მწვანე ჭიამაია

პატარა დეტალები

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Mon, 15 Aug 2016 08:34:00 -0700

იცით რა მახსენდება? როგორ შემიყვარდით სულ პაწაწინა დეტალებით.
ბაღში რუსიკო ჩემი არ იყოს სულ გაბზეკილი დადიოდა თბილი გამოხედვით.. თეთრი, ფითქინა თავგადახოტრილი თამუნა რომ დავინახე, პირველად ვერ მივხვდი როგორ შეიძლებოდა, გოგო ყოფილიყო მოკლე თმით! :)) მაგრამ მეექვსეში, პირველ სექტემბერს, კლასში შემოსვლისთანავე მეია გვერდით რომ მომიჯდა, ამიერიდან აქ ვიჯდებიო, ვიგრძენი როგორ აფუთფუთდნენ პეპლები მუცელში. (ხო, რა იყო, რამ გაგაკვირვა?!) თიკა იყო წყნარი, ჩუმი მაგრამ მაინც მეამბოხე სულით. სუსტი და ჰაეროვანი! და მახსოვს როგორ გავხედე ცალი თვალით ვერიკოს, კლასში შესულს უცხო ადამიანი რომ დამხვდა, კედელზე მორიდებით აკრული დიდი, ცისფერი ღრმა, უმანკო თვალებით მიყურებდა გაოცებული! თეა თავისი სიზუსტით, სწორხაზოვანი და მუდამ მოწესრიგებული! მე მიყვარს ჩვენი ყოველი წამი, წუთი, თვე და წლები ერთად! მე მიყვარს თქვენი სიდინჯე, სერიოზულობა, სიგიჟე, თავზეხელაღებულობა, სიზუსტე, სინაზე, დეპრესია, სიყვარეული, ურთიერთგაგება და ყველაზე დიდი რამ, მეგობრობა! მიყვარხართ, და სადაც არ უნდა წავიდე, ვიცი რომ თქვენ "ჩემი სახლი" ხართ!

Close | Start-Shut down

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Mon, 10 Mar 2014 13:12:00 -0700

პატივცემულო,

მომიტევეთ შეწუხებისთვის..

ძალიან დიდი წერილი დავწერე. მინდოდა პატივისცემა გამომეხატა, მაგრამ ბოლოს წავშალე (იმაშიც არ ვარ დარწმუნებული ამ წერილს გამოვგზავნი თუ არა საბოლოოდ, შეიძლება ესეც ისე მივაშალო, როგორც წინა რამდენიმე).
აი ის განცდა, საჭირო სიტყვებს რომ ვერ მოძებნი, ანდა სიტყვას კი მოძებნი, მაგრამ მერე დალაგება გიჭირს.. თუნდაც ორივე იპოვნო, მაგრამ მერე იფიქრებ, ნეტა ვინს აინტერესებს შენ ვინ გიყვარს, ან მოგწონს მაგ შენ ნაჯღაბნს ან წაიკითხავენ ან სპამივით მოიშორებენ...
მერე ბექ ღილაკს დიდხანს დააწვები და თვალს გააყოლებ როგორ ყლაპავს ნაწერს კურსორი...
მერე მუხლებზე ხელს დაილაგებ და ეკრანს მიაშტერდები უაზრო მზერით. რომ ვერაფერს ამჩნევ და თავში ის აზრი გიტრიალებს, როგორ დაიწყო შემდეგი წერილი - ლაკონური გამოვიდეს, სხვას თავი არ მოაბეზრო და თან შენი სათქმელიც ბოლომდე თქვა.. მოკლედ ქარცეცხლში ხარ და სულ ტყუილად ებრძვი, რადგან მაინც წააგებ, ფარხმალს დაყრი და ბოლოს კომპიუტერსაც გამორთავ ფიქრით ტვინდამძიმებული და საკუთარი თავით უკმაყოფილო...

|
Close
|
Start-Shut down

ერთ დროს გამოუქვეყნებელი პოსტი

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Fri, 18 Oct 2013 09:09:00 -0700

როცა ბრაზობ
როცა საუბრობ
როცა ჩუმად ხარ...
და თავს მარიდებ.
როცა არ ხარ..

ვცდილობ
და არ გამოდის.
ოხ ეს ლოდინი
და ოი!

ცდა
ულტიმატუმები
პასუხგაუცემელი კითხვები
სიჩუმე
ამაზე დარდი
არაა, არ ეწყინებოდა
ვაითუ........
ო, ღმერთო!
ნეტა რას ვაშავებ
არა, ეტყობა ჩემში რაღაც დემონი ზის
აი ეს გულისცემაც რო არ ჩერდება?
რამხელა ხმა ქონია..
ნერვები აღარ მაქვს.
მორჩა უნდა შევეშვა რა.

