Wspólną cechą tych programów jest to, że domyślnie nie da się ich zainstalować w serwerowych wersjach systemu Windows. Nie jest to jednak niemożliwe – większość z nich działała pod takimi Windowsami bezproblemowo, przeszkodą jest tylko instalator całego pakietu – instalki poszczególnych programów już nie sprawdzają wersji Windowsa.

Można próbować je skopiować z innych komputerów, gdzie zainstalowaliśmy już dany program, lub też wydobyć je z instalatora całego pakietu. Poniżej przedstawiam tę drugą metodę.

Domyślnie z Internetu pobieramy instalator sieciowy (wlsetup-web.exe), nam jednak będzie potrzebna pełna wersja instalatora (wlsetup-all.exe). Zajmuje ona 132 MB i zawiera w sobie wersje instalacyjne wszystkich programów z serii Live Essentials.

Instalator ten możemy pobrać w następujący sposób:

1. Wchodzimy na stronę download.live.com, z listy rozwijanej po prawej stronie wybieramy odpowiednią wersję językową i klikamy przycisk “Pobierz”.
2. Anulujemy pobieranie – pobrałby się niepotrzebny nam instalator sieciowy.
3. Na nowo wyświetlonej stronie klikamy przycisk “Spróbuj ponownie”, co spowoduje pobranie pełnej wersji instalatora.

Do wyciągnięcia instalek poszczególnych programów będzie nam potrzebny edytor zasobów aplikacji – u mnie najlepiej się sprawdził XN Resource Editor i właśnie jego użyjemy.

Interesująca nas gałąź

Po otwarciu w edytorze zasobów ściągniętego pliku wlsetup-all.exe, z lewej strony pojawi nam się drzewko z jego zawartością – nas najbardziej interesuje gałąź PACKAGE – to tam zawarte są instalki poszczególnych programów.

Każdy składnik pakietu ma w niej swoją oddzielną gałąź, a sam umieszczony jest w elemencie Language Neutral tej gałęzi. Nazwę programu instalacyjnego znajdującego się w gałęzi znaleźć możemy w wyświetlanej po prawej stronie zawartości elementu Language Neutral, a dokładniej od bajtu 0x55 (czyli piątego znaku w piątej linijce) tej zawartości:

Poszukiwana nazwa

Gdy już zlokalizujemy interesujący nas plik, na danym elemencie Language Neutral klikamy prawym przyciskiem myszki i z menu kontekstowego wybieramy opcję Export Resource. Plik zapisujemy z rozszerzeniem CAB. I voila – po rozpakowniu CABa dostaniemy upragnioną instalkę.

Jako że osobiście korzystam z Heyah, skupię się na ich doładowaniach – ceny doładowań w innych sieciach również są tańsze niż wynika to z ich nominalnej wartości.

Jest na prawdę tanio. Przykładowo doładowania o wartości 20zł można nabyć za około 18-19zł. W chwili, gdy piszę te słowa 20zł można kupić najtaniej na Świstaku – płacimy 89,4 grosza za złotówkę. Troszkę drożej jest na Allegro – 90gr/1zł. Najtańsze doładowanie o wartości 50zl można nabyć na Allegro za 44,99zł (89,98gr/1zł), na Świstaku natomiast za 44,49zł (88,98gr/1zł).

Czasami można też trafić na prawdziwe okazje. W chwili obecnej możemy kupić (jeszcze dwa doładowania zostały) doładowanie o wartości 5zł za 3,5zł (70gr/1zł). Kiedyś kupiłem też od użytkownika atemek doładowanie o wartości 25zł za 19,9zł (79,6gr/1zł).

Zastanawiające jest to ile w takim razie płacimy za rozmowę operatorowi, a ile pośrednikom. Biorąc pod uwagę cennik Allegro oraz fakt, że sprzedający jeszcze na tym zarabia, operator dostaje około 60-85% ceny, jaką płacimy za doładowanie. Ciekawe ile procent dostaje niewirtualny pośrednik, na przykład sklep – ktoś z Was coś wie na ten temat?

