Waarom?

Twitter moet geld verdienen en dat zullen ze op verschillende manieren willen doen. Los van de reeds aangekondigde advertenties in de vorm van Promoted Tweets, zal Twitter ook andere bronnen willen aanboren. Eén van die bronnen gaat de enorme hoeveelheid data zijn die Twitter kan destilleren uit de miljarden tweets van alle gebruikers. Data-minen in die berg is de natte droom van elke marketeer.

In die berg ontbreekt een belangrijk deel aan informatie, nl. de informatie over de links die getweet worden. De meeste links op Twitter zijn die van het verkorte soort, zoals http://mindb.us/1. Zo’n verkorte link zorgt ervoor dat je meer kan met je 140 tekens die je hebt voor een tweet. URL shorteners schoten in de afgelopen jaren als paddestoelen uit de grond, want degene die de url verkort is degene die over de waardevolle data beschikt. Data zoals wie heeft de link geplaatst, welke zijn het populairst, welke links schieten omhoog in populariteit, welke vallen weg, etc.

Bit.ly is de marktleider, maar ook Google met Goo.gl, Facebook met fb.me en zelfs onze eigen, oer-hollandse Hyves met Hyv.es zijn het gevecht aangegaan met een eigen url shortener. Uiteraard heeft Twitter ook een eigen url shortener, t.co om het gevecht met Bit.ly aan te gaan.

Als het Twitter lukt om Bit.ly van de troon te stoten dan zal het ze hoogstwaarschijnlijk wel lukken om de eerder genoemde berg aan informatie in combinatie met de informatie van alle verkorte url’s te veranderen in een berg goud.

Dat zal dus het belangrijkste motief zijn geweest om nu de officiële Twitter-buttons aan te kondigen.

Net niet

We zijn er nog niet helemaal uit, en zolang we de nieuwe Twitter-buttons nog niet echt in werking hebben gezien blijft het speculeren, maar zoals het er nu uitziet zijn die Twitter-buttons het toch echt net niet.

De button is zeer makkelijk te plaatsen op 3 verschillende manieren, maar alle drie die manieren zijn, tja, vreselijk. Optie 1 is met een iFrame. En alhoewel onze Retweet-button ook met een iFrame werkt, zou ik daar liever vanaf willen, want iFrames zuigen. Twitter gaat hier dus niet helpen.

Optie 2 is met Javascript. Dat klinkt beter, alleen jammer genoeg doet dat Javascriptje niks anders dan automatisch de iFrames plaatsen uit optie 1. Jammer.

Optie 3 is een do-it-yourself button met good old HTML, maar die mist dan weer de tweetcount. Dat is helemaal jammer.

Uiteraard gebruikt Twitter z’n eigen shortener als je op de retweet-button klikt, want daar is het uiteindelijk allemaal om te doen. Als zoethoudertje kun je wel een custom url doorgeven om de url van het artikel zelf te overriden. Hier kun je dan de url ingeven die uit je eigen shortener is gekomen, maar Twitter zals die dan toch alsnog verkorten met t.co. Dus dan krijg je twee redirects van twee vershillende shorteners achter elkaar.

En daar wringt de schoen, want veel bedrijven gebruiken een branded url shortener om met hun links ook hun merk te branden. Voorbeelden zijn Pepsi met pep.si, Foursquare met 4sq.com, Yahoo met yhoo.it en Mindbus met Mindb.us. Die bedrijven zullen wel twee keer nadenken voordat ze de nieuwe Twitter-button zullen gaan gebruiken.

Waarom is Twitter de concurrentie met Bit.ly niet frontaal aangegaan door in combinatie met de officiële buttons ook een branded shortener service te leveren? Of is dat iets wat we de komende tijd nog kunnen verwachten? Als ze tegen die tijd dan ook de nodige verbeteringen hebben aangebracht in de manier waarop de buttons worden geplaatst, dan is het de volgende keer wel helemaal raak.

Gerelateerde blogposts:

1. password is geen wachtwoord: 3 regels voor veilige wachtwoorden
2. De coolste url shortener ooit

The A-Team

Een slimme keuze om het spel te integreren in YouTube omdat op deze manier gelijk de trailer viraal wordt verspreid. Ik heb net een rondje Amsterdam gedaan en het rijdt als een zonnetje.

