Gece gecedir. Hafta içi veya hafta sonu olarak ayrılmayı kaldıramaz… Hak etmediği halde bitişik yazılmayı dert edinmeyen o kadar ”-de” varken. Tabi zamanında cuma ve cumartesiden ibaretti ‘bi çıkıp dağıtalım geceleri’. Artık hayatın stresinden midir yoksa çok keyifli olduğumuzdan mıdır bilemem ama, bir kaç gün daha eklene dururken hayatımızdaki dağılan gecelere, Joker No:19 gibi bir mekan parantez içine aldırdı haftanın tüm gecelerini. Kıskanır oldum her akşamını dolu geçiren bu müesseseyi. Hak edip etmediklerine gelecek olursak eğer… Sonuna kadar!

Bilmeyen vardır diye belirtmekte fayda var. Önceleri atari salonu sonrasında ise nargile kafe olan mekanımızın şimdiki atmosferi yakalayabilmesi pek kolay olmamış ama heyecan yapıp tüm tuşlara da basmamış bölümü geçmek için.

Güvenilir kaynaklardan (GK) aldığım bilgiye göre 800.000 TL’yi (eski parayla 800 milyar) aşan bir bütçe söz konusu. Mimari anlayışta bir çok yerde görebileceğiniz brütal ve materyalist etki okunuyor. Onun haricinde çift taraflı kullanılan ve mekanın merkezinde bulunan bar, içeri ilk girişte büyük bir özgüvenle sizi etkilemekten hiç çekinmiyor. Alternatif amaçlara uygun olarak planlanmış oturma düzeni, hemen her modunuza eşlik edebilecek esneklikte.

Peki ya önemli olan iç güzelliği ise?

İçen bilir, kokteylleri enfes. O kadar farklı malzemeyi belli bir seviyede bizlerle buluşturmalarının kolay olmadığı aşikar. GK der ki:

Kokteyl hazırlamakta kullanılan malzemeler özenle temin ediliyor, usülüne göre saklanıp bekleme süre ve şekillerine de dikkat edilerek, şefkatle karışmayı bekliyorlar.

Önerebileceğim çok fazla kokteylleri var. Bu kadar itina gösterdikleri bir konuda, bilinen ve klasikleşen kokteyller haricinde kendilerine özgü reçetelerinin de olması şaşırtmadı, içirtti. (Şaşırtan kısım Az Sonra!) Bunların arasından ”Captain Hook” favorim. Ekşi ve acı-ekşi tadları sevenler hiç tereddüt etmeden sipraiş etsinler.

Böylesi zengin ve kaliteli bir içki menüsüne sahip olan bir yerin mutfağının da bir o kadar iyi olması asıl şaşırtan oldu. Lezzet, sunum, ikram konularında ve sorunlu müşterileri idare edebilmeyle ilgili takdir edilesi bir disipline sahipler. “-Ne içersiniz? -Hiçbişi almyim tişikkir idirim…” İçmek zorundasınız, çünkü içinde tarçın ve bi’ takım çeşitli otlarla sunuma hazırlanan bir sürahi su geliyor. Bardaklara dolduruluyor (ikram).

Facebook sayfalarından

Bunun üzerine bir de anımı anlatayım ikramdan konu açılmışken: yaklaşık 10 kişilik bir rezervasyonumuz var, mekan alabildiğine dolu ve birileri dayanamayıp yalandan konan ”reserved” yazılarından sanıp bizim masamıza oturmuş. Hadi oturdun kalk bari, yok! Neyse bir şekilde sığdık. Mekan mahçup tabi. Sonra ikram olarak bir sürahi su geldi… Takip edenler el kaldırsın; o yemek faslındaydı. Bu şekilde biten bir anıya anı demem ben: Bir şişe şampanya patlattılar sağolsunlar. İnanmayan çok oldu… Yüklenmeyin kendinize.

