راز سر به مُهر

چهارپاره – 63

2012-03-07T11:42:00.000+03:30

(1)

در یک گزارش زنده از برگزاری انتخابات مجلس که از شبکه 5 سیما پخش می شد، فردی که خود را یک زن خانه دار معرفی کرد، گفت: با اینکه من یک نسل سومی هستم و جنگ و انقلاب را ندیده ام، اما می گویم: درود بر امام خامنه ای و مرگ بر هاشمی رفسنجانی(+)

(2)

بنیاد نشر آثار و اندیشه‌های شهید آیت‌الله دکتر بهشتی روز یکشنبه خبر داده بود که به رغم تعامل با مقامات مسئول و تلاش بسیار، از برگزاری همایش علمی «بازخوانی اندیشه‌های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی شهید آیت‌الله دکتر بهشتی» جلوگیری شد. قرار بود در این همایش همچنین پیام هاشمی رفسنجانی خوانده شود(+)

(3)

پابلو نرودا (1352- 1283 خورشیدی)، شاعر و نویسنده شهیر و آزادی خواه شیلیایی یک بار در مصاحبه با پاریس ریویو گفته بود: «میراث بدی از اسپانیا به ما رسیده است. اصلا تحمل نداریم ببینیم مردم مشهور و یا در زمینه ای متمایز شوند. آنها کریستف کلمب را در بند کردند وقتی به اسپانیا برگشت».

(4)

اسپانیایی ها، ایران هم بوده اند؟

کاریکاتور / کارتون – 103

2012-03-06T10:23:00.001+03:30

Mahmoud Nazari – Iran

از نان سنگری ساخته اند برای جنگ و دشمنی خودشان، و مرد بی نان مانده

.
.
چنانچه تصویر را نمی بینید، اینجا(+) را کلیک کنید

عکس سیاه و سفید - 103

2012-03-05T09:00:00.000+03:30

این پست ویژه، با لو دادن همه ذخیره عکس های سیاه و سفید برگزیده برای هفته های آینده!، تقدیم به «مجمع دیوانگان» برای جشنواره هنری دیوانگان!

Akbar Niyati

Christiane Neumann

FotoBodega

Afshin Odabaee

Klara Rajnai Photography

Marco Pellegrini

Irene Wijnmaalen

سقف کوتاه بهارستان

2012-03-04T11:52:00.001+03:30

«مجلسی که رشته های امور دولتی و مملکتی را به هم مربوط و متصل می دارد و علائق مابین دولت و ملت را متین و محکم می سازد. مجلسی که مظهر افکار عامه و احتیاجات اهالی مملکت است ... لازم است خاطر شما رابه این نکته معطوف داریم که (تا) امروز نتیجه اعمال هر کدام از شماها فقط عاید به خودتان بود و بس ولی (از) امروز شامل حال هزاران نفوس است که شماها را انتخاب کرده اند و منتظرند که شماها به خلوص نیت و پاکی عقیدت به دولت و ملت خود خدمت نمایید و از اموری که باعث فساد است، احتراز نمایید».
.

انگار هنوز این پاراگراف نطق مظفرالدین شاه در اولین جلسه اولین مجلس انتخابی مردم، میانه مهر ماه 1285 خورشیدی، تر و تازه است؛ از بس بعد 105 سال هنوز انگار سر همان درس اول مانده مجلس شورا: مظهر افکار عامه، خلوص نیت، خدمت، فساد گریزی ... فردای روز افتتاح مجلس اول، مرتضی قلی خان صنیع الدوله که داماد شاه بود، شد اولین رییس مجلس و این اولین رییس مجلس را چهار سال بعد دو کارگر روس اش کشتند و چون روس ها از امتیاز کاپیتولاسیون بهره می بردند، قاتلان را تحویل سفارت روس دادند؛ بی مجازات. و این شروع بدی بود که انگار دامن مجلس شورا را گرفت. مظفرالدین شاه که از دنیا رفت، پسرش محمدعلی شاه از همان جلسه تاجگذاری و با دعوت نکردن از نمایندگان، نشان داد که مشروطه بخواه نیست تا کار رسید به باغشاه و کلنل لیاخوف روسی و به توپ بستن خانه ملت در تیرماه 1287 خورشیدی (کمتر از دو سال بعد از افتتاح مجلس). محمدعلی شاه آن قدر کیاست نداشت که به جای اعلام انصراف از مشروطه بخواهد آن را «بی اثر» کند. شیخ فضل الله نوری، که خیابانی به نام او هم اینک در تهران است، در روز بیست و دوم آبان همان سالی که مجلس به توپ بسته شد در باغشاه فریاد برآورد: «مشروطه با شریعت سازگار نیست». در آن جمع علما و بزرگان ضد مشروطه از محمدعلی شاه خواستند تا مشروطه را «فراموش» کند. شش روز بعد محمدعلی شاه اطلاعیه داد که «چون پیرو احکام مقدس اسلام می باشد و چون علما اعلام نموده اند مشروطیت خلاف شریعت است، لذا انصراف خود را از مشروطه اعلام می داریم» و البته همین شد، آغاز پایانش. تهران را مجاهدین مشروطه فتح کردند و مجلس شورا احیا شد و محمدعلی شاه خلع. رضا خان چند سال بعدتر قدرت گرفت و کار به مجلس موسسان کشید و تغییر سلسله سلطنت از قاجار به پهلوی و بعد حتی تک ستاره هایی چون سید حسن مدرس هم، که به نام او نیز خیابانی در تهران هست، تحمل نشدند. به ابتکار تیمورتاش، وزیر قدرتمند دربار رضا شاه، نمایندگان مجلس هر ماه یک بار دور هم در دربار حاضر می شدند تا خط مشی کشور توسط شاه یا تیمورتاش تشریح شود. عملا از دوره هفتم، مجلس شورای ملی یک دست شده بود و دیگر مخالفی در آن دیده نمی شد.