არა, კი არაფერია
სიყვარული ან რამე
უბრალოდ მონატრების შეგრძნებაა მძაფრი
ისეთი გული საგულედან რომ ხტის...
მჭირდებოდა
და რა მაგარია!
ტუკ-ტუკ..
რომ გრძნობ ცოცხალი ხარ!
თურმე გული გქონია და ფეთქავს..
ჰაჰ!...
ისე ამ გულს შიშებიც ცოდნია
არა გული კი არა
ის შინაგანი ხმაა
ამხელა გოგო რამ გამოგაშტერა?
სად რა უნდა თქვა და ვისთან როგორ ვერ გასწავლე ამდენ ხანს?
და იქიდან გული - ენა გაიჩუმე, მე ასე მინდოდა!
არა, ვის ვებრძოლო აღარ ვიცი.
ვიცი ისევ გონება გაიმარჯვებს და ზუსტად ვიცი რომ სწორ გადაწყვეტილებას მიიღებს...
გული ისევ დარჩება მარტო.. ისევ გაჩუმდება და ისევ დაავიწყდება რომ არსებობს!

აი იმ შეგრძნებებს რომელიც ელექტრო შოკივით მივლის, იმათ მადლობას ვეტყვი.
მადლობა შენც.

და კიდე
საბოდიშო არაფერი მაქვს
არც შენ მოგცემ უფლებას თავი დაიდანაშაულო!

პ.ს.
Don't hate me...

პ.პ.ს. ეს აღარც მახსოვს როდის დავწერე..
მაკულატურას ვახარისხებ..

როცა სიცარიელე მტკივა

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Fri, 18 Oct 2013 03:59:00 -0700

როცა ვკითხულობ, ერთი სული მაქვს ბოლომდე როდის ჩავამთავრებ, რომ გავიგო რა ბედი ეწევა ამა თუ იმ წიგნის მთავარ გმირს...
განვიცდი, ვტირი, ვმღერი, მიხარია, ვიცინი, მიყვარს, მძულს, ვცახცახებ, მტკივა და ვფიქრობ მათთან ერთად. და ცხადია მაინტერესებს რა მოხდება დასასრულს. მაგრამ მოლო სიტყვას რომ წავიკითხავ და წერტილს დავსვამ ისეთი სიცარიელით და აღელვებით ვივსები ერთდროულად, ლამისაა გული გამისკდეს..

სიცარიელის, რადგან შევიტყვე რაც მაინტერესებდა. დავიოკე ჩემი ცნობისმოყვარეობა და ამით დავასრულე კიდევ ერთი ისტორია.
ამ სიცარიელის შეგრძნების გასაქრობად სასწრაფოდ ვიღებ სხვა წიგნს და კითხვას ვიწყებ.. თუნდაც უშინაარსოდ, გაუაზრებლად, მთავარია გონება დაკავდეს და სიცარიელე ამომივსოს!
დაუფიქრებლად მივუყვები ასოებს, სტროფებს, სტრიქონებს... სიტყვებს იშვიათად ვარჩევ.. შეგრძნება, რომელიც წიგნის დასრულებისას მრჩება, მაინც მტანჯავს...
გაუაზრებელ წაკითხულს არა უშავს, თავიდან დავიწყებ და გავიგებ, ოღონდ ეხლა არ ვიფიქრო ამაზე!!!
მთავარია აღელვებამ გამიაროს და სიცარიელე შეივსოს!!!
მალე ყველაფერი კალაპოტში ჩადგება და ცივი გონებით გავაანალიზებ წაკითხულს.
ოღონდ ეხლა არა!
აღელვების, იმიტომ რომ ზოგი ეპიზოდი, რომელიც ჩემთვის უფრო საინტერესოდ მიმაჩნდა, ისე არ განვითარდა როგორც მინდოდა - სავალალო შედეგით ან სულაც ტრაგიკულად დასრულდა. დანაკლისს ვგრძნობ.

რამდენიმე წუთის წინ სუზან კოლინზის "შიმშილის თამაშების" ტრილოგია დავასრულე. მთელი ის დრო, რომელიც მე-3 წიგნის გამოსვლას მოუნდა, დიდი მოლოდინით გავატარე. მაგრამ ისეთი გულნაკლული ვარ, სიტყვები არ მყოფნის. იმის გამო არა, რომ წიგნი არ მომეწონა, ან სიამოვნებით არ წავიკითხე, ან მთავარი პერსონაჟებისგან იმედგაცრუებული დავრჩი, არა.
უბრალოდ ჩემი საყვარლი პერსონაჟები მომიკლეს!
ცინა, ფინიკი, პრიმი.
ვის გამოც უფრო სიამოვნებით ვკითხულობდი წიგნს, ისინი მომიკლეს!...
დიახ, მომიკლეს!!!
ხოდა ცარიელიც ვარ და აღელვებულიც, ამ სიტყვის ათასნაირი გაგებით!..

