Mikołaj Łukasik

Spirit Caverns

2015-05-12T01:03:00.000+02:00

Przy okazji rozmawiania z przyjaciółką przypomniałem sobie o ciekawym miejscu, które razem odwiedziliśmy w Krakowie. Pub dla graczy SELECT zachęcał fajnym wnętrzem, świetnymi ludźmi w obsłudze no i grami. Teraz zapewne też zachęca i to jeszcze większą ilością atrakcji :-)

Wiedziałem już wcześniej o istnieniu takich lokali, ale SELECT był pierwszym, w którym osobiście napiłem się piwa i zagrałem w Tekkena oraz Mario. Ale chyba najbardziej podobało mi się to, że jak już wypiliśmy, pograliśmy i chcieliśmy wychodzić, zagadała nas obsługa. Rozmawialiśmy o fantastyce (od Kucyków, przez Pottera i Władcę, aż po Grę o Tron) i o grach przez ponad dwie godziny stojąc przy barze :-)

Wtedy właśnie uaktualniłem listę lokali, które chcę otworzyć. Znaczy tak właściwie to wszystkie te lokale są barami, ale w odpowiedniej stylistyce.

Karczma z krasnoludzkim piwem
To chyba mój najstarszy pomysł, bo już w liceum zgadałem się z niskim kolegą z internatu, że założymy taki lokal w stylu tawerny fantasy. On miał zapuścić długą brodę, i siedząc w stroju z epoki cały czas pić piwo, zaciągać wszelakimi gwarami i opowiadać ludziom jakie smoki ostatnio ubił. Ja miałem się zająć łatwiejszą częścią: prowadzeniem biznesu ;-)
Nasze drogi trochę się rozeszły, ale otworzenie lokalu całego w drewnie, z paleniskiem na świnkę, pokojami na piętrze (to zawsze jest piętro — tawerna z pokojami na parterze to nie tawerna!) i piwem z beczek rozlewanym do rogów nadal pozostaje w sferze moich marzeń.

Małpi gaj dla dorosłych
Chyba wszyscy znamy miejsca tego typu — najczęściej w centrum handlowym można znaleźć „zagrodę”, gdzie ludzie robiący zakupy zostawiają dzieci w kolorowym, gąbczastym otoczeniu.
Kulkowy basen, drabinki sznurowe, dmuchany zamek, zjeżdżalnie, huśtawki i karuzele. Wszystko to powiększamy do rozmiarów dorosłych, dajemy możliwość zakupu alko i puszczamy pop z lat dziewięćdziesiątych. Chyba każdy by się skusił na choć chwilę w takim miejscu.

Pub dla graczy
Ze stworzeniem spójnego wizerunku ostatniego lokalu będzie problem, bo gry są niesamowicie różnorodne. Podejrzewam, że każda z sal wyglądałaby trochę inaczej: niektóre związane z fantasy, niektóre z science fiction, a jeszcze inne w stylu retro. Mógłbym nawet część poprzednich dwóch lokali umieścić właśnie w tym :-)
Projektor z wielkim ekranem na ścianie, w różnych salach po kilka konsol, muzyka z mojej kolekcji muzyki z gier oraz ze Spotify, płatności przez aplikacje w telefonach (z achievementami!), partnerstwo ze sklepami z gadżetami / grami dla nagród do turniejów, i tak dalej, i tak dalej. W tej chwili ta wizja bardzo do mnie przemawia. Tak bardzo, że odłożyłem już na cel „mojego małego biznesu” pierwsze sto funtów. Muszę trochę bardziej zainteresować się jakiej kwoty potrzebowałbym na początek

Na koniec jeszcze próbka muzyki pasującej do pierwszego i trzeciego typu:

Dearly Beloved

2014-01-15T03:10:00.000+01:00

~~Mam~~ Miałem cholernego doła. Marazm, nostalgia, weltszmerc, grawitacja, uderzenie meteorytu... Wszystko dopadło mnie na raz i nie wiedziałem co z tym zrobić dopóki nie podzieliłem się moimi problemami z przyjacielem.

Przeglądając w czasie rozmowy jego profil dowiedziałem się, że jest już od ponad pół roku magistrem. Zastanawiałem się co jeszcze mogło mi umknąć w życiu znajomych i doszedłem do wniosku, że może nawet sam nie wiem co dobrego działo się w moim życiu...

Piszę więc tę notkę podsumowując mój pierwszy pełny rok w obcym kraju.

Ale mam na tym zdjęciu krótkie włosy...

Byłem na koncercie Lindsey Stirling.
Pierwsza naprawdę miła rzecz, która spotkała mnie w Szkocji to koncert tańczącej skrzypaczki, która ma na nazwisko tak samo jak jedno ze szkockich miast.
Koncert był bardzo dobry, choć trochę krótki... Lindsey na skrzypcach z prawdziwą perkusją brzmi o niebo lepiej niż na moich głośnikach, czy słuchawkach.
Pamiętam też, że po koncercie biegałem w mrozie po sąsiednich ulicach: do bankomatu, po kurtkę, kupić płytę. W końcu zaczęło się czekanie i pobiegłem jeszcze kupić marker, jednak wszystko zostało wynagrodzone, gdy Lindsey wyszła z autokaru i zamieniła z nami kilka słów i uścisków.
Nagrałem sobie jeden utwór i stwierdzam, że nie będę już nigdy nagrywał na koncertach, bo nagrania nie przesłuchałem ani razu, a straciłem możliwość "widzenia" na kilka minut. Zdjęcia będę robił, jednak żadnych filmów.

