این‌وبلاگ به آدرس http://pinkbooklet.wordpress.com منتقل شده است. برای اطلاعاتِ بیش‌تر، این‌جا را ببینید.

• قصیده‌ی عبید زاکانی در مدح سلطان مُعِزّالدین اویس جلایری

گیتی ز یُمنِ عاطفتِ شاهِ کامگار،

خورشیدِ عدل‌گستر و جمشیدِ روزگار؛

سلطانِ چار رکن و سلیمانِ شش‌جهت،

دارای هفت‌کشور و معمارِ نُه‌حصار؛

گشت آن‌چنان‌که باز بر او رشگ می‌برند

جَنّاتِ عَدن هرنفسی صدهزاربار!

اجرام شد موافق و افلاک مهربان،

اقبال شد مساعد و ایّام سازگار.

هم ظلم از جهان (چو کمان) گشت گوشه‌گیر

هم جور گشت گوشه‌نشین (هم‌چو گوشوار)

پنهان شدند در عدم‌آباد، جور و ظلم!

(تا عدلِ پادشاهِ جهان گشت آشکار)

سلطان‌اویس، شاهِ جهان‌دارِ تاج‌بخش،

آن‌نامدارِ جدّ و پدر شاه و شهریار؛

شاهی‌که عکسِ قُبّه‌ی چترِ مبارک‌اش

از ماه ننگ دارد و از آفتاب عار!؛

رستم‌دلی‌که بازو و تیغش خبر دهند

هنگامِ کین ز حیدرِ کرّار و ذوالفقار؛

آفاق‌را (که غرقه‌ی طوفانِ فتنه بود)

از موج‌خیزِ حادثه افگند برکنار

تیغش چه‌معجزی‌ست‌که از تابِ زخمِ او

کوه از فزع بنالد و دریا ز اضطرار!

کِلکَش چه‌مسرعی‌ست‌که هردَم هزاربار

از زنگ سوی چین رود، از چین به‌زنگبار!

تقدیرِ صائبش چو قَدَر گشته کامران!

فرمانِ نافذش چو قضا گشته کامگار!

ای‌خسروی‌که حاصلِ دریا و نقدِ کان،

در چشمِ همّتِ تو ندارند اعتبار؛

نقّاشِ صُنع، اطلسِ نُه‌توی چرخ‌را

از بهرِ بارگاهِ تو کرده‌ست زرنگار!

کوهِ بلندمرتبه کز حِلم دَم زند،

بحرِ گشاده‌دل که دهد دُرّ شاهوار؛

تَردامنی‌ست -پیشِ وفای تو- سَرسبُک!

شوریده‌یی‌ست -پیشِ سخای تو- شرم‌سار!

مقصودِ کائنات وجودِ شریفِ توست،

«ای کائنات‌را به‌وجودِ تو افتخار!»*

روزی‌که از خروشِ دلیرانِ رزم‌گاه

دریا به‌جوش آید و گردون به‌زینهار؛

سرهای سرکشان شود آن‌روز پای‌مال،

تن‌های پُردلان شود آن‌روز خاکسار؛

از رعدِ کوس در سرِ گردون فتد طنین،

وَز برقِ تیغ بر دلِ شیران فُتَد شرار؛

پیکانِ آب‌داده کند رخنه در زره،

نوکِ سِنانِ نیزه ز جوشن کند گذار؛

سرها به‌سانِ ژاله فروریزد از هوا،

خون‌ها به‌سانِ سیل درآید ز کوهسار؛

روزی‌چنین‌که کوه درآید به‌اضطراب

(از زخمِ تیر و هیبتِ شمشیرِ آب‌دار)؛

گرد از یلان برآرد و افغان ز پُردلان:

بازوی کامگارِ تو در قلبِ کارزار!

تیغت ز خونِ پیکرِ گردان درآن‌زمان

از کشته پشته سازد و از پشته لاله‌زار!

شاها، عبید، آن‌که ز جان مدح‌خوانِ توست،

هرچند قائل است به‌تقصیرِ بی‌شمار؛

دارد بسی‌امید به‌عالی‌جنابِ تو،

ای هرکه درجهان به‌جناب‌ات امیدوار!

تا آب درگذر بُوَد و باد درمَسیر،

تا کوه‌را سکون بُوَد و خاک‌را قرار؛

وین‌جرمِ نوربخش که خورشید نامِ اوست

چندان‌که گِردِ مرکزِ خاکی کند گذار؛

بادا همیشه جاه و جلالِ تو بر مزید!

