راز سر به مُهر

راز خواب

2026-05-26T08:52:47.641+03:30

«تو خواباتو چقد جدّی میگیری؟ کم؟ زیاد؟ یا اصلا تا بیدار میشی، یادت میرن؟! ... مثلا اگه خواب ببینی رفتی خونه کسی که دوسش داری، که بهش تسلایی بدی بابت یه غم قدیمی، این وسط بگی چقدر خونه‌تون قشنگه، چقدر خوبه که بین این همه بیا و برو حواست به منه، آخرشم که سرت رو می‌بری پیش سرش، تا آروم توی گوشش نجوا کنی و حرفی بزنی، متوجه میشی سرت رو از بغل چسبوندی به سرش و توی خواب بغض داری و با بغض هم بیدار میشی ... خب؛ چی فکر میکنی اگه همچی خوابی ببینی؟ نگران میشی؟ دلت بیشتر تنگ میشه یا میگی لابد این روزا زیادی فیلم دیدم و قصه خوندم؟! زیادی خونه‌های قدیمی رو دوست دارم؟ ... یا ته دلت میفهمی لمس می‌خوای و حرف برای نجوا زیاد داری؟ ... کدوم؟ ... چیزی که جلوی چشمت نیست رو چقد جدی میگیری؟ اصلا خوابت راز بهت میگه؟ بین خودش و خودت؟!»

سنگ

2026-05-20T16:02:01.464+03:30

«بیا بریم یک جای دور، میشم برات سنگ صبور ...»

اون «بریم» و «دور» و «میشم برات» چقدر خلسه‌آوره ... خیلی‌ها فقط اگر «سنگ صبور» داشتند، دنیا‌، حتما دنیای بهتری بود؛ جای سنگ صبور را فقط فراموشی می‌گیرد و خود، سنگ ِ خود شدن، شاید چیزی شبیه خود ِ سنگ شدن ... دنیای «سنگ»ها ...

در فیدیبو

2026-05-18T14:20:00.876+03:30

کتابم (درخت‌ها رفته بودند) در فیدیبو

می‌پوسد آن‌جا

2026-05-11T09:25:00.004+03:30

« ... بی تو دور از ضربه‌های قلب تو / قلب من می‌پوسد آن‌جا زیر خاک ...»

علیرضا قربانی به خواندن این بیت از فروغ که می‌رسد (و چهار بار تکرارش می‌کند) انگار جان ِ من سرد می‌شود و می‌ایستد؛ از حجم وسیع اندوهی که مستولی است، از تصور شاعر مرگ‌اندیش ِ رنج‌برده آن هنگام که چنین نوشت ... و در خیال، تصور پوسیدن قلب‌هایی - «آن‌جا زیر خاک» - می‌آید که دور از ضربه‌های قلب آن دیگری، مرگ صاحبان‌شان را برای همیشه ربوده بود و خواهد ربود ...

ابرهای دیر

2026-05-05T15:01:00.002+03:30

باران را دوست دارم، و زیر آن، فقط این نیست که خیس بشوم. از همین روست که ابرها را و آسمان ابری را دوست دارم و فقط این نیست که ابرهای ِ با هم را دوست داشته باشم؛ ابرهایی که فردای باران، تنها به آسمان شهر می‌رسند را طور دیگری دوست دارم؛ شاید از سر دلسوزی، که تنها و دیر رسیده‌اند؛ مثل خیلی‌هایی که دیر می‌رسند و انگار که اصلا نمی‌رسند و آفتاب تا به ابرهای بارانی برسند، بخارشان می‌کند، گم‌شان می‌کند، تمام‌شان می‌کند؛ انگار که هیچ‌گاه نبوده‌اند.
کاش من پیامبر ابر و باران بودم و معجزه‌ام، پیدا کردن همه ابرهای گم‌شده بود.
.
عکس را همین جمعه‌ای که رفت، گرفتم ... این ابر کجا رفت؟

حتی بعد از شلیک آخرین گلوله

2026-05-04T11:54:00.000+03:30

کسی از من در همان روزهای اول جنگ پرسیده بود: چه می‌شود؟ - گفته بودم: «تا یادم میاد و خونده و شنیده‌ام جنگ برای مردمی که وقت ِ جنگ حضور داشته‌اند، تلخ و گزنده بوده ولی جنگ‌هایی بوده که دست‌کم برای «آیندگان» و برای مردمی که بعد از جنگ را دیدند، توانسته امن و آرامش و صلح بیاورد و کاش این جنگ ما هم همین باشد» ... ولی به نظرم نمی‌شود؛ این ویرانی دامن خواهد گسترد حتی بعد از شلیک آخرین گلوله ...