.

انقلاب سال 57 بزنگاهی دیگر بود. رهبر انقلاب گفت که «مجلس در رأس امور است» و البته چنان شد که هر دوره، دایره انتخاب تنگ تر شد تا رسید به مبارزه درون حزبی و روزگاری که صراحتا گفته شد «تاریخ ِ «مجلس در رأس امور است» منقضی شده». نمی گفتند هم، معلوم بود البته.
.

حالا دو روز از آخرین انتخابات مجلس می گذرد. خطابه افتتاحیه مظفرالدین شاه در گوش تاریخ این سرزمین همچنان زنگ می زند و هنوز برای خیلی ها معلوم نیست، مجلس واقعا در کجای امور است؛ سقف بلند بنای معظم بهارستان، از سقف بلند همّت مجلس شورا حکایت نمی کند و در میان مدت هم فرقی نمی کند از چه کسانی پر، و از چه کسانی خالی شود.

امروز؛ فردای انتخابات

2012-03-03T11:59:00.003+03:30

اول - مسعود بهنود هشت ماه قبل با برنامه پارازیت بخش فارسی صدای آمریکا مصاحبه و پیش بینی کرد حدود شصت درصد مردم در انتخابات مجلس شرکت می کنند. او گفت: «اين حکومت تا کنون نشان داده پنجاه در صد از مردم را به پای صندوق می برد، ايجاد انگيزه برای ده در صد هم کار زيادی ندارد برايشان» او اشاره کرده بود به «رقابت های محلی، به دادن آزادی و امکان انتشار چند نشريه در آستانه انتخابات، يا قرار گرفتن مردم در جريان اختلافات سياسی، رودربايستی، ترس و نگرانی از به هم خوردن امنيت و ...» و آن ها را دلايل حضور پنجاه در صدی مردم شمرده بود. بعد از این مصاحبه، هجمه غریبی علیه او آغاز شد (مثل این ها: + و ++ و یا بعضی لینک های دیگر در اینجا: +++)

وی در واکنش یادداشتی در وبلاگش منتشر کرد با عنوان «در جواب مدعیان پارازیتی» و در آن نوشت: «همه دوستانی که رگ گردنشان برآمده، بسيار به جاست به جای آن که سيلی در گوش پزشک بزنند کمی به خود آيند، اگر معتقدند نبايد در انتخابات شرکت کرد دور هم جمع شوند، کاری حسينی کنند، در ماه های مانده، بجنبند و مردم ايران را با خبر کنند و جريان تحريم را که مورد نظرشان هست به قوت برسانند، وگرنه اگر همچنان بزرگ ترين مبارزه شان ناسزا گوئی به کسانی باشد که نتيجه را حدس زده اند، ماجرا تکرار می شود و نظام با بيش از شصت در صد انتخابات را برگزار می کند و همان روز اول رهبر در نطقی به رخ مردم جهان می کشد و نشان از مردمی بودن نظام می گيرد. زندانيان در زندان می مانند و نظارت استصوابی هم قرص و محکم سر جايش.»(+)

دوم - هیچ راهی برای رسیدن به مخزن آمار در این کشور وجود ندارد، جز از کانال ِ خود ِ حکومت. لذا هر ادعایی برای اثبات مشارکت زیر 65 درصد، که نظام آن را اعلام کرده، اثبات شدنی نیست

سوم – دیروز اتفاق غیرمترقبه ای رخ نداده؛ مردم در یک سو با مشوق شرکت در انتخابات روبرو بودند که دستی گشاد در همه امور دارد؛ شماره ملی و شماره حساب همه را دارد، کلید انبار نفت و اختیار همه رسانه ها را و در دیگر سو با مخالفان شرکت در انتخابات روبرو بودند که اوج گشاد دستی و همّت شان در فرستادن اسمس و همخوان کردن لینک و خبر و مقاله در اینترنتی بود که تازه شیر آن هم به راحتی توسط همان گروه اول باز و بسته می شد. مردم «عاقلانه» رفتار کرده اند اگر چه شاید به زعم کسانی «کوته بینانه»

چهارم - لازمه باور و ایمان نظام به «خلوص» مشارکت 65 درصدی مردم در انتخابات و به بی اثر بودن درخواست جریان های سیاسی مخالف و منتقد برای تحریم انتخابات، نه بستن بیش از پیش فضای سیاسی کشور، که القا کننده هراس از قدرت بالقوه اقلیت خواهد بود، که فراختر کردن آن است.

پنجم - این انتخابات تنها انتخابات بعد از انقلاب بود که نزاع روانی برای ترغیب مردم به رای دادن، تا آن سوی مرزهای ترساندن از وقوع جنگ در صورت رای ندادن، و حتی پخش برنامه از رادیو پیام در برشمردن مجازات رای ندادن در «برخی» کشورها پیش رفت! در مثلث «تشویق و تطمیع و تهدید»، سومی این بار عریان تر از همیشه بود

ششم – نیازی جدّی به توضیح خاتمی برای رأی دادنش نیست. رأی در خارج از مرکز سیاسی قدرت حاکم (در دماوند و دور از تهران و چشم ها)، در جوار کوهی خاموش و آتشفشانی، برای منی که می خواهم هنوز او را دوست داشته باشم، پیام های خودش را دارد.

