راز سر به مُهر

چهارپاره - 61

2012-02-22T08:58:00.000+03:30

(1)

ساواک احتمالا یکی از شوم ترین سازمان های اطلاعاتی دنیا باشد؛ جز بدنامی ِ فراگیر داخلی و خارجی که برای سلسله پهلوی به بار آورد، هیچ کدام از چهار رییس آن، از تاسیس تا انحلال، به مرگ طبیعی نمردند: رییس اول آن (تیمور بختیار) وقتی مورد غضب محمدرضا پهلوی قرار گرفت و به عراق تبعید شد، همانجا ترور و کشته شد. سه رییس بعدی ساواک تا انحلال آن در پی انقلاب، پاکروان و نصیری و مقدم، همگی اعدام شدند اما پرویز ثابتی، رییس اداره امنیت داخلی ساواک و موسوم به مقام امنیتی، که به اعتقاد بسیاری از دوره نصیری تا اواخر عمر ساواک، نفر دوم ساواک بود، توانست بگریزد و جان به در ببرد و اکنون در سن 75 سالگی عمر خود را سپری می کند و البته چیزهایی می داند که آن چهار نفر هیچ گاه ندانستند. او سه دهه گذشته را در سکوت به سر برد ولی اخیرا به بهانه انتشار کتاب خاطراتش (در دامگه حادثه)، مصاحبه ای قابل توجه با صدای آمریکا انجام داده(+).

(2)

یک بخش از مصاحبه خیلی قابل توجه است؛ خبرنگار می پرسد: «شما با چه هدفی طرح دستگیری چند هزار نفر را به شاه می دهید که سرانجام هم مورد موافقت قرار نمی گیرد؟ در این باره، پس از حوادث تبریز (29 بهمن 56) با جمشید آموزگار اختلاف داشتید؟» و ثابتی جواب می دهد: «آموزگار گفت می خواهید ۱۵۰۰ نفر را دستگیر کنید؟ جواب محافل بین المللی را کی می دهد؟ گفتم جواب محافل بین المللی را جنابعالی باید بدهید که نخست وزیر هستید و بایستی جان مردم را حفظ بکنید درمقابل این هایی که این همه آتش سوزی و آدم کشی راه انداخته اند. بنده باید جواب قانون را بدهم. قانون ساواک یک وظایفی را برای ما مقرر کرده، به ما نه کسی دستور کتبی می دهد که جلوی این کارها را نگیرید و نه دستگاه ما را منحل می کنند. اگر فردا حساب و کتابی باشد و به ما بگویند چرا جلوی این ها را نگرفتید معلوم است که جواب من چیست و بعد هم محافل بین المللی کی هستند؟ آمریکایی ها؟ گفت آقا شما چرا شانتاژ می کنید؟ گفتم خب محافل بین المللی کی هستند؟ محافل بین المللی دنبال دو تا جبهه ملی و چهار تا خبرنگار هستند. دنبال این تروریست های مذهبی و فدائیان اسلام و موتلفه و اینها نیستند که می روند این چله ها را راه می اندازند و مملکت را دارند به آشوب می کشند. گفت نه نمیشه. گفتم خب نمیشه که نمیشه. از آنجا که خارج شدم به نصیری گفتم که با آموزگار دعوایمان شده ولی نگفتم که دارم می روم پیش هویدا. رفتم پیش هویدا و گفتم خبر اعلامیه دولت را شنیدید؟ گفت بله خوب بود بد نبود. گفتم حالا داستان این شده و آقای آموزگار اینطوری می گوید و شما باید اعلیحضرت را متقاعد کنید که ما این ۱۵۰۰ نفر را دستگیر کنیم وگرنه اوضاع از کنترل خارج می شود. گفت اینها کی هستند؟ من یکی یکی می گفتم و او یادداشت می کرد. سران نهضت آزادی و جبهه ملی و ۳۰۰ نفر وعاظ افراطی طرفدار خمینی، ۴۰۰ نفر طلاب مدارس حقانی و فیضیه و خان قم بودند، تعدادی هم اعضای همین گروه های تروریستی بودند که ما پیش از آمدن صلیب سرخ آزادشان کرده بودیم که دلیلش مفصل است و باید جداگانه بگویم. هویدا این ها را یادداشت کرد و گفت بهت خبر می دهم. ساعت ۹ شب به من تلفن کرد که من مطالب شما را به عرض شاه رساندم و فردا صبح نصیری یک گزارش بیاورد. من ساعت ۱۰ شب برگشتم اداره و این گزارش را نوشتم و صبح دادم به نصیری و گفتم با حرف هایی که دیروز به آموزگار زدم شما از اعلیحضرت اجازه بگیرید که ما کارمان را شروع کنیم و این دستگیری ها را انجام دهیم. بعدا دیدم که جلوی بعضی از این اسم ها منها و جلوی بعضی به اضافه گذاشته.اول از همه نهضت آزادی و سرانش منها داشتند. گفتم یعنی چی؟ گفت اعلیحضرت فرموده اند که چون اینجا یک کمیته حقوق بشر درست کرده اند و اینها با آمریکا در ارتباطند، نه. جبهه ملی هم همینطور، نه. بعد ۴۰۰ نفر طلاب مدرسه فیضیه و حقانی و خان قم هم نه. گفتم اینها دیگر برای چه نه؟ گفت فرموده اند اینها بازداشت دسته جمعی است ... نه، نه، نه، تا آمد روی وعاظ افراطی طرفدار خمینی با چند تا افراد تروریست که روی هم ۳۰۰ نفر بود. ما از فردایش شروع کردیم به دستگیری این ۳۰۰ نفر. تمام تدارکاتی که اینها می کردند برای ۱۵ خرداد بود تا در سالگرد ۱۵ خرداد قدرتشان را نشان دهند. به علت دستگیری این ۳۰۰ نفر، ۱۵ خرداد آب از آب تکان نخورد. در صبح ۱۵ خرداد در بازار تهران ۲۰-۳۰ درصد از مغازه ها بسته بود بعدش هم باز شد و تمام شد و رفت.»