ვაჰ!..

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Thu, 17 Oct 2013 09:35:00 -0700

რას გადამეკიდნენ?
არ მინდა არავითარი ურთიერთობები!
ზუსტად მაშინ ამოყოფენ ხოლმე თავს სოკოებივით!!..
როცა მჭირდება მაშინ არ არიან ახლოს...
ეხლა არავინ მჭირდება!!!!!!!
მორჩა.

და მერე რამეს ეტყვი და სწყინთ!

იდინახუი რა.

Bookshelves

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Thu, 17 Oct 2013 08:27:00 -0700

Favorite Quotes From Books

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Wed, 16 Oct 2013 08:28:00 -0700

“Life is full of luck, like getting dealt a good hand, or simply by being in the right place at the right time. Some people get luck handed to them, a second chance, a save. It can happen heroically, or by a simple coincidence, but there are those who don’t get luck on a shiny platter, who end up in the wrong place at the wrong time, who don’t get saved.”

The Coincidence of Callie and Kayden by Jessica Sorensen

“How had we pushed each other away when we needed each other most?”

If Forever Comes by A.L. Jackson

“Sometimes what we want isn’t what is best for us.”

Simple Perfection by Abbi Glines

***

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Mon, 7 Oct 2013 03:24:00 -0700

არ შეიძლება ცოტა ხანი დაკეტონ მაღაზიები, ან იქნებ ფეისკონტროლი გამიკეთონ, სანამ ამ ბოლო 7 წიგნს დავამთავრებ, ა?
Gosh, 5 წუთის წინ კიდევ ერთი წიგნი შევიძინე!!
Lucky Me! :) Mockingjay

ჰეჰ!..

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Fri, 4 Oct 2013 06:37:00 -0700

ძაან მაგარი გრძნობაა, როცა ინტერნეტში სულ სხვა რაღაცის ძიების დროს, წააწყდები სურათს სადაც გამოსახულია წიგნები, რომლებიც წაკითხული გაქვს ერთის გარდა...

აი ამაყად ვიგრძენი თავი...

სიბრაზე

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sun, 22 Sep 2013 14:16:00 -0700

ამ სურათზე გამახსენდა რომ გაბრაზებული როცა ვარ, ძალიან ცუდი ხასიათი მაქვს.
ვერავის ვერ ვიტან, სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით, სერიოზულად და ყველანაირი ქვეტექსტის გარეშე, ვამბობ რომ როცა გაბრაზებული ვარ მართლა ვერ ვიტან ვერავის საკუთარი თავის ჩათვლით! მაგ დროს არავის ვურჩევ არათუ დამელაპარაკოს, გვერდიდანაც არ შემომხედოს, თორემ შეიძლება სახე მოვაგლიჯო! :))))
როცა უკვე შემდეგ ვფიქრდები რა მემართება სიბრაზის დროს, მერე სირცხვილის და სინანულის გრძნობა მიტევს..
ამიტომაა დიდხანს ვერავისზე ვბრაზდები და თუმც დამნაშავე არ ვიყო, პირველი ვცდილობ სიტუაციის გამოსწორებას.

ძაან მძიმე ქართლელი ვარ :(

To Embrace Death

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sat, 21 Sep 2013 13:03:00 -0700

I
When the knell rung for the dying
soundeth for me
and my corpse coldly is lying
neath the green tree

II
When the turf strangers are heaping
covers my breast
Come not to gaze on me weeping
I am at rest

III
All my life coldly and sadly
The days have gone by
I who dreamed wildly and madly
am happy to die

IV
Long since my heart has been breaking
Its pain is past
A time has been set to its aching
Peace comes at last.

missing you!..

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Fri, 20 Sep 2013 05:58:00 -0700

sometimes i get this urge to talk to you, and than i remember that you are a different person now, it’s just sad because i miss you alot...