Myślę więc, że warto jest kupować doładowania jak najtaniej. Po co napychać kieszenie pośrednikom – operator i tak swoje zarobi.

Przede wszystkim po prawie czterech latach zakończyłem obecną pracę – krótkie wakacje i trzeba będzie znaleźć coś ciekawego do roboty. No i zyskownego – kredyt do 64. roku życia mobilizuje. Myślę, że nowe otoczenie, nowi ludzie oraz nowe wyzwania dobrze mi zrobią. W końcu przez ostatnie cztery lata klepałem ciągle jeden system. I wystarczy.

Trzeba będzie się także w końcu wziąć za siebie. Myślę tutaj o nauczeniu się zarządzania czasem, lepszej organizacji pracy (chcę poznać i zacząć używać GTD) i przede wszystkim jak motywować się do różnych rzeczy – tego chyba najbardziej mi brakuje.

Kolejna sprawa to nałogi: wytrwać w niepiciu i rzucić palenie. Tylko coś do tego drugiego brak mi motywacji. Trzeba było nie zaczynać palić po sześciu latach niepalenia…

Wreszcie last but not least życie osobiste. Trzeci krzyżyk na karku, chyba najwyższy czas na ustatkowanie się. Przydałoby się też więcej czasu poświęcić na zainteresowania (zacząć znowu żeglować) oraz znajomym.

Poniżej lista postanowień noworocznych:

• wytrwać w niepiciu,
• rzucić palenie,
• związać się z kimś,
• schudnąć – przynajmniej powrócić do wagi sprzed poprzedniego schudnięcia,
• nauczyć się pisać bezwzrokowo na klawiaturze,
• nauczyć się i zacząć stosować GTD,
• więcej się ruszać – przynajmniej chodzić codziennie na spacery dookoła  Błoni.

Na koniec parę ciekawych artykułów o postanowieniach nie tylko noworocznych. Polecam.

• Postanowienia na Nowy Rok
• Jak w końcu dotrzymać postanowień noworocznych?
• Jak stawiać sobie cele, które osiągniesz, część pierwsza i druga
• Niedzielne linki: nowy rok – linki do anglojęzycznych materiałów o postanowieniach noworocznych
• Postanowienia Noworoczne

Zarówno temat spotkania, jak i osoba gościa wydaje mi się bardzo ciekawa. Założył On bowiem jedną z większych polskich firm informatycznych, która została w 2000 roku przez Światowe Forum Ekonomiczne w Davos uznana za jednego z pionierów technologii przyczyniających się do poprawy warunków ekonomicznych i gospodarczych na świecie.

Mnie – jako osobę z branży – temat ten interesuje szczególnie. Zawsze warto jest rozszerzać swoje horyzonty, zwłaszcza gdy mamy możliwość posłuchania o doświadczeniach osoby, która odniosła sukces, a taką bez wątpienia jest profesor Filipiak. Wiedzy nigdy za wiele.

Oprócz plansz z różnymi informacjami na temat akceleratora, są tam także stanowiska, na których prezentowane są eksperymenty z  fizyki cząstek elementarnych, oraz zjawiska zachodzące w LHC. Można się przykładowo dowiedzieć i zobaczyć jak zmierzyć prędkość światła za pomocą kuchenki mikrofalowej (sic!).

Byłem tam dzisiaj i bardzo mi się podobało. Nie zdążyłem obejrzeć wszystkiego, tak więc w weekend wybieram się tam dokończyć  zwiedzanie.

Mapka z lokalizacją A-0

Jest jednak na to prosty sposób. W języku angielskim został on opisany na forum, ja tutaj przedstawię trochę rozszerzoną polskojęzyczną wersję.

Okienko, skąd kopiujemy potrzebny nam adres

Po prostu zamiast wykonywać opisaną w pomocy procedurę, wystarczy samodzielnie do wpisu dodać element . Podajemy w nim adres mapy, którą chcemy umieścić. Aby go uzyskać należy należy kliknąć łącze Link w prawym górnym rogu mapy, a następnie kopiujemy sobie gdzieś kod znajdujący się pod „Wklej kod HTML do swojej strony internetowej”. Należy z niego skopiować adres zawarty w atrybucie src (to co jest po src=”, oczywiście bez końcowego cudzysłowu) i wkleić do elementu w naszym wpisie.
Możemy również wpłynąć na rozmiar wyświetlanej mapy. W tym celu do adresu dodajemy &w=300&h=300, gdzie w to szerokość a h wysokość.