(3)

خدا می داند و خود ِ پرویز ثابتی که چه قدر ِ این حرف ها درست است ولی همه ما لااقل این را می دانیم: این که در «۱۵ خرداد (سال 57) آب از آب تکان نخورد»، خبری درست است. دلیلش شاید همانی باشد که ثابتی گفته: «بازداشت پیش دستانه ی افراد خاص»، «سرکوب ِ خوب». با این حال، «حالا»، می داند که نباید آن «سکوت» را باور می کرده و تدبیرش، تدبیری ابدی نبود

(4)

حسّ 16 خرداد پرویز ثابتی، یعنی حس مقام امنیتی در فردای روزی که آب از آب تکان نخورد، باید حس جالبی باشد! لابد دلش، خوش ِ «تدبیر»ش بوده. دقیقا شبیه حسّ کسانی که این روزها وقتی دعوت به راهپیمایی شورای هماهنگی راه سبز امید با استقبال روبرو نمی شود، شروع می کنند به طعنه و تمسخر و نوت که ما اینیم و شما اونید و اگر مَردید بیایید خیابان ... غرّه به «زور ِ سرکوب ِ خوب» می شوند؛ به همین راحتی، به همین اندازه شباهت.

به این نخوت، نه ثابتی اوّلین بود و نه اینان آخرین

پ.ن: قبلا در مورد راهپیمایی های بعد از 25 بهمن 89 اینجا(+) نوشته ام

کاریکاتور / کارتون – 101

2012-02-21T08:55:00.004+03:30

Sevket Yalaz – Turkey

عکس سیاه و سفید – 101

2012-02-20T09:07:00.001+03:30

Key GROSS

اگر تصویر را نمی بینید، اینجا(+) را کلیک کنید

از آن تیر و مرداد تا حالا

2012-02-19T12:04:00.001+03:30

«تیر 88»: متهمان ِ امروز ِ اختلاس ِ کبیر، کارشان را شروع کردند. کیفرخواست می گوید که از ده تیر 88 تا 9 مرداد امسال، 136 فقره گشایش اعتبارات اسنادی در بانک صادرات داشتند به تقاضای شرکت فولاد ایران و به مبلغ 28 تریلیون و 544 میلیارد و 400 میلیون ریال

«مرداد 88»: ده مرداد، دقیقا یک ماه بعد از کلنگ زنی پروژه اختلاس کبیر، و قبل از تنفیذ و تحلیف حکم ریاست جمهوری، اولین دادگاه رسیدگی به اتهامات متهمان ناآرامی های بعد از انتخابات برگزار شد(+). چهره متهمان پوشیده نبود(+)، و لابد در کمال اختیار صلاح دیدند بعد از دادگاه، کنفرانس خبری هم برگزار کنند و دوباره علیه خودشان حرف بزنند(+)

«بهمن 90»: نخستین جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات متهمان اختلاس کبیر برگزار شد. قاضی دادگاه صلاح ندید نام و حتی تصویر متهمان منتشر شود. برخی متهمان هم توانستند، کلیات اتهام ها را رد کنند و حتی توانستند که صلاح نبینند، که بعد از دادگاه در یک کنفرانس خبری دوباره علیه خودشان حرف بزنند

پ.ن: هنگامی که در میان مردم عدالت برقرار شود، بی نیاز می شوند و به اذن خداوند متعال آسمان، روزی ِ خود را فرو می فرستد و زمین برکاتش را بیرون می ریزد – علی، که درود بر او باد، گفته بود

استانداردهای پاکی

2012-02-18T11:14:00.000+03:30

دو نوع استاندارد برای پاکی وجود دارد:

استاندارد نوع اول؛ منسوب به منشا همه بیداری ها در همه پهنه گیتی: حدود یازده سال قبل، «دولت پاک» شعار ِ احمد توکلی بود، وقتی برای ریاست جمهوری رقیب سید محمد خاتمی شده بود ... وی این اواخر وقتی برای چندمین بار از مصونیت عملی قضایی معاون اول احمدی نژاد انتقاد و اعلام کرد که بازجویی از رحیمی در «دفتر وزیر» دادگستری درباره اتهاماتش واویلاست (و البته او هیچ گاه به همین میزان، شکایت راکد نگاه داشته شده ی سیزده ساله مصطفی تاجزاده را از آیت الله جنتی، مورد توجه قرار نخواهد داد)، دفتر معاون اول جوابیه ای منتشر و متقابلا او را به عدم پرداخت بهای زمین دریافتی اش از بنیاد مستضعفان (با وجود اعمال تخفیف و تقسیط ها) و همچنین دریافت حق بورس تحصیلی غیرقانونی متهم کرد (در حاشیه به این نکته توجه دارید که رحیمی برای دفاع از خودش، به توکلی «حمله» کرد؟!). توکلی اتهامات را رد کرد؛ اما چگونه؟ گفت که پول زمین را داده. و بعد سرش را بالا گرفت و سینه جلو داد که هم زمین را با شرایط بهتر با دستور رهبری دریافت کرده، و هم بورسیه اش با دستور رهبری بوده و تازه می خواهد از آقای معاون اول هم شکایت کند! تار و پود حیات سیاسی و اقتصادی مدعی «دولت پاک»، در این استاندارد، آغشته به رانت است؛ خودش می گوید، خودش به آن مفتخر است