Tamam yemekler lezzetli, kokteyller on numara, sigara içmek isteyenleri mutlu edecek geniş bir dış mekanı var. Hatta şahsi fikrim mekanın esas kısmı dışarısı. İç mekan daha çok mekanın ‘joker’i gibi (Dış mekanın tek problemi akustik sorunu olabilir. Müziğin seviyesiyle birlikte yükselen muhabbet uğultusu bir süre sonra rahatsız edici oluyor ister istemez.).

Fakat şunu göze almanız lazım: Uzun bir süre sıra bekleyebilir, hatta sıkılıp geri dönebilirsiniz. Özellikle Cuma ve Cumartesi günleri. Siz geri dönmeden ben bir hatırlatma yapayım:  Mekanın barını tasvir etmeye çalışmıştım dilim döndüğünce. Diğer mekanlardan farkını bir kere daha anlayabileceğiniz, keyifli bir bekleme yeri oluveriyor bar önündeki tabureler. Barmenle sohbet edebilir, çok içtiniz ama dediğinde şişeyi getir bana deyip kötü adam kahkahası atabilirsiniz. Yeni insanlarla tanışırsınız belki, kalabalıkta yalnız kalmayı da tercih edebilirsiniz. Tercih demişken müzik seçimleri de size ikinci içkinizi aldırmaya yetecek kadar başarılı.

Yani içeriyi dolu görüp de arkanızı dönüp gitmeyin. Mekanın boş tarafını görmek lazım demiş bir yazar atasözü.

An gelecek, bardağın da boş tarafını gördüğünüzde, gitme zamanınız gelmiş olacak belki de. İşte o an da sanmayın ki umarsızca çekip gidebileceksiniz. Eğer mekan kapanırken çıkmıyorsanız emin olun aklınız-gözünüz kalacaktır arkanızda. ‘Bağzı kızlar…’ var ya hani.. Genellikle buradalar. Anladın sen onu!

…

Her şeyi yazıp mekanın sürpriz yapma hakkını elinden almak istemem tabi. Kötü bir sürpriz yaşamadıkça da mesai sonrası keyifli bir iki bira, iş toplantıları için gürültülü olsa da doğum günleri veya randevu geceleri için sizi tatmin edebilecek bir mekan diyebilirim  özetle.

Tekrar görüşmek üzere…

–

Meraklısına: web | facebook |instagram | ekşi

Tüm ekibe çökmüş olan yaz rehaveti şöyle dursun, sizlere Ramazanda Caz etkinliğinden seçtiğimiz harika bir konser ile merhaba diyoruz.

Fransız piyanist André Manoukian 10 Temmuz akşamı 21:30’da Beyoğlu’ndaki Fransız Sarayı‘nın bahçesinde sahne alacak. Dünyaca ünlü sanatçı, Charles Aznavour ve Gilbert Bécaud gibi isimlerle aynı sahneyi paylaşmış yetenekli bir isim. Manoukian’a konserinde; ünlü cazcı ve vurmalı çalgılar ustası Okay Temiz, Türk-Roman müziğinin olağanüstü virtüözlerinden usta klarnetçi Yarımdünya Hasan, asma davul ustası Hacı Rüstem Çembeli ve zurna virtüözü Ahmet Özden  eşlik edecekler.

Kaçırılmaması gereken bu harika konseri mutlaka ajandanıza not edin. Herkese keyifli bir hafta sonu dileriz.

Biletlere şuradan erişebilirsiniz: http://www.biletix.com/etkinlik/SLRJ4/TURKIYE/tr

1957 yılında Lyon’da doğan Fransız caz piyanisti André Manoukian, Boston’daki saygın müzik okulu Berklee’deki eğitiminin ardından Liane Foly, Charles Aznavour, Gilbert Bécaud, Natacha Atlas, Janet Jackson ve China Moses gibi farklı müzisyenlerle çalıştı.

Türkiye kökenli bir aileden gelen André Manoukian, Ermenistan’ın bayram havasındaki müziklerini tekrardan yorumladığı son albümü Mélanchology’de Kafkasya’nın alaturka davul ritimlerini piyano tınılarıyla bir araya getiriyor. Yelken açtığı bu Doğu rotası, Hazar Denizi’nden Akdeniz’e müziğin sürekli aktığı bir coğrafyadaki halkların kültürleriyle zengin bir alan.  Müzisyenin kozmopolit bir ekiple çıktığı bu müzikal yolculuk, coğrafi ve zihinsel sınırları aşarak dinleyiciye ulaşıyor.

