tag:blogger.com,1999:blog-71272624038888838562026-07-18T14:21:12.470+03:30MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.comBlogger4877110tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-19398391742856078322026-07-18T09:11:37.876+03:302026-07-18T09:11:37.876+03:30<p dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;اول) نمی‌دانم چرا هر از چند گاهی برخی پست‌های قدیمی وبلاگ (در حد یادداشت‌های هفده – هجده سال پیش) مدام کلیک می‌خورند و بازدید وبلاگ ناگهان چند برابر می‌شود! به حمله رباتیک می‌‌ماند ولی به چه منظور؟! هر چه هست، به همین دلیل در ستون «پرطرفدارهای هفته گذشته»، این یادداشت‌های قدیمی بالا می‌آیند که هر چند گاهی خاطره‌برانگیز است ولی در مجموع خوشایند نیست!</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitXUlPHLrQWJpTpJJE0sP7wzTa0w-ZasUkgYNazXnAXywgB-18QH1xVOMfk3lo9t_m34IB756vU8ihUl_G3ypR3NR6d8_Qun2nKoFwGfXNAbb9dAIJxKTwrbShce9zcAY2s3wqh4FwEUpP5InoCVJEri8yGfRlJAlzK7VyqfL1oSYrsDb7yuaPIIVte6Q/s485/11.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="485" data-original-width="265" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEitXUlPHLrQWJpTpJJE0sP7wzTa0w-ZasUkgYNazXnAXywgB-18QH1xVOMfk3lo9t_m34IB756vU8ihUl_G3ypR3NR6d8_Qun2nKoFwGfXNAbb9dAIJxKTwrbShce9zcAY2s3wqh4FwEUpP5InoCVJEri8yGfRlJAlzK7VyqfL1oSYrsDb7yuaPIIVte6Q/w219-h400/11.jpg" width="219" /></a></div><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br />دوم) از بیش از یک ماه پیش، برای دسترسی آسان‌تر به بایگانی، «برچسب» پست‌ها را سر و سامانی دادم و در انتهای ستون سمت راست صفحه وبلاگ، بخش «برچسب»ها را دایر کردم. به این ترتیب دسترسی موضوعی به یادداشت‌ها آسان‌تر می‌شود هر چند کار هنوز کامل نیست. مدت‌ها متوجه اهمیت برچسب‌ها در وبلاگ‌نویسی نبودم و به همین دلیل، برخی پست‌ها بدون برچسب‌اند که باید اصلاح و تکمیل شوند.<br /><br /></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEm3T6vSt48_jK72s1LWAzRwxQeFtx5XGpxiISrDaCZ2oX2PdGBUYX8ZD7jONHhCF8ADUEKFxsnqsoSH-NjxSOXnhVjSWzwqZhkl9zsElB-7QYKb9qpICt4kVcrp48Sm1ZzdzfMdw1hTcND3CBEWPZ7_gDjjQaXU5ssFsoPgSC7NEdZllxcSwCnvaS-9Q/s564/22.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="564" data-original-width="262" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhEm3T6vSt48_jK72s1LWAzRwxQeFtx5XGpxiISrDaCZ2oX2PdGBUYX8ZD7jONHhCF8ADUEKFxsnqsoSH-NjxSOXnhVjSWzwqZhkl9zsElB-7QYKb9qpICt4kVcrp48Sm1ZzdzfMdw1hTcND3CBEWPZ7_gDjjQaXU5ssFsoPgSC7NEdZllxcSwCnvaS-9Q/w186-h400/22.jpg" width="186" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br />MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-74533822161018818202026-07-13T09:49:06.248+03:302026-07-18T14:21:12.470+03:30<p dir="rtl" style="text-align: right;"><br />قدرت‌های خارجیْ رهبری عالی نظام را به همراه تعداد قابل