Pościel w moim ulubionym kolorze <3

Sam z własnych pieniędzy wynająłem mieszkanie.
Wyrabiałem nadgodziny w mojej "biurowej" pracy i w końcu (trochę przyciśnięty okolicznościami - awans i przeprowadzka współlokatora) udało mi się wynająć mieszkanie. Na samym początku dosyć zapuszczone i bez potrzebnych mi sprzętów, ale powoli dokupowałem - na samym początku pościel w moim ulubionym fioletowym kolorze (teraz już dwukolorowa - fiolet i zieleń), potem odkurzacz, biurko, fotel, drugi monitor do laptopa, aż w końcu plakietkę na drzwi która dokończyła dzieła.
To nie jest najlepsze mieszkanie na świecie, ale jest moje własne - zarobiłem na nie sam, sam wybrałem, po części urządziłem i uwielbiam. Mieszkam sam, nikt mi nie przeszkadza i ja nie przeszkadzam nikomu. Mogę zapraszać znajomych bez pytania kogokolwiek o zgodę i bez planowania, bez nadmiernych przemyśleń. Mam ochotę kogoś zaprosić, to go zapraszam. Mam ochotę coś zmienić to zmieniam. Mam ochotę trzymać choinkę do maja - możliwe, że tak zrobię ;-)
Po latach mieszkania u rodziców, w internacie, w akademiku, z współlokatorami, mieć coś swojego to wspaniałe uczucie.

Filmowa torba

Widziałem Król Lew - Musical
Kiedyś myślałem, że by obejrzeć ten spektakl będę musiał lecieć do Stanów na Broadway... Potem dowiedziałem się, że grają go też w Londynie. Moje marzenie z liceum (wtedy na nowo pokochałem tę animację) znacznie się przybliżyło.
Kilka miesięcy po moim przylocie do Szkocji zauważyłem na mieście plakaty i już wiedziałem, że marzenia podlegają prawu przyciągania nawet bez zbytniego nacisku z mojej strony. Gdy tylko zdobyłem wolną gotówkę kupiłem bilet VIPowski na spektakl w tydzień po premierze.
Usłyszałem na żywo kilka ulubionych piosenek, zobaczyłem scenografię i kostiumy o jakich nigdy mi się nie śniło - klimatyczne i tak sprytnie zrobione, że można było nimi poruszać.
Przeżyłem na nowo historię, którą znam od prawie dwudziestu lat i którą uwielbiam. Polecam ten musical każdemu kto lubi Disneya i śpiewa pod nosem, czy to Hakuna Matatę, czy Przyjdzie Czas. Jeśli boisz się, że nie zrozumiesz o co chodzi to włącz sobie Króla Lwa po angielsku. Jestem pewien, że zrozumiesz bez problemu. Ten właśnie film był moim pierwszym doświadczeniem z angielskim bez napisów. Nie trzeba rozumieć. Króla Lwa odbiera się po prostu sercem.

Grałemtatywnie ponad 20 godzin.
Pomysł wziął się tak trochę znikąd, ale zaowocował najlepszym weekendem tego roku.
Mianowicie portal o grach arhn.eu organizuje co roku charytatywny maraton gier komputerowych. Jako że oglądam i czytam ich od czerwca oraz mieszkam niedaleko nie mogłem pozwolić sobie przegapić takiej okazji na spotkanie.
Na cotygodniowych spotkaniach na TeamSpeak'u dopytałem, czy nie będę stanowił zbytniego problemu i przystąpiłem do realizacji szczwanego planu.
Pozwoliłem sobie wkręcić się na imprezę przy pomocy jedzenia (w tym wypadku 6 pizz na spółkę z jeszcze jednym znajomym z Edynburga). Prawie jak za czasów studenckich. Prawie, bo bez alkoholu ;-)
Oczywiście tyle samo, co za pizze wpłaciłem też na cel naszej zbiórki - w końcu był to maraton charytatywny.
Poznałem wspaniałych ludzi, których do tej pory głównie słuchałem, oglądałem bądź czytałem. Wszyscy okazali się wyżsi niż się wydawało. A poza tym niesamowicie przyjaźni :-)

I to by było na tyle. Mam kilka naprawdę pozytywnych wrażeń z tamtego roku. Mam nadzieję, że będzie ich więcej w tym. Tymczasem idę spać i zostawiam was z moim ostatnim odkryciem i piosenką tytułową tego wpisu.

Glasgow

2012-12-19T00:07:00.001+01:00

Przeprowadziłem się.
Tak właściwie to już ponad miesiąc temu, jednak dopiero teraz znajduję czas i ochotę by cokolwiek o tym napisać. Trochę z nudów, trochę z chęci wypisania się, trochę też dlatego, że właściwie nie wiem tak naprawdę co będę robił. (Chciałem napisać "co będę <<tu>> robił", ale zdałem sobie sprawę, że nadal nie wiem co będę robił tak ogólnie.)

Zarówno Glasgow, jak i prawdopodobnie cała Wielka Brytania jest bardzo spolaryzowana: Mamy tu straszną pogodę (Glasgow/UK), okropny akcent, który sprawia że wątpisz w dwadzieścia lat swojego angielskiego (Glasgow) a także ludzi, którzy po czterech latach pobytu potrzebują pomocy w wypełnieniu kwestionariusza osobowego i nie wiedzą czy są "małe, czy femałe" (prawdopodobnie całe UK).