Want To Read

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Thu, 19 Sep 2013 03:22:00 -0700

ძალიან დავიღალე წესიერი მუსიკისა და საინტერესო წიგნების ძიებით..
უფრო სწორედ რომ მოვძებნი და მინდა წაკითხვა, საქართველოში ვერ იშოვი.. ხოლო გამოწერილ წიგნს იმდენ ხანს ველოდები, ბოლოს მავიწყდება რა გამოვწერე.. აი თებერვალში გამოწერილი წიგნები აგვისტოში ჩამოვიდა, ისიც ნაწილი და მეორე ნაწილს ოქტომბერში ველოდები.
ანდა ხომ შეიძლება მართლა არსებობდეს და მხოლოდ ფილმებში და ფანტასტიკური ჟანრის ნაწარმოებებში არ იყოს პორტალი!! მე გარკვეული საჭიროებისთვის გამოვიყენებდი გპირდებით. მხოლოდ ბიბლიოთეკებისა და წიგნების მაღაზიებისათვის, რომელიც ნიუ იორკის რომელიმე, ანდა Barnes and Noble -ის წიგნების მაღაზიასთან დამაკავშირებს, შევალ ავკრიფავ წიგნებს და გადმოვალ ისევ სახლში გაბედნიერებული!!!
ხომ შეიძება არა?
ვიცი რომ შეუძლებელია, მარა Googread-ზე იმდენი want to read მაქვს, როდის მეღირსება წაკითხვის ბედნიერებები არ ვიცი..
იქ უნდა გადავიდე საცხოვრებლად! :))) გადაწყვეტილია!

მანამდე ბუკინისტებს ავკლებ და ბიბლუსის, დიოგენესა და პარნასის მაღაზიებს გავცლი..

I Need To Need Me

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Fri, 13 Sep 2013 05:18:00 -0700

”My Person”

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Fri, 13 Sep 2013 04:41:00 -0700

ამ ცოტა ხნის წინ საკმაოდ სასიამოვნო საუბარი მქონდა და არ შემიძლია არ გავაზიარო აქაც..
ყველას გვქონია ეს მომენტი და ალბათ ერთხელ მაინც დავფიქრებულვართ რომ არ გყავდეს ისეთი ადამიანი, რომელსაც გაანდობ ისეთს, რაც მხოლოდ შენ გინდა რომ იცოდე და იმ კონკრეტულმა ადამიანმა, თუნდაც სრულებით უცხო იყოს შენთვის, თვალით არ გყავდეს ნანახი და ბევრი არაფერი იცოდე მასზე.. მაგრამ..
უბრალოდ გინდა რომ იცოდეს, გინდა რომ მხოლოდ მან გაგიგოს.

იცი რა ხდება, ხანდახან მინდა რაღაც დავწერო ბლოგზე, მარა მერე მახსენდება რომ ამ ბლოგს მინიმუმ ორი ადამიანი მაინც წაიკითხავს და არ გინდა რომ იმ მეორემ ის იცოდეს რაც მხოლოდ ერთს გინდა მოუყვე...
შეიძლება არც არავინ წაიკითხოს, მაგრამ მაინც არის რაღაც ეჭვის მომენტი ამ დროს, ვაიდა წაიკითხონ?!.. ხოდა არ ვწერ..
მოყოლით კი, იმ წუთას ახლოს ის კონკრეტული არ მყავს რომ მოვყვე.. ამიტომაც ვერ ვწერ ყველასთვის!..
ფეისბუქზეც ვერ დაწერ..

ხოდა გყავს ”Your Person” (როგორც Grey's Anatomy-ში, მერედიტის და კრისტინას ვარიანტშია)..
სასიამოვნოა, როცა იცი რომ ”შენი პერსონა” გყავს.. შენი ადამიანი!
თუნდაც იმ წუთს, იმ კონკრეტულ მომენტში ახლოს არაა.. უბრალოდ იცი რომ არის ადამიანი, რომელიც იცი რომ გაგიგებს.. თუ არ გაგიგებს, მოგისმენს მაინც...

და სიამაყით მინდა ვთქვა, რომ მე მყავს ჩემი საკუთარი ”ჩემი ადამიანი”..

#1

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Thu, 12 Sep 2013 04:47:00 -0700

ოხ როგორ მეზიზღება რა!..
როგორ მინდა მივიდე და პირში მივახალო რასაც ვფიქრობ!..
აუტანელი, თავისთვზე შეყვარებული, უზრდელი, თავხედი და გაქლიბული სირი!..
ადამიანი კრეტინი!.
თუ ქვია საერთოდ ადამიანი................

Fifty Shades of Grey by E.L. James

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Thu, 12 Sep 2013 00:19:00 -0700

...“Penny for your thoughts?” Grey is back, startling me.
I go crimson. I was just thinking about running my fingers through your hair and wondering if it would feel soft to touch....

He is the most mystifying person I’ve ever met. And it dawns on me that I have slept with Christian Grey, and I kick myself – what would I have given to be conscious to watch him sleep.
Fifty Shades of Grey by E.L. James

I love stories like this!..

