მირამდნარი

goodbye vacation!

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sat, 13 Aug 2011 13:52:44 PDT

ხვალ ჩემი შვებულების ბოლო დღეა..
ერთი თვე სამსახურიდან სრულ თავისუფლებაში გავატარე : )) მართალია დასვენების მაგივრად ძალიან დავიღალე, მაგრამ ღირდა მაინც! არავითარი სამსახური, არავითარი დოკუმენტი და არავითარი დაძაბულობა! რაც მთავარია 3 წიგნი წავიკითხე ამ 1 თვის მანძილზე. რამდენი ხანია ასე ერთიანად ამდენი წიგნი არ წამიკითხავს!!! სამოთხე იყო პირდაპირ! :))
შვებულება სოფელში გავატარე, დასავლეთში. ლამაზი სოფელი მაქვს, უზარმაზარი მთებით და უსიერი ტყეებით. სიგრილე და სუფთა ჰაერი გარანტირებული! :))) მიყვარს იქაურობა, მთელ ჩემ ბავშვობას მახსენებს ყოველი ხე და მთებში გამავალი საცალფეხო ბილიკი <3
ჩვენი ლამაზი ეზო, ისეთი ლამაზი, მთელ სოფელში რომ არ მოიძებნება! სუფთა, დაბალი ბალახით და ხილის ხეებით. ხეებზე გაბმული ჰამაკებით და თბილი მოგონებებით! შუადღისას, როცა ბუნებაც ისვენებს, ჩავეყრებოდით ჰამაკებში წიგნებით ხელში და ვტკებოდი სიმშვიდით და საინტერესო რომანებით.. ეხა კიდევ 1 წელი უნდა ველოდო ამ საოცარ განცდას!

goodbye vacation!

Disconnected

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Tue, 17 May 2011 11:07:19 PDT

რამდენი ხანია რაღაცის დაწერა მინდა, ვკვდები ისე მინდა და როცა წერას ვიწყებ ყველა აზრი ერთად მიკვდება!
ვზივარ, ათას რაღაცაზე მეფიქრება,აზრებს თავს მოვუყრი მოვალ დავჯდები და ყველაფერი იფანტება, ჰაერში ორთქლდება..
ასე მგონია სამყაროს მოვწყდი და მარტო ვცხოვრობ დედამიწაზე და ჩემი აზრებიც სულ ერთია დაიწერება თუ არა...

ამის დაწერაც არ მინდოდა ეხა..წუხელ დაძინებისას ჩვეული პოზა რომ მივიღე საწოლში, თვალი რომ დავხუჭე და გავიფიქრე აი მორჩა, უნდა ჩამეძინოს მეთქი, ისეთი გენიალური ფრაზა გამახსენდა, კი არა და მომაგონდა რომ კინაღამ წამოვხტი და კომპი ჩავრთე... მაგრამ დამძიმებულმა ქუთუთოებმა მძლია და ხვალისთვის გადავდე ეს აზრი..დილით ჩავიწერ თქო ვიფიქრე მაგრამ რად გინდა, დილით გაღვიძებულმა სულ ვერ გავიხსენე რა გენიალური ფრაზით ვაწონებდი თავს საკუთარ თავს.
თუმცა დასაწერიც არაფერი მაქვს ისეთი.. ყველა დილა ერთმანეთს გავს, სამსახურში არ დამაგვაინდეს პრინციპით ფართხაფურთხით აბაზანის მიღება-ჩაცმა-წასვლა ნახევრად მძინარე სახით.. გზადაგზა მთქნარებით.. დიდი გზა არ მაქვს გასავლელი, სამსახურიც ახლოსაა, ამიტომ ყველა კენჭი ვიცი ჩემ ქუჩაზე სად გდია, კი არა და იმ გზაზე სადაც დავდივარ..
ესეც რომ არა, ყოველდღიურ რუტინულ ცხოვრებას ვგულისხმობ, ისედაც ინტერესი მაქვს დაკარგული ყველაფრის მიმართ.. კითხვა მიყვარს, მაგრამ იმასაც ვერ ვკითხულობ ამ ბოლო დროს. დრო არ მრჩება საერთოდ.. ეხა მეტყვით აქ თუ წერ ე.ი. დროც გაქვსო,მაგრამ ასე არაა.. ეხა კითხვა რომ დავიწყო შეიძლება დაღლილობისგან ზედ ჩამომეძინოს და ვერცერთი ფრაზა ვერ გავიგო რა წერია წიგნში..
საქმე იმაშია რომ ჩემი შვილი ამჟამად სახლში არ იმყოფება, ბებია-ბაბუასთან არის სტუმრად. მე კი ვცდილობ დაკარგული დრო ისეთ რაღაცას დავუთმო რაც ამ წუთას ნამდვილად მესიამოვნება.

