tag:blogger.com,1999:blog-71272624038888838562026-08-12T08:08:00.119+03:30راز سر به مُهرMHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.comBlogger4883110tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-88270263146460499462026-08-12T08:08:00.000+03:302026-08-12T08:08:00.116+03:30چهارپاره ۱۶۱ - دانستنیهای بعد از انقلاب مشروطه<p dir="rtl" style="text-align: right;"> .<br /><br /><br /><br /><b>اول)</b> امضای فرمان مشروطه، ۱۲۰ ساله شد. مظفرالدین شاه بعد از امضای فرمان در میانه تابستان سال ۱۲۸۵، پنج ماه زنده بود. ۶ شاه و رهبر بعدی (تا ۹ اسفند پارسال) بهطور متوسط هر کدام ۲۰ سال بر ایران حکومت کردند؛ کمترین: محمدعلی شاه (۲/۵ سال)، بیشترین: محمدرضا شاه (۳۷/۴ سال). ۳ تن با فشار داخلی کنار رفتند (قیام مردم (علیه محمدعلی شاه و محمدرضا شاه) یا تغییر سلسله در مجلس شورای ملی (علیه احمدشاه)) و ۲ تن با فشار خارجی (یکی تبعید، دیگری قتل). تنها یکی با مرگ طبیعی قدرت را فرو گذاشت.<br /><br /><br /><b>دوم)</b> در بین حاکمان بعد از مشروطه ایران، احمدشاه قاجار از همه کوتاهتر عمر کرد (حدود ۳۲ سال) و آیتالله سید روحالله خمینی و آیتالله سید علی خامنهای طولانیترین عمر (حدود ۸۶ سال) را داشتند.<br /><br /><br /><b>سوم) </b>هر چهار شاه بعد از مظفرالدین شاه پس از عزل از قدرت، در تبعید و خارج از کشور از دنیا رفتند؛ محمدعلی شاه نزدیک ۱۶ سال بعد از عزل زنده ماند و در ایتالیا فوت کرد، احمدشاه حدود ۴ سال بعد از عزل زنده ماند و در فرانسه درگذشت، رضا شاه نزدیک ۳ سال بعد از کنار گذاشته شدن از صدر قدرت زنده ماند و در ژوهانسبورگ آفریقای جنوبی از دنیا رفت و نهایتا محمدرضا شاه فقط ۱/۵ سال زنده بود و مانند پدر در آفریقا (قاهره مصر) فوت کرد. پیکر احمدشاه در کنار پدرش (محمدعلی شاه) و پدربزرگش (مظفرالدین شاه) در حرم امام حسینع در کربلا مدفون است. جنازه رضا شاه اردیبهشت ۱۳۲۹ (۶ سال پس از فوت) به ایران منتقل و در آرامگاه ویژهای کنار حرم شاه عبدالعظیم حسنی در شهرری (جنوب تهران) دفن شد، این آرامگاه بعد از انقلاب تخریب شد ولی اثری از جنازه پیدا نشد. سال ۱۳۹۷ هنگام گودبرداری محل سابق آرامگاه، جسدی مومیاییشده (احتمالاً متعلق به او) پیدا و دوباره در همان محدوده دفن شد. وضعیت دقیق فعلی پیکر نامشخص است اما محل تاریخی آن شهرری است. محمدرضا شاه در مسجدی در قاهره دفن است.<br /><br /><br /><b>چهارم)</b> در نسبت «طول مدت حکمرانی/کل عمر» دوباره محمدرضا شاه رکوردار است. <br />او بیش از ۳۷ سال سلطنت کرد و در ۶۱ سالگی درگذشت؛ بنابراین بیش از ۶۰ درصد عمرش را بر تخت بود. احمدشاه رتبه دوم را دارد (حدود نیمی از عمر کوتاهش را شاه بود)، چون خیلی جوان به سلطنت رسید و زود درگذشت. رهبران پس از انقلاب اسلامی با وجود مدت طولانی حکومت، بهخاطر عمر طولانیتر، نسبت کمتری دارند.<br /><br /><br /><br /></p>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-77731927733544134732026-08-08T14:41:26.318+03:302026-08-08T14:41:26.318+03:30چه تبریکی؟ چه کشکی؟!<p dir="rtl" style="text-align: right;"> .<br />خیلی سخت است «تبریک» روز خبرنگار وقتی رسانههای آزاد و مستقل یا وجود ندارند یا در میدانهای وسیع مین رهایند، وقتی خروجی کار بسیاری از رسانهها تنظیم خبر سخنان گهربار مقامات و گزارشهای بدون امکان راستیآزمایی یا تزیین ادعاهای حکومت است، یا حتی وقتی مدعیان پفیوز ِ کار مستقل خبرنگاری پشت میزها و گوشیهای هوشمند باجنیوزها، رسانهشان را پر از «شنیده شد» و «گفته میشود» و طرح مستقیم و غیرمستقیم اتهامهای بیمبنا به افراد حقیقی و حقوقی میکنند ولی یا عُرضه پیدا و رو کردن سند ندارند و اگر سندی دارند اسباب باج است، یا کلا سواد ندارند که بفهمند اشکال کجاست و کجا را باید بگردند، عقدههای شخصی دارند و خبرنگاری برایشان تیغ در دست زنگی است، تنبلاند و تحقیق نمیکنند و در اصل، «رسانه» را هم از معنا و اعتبار تهی میکنند!<br />واقعا چه تبریکی؟ چه کشکی؟!<br /><br />* پفیوز = یوز پُف شده، ببر کاغذی!<br /><br /><br /><br />✅ ... اما تبریک برای شریف باقی ماندن کسانی که خبرنگاری میکنند یا خبرنگاری کردند؛ هر کجا و هر زمان. 🌹<br /> <br /><br /><br /><br /></p>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-10114697354573172612026-08-08T10:57:27.078+03:302026-08-08T10:57:27.079+03:30کتابهایی برای دیدن واقعیت<p dir="rtl" style="text-align: right;"> </p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgXjpDMDkwzwAa4I_4pf5hJLIR5kkZKp0BXIvuaa8-66BIYYOttkyNkO__xhRGm7yq0SNimSw9yj8sSKZ1UeUrqIYjzSzx7b46vDqIju_5CWUrlneJ2kIneBVGpUVxMmwCdmfcNLxiFQIPhFQXR4j30L-cxezlLu9xxl1XNmG_BjOu3hw0WezTiPrt6F2k/s1216/Untitled.