چهارپاره – 62

2012-02-29T08:40:00.001+03:30

(1)

حجت الاسلام قرائتی خیلی برای جا انداختن «نماز» زحمت کشیده. اقامه نماز دغدغه اوست؛ اگر که حرف ها و برنامه هایی را که پیگیری کرده، معیار قضاوت قرار دهیم. راه انداختن ستاد اقامه نماز و برگزاری اجلاسیه های سالیانه نماز در شهرهای مختلف که با پیام رهبری و با حضور مقام های عالی رتبه افتتاح می شود، حاصل پیگیری های اوست. با این همه اظهار نظر چند روز قبل او نشان می دهد که تا چه حد ناامید شده و منتقد است. او گفته(+): «در طول جنگ وقتي دعا مي کرديم، مي گفتيم «خدايا آبروي ما را جلوي رزمندگان اسلام و شهداي اين جنگ مبر»، بعد از رحلت امام در دعاهايمان مي گفتيم «خدايا به آبروي امام و شهداي اسلام، آبروي ما را مبر»، اما حالا بايد بگوييم که «خدايا! آبرويمان را جلوي شاه عباس نريز» ... فردا که بميريم، شاه عباس در آن دنيا به ما مي گويد که من به عنوان يک شاه طاغوتي در کاروانسراهايم مسجد مي ساختم که مردم در آن نماز بخوانند و در راه کربلا، مسجد ساختم آن وقت شما بعد از 32 سال از انقلاب، با اين همه پول نفت، نتوانستيد به تناسب جمعيت تان، مسجد بسازيد ... بايد به سمتي پيش رويم که در هر کوچه، يک مسجد داشته باشيم»

(2)

مهر سال 75، ششمین اجلاسیه سراسری نماز در زنجان برگزار شد. من و چند نفری از دوستان دانشجوی بسیجی، دست اندکار انتشار خبرنامه روزانه این اجلاسیه بودیم؛ بی ادعا رفته بودیم تا کاری بکنیم؛ بی جیره و مواجب هم؛ باور کنید! نزدیک اعاظم و اکابر شده بودیم و خوب حس کردیم که اجلاسیه با چنان عنوانی، عجب چیزی می شود؛ باید از نزدیک دید و درک کرد! خیلی ها آمده بودند؛ از خود رفسنجانی، که رییس جمهوری بود (و در همان سخنرانی افتتاحیه طعنه زد به کسانی که به جا آوردن بیش از اندازه تعقیبات نماز، محصول بی کار بودن شان است)، تا کلی وزیر و وکیل و استاد دانشگاه و چهره های تلویزیونی. دو مسجد در ورودی شهر از سمت تهران و تبریز، یادگار برگزاری این اجلاسیه است. هزینه سنگینی برای برگزاری مراسم انجام شد. از کار ضربتی برای تکمیل سالن ها در دانشگاه آزاد که محل برگزاری اجلاسیه بود گرفته تا بسیج همه هتل و مراکز اقامتی شهر برای اقامت مهمانانی که آمده بودند «نماز» را جا بیندازند. پذیرایی گسترده ای هم انجام شد، بعضی شیرینی های رویال را برای اولین بار در این اجلاسیه دیدم. و البته خود قرائتی را هم از نزدیک! ...
این اجلاسیه در همه سال های بعدی اش تکرار شده، اما نتیجه: «ممکن است شرمنده شاه عباس شویم حتی»

(3)

اولویت ها دچار اشکال های جدی و بزرگ نیست؟ ما مسجد کم داریم یا نمازگزار؟ رفته و دیده اید مساجد را وقت نماز؟ بعد، مسجد بی نمازگزار، فقط به کار مجلس ترحیم و عزا نمی آید؟ اصلا مهم است که نمازخانه ها، نمازخوان هم داشته باشند؟

(4)

«برپاداشتن نماز، نخستین ثمره و نشانه حكومت صالحان است»؛ این را مقام رهبری بیست سال قبل در اولین پیام برای اولین اجلاسیه نماز نوشته بود(+). ممکن است قرائتی این را فراموش کرده و یک سره خواسته باشد شرمنده شاه عباس شود؟ حالا حتی بدتر: در خبرها آمده که «به دستور وزارت اطلاعات دو کلیسای مسیحی که در تهران به ثبت رسمی رسیده‌اند از ارائه خدمات به زبان فارسی منع شده‌اند»(+). یعنی این همه اشتیاق به مسیحیت بین فارسی زبان ها و فارسی فهم ها زیاد شده؟

«صالحان» و «حکومت» چه رابطه ای با هم گرفته اند آقای قرائتی عزیز که کار به اینجا کشیده؟