რაც მთავარია ყველანაირ ურთიერთობაზე უარი ვთქვი! ასე მირჩევნია ამჟამად! არ მჭირდება დაძაბული ურთიერთობები და კიდევ სხვაზე ზედმეტად ფიქრი. ჩავკეტე გარშემო ყველაფერი და ჩავეკეტე სხვებსაც! ეხა მხოლოდ ორი საფიქრალი მაქვს. ერთი ჩემი შვილია, მისი მოვლა და მომავალი. მეორე.... მეორეს ვერ ვიტყვი ჯერჯერობით. ამ უკანასკნელს რომ მოვაგვარებ მერე თავიდან ბოლომდე მოვყვები როგორ შეიძლება გადარჩეს ადამიანი ჩემ მდგომარეობაში!

so, good luck to me! and you too :)
;>

Lost in Translation : Hopeless

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Wed, 02 Mar 2011 10:30:57 PST

Charlotte: Let's never come here again, 'cause it would never be as much fun.

Bob: Whatever you say. You're the boss.

Charlotte: I'm stuck. Does it get easier?

Bob: No. Yes. It gets easier.

Charlotte: Oh, yeah? Look at you.

Bob: Thanks. The more you know who you are, and what you want, the less you let... things upset you.

Charlotte: Yeah. I just don't know what I'm supposed to be. You know? I tried being a writer, but... I hate what I write. And I tried taking pictures, but they're so mediocre, you know. Every girl goes through a photography phase. You know, like horses? You know? Take, uh, dumb pictures of your feet.

Bob: You'll figure that out. I'm not worried about you. Keep writing.

Charlotte: But I'm so mean.

Bob: Mean's okay.

Charlotte: Yeah? What about marriage? Does that get easier?

Bob: That's hard. We used to have a lot of fun. Lydia would come with me when I made the movies, and we would laugh about it all. Now she doesn't want to leave the kids, and... she doesn't... need me to be there. The kids miss me, but they're fine. It gets a whole lot more complicated when you have kids.

Charlotte: Yeah. It's scary.

Bob: It's the most terrifying day of your life the day the first one is born.

Charlotte: Yeah. Nobody ever tells you that.

Bob: Your life, as you know it, is gone. Never to return. But they learn how to walk, and they learn how to talk, and... and you want to be with them. And they turn out to be the most... delightful people... you will ever meet in your life.

Charlotte: Hmm, that's nice.

Bob: Where'd you grow up?

Charlotte: Um, I grew up in New York, and I moved to Los Angeles when John and I got married. But it's so different there.

Bob: Yeah, I know.

Charlotte: John thinks I'm so snotty.

Bob: Hmm. You're not hopeless.

ჰო...

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Tue, 18 Jan 2011 09:24:11 PST

ჩუმად, ძალიან ფრთხილად მოგეპარები ზურგიდან, ნაზად შემოგხვევ ხელებს და ძალიან ნაზად, ჰაერზე მსუბუქად გაკოცებ კისერში, ზედ ყურის ძირას, ბიბილოსთან...
......როგორ მიყვარხარ!!!

god damn!..

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Tue, 11 Jan 2011 12:54:06 PST

რატომ ხდება როცა გეკითხებიან ”როგორ ხარ”?-ს, შენ ძალაუნებურად პასუხობ ”კარგად”-ს, როცა ზუსტად იცი რომ კარგად კი არა, ”ისე რა”-ც არ ხარ.. დათრგუნული, განადგურებული, ემოციადაცლილი, ფეხქვეშ გათელილი და მაგაზე უარესი ხარ...

ჯანდაბა!

Lars Danielsson and Leszek Mozdzer - Suffering (Danielsson)

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Tue, 11 Jan 2011 07:54:09 PST

შენ თავს მახსენებს.. მინდა სულ ჩემთან მყავდე.. გვერდით გგრძნობდე..
მცივა უშენოდ.. ცარიელი ვარ.. გამოვიფიტე...

ნიშნები

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Thu, 23 Dec 2010 13:36:56 PST