If You Realy Want To Hear About It...

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Fri, 17 May 2013 14:45:00 -0700

პირველად 12 წლის ვიყავი სიგარეტი რომ გავსინჯე.. ზაფხული იყო, სოფელში ვიყავით მთელი სანათესაო–სამეგობრო–სამეზობლო.. ყველა ეწეოდა, მეც დამაინტერესა და მეთქი მომეცით, მაინტერესებს ყველა რო აფუილებთ აქ! ხოდა გავსინჯეეე... გავსინჯე რა, პირველივე ნაფაზმა ისეთი დამარეტიანა, კინაღამ სკამიდან გადავვარდი.. თან ძაან ცუდი გემო ქონდა, ისეთი ცუდი რომ მეთქი ფუჰ, ამას ცხოვრებაში როგორ გავეკარები მეორედ ან თქვენ რას აფუილებთ ერთი, მოგცლიათ, სხვა რამე გასართობის მეტი რა არისთქო!.. ეს 12–ის რომ ვიყავი მაშინ! მაშინ უფრო მეტი ჭკუა მქონდა მგონი, აბა მე ტვინი მაქვს ეხლა მე თავში?!
ხოდა რად გინდა!

მოვიდა მეორე ზაფხული. ისევ შევიკრიბეთ სანათესაო–სამეგობრო–სამეზობლო და ისევ გამიფუილეს ცხვირწინ! ხოდა ავდექი და კიდე გავსინჯე!
მოუკვდა პატრონი!
დალახვროს ეშმაკმა!
და კიდე რა ჯანდაბა დავწერო, აი ყველაფერი მაგ სიგარეტს რო ეცეს ეგ საშინელებები!
აღარ მინდა რა!
ბიუჯეტი ხო ბიუჯეტად, და ჩემი ჯანმრთელობა ხო ჯანმრთელობად მიაქვს!
მემგონი გავიზარდე, მარა თავის დანებება რომ ვერ მინდა ჯერ?! რა ვქნა?! ძაან ცუდ მდგომარეობაში ვარ.. არა, იმ დასკვნამდე მივედი რომ თავის დანებებაა საჭირო! ნუ მისული ვარ, მარა როგორ განვახორციელებ ეგაა მთელი ამბავი!
ეგეც რაღაცაა დასკვნამდე რომ მივედი, რახან ეს დავასკვენი, ესე იგი მაგის ბოლოც ახლოსაა!..
ეს ერთადერთი მავნე ჩვევა დამრჩა მოსაშორებელი! რაც არ მომწონდა და მავნე ჩვევად მიმაჩნდა, ყველაფერი ამოვძირკვე საფუძვლიანად!..
არა, მაინც რა შტერი ვარ, დამეჯერებინა საკუთარი თავისთვის მაშინვე! აღარ გავკარებოდი და ხომ აღარ მექნებოდა ეხა თავში საცემი, ა?!
აი ჰოლდენის არ იყოს, ხანდახან ვეწევი თორე ისე ძაან ქეშიც კი არ ვარო რომ ამბობს, ზუსტად ეგრე მომდის :)))
ეწევა, თითქმის 3 კოლოფს უღებს ბოლოს დღის მანძილზე და ამბობს ქეში არ ვარო! გაგეცინება! აუ ძაან მიყვარს ჰოლდი!
რამდენჯერ გადავხედავ, იმდენჯერ ვფიქრობ რომ ამ ამბავს მე ვყვები, ან ის მე, რომელიც ნიუ იორკში ცხოვრობს და ყველაფერი ფეხებზე კიდია.. მის ასაკში მეც დაახლოებით ეგრე ვფიქრობდი. ყველა თავს მაბეზრებდა სტრადლეიტერის და ელკივით და ეს სკოლაც ხომ სულ ყელში მქონდა ამოსული, თუმცა მისტერ სპენსერისავით მასწავლებლები მეც მყავდა, პატივს რომ ვცემდი ეგეთები.. მხოლოდ იმიტომ ვცხადდებოდი, რომ ჩემი დაქალის დედის მერიდებოდა, დირექტორი იყო და დაქალთან მისასვლელი გზები ხო არ უნდა მომეჭრა?! თან იმხელა ბიბლიოთეკა აქვს სახლში!!! იმისი არ იყოს, ისე დიდად სწავლაზე არც მე ვგიჟდებოდი და ის ჩემი დაქალის დედაც სულ გიჟდებოდა, რაც მე მაგათი სახლიდან წიგნები მაქვს ნაზიდი არასასკოლოლიტერატურის! : )) თან მშობლიურ ლიტერატურას მასწავლიდა! მერე ჩემ შეფასებებს რომ უყურებდა გიჟდებოდა! არ მიყვარდა მოყოლა და რა მექნა?! აი გამოდი კლასის წინ, დადექი დააღე პირი და 40 კაცს მოუყევი ის რაც ისედაც ყველას წაკითხული და გააზრებული აქვს! არ მევასებოდა რა, ვკითხულობდი ჩემთვის! ნიშნის გულისთვის არასდროს მომიყოლია... ნიშანი არა ხახვი! ზეპირს არა, მარა საკონტროლოებს მაგრად ვწერდი ჰოლდივით! იმ დროს პირში არავინ მიყურებდა და გავლაღდებოდი ხოლმე! :) ციფრებიანი საგნები არ მიყვარდა კიდე.. ხოდა ციფრებიან საგნებში ეხლაც ბნელა ჩემთან :)) ციფრებზე სულ ტანგეს, კოტანგეს, სინუს, მინუს, 9 ფესვიდან და ეგეთები მახსენდება და უკანოუხედავად გაქცევა მინდება! :))))
ნიუ იორკში ცხოვრებაზე უარს არ ვიტყოდი, მარა ვიცი დიდი ხნით ვერ გავჩერდები..
იქ ცხოვრებაზე არასდროს მიფიქრია, მარა აი ლონდონი მიყვარს, მანდ ვიცხოვრებდი...
ჰოლდენი კაი ბიჭია, ჩემსავით გაიზრდება და აღარ იქნება ეგეთი უიმედო, როგორიც იყო.. გადაიფიქრებს გაქცევას და ფერმაში ცხოვრებაზე ფიქრს.. ჭვავის ყანაში სათამაშოდ გამოსულ ბავშვებს კლდიდან შემთხვევით გადასავარდნას ისევ გადაარჩენს. დიბისთან ლაპარაკში ისევ გაათევს ღამეებს და აკვიატებულ ფიქრებს ვითომ დაჭრებზე და ნატყვიარებზე თავს დაანებებს, ახალ სკოლაში შევა, სწავლაზე და მომავალზე დაფიქრდება სანამ მამამისი მოკლავს...
სულაც არაა ეგეთი წყალწაღებული და უიმედო ჰოლდენ კოლფილდი!