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="961" data-original-width="1216" height="316" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgXjpDMDkwzwAa4I_4pf5hJLIR5kkZKp0BXIvuaa8-66BIYYOttkyNkO__xhRGm7yq0SNimSw9yj8sSKZ1UeUrqIYjzSzx7b46vDqIju_5CWUrlneJ2kIneBVGpUVxMmwCdmfcNLxiFQIPhFQXR4j30L-cxezlLu9xxl1XNmG_BjOu3hw0WezTiPrt6F2k/w400-h316/Untitled.jpg" width="400" /></a></div><br /><br />به معرفی و هدیه عزیزی، امکان و فرصت مطالعه 3 جلد از کتابهای جناب «هادی معصومی زارع» فراهم شد؛ «بوی انار و انتحاری» (405 صفحه)، «از فرانکفورت تا رقّه» (292 صفحه) و «جانِور قندهار» (330 صفحه) را با شوق بسیار چهلروزه خواندم. دو کتاب اول گزارش میدانی نویسنده است از عراقی که گرفتار داعش بود و کتاب سوم از افغانستان در آغاز امارت دوم طالبان؛ در قالب «رویت و روایت» (آنچنان که خود نویسنده توصیف کرده) و مصاحبه با داعشیهای زندانی در عراق (در کتاب دوم).<br /><br />دکتر هادی معصومی زارع در روزهای شکست و عقبنشینی داعش از شهرهای عراق، همراه رزمندگان ضدداعش در میدان نبرد حاضر است، سپس به مصاحبه با برخی زندانیان عادی و برخی زندانیان شاخص داعش پرداخته و در کتاب سوم، در روزهای آغازین بازگشت دوباره طالبان به قدرت، در شهرهای مهم همسایه شرقی چرخیده؛ دیدهها را روایت کرده و پای صحبت مردم عادی و برخی نخبگان افغانستانی نشسته و همه اینها را در قالب جملاتی روان و کتابهایی خواندنی به عموم عرضه کرده است.<br /><br />مایه خوشحالی بسیارم بود خواندن این کتابها بهخصوص از این بابت که به رسم دیرین، روایتی که در دسترس عموم قرار گرفته، روایت بهداشتی رسانههای رسمی و حکومتی نیست. نویسنده تلاش بسیار کرده منصف باشد و به گمانم تا حد زیادی موفق عمل کرده هرچند ناچار به اعتبار خاستگاه مذهبی و دینیاش، روایت از این منظر پررنگتر است و متاسفانه – گاه به تصریح خود نویسنده – ناچار از خودسانسوری نیز بوده است. <br /><br />تحلیل (پردازش) شرایط منطقه باید ناشی از آگاهی از واقعیتها (دادهها) باشد، این نیز ممکن نیست جز کنار زدن روایتهای رسمی ِ بهداشتی ولی در اساس: آلوده و سمّی! یکی از دلایل اصلی رویابافی و غرق شدن برخی تحلیلگران در اوهام همین بیخبری از واقعیتهاست. به همان اندازه که امثال «هادی معصومی زارع» تکثیر شوند که با در خطر انداختن جان خود از میدان گزارش دهند و قدرت ِ خوب و سادهنوشتن و انتشار کتاب هم داشته باشند، به همان اندازه رویابافی و وهمپروری کمتر خواهد شد!<br /><br />در کتابهای او ردپای علل ظهور و پیروزیهای اولیه داعش، نوع نگاه مردم عادی عراق و افغانستان به ایران و راهبرد رسانههای عربی را در عراق خواهید یافت. نویسنده معتقد است که «مسئله اکثریت مردم نه مشروعیت که کارآمدی است و چه بسا از دید اکثریتشان مشروعیت عینا همان کارآمدی است» (از فرانکفورت تا رقه، پاورقی، صفحه 121)؛ این دیدگاه مهمی است که راوی میدانی ناآرامیهای شرق و غرب ایران بر آن تاکید میکند.<br /><br />با این همه این سه کتاب جناب معصومی زارع، چند اشکال گاه مهم دارند؛ فاقد فهرست اسامی و اماکناند، برای اطلاع از پیشینه برخی افراد و رخدادهای قبلی و تاریخی باید مدام به مراجع خارج از کتاب رجوع کرد، وقتی در کتاب سوم (جانور قندهار) اصرار به استفاده از گویش محلی است (و این زیباست)، باید کتاب پیوست فرهنگ لغات میداشت تا خواننده در صفحات دنبال معادل مانوس کلمهای که همزبانان افغانستانی به کار میبرند نباشد، ... و کتابها عکس کم دارند و نقشه اصلا ندارند!<br /><br /><br /><br />➕ پینوشت: <a href="https://t.me/Monbathat" target="_blank">کانال تلگرامی هادی معصومی زارع <br /></a><br /><br /><p></p>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-59072865261195942562026-08-05T09:02:48.667+03:302026-08-05T09:02:48.679+03:30چهارپاره ۱۶۰ – از ایران تا یمن<p dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><br /><b>اول) </b>از گروک (چتبات هوش مصنوعی) خواسته بودم متوسط نرخ رشد سالانه GDP واقعی (رشد اقتصادی) را در دورههای مختلف ریاستجمهوری اسلامی ایران (هشتسال کامل) به دست دهد. اعلام کرد:<br />1. دوره آیتالله علی خامنهای: حدود 1.8 درصد - دوره جنگ ایران-عراق؛ رشدهای مثبت اولیه و منفی شدید در سالهای پایانی جنگ،<br />2. دوره اکبر هاشمی رفسنجانی: حدود 6.3 درصد - بالاترین متوسط پس از جنگ،<br />3. دوره محمد خاتمی: حدود 4.9 درصد - رشد پایدارتر در سالهای پایانی با درآمدهای نفتی بهتر،<br />4. دوره محمود احمدینژاد: حدود 3 درصد - رشد اولیه خوب (به دلیل نفت گران)، سپس افت شدید با تحریمها آنگونه که در سال پایانی، رشدْ منفی شد،<br />5. دوره حسن روحانی: حدود 1 درصد - رشد بالا پس از برجام (۱۳۹۵) و رکود/منفی با خروج آمریکا از برجام، بازگشت تحریمها و شیوع کرونا.<br /><br /><br /><b>دوم)</b> تحریمهای شدید به دلیل (بهانه) فعالیتهای هستهای از دوره محمود احمدینژاد شروع شد. از گروک پرسیدم اگر رشد دوره رفسنجانی-خاتمی ادامه یافته بود، این روزها درآمد سرانه ایرانیان چند دلار بود و الان، در واقع امر، چقدر است؟ <br />پاسخ داد: درآمد سرانه اسمی فعلی ایرانیان در سناریوی ادامه رشد دوره رفسنجانی–خاتمی (میانگین رشد GDP در دوره: حدود 4.65) و بدون بحران/تحریمهای هستهای، احتمالاً در محدوده ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ دلار (یا حتی بالاتر در سناریوهای خوشبینانهتر) قرارمیگرفت. الان ایرانیان سالانه به طور متوسط حدود ۳٬۴۰۰ تا ۳٬۹۰۰ دلار اسمی درآمد دارند؛ ۳/۵ برابر کمتر از چیزی که میتوانست رخ دهد! <br />گروک درباره خسارتهای ناشی از تحریمهای هستهای با استناد به گزارش منابع گوناگون اعلام میکند: «تخمینهای مختلف از «هزینه/فرصت» برنامه هستهای و تحریمها (ازدسترفتن درآمد نفتی بیش از ۴۵۰ میلیارد دلار + سرمایهگذاری از دسترفته + رشد از دسترفته) به رقمهای تجمعی ۱ تا ۳ تریلیون دلار میرسند. برخی تحلیلها بر این باورند که بدون تحریمها، اقتصاد ایران میتوانست بهحدود ۱ تریلیون دلار برسد (الان حدود ۳۰۰–۳۶۰ میلیارد دلار).<br />تحریمهای شدید در دوره آغازین خود با خطاب «کاغذ پاره» یا حتی «نعمت» مورد استقبال مقامات عالیرتبه قرار گرفته بود.<br /><br /><br /><b>سوم) </b>یمن سالهاست کشور یکپارچهای نیست؛ بیش از یک دهه است که درگیر جنگ داخلی است و تقسیم سیاسی (مناطق تحت کنترل حوثیها در شمال و دولت به رسمیت شناختهشده بینالمللی در جنوب)، تحریمها، محدودیتهای صادرات نفت، کاهش کمکهای خارجی و شوکهای منطقهای این کشور را به یکی از بحرانزدهترین کشورها تبدیل کرده است. بیش از نیمی از جمعیت این کشور (حدود ۲۲ میلیون نفر) به کمکهای بشردوستانه نیاز دارند، سهچهارم جمعیت زیر خط فقر زندگی میکنند، ۲٫۲ میلیون کودک زیر ۵ سال سوءتغذیه حاد دارند و در این بین از جمله بیش از ۵۰۰ هزار نفر سوءتغذیه شدید دارند، شیوع بیماریهای اپیدمیک بالاست و وبا همچنان تهدید عمده است.<br />یمن در چرخهای از جنگ طولانیمدت، فروپاشی اقتصادی، کمبود کمکها و بحرانهای بهداشتی گرفتار است.<br /><br /><br /><b>چهارم)</b> مهرماه ۹۷ علیاکبر ولایتی (رکوردار با سابقه ۱۶ سال تصدی وزارت امورخارجه جمهوری اسلامی، مشاور رهبر و عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام) گفت: «از یمنیها یاد بگیریم که چگونه در برابر تهدید و تحریم مقاومت میکنند. به جای لباس لُنگ میبندند و اسلحه به دست دارند و چند تکه نان خشک دستشان است با پای پیاده، سعودیها از دست اینها عاجز شدند.» دو سال بعد که ویدئوی تجلیل از پسران وی به عنوان برجسازان موفق در یک مهمانی با نام «گرگ والاستریت» در هتل شانگریلای استانبول منتشر شد، بسیاری یاد توصیه «پدر برجسازان موفق» افتاده بودند.<br />همین هفته نیز تصویر پایین در تجمع شبانهی خیابانی مردم انقلابی مخالفِ مذاکره و موافق ادامه جنگ، یکی از پربینندهترین تصاویر در فضای مجازی بوده است. پزشکیان، قالیباف و عراقچی نمادهای دیپلماسی جمهوری اسلامی محسوب میشوند.<br />رسانهها و بسیاری از حامیان نظام جمهوری اسلامی، حوثیها را در یمن نمونهای موفق از «مقاومت» در برابر آمریکا، اسرائیل و عربستان سعودی میدانند و لذا «خوش به حال یمن ...»، و در پس پردهْ خوشبهحال «برجسازان موفق»!<br /><br /><br /><br /></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgMF5n4LPOJz0iwOtvPoYl3uAKVwm-O8QP4QaxbO3gYdeXIZjXtI-rbrye80BJvgurY26JT6GV2c2w3X5KwgzkL1ylYkOgyWrS9LZmr4WhraPy5ojQekMYg8dON_uJvnZkwLb0F1oTC0JwuIrxk91CpbvYsRiDRv45BZDl9veasXJ_sw-MNHdB6jtULbiU/s679/HOoecMfa8AAU7iY.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="679" data-original-width="460" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgMF5n4LPOJz0iwOtvPoYl3uAKVwm-O8QP4QaxbO3gYdeXIZjXtI-rbrye80BJvgurY26JT6GV2c2w3X5KwgzkL1ylYkOgyWrS9LZmr4WhraPy5ojQekMYg8dON_uJvnZkwLb0F1oTC0JwuIrxk91CpbvYsRiDRv45BZDl9veasXJ_sw-MNHdB6jtULbiU/w271-h400/HOoecMfa8AAU7iY.jpg" width="271" /></a></div><br />MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-18705900732735332412026-07-29T09:00:32.476+03:302026-07-29T09:00:32.490+03:30چهارپاره ۱۵۹ – در اوصاف «سیما و صدا»یشان<div dir="rtl" style="text-align: right;">.<br /><br />اول) نتیجه هیچ انتخاباتی رویکردهای کلی «صداوسیمای جمهوری اسلامی» را نه تنها لزوماً به نفع برنده انتخابات (به مثابه نماد خواستهی ملت) تغییر نمیدهد بلکه حتی اگر برنده، خوشایند رویکردهای صداوسیما نباشد (مثل تجربه محمد خاتمی و حسن روحانی یا مجلس ششم)، این سازمان خود را مکلف میداند او را آماج حملات مستقیم و غیرمستقیم خود قرار دهد تا شاید بتوانداو را به راه راست ِ خودش منحرف کند! اکنون بر صداوسیما جریان نزدیک به سعید جلیلی (بازنده آخرین انتخابات همین نظام) حاکمْ و برادر او (وحید جلیلی) قائم مقام رئیس سازمان است؛ این شاخصی روشن از نسبت بین مدیریت این سازمان عظیم و خواستهی ملی است. حرف این است که صدا و سیما «رسانه ملّی» (رسانه اکثریت ملت با رعایت حقوق اقلیت) نیست؛ خودش هم البته اصراری ندارد چنین باشد مگر در لفظ. شبیهتر