مارپیچ سکوت

2012-02-28T11:26:00.000+03:30

همه هلاک ِ انرژی هسته ای اند، همه آماده کوبیدن مشت به دهان استکبار و مالیدن پوزه نامبرده به خاک اند، همه در انتخابات و راهپیمایی شرکت می کنند، همه می دانند مشکلات اقتصادی خللی در اراده همه مردم وارد نمی کند، همه می دانند ایادی داخلی و خارجی دشمن هیچ غلطی نمی توانند بکنند، همه معتقدند که بیداری اسلامی از انقلاب اسلامی ایران شروع شد ... «همه یک جور و یک شکل حرف می زنند، فکر می کنند، پیام می دهند»: این روش نخ نما شده صدا و سیما و روزنامه و سایت های خبری است در گزارش گیری و مصاحبه های «مردمی»! این روش ولی ریشه دارد، این که چنین وانمود کنی خیلی ها عین هم هستند تا ماهی خودت را صید کنی: این را نظریه «مارپیچ سکوت» در ارتباطات می گوید: «نظريه مارپيچ سكوت تاثير متقابل بين ارتباط جمعى و ارتباط فردى را در رسانه هاى گروهى مورد مطالعه قرار مى دهد. اليزابت نئومن، جامعه شناس آلمانى، كه طراح اين مدل است معتقد است: اكثر افراد كوشش مى كنند از داشتن يك نگرش و باور به صورت منزوى و تنها اجتناب كنند. بنابراين فرد به محيط اطرافش چنان نگاه مى كند كه بياموزد كدام نظريه حكمفرما و شايع است و كدام نظر كمتر مسلط و رو به زوال است. اگر فردى معتقد باشد كه نظرات شخصى او يك رده عقب تر قرار دارد كمترين رغبت را براى بيان آن خواهد داشت»(+).

بر این اساس می توان فهمید که چرا دروغ، مباح و آسان و شایع می شود، چرا باید این همه، یعنی خیلی خیلی زیاد، سایت خبری و وبلاگ فیلتر شده باشند، چرا باید اینترنت چنین هراس انگیز باشد، چرا باید سلامت مردم را با پارازیت روی امواج ماهواره ها فروخت تا مردم حرف دیگری نشنوند، چرا باید از بی.بی.سی ترسید، چرا باید مدام کاری کرد که همه یک جور حرف بزنند، و حرف های دیگر فقط نجوا باشد و جرم: برای این که حس در اقلیت بودن ِ مخالف و منتقد زورچپان شود؛ برای این که معلوم شان شده، حس در اکثریت بودن شان بی بنیاد تر از آن بود که خیال کرده بودند

کاریکاتور / کارتون - 102

2012-02-28T09:00:00.000+03:30

Michael Kountouris – Greece

اگر تصویر را نمی بینید، اینجا(+) را کلیک کنید

زنده باد شما :)

2012-02-27T08:57:00.001+03:30

یک حس خوب؛ شاید عین حس کسی که فهمیده نامه داخل بطری اش را کسانی، خیلی دورتر، آن سوی اقیانوس، پیدا کرده و خوانده اند، که درش نوشته بود «ما همه ریگزار نفرت و انتقام و تهدید نیستیم» و «یک دشمن زیاد و هزار دوست کم؛ ضرب المثل این ملّت بود» ...

هنر! زنده باد تو

سینما! زنده باد تو

اصغرآقا! زنده باد تو

که آن بطری را داخل آب انداختید!

عکس سیاه و سفید – 102

2012-02-27T08:39:00.000+03:30

Klara Rajnai Photography

اگر تصویر را نمی بینید، اینجا(+) را کلیک کنید

پس از باران

2012-02-26T15:19:00.001+03:30

دیشب آسمان بندر پر ِ ابر شد، بعد باران بارید: زیاد. من امّا فرسوده و خسته بودم و خواب زده؛ و از باران شبانگاهی چیزی نفهمیدم؛ یک افسوس دیگر یعنی! صبح همه جا خیس بود و هنوز بوی باران، این برکت مکرر، فضا را پر کرده بود ... نشد از باران عکس بگیرم. این عکس ها هم مال بعد ِ باران دیشب است: یک دلخوشی! ... و خوش به حال گل ها و درخت ها

...

چهارپاره - 61

2012-02-22T08:58:00.000+03:30

(1)

ساواک احتمالا یکی از شوم ترین سازمان های اطلاعاتی دنیا باشد؛ جز بدنامی ِ فراگیر داخلی و خارجی که برای سلسله پهلوی به بار آورد، هیچ کدام از چهار رییس آن، از تاسیس تا انحلال، به مرگ طبیعی نمردند: رییس اول آن (تیمور بختیار) وقتی مورد غضب محمدرضا پهلوی قرار گرفت و به عراق تبعید شد، همانجا ترور و کشته شد. سه رییس بعدی ساواک تا انحلال آن در پی انقلاب، پاکروان و نصیری و مقدم، همگی اعدام شدند اما پرویز ثابتی، رییس اداره امنیت داخلی ساواک و موسوم به مقام امنیتی، که به اعتقاد بسیاری از دوره نصیری تا اواخر عمر ساواک، نفر دوم ساواک بود، توانست بگریزد و جان به در ببرد و اکنون در سن 75 سالگی عمر خود را سپری می کند و البته چیزهایی می داند که آن چهار نفر هیچ گاه ندانستند. او سه دهه گذشته را در سکوت به سر برد ولی اخیرا به بهانه انتشار کتاب خاطراتش (در دامگه حادثه)، مصاحبه ای قابل توجه با صدای آمریکا انجام داده(+).