უსათაურო ბოდვანი

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Tue, 7 May 2013 12:58:00 -0700

იმდენ რაღაცაზე ვფიქრობ სულ, წიგნებს რომ არ ვკითხულობდე ალბათ თავი გამისკდებოდა... ეს კი ერთადერთი საშუალებაა ფიქრებისგან თავის დასაღწევად.. არ მინდა რა, მეზარება, დავიღალე უკვე!!.. საკუთარ თავთან მარტო დარჩენის მეშინია ვა!.. ხომ შეიძლება რამდენიმე წუთით პრობლემების განზე გადადება და საკუთარი ტვინის დასვენება?
ხო და გამოსავალიც ვიპოვე: ჯერ ერთი კითხვაზე ჭკუა მეკეტება, და მეორე, ფიქრებისგან თავის დაღწევის საუკეთესო და სასარგებლო საშუალებაა..
ავიღებ რამეს, სულ ერთია, მთავარი და აუცილებელისა შავით თეთრზე ეწეროს, ჩავრგავ თავს შიგნით და სულმოუთქმელად ვიკარგები მის წიაღში. და თუ ის ისეთი საინტერესოც აღმოჩნდება, როგორც სელინჯერი ამბობს, - "წიგნი ისეთი უნდა იყოს, რო ჩაათავებ, გინდა რო მაგის დამწერი შენი გადაბმული ძმაკაცი იყოს და როცა გინდა დაურეკავ, თუნდაც შუაღამისას და შენ გემოზე ებაზრები" ამაზე დიდ სიამოვნებას ალბათ ვერაფრით მიიღებ.

ეგ კი არა და სულ სხვა რაღაცის დასაწერად შემოვედი, მაგრამ მთავარი აზრი დამებნა..