است به یک «کانون آگهی و تبلیغاتی سهامی خاص» ِ فربه که سرمایهاش از منابع عام تامین میشود. همه دلایل (یا بهانههای) این تقابل در این جمله خلاصه است که «مردم نمیفهمندو ما صلاحشان را بهتر از خودشان میدانیم.» </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />دوم) این ادعا که «صداوسیما مخاطب (در بین اکثریت مردم) ندارد»به این معنی نیست که «موثر» نیست؛ «تیغ در کف زنگی» هم یک تیغ بیشتر نیست اما به دلایلی روشنْ موثر و نگرانکننده است! صداوسیما بر اساس تحلیلهای پرمناقشهی کارشناسنان ِ حلقهی بسته خود،تصمیمسازی و گاه نقش گروه فشار را بازی میکند، امید بیهوده میدهد یا بیهوده ناامید میکند! از نظر هزینه مستقیمی که این سازمان روی دوش همه ملت میگذارد، میتوان به بودجه آن اشاره کرد؛ بودجه صداوسیما امسال (۱۴۰۵) حدود ۲۰ درصد بیشتر از سال ۱۴۰۴ تعیین شده (حدود ۳۳٫۵ همت (۳۳٬۵۰۰ میلیارد تومان)). با احتساب ردیفهای جانبی و حمایتی، مجموع بودجه آن گاهی تا ۳۵٫۵ همت یا بیشتر گزارش میشود. بودجه دولتی (اعتبارات عمومی) بخش عمده هزینههای آن را پوشش میدهد، درآمدهای اختصاصی (عمدتاً تبلیغات) هم کافی نیست و سازمان با زیان عملیاتی مواجه است با اینحال علاقهای به اصلاح روشهای خود - برای رفع این زیانها - نشان نمیدهد یا روشهای مورد علاقهاش موثر واقع نشده است.<br />اینها از جمله یعنی این سازمان، مهم است.</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><br />سوم) گذشته از این که قرآن به صراحت «غیبت» را (حرف زدن (حرف راست و درست و نه حتی دروغ) درباره کسی در محفلی و در غیاب او را) معادل خوردن گوشت برادر مُرده قرار داده است (سوره حجرات، آیه ۱۲)، این گفتوگو در وسائلالشیعه بین رسول خدا و ابوذر ضبط شده که پیامبر اکرم به ابوذر میگویند: «از غیبت دوری كن. چون غیبت از زنا سختتر است»، ابوذر میپرسد: «چرا این گونه است؟» و حضرت در پاسخ روشن میکند که علت قبیحتر و سختتر بودن غیبت از زنا این است كه شخص زناكار میتواند توبه و خداوند توبه او را قبول کند اما در غیبت تا زمانی كه شخصی که از او غیبت شده، از شخص غیبتكننده راضی نشود و وی را نبخشد، بخششی در کار نیست.<br />نیمنگاهی به سیاهه بلند برنامهها، گزارشها، خبرها و اظهارات علیه بسیاری از افراد (با ذکر نام و نشان) در برنامههای سازمان صدا و سیما (نمونه اخیر آن: اظهارات توهینآمیز محمدحسین رجبی دوانی (برادر فاطمه رجبی که کتاب «احمدینژاد؛ معجزه هزاره سوم» را نوشت) علیه محمد خاتمی)، بدون ایجاد امکان حضور فیالمجلس «سوژه» و توضیح و دفاع آزادانه قربانیان از خود، این سوال را پیش میکشد که این رویههای عادی و قانونی(!)، اگر "غیبت" نیست، چه نام دارد؟! اگر غیبت است که «اشد من الزنا»ست و قبای نگرانی برای گسترش بیعفتی (که بارها درباره آن سخن گفته) به تن این سازمان ِ "اشد من الزنا" زار میزند! آیا این سازمان ایدئولوژیک راضی شده تا با افساد و معصیتکاری، مردم را به راهی که به صلاحشان میداند، هدایت کند؟!<br />آن امام عادل و استواری که خود را مفتخر به پیروی از او میدانند گفته بود: «مىدانم داروى درد شما چيست و اين كژى را چگونه راست توان كرد ولى نمىخواهم شما را اصلاح كنم در حالىكه خود را تباه كرده باشم (هرگز با افساد خويشتن شما را اصلاح نخواهم كرد).» (خطبه ۶۹ نهجالبلاغه)</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><br />چهارم) جریانی مرتب «جبهه پایداری» (نزدیک به جریان فکری مرحوم آیتالله مصباح یزدی و سعید جلیلی و مسلط بر مدیریت کنونی صداوسیما) را متهم به سوءاستفاده از این سازمان به نفع خود و ایدئولوژی محبوب خود میکند. تخطئه عملکرد صداوسیما در حد نسبتدادن این عملکرد به تامین منافع یک گروه خاص در حالیکه هم حضور و رشد این گروه در ساخت قدرت بدون جواز بالادستی مطلقاَ میسر نبوده و هم رئیس عالی صداوسیما منصوب شخص ولیفقیه (بر اساس حق قانونی او)ست، صادقانه نیست. «گروهک پایداری» (آنچنان که کسانی آن را چنین خطاب قرار میدهند) صرفاً از فرصت فراهمشده، به نفع آمال و نظرات خود بهرهی قانونی میبرد!<br /><br /><br /></div>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-58110502166110873192026-07-21T09:08:49.205+03:302026-07-21T09:08:49.206+03:30 صاحاب!<p dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><br />«بامداد» امروز (سهشنبه، ۳۰ تیرماه)، حوالی ساعت 12.5 بعد از نیمه شب، سخنران سوپرانقلابی در تجمع خیابانی میدان انقلاب (مرکز شهر زنجان) میگفت که فقط ده تا پانزده نماینده کنونی مجلس، نماینده واقعی مردماند و بقیه غربگرا و فلاناند! چند شب پیشتر (و ساعت 1 بامداد) یک فعال سیاسی مشهور سوپر انقلابی دیگر، پشت تریبون از اهمیت تجمعات خیابانی سخنرانی میکرد!