არ ავრ ცრუმორწმუნე, არც ვყოფილვარ.. უბრალოდ მაქვს რაღაც ნიშნები რომლებიც ჩემდა უნებურად ყურადღებას იქცევენ.. ეს ნიშნები შემდგომ ჩემი ქცევის ან მოვლენის წინამდევი ხდება ამიტომ ძალიან ვერიდები იმ ფაქტს რომელსაც მარილის დაბნევა ქვია.. და ბეჭედი, რომელიც სულ მიკეთია, ჯობია არ მოვიხსნა..
და კიდევ, ერთი მანქანა, აი სამსახურისკენ რომ მივდივარ, გზაში, ერთიდაიგივე ადგილას მხვდებოდა შინდისფერი კოკროჭინა, ყოველთვის გაკრიალებული.. მისი პატრონი სულ ერთხელ მყავს ნანახი, ისიც ზურგიდან და აზრზე არ ვარ ვინაა და როგორია, მგონი სქესიც ვერ გავარკვიე მაშინ წესიერად.. დავინახავ თუ არა ამ პატარა შინდისფერ გაკრიალებულ მანქანას ძალიან მინდება მივიდე და ხელის გულით შევეხო.. დავინახავ და იდიოტივით ვუღიმი, თითქოს ძველი კეთილი ნაცნობი შემხვდა.. და რატომ ეს მანქანა? ერთ დღეს აღმოვაჩინე რომ ჩვეულ ადგილას არ იდგა, მეგონა პატრონმა დააგვიანა.. ან უბრალოდ შვებულებაში ან მივლინებაშია.. ის დღეები ძალიან მძიმე და გაუსაძლისი აღმოჩნდა პირადად ჩემთვის.. სულ უარყოფითი ამბები ხდებოდა გარშემო.. მესამე თუ მეოთხე დღეს დავინახე ჩვეულ ადგილას.. და იმ ამბებმაც ისე ჩაიარა ვითომ არ ყოფილა.. კიდევ რამდენიმე დღის მერე აღმოვაჩინე რომ ისევ არ დგას.. აი აქ უკვე დავეჭვდი და თვალებით დავიწყე ძებნა.. უნდა ავღნიშნო რომ საკმაოდ დიდი დაწესებულების საკმაოდ დიდ ავტოსადგომზე ვსაუბრობ..ბევრი ვეძებე ერთი, მეორე და მესამე დღეს დავინახე ადგილშეცვლილი! ვაჰ.. ვერ წარმოიდგენთ როგორ გამიხარდა! : ))
ეხა ყოველ დღე მივდივარ იმ იმედრით რომ ის ისევ ადგილზე იდგება გაკრიალებული და ლამაზად გაიღიმებს ჩემ დანახვაზე))) რამდენჯერმე მომინდა პატრონისთვის, კი არა და მანქანისთვის წერილი მიმეწერა სამადლობელო.. დავაპირე კიდეც, ტექსტიც დავალაგე და გავაშალაშინე თავში, მაგრამ ფურცელზე არ გადამიტანია.. ვიცი დეგენერატული აზრები მაწუხებს, ეგ პირველი კი არაა, მაგრამ ყოველ დღე მინდა დავწერო წერილი და გავჩხირო შუშის საწმენდებში ))) მარა მერე ვიცი ის პატრონი რასაც იფიქრებს და მაგ იდეას ვდებ ყოველ დღე შემდეგისთვის ))))
სანამ პატრონს არ დააწინაურებენ და დაწესებულების შიდა ავტოსადგომზე არ შეიყვანს, მგონი მანამდე მაგ იდეას განხორციელება არ უწერია.. და მერე ხო საერთოდ )))) აი პირველი გაუჩინარების დროს, ვიფიქრე, როგორც კი გამოჩნდება, სულ პატარა, ფერად ფუცელზე დავწერ თქო.. მერე იმდენი აზრები იმ პატარა ფურცელზე ვერ დავატიე და გადავიფიქრე )))
მოკლედ მაგარ დღეში ვარ.. ეს ნიშნები დამღუპავს)))
არა და როგორ მიხარია, ყოველ გავლა გამოვლაზე ლამაზად რომ მიღიმის და იმედს მაძლევს...

Big Fail

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Wed, 22 Dec 2010 13:15:23 PST

ყველაზე დიდი იმედგაცრუება ვარ.. აი ისეთი ალბათ მსოფლიო საოცრებებს რომ მიეკუთვნება..
ყველაზე ძნელად მოსაპოვებელ ნდობას ერთ წამში დავუსვი წერტილი.

ბრავო ბია! წლის ყველაზე დიდი იმედგამცრუებლის ტიტული შენ გერგო..

ჰმ...
-არა და იფიცებოდი, ამტკიცებდი..
-ხო, ვამტკიცებდი და ვიფიცებოდი.
-თავს ვერ გაიმართლებ, სათქმელი არაფერი გაქვს.
-მაქვს, მაგრამ მაგას უკვე დიდი მნიშვნელობა აღარ აქვს. მაინც არავინ დამიჯერებს. მე უკვე დავკარგე რაც კი რამ ადამიანური მქონდა დარჩენილი.
ჩემივე ხელით მოვჭერი ტოტი რომელზეც ისედაც რიდით ვიჯექი. იმ თხუთმეტმა წუთმა გადაწყვიტ ყველაფერი!
არ ვარ საპატიებელი, ბოდიშის მოხდაც კი უაზრობაა. არც მეპატიება და არც უნდა მაპატიონ!
ჩემ თავსვე ვერიდები, საკუთარ თავსაც კი აღარ ველაპარაკები, აღარ მჯერა მისი. ხმასაც არ იღებ რომ რამე სასწაული არ ვთქვა.. გული დამძიმებული მაქვს და ბოღმა მახრჩობს საკუთარ თავზე გაბრაზებულს.. ოხ.. ეს როგორ მომივიდა, როგორ წიდაუხედავად მოვიქეცი..
-ხომ არ აპირებდი დეგენერატო?!
-არა, არც ვაპირებდი.. მხოლოდ გავტესტე.. არადა წაშლილი მქონდა უკვე..
-დებილი ხარ!
-ვიცი!..
-წადი!..

memories

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Mon, 13 Dec 2010 12:07:20 PST

ჩვენი 4 დეკემბერი

ქეთის პოსტმა ისევ გამახსენა ეხა ერთი ძალიან ლამაზი დღე.. მადლობა ქეთ :*

მე არ მავიწყდება..