بادا مدام دولت و عمرِ تو پایدار!

پیوسته باد رای تو را یُمن بر یمین!

همواره باد عزمِ تو را یُسر بر یسار!

موعظه‌ی اخلاقی برای هنرمندی‌که با فساد به‌شهرت رسیده، مثلِ برشمردنِ فوائدِ گیاه‌خواری برای یک‌گرگِ کهنه‌کار است. (سیّدحسن حسینی)

راستی، کج‌کُلَها، عهدِ تو سخت آمد سست!

رفتی و عهد شکستی، نَبُد این‌کار درست!

رندی و مستی و دیوانه‌گری پیشه‌ی من

شوخی و دلبری و پرده‌دری شیوه‌ی توست!

خاک بر آبِ بقا باد که از آتشِ عشق

یافت خضرِ دلِ من آن‌چه سکندر می‌جُست!

خیزد از یزد چو من فرّخی استادِ سخن

(خاست گر عنصری از بلخ و ابوالفتح از بُست!)

• نمایش‌گاه! (قیصر امین‌پور)

انگار حباب‌را تماشا کردیم،

یا رقص سراب‌را تماشا کردیم؛

در پرده نه طرحی و نه تصویری بود:

تنها خودِ قاب‌را تماشا کردیم!

با من مبند عهد که چون پیچ‌های باغ

هرجا رسیده، رشته‌ی پیوند بسته‌یی!

(سیمین بهبهانی)

شب‌ها که به‌ناز با تو خفتم، همه رفت

دُرها که به‌نوکِ مژّه سُفتم، همه رفت

آرامِ دل و مونسِ جان‌ام بودی

رفتیّ و هرآن‌چه با تو گفتم، همه رفت

(مَهسَتی گنجوی)

برخیز بتا، بیار بهرِ دلِ ما

حل کن به‌جمالِ خویشتن مشکلِ ما

یک‌کوزه شراب تا به‌هم نوش کنیم

زآن‌پیش‌که کوزه‌ها کنند از گِلِ ما

(خیّام)

هنرمند با میوه‌ی درخت یک‌فرق بیش‌تر ندارد: میوه وقتی رسید می‌افتد، هنرمند وقتی افتاد می‌رسد. (سیّدحسن حسینی)

• خواب چهل‌ساله (قیصر امین‌پور)

از خواب چهل‌ساله‌ی خود پا شده‌ام:

گم بوده‌ام و دوباره پیدا شده‌ام!

ای‌حسّ شکوه‌مندِ غم‌گین و شگفت!

امروز چه‌قدر با تو زیبا شده‌ام!

در غم‌ات کاری‌که آهِ آتشین‌ام کرده است

آن‌قدَر دانم‌که خاکسترنشینم کرده است

دولتِ وصلِ تو شیرین‌لب به‌رغمِ آسمان

با گدایی خسروِ روی زمین‌ام کرده است

خاکِ کوی آن بهشتی‌طلعتِ غِلمان‌سرشت

بی‌نیاز از کوثر و خُلدِ برین‌ام کرده است

(فرّخی یزدی)

درویش‌که می خورَد به‌میری برسد!

ور روبهَکی خورَد به‌شیری برسد!

گر پیر خورَد، جوانی از سر گیرد!

ور زآن‌که جوان خورَد به‌پیری برسد!

(عبید زاکانی)

نسیمِ شوقِ تو چون‌گل به‌لرزه‌ام افگند

برابرت سرِ شادی فرود می‌آرم!

ولی چه‌سود، که بی‌التفات می‌گذری

هزارمرتبه گر سر به‌خاک بگذارم…

(سیمین بهبهانی)

من بی میِ ناب زیستن نتوانم

بی‌باد کشید بارِ تن نتوانم

من بنده‌ی آن‌دَم‌ام که ساقی گوید

یک‌جامِ دگر بگیر و من نتوانم

(خیّام)

* این‌رباعی بدین‌صورت به «مَهسَتی گنجوی» هم نسبت داده شده است:

هم مستم و هم غلامِ سرمستانم!

بیزار ز زهد و بنده‌ی ایمانم!

من بنده‌ی آن‌دَمَم که ساقی گوید

یک‌جامِ دگر بگیر و من نستانم!