İş Sanat Kibele Galerisinde açılan bu sergi gelini tarafından Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun (isim uzun olduğu için bundan sonra Bedri yazacağım, gücenmece yok) evinde bulunan mektuplara ve hikâyelere odaklanıyor. İlk bakışta çok anlaşılmasa da sergi Bedri Bey’in ilişkileri çerçevesinde sınıflandırılmaya çalışılmış. Akademi dönemi, Mari Hanım ile olan aşk dönemi gibi. Duvarlarda da ressam kişiliğini görüyoruz Bedri Bey’in, gönderilen kısmındaki talihli simaların onun gözünden portreleri var. Bazılarını Sedef ile çok ilginç bulduğumuzu söylemeliyim. Mektuplara bakarken ihmal etmeyin sakın.

Bedri Bey’in çizimiyle Mari Gerekmezyan

Çok sayıda mektubun tasnifi ile oluşan projenin kitabı da var. Ara ara oradan seçtiğimiz kısımları sosyal medyada paylaşacağız. Özellikle magazinsever halkımızın Bedri Bey’in “Karadutum” dediği Mari Gerekmezyan ile olan yasak aşk hikayesine ilgi duyacaklarından hiç şüphem yok. Serginin son kısmı diyebileceğimiz dinleti alanında Bedri Bey’in sesini de duyabileceğiniz aşk yazışmaları insanı bir romantik havaya sokmuyor değil. Eşi Eren Hanım’da serginin bir parçası. İlk tanışmalarında bir odadaki tablolar arasından hangi iki tabloyu beğendiğini sorduğundan onun tablolarını göstermesi Bedri Bey için artı puan olmuştu şüphesiz.

Meslektaş gördüm, hemen çektim

Kitap, mektuplar, zarfları ve dinleti şeklinde özetlenebilecek bu projenin gitmeye değer en önemli özelliği ise mektubun kimlere yazıldığı, kimlerden geldiği. O zamanların ruhunda (zeitgeist) kim varsa tanındık/bilindik diyebileceğimiz bu sergide var: Nâzım Hikmet, Ahmet Hamdi Tanpınar, Fikret Muallâ, Âşık Veysel, Adalet Cimcoz, Orhan Veli Kanık, Necip Fazıl Kısakürek, İbrahim Çallı, Andre Lhoté, Fahrünisa Zeid, Abidin Dino, Reşat Nuri Güntekin, Cemal Tollu, Nurullah Berk veya iş dünyasının önde gelen isimleri Vehbi Koç ve Nejat Eczacıbaşı. Kısacası akademik ve politik açıdan one-man-show yaşamış Eyüboğlu’nun arşivci kişiliği bize o güne dair önemli bilgiler aktarıyor.

Aşık Veysel  için hazırlanan kartın büyütülmüş görseli

Ayrıca Beyoğlu ve özelde İstiklal Caddesinin de Narmanlı Han, Maya Galerisi gibi değerlerle gizli öznesi olduğu bir sergi bu. O zamanın entelektüel girişimlerinin yerini bugün çoğunlukla rantallektüel girişmeler aldı. Galiba sergi gibi yazıyı da nostaljik bir havayla bitireceğim.

“One Man Show”

Pek kağıt kokusu romantiğinden değilimdir aslında, çağlar değişir ve iletişim yöntemleri de buna ayak uydurur. Fakat yazılı duygular, hele hele kâğıda bir ressam eli değdiyse üzerindeki çizimler ki sergilenen zarfları gördüğünüzde anlayacaksınız, çok bir başka etki bırakıyor. LED ekranlar, emojiler çok gelip geçici ve basit ne yazık ki.