Po stronie plusów są sklepy. Rzeczy o których marzyłem w Polsce i widziałem tylko "na Internecie" są tu dostępne na wyciągnięcie ręki z kartą płatniczą. Przykładowo buty New Rock, które w Polsce widziałem tylko raz bardzo dawno temu, w złym kolorze i z piekielnie zawyżoną ceną (wtedy z 750 na 950 złotych) tutaj znalazłem już w trzech małych sklepach, wszędzie w moich rozmiarach i kolorach oraz z odpowiednią ceną (170 funtów). Albo oficjalny sklep Games Workshop (figurki do gier bitewnych) w którym musiałem naprawdę przekonywać sprzedawcę, że nie chcę pomalować elfa, bo oni figurek promocyjnych do prób mają przecież wiele. Jest też Hamley's - kraina czarów dla dziecka w każdym z nas. Aż się portfel w panice chowa głębiej do kieszeni ;-)

Są ludzie - przyjaźnie nastawieni, pomocni i starają się nawet ograniczać swój akcent, gdy z nimi rozmawiasz. Podchodzą na ulicy i coś opowiedzą, albo przy kasie w tesco zaczną jakąś gadkę o pogodzie, czy dziwacznym prawie według którego nie można sprzedawać alkoholu między 22 a 10 rano.

Wciąż jestem też na tym etapie, gdzie co chwila zauważam coś nowego, co jest inaczej. Kierownice po złej stronie i przechodzenie na czerwonym już mnie nie dziwią. Jeżdżenie w autobusie po lewej stronie wciąż potrafi wywołać leciutką nutkę paniki. Zwłaszcza, gdy siedzi się na piętrze i zajmuje raczej słuchaniem muzyki niż zwracaniem uwagi na otoczenie. O właśnie - w końcu mam fajne słuchawki i fajny telefon :-)

Ostatnio namówiony przez koleżankę z pracy ściągnąłem sobie The Best Of Myslovitz. Piosenka "Chłopcy" bardzo przypadła mi do gustu. Jest tak trochę o mnie z Polski i tak trochę o mnie za granicą.

Praca poniżej poziomu

2012-07-25T00:10:00.000+02:00

Jestem sobie w Holandii przez agencję pracy tymczasowej Otto i pracuję jako zbieracz zamówień (orderpicker) na magazynie w firmie Fetim. Praca nawet znośna (robiłem zarówno gorsze, jak i lepsze rzeczy), stawka jak na razie minimalna (8,35€ brutto za zwykłą godzinę).

Jaki jest więc problem? Mam uprawnienia na obsługę wózków widłowych typu Hef (widły z przodu, niska wysokość składowania, używane głównie do załadunku) jak i Reach (widły z boku, wysokie składowanie, operacje magazynowe) oraz pół roku doświadczenia na tych pierwszych. Praca na niższym stanowisku to strata pieniędzy moich (niższa stawka) i firmy (oni sfinansowali mi holenderskie uprawnienia z których nie korzystam, oni także dostają mniej pieniędzy za pośrednictwo jeśli pracuję na niższym stanowisku) oraz moja frustracja z powodu nie tak dobrej pracy przekładająca się (świadomie staram się to tłumić, ale działa to też podświadomie) na gorsze jej wykonywanie (kolejna strata pieniędzy dla firmy).

Podsumowując pracuję na niskim stanowisku, a powinienem trochę wyżej. Zmianę pracy blokuje jednak pani inhouse manager, która twierdzi, że nie może sobie pozwolić na moje przejście do innej firmy (a miałem KILKA takich ofert) a do tego kłamie na temat ewentualnego "awansu":
- że podobno każdy musi umieć pracować na orderpicku (jedna rozmowa z kolegą pracującym na reachu i wiem, że to kłamstwo)
- że nie ma teraz zapotrzebowania na kierowców wózków (właśnie przyjęli dwóch nowych w tym tygodniu)

Starałem się już o inną pracę w dziale planowania firmy, a także o przejście na wózki u koordynatora wózkowych w Fetimie. Nie wiem naprawdę co mam zrobić, żeby dostać lepszą pracę.

I pozytywna piosenka na koniec:

Tak od razu, już, teraz.

2012-07-22T03:17:00.000+02:00

Ostatnio zapytałem przyjaciółkę: "Gdybyś miała możliwość wybrania sobie tego co będziesz w życiu robić - tak jak w matriksie, podłączasz i ściągasz umiejętności do mózgu. Co byś chciała robić?"

Podobno było to w sumie ciekawe pytanie - śmieszne jest to, że sam jeszcze na nie do końca nie odpowiedziałem. Jest kilka rzeczy które myślę, że przydałyby się do polepszania poziomu życia i kilka, które po prostu chciałbym umieć, bo wydają się pasjonujące.

Te podstawowe to:

Programowanie
Zawsze lubiłem zajmować się komputerami, a chyba najciekawszą odmianą tego hobby jest programowanie - czy to stron internetowych, czy programów. Sprawianie by coś działało tak jak powinno zawsze dawało mi wiele satysfakcji. Muszę więc usystematyzować swoją wiedzę, a także hmm… po prostu wziąć i zacząć coś robić.

Krav-maga / jujitsu
Tutaj chodzi mi o bezpieczeństwo i zdrowie. Chciałbym móc bez strachu przejść na autobus: przystanek koło osiedla bloków socjalnych, tzw. baraków, gdzie już kilka razy mi grożono, w tym raz - nożem. Do tego przyda się też kondycja, by w razie czego móc dostatecznie szybko uciekać.