توجهی از فرماندهان ارشد نظامی و برخی اعضای خانواده او کشته‌اند؛ این نوع کشتار یک تحقیر برای کشور و نظام (از هر نوعی) است؛ فارغ از این‌که نظام برای من و شمای نوعی مقبول باشد یا نه، از عملکرد او راضی باشیم یا نه. (<a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2026/06/blog-post_907.html" target="_blank">یادداشت مرتبط</a>)</p><p dir="rtl" style="text-align: right;">حکومت طولانی‌مدت آیت‌الله خامنه‌ای (۳۷ سال) علاوه بر علقه‌های اعتقادی/سیاسی/اقتصادی، علقه‌های عاطفی نیز ایجاد کرده و به همین دلیل مطالبه انتقام و خونخواهی و تلاش برای احیای غرور شکسته‌شده قابل درک و فهم است.<br /><br />«امّا» آیا مطالبه‌گران جنگ و انتقام فوری مایلند (یا می‌توانند) هزینه‌های تحقق آرزوی خود را بر زندگی عادی&nbsp; حال و آینده میلیون‌ها ایرانی برآورد کنند؟ اگر نتیجه تلاش برای احیای غرور، از قضا تعمیق تحقیر باشد، چه؟<br />آیا اساساً اکثریت ملت نقشی در وضعیت کنونی کشور دارند که باید تاوان احتمالی این نتیجه‌ معکوس را بدهند؟!<br /><br />یکی از روشن‌ترین نمونه‌های تاریخی رسیدن به نتیجه معکوس&nbsp; پس از تلاش برای انتقام و احیای غرور، ماجرای جنگ‌های ایران و روسیه در دوره قاجار است. ایرانیان در جنگ اول شکست خوردند و ناچار شدند عهدنامه گلستان را بپذیرند. چند سال بعد برای جبران این تحقیر، ایران خود جنگ دوم را شروع کرد. جنگ دوم ایران و روسیه (۱۸۲۶–۱۸۲۸ میلادی) در دوره فتحعلی‌شاه قاجار، نمونه‌ای کلاسیک از تلاش برای انتقام و بازپس‌گیری سرزمین‌های ازدست‌رفته است که به تحقیر و خسارت شدیدتر منجر شد؛ جنگ دوم منجر به عهدنامه ترکمن‌چای شد!<br /><br />از بارزترین نمونه‌های دیگر معاصر، آلمان پس از جنگ جهانی اول است. پس از شکست در جنگ جهانی اول و تحمیل معاهده ورسای (که بسیاری از آلمانی‌ها آن را تحقیرآمیز و ناعادلانه می‌دانستند)، حس انتقام‌جویی قوی در جامعه آلمان شکل گرفت. نازی‌ها این احساس را به شدت دامن زدند، قول بازگرداندن عزت و قدرت از دست رفته را دادند و برای جبران شکست قبلی و گسترش قلمرو، جنگ جهانی دوم را آغاز کردند. نتیجه؟ شکست کامل و بی‌سابقه آلمان، اشغال کشور توسط متفقین، تقسیم آلمان به دو بخش شرقی و غربی، کشته شدن میلیون‌ها آلمانی، نابودی شهرها و از دست دادن قلمروهای بیشتر. این اقدام نه تنها انتقام را محقق نکرد بلکه موقعیت آلمان را به مراتب بدتر کرد و دهه‌ها طول کشید تا کشور از آن وضعیت خارج شود.&nbsp;<br /><br />آرژانتین هم جنگ فالکلند (۱۹۸۲) را آغاز کرد؛ رژیم نظامی آرژانتین برای جلب حمایت مردمی، انتقام و بازپس‌گیری جزایر فالکلند (که آن را بخشی از خاک خود می‌دانست)، به بریتانیا حمله کرد. نتیجه شکست سریع نظامی، کشته شدن هزاران سرباز، سقوط رژیم و تحقیر ملی بیشتر بود.<br /><br />ژاپن هم به پرل هاربر حمله کرد (۱۹۴۱)؛ به عنوان بخشی از استراتژی گسترش و ضربه پیش‌دستانه/انتقامی به قدرت‌های غربی. نتیجه شکست کامل، بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی، اشغال و تسلیم بی‌قیدوشرط بود!