გიტლერ... კი არა და სოსკა კაპუტ!!

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Wed, 01 Dec 2010 15:54:07 PST

სოსკაც მოვისროლეთ!!
ვიცი რომ 2 წლის ბავშვი სოსკას არ უნდა წოვდეს, მაგრამ მე ხო ნახევრად დედა ვარ და ვიადვილებდი დაძინების პროცესს
რა ვქნა, ეგრე გარედან ვჩანვარ, თორე მაგდენი ნებისყოფა კი არ მაქვს?! )))
ეგ კი არა და ეხა პაპმპერსი დამრჩა, დამრჩა რა, თვითონ ეზარება რომ მითხრას და მეც დიდათ თავს არ ვიკლავ.. ეგეც ვიცი რომ ვაშავებ, მაგრამ ქოთანს ასე თუ ისე შევაჩვიე.. შიგადაშიგ ვაკითხავთ ხოლმე )))
ნუ ეგეც ხასიათზეა დამოკიდებული. უნდა იზამს, არ უნდა და ფეხებს ვერ მოჭამ ძირში!
ნეტა ვის გავს?! : )
ეგ ისეთი ნაჯვარია, მტრის კარს! ხასიათებს უკვე ამჟღავნებს და მერე რა იქნება მხოლოდ მამაზეციერმა იცის )))))))
ჰო, კიდე იკბინება უფროს დიშვილს ხერხემალზე უკბინა გუშინ, ბავშვი 2 საათი ტიროდა ((
ჩემ პატარა დიშვილს ეშინია და სადაც ეს თხა თამაშობს იმ ოთახში არ შედის ”ატატი” არისო.. აი ეგეთი დაშინებული ყავს ანდრია.. ეს ეპარება და წიხლებს ურტყამს და ისიც გაურბის :)
ის მშვიდობის მტრედია ჩემ დას ვეუბნები შენ გოგო გყავს და მე ბიჭი თქო და არა, შენ 2 ბიჭი გყავს და მე 1 გოგოო!

Color Test - It's Me

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sun, 28 Nov 2010 13:59:16 PST

look, it found me

Your Existing Situation

"Very emotional and artistic, enjoys being surrounded by beauty and art. Looking for a partner who always has an eye for beauty and who enjoys close, loving relationships."

Your Stress Sources

"Feels empty and isolated from others and wishes to overcome this feeling. Believes life has more to offer her than what she was experienced thus far, and doesn't want to miss out on anything. she purses all her goals and dreams, fearful that any missed opportunity will cause her to miss out on even more. Quickly becomes an expert in any field she pursues and can sometimes come off as overbearing and nosy."

Your Restrained Characteristics

Current events leave her feeling forced into compromise in order to avoid being cut off from affection or future cooperation.

Feels trapped in a helpless situation and is desperately seeking relief. she is able to find pleasure and happiness in sexual activity.

"Seeking to broaden her horizons and believes her hopes and dreams are realistic. Worries she may not be able to do the things she wants and needs to escape to a peaceful, quiet environment in order to restore her confidence."

"Although she feels isolated and alone, she is afraid of forming deep, meaningful relationships. Is conceited and is easily offended."

"Feels trapped in a helpless situation and is desperately seeking relief. she is able to find pleasure and happiness in sexual activity, as long as there is not a lot of conflict or emotional difficulty."

Your Desired Objective

"Looking to make a good impression and be recognized for her achievements. she has a strong need to feel appreciated and look up to. she is very sensitive and will be hurt if she is rejected, unnoticed, or not given adequate acknowledgement."

Your Actual Problem

Afraid she will not be able to achieve the things she wants and demands others recognize and acknowledge this right to them.