هنر یعنی شیرجه‌رفتن در یک‌قطره‌شبنم و احیاناً غرق‌شدن در آن! (سیّدحسن حسینی)

وانکرد از کارِ دل چون عقده بادِ مشک‌بوی

گردشی در چینِ آن‌زلفِ پریشان کرد و رفت…

(فرّخی یزدی)

• هرچه شعر گل کنم (قیصر امین‌پور) / برای سیّدحسن حسینیِ عزیزش!

سنگ ناله می‌کند: رود رودِ بی‌قرار

کوه گریه می‌کند: آبشار! آبشار!

آهِ سرد می‌کشد، باد، بادِ داغ‌دار

خاک می‌زند به‌سر، آسمانِ سوگوار

سرو از کمر خمید، لاله واژگون دمید

برگ‌وبارِ باغ ریخت، سبزِ سبز در بهار

از سلاله‌ی سحاب، از تبارِ آفتاب

آتشِ زبانِ او، ذوالفقارِ آب‌دار

باورم نمی‌شود، کی کسی شنیده است:

زیر خاک گم شوند قلّه‌های استوار؟

بی‌تو گر دَمی زنم، هردَمی هزارغم!

روی شانه‌ی دلم، هرغمی هزاربار!

هرچه شعر گل کنم، گوشه‌ی جمالِ تو!

هرچه نثر بشکفم، پیشِ پای تو نثار!

• فرازی‌از قصیده‌ی عبید زاکانی در وصفِ کرمان و مدح جلال‌الدّین شاه‌شجاعِ مظفّری

سپیده‌دَم که شهنشاهِ گنبدِ گردان

کشید تیغ و بر اطرافِ شرق گشت روان

سپهر غالیه‌سا و صبا عبیرآمیز

شمال مِجمَره‌گردان، نسیم مژده‌رسان

طلوع کرده ز مشرق طلایه‌ی خورشید

(چو از بلادِ حبش پادشاهِ ترکستان)

به‌یُمنِ دولت و اقبالِ شاهِ بنده‌نواز

مرا به‌جانب کرمان کشید بخت عِنان

نظر گشادم و دیدم خجسته‌مملکتی،

مقرّ جاه و جلال و مقامِ امن و امان

سوادِ او چو خَمِ زلفِ حور عَنبَربار

هوای او چو دَمِ بادِ صبح مُشک‌افشان

به‌هرطرف‌که روی سبزه‌های او خرّم

به‌هرچمن‌که رسی غنچه‌های او خندان

ز آبِ صافیِ او غبطه می‌خورَد کوثر!

به‌لطفِ روضه‌ی او رشگ می‌برَد رضوان!

گذشته تارَکِ ایوان‌های عالیِ او

ز اوجِ منظرِ برجیس و طارَمِ کیوان!

به‌اعتدالِ جَنان فصل‌های او نزدیک

که ایمن است در او برگِ گل ز بادِ خزان!

همه وضیع و شریف‌اش غریقِ ناز و نعیم

ز یُمنِ مَعدَلَتِ خسروِ زمین و زمان

جهان‌گشای جوان، بخت‌یارِ دولت‌یار،

بلندمرتبه‌ی تاج‌بخشِ مُلک‌سِتان

ستاره‌لشکرِ خورشیدرای کیوان‌قدر،

قضاشکوهِ قدرحمله‌ی زمانه‌توان!

همای همّتِ او طائرِ همایون است

(که روزوشب‌همه بر سدره می‌کند طیران)

ز جود و دادِ تو منسوخ گشت یک‌باره

عطای حاتمِ طائیّ و عدلِ نوشِروان!

جهان‌پناها من آن‌کسم‌که از دلِ پاک

گشاده‌ام به‌وَلای تو در زمانه زبان

ثنا و مدحِ تو خوانم بَرِ وضیع و شریف!

دعای جانِ تو گویم به‌آشکار و نهان!

مرا همیشه سلاطین عزیز داشته‌اند

ز ابتدای صبی تا به‌این‌زمان و اوان

ز حضرتِ تو همان‌چشمِ تربیت دارم

که دیده‌ام ز بزرگان و خسروانِ جهان

به‌کامرانی و دولت هزارسال بزی!

به‌شادمانی و عشرت هزارسال بمان!

تا او چو جام با لبِ بیگانه آشناست

هم‌چون‌سبو، دو دست ز حسرت به‌سر مراست!

گوهر فشاند دیده و تقوای من خرید

تردامنیّ و وسوسه‌ی چشمِ تر مراست!