სამსახურიდან რომ გამოვედი დღეს საკმაოდ გემრიელად წვიმდა, კიდევ კაი იქვე დგას ჩემი უბნისკენ მომავალი მარშუტკები.. შევიყუჟე გემრიელად სკამზე, ყურებში მუსიკა ჩავირთე, წიგნი გადავშალე.. კინაღამ ასახვევს გავცდი კითხვას შეყოლილი.. მერე ქუჩაზე რომ ამოვდიოდი,ვფიქრობდი აი წერეთელზე თხლეშა წვიმა რომ იყო, ნეტა აქაურობა რატოა ასეთი მშრალი თქო.. მარა მერე გამიხარდა, არც ქოლგა მქონდა და არც ჟაკეტი, მივხვდი რომ დასველება არ გამისწორდებოდა ის ერთ თხელ და გაქუცულ მაიკაში...თან ვერ ვიტან ქოლგებს :|

მერე იმასაც ვფიქრობდი, სამსახურში გადმოწერილი ჩემი ფილმი ფლეშკის არ ქონის გამო რომ დამრჩა.. ნუ არა უშავს დღეს ჩანთაში ჩავიგდებ და ხვალ სახლში გემრიელად ჩავუჯდები.. თუმცა სიამოვნებით ვნახავდი დღესაც...
ნუ არ გამოვიდა, მაგისთვის თავს ვერ მოიკლავს ადამიანი..

და მაინც ვფიქრობ რომ რასაც ვფიქრობ ყველაფერს აქ ვერ გადმოვიტან!
რადგან არსებობს თემები, რომელიც შენია და მხოლოდ შენთან დარჩებიან ბოლომდე!..

აუ როგორ მიყვარს საიდუმლოებები!
რამდენი ხანია ჩემებთან არ მისაუბრია.. მომენატრნენ!

ამ დღეებზე ვფიქრობდი.. სასაფლაოებზე სიარული ვის უყვარს, მარა მე განსაკუთრებით მაქვს შეჯავრებული.. ამასთან დაკავშირებით ბევრიც მიფიქრია, აი ასე რომ ყოფილიყო... სხვანაირად რომ მოვქცეულიყავი,.. რომ... მაგრამ ეს "რომ" მაინც არაა ჩემ ხელში! ის თუ არა სხვა საშინელება მაინც მოხდებოდა და ბარემ იყოს როგორც არის! მერჩივნა სხვანაირად მომხდარიყო, მაგრამ რადგან ასე მოხდა, დაე იყოს ისე როგორც არის დღეს... ამაზე კი სულ ერთი ფილმი მახსენდება ხოლმე, The butterfly effect. პირველად როცა ეს ფილმი ვნახე, ჯერ კიდევ ახალგაზრდა ვიყავი და არასდროს მიფიქრია ღრმად ამ ფილმზე, მაგრამ როცა კიდევ ერთხელ ვნახე უკვე მოგვიანებით, ზუსტად მაშინ დავიქრდი ამ ფილმის სიღრმეზე და მერე სულ ვფიქრობდი, რაც არ უნდა ცვალო წარსული, იდეალურად მაინც არაფერი იქნება! რაღაც მაინც იქნება დამახინჯებული და შეცვლილი, ამიტომ მოვეშვი თვითგვემას და ცხოვრება გავაგრძელე...

ფილმებზე თუ წავიდა, ახლახანს GMG ჰოლივუდზე თუ რომელიღაც არხზე Friend with benefits-ი გადიოდა და მაგაზეც ვიფიქრე რომ იდეალური ვარიანტია ადამიანისთვის.. თუმცა ბოლოს ისე მთავრდება როგორც კინოში, მაგრამ აი იმ დასასრულის მაგივრად ფინალი ისევე ისე გაგრძელებულიყო როგორც თავში, არც მაშინ დაშავდებოდა არაფერი...კიდე ნახავდა კაცი! :))

აი ამდენ ბოდიალს და ფიქრს, ხომ დამეთანხმებით რომ ნამდვილად ჯობია აიღო ერთი კარგი სქელტანიანი წიგნი, ჩარგო თავი შიგნით და არაფერზე იფიქრო?!
ჯობია, ნამდვილად ჯობია ამ ნაბოდვარს! :)

stay

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Mon, 6 May 2013 12:06:00 -0700

You've got a lot to say
for the one that walked away.
I give you take,
its the way it's always been

stay with me
stay with me

gone

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sun, 5 May 2013 13:21:00 -0700

Crush completely disappeared...

I'm so happy!

Great Expectations

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Tue, 30 Apr 2013 14:42:00 -0700

რამდენი რამის გაკეთება მინდა ცხოვრებაში!
ამ ბოლო დროს მოშვებული სხეულის აღდგენა მჭირდება.. ვირბენდი სადმე აქვე, ახლომახლოს, მაგრამ რად გინდა ჩემი სახლიდან მთავარ ქუჩამდე გასასვლელად 3 ევერესტის გავლა და ანდებზე წრის დარტყმა მიხდება, რომელ სირბილზეა ლაპარაკი?! :))
ერთმა ნაცნობმა მითხრა, აი დიღომში რომ ცხოვრობდე ერთად ვირბენდითო, მარა აბა დიღომში ცხოვრება როგორ ვინატრო იმისთვის რომ ვირბინო?
ჩვენი სკოლის სტადიონიც ლამის აღმართზეა გაშენებული.. პრინციპში ერთადერთი ვაკე ადგილია, თუ შეიძება მაგას ვაკე ეწოდოს მთელ ჩვენს უბანში.. არადა უბანი დიდია... :))
ხოდა ვარ ასე ისევ კუნთებმოშვებული, ხერხემალგამრუდებული და უიმედოდ მოიმედე! :)))