</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br />درمواجهه با این واقعیت که این جماعت از نعمت «آزادی بیان» در حد اکمل آن برخوردارند (در حد زیر سؤال بردن ارکان نظام در مرکز شهر و از پشت بلندگو در حالی که ماموران انتظامی مسلح، نظم گردهماییهای آنها را تامین میکنند)، فعلا فقط میتوان حسودی کرد یا دستکم غبطه خورد(!) اما مسئله بعدی این است که حتی اگر تعداد و وزن اجتماعی این جماعت ِ آزاد را در شهر نیممیلیوننفری زنجان قابل توجه هم فرض کنیم، کدام قانون و سلیقه و وجدان اجازه داده است تا پاسی از شب با سخنرانی از پشت بلندگو، مخل آسایش خانوارهای مستاصل ِ ساکن در مرکز شهر باشند؟</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br />شهر اگر «صاحاب» ندارد، «وجدانهای بیدار»ی که حقالناس سرشان بشود هم ندارد؟ <br /><br /><br /></p>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-19398391742856078322026-07-18T09:11:37.876+03:302026-07-18T09:11:37.876+03:30دو نکته درباره وبلاگ<p dir="rtl" style="text-align: right;"> اول) نمیدانم چرا هر از چند گاهی برخی پستهای قدیمی وبلاگ (در حد یادداشتهای هفده – هجده سال پیش) مدام کلیک میخورند و بازدید وبلاگ ناگهان چند برابر میشود! به حمله رباتیک میماند ولی به چه منظور؟! هر چه هست، به همین دلیل در ستون «پرطرفدارهای هفته گذشته»، این یادداشتهای قدیمی بالا میآیند که هر چند گاهی خاطرهبرانگیز است ولی در مجموع خوشایند نیست!</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitXUlPHLrQWJpTpJJE0sP7wzTa0w-ZasUkgYNazXnAXywgB-18QH1xVOMfk3lo9t_m34IB756vU8ihUl_G3ypR3NR6d8_Qun2nKoFwGfXNAbb9dAIJxKTwrbShce9zcAY2s3wqh4FwEUpP5InoCVJEri8yGfRlJAlzK7VyqfL1oSYrsDb7yuaPIIVte6Q/s485/11.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="485" data-original-width="265" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitXUlPHLrQWJpTpJJE0sP7wzTa0w-ZasUkgYNazXnAXywgB-18QH1xVOMfk3lo9t_m34IB756vU8ihUl_G3ypR3NR6d8_Qun2nKoFwGfXNAbb9dAIJxKTwrbShce9zcAY2s3wqh4FwEUpP5InoCVJEri8yGfRlJAlzK7VyqfL1oSYrsDb7yuaPIIVte6Q/w219-h400/11.jpg" width="219" /></a></div><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br />دوم) از بیش از یک ماه پیش، برای دسترسی آسانتر به بایگانی، «برچسب» پستها را سر و سامانی دادم و در انتهای ستون سمت راست صفحه وبلاگ، بخش «برچسب»ها را دایر کردم. به این ترتیب دسترسی موضوعی به یادداشتها آسانتر میشود هر چند کار هنوز کامل نیست. مدتها متوجه اهمیت برچسبها در وبلاگنویسی نبودم و به همین دلیل، برخی پستها بدون برچسباند که باید اصلاح و تکمیل شوند.<br /><br /></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEm3T6vSt48_jK72s1LWAzRwxQeFtx5XGpxiISrDaCZ2oX2PdGBUYX8ZD7jONHhCF8ADUEKFxsnqsoSH-NjxSOXnhVjSWzwqZhkl9zsElB-7QYKb9qpICt4kVcrp48Sm1ZzdzfMdw1hTcND3CBEWPZ7_gDjjQaXU5ssFsoPgSC7NEdZllxcSwCnvaS-9Q/s564/22.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="564" data-original-width="262" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEm3T6vSt48_jK72s1LWAzRwxQeFtx5XGpxiISrDaCZ2oX2PdGBUYX8ZD7jONHhCF8ADUEKFxsnqsoSH-NjxSOXnhVjSWzwqZhkl9zsElB-7QYKb9qpICt4kVcrp48Sm1ZzdzfMdw1hTcND3CBEWPZ7_gDjjQaXU5ssFsoPgSC7NEdZllxcSwCnvaS-9Q/w186-h400/22.jpg" width="186" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-74533822161018818202026-07-13T09:49:06.248+03:302026-07-18T14:21:12.470+03:30⚠️ملاحظات انتقام و تحقیر<p dir="rtl" style="text-align: right;"><br />قدرتهای خارجیْ رهبری عالی نظام را به همراه تعداد قابل توجهی از فرماندهان ارشد نظامی و برخی اعضای خانواده او کشتهاند؛ این نوع کشتار یک تحقیر برای کشور و نظام (از هر نوعی) است؛ فارغ از اینکه نظام برای من و شمای نوعی مقبول باشد یا نه، از عملکرد او راضی باشیم یا نه. (<a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2026/06/blog-post_907.html" target="_blank">یادداشت مرتبط</a>)</p><p dir="rtl" style="text-align: right;">حکومت طولانیمدت آیتالله خامنهای (۳۷ سال) علاوه بر علقههای اعتقادی/سیاسی/اقتصادی، علقههای عاطفی نیز ایجاد کرده و به همین دلیل مطالبه انتقام و خونخواهی و تلاش برای احیای غرور شکستهشده قابل درک و فهم است.<br /><br />«امّا» آیا مطالبهگران جنگ و انتقام فوری مایلند (یا میتوانند) هزینههای تحقق آرزوی خود را بر زندگی عادی حال و آینده میلیونها ایرانی برآورد کنند؟ اگر نتیجه تلاش برای احیای غرور، از قضا تعمیق تحقیر باشد، چه؟<br />آیا اساساً اکثریت ملت نقشی در وضعیت کنونی کشور دارند که باید تاوان احتمالی این نتیجه معکوس را بدهند؟!<br /><br />یکی از روشنترین نمونههای تاریخی رسیدن به نتیجه معکوس پس از تلاش برای انتقام و احیای غرور، ماجرای جنگهای ایران و روسیه در دوره قاجار است. ایرانیان در جنگ اول شکست خوردند و ناچار شدند عهدنامه گلستان را بپذیرند. چند سال بعد برای جبران این تحقیر، ایران خود جنگ دوم را شروع کرد. جنگ دوم ایران و روسیه (۱۸۲۶–۱۸۲۸ میلادی) در دوره فتحعلیشاه قاجار، نمونهای کلاسیک از تلاش برای انتقام و بازپسگیری سرزمینهای ازدسترفته است که به تحقیر و خسارت شدیدتر منجر شد؛ جنگ دوم منجر به عهدنامه ترکمنچای شد!