استاندارد نوع دوم؛ منسوب به ایادی خارجی و جیره خواران استکبار: رییس جمهوری آلمان، وقتی لو رفت که با اعمال نفوذ و رانت، وام مسکن کم بهره گرفته، سه ماه بیشتر نتوانست در مقابل فشار افکار عمومی دوام بیاورد و دیروز به همین خاطر از سمت خود استعفا کرد.

2012-02-17T12:41:00.000+03:30

...
بگو از سقف کوتاهی

که پیوسته سرت را خم نگه می داشت

و از نیروی بی مرگی

که «نه» می گفت و گستاخانه

قامت در تو می افراشت
...

حسین منزوی

از منظومه «صفرخان»

چهارپاره – 60

2012-02-15T19:20:00.003+03:30

(1)

نیکلای کریلنکف، کمیسر قضایی لنین گفته بود: «ما نباید فقط به اعدام مجرم اکتفا کنیم. اعدام بی گناهان توده ها را بیشتر مرعوب خواهد کرد.» - ص 832

(2)

استالین گفته بود: «انقلابیونی که از وحشت و ترور به عنوان یک ابزار سیاسی استفاده نکنند، «گیاهخوارانی» بیش نیستند.» - ص 217

(3)

«در دوران وحشت استالینی، آنّا آخماتوا (+) مدت هفده ماه تمام روزها را در صف های بلندی سپری کرده بود تا اثری از پسرش که در اوج تصفیه ها بازداشت شده بود، بیابد. او در مقدمه ی بر شعرش، نوشت: «روزی از آن روزها یک نفر در صف، مرا شناخت. زنی با لبانی کبود در کنار من ایستاده بود. البته او چیزی درباره من نشنیده بود، اما یک باره آن خلسه ای که برای همه ما عمومیت دارد به او دست داد. در گوشم نجوا کرد، و آن زمان همه با نجوا سخن می گفتند، آیا می توانی این وضع را توصیف کنی؟ پاسخ دادم آری می توانم. چیزی شبیه سایه یک لبخند بر آنچه که زمانی صورتش بود، پدیدار شد.» - ص 200

(4)

یقین می‌دانم که سرنوشت ما چیست

و چه در پیش داریم،

زمان دلیری فرا رسید

و دلیری، ما را فراموش نتواند کرد.

بی‌هراس، در میان صفیر گلوله‌ها، می‌میریم

و نمی‌گرییم.

آنا آخماتوا / ترجمه سیروس طاهباز

پ.ن : سه پاره اول از کتاب «آخرین روزهای امپراتوری شوروی»، نوشته دیوید رمنیک، ترجمه حسین آهویی، انتشارات اطلاعات

چرا کار به حصر کشید؟

2012-02-14T14:09:00.001+03:30

قرار نبود کار به حصر نخست وزیر و رییس مجلس نظام بکشد؛ نه به حرمت سابقه، نه به حرمت سکوت یا حرف شنوی کم و بیش ِ بیست ساله، که این ها را پیش ِ پای مصلحت، راحت تر از آب خوردن، قربانی می کنند، بلکه برای اعتبار دادن به ژست «قوی تر از این حرف هاییم» و «ضعیف تر از آن حرف هایند». کاری که با قطعی و پاک دانستن نتیجه انتخابات شروع و با خس و خاشاک خواندن اعتراض ها ادامه یافته بود، خیلی زود به دیوار 25 خرداد خورد و بعد همین طور، دیوار و دیوارهای بعدی. دستپاچگی بود یا هنوز ناتوانی از برآورد عمق و طول و عرض ِ «اعتراض»، که تا هفته های بعدتر میرحسین و کروبی می توانستند بی مزاحمت ِ نیروهای خود جوشیده ی دیگر پرداخته، توی خیابان بروند و حتی در نماز جمعه هم شرکت کنند. دیوار حاشا که نتوانست سرکوب را منکر شود و کهریزک از پرده برون افتاد، روز قدس و سیزده آبان، و تشییع جنازه آیت الله منتظری هم که آن غوغا در قم بر پا شد، ظاهرا آن ژشت صدرالاشاره برای مدتی کوتاه از یاد رفت. خیابان و مسجد را برای میرحسین و کروبی ناامن کردند؛ و امن برای صاحبان نعره و دشنام. پروژه تحریک احساسات مردم با دست مایه قرار دادن توهین ِ موهوم به تصویر امام، نگرفت تا رسید به عاشورای 88 و بعد یک همت بلند برای اردوکشی تضمین شده خیابانی، و خواباندن اردوکشی خیابانی رقیب و معترض. تا سیزده ماه بعدش، جنبش سبز «مُرده» بود در خیال شان، هر چند پیر بارگاه، آیت الله جنتی، نمی توانست هر از چند گاهی از آتشی زیر خاکستر فتنه سبز خبر ندهد؛ و دلشورگی اش را لو ندهد. تونس و مصر که به خشم مردمانش جنبیدند، و وقتی هنوز دعوای «بیداری اسلامی» با «بیداری انسانی» پا نگرفته بود، دو معترض، برنامه 25 بهمن را ریختند؛ و فقط یک نامه دادند. سردار کوثری، که حالا نماینده است، فردای 25 بهمن، پیش قراول «مرگ بر موسوی و کروبی و خاتمی» بود در صحن مجلس. آن ژست از هم پاشیده بود. اولین جمعه بعدی، در نماز جمعه، پیر بارگاه، حکم شفاهی را برای به اسارت بردن میر حسین و کروبی و همسرانشان خواند و آن ژست رسما به دو سال نرسیده باطل شد.