Warto także skorzystać z opcji „Dostosuj mapę do wklejenia i wyświetl jej podgląd”. W nowo otworzonym okienku można dostosować stopień powiększenia mapy (zmienia się wtedy adres mapy) oraz jej wymiary. Gdy wszystko ustawimy tak, jak chcemy, postępujemy analogicznie jak wcześniej.

I to wszystko, mapa gotowa. Niestety nie udało mi się znaleźć sposobu na zmianę „View Larger Map” na wersję polskojęzyczną. Jeśli wiecie jak to zrobić, dajcie znać.

Nie był to mój pierwszy kontakt z tym sportem. Parę lat temu miałem możliwość obejrzenia paru meczy Mistrzostw Świata grupy B, które odbyły się w Katowicach oraz moim rodzinnym Sosnowcu. Tata dostał z pracy darmowe bilety, szkoda było więc nie iść.

Poniżej parę moich wrażeń z dzisiejszego meczu wieczoru.

Przede wszystkim atmosfera w hali. Obawiałem się trochę tego wyjścia, wszak wszędzie się słyszy o kibolach i ich „wyczynach”. Na szczęście były one bezpodstawne. Nic złego nie działo się zarówno w samej hali, jak i jej otoczeniu. Kibice zajmowali się dopingowaniem drużyny, a nie robieniem burd. Widziałem paru kilkuletnich brzdąców z rodzicami i myślę, że spokojnie można zabrać na taki mecz dzieci, bez obawy że coś się Im stanie. Spotkać można jednak było agresywne zawołania, czy też zaśpiewki w stylu: j***ć Stoczniowca, oraz po – zdaniem widzów niesprawiedliwej  – decyzji sędziego sędzia ch*j, ty ch**u w opasce, czy też modne po ostatnich Mistrzostwach Europy j***ć sędziego i całą rodzinę jego. Jeśli więc ktoś chce uchronić dzieci przed słuchaniem tego typu wypowiedzi, musi wybrać inną rozrywkę. Generalnie jednak atmosfera w hali podobała mi się.

Jeśli chodzi o sam sport, moim zdaniem jest on znacznie ciekawszy od piłki nożnej. Pole gry jest mniejsze, przez co całe widowisko jest znacznie dynamiczniejsze. Niebagatelną rolę odgrywa tu także fakt, że w hokeju liczba zmian jest nieograniczona, przez co dynamika akcji zwiększa się. Nie oglądamy tutaj – jak to jest w przypadku piłki nożnej i niestety naszej reprezentacji narodowej – grupki zmęczonych facetów, którym nie chce się już biegać. Nieraz w trakcie meczu miałem kłopoty ze zorientowaniem się, gdzie aktualnie znajduje się krążek. Hokej jest także sportem kontaktowym, co dodaje widowisku atrakcyjności.

Oceniając ten konkretny mecz, mam wrażenie (piszę to z pozycji laika), że drużyna gości – pomimo przegranej w dogrywce – przez cały mecz grała dobrze i reprezentowała lepszą postawę niż gospodarze.

Pora na parę uwag technicznych. Cena biletu wynosi 10zł, nie wiem czy są bilety ulgowe, za stary na nie jestem. W hali jest po prostu zimno, tak więc polecam ciepło się ubrać. Grube skarpety, czapka i rękawiczki wydają mi się niezbędne. Ja czapki i rękawiczek nie miałem, przez co zmarzłem. Polecam także wziąć ze sobą coś ciepłego do picia w termosie – mecz hokejowy trwa trzy tercje po 20 min czasu gry i w przypadku sporej ilości przerw może sporo się przedłużyć. Na terenie hali można było kupić coś ciepłego do picia – kawa z automatu 2zł, herbata malinowa, także z automatu 1,5zł, herbata sprzedawana na stoisku 2zł – ale domowe jak wiadomo jest lepsze i tańsze. W automacie była dostępna także gorąca czekolada (2zł), nie polecam jej jednak. Była ona za bardzo rozwodniona i bez smaku. Dostać można było jej wersję mocną (mniejsza porcja, 1,5zł bodajże), nie próbowałem jej jednak, zraziłem się. Można także było tam kupić coś na ząb – kiełbaski z rusztu i hot dogi. Z tej oferty nie skorzystałem, tak więc nie znam cen.