(2)

یک بخش از مصاحبه خیلی قابل توجه است؛ خبرنگار می پرسد: «شما با چه هدفی طرح دستگیری چند هزار نفر را به شاه می دهید که سرانجام هم مورد موافقت قرار نمی گیرد؟ در این باره، پس از حوادث تبریز (29 بهمن 56) با جمشید آموزگار اختلاف داشتید؟» و ثابتی جواب می دهد: «آموزگار گفت می خواهید ۱۵۰۰ نفر را دستگیر کنید؟ جواب محافل بین المللی را کی می دهد؟ گفتم جواب محافل بین المللی را جنابعالی باید بدهید که نخست وزیر هستید و بایستی جان مردم را حفظ بکنید درمقابل این هایی که این همه آتش سوزی و آدم کشی راه انداخته اند. بنده باید جواب قانون را بدهم. قانون ساواک یک وظایفی را برای ما مقرر کرده، به ما نه کسی دستور کتبی می دهد که جلوی این کارها را نگیرید و نه دستگاه ما را منحل می کنند. اگر فردا حساب و کتابی باشد و به ما بگویند چرا جلوی این ها را نگرفتید معلوم است که جواب من چیست و بعد هم محافل بین المللی کی هستند؟ آمریکایی ها؟ گفت آقا شما چرا شانتاژ می کنید؟ گفتم خب محافل بین المللی کی هستند؟ محافل بین المللی دنبال دو تا جبهه ملی و چهار تا خبرنگار هستند. دنبال این تروریست های مذهبی و فدائیان اسلام و موتلفه و اینها نیستند که می روند این چله ها را راه می اندازند و مملکت را دارند به آشوب می کشند. گفت نه نمیشه. گفتم خب نمیشه که نمیشه. از آنجا که خارج شدم به نصیری گفتم که با آموزگار دعوایمان شده ولی نگفتم که دارم می روم پیش هویدا. رفتم پیش هویدا و گفتم خبر اعلامیه دولت را شنیدید؟ گفت بله خوب بود بد نبود. گفتم حالا داستان این شده و آقای آموزگار اینطوری می گوید و شما باید اعلیحضرت را متقاعد کنید که ما این ۱۵۰۰ نفر را دستگیر کنیم وگرنه اوضاع از کنترل خارج می شود. گفت اینها کی هستند؟ من یکی یکی می گفتم و او یادداشت می کرد. سران نهضت آزادی و جبهه ملی و ۳۰۰ نفر وعاظ افراطی طرفدار خمینی، ۴۰۰ نفر طلاب مدارس حقانی و فیضیه و خان قم بودند، تعدادی هم اعضای همین گروه های تروریستی بودند که ما پیش از آمدن صلیب سرخ آزادشان کرده بودیم که دلیلش مفصل است و باید جداگانه بگویم. هویدا این ها را یادداشت کرد و گفت بهت خبر می دهم. ساعت ۹ شب به من تلفن کرد که من مطالب شما را به عرض شاه رساندم و فردا صبح نصیری یک گزارش بیاورد. من ساعت ۱۰ شب برگشتم اداره و این گزارش را نوشتم و صبح دادم به نصیری و گفتم با حرف هایی که دیروز به آموزگار زدم شما از اعلیحضرت اجازه بگیرید که ما کارمان را شروع کنیم و این دستگیری ها را انجام دهیم. بعدا دیدم که جلوی بعضی از این اسم ها منها و جلوی بعضی به اضافه گذاشته.اول از همه نهضت آزادی و سرانش منها داشتند. گفتم یعنی چی؟ گفت اعلیحضرت فرموده اند که چون اینجا یک کمیته حقوق بشر درست کرده اند و اینها با آمریکا در ارتباطند، نه. جبهه ملی هم همینطور، نه. بعد ۴۰۰ نفر طلاب مدرسه فیضیه و حقانی و خان قم هم نه. گفتم اینها دیگر برای چه نه؟ گفت فرموده اند اینها بازداشت دسته جمعی است ... نه، نه، نه، تا آمد روی وعاظ افراطی طرفدار خمینی با چند تا افراد تروریست که روی هم ۳۰۰ نفر بود. ما از فردایش شروع کردیم به دستگیری این ۳۰۰ نفر. تمام تدارکاتی که اینها می کردند برای ۱۵ خرداد بود تا در سالگرد ۱۵ خرداد قدرتشان را نشان دهند. به علت دستگیری این ۳۰۰ نفر، ۱۵ خرداد آب از آب تکان نخورد. در صبح ۱۵ خرداد در بازار تهران ۲۰-۳۰ درصد از مغازه ها بسته بود بعدش هم باز شد و تمام شد و رفت.»

(3)

خدا می داند و خود ِ پرویز ثابتی که چه قدر ِ این حرف ها درست است ولی همه ما لااقل این را می دانیم: این که در «۱۵ خرداد (سال 57) آب از آب تکان نخورد»، خبری درست است. دلیلش شاید همانی باشد که ثابتی گفته: «بازداشت پیش دستانه ی افراد خاص»، «سرکوب ِ خوب». با این حال، «حالا»، می داند که نباید آن «سکوت» را باور می کرده و تدبیرش، تدبیری ابدی نبود

(4)

حسّ 16 خرداد پرویز ثابتی، یعنی حس مقام امنیتی در فردای روزی که آب از آب تکان نخورد، باید حس جالبی باشد! لابد دلش، خوش ِ «تدبیر»ش بوده. دقیقا شبیه حسّ کسانی که این روزها وقتی دعوت به راهپیمایی شورای هماهنگی راه سبز امید با استقبال روبرو نمی شود، شروع می کنند به طعنه و تمسخر و نوت که ما اینیم و شما اونید و اگر مَردید بیایید خیابان ... غرّه به «زور ِ سرکوب ِ خوب» می شوند؛ به همین راحتی، به همین اندازه شباهت.