45

2012-02-14T12:51:00.001+03:30

توی کتابخانه خانه پدری یک کتاب قطور دائرة المعارف بود؛ رویش نوشته بود: «دائرة المعارف مصور» و بعد کلی نقاشی ِ جذّاب رویش، و آن وسط، روی جلد، تصویر نقاشی شده یک فضانورد. کتاب مال حوالی سال 48 بود. همان سالی که برای اولین بار، انسان پا روی ماه گذاشته بود؛ با چه هیجانی گزارش قدم گذاشتن نیل آرمسترانگ روی کره ماه را نوشته بودند ... و همان سال دوم و سوم ابتدایی، که خواندنی و کتاب دست گرفتنی فهمیده بودم، برای اولین بار کتاب را دیدم، و البته ندانستم تا کجا اسباب ِ بازی خواهد بود، و اسباب ِ لذت بردن، و خواندن و دیدن از چیزها و جاها و کسانی که جای دیگری پیدا نمی شد. خیلی کشورها، نویسنده ها، هنرپیشه ها و هنرمندها و مردان و زنان مشهور دیگر را من بار اول توی این کتاب دیدم و شناختم ... و فروغ را هم. اولین بار این عکس را از فروغ دیدم در آن دائره المعارف. عکسی کمتر دیده شده. کمتر همخوان شده. جوان بود. انتهای لب، خنده زورش را زده بود و این سئوال مدام تکرار شونده که «عجب! بین این همه، این یکی چرا این قدر زود مُرده؟»

دنیای ِ بی خیال ِ لامصب، بعد ِ فروغ، دیروز شد 45 سال ِ تمام که سر جایش است ... این را هیچ دائرةالمعارفی نخواهد نوشت

کاریکاتور / کارتون – 100

2012-02-14T08:16:00.000+03:30

Shahram Rezaei - Iran

از بخش آزاد مجموعه کاریکاتورهای چهارمین جشنواره فجر(+)

اگر تصویر را نمی بینید، اینجا(+) را کلیک کنید

عکس سیاه و سفید - 100

2012-02-13T09:28:00.003+03:30

Laurent Dudot Photographies

اگر عکس را نمی بینید، اینجا(+) را کلیک کنید

به هر حال، یک «معنی مشترک» دارد سقوط می کند

2012-02-12T15:33:00.001+03:30

به هر حال یک «معنی» دارد سقوط می کند، یعنی سر جای اوّلش نیست، و رو به بالا هم نیست. این را حتی اگر هجوم کم سابقه درس خوانده ها و درس نخوانده ها برای رفتن از میهن فریاد نکند، اگر انبان خالی مانده ادعاهای ترقی و پاکدستی از «باور»، فریاد نکند، اگر کُنه دلشوره و حسرت و غصه های کسانی از جنس حاج آقای امجد و محمد نوری زاد و حسین علایی و عماد افروغ و رضا منصوری(+) و محمد مطهری(+) هم دیده و خوانده نشود، باز باور کردن اش به قوه انصاف سخت نیست که یک «معنی» دارد این وسط سقوط می کند، سر جای اولش باقی نمانده. حالا حتی یک تعارف برای خیابان گردی و خرید عید در 25 بهمن، اینترنت مملکت مدعی پیشداری در بیداری را از نفس می اندازد، مقامات امکانات سرکوب به رخ می کشند؛ حتی وقتی روزنامه ای که سرش به تن اش بیارزد، حزبی که درش تخته نباشد، دیگر باقی نمانده و دو معترض بزرگ، که کار بزرگ شان فقط بیانیه دادن بود، به اسارت رفته باشند. بسیاری از اقربای انقلاب اسلامی لااقل در ناخودآگاه شان متوجه شده اند؛ کسانی عافیت به جان و آبرو و خانمان خریده و سکوت کرده اند، رفته اند یا مانده اند، با همه دردی که سهم برده اند و می برند، کسانی جان و مال و آبرو را کف دست گذاشته اند، و مهربانانه، و تلخ، هشدار می دهند، که انگار کار از سرّ و خفا گذشته، و کسانی که هر صدای نقدی را براندازی و بی بصیرتی به شمار می آورند، می کوبند، می زنند، مجوز لغو می کنند، خانه منحل می کنند، آن قدر که نگران منحرف شدن جوانان مملکت هستند، نگران نان حلال سر سفره خانه خودشان نیستند، همه و همه و همه، چیزی را، یک «معنی مشترک» را، در حال سقوط می دانند. گروه اول اگر سکوت و هشدار را چاره می داند، گروه دوم بستن و ساقه و برگ افکندن را، که مگر همه چیز آرام گیرد و رام شود و به کام باشد. هر دو اما نگران و مضطرب، می دانند چیزی دارد سقوط می کند، یعنی سر جای اولش نیست، و رو به بالا هم نیست.