Taniec
Przyznam szczerze, że mam pewien problem z hmm… dotykiem. Ciężko mi przekonać się by kogoś dotknąć, czy nawet czasem usiąść bliżej w klubie. Chcę trochę zmniejszyć swoją przestrzeń osobistą i wpuścić do niej inne osoby a przy tym poprawić własną koordynację ruchową. Do tego jeszcze poznać kilka dziewczyn ;-)

A dodatkowe:

Kurs barmański
Taka dodatkowa praca i możliwość poszpanowania przed znajomymi ;-)

Śpiewanie
Bo i czemu nie? Czasami się wygłupiam ze śpiewaniem, ale myślę, że ciekawie byłoby coś zacząć.

Parkour
Żeby żaden płot nie był już przeszkodą, a żadne miejsce niedostępnym.

Wszystko oczywiście teraz-zaraz, bo tak było w matriksie i ja też tak chcę. No ale przynajmniej jest już plan co mniej więcej będę robił po powrocie do Polski ;-)

Oto mam moje małe piekło.

2012-07-18T23:19:00.000+02:00

Chciałem pisać pozytywnie, ale cholera chyba nie dam rady.

Obejrzałem sobie ten filmik (jedna z moich ulubionych AMV'ek) i przypomniał mi się mój pierwszy konwent - pierwszy B-XmassCon w 2010. Przypomniał mi się ze wszystkimi dobrymi (ludzie!) i złymi (pewna porażka w życiu osobistym) stronami. Następnie przypomniała mi się cała reszta rzeczy, w których brałem udział: wycieczki, barcampy, flashmoby, zloty, konwenty… Ludzie, z którymi zawarłem znajomości czasem bliższe, czasem dalsze…

A teraz moje życie jest tak jakby zawieszone. Przestałem istnieć. Nie ma mnie w Trzebini ani w Krakowie. Ani nawet w kraju. Nie spotykam się ze znajomymi, przyjaciółmi, a rodziców widziałem ponad miesiąc temu.

Siedzę i staram się nie zdechnąć z nudów. To co pisałem ostatnio to była próba wrócenia do tłumaczenia - nawet udana, jednak nic hmm… konsekwentnego.

Miałem ćwiczyć, jestem dalej grubasem na kanapie. Miałem uczyć się PHP - ledwo wystawiłem mały palec u nogi poza podstawy które już znałem. Miałem oszczędzać kasę na laptopa/prawo jazdy/mieszkanie, a kupiłem sobie konsolę…

Ciągle popełniam takie same błędy. Ciągle mówię, że chcę się wziąć za siebie i okłamuję tym samego siebie. Jak przestać? Jak wrócić do ludzi będąc nowym, lepszym sobą?

Coś Ci wytłumaczę.

2012-07-16T22:08:00.000+02:00

Nie znam Cię. Nic o Tobie nie wiem. Nie wiem, skąd jesteś, do czego zmierzasz ani dlaczego robisz to, co robisz. Nie wiem, czy polubilibyśmy się, gdybyśmy się poznali. Ale jest jedna rzecz, którą wiem na pewno: potrafisz zrobić znacznie więcej niż sądziłeś.

W chwili gdy to piszę, na naszej skromnej planecie chodzi i oddycha ponad sześć i pół miliarda ludzi. Ogromna, wręcz przerażająca większość z nich prześlizgnie się przez swoje 720 tysięcy godzin jak zapałki zdmuchiwane przez wiatr. Ledwo zauważeni, praktycznie niezapamiętani.

Jutro, gdy będziesz zajęty zwykłymi, codziennymi sprawami, znajdź chwilę, by rozejrzeć się dookoła. Najlepiej tak, żeby przyjrzeć się życiu innych ludzi. Co zobaczysz? Zobaczysz przeciętność, zobaczysz mierność. Zobaczysz to wszystko, czego tak nienawidzisz w sobie, czego wręcz się boisz, ale społeczeństwo przekonało Cię, że można to zaakceptować. Że to wystarczy. Jest nieźle. Dobra robota.

Jestem tu po to, by powiedzieć Ci, że NIE wystarczy. Nie wystarczy Ci dobra robota. Nieźle jest dla frajerów. Nieźle jest dla gościa, który nie zrobił ostatniej serii ćwiczeń, bo jakoś mu się nie chciało. Nieźle jest dla gościa, który nie dokończył diety (nawet jeśli był już chudy), bo po prostu nie mógł jej dłużej znieść. Nieźle zrobił gościu, który uciął sobie drzemkę zamiast biegać po mieście mimo ogromnej ulewy. Nieźle ma facet, który dostał pracę, ale nie taką, jaką chciał. On skończył na drugim miejscu. On nie wie, co to osobiste poświęcenie, nigdy nie pokonał bólu, ani nie zagrzał się w ogniu determinacji. A co najważniejsze i poczynając od dzisiaj, to na pewno NIE TY.