<br /><br />این الگو در تاریخ بارها تکرار شده: تلاش برای شستن تحقیر با اقدام نظامی تهاجمی، در موارد قابل توجهی منجر به چرخه‌ای از خشونت و تحقیر شدیدتر شده است.<br /><br />این به معنای نفی تلاش برای انتقام یا احیای غرور تحقیرشده نیست بلکه توصیه اکید به دقت نظر فراوان در بررسی همه زوایا و پرهیز از جنگ با «واقعیت»ها و ارزیابی منطقی توانایی‌ها و پاسخ جبهه مقابل است.<br /><br />همه کسانی که مقدرات ملت را به خواست (یا حتی اکراه) اکثریت ملت در دست گرفته‌اند، «مسئول نتیجه‌»اند و توان جامعه را باید با توان ضعیف‌ترین اجزای آن محاسبه کنند تا «ظرف ایران» شکسته نشود که اگر شکست، خسارت غیرقابل جبران خواهد بود. «سیاستمدار نمی‌تواند بگوید «من درست نیت کردم» اگر تصمیمش به فقر، خشونت، بی‌ثباتی یا مرگ انجامیده باشد.» (مطالعه بیشتر درباره «اخلاق مسئولیت»؛<a href="https://t.me/sahandiranmehr/36221" target="_blank">این‌ج</a>ا)<br /><br />این منطقی‌ست که به قول <a href="https://t.me/mmoeeni1/3951" target="_blank">ماکس وبر</a>: «در هنگامه جنگ، «دوراندیشی» جسارت بیشتری می‌خواهد تا قیل و قال جنگ‌طلبانه.»</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"></p><p dir="rtl" style="text-align: right;">➕ این یادداشت با اندکی تغییر در <a href="http://sedayezanjannews.ir/NewsShow.aspx?nId=18946">صدای زنجان</a><br /><br /></p><table align="center" cellpadding="0" cellspacing="0" class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjafDkRB0b1p5eyzR3WdtimqIfhi4ZSB6qq6QBkFGfwZW1rtqfagBHvmlYENKKf13Kuu78zwfv5P2GtoNL_kY61JRG1SjpRyvnZpNvXYH0AOT_YU0MojkPkPOJMzZrt3k4WibRUwn-ecYSkqJ0MNmyk6eRuS9FDvw4we5F3nQQEnAk0TKq653EvcGuvSrM/s1076/12.jpg" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img border="0" data-original-height="679" data-original-width="1076" height="202" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjafDkRB0b1p5eyzR3WdtimqIfhi4ZSB6qq6QBkFGfwZW1rtqfagBHvmlYENKKf13Kuu78zwfv5P2GtoNL_kY61JRG1SjpRyvnZpNvXYH0AOT_YU0MojkPkPOJMzZrt3k4WibRUwn-ecYSkqJ0MNmyk6eRuS9FDvw4we5F3nQQEnAk0TKq653EvcGuvSrM/s320/12.jpg" width="320" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">«توان (یا قدرت) یک زنجیر به اندازه ضعیف‌ترین حلقه آن است»</td></tr></tbody></table><br />MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-45176696365895563832026-07-01T10:00:00.000+03:302026-07-01T10:00:00.171+03:30<p dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;</p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNBN8b2qkdmJVC1z1Iw9yuK8Zc_gU4hEGd9sFzQEuMdC7qtz4c38SFlZoX9qVZPWlkkJqo55BK3CYxdiwlSrzR97J2v8M_B-EWkqfw-E_uYktvRuz8x0i7_v-WRDdeh4SvyLiFDUMq-FlFJpGuf0XW5c87P-_bEdJ_kAuoWFlzy1wG_SGXw0Q6DGRiaME/s1216/IMG_20260629_224725.