گوهرفروشِ شهر به‌چیزی نمی‌خرد

اشکی‌که پروریده به‌خونِ جگر مراست

این‌چشمِ خون‌فشان مگرم آگهی دهد!

ورنه کجا ز حالِ دلِ خود خبر مراست!؟

سیمین، شباب، رهگذری‌نغمه‌ساز بود

هردَم به‌گوش، زمزمه‌اش دورتر مراست…

هرگه که دل‌ام فرصتِ آن‌دَم جوید

کز صد غمِ دل با تو یکی برگوید،

نامحرم و ناجنس درآن‌دَم گویی

از چرخ ببارد! از زمین برروید!

(مَهسَتی گنجوی)

گر آمدن‌ام به‌من بُدی، نامدمی

ور نیز به‌خودشدن بُدی کی شدمی

به زآن نبُدی که اندرین کون‌وفساد

نه آمدمی، نه شدمی، نه بُدَمی

(خیّام)

فقط یک‌خفّاشِ حرفه‌یی می‌تواند در وسطِ روز آفتاب‌را منکر شود. (سیّدحسن حسینی)

سایه‌ی سنگ بر آیینه‌ی خورشید چرا؟

خودمانیم، بگو این‌همه تردید چرا؟

نیست چون چشمِ مرا تابِ دَمی خیره‌شدن

طعن و تردید به‌سرچشمه‌ی خورشید چرا؟

(قیصر امین‌پور)

نیست بی‌خود گردشِ این هفت‌کاخِ گِردگـَرد

زآن‌که هر گردنده‌را، ناچار، گرداننده است

(فرّخی یزدی)

تکیه کردم بر محبّت هم‌چو نیلوفر بر آب

اعتبار از پایه‌ی بی‌اعتباری داشتم!

(سیمین بهبهانی)

تا ساخته شخصِ من و پرداخته‌اند

در زیرِ لگدکوبِ غم انداخته‌اند

گویی منِ زردروی دلسوخته‌را

چون‌شمع برای سوختن ساخته‌اند

(عبید زاکانی)

ایّام برآن است‌که تا بتواند

یک‌روز مرا به‌کامِ دل ننشاند!

عهدی دارد فلک که تا گِردِ جهان

خود می‌گردد، مرا همی‌گرداند!

(مَهسَتی گنجوی)

در صومعه و مدرسه و دِیر و کِنِشت

ترسنده‌ی دوزخ‌اند و جویای بهشت

آن‌کس که ز اسرارِ خدا باخبر است

زین‌تخم در اندرونِ دل هیچ نکِشت

(خیّام)

• فرازی‌از قصیده‌ی عبید زاکانی در مدح سلطان جمال‌الدّین شاه‌شیخ ابواسحق اینجو و ایوانی‌که او در شیراز ساخت

نفحاتِ نسیمِ عَنبَربار

می‌کند باز جلوه در گلزار

باز بر یاد می‌دهد دل‌را

شادیِ پار و عشرتِ پیرار

دستِ موساست در طلیعه‌ی صبح

دَم عیساست در نسیمِ بهار

ناسخِ نسخه‌ی صحیفه‌ی باغ

کرد منسوخ طبله‌ی عطّار

روی گل زیر قطره‌ی شبنم

چون عرق‌کرده‌عارضِ دلدار

سبزه مفتونِ طُرّه‌ی سنبل

سرو مجنونِ شیوه‌ی گلنار

غرقه در جوی گشته نیلوفر

زآن‌میان بیدمشک جسته کنار

تا گره زد بنفشه طُرّه‌ی جعد

غنچه بگشاد نافه‌های تتار

سرو و سوسن ز عطفِ بادِ سحر

متمایل، نه مست، نی هشیار

لاله بشکفت و باده صافی شد

ساقیا خیز و جامِ باده بیار!

فصلِ گل‌را به‌خرّمی دریاب!

وقتِ خود را به‌نای‌ونی خوش دار!

دست دَرزَن به‌دامنِ گل و مُل

می‌سُرا هردَمی سنایی‌وار:

«بعد ازین دستِ ما و دامنِ دوست

پس‌ازین گوشِ ما و حلقه‌ی یار»

بر سمن نعره برگشاد تذرو

در چمن نعره برکشید هَزار

شد ز آوازِ طوطی و درّاج،

گشت از ناله‌ی چکاوک و سار؛

باغ پُر پرده‌های موسیقی

راغ پُر لحن‌های موسیقار

بلبل از شاخِ گل به‌صد دستان

مدحِ سلطان همی‌کند تکرار…

• هنگامِ رسیدن (قیصر امین‌پور)

ای‌آرزوی اوّلین‌گامِ رسیدن،

بر جادّه‌های بی‌سرانجامِ رسیدن!