میدان خسته

2012-02-12T08:48:00.000+03:30

سید علی میرافضلی

این چای واقعی است

و این گلو که جرعه کش داغ های

توست.

...

از واژه ها بخار بلند است

از زخم ها، شقایق تازه.

سوت قطار، زودتر از ابر می رسد

و دستمال من

فرصت نمی کند که ببارد برای تو.

...

لیوان، هنوز هم

از بوسه های تو ...

دنیا پر است از مگس و لحظه های

تلخ.

از دست رفته ام

در برف، برف، برف

برفی که پشت پنجره کولاک

می کند

برفی که در سکوت ِ جهان

پخش می شود

برفی که رد پای تو را پاک می کند

در من

میدان خسته ای است که دور

خودش مدام ...

نه زخم ِ کهنه بند می آید

نه برف پشت پنجره

نه خاطرات تو.

از ماهنامه همشهری داستان – بهمن 90

چهارپاره – 59

2012-02-08T08:45:00.000+03:30

(1)

هر سامان نوآفریده (ی ِ سیاسی)، مانند یک پادشاهی، به دشمن بیشتر نیاز دارد تا به دوست. در ستیز با دشمنان است که او خود را ضروری می یابد؛ در ستیز با دشمنان است که او ضروری می شود

(2)

دلت می خواهد خود را ده برابر و صد برابر کنی؟ به دنبال ِ پیروانی؟ ... پس به دنبال صفرها بگرد

(3)

آدمی را ارزش های ِ دروغین و کلام های پوچ هولناک ترین هیولاست! سرنوشت ِ شوم دیری در آن می خُسبد و منتظر می ماند اما سرانجام بر می خیزد و آنانی را که بر پُشت اش کلبه ساخته اند از خواب می پراندو می دَرَد و می بلعد

(4)

تیغ گشادن در برابر هر چیز ِ خُرد، خِردمندی ِ خارپُشتان است

پ.ن: همگی از نیچه، از «غروب بت ها»، و از «چنین گفت زرتشت»

کاریکاتور / کارتون - 99

2012-02-07T09:45:00.002+03:30

توکا نیستانی

عکس سیاه و سفید – 99

2012-02-06T08:54:00.002+03:30

Patti Fritchie

یک درخواست: هفته آینده شماره (پست) صدم (100) عکس سیاه و سفید منتشر میشه. می خوام بدونم نظرتون درباره این صد هفته و عکسای سیاه و سفیدش چیه؟ اشکالاش چی بوده؟ عکس ِ تنها خوبه؟ بعضی وقتا که نوشته ای بهشون اضافه می کنم، خوبه؟ کدوم عکس یادتون مونده؟ ... کلا حال این پست های عکس سیاه و سفید خوبه یا بده به نظر شما؟!

لینک و کامنت ها در گوگل پلاس(+)
لینک و کامنت ها در فیس بوک(+)

شعف عریان داور

2012-02-04T14:29:00.000+03:30

دو سال بعد از انتخاب اول احمدی نژاد، آیت الله جنتی بی هیچ تعارف و با صراحتی تام و تمام گفته بود: «خیلی‌ها فکر می‌کردند انقلاب مرده، اما خدا نخواست در روی آن پاشنه غلط بچرخد، برخلاف انتظار همه دیدند، که همین مردم که برخی خیال می‌کردند از انقلاب بریده‌اند، یک نفر از خودشان را پیدا کردند».

البته خواست خدا چیزی است، و شعف عریان داور چیزی دیگر.

او هنوز ناظر ِ سلامت انتخابات است و بعید است دست روی دست بگذارد، بتواند و نخواهد که واسطه درست چرخیدن در بر پاشنه باشد. بعید است: چون آن قدر صادق است که حتی ادای بی طرفی را هم نمی تواند در بیاورد، چون انقلابی که او آن را زنده می خواهد، او را همچنان بر صدر می خواهد ...

بعید نیست؟

تسلط احمق ها بر امور

2012-02-02T11:45:00.001+03:30

دیروز خبرگزاری مهر تصاویری از برگزاری مراسم نمادین بازگشت امام خمینی به ایران (در 12 بهمن 57) منتشر کرد(+). در این مراسم کلی مامور پای پلکان یک هواپیمای واقعی به صف شده اند و در حالی که دو مامور، ماکت بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی را از دو طرف گرفته اند، از گارد استقبال سان می بینند! بعدتر تصاویر اقدام مشابهی در حضور وزیر آموزش و پرورش منتشر شد(+).