Ty nie jesteś kimś takim. Tobie jest przeznaczona wielkość. Masz w sobie wielką siłę i wiesz o tym. Wiedziałeś to od zawsze, czułeś takie lekkie bębnienie gdzieś od środka. Szarpie, drapie, przebija się do wolności. Potrzebuje Twojej pomocy. A tak długo, jak będziesz utrzymywał poziom "przeciętny", tak długo na nim pozostaniesz. W swoich marzeniach nie jesteś przeciętny, więc czemu KURWA tutaj na to pozwalasz? Czego w tej chwili nie robisz? Jest coś takiego, co siedzi sobie gdzieś z tyłu Twojej głowy. Idź i TO zrób. Wiesz, co to jest, żołnierzu. Musisz działać teraz. Będzie piekło. Będziesz cierpiał. Twoje demony nie dadzą się tak łatwo pokonać. Na każdym kroku tej nowej drogi będą Ci szeptać do ucha, że nie jesteś dość dobry. Że to nie Tobie się uda. "Daj sobie spokój", będą bełkotać. "Nigdy nie będziesz najlepszy". Ale Ty odpowiesz "NIE". Przetrwasz cierpienie. Dokończysz ostatnią serię ćwiczeń. Przebrniesz przez ten straszny ból, zniszczysz tego dennego frajera w Twojej głowie, przełamiesz własne granice. Ty staniesz się lepszy od innych. Ty zrealizujesz swój potencjał.

Nie jesteś przeciętnym człowiekiem. A teraz idź zrobić to, do czego jesteś przeznaczony. Do roboty.

Ciepło

2012-03-15T20:22:00.000+01:00

Człowiekowi który osiem godzin dziennie spędza w minusowych temperaturach (pracuję na mroźni spożywczej: w temperaturze od -30 do -18 stopni) bardzo potrzebne jest ciepło. Organizm po prostu nie nadąża z samodzielnym go wytwarzaniem. Na szczęście w wózku jest farelka, chociaż ostatnio coś nie działa... Ciekawe jak będzie wyglądała praca w lecie - może w końcu zdejmę kalesony? ;-)
Poza pracą często korzystam też z termofora, chociaż już się nim kilka razy poparzyłem. Herbatę pijam prawie wrzącą (zazwyczaj od razu cały kufel, czasem powoli - np. czarkami w herbaciarni), prysznic biorę gorący, parówki jem zwykle na ciepło i tak dalej ;-) Pozwala mi to w zimniejszych czasach dość długo opierać się przed ciepłym ubraniem - nie widzę potrzeby przegrzewania się.
Gdyby nie ta moja prawa, ciągle zimna ręka - do niej chyba będę musiał sobie kiedyś załatwić podgrzewaną myszkę ;-)

Zgromadzenie magów

2012-03-13T20:25:00.000+01:00

W ten weekend odbyło się zgromadzenie magów wszelakich. Przybyło wielu różnych czarodziei by wspólnie debatować nad przeszłością, teraźniejszością i przyszłością magii.

Innymi słowy: w Bytomiu odbył się konwent Gathering.

Konwenty są chyba jednym z moich ulubionych sposobów spędzania wolnego czasu. Spotykanie ludzi o podobnych zainteresowaniach i przebywanie wśród "swoich" to przeżycie, które trudno odtworzyć. Rozmawianie do szóstej rano (a o ósmej trzeba wstać) o teoriach magicznych, książkach, pokemonach, muzyce, anime i ogólnie mnóstwie geekowskich rzeczy jest po prostu znakomite. Jedynym mankamentem jest chyba to, że nie wyszedłem nigdzie poza pokój Potterowy - działo się zbyt wiele ciekawych rzeczy :-)
Jedna z nich: tłumaczone na szybko (pomysł padł koło trzeciej w nocy ;-)) napisy do filmiku, który zrobił furorę na konwencie.
Puf, puf, puf

SUKO!!!

Terapia polepszająca dzień

2012-03-07T20:25:00.004+01:00

Post powstał, bo nie nie miałem pomysłu i koleżanka zaproponowała, żebym napisał o cyckach. Lubię takie prośby, więc jakże mogłem odmówić Gacusiowi :-)
Grafomania mode on.
Moja dawna znajoma powiedziała mi kiedyś, że mam absolutne zboczenie na punkcie cycków - chyba pokazałem jej jakieś anime ecchi, czy coś w tym stylu gdzie cycki (mniej lub bardziej zakryte) latają po ekranie czasami bez ładu i składu za to zawsze w dość imponującej kombinacji. Coś w tych cyckach jest... W końcu "Lepszy cyc niźli nic" (z reklamy promującej karmienie piersią).
Ogólnie jak wszyscy mężczyźni i część kobiet wiedzą, widok zdrowej piersi powoduje, że chce się żyć bardziej, mocniej, lepiej i bardziej krągło :-)
Dla wielbicieli piersi wszelakich: strona internetowa (NSFW), fanpage krągłości i filmik motywacyjny:

Prawdziwy fan na dobre i na złe

2012-03-06T17:39:00.000+01:00

Dzisiaj napiszę o moim dobrym koledze Danielu Muniowskim.
Jest on kolejną "zwykłą" osobą, która mnie inspiruje. Prowadzę z nim fanpage Hogsmeade, a łączy nas między innymi to, że jesteśmy jednymi z kilku (a jak jest nas więcej, to odezwijcie się!) Polaków zbierających światowe wydania Harry'ego Pottera.
Daniel dodatkowo kolekcjonuje autografy, a ja gadżety związane z Potterem.

A dlaczego go podziwiam? Daniel swojej pasji poświęca chyba każdą wolną chwilę i większość wolnej gotówki. Przeszukuje Internet w pogoni za praktycznie niedostępnymi książkami (wydanie grenlandzkie!!!), planuje wyprawy do Anglii i Stanów Zjednoczonych, a nawet wie gdzie i kiedy będą aktorzy. Swoją wiedzą i przeżyciami chętnie dzieli się na blogu, a także (za moją namową) będzie prowadził prelekcje na Gatheringu.