Wil je ook een goed advies over een YouTube actie, kom eens langs bij Mindbus.

Gerelateerde blogposts:

1. 1 april grap: aanbeveling voor LinkedIn
2. Top 10 regels om een viral ook echt viraal te maken
3. Wie zit er achter Jos van Oss, de carniviral hit van 2010?

[klik op het beeld voor een vergrootte weergave]

Gerelateerde blogposts:

1. The A-Team racegame op YouTube
2. Sony Releases Stupid Piece Of Shit That Doesn’t Fucking Work
3. YouTube filmpjes in 3D

In welke fase mijn IP adres/browser/karma valt weet ik niet, maar sinds een paar dagen krijg ik via mijn Opera custom search een nieuwe Google result pagina te zien. Als je op een kleine doelgroep wilt testen, dan moet je een Opera gebruiker nemen, dus dat zou er mee te maken kunnen hebben. Niet dat een half procent op miljarden een kleine test zou zijn, maar goed, met Google is het altijd een beetje gokken.

Opvallend zou je wel de enigszins gestylede en vergrote zoek elementen, de afgezwakte ‘secundaire’ links, de opgeleukte logo elementen en natuurlijk de nieuwe toolbar aan de linkerkant kunnen noemen. Daar hebben we eigenlijk de optische verschillen al mee gehad. Na jaren van dezelfde Google doet het opeens wat moderner aan, bijna een beetje Bing…

In ieder geval zet Google duidelijk in op simpel (hoe kan het ook anders?). Duidelijke knoppen, de bekende blauwe links in de resultaten en niet te veel afleiding. Of het moet met (gebruikergestuurde) relevantie te maken hebben. In de jacht naar relevantie geeft Google de gebruiker steeds meer tools in handen. Er waren natuurlijk al wat testjes voorbijgekomen gericht op actualiteit, bij de image search kwamen steeds meer opties en personalised search wordt (weliswaar vooral ‘onder water’) ook steeds belangrijker.

Met de nieuwe SERP lijkt Google je vooral te willen aansporen om te verfijnen, zodat je vooral maar krijgt waar je naar op zoek bent. Het zoekwoord ‘mindbus‘ is wat dat betreft wat saai. Google kan daar niet zo veel van maken en geeft je geen voorzetjes. Zoek je op ‘volcanic ash‘, dan gaat het redelijk los. ‘News’, ‘Images’ en ‘Videos’ worden aangeboden als filter, de search filters tonen ‘Latest’ en ‘Past 2 days’ en ook de wat obscuurdere tools als ‘Wonder wheel’ en ‘Timeline’ komen boven drijven. Door op ‘More’ te klikken kan je overigens op elk resultaat elk filter instellen. Weliswaar een extra klik, maar een wereld van verschil in overzichtelijkheid enerzijds en functionaliteit anderzijds.

Ook de resultaten zelf worden qua indeling aangepast op het actuele nieuws in een (Twitter)feedbox. Ook niet nieuw trouwens, maar nog niet heel breed ingezet. De indeling is overigens zelf ook nog enigszins te wijzigen in het results filter waardoor je meer of meer shopping results kunt laten tonen of je resultaten met afbeeldingen (vanaf de site of een preview) kunt verrijken.

Ik heb het vermoeden dat de grotere uitrol niet lang meer kan duren, dus: binnenkort in een browser bij jou in de buurt!

Wat bijpassende plaatjes:

Mindbus

Mindbus – ‘uitgevouwen’

Actuelere zoekopdracht

Gerelateerde blogposts:

1. De donkere kant van het Google advertentie netwerk
2. 5 redenen waarom Google adverteert voor Chrome
3. Google test caffeïne zoekmachine update live

Maar maken de indrukwekkende specificaties van de huidige, gemiddelde huis-tuin-en-keuken-PC het ding meteen tot een fat client? Volgens mij niet, net zo min als  dat Usain Bolt dik is omdat hij toevallig de 100 meter in 9,58 loopt. Het is maar net hoe je er naar kijkt.