این اقدام «احمقانه» و «مضحک» بود؛ کافیست به تصاویر نگاه کنید. اما چرا چنین خلاقیت هایی اجازه بروز و ظهور پیدا می کنند؟ کمترین تقصیر شاید مال کسی باشد که در ابتدا چنین ایده ای داده، بعدتر از او کسانی در مقام مافوق و مافوق تر این ایده را تایید و پشتیبانی کرده اند تا بالاخره به مرحله اجرا رسیده. اما ظاهرا باید مقصر اصلی را در روندی جست که جماعت عاقل را به بهانه و دلیل های مختلف از پروسه های تصمیم گیری و ابراز وجود در چنین مواردی حذف کرده است. جریان بروز و ظهور چنین خلاقیت هایی البته مدتی است شدیدتر شده؛ هنوز داستان غریب تولیت آستان حضرت معصومه (س) در نقل داستانی از لحظه تولد مقام رهبری از خاطرها نرفته.

تلاش کم حاصل – یا حتی بی حاصل – برای تنوع بخشیدن به مراسم و جشن های مربوط به مناسبت های تقویمی (به خصوص دهه فجر که به اساس نظام ربط دارد)، رواج بیش از پیش روحیه تملق و تظاهر و تنگ تر کردن بیش از پیش حلقه خودی ها که مجال نفوذ متظاهران منفعت طلب را فراهم کرده، می تواند ثمراتی از این دست نیز داشته باشد. آن چه باید مایه تاسف بیشتری باشد این است که روند تسلط احمق ها بر امور، تنها گاهی چنین واضح و همه فهم، لو می رود.

پ.ن اول: در این بین اگر وزیر وزارتخانه مهمی چون «آموزش و پرورش» را به دلیل نشستن در کنار ماکت مقوایی امام خمینی علنا توبیخ کنند، رواست. تصور این که سازمان زیر مجموعه چنین وزیری، به چه نوع آموزش و چه مدل پرورشی می تواند باور داشته باشد، هولناک است. او خود باید برای عذرخواهی و اصلاح پیشقدم شود

پ.ن دوم: چند سال قبل در یکی از جلسات هماهنگی برای نمایشگاه هفته دولت شرکت کرده بودم. حاضران برای رونق بخشیدن به نمایشگاه طرح و نظر می دادند. نماینده اداره پست این وسط پیشنهاد عجیبی داد که البته – و خوشبختانه – رد شد. او پیشنهاد کرد برای کشاندن مردم به نمایشگاه، توزیع مدارک و دفترچه هایی که در آن روزها در دفاتر پست در اختیار مردم گذاشته می شد (مثل دفترچه کنکور یا موارد مشابه) در دفاتر پستی متوقف، و به جای آن در نمایشگاه توزیع شوند. این پیشنهاد به دلیل آن چه ایجاد زحمت برای مردم خوانده شد، بلافاصله توسط رییس جلسه رد شد ... این تیپ خلاقیت ها، کلا کم نیست!

.
.

لینک و کامنت ها در پلاس(+)

چهارپاره – 58

2012-02-01T08:58:00.001+03:30

(1)

جنگ که بود خیلی رجوع داده می شدیم به «و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله أمواتاً بل أحیاء عند ربهم یرزقون»؛ آیه 169، سوره آل عمران (کسانی را که در راه خدا کشته شده اند مرده مپندار، بلکه زنده اند و نزد پروردگارشان به ايشان روزی می دهند). بعدتر که قرار به ادامه جنگ شد تکرار شونده این آیه بود: «و قاتلوهم حتى لا تكون فتنه»؛ آیه 39، سوره انفال (و پيكار را همچنان ادامه دهيد تا فتنه برچيده شود). در همه روزهایی از جنگ که همه منتظر پاسخ ایران به قطعنامه 598 بودند، البته کسی ما را ارجاع نداد به «وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها وَ تَوَكَّلْ عَلَى الله ِ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ»؛ آیه 61، سوره انفال (و اگر به صلح و آشتى گراييدند - تمايل نشان دادند - تو نيز به آن بگراى و بر خدا توكل كن، كه اوست شنوا و دانا)

(2)

دوران اصلاحات که رسید، به خصوص تا قبل از انتخابات مجلس ششم که اصلاح طلب ها پیروز میدان شدند و برای خیلی ها معلوم شد که به رغم انواع تدبیرها و کیاست ها، هنوز «اصلاحات» خریدار دارد، خیلی ها را برای بد نام کردن هر چه اصلاح و مصلح است، رجوع می دادند به «و اذا قیل لهم لاتفسدوا فی الارض قالوا انما نحن مصلحون»؛ آیه 11، سوره بقره. وقتی مسلمانان صدر اسلام به منافقان می گفتند که در زمین فساد نکنید، آن ها جواب می دادند ما خود اصلاح طلبیم!