Dodatkowo z samej postawy Daniela wręcz promieniuje to jak wielkim fanem jest i co jest w stanie zrobić dla swojej pasji. Nasze długie, geekowskie rozmowy o różnicach poszczególnych wydań są także niesamowicie wciągające. Nie wiem, czy widziałem gdzieś takie poświęcenie.

Tablica korkowa

2012-03-05T20:29:00.000+01:00

W końcu zdobyłem tablicę korkową :-)
Od pewnego czasu już zamierzam zrobić coś ze ścianą nad komputerem, ale jak do tej pory, zostawała biała. Ogólnie wolałbym mieć tam tak ze dwa dodatkowe monitory z wiadomościami, na bieżąco aktualizowaną soupką i moim kalendarzem na najbliższe dni, ale wiecie: mój budżet jest ograniczony... :-)

Jak na razie poradzę sobie z małą tablicą korkową (dzięki, Piotrek!), do której niedługo dołączy kolejna - taka na całą przestrzeń nad biurkiem. Pierwsze co z nią zrobię to napiszę wielkimi literami:

I to chcesz robić do końca życia?

A tymczasem zmykam do pracy i zapraszam do zapoznania się z Bastionem. Znakomita muzyka i jeszcze lepsza zabawa podczas gry :-)

Czwarta rano

2012-03-05T08:12:00.001+01:00

Nastał poranek, wróciłem z pracy, nadrabiam wczorajszą, nienapisaną notkę.
Zastanawiałem się swego czasu kiedy takie nocne "późno" przeradza się w poranne "wcześnie". Pamiętam swego czasu przeglądając soupkę uderzył we mnie cytat Stephena Kinga:

"Piętnaście po czwartej rano wszystko wydaje się możliwe. Absolutnie wszystko."

Mam wrażenie, że to właśnie ta godzina, gdy noc ustępuje miejsca dniu, gdy rozmowy ze znajomymi wydają się najintensywniejsze, gdy kończy się alkohol, gdy ptaki zaczynają śpiewać i gdy sąsiedzi już dawno przestali ma w sobie siłę sprawczą do wielkich rzeczy. Jest tylko jeden warunek: do tej godziny trzeba dotrwać przez dłuuugą noc.
Miłego dnia :-)

Steampunkowy czarodziej

2012-03-03T23:02:00.001+01:00

Taki mam ogólny zamysł na styl: powoli, w miarę możliwości dostosowywać się wyglądem do zamysłów steampunku z lekkim skrętem w kierunku magicznym. Brązowa skóra, trochę ciekawych gadżetów, może jakaś ładna flaszeczka z eliksirem wysokoprocentowym?

Co potrzebuję:
Wysokie, skórzane buty.
Spodnie z mnóstwem kieszeni.
Uchwyt do paska na różdżkę.
Białą, gotycką koszula z szerokimi rękawami.
Kamizelka pod kolor spodni.
Pas skórzany z kieszonkami noszony przez pierś. (Ktoś wie jak się to nazywa?)
Nakręcany zegarek z kilkoma ładnymi - może zielonymi, może fioletowymi kamieniami.
Kapelusz z szerokim rondem. Może z piórem?
Gogle o różnych kolorach szkieł, jeżeli da radę to powiększające :-) Z dodatkiem jakichś ciekawych rureczek, czy czegoś takiego...

Jakieś dodatkowe pomysły?

Przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę.

2012-03-01T12:30:00.000+01:00

"Pan Mordu zginie, ale przed smiercia splodzi legion smiertelnych potomkow. A slady ich przejscia znaczyc bedzie Chaos."

Tako rzecze medrzec Alaundo.

Mają robić nową wersję Baldura. Pięknego, klasycznego Baldura. Z Minskiem, Boo, Imoen i wiecie - całą resztą. To gra mojego dzieciństwa która spowodowała, że zainteresowałem się RPGami. TAK, BARDZO CHCĘ!!! :-)
Od wczoraj co chwila odświeżam tę stronę.

Przytulamy.

2012-02-29T12:22:00.001+01:00

Cześć. Mogę Cię przytulić?

To ja w mojej "firmowej" koszulce :-) Poza nią mam jeszcze taką bluzę (teraz na sobie) i plakietkę ("Free hugs") przypiętą do garnituru.
Uwielbiam przytulać. Biorę udział w akcjach darmowego przytulania w Krakowie (kiedy następna?), promuję je nosząc koszulki, staram się zachęcać do przytulania innych.
Uważam, że przytulanie zbliża ludzi i powoduje polepszenie jakości życia. Chcę przytulać jak najwięcej :-)
Fajnie jest tak po prostu zebrać się w jednym miejscu i zrobić jakąś pozytywną akcję. Może to być przytulanie, bieganie, rozmawianie z ludźmi, maszerowanie w rytm marszu imperialnego, czy nawet tańczenie. Jak Matt:

A gdyby wybuchła wojna?