Het thin-clientconcept is niet opeens onjuist, als je vaststelt dat de thin clients zich in de afgelopen 10 jaar hebben ontwikkeld. Dat een thin client van nu betere specificaties heeft dan 10 jaar geleden, zegt niks.

Dat men gebruik maakt van de beschikbare resources op die client doet ook niks af aan het server-thin-clientmodel. Dat is slechts een  getuigenis van de inventiviteit van de programmeurs die de applicaties bouwen.

Als je het stuk van Michel leest dan zou je kunnen denken dat we bijna van geluk mogen spreken dat onze trouwe PC’s als client fatter en fatter zijn geworden, en dat we dankzij die ontwikkeling nu kunnen genieten van allerlei hippe, desktopsoftware-achtige webapplicaties terwijl aan de andere kant van de lijn de servers qua ontwikkeling hebben stilgestaan, maar de Wet van Moore geldt aan beide kanten van de lijn. Niet alleen de thin clients (de PC’s) hebben zich ontwikkeld; de servers zijn net zo snel in de vaart der volkeren opgestoten. En niet te vergeten die (pijp)lijn tussen server en client is enorm verbeterd. Waar je vroeger een vermogen moest neertellen voor 1Mbit down, tikt bij mij thuis de speedtest makkelijk de 60 Mbit aan.

Alleen als je uitgaat van de beperkte definitie dat een thin-clientmodel het concept omvat dat 1 processor het werk van meerdere clients kan afhandelen kun je bij de huidige webapplicaties niet spreken van een thin-clientmodel. Maar waarom zou dat de definitie zijn van een thin client? Waar komt die definitie überhaupt vandaan?

Als ik de door Michel gehanteerde definitie van Wikipedia erbij haal, dan gaat het om een client die over zeer weinig bronnen beschikt en zeer sterk afhankelijk is van de server. Nou kun je eindeloos discussiëren over wat “zeer weinig bronnen” en “zeer sterk afhankelijk” nou precies betekent, maar we kunnen wel vaststellen dat het gaat om relatieve grootheden. Mijn PC beschikt bijvoorbeeld over zeer weinig bronnen om de content van alle websites ter wereld te kunnen indexeren, en daarom is mijn computer sterk afhankelijk van de ruim één miljoen servers van Google om dat te doen. Dat soort webapplicaties voldoen naar mijn mening aan het thin-clientmodel, en ik word daarbij ondersteund door Wikipedia, die webapplicaties überhaupt als een subgroep van thin clients definiëert.

Juist de gecombineerde ontwikkeling van de thin client, de servercapaciteit en de beschikbare bandbreedte heeft ervoor gezorgd dat  er steeds meer kan binnen die subgroep: Google docs, webbased IDE’s, online gaming, noem het maar op. Dankzij die applicaties is het een feit dat de noodzaak voor een fat client minder en minder is geworden.

Volgens mij wordt het pleit helemaal beslecht als je de definitie van de fat client ernaast legt. Een fat client blijft functioneel onafhankelijk van zijn netwerkverbinding. Thin clients zijn dus het tegenovergestelde, nl. voor hun werking afhankelijk van hun netwerkverbinding. Dat is precies wat we de afgelopen jaren hebben zien ontstaan: Een complete afhankelijkheid van je internetverbinding voor het draaien van applicaties die 10 jaar geleden nog volledig stand-alone op je oude trage, slome en dikke PC draaiden.

Juist na een weekend waarin er op 1 dag 300.000 iPads zijn verkocht, die slechtere specificaties hebben dan mijn PC van 10 jaar geleden (256MB Ram en 1Ghz CPU) lijkt het thin-clientmodel dus meer dan ooit het dominante paradigma te zijn geworden.