کارِ جهان جز بر مدارِ آرزو نیست!

(با این‌همه دل‌های ناکامِ رسیدن)

دل در خیالِ رفتن و من فکرِ ماندن

او پخته‌ی راه است و من خامِ رسیدن

بر خامی‌ام نامِ تمامی می‌گذارم!

بر رخوتِ درمانده‌گی، نامِ رسیدن!

هرچه دویدم، جادّه از من پیش‌تر بود

پیچیده‌در راه است، ابهامِ رسیدن

از آن‌کبوترهای بی‌پروا که رفتند

یک‌مشت‌پَر جا مانده بر بامِ رسیدن

ای‌کالِ دور از دسترس، ای‌شعرِ تازه!

می‌چینم‌ات، امّا به‌هنگامِ رسیدن!

هرلحظه مزن در که درین‌خانه کسی نیست

بی‌هوده مکن ناله که فریادرسی نیست

شهری‌که شه و شحنه و شیخ‌اش همه مست‌اند

شاهد شکند شیشه که بیمِ عسسی نیست

آزادی اگر می‌طلبی غرقه‌به‌خون باش

کاین گل‌بنِ نوخاسته بی‌خاروخسی نیست

با بودنِ مجلس بُوَد آزادیِ ما محو

چون‌مرغ‌که پابسته، ولی در قفسی نیست

دهقان رهد از زحمتِ ما یک‌نفس، امّا

آن‌روز که دیگر ز حیات‌اش نفسی نیست!

گر موجدِ گندم بُوَد، از چیست‌که زارع

از نانِ جوین سیر به‌قدرِ عدسی نیست!؟

هرسر به‌هوای سروسامانی و ما را

در دل به‌جز آزادیِ ایران هوسی نیست

تازند و برند اهل‌جهان گوی تمدّن

ای‌فارس*، مگر فارِسِ** ما را فرسی*** نیست؟

در راهِ طلب فرّخی ار خسته نگردید

دانست‌که تا منزلِ مقصود بسی نیست…

* فارس: ایرانی

** فارِس (Fâres): اسب‌سوار

*** فَرَس (Faras): اسب تازی

• رفتم امّا… (سیمین بهبهانی)

رفتم امّا دلِ من مانده برِ دوست هنوز!

می‌برم جسمی و، جان در گروِ اوست هنوز!

گرچه با دوریِ او زنده‌گی‌ام نیست، ولی

یادِ او می‌دَمَدَم جان به‌رگ‌وپوست هنوز!

رشته‌ی مهر و وفا شُکر که از دست نرفت:

بر سرِ شانه‌ی من تاری ازآن‌موست هنوز!

تا ز دل ناله‌ی جانسوز برآرم، همه‌عمر

هم‌چو چنگ‌ام سرِ غم بر سرِ زانوست هنوز!

هم مگر عشق حمایت کند و تربیتی

طبعِ من لاله‌ی صحراییِ خودروست هنوز!

با همه‌زخم که سیمین به‌دل از او دارد

می‌کشد نعره که آرامِ دلم اوست هنوز…

قصّاب منیّ و در غمت می‌جوشم!

تا کارد به‌استخوان رسد می‌کوشم!

رسم است تو را که چون کُشی، بفروشی

از بهرِ خدا اگر کُشی، مفروشم…

(مَهسَتی گنجوی)

ای‌کاش که جای آرمیدن بودی

یا این‌رهِ دور را رسیدن بودی

یا از پسِ صدهزارسال از دلِ خاک

چون‌سبزه امیدِ بَردَمیدن بودی…

(خیّام)

جهان‌نمای درستی، دلِ شکسته‌ی ماست

کلیدِ قفلِ حقیقت، زبانِ بسته‌ی ماست

نویدِ صلح و امید آن‌که می‌دهد به‌بشر

سفیرِ خوش‌خبر و پیکِ پی‌خجسته‌ی ماست

مگو چو دانه‌ی تسبیح، از چه پامالیم

که عیب ما همه از رشته‌ی گسسته‌ی ماست

ز قیدوبندِ جهان فرّخی بُوَد آزاد

که رندِ دربه‌در و ازعلاقه‌رَسته‌ی ماست

• فرازی‌از قصیده‌ی عبید زاکانی در مدح سلطان جمال‌الدّین شاه‌شیخ ابواسحق اینجو

به‌یُمنِ مَعدَلَتِ پادشاهِ بنده‌نواز

بهشتِ روی زمین است خطّه‌ی شیراز!