2012-02-28T12:00:00.002+01:00

Tak się czasem zastanawiam które z moich umiejętności byłyby przydatne na tyle, by nie użyto mnie jako żywej tarczy.
Biorąc pod uwagę klasy postaci z D&D mógłbym być czymś w rodzaju barda. Nie chodzi mi tutaj o granie na instrumencie, a o polepszanie morale. Taki facet, który przygotowuje posiłki, zarządza przerwy w marszu, pierze śpiwory, zagaduje na ciekawe tematy i niesie beczkę wódki na plecach. Niby w walce do niczego nie jest przydatny, jednak bez niego drużyna się rozpadnie - przygody nie sprawiają przyjemności gdy jest się głodnym i śpi na zawszonym sienniku. Towarzystwo jest bardzo ważne.
Nie wiem czy jestem człowiekiem o dużych zdolnościach przywódczych, jednak lubię mieć pewien wpływ na osoby wokół mnie. Bardzo dobrze pracuje mi się z ludźmi nad którymi nie mam kontroli, jednak którzy podążają w kierunku który wskazałem.
Kim powinienem być?

Bo jeśli chodzi o WoWa, jestem healerem ;-)

Zaprzepaszczone siły...

2012-02-27T12:16:00.000+01:00

Picture unrelated. Bo lubię burze i kolor fioletowy.

Czasami nie wiem czy dobrze wybrałem: zastanawiam się jak potoczyłoby się moje życie gdybym poszedł do dobrego technikum informatycznego zamiast do liceum, gdybym został w pracy wakacyjnej zamiast iść na studia, gdybym nie odpuścił pierwszego roku by być z pewną dziewczyną, gdybym... gdybym... gdybym...

Zazwyczaj dochodzę do wniosku, że za mało wypiłem na takie rozmyślania. Nie wiem, czy kiedykolwiek wypiję wystarczająco dużo, chociaż czynię przygotowania...

Wiem też, że jeżeli już mam się tym przejmować, to tylko w dobry sposób. Wiedząc, że zaprzepaściłem przynajmniej pięć lat życia muszę znaleźć w sobie siłę by je odpracować. Żyć tak bym poczuł, że nadrobiłem. Moja koleżanka Iza pisze bloga (Oires) codziennie, a jak nie daje rady to odrabia. Ostatnio widziałem jak dawała z siebie dwu-, trzykrotnie więcej niż normalnie - miała dwutygodniowe zaległości i dzisiaj w końcu jest na prostej. Ja zmarnowałem ostatnie pięć lat i zamierzam naśladować tę determinację. Wiem, że dam radę. Będę przeżywał moje życie tak mocno jak to tylko możliwe. Od teraz aż do odwołania i mimo wszelkich przeciwności - nawet tych ukrytych głęboko we mnie.

Oto dlaczego tak się obawiam,
że za minutę trzeba będzie wstawać i żyć.
Ale co ma być to będzie, a jak już będzie to trzeba się z tym zmierzyć.

Koniec zimy

2012-02-26T15:21:00.000+01:00

Lubię zimę. Ze względu na moim zdaniem piękny krajobraz.

Nie przeszkadza mi zimno i to, że muszę się raczej ciepło ubierać. Przynajmniej nie widać, że ważę trochę więcej niż powinienem. Wyjątkiem który mi przeszkadza jest konieczność ubierania czapki, która strasznie mi niszczy fryzurę - zapuszczanie włosów jest ciężkie...
Nie przeszkadza mi też zimno prawej ręki (zmęczenie od myszki chyba - kiedyś będę musiał odwiedzić kardiologa) i dość niska temperatura w pokoju - radzę sobie z tym kocem i termoforem.
Podoba mi się to, że jest bardzo jasno - śnieg rozświetla całą okolicę i mogę spokojnie wracać do domu w "ciemności". Odkąd nauczyłem się ślizgania na butach i odpowiedniego chodzenia w glanach podobają mi się zrobione przez dzieci ślizgawki. Wolę jak pada śnieg niż deszcz i nawet przy odpowiedniej muzyce zniosę odśnieżanie. Podobają mi się oszronione drzewa, mroźne malowidła na starych szybach i ogólnie mroźny krajobraz.

Do tego doszła jeszcze znakomita, epicka skrzypaczka:

Zima się kończy. Mimo małej śnieżnej zawieruchy czuć już cieplejsze powietrze. Nawet można z rozpiętą kurtką chodzić. Proszę więc o ładne przejście z zimy do wiosny. Bez jakichś długotrwałych deszczów niespokojnych, czy zimnych wietrznych dni. Ewentualnie mogą być ładne burze - bardzo je lubię. Proszę :-)

Pokedemony

2012-02-25T22:16:00.001+01:00

Manga i anime znowu na językach.
W skrócie: Komuś nie spodobało się, że na konwentach można było wziąć udział w praktycznych konkursach yaoi/yuri. Stwierdził więc, że należy zakazać konwentów jako całości.
Dłużej można poczytać o tym na gazecie.

Ciekawe jest dla mnie to, że kobiety które o tym napisały nigdy nawet nie były na żadnym konwencie a swoją wiedzę o wydarzeniach mających tam miejsce czerpały z filmików. To powtórka z rozrywki z wydarzeń z którymi miałem do czynienia kilka lat temu: z wojną katolickich ekstremistów z Harrym Potterem. Wyglądało to dokładnie tak samo. Ludzie z poczuciem obowiązku ochrony dzieci, którym podobno coś zagraża, jednak ABSOLUTNIE nie wiedzący co...