Dilerseniz o şaheser zarflardan türetilerek hazırlanan zarf ve kâğıtları kullanarak siz de bir mektup yazabiliyorsunuz. Yazı masası çok havalı bir obje düşünüyorum da hep meslek gereği çizim masası sahibi olmuş birisi olarak bir tane edinsem iyi olabilir. Sadece yazmak için bir yer. Ne yazacağını bilmiyorsanız Levent metrosunda inin ve İş Kulelerine doğru yürüyün…

Zarfları kullanmayı unutmayın!

Meraklısına: web | facebook | twitter

Sergiden bir kare

Vaktimiz kısıtlıydı, Levent İş Kulelerindeki ‘Bedri Rahmi Eyüboğlu ve Çağdaşları: Biz Mektup Yazardık’ sergisinin tanıtım turuna davetliydik ve buna rağmen ‘kırmızı aşığı annesinin hediye ettiği yüz metreden belli olan ceketiyle’ Sedef’i nasıl ıskaladığımı hala bilmiyorum. Nihayet buluşunca hemen Zencefil ve Parsifal’in olduğu sokağa yol aldık. Epeydir denemek istediğim mekanın önü kalabalıktı ve neyi kaçıracağının henüz farkında olmayan Sedef “Parsifal’de olabilir” diyerek geç kalmayalım mesajını ekmek arası yapıp yedirmeye başlamıştı. Bense sadece et satan bir dükkan ile vegan bir mutfağın bu kadar yakın olması ne kadar komik diye düşünmekle meşguldüm.

Hava çok güzel, bir türlü açık yakalayamadığım yılların esnaf lokantası hâlâ kapatmamış. Gayet mutluyum. Tam o sırada garson “Köfte bitiyor gerisi pakete mi?” diye seslendi içeri ve ekledi: “Bekleyenleri alayım mı bitti mi?” Biz kapı önünde sergiye gideceğiz diye soğansız olmasına bile karar vermişiz, hayaller kurmuşuz; elalem piyazları gömmüş taze çıtır ekmekle metali parlatıyor buna katlanamazdım. “Abi orda boş yer var sanki?” diye girişimlere başlamıştım ki bizi içeri davet eden vücut hareketini sergiledi… ve köfte bitti. Saat öğlen iki.

Methini çok duydum, erken bittiğini de. Fakat iş-güç arasında yakalamak için yolumu değiştirdiğim bu mekanı bir türlü açık yakalayamadım. Bu köklü esnafların karnı tok halleri hoşuma gidiyor ama öğlen öğlen dükkan mı kapatılır yahu! Her kepenkle yüzleşmemde midemdeki beklenti artıyordu.

Masada beklerken dükkanı baştan aşağı inceliyorum. Kapandığı gün beni hüzne boğan dedemin dükkanına çok benziyor. Tavandan sarkan vantilatör, masalar ve ızgara düzeni ile çocukluğumdan kalma gerçek bir köfteci. Bir de kolalar cam şişelerde gelse tam olacaktı.

Nihayet beklenen köfte de geldi. Şekli tombul ve yuvarlak. Hafif sulu diyebileceğimiz kıvamda, yağlı ama rahatsız etmiyor nasıl desem lezzet damlıyor. Öyle anlamsız baharat şöleni yok, et var. Gayet iyi pişmişinden. Gözümüz döndüğü için bir buçuk söylemiştik porsiyonda ne geleceğini bilmeden; ama 6. köfteyi yuttuğumuzdaki bakışmamızda konuşmadan aynı cümleyi kurduk gibi: “1 porsiyon normal insanlar için yeterliymiş” Haberiniz olsun.

Karnımız tok, gözümüş doymuş halde ayrılırken farketttiğim, buranın karşı köşesine köfteci açıp sinek avlayan aç gözlüye sesleniyorum: Git bir sor bakalım adamlara haftasonu açıklar mıymış?

Kayıtlara da geçsin lütfen son paragrafım: Bir gün ben de böyle bir dükkan açacağım. İsim benzerliğinden dolayı değil. Bana adını veren dedem köfteciydi (Yeşilçam’da bile görünmüşlüğü var), annem artık her yerde gördüğünüz Ramiz Köfte’nin memleketi olan Akhisarlı. Anlayacağınız köfteye genlerden gelen özel bir ilgim var. Herşeyden öte… İnsanları doyurup, mutlu edip; öğlen ikide dükkanı kapatsam fena mı?