Niebieska nyska w akcji
©Witold Odrobina, RMF FM

Po meczu poszedłem sobie na znajdującą się w pobliżu, słynną już nie tylko w Krakowie (zagrała w filmie „Anioł w Krakowie”) kiełbaskę z Niebieskiej Nyski. Jest to typowa kiełbasa z rusztu, dość sporych rozmiarów. Od innych tego typu posiłków różni ją to, że jest przygotowana nad drewnem – jak mi powiedział Pan z obsługi – z drzew owocowych i buku. Zestaw z bułką oraz musztardą i/lub keczupem kosztuje 7zł, czyli jak na Kraków w normie. Smakowo nie zauważyłem jednak większej różnicy pomiędzy tą a innymi kiełbasami z rusztu, które jadłem. Jeśli jednak jesteście w nocy w tych okolicach i macie ochotę na coś ciepłego, śmiało możecie spróbować. Myślę że jest to lepsze rozwiązanie niż jakiś hamburger, czy inny fastfood.

Podsumowując dzisiejszy wypad uważam za udany. Mecz mi się podobał i mogę śmiało tę formę rozrywki polecić  tym, którzy hokejem specjalnie się nie interesują – zawsze warto spróbować czegoś nowego. Ja się w przyszłości na pewno na kilka meczy wybiorę.

PS Poniżej zamieszczam mapkę z przybliżoną lokalizacją Niebieskiej Nyski:

PS2 Autorem użytego obrazka hokeisty jest Kriss Szkurlatowski.

Ważna sprawa: biuro, o którym piszę ma stronę internetową o adresie www.cyklotramp.com. Pod adresami http://www.cyklotramp.pl i http://www.cyklotramp.com.pl znajdują się strony zupełnie innego biura. Osobiście uważam, że wykorzystanie domen z nazwą innego biura podróży o tym samym profilu działalności jest nie fair – sami oceńcie zachowanie konkurencji…

Ale wróćmy do samego wyjazdu. Zbiórki były w dwóch miastach: Krakowie oraz Katowicach. Ze sobą należało wziąć oczywiście rower (jeśli ktoś nie miał własnego, lub nie chciał go brać, można było wypożyczyć rower z biura, za bodajże 200zł) obowiązkowo kask, namiot, śpiwór, karimatę oraz jeden duży plecak lub torbę i bagaż podręczny.

Można było także wziąć pudełko (karton itp.) np. na prowiant, o wymiarach nie większych niż 40 cm na bok – nikt jednak go nie mierzył. Jeżeli chcemy wykorzystać tę możliwość do przechowywania prowiantu, dobrze jest zabrać ze sobą lodówkę turystyczną zamiast pudełka – można nabyć takie (np. na Allegro), które mieszczą się w tych wymiarach.

Jeśli chodzi o Chorwację i namiot, jest tam zazwyczaj na tyle ciepło, że można spać pod gołym niebem (oprócz oczywiście dni deszczowych). Jako że jest to wycieczka objazdowa – każdy nocleg w innym miejscu – jest to rozwiązanie dość praktyczne – nie trzeba każdego ranka składać namiotu.

W ofercie biura są także wycieczki z noclegami w pensjonatach lub domkach kempingowych – dla tych, którzy nie lubią spać pod namiotem.

Jazda na miejscu

Podczas wycieczki jeździ się „na lekko” – główny bagaż pozostaje w busie – bierzesz ze sobą tylko to, co uważasz za potrzebne. Sam bus przemieszcza się pomiędzy zaplanowanymi miejscami noclegu. Nie jeździ on za grupą, jednak co pewien czas podczas jazdy są organizowane postoje przy busie – dobry moment na zabranie lub pozostawienie w nim ekwipunku. Oprócz tego, w przypadku gdy nie masz danego dnia ochoty lub siły jechać na rowerze, możesz przebyć etap busem.