به این نخوت، نه ثابتی اوّلین بود و نه اینان آخرین

پ.ن: قبلا در مورد راهپیمایی های بعد از 25 بهمن 89 اینجا(+) نوشته ام

کاریکاتور / کارتون – 101

2012-02-21T08:55:00.004+03:30

Sevket Yalaz – Turkey

عکس سیاه و سفید – 101

2012-02-20T09:07:00.001+03:30

Key GROSS

اگر تصویر را نمی بینید، اینجا(+) را کلیک کنید

از آن تیر و مرداد تا حالا

2012-02-19T12:04:00.001+03:30

«تیر 88»: متهمان ِ امروز ِ اختلاس ِ کبیر، کارشان را شروع کردند. کیفرخواست می گوید که از ده تیر 88 تا 9 مرداد امسال، 136 فقره گشایش اعتبارات اسنادی در بانک صادرات داشتند به تقاضای شرکت فولاد ایران و به مبلغ 28 تریلیون و 544 میلیارد و 400 میلیون ریال

«مرداد 88»: ده مرداد، دقیقا یک ماه بعد از کلنگ زنی پروژه اختلاس کبیر، و قبل از تنفیذ و تحلیف حکم ریاست جمهوری، اولین دادگاه رسیدگی به اتهامات متهمان ناآرامی های بعد از انتخابات برگزار شد(+). چهره متهمان پوشیده نبود(+)، و لابد در کمال اختیار صلاح دیدند بعد از دادگاه، کنفرانس خبری هم برگزار کنند و دوباره علیه خودشان حرف بزنند(+)

«بهمن 90»: نخستین جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات متهمان اختلاس کبیر برگزار شد. قاضی دادگاه صلاح ندید نام و حتی تصویر متهمان منتشر شود. برخی متهمان هم توانستند، کلیات اتهام ها را رد کنند و حتی توانستند که صلاح نبینند، که بعد از دادگاه در یک کنفرانس خبری دوباره علیه خودشان حرف بزنند

پ.ن: هنگامی که در میان مردم عدالت برقرار شود، بی نیاز می شوند و به اذن خداوند متعال آسمان، روزی ِ خود را فرو می فرستد و زمین برکاتش را بیرون می ریزد – علی، که درود بر او باد، گفته بود

استانداردهای پاکی

2012-02-18T11:14:00.000+03:30

دو نوع استاندارد برای پاکی وجود دارد:

استاندارد نوع اول؛ منسوب به منشا همه بیداری ها در همه پهنه گیتی: حدود یازده سال قبل، «دولت پاک» شعار ِ احمد توکلی بود، وقتی برای ریاست جمهوری رقیب سید محمد خاتمی شده بود ... وی این اواخر وقتی برای چندمین بار از مصونیت عملی قضایی معاون اول احمدی نژاد انتقاد و اعلام کرد که بازجویی از رحیمی در «دفتر وزیر» دادگستری درباره اتهاماتش واویلاست (و البته او هیچ گاه به همین میزان، شکایت راکد نگاه داشته شده ی سیزده ساله مصطفی تاجزاده را از آیت الله جنتی، مورد توجه قرار نخواهد داد)، دفتر معاون اول جوابیه ای منتشر و متقابلا او را به عدم پرداخت بهای زمین دریافتی اش از بنیاد مستضعفان (با وجود اعمال تخفیف و تقسیط ها) و همچنین دریافت حق بورس تحصیلی غیرقانونی متهم کرد (در حاشیه به این نکته توجه دارید که رحیمی برای دفاع از خودش، به توکلی «حمله» کرد؟!). توکلی اتهامات را رد کرد؛ اما چگونه؟ گفت که پول زمین را داده. و بعد سرش را بالا گرفت و سینه جلو داد که هم زمین را با شرایط بهتر با دستور رهبری دریافت کرده، و هم بورسیه اش با دستور رهبری بوده و تازه می خواهد از آقای معاون اول هم شکایت کند! تار و پود حیات سیاسی و اقتصادی مدعی «دولت پاک»، در این استاندارد، آغشته به رانت است؛ خودش می گوید، خودش به آن مفتخر است

استاندارد نوع دوم؛ منسوب به ایادی خارجی و جیره خواران استکبار: رییس جمهوری آلمان، وقتی لو رفت که با اعمال نفوذ و رانت، وام مسکن کم بهره گرفته، سه ماه بیشتر نتوانست در مقابل فشار افکار عمومی دوام بیاورد و دیروز به همین خاطر از سمت خود استعفا کرد.

2012-02-17T12:41:00.000+03:30

...
بگو از سقف کوتاهی

که پیوسته سرت را خم نگه می داشت

و از نیروی بی مرگی

که «نه» می گفت و گستاخانه

قامت در تو می افراشت
...