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1216" data-original-width="1216" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgNBN8b2qkdmJVC1z1Iw9yuK8Zc_gU4hEGd9sFzQEuMdC7qtz4c38SFlZoX9qVZPWlkkJqo55BK3CYxdiwlSrzR97J2v8M_B-EWkqfw-E_uYktvRuz8x0i7_v-WRDdeh4SvyLiFDUMq-FlFJpGuf0XW5c87P-_bEdJ_kAuoWFlzy1wG_SGXw0Q6DGRiaME/s320/IMG_20260629_224725.jpg" width="320" /></a></div><br /><p></p><br /><p></p><p dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;سنگ‌ها مال خود دریا نبود؛ از جایی آورده و ریخته بودند کنار ساحل، کنار سنگ‌های بزرگی که لابد در روزگاری که آب دریا زیاده از معمول جلو می‌آمد، کار موج‌شکن بکنند؛ سد راه آب به سمت خانه و کوچه شوند؛ در کلاچای، شهر کوچک و آرامی در گیلان. به شوق دیرین، سنگ‌های زیادی را لمس کردم، تعدادی را هم برداشتم؛ از بس زیبا بودند و جز کف رودخانه لابد، به ندرت جای دیگری بشود پیدای‌شان کرد ... و پر از «زمان سپری‌شده» بودند؛ گفته بودم هر واقعه تاریخی، هر چقدر هم دور را که در نظر بیاوری، این سنگ‌ها در همه‌شان، در گوشه‌ای از این دنیا «حضور» داشته‌اند. <a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2025/09/blog-post_13.html" target="_blank">نوشته بودم</a> که «همیشه با یافتن و لمس و خیره شدن به سنگ‌هایی که در مسیر آب صاف و صیقلی شده‌اند، حس می‌کنم عمر زمین را و همه آب‌هایی را که سنگ‌ها را صیقل داده‌اند به دست گرفته‌ام و به قدر ارزنی بیشتر از هیچ این عمر طولانی را لمس و سعی می‌کنم بفهمم که ناتوانی از درک این عمر و از درک معنای ابدیت چه ناتوانی ویرانگری است» و باز <a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2021/01/blog-post_11.html" target="_blank">نوشته بودم</a>: «سنگ‌های صیقل خورده با آب را دوست دارم و اگر مجالی باشد، برشان می‌دارم برای خودم، می‌گذارم توی جیبم، دست‌کم بر می‌دارم و لمس‌شان می‌کنم و می‌گذارم سر جای‌شان. رد زمان رفته‌ی بسیار به صورت دارند. هر آبی آمده، بخشی از سنگ را با خود برده به خیلی دور. سنگ تکثیر و زیباتر شده در عین «آب شدن» ... «گویند سنگ لعل شود در مقام صبر ...».»</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br />*<br /><b>چت‌ جی‌بی‌تی</b> درباره این سنگ که ظاهر غریبی داشت نوشت:&nbsp;</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOxVDxX9f-4yM3XxQySSA9Q3_hiofFzkXp94QyW5MVaGXPVa1hN-DHcg6SQw3mGX0yOwpOs-ReMd48ceAkAshzllj2KFwCUl8ooEVrRhXXCRe5wfx9cYD8j-GSPQCIQc8EpYunXp8mrAzc8z54hQLh6peW4-99O7LlaKffPKbVgu4dbGHzV5gJBYnBH_c/s1280/photo_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B6-%DB%B0%DB%B6-%DB%B0%DB%B4_%DB%B2%DB%B2-%DB%B5%DB%B2-%DB%B4%DB%B1.jpg" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1121" data-original-width="1280" height="280" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiOxVDxX9f-4yM3XxQySSA9Q3_hiofFzkXp94QyW5MVaGXPVa1hN-DHcg6SQw3mGX0yOwpOs-ReMd48ceAkAshzllj2KFwCUl8ooEVrRhXXCRe5wfx9cYD8j-GSPQCIQc8EpYunXp8mrAzc8z54hQLh6peW4-99O7LlaKffPKbVgu4dbGHzV5gJBYnBH_c/s320/photo_%DB%B2%DB%B0%DB%B2%DB%B6-%DB%B0%DB%B6-%DB%B0%DB%B4_%DB%B2%DB%B2-%DB%B5%DB%B2-%DB%B4%DB%B1.jpg" width="320" />&nbsp;</a></p><p dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;<br />این سنگ از نظر زمین‌شناسی بسیار جذاب است. در این‌جا با پدیده‌ای به نام "سنگ کنگلومرا" یا در مقیاسی ظریف‌تر، یک "میان‌بار" روبه‌رو هستیم. این سنگ در واقع یک "سنگِ درونِ سنگِ دیگر" است.