Zazwyczaj na tej samej wycieczce prowadzone są dwie grupy – łatwiejsza i trudniejsza. Na stronie biura opisane są one jako dwie osobne wycieczki (w przypadku Chorwacji „Dookoła Istrii” oraz „Chorwackie wyzwanie”), lecz miejsca noclegu są te same – bezproblemowo można się przenosić pomiędzy grupami. Ja osobiście tak robiłem – część trasy przejechałem z grupą łatwiejszą, a część z trudniejszą. Grupa trudniejsza ma oczywiście szybsze tempo i mniej przerw w trakcie. Zwiedza ona jednak ciekawsze, trudniej położone miejsca.

Obie grupy są prowadzone przez pilotów, pełniących jednocześnie rolę pomocy technicznej podczas jazdy. Mnie osobiście bardziej się podobało pilotowanie łatwiejszej grupy. Przykładowo w jednym dniu, gdy jechałem z grupą trudniejszą nie było ani jednego dłuższego postoju na posiłek! Były tylko krótkie postoje na uzupełnienie zasobów wody. Jeden z nich był przy cmentarzu – wodę nabieraliśmy z kranu z wodą do podlewania kwiatków. Należy jednak zauważyć, że chorwacka kranówka jest zdatna do picia – bardzo często ją tam piłem (chociaż tylko raz z cmentarza ) i nie miałem żadnych sensacji żołądkowych.

Wracając do tego etapu w trakcie jazdy parę razy prowadzący mówił, że jeszcze parę, paręnaście kilometrów i zrobimy sobie postój na posiłek. W ten sposób dojechaliśmy do końca. A nie był to łatwy odcinek – dużo podjazdów chorwackimi serpentynami. Jak mi później wytłumaczył, podczas powrotu do Polski, na trudnej  trasie dłuższe postoje robi się gdy grupa „piska”. Jeśli nie „piska” to jedzie się dalej…

W zasadzie funkcją postojów na trudniejszej trasie jest zebranie grupy w kupę. Wygląda to tak, że w chwilę po przyjeździe ostatniego rowerzysty grupa rusza dalej. Więc jeśli jedziesz ostatni, to w zasadzie nie masz przerw. Zauważyć  jednak należy, że grupie taki sposób jazdy odpowiadał – gdyby większość grupy chciała, to postoje za pewnie byłyby dłuższe.

Sprawa z postojami wygląda zupełnie inaczej w grupie łatwiejszej. Postoje na zebranie grupy są dłuższe – nawet ci, którzy przyjechali ostatni mają czas żeby odpocząć. Postoje także są znacznie częstsze. Nie ma problemu także przekonanie prowadzącego do zrobienia nieplanowanych przez niego postojów. Na przykład w mijanej właśnie knajpce.

Atrakcje podczas jazdy

Podczas jazdy jest także czas wolny na zwiedzanie przejeżdżanych miejscowości. Wśród nich są m.in. Novigard, opuszczone miasto Dvigrad, Pula (doskonale zachowany rzymski amfiteatr i łuk triumfalny), rezerwat Kamenjak, czy też twierdza Pazin.

Podczas postoju pilot krótko opowiada gdzie jesteśmy, co warto zobaczyć,  a następnie jest czas wolny na zwiedzanie, jak i zjedzenie czegoś. Oprócz tego powiedziane było, żeby na każdy przejazd wziąć ze sobą akcesoria do kąpieli, gdyż będą przerwy na popływanie. Przerwa taka była podczas całej wycieczki była tylko jedna… Ale chyba i tak warto było ze sobą wozić kąpielówki i ręcznik – nie wiadomo kiedy taka przerwa się wydarzy. Być może podczas innych wycieczek na tej trasie okazji na poplażowanie było więcej.