Your Actual Problem #2

"Is resistant of outside pressures and control, or anything that stands in the way of her freedom to make her own decisions and plans. Works hard to establish and build her position and status."

take the test: http://colorquiz.com/quiz.php

me, myself and i

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Wed, 24 Nov 2010 13:22:44 PST

არ მახსოვს ჩემი თავი, რომელიც უსაქმურად ზის და სხვას (ანუ მშობლებს) შეჰყურებს ხელებში 1-2 ლარისთვის.. 17 წლიდან ვმუშაობ, პარალელურად დავამთავრე ტურიზმის მენეჯმენტიც, მაგრამ ჩემი პროფესიით არასოდეს მიმუშავია.. ჩემ პროფესიას მხოლოდ ათასნაირი ტურების დროს ვიყენებდი საქართველოს სხვადასხვა მხარეში.. მიყვარს მოგზაურობა და ახალი ადგილების დაპყრობა.. ბუნებით ასეთი ვარ, მაგრამ ბოლოს სამსახური 7 წლის წინ გამოვიცვალე და ეხაც იქ ვმუშაობ საბუთებში თავჩარგული.. მიყვარს სამზარეულოში რაღაც ექსპერიმენტების ტარება.. მზადება მიყვარს სადილების.. ამჟამად 30 წლის ვარ, ყველა განურჩევლად სქესის, ასაკისა და წარმომავლობისა ბიას მეძახის.. მიყვარს ყველა..ბუნებით ძალიან ერთგული და ყველასთვის საყვარელი ადამიანი ვარ (ასე ამბობენ, თორე მე არ ვიცი რაც ვარ? ) არ მიყვარს როცა მკოცნიან.. ვერ ვიტან ზედმეტად ფამილარულ ადამიანებს.. ყველა მენდობა და ძალიან მომწონს როდესაც ჩემში ნამდვილ მეგობარს და მესაიდუმლეს აღმოაჩენენ.. მყავს უამრავი მეგობარი : ) თუმცა ძალიან ახლო სულ რამდენიმე : ) простая и душевная, ესეთიც გამიგია ჩემზე... ვერ ვიტან ტყუილს, შესაბამისად ვერასოდეს ვიტყუები.. ამის გამო ხშირად მოტყუებულიც კი ვრჩები.. : ) მიამიტიც ვარ.. ეგეც ბევრჯერ უთქვამთ ჩემთვის... ცხოვრებაში სულ 2ჯერ მიყვარდა.. პირველად სკოლის ასაკში და მეორედ უკვე ჩემი მეუღლე : ) 27 წლის ასაკში გავთხოვდი.. 1 წლის თავზე გოგონა შეგვეძინა და კიდევ 1 წლის თავზე ყველა ოცნება თავზე ჩამომემსხვრა.. მეუღლე გარდამეცვალა.. ეხა მხოლოდ 2ნი ვართ..
ცხოვრება კი გრძელდება... : )

სულ ეს იყო მგონი... რავიცი..

Friendship and love together

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Tue, 23 Nov 2010 14:57:12 PST

My nerves are screamin' when you're not here..

Waldeck - Addicted

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Mon, 15 Nov 2010 12:59:29 PST

We've been together so long
The story moved on but we did not
The love we felt
That rescue sight of sentiment
Oh what I meant

Oh baby come back to me
Please darling can't you see
That I'm addicted to you
That I'm addicted to you...

დიახაც!

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sun, 31 Oct 2010 14:07:24 PDT

მინდა რომ გედარდებოდე! : )

ნუ მემეები რა!

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Fri, 15 Oct 2010 09:52:51 PDT

ნუ მე-თანაცხოვრები რა
ნუ მე-სხეულები
ნუ მემეორენახევრები...
და ნუ მე
ნუ მემეები რა!
ცოტა დიდივით იფიქრე
და დიდივით მოიქეცი.
რა თვალებ ჩახატული მოდიხარ შეხვედრაზე
და რა ტუჩებდაბერილი?
რა დროს შენი ეგეთებია და რაღადროს ჩემი ეგეთებია?
ან მოიქეცი ის როგორც შენი ტოლი გოგოები იქცევიან,
სარკის წინ რო ტრიალებ საათნახევარი
ჯობია შეხვედრაზე არ დააგვიანო,
რო დამაყუდებ და მალოდინებ
და მეც ნერვებს რო მაშლევინებ
რა პაემანივით ვდგავარ ამხელა კაცი
და რა პატარა ბიჭივით ვნერვიულოლბ!
რა წარამარა საათზე ვიხედები და
რა წარამარა გეძებ თვალებით სულ ყველა მხარეს.
არ გაგივა ეგეთები!

