیم سراغ پدرمان . با شرم و حیا پرسیدیم : دوستی آشنایی چیزی نداری بیاریش؟گفت : نه . گفتیم : فکر کن فکر کن . یه کم فکر کن . فکر کرد و رفت سراغ دوست آهن فروشش در یافت آباد به اسم نظام . خوشحال و خندان نظام را با آن همه سبیل و ابهت بردیم شرکت . هیچ گوش نکرد به حرف هایشان . سر آخر گفت : چقدر باس بدم واس حاجی؟

واقعن شرایط سختی بود. ماه بعدش هم سودمان را ندادند .سود نظام را هم نمی دادند چون نظام هم کسی را نمی آورد و همین طور می گذشت . هیچ کس نمی آمد و پولمان همان جا گیر کرده بود . سودمان را هم نمی دادند .

جرات نمی کردیم چیزی بگوییم به پدر . آخرش دلمان را زدیم به دریا و سیر تا پیاز جریان را تعریف کردیم . گفت : بروید و بگویید اصل پولمان را می خواهیم . مینو خجالت کشید . دوستانش بودند . من رفتم و هادی شوهر خواهرم . گفتیم : اصل پولمان را می خواهیم . چنان پوزخند زدند یعنی که برید درتونو بذارید . عمرن . برگشتیم با دست های دراز تر از پاهایمان . پدر گفت یک مدتی صبر کنید . یک مدتی صبر کردیم تا فهمیدیم جای شرکت عوض شده . رفتیم دم خانه ی شیوا دوست مینو و تعقیبش کردیم تا جای جدیدشان . واقعن ژانگولر بازی سختی بودا

جای جدید را که پیدا کردیم پدر این بار من را با سه تا آدم غول پیکر از یافت آباد فرستاد سراغشان . یکی شان گوش نداشت . هر سه شان با سبیل های از بناگوش در رفته با من آمدند توی شرکت . به من با صدای کلفتشان گفتند : کاریت نباشه زنگ بزن و برو کنار واستا.

واقعن ماموریت سختی بود . من در برابر قد و هیکل آن ها جوجه ای بیش نبودم . توی دست و پاشان گم می شدم . زنگ در را که زدم ۵ دقیقه طول کشید در باز شد . گفتند : به به . اومدی دنبال چی؟گفتم : اومدم اصل پولمو بگیرم . گفتند : چرا دم در؟بفرما تو . رفتم داخل . تا خواست در را ببندد نظام پایش را گذاشت لای در . پسرک ترسید . نگاه کرد .آب دهانش را قورت داد . نظام دست کشید به سبیل هایش که ازشان خون می چکید و گفت : دعوت نمی کنی بیام تو؟پسرک لای در را باز کرد . نظام و دو مرد دیگر داخل شدند . بعدترش را باید حدس بزنید . به راحتی پولمان را گرفتیم . سودهایمان را پس ندادیم .

برگشتنی آن مردی که گوش نداشت ماشین پسرک را جلوی در خرد و خمیر کرد با قفل فرمان و راه افتادیم رفتیم .

از آن به بعد من و مینو سعی کردیم هیچ به فکر در آوردن پول کلان نباشیم و به کار خودمان قناعت کنیم .