Meraklısına: ekşi

Türkiye için Psikoterapi Vakti: Onlar

Geçtiğimiz Çarşamba günü İpek Duben’in Türkiye’deki “öteki” algısı üzerine hazırladığı video enstalâsyonunu görmek için SALT Galata’daki basın ön gösteriminde soluğu aldım. Çeşitli cinsel yönelimlere, etnik kimliklere ve inançlara sahip insanlarla yapılan mülakatlardan oluşan eser Türkiye’nin büyük yaraları ile yüzleşmesi için bir kapı açıyor. Kendilerini devlet ve toplum tarafından makbul vatandaş olarak hissedemeyenler büyük bir içtenlikle hikâyelerini anlatıyorlar.

Ermeni olmak ne demek sahi? Peki, Kürt olmak?  Lezbiyen olmak mesela? Ya da kafamda empatisini bir türlü kuramadığım kocası tarafından ölümüne dövülen bir kadın olmak? İşte Onlar bu kez karşınızdalar size bir kitap sayfasından ya da makaleden seslenmiyorlar yüzünüze bakıyor ve anlatıyorlar neler hissettiklerini, nelere tanık olduklarını…

Söyleşi pratiği kendi içinde çok farklı bir dinamiğe sahip, aslında biraz tehlikeli de buluyorum çünkü ortaya çok içten bir şey de çıkabilir tam tersi tamamen yönlendirilmiş ve yapay bir şey de. İnsanın tabiatı zaten böyle; yalnızken olduğumuz kişi ile bir özne ile muhatap olduğumuz an dönüştüğümüz kişi elbette aynı değil lakin mühim olan bu iki mevcudiyet arasındaki mesafeyi olabildiğince kısaltmak. Burada bir de kameraya konuşuyor olmanın gerginliğini göz önünde bulundurmak gerekiyor. Kimi zaman politik doğruculuk adına, kimi zaman kendiniz bile anlayamadan karşınızdakinin entelektüel birikiminden duyduğunuz kaygı ile makul olanı yapmak için inanmadığınız şekilde cevap verebilirsiniz sorulara. İpek Duben’in sanırım bu çalışmadaki en büyük başarısı söyleşi pratiğinde tezahür eden sorunları aşarak konuştuğu kişilerle o samimiyet köprüsünün kurabilmiş olması. O sebepten karşımızda suni olmaktan çok uzak içten bir iş var.

İzlerken uzun bir terapide gibi hissediyorum kendimi, işte diyorum bu Türkiye için Psikoterapi vaktinin geldiğinin bir işareti. Artık gerçekten kendi toplumsal bilinçaltımızla yüzleşmemiz ve görmezden geldiklerimizi konuşmaya başlamamız gerekiyor. Yoksa bu ülkenin ergenliği bitmek bilmeyecek, yoksa biz kendimizi asla gerçekleştiremeyeceğiz.

Tanıdığım herkesin bunu görmesi gerek diye düşündüm SALT’tan ayrılırken çünkü bence hepimizin böyle bir sarsıntıya ihtiyacı var. En tutucu muhafazakâr kesimden, kendini en liberal ve açık fikirli olarak tanımlayan kesime kadar herkesin buna çok ihtiyacı var. Çünkü yaralar konuşarak iyileşecek, bizler tarihimizle ve hatta geçekte kim olduğumuzla konuşarak yüzleşeceğiz. Bu çalışma ne kadar kişiye ulaşacak bilemiyorum ancak toplumumuz için çok önemli bir adım olduğunu biliyorum.  Onlar 28 Haziran’a kadar SALT Galata’da görülebilir.