აჰა,მოდიხარ
ქუსლებზე შემდგარი,
ძლივს იკავებ თავს რო არ წაიქცე.
ალბათ გუშინ მთელი ღამე სწავლობდი სიარულს,
მოკლე კაბაც მოგინახია
და ეს ჩვევაც გისწავლია,სიარულის დროს შიგდაშიგ ქვემოთ რომ ქაჩო.
თმას ხელის ერთი მოძრაობით უკან იგდებ და
ისე მიღიმი თითქოს წაქცევას ვაპირებ.
არ გაგივა-მეთქი!
ნუ მედიდები!
ნუ მემეორენახევრები!
ნუ მეთანაცხოვრები
და ნუ მკოცნი
ხელკავს ნუ მიყრი
თავს მხარზე ნუ მადებ
და ნუ მსიამოვნებ!
რა დროს შენი ეგეთებია......
და რაღა დროს ჩემი ეგეთებია.......
ხელს თუ გადაგხვევ იმას არ ნიშნავს თითქოს შემაბი
თუ წამასწარი ფეხზე რომ დაგხედავ
და თუ შემრცხვება
იმას არ ნიშნავს რომ როგორც ქალს ისე გიყურებ
ან თუ შემთხვევით ჩაგეხუტები
და სახესთან სახეს მოგიტან და ცხვირზე გაკოცებ
არ ნიშნავს რომ სხვაგან კოცნა მინდოდა და ვერ გაგიბედე!
კარგი რა,
ეს ყურისძირში კოცნა მაინც ვიღამ გასწავლა?
ან წელზე ხელის მოხვევა?
არ გეცოდები?

ნუ მე-თანაცხოვრები რა
ნუ მე-სხეულები
ნუ მემეორენახევრები........
და ნუ მე
ნუ მემეები რა!
შენი ტოლი გოგოებივით
დაიმორცხვე ნაყინს რომ გიყიდი.
ნუ მეუბნები ერთიც გვეყოფა და რიგრიგობით
ვლოკოთო.
ხო ხედავ მაინც ორს ვყიდულობ
და ერთი....ერთი შემთხვევით მივარდება......

© ANGEL.GE

ვონა რაით ბათ ქენთ, fuck!

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sat, 09 Oct 2010 13:05:13 PDT

მომბეზრდა ძველი დიზაინი..
შევცვალე...
ჯერ კიდე ძიებაში ვარ, არ ვიცი რამდენჯერ შეიცვლის სახეს..
მაგრამ ფაქტია, ამ წუთას ზუსტად ამ ხასიათზე ვარ..
თეთრი ფურცლიდან ვიწყებ..
არა მარტო აქ.. ზოგადად!

***
თეთრი ფერი მიყვარს.. ამ ბოლო დროს ძალიან შემიყვარდა.. ალბათ ამდენი შავი ფერის მერე ეს უფრო ახლოს დადგა ჩემ ხასიათთან..
ზოგადად თეთრი სინათლის ფერია, მაგრამ სხვადასხვა ქვეყნებში თეთრი გლოვის ფერადაც აღიქმება... მაგალიტად ინდოეთში, თეთრი გლოვის ფერია...
არადა ჩემთვის სულ სხვა დატვირთვა აქვს, ახლის, საწყისის...

მოკლედ სიტყვა გამიგრძელდა.. რატომღაც ძალიან მივაგდე ჩემი საყვარელი ბლოგი ამ ბოლო დროს.. არა და წერა მინდა, როცა დრო მაქვს მინდა დავჯდე და რამე შევჩივლო, ან მოვუყვე ან სულაც ველაპარეაკო უბრალოდ.. მაგრამ ვჯდები და სიტყვა თითებზე შეშდება... აზრი მეფანტება.. მანამდე კი ათას იდეას ვხარშავ და ვალაგებ თავში, მერე ვიფიქრებ აი მივალ ეხა დავჯდები დავწერ, მაგრამ რად გინდა.. ეგრევე სუფთა ფურცელი იშლება, ისევ თეთრი და ფითქინა ხდება ჩემი გონება და მომენტალურად ვთიშავ ბლოგს.. იქნებ გავიხსენო რის დაწერფას ვაპირებდის ვარიანტში.... მაგრამ მერე სხვა საიტები ჩნდება ეკრანზე და ბლოგიც რომელ ხარისხში გადადის მხოლოდ უკვე მე თვითონ აღარ ვიცი..

არა და მიყვარს ეს უპატრონო :უსერ:

ვონა რაით ბათ ქენთ ფაქ!

გუშინ

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Mon, 09 Aug 2010 12:35:04 PDT

გუშინ სასაფლაოზე ვიყავი..
შუადღის 4 საათზე.. ალბათ იყო სიცხე, მე არ მიგვრძნია...მაგრამ ეგ მთავარია არაა.. მე ქვების სიცხემ შემაწუხა (((
ვერ ჩამოვჯექი.. ვერ ვიტირე... პირველად ვერ ვიტირე სასაფლაოზე ((
ის კი მიყურებდა.. მელოდა რამეს რომ ვეტყოდი...
ხოდა მოვყევი... ყველაფერი ვუთხარი.. რასაც ვფიქრობდი, ვგრძნობდი, განვიცდიდი, მიმაჩნდა და მაწუხებდა...
ჩვენ შვილზე მოვუყევი, თუ როგორ გავს და როგორი საყვარელია როცა მისნაირ ხრიკებს სჩადის და ერთიანად გვაგიჟებს დიდსა თუ პატარას ))
როგორ გავს სიარულის მანერაში, მიხვრა-მოხვრაში, წარბების აზიდვაშიც კი..
როგორ ლამაზდება ყოველდღიურად.......
...... რჩევა ვთხოვე.. მეტყვის ალბათ რამეს, ველოდები ყოველ ღამე სიზმრად.. აღარ მოდის ((
აღარ მოდის დიდი ხანია... არ მელაპარაკება ((
მერე ვუთხარი გატაცებული რომ ვარ.. მაგაზეც მოვუყევი.. მაგაზეც ვთხოვე რამე ეთქვა...
ისი კი მიცინოდა მხოლოდ.....
((
..............რამდენ ხანს ვიჯექი არ მახსოვს იქ.. ერთი მახსოვს რომ დამწვარმა მხრებმა ღამე შემაწუხა.....................