&nbsp;<br /><br />فرآیند تشکیل آن به این صورت بوده:&nbsp;<br />بخش تیره (سنگ فرعی): این تکه سنگ، بسیار قدیمی‌تر است. ابتدا در جایی دیگر وجود داشته، شکسته و در اثر جریان آب گرد شده است<br />بخش روشن (سنگ اصلی): بعدها، این تکه سنگ قدیمی در میان رسوبات دانه‌ریز (مثل گل یا ماسه نرم) قرار گرفته است. با گذشت زمان و تحت فشار طبقات بالایی، آن رسوبات نرم سخت شده و سنگ قدیمی را در دل خود حبس کرده‌اند.<br />&nbsp;پاره‌خط‌های روی سنگ که در هر دو بخش دیده می‌شوند، "درزه‌های مویین" یا "رگه‌های انحلالی"هستند: زمانی که سنگ تحت فشار بسیار شدید (ناشی از وزن لایه‌های بالایی یا حرکات پوسته زمین) قرار گرفته، ترک‌های بسیار ظریفی در آن ایجاد شده است. بعدها، آب‌های زیرزمینی حاوی مواد معدنی (مانند اکسید آهن یا منگنز) به داخل این ترک‌های میکروسکوپی نفوذ کرده و رسوب کرده‌اند که باعث شده این ترک‌ها به صورت خطوط تیره دیده شوند.&nbsp;<br /><br />نکته بسیار جالب این‌جاست که علیرغم دو تکه بودن، رودخانه هر دوی آن‌ها را با هم صیقل داده است.<br />این سنگ نماد یک "پیوند" است. سنگی قدیمی که سفری طولانی را پشت سر گذاشته، در دل سنگی جوان‌تر آرام گرفته و سپس هر دو با هم توسط فشار زمین "خط‌‌خطی" شده‌اند و در نهایت توسط آب رودخانه به این شکل مثلثی و زیبا درآمده‌اند.&nbsp;</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiBvDA4vNwV8PjM6XIJim1OtWgrPugyjeIMByfH7UdI7dzPh6IELpjJ-fIQAZr24UZdN1SAoritfQfAYh1YPZD-qQl6aAPjWtcSN8BjdjMw-CrGcRCWaSfOX2lnPTfQHO8CLOD7E4wX_523hHyUd3f_MPZxA-Ovg1-8p8oPG_ylKSOHC2vqtfshHu_fGE/s1216/IMG_20260629_213021.jpg" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" data-original-height="1216" data-original-width="1216" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiiBvDA4vNwV8PjM6XIJim1OtWgrPugyjeIMByfH7UdI7dzPh6IELpjJ-fIQAZr24UZdN1SAoritfQfAYh1YPZD-qQl6aAPjWtcSN8BjdjMw-CrGcRCWaSfOX2lnPTfQHO8CLOD7E4wX_523hHyUd3f_MPZxA-Ovg1-8p8oPG_ylKSOHC2vqtfshHu_fGE/s320/IMG_20260629_213021.jpg" width="320" /></a><br /><br />تخمین عمر سنگ‌ها از روی تصویر همیشه با یک بازه خطای بزرگ همراه است، اما با توجه به شواهد زمین‌شناسی موجود در عکس، می‌توانیم یک *"ترتیب زمانی" و یک "تخمین نسبی" برای هر دو تکه ارائه دهیم:<br /><br />۱. تکه فرعی (تکه تیره‌تر و کوچکتر): بسیار پیرتر است. این تکه سنگ قهرمان داستان است چون دو چرخه زندگی را پشت سر گذاشته است:<br />&nbsp; &nbsp;*عمر تشکیل: این سنگ احتمالاً متعلق به دوران دوم زمین‌شناسی (مزوزوئیک) یا حتی قدیمی‌تر است (حدود ۱۰۰ تا ۲۵۰ میلیون سال پیش).