Gerelateerde blogposts:

1. Hoe thin zijn thin clients?

Een definitie van thin client: “Een thin client is hierbij een client die zelf over zeer weinig bronnen beschikt, en zeer sterk afhankelijk is van de server, die het verwerken van data voor zijn rekening neemt”
(bron: Wikipedia)

Architectuur
In essentie is een webapplicatie natuurlijk een (software gebaseerde) server – thin client architectuur. De webserver verwerkt de input, doet berekeningen op de data die op de server staan en stuurt enkel het resultaat terug naar de browser in HTML. De browser hoeft alleen de HTML te parsen en te tonen aan de gebruiker. Alle user input binnen de browser wordt gebundeld weer teruggestuurd naar de server voor verwerking, waarbij de client zelf geen state hoeft bij te houden. Deze simpele architectuur zorgt ervoor dat men op relatief eenvoudige apparaten met verschillende operating systemen, met enkel een browser die HTML interpreteert toegang heeft tot enorm veel verschillende online applicaties.

Tien jaar geleden was bovenstaande al mogelijk op de eerste generaties PDAs (met Wifi adapter of GSM simmodule) of met mobiele telefoons uitgerust met WAP mogelijkheid. Maar de ontwikkeling van de hardware van deze apparaten heeft niet stilgestaan en is net zo hard meegegroeid als de ontwikkeling van de hardware van de servers zelf. Vergelijk een moderne telefoon met een van 10 jaar geleden, of een modern minibook, tabletPC of laptop met een van 10 jaar geleden, of een moderne PC met een van 10 jaar geleden, dan zul je zien dat de prestaties een aantal ordes van grootte hoger zijn. De wet van Moore uit 1965 gaat nog steeds op (elke 24 maanden verdubbelt het aantal transistors op een chip zonder kostenstijging).

Client side
Deze prestatiestijging gaf mogelijkheden om telkens meer werk dat de server zou moeten doen, op de client te laten uitvoeren. Juíst omdat de processorkosten op de client zo goedkoop zijn en blijven, is het efficiënter om zoveel mogelijk werk door je duizenden bezoekende browsers te laten uitvoeren, dan op je dure webserver, waardoor de applicatie veel schaalbaarder is. Voornamelijk bij zaken als video rendering, compileren van software of andere berekeningsintensieve taken kan een centrale server die dit alles voor zijn clients moet afhandelen, al gauw performance gebreken vertonen.
Een bijkomend voordeel is dat je minder bandbreedte gebruikt.

De afgelopen 15 jaar hebben we de opkomst van Javascript, (Shockwave) Flash, Flex, VML, Java Applets, ActiveX, Silverlight gezien, stuk voor stuk client side software dat intensief gebruikt maakt van de lokale processorkracht. De allernieuwste browser Internet Explorer 9 maakt zelfs gebruik van de lokale GPU in je PC voor supersnelle grafische berekeningen. Het zal niet lang meer duren voordat de andere browserontwikkelaars volgen.
Google Gears dat door Google is ontwikkeld maakt het mogelijk om lokaal op de client in een doorzoekbare database te werken.
Een van de meest aansprekende nieuwe elementen van SharePoint 2010 voor ontwikkelaars is de mogelijkheid om software te laten werken vanaf de desktop. In Sharepoint 2007 moesten applicaties nog fysiek op SharePoint servers draaien maar in 2010 is dat niet meer nodig.

Er is een enorme verschuiving van de databewerking naar plugins (of native capabilities) in de browser, waardoor je erg interactieve webapplicaties kunt bouwen, bijna vergelijkbaar met locale applicaties.

Distributed computing
Zoals de browserontwikkelaars hebben ingezien dat de PC allerminst een thin client is geworden, zo heeft ook de academische wereld dit ingezien. Er zijn vele projecten die gretig gebruiken maken van lokale prestaties zoals bijvoorbeeld BOINC en distributed.net of het populaire zoeken naar buitenaards leven met SETI@home.

Helaas heeft dit ook een keerzijde, en proberen hackers en professionele cybercriminele organisaties controle te krijgen over de beschikbare reken- en geheugencapaciteit verbonden aan het internet: een botnetwerk bestaat bij de gratie van het fat client zijn van de zombie PCs. Een brute force attack van een wachtwoord duurt met 100.000 zombies geen 23 jaar, maar slechts 2 uur.