Inną atrakcją na początku wycieczki była sponsorowana przez organizatorów przerwa u miejscowej babci na wino i rakiję własnej produkcji. Na stole pojawiło się kilka zasponsorowanych butelek wina, pod koniec była tez mała degustacja rakiji. Oprócz tego objedliśmy babcię z rosnących winogron. Ogólnie było miło i sympatycznie.

Wieczorne atrakcje

Na miejsce przyjeżdżaliśmy  tak gdzieś koło 17tej, więc wieczory można było spędzić na integracji z grupą. Kempingi, na których spaliśmy można podzielić generalnie na dwie kategorie: leżące w pobliżu jakiegoś miasteczka (tych było więcej) lub nie. W pierwszym przypadku zazwyczaj wieczorem wychodziliśmy na miasto, najpierw pozwiedzać, a potem integrowaliśmy się w jakiejś knajpce.

W przypadku drugiej opcji integracja odbywała się na terenie kempingów. Zazwyczaj były na nich jakieś knajpki, gdzie można było się pobawić, oprócz tego zawsze było można iść nad morze.

Trzeba było tylko pamiętać, że następnego dnia rano znowu wsiadamy na rower – nie można było przesadzać.

Podsumowanie

Generalnie jestem zadowolony z tego wyjazdu. Pierwszy raz brałem udział w jakiejkolwiek wycieczce rowerowej, tak więc osobiście nie mogę porównać tego wyjazdu z ofertą konkurencji.

Było jednak z nami parę osób, które wcześniej uczestniczyły w obozie rowerowym organizowanym przez inne biuro podróży. Z tamtego wyjazdu nie byli zadowoleni – niektórzy składali wnioski o odszkodowania, jeden z nich (z wykształcenia prawnik) sądowo nawet uzyskał zwrot całej należności za wycieczkę. Na ten wyjazd się nie skarżyli – tak więc w porównaniu z ofertą konkurencji oferta Cyklotrampu wygląda całkiem nieźle. Ja w każdym bądź razie nie narzekam i nie spotkałem się z narzekaniami innych uczestników wyjazdu.

Jeśli chcecie się dowiedzieć coś więcej to pytajcie w komentarzach. W miarę swoich skromnych możliwości postaram się pomóc.

Na koniec mała uwaga o Chorwacji: w kraju tym na kempingach można  spokojnie zostawić nieprzypięty rower, bez obawy o to, że zniknie. W Polsce niestety to nie do pomyślenia…

Jest to wszystko jedna wielka ściema. Żeby się o tym przekonać wiele nie trzeba. Wystarczy tylko sobie wyświetlić źródło tej strony. Przy samym końcu znajdziemy ciekawy komentarz:

<!– Kobieta na zdjęciach to rosyjska gwiazda porno (http://www.pornbb.org/viewtopic.php?p=716860#716860) <br />
Ta strona to tylko tłumaczenie angielskojęzycznej http://www.ihateyoujulia.com <br />
Treść tej strony jest fikcją literacką! Nie ma żadnego Tomka, ani Oli! :P<br /> –>

Tak więc nie rozsyłajcie tego linku dalej. Jeżeli macie ochotę pooglądać sobie bardziej roznegliżowane zdjęcia „Oli”, to znajdziecie je w linku z komentarza i nie tylko – wszak to aktorka porno.

Ciekawa jest jeszcze jedna sprawa. Na stronce tej jest link do testu IQ. Rozwiązać go można za darmo, natomiast żeby poznać wyniki należy wysłać smsa za bagatela 23,18 zł. :-0 Oczywiście informacja o cenie smsa jest małymi literkami na dole strony… Ktoś sobie za pewne wymyślił ciekawy sposób na zarobienie paru groszy. Jak twierdzi polski jak i zagraniczny WHOIS, dziwnym trafem obie to domeny zostały zarejestrowane poprzez  tego samego rejestratora i w obu przypadkach nie można sprawdzić osoby, która daną domenę zarejestrowała. Przypadek? Możliwe, chociaż wątpię…

Spróbuję popisać tochę o życiu prywatnym, swoich odczuciach i przemyśleniach na różne tematy, programowaniu, Internecie, generalnie o wszystkim, co mi przyjdzie do głowy.