Kilka ogólnych rad:

Jeżeli chcecie, żeby wasze dziecko było bezpieczne i szczęśliwe zainteresujcie się nim. Porozmawiajcie, dowiedzcie się o jego pasjach. Spróbujcie zrozumieć. Wspierajcie. Nie namawiajcie do nienawiści.
Dostajecie do podpisania świstek z zezwoleniem na pobyt dziecka na konwencie. Można się dzięki niemu dużo dowiedzieć. Wystarczy wygooglować nazwę.
Anime to nie jest jeden gatunek, tylko określenie na wszystkie filmy animowane. Są wśród nich obyczajowe, bajki, s-f, erotyki, horrory, westerny, filmy drogi, komedie romantyczne, i tak dalej... W ten sam sposób manga to po prostu komiksy czytane od prawej do lewej. Komiksy wszelakie.
Jeżeli chcecie zrobić coś dla społeczeństwa, playr powie wam jak.
Walczycie? Przede wszystkim dowiedzcie się z czym.

I jeszcze na koniec: co złego zrobiło mi anime (i manga)? Bo owszem, trochę mną wstrząsnęło. Wybaczcie nie potrafię tego przetłumaczyć na polski tak by dobrze brzmiało...
Anime gave me unrealistic expectations about hair.
Wystarczy obejrzeć tę AMVkę:

Katawa Shoujo

2012-02-24T12:37:00.001+01:00

Jakiś miesiąc temu zauważyłem informację na czyjejś ścianie na facebooku: Gra, która była robiona przez amatorów przez 5 lat została wydana i jest dostępna za darmo. Potem zobaczyłem jeszcze kilka ładnych artworków... Usłyszałem muzykę na youtubie... Ściągnąłem i wciągnąłem się na kilka godzin.

To nie jest do końca gra. To jest coś, co określa się mianem Visual Novel - takie interaktywne opowiadanie. Czyta się o wydarzeniach z perspektywy głównego bohatera, który pewnego dnia tak po prostu dostał ataku serca i okazało się, że ma jakąś rzadką odmianę arytmii. Poszedł do specjalnej szkoły dla niepełnosprawnych z oddziałami szpitalnymi i starał się dalej wieść "normalne życie".

Spędziłem przy tej grze (będę tak pisał, bo visual novel używane za często nie brzmi fajnie) już ponad siedem godzin i jak na razie ukończyłem tylko 26%. Dodatkowo zachwyciłem się pomysłem (nie wiem, czy takie szkoły istnieją, ale pomysł naprawdę piękny) i podejściem do problemu niepełnosprawnych. Można powiedzieć, że trochę wyprostowały się moje odczucia na ten niezbyt przyjemny temat.

Poza tym znalazłem w Katawie dużo humoru, ciekawostek socjologicznych oraz mnóstwo motywacji. Być może nawet pomysł na to jak się tą motywacją dzielić.

Zostawiam was z intrem i linkiem do oficjalnej strony gry, z której można ją pobrać za darmo. Uwaga - wciąga.

They Live in You

2012-02-23T12:01:00.000+01:00

Przy okazji rozmowy ze znajomą przypomniało mi się jedno z moich marzeń. Zobaczyć musical "Król Lew". Co jakiś czas to moje marzenie wraca - tak sobie we mnie żyje do czasu kolejnego wspomnienia: czy to kolega pokazał bilet z musicalu (^Orkan, cholernie Ci zazdroszczę), czy koleżanka napomknęła o czymś związanym z Królem Lwem, czy też Winamp na losowej liście puścił coś z tego musicalu.

Pielęgnuję w sobie to marzenie. Ciekaw jestem kiedy uda mi się je spełnić.

Louder than words

2012-02-22T11:44:00.001+01:00

Today I ate some oatmeal for my breakfast.
It was flavorless and watery.
I thought of my mother.
I cried.

Pozwoliłem sobie zacząć tym wycinkiem z Potter Puppet Pals właściwie tylko dlatego, że wczoraj cały dzień kołatał mi się po głowie gdy byłem w pracy.

Od pewnego czasu zauważyłem, że mogę zmieniać swoje nawyki. Zaczęło się od właściwie banalnej sprawy: zażywania leków. Mam astmę i powinienem brać dwa "machy" z inhalatorów rano i wieczorem. Taka moja wersja: "pigułka, aby dożyć następnego dnia". Ustawiłem sobie w kalendarzu przypomnienie na poranną i wieczorną dawkę. Tak z kalendarzem pamiętałem o tym przez jakieś dwa miesiące, aż w końcu wkurzyło mnie zbyt dużo kolorów i przestałem wprowadzać kolejne dawki. Leki jednak zażywam nadal. Przyzwyczaiłem się.

Według blogów o motywacji, które czytam (a właściwie zostawiam sobie w zakładkach, żeby kiedyś przeczytać...) do wyrobienia w sobie stałego nawyku potrzeba czterech tygodni i najlepiej wyrabiać sobie jeden nawyk na raz. Nie wiem na ile jest to prawdziwe dla wszystkich, ale sam wymagam chyba trochę więcej czasu i dodatkowej motywacji: na przykład partnera do ćwiczeń.

Chcę wyrobić sobie nawyk ćwiczenia (rowerek, mata, bieganie z psem, pompki, etc) - chcę schudnąć. Nie wiem ile mi to zajmie, ale tym razem zawziąłem się, napisałem o tym na blogu, powiadomiłem przyjaciół... Podjąłem wobec kilku osób zobowiązania i zamierzam ich dotrzymać.
Ze 106 kilogramów zamierzam schudnąć do osiemdziesięciu. Swoją drogą ciekawe, czy uda się przed wakacjami?
Oby.

I jeszcze piosenka tytułowa, która mnie ostatnio urzekła:

Mam siłę by walczyć i wolę by zwyciężyć.