فلک‌مَهابتِ خورشیدرای کیوان‌قدر!

ستاره‌جَیشِ مخالف‌کشِ موافق‌ساز!

فرازِ تخت، چو تو شاهِ کامگار ندید

(سپهر اگرچه بسی گشت بر نشیب و فراز)

به‌عهدِ تو جز نی نمی‌کند ناله!

ز دستِ حادثه جز دف نمی‌کند آواز!

مرا به‌حضرتِ اعلی همین‌وسیله بس است

که من غریبم و شاهِ جهان غریب‌نواز

به‌صدق، ناطقه از جان و دل زند آمین

چو بنده وردِ دعای شما کند آغاز

درین‌زمانه هیچ‌کس خودش نیست

کسی برای یک‌نفس خودش نیست

دلی‌که گردِ خویش می‌تند تار،

اگرچه قدرِ یک‌مگس، خودش نیست

تو دستِ‌کم کمی شبیهِ خود باش!

درین‌جهان که هیچ‌کس خودش نیست

تمامِ دردِ ما همین خودِ ماست

تمام شد، همین و بس: خودش نیست!

(قیصر امین‌پور)

تا کشد زیبارخی بر چهره‌ام دستی ز مهر

کاش چون‌آیینه بر صورت غباری داشتم!

(سیمین بهبهانی)

چندان‌که به‌کارِ خویش وا می‌بینم

خود را به‌غمِ تو مبتلا می‌بینم.

این‌طُرفه که در آینه‌ی دل، شب‌وروز

من می‌نگرم ولی تو را می‌بینم!

(مَهسَتی گنجوی)

می گرچه حرام است، ولی تا که خورَد!

وآن‌گاه چه‌مقدار و کی و با که خورَد!

هرگاه که این‌چهارشرط آید جمع

گر می نخورَد مردم ِدانا، که خورَد!؟

(خیّام)

اگر خفّاش هم باشی، خواه‌ناخواه با حرکتِ زمین به‌گِردِ خورشید می‌گردی! (سیّدحسن حسینی)

ای شعله‌یی از پرتو روی‌ات: خورشید!

روی‌ام ز غم‌ات زرد شد و موی سپید!

از وصلِ تو هرکه بود در جمله‌جهان

برداشت نصیبیّ و منِ خسته: امید!

(عبید زاکانی)

آنی‌که به‌چشمِ عاشقان «آن» است

در منظرِ چشمِ بی‌نظر «این» است!

سیلی‌ست‌که می‌برَد درختان‌را

باران به‌عبارتِ دگر این است!

«این‌هیزم، هرچه خشک‌تر، خوش‌تر!»:

جنگل به‌روایتِ تبر این است!

رفتیم به‌جستجوی زیبایی

در جاده‌ی آینه سفر این است…

(قیصر امین‌پور)

کوه‌کندن درخورِ سرپنجه‌ی عشق است و بس

وَرنَه این‌زور و هنر در تیشه‌ی فرهاد نیست!

یا اسیرانِ قفس‌را نیست کس فریادرس

یا مرا از ناامیدی حالتِ فریاد نیست!

کرده ازبس فرّخی شاگردیِ اهلِ سخن

در غزل‌گفتن کسی مانندِ او استاد نیست!

از من به‌سوی دشمنِ من راه جسته‌یی

نوریّ و در بلورِ دلِ من شکسته‌یی!

(سیمین بهبهانی)

جانا نفسی دور نه‌یی از یادم

دلتنگ مشو گر ز تو دور افتادم

گر آب شود جهان و آتش گیرد

من خاک شوم تا به‌تو آرَد بادم…

(مَهسَتی گنجوی)

افسوس‌که بی‌فایده پَرسوده شدیم

وز داسِ سپهرِ سرنگون سوده شدیم

دردا و ندامتا که تا چشم زدیم

نابوده به‌کامِ خویش، نابوده شدیم

(خیّام)

من برآنم‌که هم‌قیافه‌بودنِ «مرد» با «درد» اتفاقی نیست. (سیّدحسن حسینی)