(3)

بعد از اعتراض ها و کشته شدن ها توی خیابان و کهریزک سال 88، وقتی دیگر نمی شد این کشته شدن های بی سابقه را توجیه کرد، این آیه مدام این جا و آن جا تکرار می شد: «فتنه اشد من القتل»؛ (بخشی از) آیه 191، سوره بقره (فتنه از قتل بدتر است). با این پیام که این کشته شدن ها (کشتن ها)، و زدن ها و بستن ها، در برابر فتنه ای که کردند، مشروع ِ مشروع است

(4)

«گوگل موتور جستجو نیست بلکه ابزار جاسوسی است ... دشمن در حملات خود آب و فاضلاب را مد نظر دارد ... شیوع آنفلوآنزا در مرغداری ها حمله دشمن بود ... جدایی نادر از سیمین همسو با اهداف آمریکا است ... خط سینمای ایران را ساواکی‌ها، توده‌ای‌ها و ماسون‌ها می‌دهند ... به هیچ‌ وجه نباید بیش از آستانه تحمل مردم اطلاعات در خصوص حادثه و بحران منعکس شود ... تاکنون ۱۴۰ میلیون مقاله با موضوع «شیعه هراسی» در دنیا منتشر شده ... بیش از ۶۰ مؤسسه رسمی در آمریکا برای ارایه راهکار جهت زمین زدن نظام اسلامی فعالیت می‌کنند ... منحرفانی که بحث شعب ابی‌طالب را مطرح می‌کنند در اصل ارتباط با آمریکا را می‌خواهند»

این حرف ها مال همین چند هفته اخیر است. نقل قول هایی از فرماندهان نظامی و انتظامی و مذهبی و هنری مغروق در جریان ضد فتنه و بابصیرت. یک شک وسیع، یک هراس عمیق توی دل این حرف ها هست، حرف هایی که هیچ کدام هم محرمانه نیست. بعد قرآن یک آیه ای دارد در مورد کسانی که هر صدا و آوایی را ضد خود می پندارند؛ تشبیه شان می کند به چوب هایی که به دیوار تکیه داده شده اند؛ كَأَنَّهُمْ خُشُبٌ مُّسَنَّدَةٌ يَحْسَبُونَ كُلَّ صَيْحَةٍ عَلَيْهِمْ ... (+)

کسی اما، باز، مردمان را به این آیه ارجاع نمی دهد، و به خیلی نشانه های دیگر، اما ما قرآن را دوست داریم؛ همان قرآنی که وقتی واژه قتل 170 مرتبه با تمام مشتقاتش در آن آمده، واژه صلح و دوستی، با تمام مشتقاتش، 10 مرتبه بیشتر در آن جاریست

این پست و کامنت هایش در گوگل پلاس(+)

.
.

کاریکاتور / کارتون - 98

2012-01-31T08:43:00.002+03:30

توکا نیستانی

عکس سیاه و سفید – 98

2012-01-30T08:42:00.001+03:30

Sergei Borisov, Dialogue
1983

چهارپاره – 57

2012-01-25T12:52:00.000+03:30

(1)

یک بنده خدایی سال ها قبل گفته بود: «من شک می کنم، پس هستم». او منظور بدی نداشت؛ داشت راهی باز می کرد توی دل فلسفه. امروز ما، در پس ِ اعصار، 105 سال بعد از انقلاب مشروطه و 33 سال بعد از انقلاب اسلامی، رسیده ایم به این که «من انتقاد می کنم، پس نیستم».
.

(2)

پول ملی در کمتر از یک ماه تقریبا نیمی از ارزش خود را از دست داده و در حالی که معاون فرهنگی و تبلیغات سپاه در آمل گفته: «در شرایط فعلی جمهوری اسلامی ایران حتی می تواند شرایط اداره اقتصادی دنیا را که اکنون آمریکا و اروپا در آن دست وپا می زنند، در دست بگیرد و آن را مدیریت کند»، سیمای جمهوری اسلامی هم در بخش خبری پربیننده ترین شبکه خود (شبکه سه)، با در صدر قرار دادن خبر پخت آش نذری شش تنی، در اخبار خارجی اش طعنه می زند که از اعتراض های مردمی در سوییس عکس زیادی مخابره نشده

(3)

یازده ماه قبل، اوایل اسفند یک اتوبوس دریایی در فاصله کمی بعد از جدا شدن از اسکله شهید حقانی در بندرعباس به لاشه یک قایق (کشتی) خورد و داشت غرق می شد که نجاتش دادند. اسکله را بدون لایرونی افتتاح کرده بودند و خدا به همه آن 110 نفر و خانواده هایشان رحم کرد. ناخدای کشتی وقتی حالش جا آمد به نشریات گفته بود که اگر امکانات نجات داشتند، کار نجات خیلی راحت تر انجام می شد؛ بی خیال لایروبی حتی. و همه چیز فراموش شد ... و حالا، چند هموطن از مشهد ِ سرد کوبیده و آمده اند تا جزایر زیبای هرمزگان ِ گرم را ببینند. یک مایلی جزیره هرمز، و در حالی که بندرعباس را از آن فاصله با عینک آفتابی در شب هم می شود دید، دچار سانحه، و اکثرا غرق و کشته می شوند. به گفته شاهدان، تمام شدن سوخت قایق در هوای طوفانی، اعزام دیر گروه های امداد و نجات و نبودن جلیقه نجات به اندازه کافی، علت مرگ این معلمان مشهدی بوده. ‏هر چند که در همان دقایق اولیه سانحه تیم و شناور ناجی بنادر و دریانوردی هرمزگان در صحنه حضور پیدا کرد اما ۱۷ نفر از ۲۲ سرنشین در «حضور» این تیم به همراه شناور به زیر آب رفتند ... و همه چیز فراموش می شود؛ شک نکنید

(4)