if i tell you i love you can i keep you forever

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sat, 15 Jan 2011 13:33:19 PST

ღამეა, ტყუილად ვზივარ და რაღაცას ვეძებ.
ვეძებ, ვეძებ გამწარებული...
ათასი უაზრო და უმაქნისი გვერდი...
ისევ ძველს დავუბრუნდი.
ძველს და მიჩვეულს.
და უცებ მოვიდა..
ლამაზად და უჩვეულოდ შემოიჭრა
თითები თავისით ალაპარაკდა...
კაკუნით ვიცნობთ ერთმანეთს...
ხმა როგორი აქვს ნეტა?
ჰაბიტუსი სიმპათიური.
აზრი - ორაზროვანი.
ხან დამშვიდებული.
სათქმელი - სხვადასხვაგვარი.
გაბრაზებული და ნაწყენიც.
გახარებული და კმაყოფილიც.
გრძნობა - ორჭოფული,
გაორმაგებული..
ზოგჯერ მძიმედ გასაგები...
გაქცევის სურვილით ...

ნუ გაიქცევი!
და ნუ გამიშვებ!

ვაღიარე! და მიხარიხარ ))

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sat, 15 Jan 2011 13:34:51 PST

ვიცი ეხლა დიდ სისულელეს ვიტყვი
უნდა ვთქვა

ჩემში რაღაც ვირტუალური გაჩნდა, კი არა და ვიღაც.
ხო და ეს ვირტუალური ძალიან ახლობელი გახდა.
ჩემი ფუნწიკები გამიჩნდა სულში ისევ...
ისევ შევძელი რაღაც ახლებურად დამენახა..
ისევ შევძელი და გავუძელი ლოდინს.
და ისევ გამიჩნდა სხივი
ნდობა გამიჩნდა
საიდუმლოებები ))
და ღელვა დამიბრუნდა....

ჩაკეტილი კარი გაიღო ))

ძალიან თუ არ გეწყინება, გეტყვი რომ ეგ ღია კარი შენი დამსახურებაა ))

ვაღიარე!

და მიხარიხარ ))

***
ვიცი, რომ სულელი ვარ.
და თუ გამიბრაზდები ამის გულისთვის, მაგასაც გავიგებ.
თუ არ დამელაპარაკები, მაგასაც....

შენ მაინც ჩემი გამოღვიძება იქნები.

ბურკა

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Mon, 07 Jun 2010 11:55:49 PDT

ძალიან მიხარია, აი ძალიან მიხარია საქართველოში რომ გავჩნდი.
მაგარია აქ რომ გავჩნდი ქალად და არა რომელიმე შუააზიურ ბურკაშემოცმულ ქვეყანაში, სადაც ქალს არ აქვს ხმის ამოღებისა და აზრის გამთქმის უფლება!
ხოდა რატო ვწერ ამას და ეხლახანს დავამთავრე ოსნე საეიეშტადის დოკუმენტალურ-ლიტერატურული ნოველა ”ქაბულელი წიგნებით მოვაჭრე”. იმდენი ვიტირე საცოდავი ქალის ყოფაზე ავღანეთში, კინაღამ სული შემეგუბა და ჩემი პრობლემებიც დამავიწყა.
მარა რას დამავიწყებდა, წიგნის კითხვისას ბედნიერებისგანაც ვბღაოდი, ავღანეთში რომ არ დავიბადე არცერთი სქესის წარმომადგენლად. მეზიზღება შეზღუდული აზროვნება, მძულს ავღანური ტრადიციები!
სიტყვა აზია ზუსტად იგივე რეაქციას იწვევს ჩემში, ჩალმა ჩამოფხატულ და ბურკა შემოხვეული ქალებით და უაზრო ათასი ტრადიციებით სადაც ქალის ადგილი არაა! სადაც ქალის აზრს არასდროს არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს! იმისი უფლებაც არ აქვს თავად აირჩიოს რჩეული, ცხოვრების მეგზური! ფიქრის უფლებაც არ აქვთ!
დისქასტინგ!
ხოდა ვერ ვიტან აზიას, კი არა და აზიისგან რა მინდა, ზოგიერთ ქვეყანაში კიდევ შეიძლება ქალს ქონდეს რამის უფლება, მე ავღანეთზე მინდოდა მეთქვა ვერ ვიტან თქო...
ქალის დანიშნულება იქ საჭმლის კეთება და ბავშვის გაჩენაა. მორჩა!
წიგნის კითხვისას რამდენჯერმე მინდოდა ოჯახის უფროსი მაგრად მიმეჟეჟა თავისი ადგილი რომ ცოდნოდა.მარა აბა როგორ?!
ბლიად! აღშფოთებული და განერვიულებული ვარ! :შ
იქნებ რამემ მიშველოს და დავწყნარდე?