ეგ კიარადა ამ ბოლო დროს ისეთები შემემთხვა ცოტას მაინც მოვყვები... შემემთხვა რა, უფრო მდგომარეობას აღვწერ, თორე ყველაფერს ნამდვილად ვერ დავწერ...
ჩემი თავის არ მჯერა.. იმდენი ცვლილება გავაკეთე ამ რამდენიმე დღეში, შემიძლია თამამად ვთქვა, რომ ძალიან ვამაყობ საკუთარი თავით!

ყველაფერი არ ითქმება,
მაგრამ ვიტყვი ერთს, საკუთარი თავი სათანადოდ დავაფასე..
ზუსტად ვიცი რა შემიძლია და ვინ ვარ!
არა მარტო საკუთარი თავისთვის, სხვისთვისაც..
ამიტომ ავირჩიე რისკი და არა სტაბილურობა!
არასდროს მიყვარდა საკუთარ თავზე ლაპარაკი, მით უმეტეს თავის ქება, მაგრამ ეს რომ არ აღმენიშნა ალბათ არ ვიქნებოდი მართალი, როცა კარგავენ, სწორედ მაშინ ახსენდებათ რომ თურმე მისი ფასი არავინ ყოლიათ.
შემცვლელი ყოველთვის მოიძებნება, მარა მსგავსი არა!
ხოდა ეხლა ზოგიერთის სლუკუნს უნდა ვუსმინო.. არ მოვისმენ!
იმის თქმა მინდა, რომ როცა მჭირდებოდა,ცოტა მაშინვე დაფიქრებულიყვნენ ამაზე!
ძალიან ჯიუტი ვარ. ჩემი გადარწმუნება ძალიან ძნელია, მით უმეტეს თუ ეს საკუთარ კეთილდღეობას და უკეთესი მომავლის პერსპექტივას ეხება!

ხოდა go Bia, go!
წინ ახალი შესაძლებლობებისკენ! რისკის არ შეგეშინდეს და უკან არ დაიხიო!
ყოველთვის მჯეროდა შენში ჩამალული მეაბოხე სულის! წარმატებებს გისურვებ! მთავარია არ შეგეშინდეს დაბრკოლებების!

-_-

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Tue, 30 Apr 2013 05:36:00 -0700

დაკარგულები სად ვეძებო?

დიახ

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sun, 28 Apr 2013 07:30:00 -0700

Someone is really trying to be what it is but I doubt its existence!..

ამასობაში დღეც დამთავრდა

მერე ისე გაიწელა საღამო

კინაღამ ავტირდი

დავიძინებ მეთქი

მარა ვერ დავიძინე

არ ჩამეძინა

არ მინდოდა ის დღე

აღარ...

რომ ჩამეძინა

მერე ვიფიქრე

იქნებ მეორე დღეც არ გათენდეს დიდხანსთქო

მარა თვალისგახლისთანავე ვიგრძენი

როგორ გაფრენილა ღამე

ავდექი
მარა ვიცოდი
ისევ ისეთი არმინდა დღე რომ იქნებოდა
და
მოვიღრუბლე
გაწვიმდა

დავიღალე

უნდა ვივარჯიშო
ბევრი
ჩემ კუნთებს მაინც ვუშველო
სხვას ვეღარაფერს ვშველი
გონება ფამფალებს

რომ არ მჭირდებოდეს
შევეშვებოდი
მარა მჭირდება
და ვერ ვეშვები

არა უშავს
ერთხელ კიდევ ავღფრთოვანდები
და თუ გონება ვერ გაუძლებს
კუნთები მაინც ნაშველი მექნება!

ამ ყველაფერმა გაიარა
ჩაიარა ყურის ძირას
დაჭერა ვერ მოვასწარი
კიდეკაი
სიმშვიდის ფაზაში შევაბიჯე
რბილია ჩემი იატაკი
აბრეშუმივით
და გავბედნიერდი

აღარავინ მჭირდებით!

yes, it's true, we are family!

noreply@blogger.com (m i r a m a x) — Sun, 28 Apr 2013 00:41:00 -0700

we love our families!