İpek Duben’in “yabancı”, “öteki” ve “onlar” kavramlarına ilgisi, kartpostal ve videodan oluşan What is a Turk? (2003) enstalasyonunun da ana teması olan, “Batı’nın Türklere bakışı ve ön yargıları” konusunda araştırma yaptığı dönemde başladı. Sanatçının multimedya enstalasyonları ile resim, sanatçı kitabı ve videoları, hafıza, kimlik, cinsiyet ve göç kavramlarına odaklanır. Son olarak, Poetry and exile: contemporary art from the Middle East sergisinde (British Museum, Londra, 2014) işleri sunulan Duben, yakın zamanda 13. İstanbul Bienali’nin (2013) yanı sıra, İstanbul Modern (2011 ve 2009) ve The National Museum of Women in the Arts’ta (Washington D.C., 2010) gerçekleştirilen sergilerde yer aldı. Modern ve güncel sanat alanlarında eğitmenlik ve yazarlık yapan Duben’in yayımlanmış kitapları arasında, Seksenlerde Türkiye’de Çağdaş Sanat: Yeni Açılımlar (Esra Yıldız’la birlikte, 2008); Türk Resmi ve Eleştirisi: 1880-1950 (2007) ile Çağdaş Düşünce ve Sanat (Deniz Şengel’le birlikte, 1993) bulunmaktadır.

Meraklısına: web | facebook | twitter |instagram

Hava şansımıza soğuktu ama biz yine de dışarı oturduk. Daha menüler gelmeden içeri taşınınca garson ‘Ben de kaç dakika dayanabilecekler diye düşünmüştüm.’ dedi.

Karnım açtı, menüde öne çıkan yemeklerini daha önce hiçbir yerde yememiştim ama karşımdakine de bırakmak istemiyordum. Tartin yiyeceğim konusunda nettim. Çeşitlerinde de değişen sadece üstündekilerdi. Vejeteryanlar için yeşil bir işaret vardı. Keçi peynirlisinden seçtim, arkadaşım da patates tavuk kızartması söyledi. Tartinler salatayla geldi. Kızartma baharatlıydı ve patatesleri lays gibiydi. Sonuç: Arkadaşım da ben de beğendik.

Yukarıda bu tablo sizi bekliyor.

Gelecek ay doğum günüm olduğu için gittiğim her yere biraz da ‘Burada doğum günü kutlanır mı?’ mantığıyla yaklaştığım için ağızlarını yokladım. Oluyormuş:  Hafta sonları ve doğum günü gibi özel günlerde DJ çıkıyormuş. E doğum günü için yer bakınca yemek yerken alkol menüsünü incelememek olmazdı. İçkileri kaliteli markalardı. Yalnız şarapta değişik bir uygulama izleyip, her ay ayın şarabını seçip o ay onu servis ediyorlarmış. Şansınıza ne gelirse ama önerdiğiniz şarap olursa dikkate alacaklarını düşünüyorum. Ben şu sıralar butik kafelerde gördüğüm ve beğendiğim bir birayı önerdim. Kim bilir bir sonraki gidişimizde menüye girmiş olarak bulabiliriz.

Bu muhteşem tabaklara nasıl ulaşırsınız? İstiklal Caddesi’nde İstanbul Barosu’nun karşısında Postacılar Sokak’ta solda.

Meraklısına: web / facebook / instagram

Bardakta tiramisu gerçeği…

1) GİDİN: ŞIMARIK

Bu mekanın doğum günü Nisan 2015. Evet taze kan daha kırkı çıkmadı ama çok yaramaz bir bebek olacağını ve adından söz ettireceğini düşünüyorum. Küçük Beyoğlu sokakta.Türkçe pop çalıyor ama öyle şarkı sözüne göre el kol mimik hareketi yapan ergenler tarafından henüz keşfedilmemiş olacak ki temiz.

2) DENEYİN: ŞEKER HAMURUYLA KURABİYE KURSU (Atölye Ful)

Tatlıyı çok sevince, öğrenci evinde de her şeyi rahat yapamayınca o kurs senin bu kurs benim geziyorum. Bu kursu da fırsat sitesinden aldık ve yolunu tuttuk. Rengarenk şeker hamurlarıyla kurabiyenin üstüne süzgeç yardımıyla sakal bıyık mı yapmadık, atölyenin hocasının evden getirdiği perde parçalarıyla desen mi yapmadık neler neler… Gidin de evdeki malzemelerden nasıl da pasta süslemesine para vermeden yararlanıyoruz görün derim.