<br /><br />از بارزترین نمونههای دیگر معاصر، آلمان پس از جنگ جهانی اول است. پس از شکست در جنگ جهانی اول و تحمیل معاهده ورسای (که بسیاری از آلمانیها آن را تحقیرآمیز و ناعادلانه میدانستند)، حس انتقامجویی قوی در جامعه آلمان شکل گرفت. نازیها این احساس را به شدت دامن زدند، قول بازگرداندن عزت و قدرت از دست رفته را دادند و برای جبران شکست قبلی و گسترش قلمرو، جنگ جهانی دوم را آغاز کردند. نتیجه؟ شکست کامل و بیسابقه آلمان، اشغال کشور توسط متفقین، تقسیم آلمان به دو بخش شرقی و غربی، کشته شدن میلیونها آلمانی، نابودی شهرها و از دست دادن قلمروهای بیشتر. این اقدام نه تنها انتقام را محقق نکرد بلکه موقعیت آلمان را به مراتب بدتر کرد و دههها طول کشید تا کشور از آن وضعیت خارج شود. <br /><br />آرژانتین هم جنگ فالکلند (۱۹۸۲) را آغاز کرد؛ رژیم نظامی آرژانتین برای جلب حمایت مردمی، انتقام و بازپسگیری جزایر فالکلند (که آن را بخشی از خاک خود میدانست)، به بریتانیا حمله کرد. نتیجه شکست سریع نظامی، کشته شدن هزاران سرباز، سقوط رژیم و تحقیر ملی بیشتر بود.<br /><br />ژاپن هم به پرل هاربر حمله کرد (۱۹۴۱)؛ به عنوان بخشی از استراتژی گسترش و ضربه پیشدستانه/انتقامی به قدرتهای غربی. نتیجه شکست کامل، بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی، اشغال و تسلیم بیقیدوشرط بود!<br /><br />این الگو در تاریخ بارها تکرار شده: تلاش برای شستن تحقیر با اقدام نظامی تهاجمی، در موارد قابل توجهی منجر به چرخهای از خشونت و تحقیر شدیدتر شده است.<br /><br />این به معنای نفی تلاش برای انتقام یا احیای غرور تحقیرشده نیست بلکه توصیه اکید به دقت نظر فراوان در بررسی همه زوایا و پرهیز از جنگ با «واقعیت»ها و ارزیابی منطقی تواناییها و پاسخ جبهه مقابل است.<br /><br />همه کسانی که مقدرات ملت را به خواست (یا حتی اکراه) اکثریت ملت در دست گرفتهاند، «مسئول نتیجه»اند و توان جامعه را باید با توان ضعیفترین اجزای آن محاسبه کنند تا «ظرف ایران» شکسته نشود که اگر شکست، خسارت غیرقابل جبران خواهد بود. «سیاستمدار نمیتواند بگوید «من درست نیت کردم» اگر تصمیمش به فقر، خشونت، بیثباتی یا مرگ انجامیده باشد.» (مطالعه بیشتر درباره «اخلاق مسئولیت»؛<a href="https://t.me/sahandiranmehr/36221" target="_blank">اینج</a>ا)<br /><br />این منطقیست که به قول <a href="https://t.me/mmoeeni1/3951" target="_blank">ماکس وبر</a>: «در هنگامه جنگ، «دوراندیشی» جسارت بیشتری میخواهد تا قیل و قال جنگطلبانه.»</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"></p><p dir="rtl" style="text-align: right;">➕ این یادداشت با اندکی تغییر در <a href="http://sedayezanjannews.ir/NewsShow.aspx?nId=18946">صدای زنجان</a><br /><br /></p><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjafDkRB0b1p5eyzR3WdtimqIfhi4ZSB6qq6QBkFGfwZW1rtqfagBHvmlYENKKf13Kuu78zwfv5P2GtoNL_kY61JRG1SjpRyvnZpNvXYH0AOT_YU0MojkPkPOJMzZrt3k4WibRUwn-ecYSkqJ0MNmyk6eRuS9FDvw4we5F3nQQEnAk0TKq653EvcGuvSrM/s1076/12.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" data-original-height="679" data-original-width="1076" height="202" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjafDkRB0b1p5eyzR3WdtimqIfhi4ZSB6qq6QBkFGfwZW1rtqfagBHvmlYENKKf13Kuu78zwfv5P2GtoNL_kY61JRG1SjpRyvnZpNvXYH0AOT_YU0MojkPkPOJMzZrt3k4WibRUwn-ecYSkqJ0MNmyk6eRuS9FDvw4we5F3nQQEnAk0TKq653EvcGuvSrM/s320/12.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">«توان (یا قدرت) یک زنجیر به اندازه ضعیفترین حلقه آن است»</td></tr></tbody></table><br />MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-45176696365895563832026-07-01T10:00:00.000+03:302026-07-01T10:00:00.171+03:30میلیونها سال؛ دستکم ۵۰ میلیون! <p dir="rtl" style="text-align: right;"> </p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNBN8b2qkdmJVC1z1Iw9yuK8Zc_gU4hEGd9sFzQEuMdC7qtz4c38SFlZoX9qVZPWlkkJqo55BK3CYxdiwlSrzR97J2v8M_B-EWkqfw-E_uYktvRuz8x0i7_v-WRDdeh4SvyLiFDUMq-FlFJpGuf0XW5c87P-_bEdJ_kAuoWFlzy1wG_SGXw0Q6DGRiaME/s1216/IMG_20260629_224725.