Het oorspronkelijke concept achter server – thin client is dat 1 processor makkelijk het werk van meerdere clients kon afhandelen. Eén (server)processor handelde dus meerdere applicaties af in dit soort architectuur. Inmiddels is dat concept achterhaald en exact het tegenovergestelde geworden: één applicatie draait op verschillende processoren. Het opkomende Cloud Computing is gebaseerd op dit concept en maakt optimaal gebruik van de beschikbare rekenkracht in het netwerk. Overigens is het verdienmodel van Cloud Computing 1:1 gecorreleerd aan de verbruikte processorkracht, de hoeveelheid geslagen data en het dataverkeer van en naar de client. Je zult als ontwikkelaar voor software in de Cloud dus nog steeds blijven zoeken naar mogelijkheden om de locale resources van je consumers optimaal te benutten.

Eye of the beholder
Alhoewel schijnbaar de noodzaak voor fat clients sterk afneemt door het enorme aanbod aan functionaliteit via de online applicaties, is vanuit het perspectief van de developer duidelijk zichtbaar dat er op de achtergrond een behoorlijk aantal processen zich lokaal afspelen om de phatte webapplicatie die je hebt gebouwd te tonen in de van oorsprong thin client browser.
Niet omdat dit technisch gezien noodzakelijk is, maar puur omdat het economisch gezien voordeliger is.

Gerelateerde blogposts:

1. Usain Bolt en de iPad zijn niet dik en andere thin client mythes

• Vul hieronder de naam van het slachtoffer in, selecteer het geslacht en klik op ‘maak aanbeveling’
• Kopieer de aanbeveling naar het klembord, klik op de link naar de aanbevelingen op LinkedIn
• Log in met je LinkedIn account, selecteer een slachtoffer. Plak de tekst in het veld voor de aanbeveling

Gerelateerde blogposts:

1. Top 10 regels om een viral ook echt viraal te maken
2. Wie zit er achter Jos van Oss, de carniviral hit van 2010?
3. Sony Releases Stupid Piece Of Shit That Doesn’t Fucking Work

Dat veel developers, designers en frontenders IE6 graag dood zouden willen (en vaak al zelfs al dood verklaren) is wel duidelijk. IE6 staat garant voor hoofdpijn, extra uren, frustratie, onbegrip en alle mogelijke combinaties daarvan.

IE6 is uit een tijd dat Microsoft als bedwinger van Netscape (en als uitvoerder van bedenkelijke taktieken) een alomvattend marktaandeel had weten op te bouwen. De browser oorlog was gewonnen en in Redmond leunden ze met een sigaartje achterover. De gebruikers waren er, wisten niet beter en de ontwikkelaars konden stampvoeten wat ze wilden. IE6 was de standaard en je klanten hield je tevreden door om de échte standaarden heen te werken en je producten op IE6 af te stemmen.

Die tijd is geweest. Het gepruttel uit de nerdhoek leverde een mooi open source project op: Firefox. Die browser was wél veilig, hield zich wel aan algemene standaarden en was bovendien niet van Microsoft. Het duurde even, maar uiteindelijk kreeg Firefox genoeg marktaandeel om de browserafdeling van Microsoft wakker te schudden. Een nieuwe browser oorlog was gestart en standaarden, snelheden en Acid Tests waren de nieuwe munitie. Andere (en soms veeeeel kleinere) partijen bleken ook goed te kunnen schieten waardoor de browser mix een veel interessantere geworden is.

Firefox claimt langzaam meer marktaandeel, Google lanceert Chrome, Apple doet wat beter zijn best met Safari, Opera mikt op de lange termijn met kwaliteit en een mobiele browser en Microsoft is bezig met de derde full blown IE versie in vier jaar.

Maar waarom is IE6 dan nog niet dood? De belangrijkste reden is dat IE6 te lang min of meer de enige keus is geweest. IE6 werd meegeleverd met Windows XP, applicaties werden er op afgestemd, sites werden er op gebouwd en de druk om te innoveren (of te veranderen) was er niet.

Aardig wat bedrijven zijn nu nog ‘veroordeeld’ to IE6. Systeembeheer heeft de beveiliging ervan eindelijk onder controle, de applicaties draaien onder niks anders en de managers willen geen geld uittrekken om dat te veranderen. Het internet moet dan ook maar bezocht worden met een browser die daar eigenlijk niet geschikt meer voor is.