3) DİNLEYİN:DUMAN

En son lise 2’de Çukurova Üniversitesi Bahar Şenlikleri’nde izledim bu grubu. İstanbul’a geldim. Konser mekanları ya çok uzak ya çok pahalı ya da Cuma/Cumartesine denk geliyordu… O günlerde de ben çalışıyordum. Sonunda Beyoğlu’nda Pazara denk gelen bir konserini yakaladım. Garajİstanbul’da 26 Nisan’da… Aynı şarkılara eşlik etmek üzere.

4) İZLEYİN: MANUKYAN

Beyoğlu’nda görev yapan bir sivil polis arkadaşım anlatmıştı hikayesini Manukyan’ın. Genelev patroniçesinin gizemli hayatı ve yaptığı işin aksine bu kadar saygı görmesi ilgimi çekmişti ve hakkında yazılmış bir biyografi anı var mı diye internetten araştırmıştım. Bu hafta internette denk geldim. Bo Sahne’de 15 ve 29 Nisan’da izleyebilirsiniz.

Bu etkinlikleri tüketene kadar Nisan’ın hangi bahara ait olduğuna karar vermesi ümidiyle. Hoşçakalın!

Biraz ilginizi çektiyse ilgimi çeken bazı çalışmaları yorumlamak istiyorum. Kendimce isimlendirecek olursam; İskeleyi, 301’i ve son olarak canlı performansı ele alacağım.

Denize döktük…

İskele’de beni yakalayan bir çok nokta var. 6-7 Eylül olayları ve İstiklal Caddesi ilişkisi, Asurluların “Evini yık, ondan bir tekne yap ve hayat kurtar!” sözü. Salt cümlecikten çok, gerçekten bir tarif olduğunu ve bu tarifi deneyerek gemi yapıldığını Hera Büyüktaşçıyan ile olan sohbetimde öğreniyorum.  Mimari referans olarak tavana yapılan vurgu, önceden ev olarak kullanılan SALT binasının bir anda eserin kendisi olması ince bir görüş. Gıcırdayan iskeleyi ve halıyı anlamayı ise size bırakıyorum. İpucu için paragrafın en başına dönün derim.

%97 biraz fazla olmuş beyler

301 (üçyüzbir) sayısı Türkiye’de yaşamayan birine hiç birşey ifade etmiyor çünkü bu anayasamızdaki bir kanun maddesi. Fransız kalan yerlilerde olabiliyor tabi. Yasemin Hanım bir çok kavramı bir araya getirmiş, sadece kolyedeki taşları değil. Kendi cümleleriyle aktarayım.

Düşünce ve ifade özgürlüğü yolundaki engellerden biri olarak 301. madde, kolyeyi üreten hünerli Ermeni ustalar, kadınların dünya üzerindeki mülkün sadece yüzde 3’üne sahip olması, kadın-mücevher ilişkisi, reklam dünyasında kadın bedeninin kullanılış biçimi üzerine düşünmek bu işin muradını oluşturuyor. Kadının değerinin mücevherle taçlandırıldığı bir gelenek var, düğün-doğum ritüelleri içinde de durum benzer şekilde işliyor. Anadolu’da söylenen bir tekerleme var, oldukça da ironik: ‘Ne kadar usansam da gebelikten, vazgeçmem altın tepelikten…’ Anadolu’da kadın, erkek çocuk dünyaya getirirse, altın tepelik adı verilen bir tür başa takılan takıyla ödüllendiriliyor. Bugün tepelikten ‘Tek taşını kendin mi aldın’a gitsek de, aktörleri değişse de, mücevhere yatırım sürüyor.