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1216" data-original-width="1216" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNBN8b2qkdmJVC1z1Iw9yuK8Zc_gU4hEGd9sFzQEuMdC7qtz4c38SFlZoX9qVZPWlkkJqo55BK3CYxdiwlSrzR97J2v8M_B-EWkqfw-E_uYktvRuz8x0i7_v-WRDdeh4SvyLiFDUMq-FlFJpGuf0XW5c87P-_bEdJ_kAuoWFlzy1wG_SGXw0Q6DGRiaME/s320/IMG_20260629_224725.jpg" width="320" /></a></div><br /><p></p><br /><p></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"> سنگها مال خود دریا نبود؛ از جایی آورده و ریخته بودند کنار ساحل، کنار سنگهای بزرگی که لابد در روزگاری که آب دریا زیاده از معمول جلو میآمد، کار موجشکن بکنند؛ سد راه آب به سمت خانه و کوچه شوند؛ در کلاچای، شهر کوچک و آرامی در گیلان. به شوق دیرین، سنگهای زیادی را لمس کردم، تعدادی را هم برداشتم؛ از بس زیبا بودند و جز کف رودخانه لابد، به ندرت جای دیگری بشود پیدایشان کرد ... و پر از «زمان سپریشده» بودند؛ گفته بودم هر واقعه تاریخی، هر چقدر هم دور را که در نظر بیاوری، این سنگها در همهشان، در گوشهای از این دنیا «حضور» داشتهاند. <a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2025/09/blog-post_13.html" target="_blank">نوشته بودم</a> که «همیشه با یافتن و لمس و خیره شدن به سنگهایی که در مسیر آب صاف و صیقلی شدهاند، حس میکنم عمر زمین را و همه آبهایی را که سنگها را صیقل دادهاند به دست گرفتهام و به قدر ارزنی بیشتر از هیچ این عمر طولانی را لمس و سعی میکنم بفهمم که ناتوانی از درک این عمر و از درک معنای ابدیت چه ناتوانی ویرانگری است» و باز <a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2021/01/blog-post_11.html" target="_blank">نوشته بودم</a>: «سنگهای صیقل خورده با آب را دوست دارم و اگر مجالی باشد، برشان میدارم برای خودم، میگذارم توی جیبم، دستکم بر میدارم و لمسشان میکنم و میگذارم سر جایشان. رد زمان رفتهی بسیار به صورت دارند. هر آبی آمده، بخشی از سنگ را با خود برده به خیلی دور. سنگ تکثیر و زیباتر شده در عین «آب شدن» ... «گویند سنگ لعل شود در مقام صبر ...».»</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br />*<br /><b>چت جیبیتی</b> درباره این سنگ که ظاهر غریبی داشت نوشت: </p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOxVDxX9f-4yM3XxQySSA9Q3_hiofFzkXp94QyW5MVaGXPVa1hN-DHcg6SQw3mGX0yOwpOs-ReMd48ceAkAshzllj2KFwCUl8ooEVrRhXXCRe5wfx9cYD8j-GSPQCIQc8EpYunXp8mrAzc8z54hQLh6peW4-99O7LlaKffPKbVgu4dbGHzV5gJBYnBH_c/s1280/photo_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B6-%DB%B0%DB%B6-%DB%B0%DB%B4_%DB%B2%DB%B2-%DB%B5%DB%B2-%DB%B4%DB%B1.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1121" data-original-width="1280" height="280" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOxVDxX9f-4yM3XxQySSA9Q3_hiofFzkXp94QyW5MVaGXPVa1hN-DHcg6SQw3mGX0yOwpOs-ReMd48ceAkAshzllj2KFwCUl8ooEVrRhXXCRe5wfx9cYD8j-GSPQCIQc8EpYunXp8mrAzc8z54hQLh6peW4-99O7LlaKffPKbVgu4dbGHzV5gJBYnBH_c/s320/photo_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B6-%DB%B0%DB%B6-%DB%B0%DB%B4_%DB%B2%DB%B2-%DB%B5%DB%B2-%DB%B4%DB%B1.jpg" width="320" /> </a></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"> <br />این سنگ از نظر زمینشناسی بسیار جذاب است. در اینجا با پدیدهای به نام "سنگ کنگلومرا" یا در مقیاسی ظریفتر، یک "میانبار" روبهرو هستیم. این سنگ در واقع یک "سنگِ درونِ سنگِ دیگر" است. <br /><br />فرآیند تشکیل آن به این صورت بوده: <br />بخش تیره (سنگ فرعی): این تکه سنگ، بسیار قدیمیتر است. ابتدا در جایی دیگر وجود داشته، شکسته و در اثر جریان آب گرد شده است<br />بخش روشن (سنگ اصلی): بعدها، این تکه سنگ قدیمی در میان رسوبات دانهریز (مثل گل یا ماسه نرم) قرار گرفته است. با گذشت زمان و تحت فشار طبقات بالایی، آن رسوبات نرم سخت شده و سنگ قدیمی را در دل خود حبس کردهاند.<br /> پارهخطهای روی سنگ که در هر دو بخش دیده میشوند، "درزههای مویین" یا "رگههای انحلالی"هستند: زمانی که سنگ تحت فشار بسیار شدید (ناشی از وزن لایههای بالایی یا حرکات پوسته زمین) قرار گرفته، ترکهای بسیار ظریفی در آن ایجاد شده است. بعدها، آبهای زیرزمینی حاوی مواد معدنی (مانند اکسید آهن یا منگنز) به داخل این ترکهای میکروسکوپی نفوذ کرده و رسوب کردهاند که باعث شده این ترکها به صورت خطوط تیره دیده شوند. <br /><br />نکته بسیار جالب اینجاست که علیرغم دو تکه بودن، رودخانه هر دوی آنها را با هم صیقل داده است.<br />این سنگ نماد یک "پیوند" است. سنگی قدیمی که سفری طولانی را پشت سر گذاشته، در دل سنگی جوانتر آرام گرفته و سپس هر دو با هم توسط فشار زمین "خطخطی" شدهاند و در نهایت توسط آب رودخانه به این شکل مثلثی و زیبا درآمدهاند. </p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiBvDA4vNwV8PjM6XIJim1OtWgrPugyjeIMByfH7UdI7dzPh6IELpjJ-fIQAZr24UZdN1SAoritfQfAYh1YPZD-qQl6aAPjWtcSN8BjdjMw-CrGcRCWaSfOX2lnPTfQHO8CLOD7E4wX_523hHyUd3f_MPZxA-Ovg1-8p8oPG_ylKSOHC2vqtfshHu_fGE/s1216/IMG_20260629_213021.