حسین منزوی

از منظومه «صفرخان»

چهارپاره – 60

2012-02-15T19:20:00.003+03:30

(1)

نیکلای کریلنکف، کمیسر قضایی لنین گفته بود: «ما نباید فقط به اعدام مجرم اکتفا کنیم. اعدام بی گناهان توده ها را بیشتر مرعوب خواهد کرد.» - ص 832

(2)

استالین گفته بود: «انقلابیونی که از وحشت و ترور به عنوان یک ابزار سیاسی استفاده نکنند، «گیاهخوارانی» بیش نیستند.» - ص 217

(3)

«در دوران وحشت استالینی، آنّا آخماتوا (+) مدت هفده ماه تمام روزها را در صف های بلندی سپری کرده بود تا اثری از پسرش که در اوج تصفیه ها بازداشت شده بود، بیابد. او در مقدمه ی بر شعرش، نوشت: «روزی از آن روزها یک نفر در صف، مرا شناخت. زنی با لبانی کبود در کنار من ایستاده بود. البته او چیزی درباره من نشنیده بود، اما یک باره آن خلسه ای که برای همه ما عمومیت دارد به او دست داد. در گوشم نجوا کرد، و آن زمان همه با نجوا سخن می گفتند، آیا می توانی این وضع را توصیف کنی؟ پاسخ دادم آری می توانم. چیزی شبیه سایه یک لبخند بر آنچه که زمانی صورتش بود، پدیدار شد.» - ص 200

(4)

یقین می‌دانم که سرنوشت ما چیست

و چه در پیش داریم،

زمان دلیری فرا رسید

و دلیری، ما را فراموش نتواند کرد.

بی‌هراس، در میان صفیر گلوله‌ها، می‌میریم

و نمی‌گرییم.

آنا آخماتوا / ترجمه سیروس طاهباز

پ.ن : سه پاره اول از کتاب «آخرین روزهای امپراتوری شوروی»، نوشته دیوید رمنیک، ترجمه حسین آهویی، انتشارات اطلاعات

چرا کار به حصر کشید؟

2012-02-14T14:09:00.001+03:30

قرار نبود کار به حصر نخست وزیر و رییس مجلس نظام بکشد؛ نه به حرمت سابقه، نه به حرمت سکوت یا حرف شنوی کم و بیش ِ بیست ساله، که این ها را پیش ِ پای مصلحت، راحت تر از آب خوردن، قربانی می کنند، بلکه برای اعتبار دادن به ژست «قوی تر از این حرف هاییم» و «ضعیف تر از آن حرف هایند». کاری که با قطعی و پاک دانستن نتیجه انتخابات شروع و با خس و خاشاک خواندن اعتراض ها ادامه یافته بود، خیلی زود به دیوار 25 خرداد خورد و بعد همین طور، دیوار و دیوارهای بعدی. دستپاچگی بود یا هنوز ناتوانی از برآورد عمق و طول و عرض ِ «اعتراض»، که تا هفته های بعدتر میرحسین و کروبی می توانستند بی مزاحمت ِ نیروهای خود جوشیده ی دیگر پرداخته، توی خیابان بروند و حتی در نماز جمعه هم شرکت کنند. دیوار حاشا که نتوانست سرکوب را منکر شود و کهریزک از پرده برون افتاد، روز قدس و سیزده آبان، و تشییع جنازه آیت الله منتظری هم که آن غوغا در قم بر پا شد، ظاهرا آن ژشت صدرالاشاره برای مدتی کوتاه از یاد رفت. خیابان و مسجد را برای میرحسین و کروبی ناامن کردند؛ و امن برای صاحبان نعره و دشنام. پروژه تحریک احساسات مردم با دست مایه قرار دادن توهین ِ موهوم به تصویر امام، نگرفت تا رسید به عاشورای 88 و بعد یک همت بلند برای اردوکشی تضمین شده خیابانی، و خواباندن اردوکشی خیابانی رقیب و معترض. تا سیزده ماه بعدش، جنبش سبز «مُرده» بود در خیال شان، هر چند پیر بارگاه، آیت الله جنتی، نمی توانست هر از چند گاهی از آتشی زیر خاکستر فتنه سبز خبر ندهد؛ و دلشورگی اش را لو ندهد. تونس و مصر که به خشم مردمانش جنبیدند، و وقتی هنوز دعوای «بیداری اسلامی» با «بیداری انسانی» پا نگرفته بود، دو معترض، برنامه 25 بهمن را ریختند؛ و فقط یک نامه دادند. سردار کوثری، که حالا نماینده است، فردای 25 بهمن، پیش قراول «مرگ بر موسوی و کروبی و خاتمی» بود در صحن مجلس. آن ژست از هم پاشیده بود. اولین جمعه بعدی، در نماز جمعه، پیر بارگاه، حکم شفاهی را برای به اسارت بردن میر حسین و کروبی و همسرانشان خواند و آن ژست رسما به دو سال نرسیده باطل شد.

45

2012-02-14T12:51:00.001+03:30

توی کتابخانه خانه پدری یک کتاب قطور دائرة المعارف بود؛ رویش نوشته بود: «دائرة المعارف مصور» و بعد کلی نقاشی ِ جذّاب رویش، و آن وسط، روی جلد، تصویر نقاشی شده یک فضانورد. کتاب مال حوالی سال 48 بود. همان سالی که برای اولین بار، انسان پا روی ماه گذاشته بود؛ با چه هیجانی گزارش قدم گذاشتن نیل آرمسترانگ روی کره ماه را نوشته بودند ... و همان سال دوم و سوم ابتدایی، که خواندنی و کتاب دست گرفتنی فهمیده بودم، برای اولین بار کتاب را دیدم، و البته ندانستم تا کجا اسباب ِ بازی خواهد بود، و اسباب ِ لذت بردن، و خواندن و دیدن از چیزها و جاها و کسانی که جای دیگری پیدا نمی شد. خیلی کشورها، نویسنده ها، هنرپیشه ها و هنرمندها و مردان و زنان مشهور دیگر را من بار اول توی این کتاب دیدم و شناختم ... و فروغ را هم. اولین بار این عکس را از فروغ دیدم در آن دائره المعارف. عکسی کمتر دیده شده. کمتر همخوان شده. جوان بود. انتهای لب، خنده زورش را زده بود و این سئوال مدام تکرار شونده که «عجب! بین این همه، این یکی چرا این قدر زود مُرده؟»