Dil boyu: 5 cm

Son olarak Erinç Aslanboğa, Natalie Heller ve Bahar Temiz tarafından sergilenen İz Sürücü isimli performansı beğendiğimi söylemeliyim. Çocukluk anılarını, örneğin okula girişlerdeki etek boyu ölçümleri geçmişlerindeki izler olarak iplerle bir araya getirdikten, hikayeleştirdikten sonra sizi de aralarından geçirip vakaya dahil etmeleri anlamlıydı. Deneyimlemeyi ise size bırakıyorum.

Özetle, yanılmıyorsam bütün sanatçılarının kadın olduğu başarılı bir sergi. Ben çok azını ele aldım, hepsini anlatacak değilim tabi. Her zamanki gibi ücretsiz. Dileğim şu: Yolunuz düşsün, halılar düşmesin…

–

Meraklısına: web | facebook | twitter |instagram

Tiyatro Alesta Nisan’da Erkek Parkı‘nı bu sezon için son kez oynayacak. O yüzden yarın ki gösterimi kesinlikle kaçırmayın derim.

Tamam tamam hemen üzülmeyin canım ayın ilerleyen haftalarında Boş Şehir‘i hem Tiyatro Rampa‘da hem de Emek Sahnesi‘nde izleme şansınız var.

Meraklısına: web | facebook | twitter |instagram | ekşi

Laçin Ceylan ve Nihat İleri’nin kurduğu Bitiyatro’nun ‘Timsahlar’, ‘Kırmızı Siyah ve Cahil’ ve ‘Düğün [Sandık Lekesi]’ adlı oyunları Nisan ayında da seyircisi ile buluşmaya devam ediyor.

TİMSAHLAR

18 Nisan Cumartesi 20:30 Bisahne

30 Nisan Perşembe  20:30 Bisahne

“NEREDEYSE HERYERDE YABANCIYIZ.”

Bitiyatro ilk oyunu “Etna – Bedendeki Kuyu” dan sonra bir kez daha Alman tiyatro oyuncusu, yönetmeni ve yazar Christine Sohn’ un yazıp yönettiği “Timsahlar” ile seyircisinin karşısına çıkıyor. Timsahlar bir adayı bekleyen iki nöbetçinin ilk istilacıları ile karşılaşmalarını konu alıyor.

Yazan ve yöneten: Christine Sohn

Çeviri: Bitiyatro Ekibi (Didem Uşdu Başaran’a teşekkür ederiz.)

Oyuncular: Defne Şener Günay, Fehmi Karaarslan, Nihat İleri

KIRMIZI, SİYAH VE CAHİL

16 Nisan Perşembe 20:30 Bisahne
“HİÇ KİMSE İNSANLIĞINDAN İSTEYEREK VAZGEÇMEZ.”

Bir faciada daha doğmadan annesinin karnında ölmüş bir insan eğer yaşasaydı, nasıl bir hayatı olurdu?

Yazan:  Edward  BOND

Çeviri:  Gülçin Kaya ROCHEMAN

Yöneten:  Fabien Aissa  BUSETTA

Dramaturg: Frédérique  PLAİN

Oyuncular: Laçin CEYLAN, Fatih DOKGÖZ, Fehmi KARAARSLAN

DÜĞÜN [SANDIK LEKESİ]

3 Nisan Cuma 20:30 Bisahne

“EVİN HER YANINI SARAN BİR KOKU VAR;  ALMIYOR MUSUN KOKUYU?”
Düğün (Sandık Lekesi); aile miraslarını yıllardır taşımaktan yorgun düşmüş bir kadın ve bir erkeği konu alıyor.

Yazan: Polat Niloğlu

Rejisör: Nihat İleri

Hareket ve Dans: Sibel Sürel

Oyuncular:  Defne Şener Günay, Sefa Tantoğlu, Laçin Ceylan, Nihat İleri – İskender Altın
 

Biletler Biletix ve sahne gişelerinde

www.bitiyatro.com

Bisahne

Kumbaracı Yokuşu, Camcı Fevzi Sok. 34/A Beyoğlu, İstanbul
 0212 244 02 47 / 0533 425 60 40 / 0532 262 49 29
info@bitiyatro.com, bitiyatrobisahne@yahoo.com

Meraklısına: web | facebook | twitter | ekşi