Daarnaast weten verbazend veel mensen niet eens wat een browser is en interesseert ze dat ook helemaal niet. Ze klikken op een wereldbolletje en voila: het internet. En zolang het werkt, werkt het. Gaat het fout, dan vloeken ze wat en zoeken ze een site die het wel doet. Aan hun computer ligt het niet, want die heeft destijds maar liefst 2000 gulden gekost.

Beide bovengenoemde groepen gebruikers sterven langzaam uit. Niet omdat ze standaarden, snelheid of Acid Tests nou zo belangrijk vinden, maar omdat andere mensen dat belangrijk vinden. Uiteindelijk gaat systeembeheer of het management overstag, uiteindelijk koopt je moeder een nieuwe computer, uiteindelijk zegt de buurjongen dat IE voor lutsers is of uiteindelijk zegt Microsoft zelf dat het tijd is voor een nieuwe browser.

Moeten we als webbouwer dan IE6 nog wel blijven ondersteunen? Natuurlijk (8%!), maar niet actief en niet officieel (extra hoofdpijn moet ook facturabel zijn). De meningen zijn verdeeld (niet of wel), maar zo moeilijk is het toch ook weer niet? Sowieso is less more, maar met wat conditional comments en wat hacks kun je bijna elke website bruikbaar
maken voor bijna elke browser. Met de <em> op ‘bruikbaar’. IE6 gebruikers zien je site alleen in IE6 en als het werkt, dan werkt het. Dat je coole jQuery slider niet getoond wordt of je mooie drop shadow ontbreekt weten ze niet en missen ze daardoor niet. Maar ondertussen kopen ze wel een product of bellen ze wel je sales afdeling.

Zakt het IE6 gebruik onder de 1% dan praten we verder. Nog even doorbijten.

Maar die pagina is meer dan een een formuliertje om een code in te voeren. Het is een netwerkpagina waar je op Google Maps onze klanten, medewerkers en relaties ziet. Je kan ook zien wie van welke medewerkers een kaartje heeft ontvangen en van iedereen kun je zien of hij/zij een LinkedIn- en/of Twitterprofiel heeft. Niet alleen mensen die een kaartje hebben gekregen, maar ook toevallige websitebezoekers kunnen zich aan ons netwerk toevoegen. Zo krijg je een overzicht van het web aan relaties en contacten wat wij opgebouwd hebben.

Als iemand de website bezoekt naar aanleiding van een kaartje, dan hebben we zeer zeker laten zien wat we kunnen, namelijk conversie maken. We hebben iemand die we toevallig ontmoet hebben in de kroeg of op een beurs geconverteerd naar een website bezoeker. Dat is waar het om draait: Conversie maken. Een website of een webwinkel maken kan (bijna) iedereen, maar zorgen dat je bezoekers krijgt en dat die bezoekers ook doen wat jij wil dat ze doen, dat vereist heel veel meer, en dát biedt Mindbus.

Dus voor iedereen die kans wil maken op onze prijs (een gratis trafficanalyse t.w.v. € 720,-) zorg dat je één van onze medewerkers treft op een beurs, evenement of in de kroeg, en mocht dat niet lukken dan kun je altijd nog bij ons kantoor voor de deur gaan liggen, maar zorg tot die tijd dat je deel uitmaakt van ons netwerk door jezelf toe te voegen via onze netwerkpagina.

Do it yourself Augmented Reality

Het bedrijf met de welluidende naam Boffswana heeft een leuke en simpele Flash applicatie gemaakt die het mogelijk maakt om met behulp van een webcam te spelen met een virtueel groen poppetje ‘Proto’:

1. Print op een A4 dit PDF uit
2. Sluit je webcam aan
3. Open de pagina met de Flash applicatie (de Flash Applicatie staat onder het filmpje),  klik op ‘Start’ en zorg dat de Flash player toegang heeft tot de webcam (klik op Allow)
4. Richt je webcam om het A4 met het symbool
5. Er verschijnt een groen poppetje dat reageert op op beweging, probeer hem maar eens aan te raken ;-)

Bron: http://www.nrcnext.nl/blog/2010/02/17/ook-zonder-hippe-telefoon-genieten-van-augmented-reality/

Gerelateerde blogposts:

1. YouTube filmpjes in 3D