علی لاریجانی

2026-04-28T13:32:00.003+03:30

برای مرگ علی لاریجانی متاثر شدم.

به گمانم او سالم‌تر (از نظر اقتصادی)، باهوش‌تر، با پرنسیپ‌تر و مدیرتر از متوسط مقامات عالی‌رتبه نظام بود و می‌توانست رهنمون کشور به سمت توسعه و آبادانی باشد اما «دو سیاه بزرگ» هست که یاد علی لاریجانی را لکه‌دار می‌کند؛ نخست: در سال‌های دولت اصلاحات، سازمان تحت مدیریت‌اش (صدا و سیما) را به یک سدّ موثر سر راه تغییرات مورد درخواست اکثریت مردم تبدیل کرد. او علیه پیام «دوم خرداد» سنگ تمام گذاشت. دوم: کشتار بی‌نظیر خیابانی ایرانیان در دی ماه گذشته، در دوره دبیری او در شعام صورت گرفت.

لاریجانی به زعم من، یک مدیر سالم ِ باهوش امّا «نامردمی» بود و شاید همین، گواه «هدر رفتن» او باشد.
شاید اگر اولویت آرامش و آسایش ایرانیان بود، علی لاریجانی می‌توانست کمک‌کار بزرگی باشد. این اتفاق رخ نداد؛ حیف و صد حیف.

«اکنون»

2026-04-27T09:53:00.003+03:30

«رنج ِ اکنون ِ مردم ایران» برای چه کسی اهمیت دارد؟

و این «اکنون» بسیار مهم است و بسیاری از کسانی که وعده بهشت و نصرت و پیشرفت در «آینده» می‌دهند این را خوب می‌دانند؛ آن‌ها از هر نقد و مخالفتی، «زمان ِ حال» را می‌گیرند تا بی‌اعتبارشان کنند ... و این ترسناک و غم‌انگیز است.

اردیبهشت آمده

2026-04-21T14:05:20.981+03:30

اول) دسترسی به اینترنت ندارم و وبلاگم رو از طریق ایمیل به روز می‌کنم؛ تا کِی؟ هیچ معلوم نیست ...

دوم) و دارم به این فکر می‌کنم که اگر بعض آرمان‌ها و برنامه‌های نظام مقدس نبود، امروز به جای دنبال کردن اخبار جنگ ِ کثیف و مذاکره ابلهانه و فیلترینگ سمّی و تورم ِ مخوف، داشتیم درباره «سعدی» حرف می‌زدیم و فکر می‌کردیم؛ که امروز به یاد اوست؛ اول اردیبهشت.
... ما محروم شده‌ایم؛ از بسیاری از ساده‌ترین امکان‌های یک زندگی کاملا عادی شرافتمندانه ...

سوم) خبرت هست که آرام‌ام نیست؟

چیزی بزرگ تغییر کرده ...

2026-04-18T09:09:08.589+03:30

من آن آدم ِ جنگ دوازده روزه نیستم؛ همانی که بی‌تردیدی آن تجاوز را محکوم و سعی می‌کرد حساب ایران را از حساب خیلی‌ها و از حساب نظام سیاسی حاکم بر آن جدا کند تا از پی آن بگوید این جنگ، علیه ایران است. در تصورش آمده بود که نظام حالا غافلگیر شده و از این پس، واقعیت‌ها را و رنج ِ اکنون مردم را خواهد دید و ایرانی و ایران را کمتر قربانی شکوه سیاسی خود خواهد کرد یا به تاریخ وهم‌اندود خواهد فروخت.

شاید (نمی‌دانم) درست‌تر باشد بگویم: «متاسفانه» آن آدم، حالا نیست!

نه که از آن دیدگاه، در آن جنگ، پشیمان شده باشم آن گونه که بگویم: کاش آن طور به مسئله نگاه نکرده بودم؛ نه! آن نگاه «حجت» بود و «نشانه» برای خودم و درست بود و از قضا به خاطر همان دیدگاه، الان آن من ِ جنگ قبلی، دیگر نیست!

و مگر بین دو جنگ چه چیزی برای من و در باور من تغییر کرد؟!

به این پرسش بسیار فکر می‌کنم؛ کدام اتفاق(ها) باعث شد تا حالا چنان باشم که نبودم؟
آیا خواهم توانست علت‌های این تغییر را بشناسم و سپس بر درستی و به‌حق بودن‌شان مطمئن شوم؟

آیا شدت خفقان اجازه بازگویی خواهد داد؟