کاری که گلشیفته کرد، فارغ از این که بد یا خوب بود، «مهم» بود. کاری که گلشیفته کرد، اما جزیی از یک کل بود، در امتداد همان خطی که خیلی ها، به خصوص در این چند سال اخیر و به ویژه بعد از انتخابات خرداد 88، روی آن راه می روند؛ خط «صراحت» و البته «جدایی»؛ جدایی بیشتر هر دو سوی یک مرز از ارزش های مورد حمایت سوی دیگر. اگر که حامیان نظام بی تعارف و با صراحت، تا حد نابودی، به مهم ترین تشکل سینماگران حمله می کنند، از توفیق «جدایی نادر از سیمین» در گلدن گلوب رسما ناراحت می شوند، طعنه و تهمت نثار می شود به مجید مجیدی و ابراهیم حاتمی کیا و رضا میرکریمی، که گل های سر سبد کارگردانان مورد ستایش دیروز ِ نظام بودند، جشنواره فیلم فجرشان را با تقدیر و تشویق ویژه از جمال شورجه ای که بی ادبانه به منتقدان انحلال خانه سینما تاخت، آذین می بندند، ده نمکی و سلحشور را با اهرم رانت قاطی کارگردان ها می کنند و وولوم آزادی بیان این دومی را بالاتر هم می برند، در سوی دیگر، فیلم ِ دوم ِ کارگردان «پایان نامه»، که زیر ضرب رانت دولتی برای تخریب جنبش سبز ساخته شد، بی بازیگر می ماند، فرمان آرا سیمرغ های بلورین خود را پس می دهد و رسید می گیرد، پیروزی فیلم اصغر فرهادی در یک جشنواره معتبر تبدیل به بهانه شادی بزرگ اهالی سینما می شود و آن سو تر گلشیفته، به یکی از مهم ترین ارزش های مورد ستایش و عبادت آن ها می تازد. این جدایی ها، با کم و زیادش، فقط در یک فقره مقوله «سینما»ست و چون «سینما» به توده مردم نزدیک تر و خبرهایش پرطرفدار است، این خط «صراحت در جدایی» چنین وسیع رخ می نماید ... این گسل در حال بزرگ و بزرگ تر شدن است؛ با سرعت زیاد، همه جا.

پی نوشت برای پاره چهارم که قرار بود همه پاره چهارم باشد!: «میم» عشق ابدی «محمود» بود؛ در «درخت گلابی» ِ داریوش مهرجویی با داستانی از گُلی ترقی. فصل تابستان این فیلم، به گمان برخی، یکی از بهترین عاشقانه های سینمایی ایران است. «میم» می رود و «محمود» می ماند و ... تا آخر. جایی که «محمود» سال ها بعد برگشته به همان باغ روزهای نوجوانی اش، و نمی تواند بنویسد. و درخت گلابی قهر کرده و بار نداده ... فوق العاده است. از یاد نرفتنی. دوست داشتنی. خاطره شدنی. به ذهن سپردنی. گاهی حتی بهانه بغضی شاید ... همان بار اولی که سال 76 یا 77 توی سینما دیدمش، رفت توی صدر فیلم های دوست داشتنی ام! ... «میم» را گلشیفته فراهانی بازی کرده بود؛ در اولین حضور سینمایی اش وقتی هنوز 14 سال بیشتر نداشت ... گلشیفته حالا جای ِ خودش، واقعا رفته ... چند روز قبل که عکس نیمه برهنه اش منتشر شد، خیلی سر و صدا شد: له، علیه ... من به جمع بندی نرسیدم اما! فقط مطمئن شدم اتفاق مهمی افتاده و هنوز «درخت گلابی» را خیلی دوست دارم

رحم را تحریم نکنیم

2012-01-24T11:48:00.000+03:30

اتفاقات امسال در عرصه سیاسی داخل کشور، یعنی دقیقا بعد از تدارک بازی «جریان انحرافی»، بیشتر و واضح تر از همیشه نشان داد که باندهای سیاسی حاکم بر مقدرات کشور (کراهت دارم از «جناح» خواندن شان، که شبیه «بال پرواز» تصور شوند)، تنها به حریم حرم قدرت خود «رحم» کرده اند و می کنند. حالا که اوضاع اقتصادی با شتابی پیش بینی نشده رو به وخاومت گذاشته، و حتی سخن از قحطی در شش ماه آینده به میان آمده(+)، باید که بیشتر حواس مان به آن هایی باشد که بیشتر به گرسنگی نزدیک شده اند، رحم مان بیشتر شود. از کمک به کمیته امداد نمی گویم که ماه های مانده به انتخابات سال 88 نشان داد «صدقات» چطور مایه طول عمر «اصولگرایان»ی می شود که وطن را به این جا رسانده اند. اگر سازمان های خیریه و کمک رسانی مطمئن و درستکاری، و اگر خانواده آبرومند بی بضاعتی سراغ داریم، به یکدیگر معرفی کنیم ... نوبت است که «رحم» کنیم، بیشتر از همیشه.

کاریکاتور / کارتون – 97

2012-01-24T09:03:00.004+03:30

کاری از عليرضا باقري، كاريكاتوريست ناشنواي گرگاني

کاریکاتورهای بیشتر را اینجا(+) ببینید.

عکس سیاه و سفید – 97

2012-01-23T08:11:00.001+03:30

KlaraRajnai Photography