دنیای ِ بی خیال ِ لامصب، بعد ِ فروغ، دیروز شد 45 سال ِ تمام که سر جایش است ... این را هیچ دائرةالمعارفی نخواهد نوشت

کاریکاتور / کارتون – 100

2012-02-14T08:16:00.000+03:30

Shahram Rezaei - Iran

از بخش آزاد مجموعه کاریکاتورهای چهارمین جشنواره فجر(+)

اگر تصویر را نمی بینید، اینجا(+) را کلیک کنید

عکس سیاه و سفید - 100

2012-02-13T09:28:00.003+03:30

Laurent Dudot Photographies

اگر عکس را نمی بینید، اینجا(+) را کلیک کنید

به هر حال، یک «معنی مشترک» دارد سقوط می کند

2012-02-12T15:33:00.001+03:30

به هر حال یک «معنی» دارد سقوط می کند، یعنی سر جای اوّلش نیست، و رو به بالا هم نیست. این را حتی اگر هجوم کم سابقه درس خوانده ها و درس نخوانده ها برای رفتن از میهن فریاد نکند، اگر انبان خالی مانده ادعاهای ترقی و پاکدستی از «باور»، فریاد نکند، اگر کُنه دلشوره و حسرت و غصه های کسانی از جنس حاج آقای امجد و محمد نوری زاد و حسین علایی و عماد افروغ و رضا منصوری(+) و محمد مطهری(+) هم دیده و خوانده نشود، باز باور کردن اش به قوه انصاف سخت نیست که یک «معنی» دارد این وسط سقوط می کند، سر جای اولش باقی نمانده. حالا حتی یک تعارف برای خیابان گردی و خرید عید در 25 بهمن، اینترنت مملکت مدعی پیشداری در بیداری را از نفس می اندازد، مقامات امکانات سرکوب به رخ می کشند؛ حتی وقتی روزنامه ای که سرش به تن اش بیارزد، حزبی که درش تخته نباشد، دیگر باقی نمانده و دو معترض بزرگ، که کار بزرگ شان فقط بیانیه دادن بود، به اسارت رفته باشند. بسیاری از اقربای انقلاب اسلامی لااقل در ناخودآگاه شان متوجه شده اند؛ کسانی عافیت به جان و آبرو و خانمان خریده و سکوت کرده اند، رفته اند یا مانده اند، با همه دردی که سهم برده اند و می برند، کسانی جان و مال و آبرو را کف دست گذاشته اند، و مهربانانه، و تلخ، هشدار می دهند، که انگار کار از سرّ و خفا گذشته، و کسانی که هر صدای نقدی را براندازی و بی بصیرتی به شمار می آورند، می کوبند، می زنند، مجوز لغو می کنند، خانه منحل می کنند، آن قدر که نگران منحرف شدن جوانان مملکت هستند، نگران نان حلال سر سفره خانه خودشان نیستند، همه و همه و همه، چیزی را، یک «معنی مشترک» را، در حال سقوط می دانند. گروه اول اگر سکوت و هشدار را چاره می داند، گروه دوم بستن و ساقه و برگ افکندن را، که مگر همه چیز آرام گیرد و رام شود و به کام باشد. هر دو اما نگران و مضطرب، می دانند چیزی دارد سقوط می کند، یعنی سر جای اولش نیست، و رو به بالا هم نیست.

میدان خسته

2012-02-12T08:48:00.000+03:30

سید علی میرافضلی

این چای واقعی است

و این گلو که جرعه کش داغ های

توست.

...

از واژه ها بخار بلند است

از زخم ها، شقایق تازه.

سوت قطار، زودتر از ابر می رسد

و دستمال من

فرصت نمی کند که ببارد برای تو.

...

لیوان، هنوز هم

از بوسه های تو ...

دنیا پر است از مگس و لحظه های

تلخ.

از دست رفته ام

در برف، برف، برف

برفی که پشت پنجره کولاک

می کند

برفی که در سکوت ِ جهان

پخش می شود

برفی که رد پای تو را پاک می کند

در من

میدان خسته ای است که دور

خودش مدام ...

نه زخم ِ کهنه بند می آید

نه برف پشت پنجره

نه خاطرات تو.

از ماهنامه همشهری داستان – بهمن 90

چهارپاره – 59

2012-02-08T08:45:00.000+03:30

(1)

هر سامان نوآفریده (ی ِ سیاسی)، مانند یک پادشاهی، به دشمن بیشتر نیاز دارد تا به دوست. در ستیز با دشمنان است که او خود را ضروری می یابد؛ در ستیز با دشمنان است که او ضروری می شود

(2)

دلت می خواهد خود را ده برابر و صد برابر کنی؟ به دنبال ِ پیروانی؟ ... پس به دنبال صفرها بگرد

(3)

آدمی را ارزش های ِ دروغین و کلام های پوچ هولناک ترین هیولاست! سرنوشت ِ شوم دیری در آن می خُسبد و منتظر می ماند اما سرانجام بر می خیزد و آنانی را که بر پُشت اش کلبه ساخته اند از خواب می پراندو می دَرَد و می بلعد

(4)

تیغ گشادن در برابر هر چیز ِ خُرد، خِردمندی ِ خارپُشتان است

پ.ن: همگی از نیچه، از «غروب بت ها»، و از «چنین گفت زرتشت»