მე კი ვიცი რა მიშველის, სხვა წიგნი უნდა დავიწყო.
ისე აი, ხომ არიან ნარკომანები, წამლის ლომკა რომ აქვთ (თუმცა ბევრი არაფერი ვიცი მაგ ლომკის შესახებ, მაგრამ ხომ გამიგია), აი ეგეთი რაღაც მემართება წიგნზე.
სულ მინდა ვიკითხო, თუ კომპთან არ ვზივარ და ბავშვს არ ვუვლი, ზნაჩიტ ვკითხულობ.

ხოდა მირჩიეთ წიგნი! :)

მენატრებით და რა ვქნა?

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sun, 30 May 2010 15:25:52 PDT

რას შვება ეს ცხოვრება ა?
რა უნდა ჩემგან?
ქაოსი მაქვს თავში..
რა და, ამ ბოლო დროს კი არა და სულ მაქვს ის გრძნობა, რომ რაღაც მაკლია, აი ურთიერთობის ამბავში. განა რამე მინდა ან ვითხოვ, არა, უბრალოდ ის ხალხი რომელსაც 2 წამით მაინც შევხვედრივარ და ურთიერთობა გამიბია რაღაც დონეზე, თუნდაც იმ წუთს დამთავრებულა ის მომენტი, მაინც მახსოვს და გონებიდან არ ამომდის ის ადამიანი.
მერე ათასჯერ ვიგონებ და ვხარშავ.
ის ურთიერთობა რომელიც 2 წამიდაან 10 წუთამდე მეტს გაგრძელებულა - მენატრება.
იმ ადამიანთან მენატრება ურთიერთობა, რომელსაც ფაქტობრივად არც ვიცნობ და ალბათ ვერც ვერასოდეს შევხვდები მეორედ ცხოვრებაში.
მაგრამ როცა წლებზეა აგებული?
რა უნდა ვაბშე?
რატომ ვძულვარ ასე ჩემ გულს?
მამიდაჩემმს აქვს კარგი გამოთქმა ”მოგიტყან ოფშიჟიტი გული”-ო და ხშირად მიმეორებს ხოლმე ჩემი გულგაშლილობის გამო ამ ფრაზას!

ხოდა მოვტყან ოფშიჟიტი გული, ბლიად!

მენატრებით და რა ვქნა?

:S

როგორ წავიკითხოთ მუსიკა და მოვისმინოთ წიგნის ჩემეული ვერსია

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sat, 08 May 2010 15:32:28 PDT

მაგარი რაღაც დავამუღამე..
სახლში რომ ვარ წიგნებს ვერ ვკითხულობ, არა და მიყვარს. (თუ არ იცი, იმასაც გეტყვი, რომ ჩემი შვილი ტუალეტშიც კი არ მიშვებს მარტო :D )
ხო და
ეხლა 1 საათი სამსახურამდე და იქედან გზაში ხომ ვარ?
და დავდივარ წიგნებით ჩანთაში და ვკითხულობ აბა რა ვქნა?
:D
და დაჟე არც მანქანის რწევა არ მაწუხებს შენ წარმოიდგინე!
არც დეგენერატი ხალხის ხმაური მიშლის და თვალების ცეცებაც არ მიწევს უაზროდ! (გამოსავალი ვუპოვე, არც მეღლება და დანიშნულებისამებრაც ვიყენებ :)) )
რასაც ვერ ვიტან, ადგილზე რომ ზიხარ და თვალს ვერ აყოლებ ისე სწრაფად ჩაგივლიან სახლები, მანქანები, ადამიანები და სულ ფუჭად გიფრინდება საათი...
ყურებში მუსიკა და თვალებში საყვარელი ტექსტი!
Yeah, ბოდიში და ნამდვილი ორგაზმია!

♥ ჩემი ბოკოკები ♥

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Tue, 04 May 2010 05:20:51 PDT

ჰეჰ...

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Thu, 29 Apr 2010 05:43:33 PDT

რა უნდოდა, რას გვერჩოდა შემოქმედი ქალებს. ყოფილიყვნენ მარტო კაცები და აღარც გენდერული დისბალანსი იარსებებდა არც ჰომოსექსუალიზმი და აღარც სტრეიტები კიდე!!!