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" data-original-height="1216" data-original-width="1216" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiBvDA4vNwV8PjM6XIJim1OtWgrPugyjeIMByfH7UdI7dzPh6IELpjJ-fIQAZr24UZdN1SAoritfQfAYh1YPZD-qQl6aAPjWtcSN8BjdjMw-CrGcRCWaSfOX2lnPTfQHO8CLOD7E4wX_523hHyUd3f_MPZxA-Ovg1-8p8oPG_ylKSOHC2vqtfshHu_fGE/s320/IMG_20260629_213021.jpg" width="320" /></a><br /><br />تخمین عمر سنگها از روی تصویر همیشه با یک بازه خطای بزرگ همراه است، اما با توجه به شواهد زمینشناسی موجود در عکس، میتوانیم یک *"ترتیب زمانی" و یک "تخمین نسبی" برای هر دو تکه ارائه دهیم:<br /><br />۱. تکه فرعی (تکه تیرهتر و کوچکتر): بسیار پیرتر است. این تکه سنگ قهرمان داستان است چون دو چرخه زندگی را پشت سر گذاشته است:<br /> *عمر تشکیل: این سنگ احتمالاً متعلق به دوران دوم زمینشناسی (مزوزوئیک) یا حتی قدیمیتر است (حدود ۱۰۰ تا ۲۵۰ میلیون سال پیش). <br /> دلیل این تخمین این است که این تکه قبل از اینکه در سنگ دوم قرار بگیرد، خودش یک سنگ کامل بوده، فرسایش یافته و گرد شده است. این فرآیند به تنهایی میلیونها سال زمان میبرد.<br /><br /><br />۲. تکه اصلی (سنگ روشنتر و بزرگتر): جوانترین سنگ که نقش "میزبان" را دارد، بعدها تشکیل شده است: عمر تشکیل: تخمین زده میشود که این بخش در اواخر دوران دوم یا دوران سوم (سنوزوئیک) شکل گرفته باشد (حدود ۳۰ تا ۶۰ میلیون سال پیش). زمانی که زمین در این منطقه احتمالاً زیر آب بوده (دریا یا دریاچه)، رسوبات نرم دور آن تکه سنگ قدیمی را گرفته و با گذشت زمان طولانی و تحت فشار، به سنگ تبدیل شدهاند.<br /><br />۳. عمر "خطوط" و "رگهها" (جوانترین پدیده)خطوط تیرهای که روی هر دو سنگ میبینید، جوانترین بخش داستان هستند: این ترکها احتمالاً در اثر فعالیتهای کوهزایی (مثل شکلگیری البرز یا زاگرس در ایران) ایجاد شدهاند که مربوط به ۱۰ تا ۲۰ میلیون سال پیش است. فشار ناشی از برخورد صفحات زمین باعث شده که هر دو سنگ (که حالا به هم چسبیده بودند) همزمان ترک بخورند.<br /><br />۴. عمر "فرسایش رودخانهای" (نوزاد داستان)<br />شکلی که شما الان در دست دارید (گرد و صیقلی بودن):<br /> این فرآیند بسیار جدید است و احتمالاً در ۱۰ هزار سال اخیر (دوران هولوسن) رخ داده است. یعنی همین اواخر که سنگ از دل کوه بیرون افتاده و وارد رودخانه شده است.<br /><br /><br />خلاصه به زبان ساده:<br /> *تکه کوچک: حدود ۱۵۰ میلیون سال قدمت دارد.<br /> *تکه بزرگ: حدود ۵۰ میلیون سال قدمت دارد.<br /> *زمانی که به هم چسبیدند: حدود ۴۰-۵۰ میلیون سال پیش.<br /> *زمانی که صیقلی شدند: کمتر از ۱۰ هزار سال پیش.<br /><br />یک نکته برای تشخیص دقیقتر: اگر سنگ را به آرامی به یک سنگ دیگر بزنید و صدای "زنگوار" و تیز بدهد، نشاندهنده تراکم بسیار بالا و عمر طولانیتر (دگرگونی بیشتر) است. اگر صدای "خفه" و بم بدهد، نشاندهنده رسوبی بودن و احتمالا جوانتر بودن سنگ است.<br />**</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><b>پ.ن</b>: من امروز 51 ساله میشوم!</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"> </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2007/06/blog-post.html" target="_blank">32</a> </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"> </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2009/07/34.html" target="_blank">34 </a></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"> </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2010/07/35.html" target="_blank">35 </a></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"> </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2012/06/37.html" target="_blank">37</a></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"> </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2016/07/41.html" target="_blank">41</a> </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"> </div><div dir="rtl" style="text-align: right;">47 </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"> </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2025/07/50.html" target="_blank">50 </a></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"> </div><div dir="rtl" style="text-align: right;"> </div>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-66364486582218467502026-06-28T16:26:59.343+03:302026-06-29T09:24:32.574+03:30نجوا <p dir="rtl" style="text-align: right;"> </p><p dir="rtl" style="text-align: right;"> «نجوا» چه کلمه خوبی است برای توصیف یک حال خوب؛ راز-گویی است، ابراز نیاز و مرور قربت است، به آرامی؛ شانه به شانه سکوت، حتی با یک نگاه یا به شوقِ کنار؛ نجوا با خودت، با دوستات که این دومی راه به «مناجات» میبرد اگر که دوست «معشوق» باشد در دور یا نزدیک، در خفا یا عیان، یا همانی که صدایش کردهاند: «یا رَفیق مَن لا رفیق لَه.» جمع خوشی و خوبیهای عجیب است این «نجوا». </p><p dir="rtl" style="text-align: right;">و حاشا که یک سویه باشد؛ حتی شده در خیالْ پاسخی هست هر نجوایی را. </p>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0