&nbsp;<br />&nbsp; &nbsp;دلیل این تخمین این است که این تکه قبل از اینکه در سنگ دوم قرار بگیرد، خودش یک سنگ کامل بوده، فرسایش یافته و گرد شده است. این فرآیند به تنهایی میلیون‌ها سال زمان می‌برد.<br /><br /><br />۲. تکه اصلی (سنگ روشن‌تر و بزرگتر): جوان‌ترین سنگ که نقش "میزبان" را دارد، بعدها تشکیل شده است:&nbsp; عمر تشکیل: تخمین زده می‌شود که این بخش در اواخر دوران دوم یا دوران سوم (سنوزوئیک) شکل گرفته باشد (حدود ۳۰ تا ۶۰ میلیون سال پیش). زمانی که زمین در این منطقه احتمالاً زیر آب بوده (دریا یا دریاچه)، رسوبات نرم دور آن تکه سنگ قدیمی را گرفته و با گذشت زمان طولانی و تحت فشار، به سنگ تبدیل شده‌اند.<br /><br />۳. عمر "خطوط" و "رگه‌ها" (جوان‌ترین پدیده)خطوط تیره‌ای که روی هر دو سنگ می‌بینید، جوان‌ترین بخش داستان هستند:&nbsp; &nbsp;این ترک‌ها احتمالاً در اثر فعالیت‌های کوه‌زایی (مثل شکل‌گیری البرز یا زاگرس در ایران) ایجاد شده‌اند که مربوط به ۱۰ تا ۲۰ میلیون سال پیش است. فشار ناشی از برخورد صفحات زمین باعث شده که هر دو سنگ (که حالا به هم چسبیده بودند) همزمان ترک بخورند.<br /><br />۴. عمر "فرسایش رودخانه‌ای" (نوزاد داستان)<br />شکلی که شما الان در دست دارید (گرد و صیقلی بودن):<br />&nbsp; &nbsp;این فرآیند بسیار جدید است و احتمالاً در ۱۰ هزار سال اخیر (دوران هولوسن) رخ داده است. یعنی همین اواخر که سنگ از دل کوه بیرون افتاده و وارد رودخانه شده است.<br /><br /><br />خلاصه به زبان ساده:<br />&nbsp; &nbsp;*تکه کوچک: حدود ۱۵۰ میلیون سال قدمت دارد.<br />&nbsp; &nbsp;*تکه بزرگ: حدود ۵۰ میلیون سال قدمت دارد.<br />&nbsp; &nbsp;*زمانی که به هم چسبیدند: حدود ۴۰-۵۰ میلیون سال پیش.<br />&nbsp; &nbsp;*زمانی که صیقلی شدند: کمتر از ۱۰ هزار سال پیش.<br /><br />یک نکته برای تشخیص دقیق‌تر: اگر سنگ را به آرامی به یک سنگ دیگر بزنید و صدای "زنگ‌وار" و تیز بدهد، نشان‌دهنده تراکم بسیار بالا و عمر طولانی‌تر (دگرگونی بیشتر) است. اگر صدای "خفه" و بم بدهد، نشان‌دهنده رسوبی بودن و احتمالا جوان‌تر بودن سنگ است.<br />**</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br /></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><b>پ.ن</b>: من امروز 51 ساله می‌شوم!</div><div dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2007/06/blog-post.html" target="_blank">32</a>&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2009/07/34.html" target="_blank">34&nbsp;</a></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2010/07/35.html" target="_blank">35&nbsp;</a></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2012/06/37.html" target="_blank">37</a></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2016/07/41.html" target="_blank">41</a>&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: right;">47&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: right;"><a href="https://mmoeeni14.blogspot.com/2025/07/50.html" target="_blank">50&nbsp;</a></div><div dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;</div><div dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;</div>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-66364486582218467502026-06-28T16:26:59.343+03:302026-06-29T09:24:32.574+03:30<p dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;</p><p dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;«نجوا» چه کلمه خوبی است برای توصیف یک حال خوب؛ راز-گویی است، ابراز نیاز و مرور قربت است، به آرامی؛ شانه به شانه سکوت، حتی با یک نگاه یا به شوقِ کنار؛ نجوا با خودت، با دوست‌ات که این دومی راه به «مناجات» می‌برد اگر که دوست «معشوق» باشد در دور یا نزدیک، در خفا یا عیان، یا همانی که صدایش کرده‌اند: «یا رَفیق مَن لا رفیق لَه.» جمع خوشی و خوبی‌های عجیب است این «نجوا».&nbsp;</p><p dir="rtl" style="text-align: right;">و حاشا که یک سویه باشد؛ حتی شده در خیالْ پاسخی هست هر نجوایی را.&nbsp;</p>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-82299101183844444672026-06-28T10:54:00.000+03:302026-07-07T10:58:59.624+03:30<p dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;.<br /><a href="https://profile.ut.ac.ir/fa/~safavi/publications" target="_blank">حمزه صفوی</a>&nbsp;(استادیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران و فرزند فرمانده کل سابق سپاه) گفته که «سناریوی بسیار خطرناک اسرائیل علیه ایران، سناریوی «قورباغه‌پز» است ... تجویز نخست اسرائیلی‌ها این است که آمریکا را متقاعد به حمله تمام عیار با هدف نابودی تمامی زیرساخت‌های ایران بکنند ایران هم هر جوری دوست دارد جواب بدهد ... سناریوی دوم اسرائیلی‌ها که کمتر درباره آن صحبت می‌شود این است که ایران را وارد یک فرایند مرگ تدریجی بکنند، یعنی حلقه محاصره را تنگ‌تر و مدام به صورت متناوب درگیرش کنند. عقل حکم می‌کند که سناریوی اصلی ما فرسایش‌گریزی از طریق «توافق بزرگ» باشد.» (<a href="https://x.com/Entekhab_News/status/2070841172936057150" target="_blank">منبع</a>)<br /><br /><br /><br />📎 <b>نظر</b>: «اسرائیل تا حالا برنده جنگ بوده؛ نه ایران و نه حتی آمریکا. سناریوی دوم عملا در حال اجراست و جنگ‌طلبان&nbsp; دچار آرمانگرایی&nbsp; پوچ، کر و کورند ... «<a href="https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%DA%98%D8%AF%D9%87%D8%A7%DB%8C_%DA%A9%D9%88%D9%85%D9%88%D8%AF%D9%88" target="_blank">اژدهای کومودو</a>» که بزاقی سمی‌ دارد، شکار را «فقط» گاز می‌گیرد و بعد منتظر می‌ماند؛ شکار به «تدریج» از پا در می‌آید ... و اسرائیل سم را&nbsp; تزریق کرده است.» (<a href="https://x.com/mmoeeni2/status/2071105885066445136" target="_blank">منبع</a>)</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><br />➕ از عملکرد آیت‌الله خامنه‌ای خشنود باشیم یا نه، اگر اشتباه نکرده باشم، او اولین رهبر (هم‌رتبه شاه یا هر عنوانی برای نفر اول نظام سیاسی حاکم) است که در تاریخ ایران (*) به‌طور مستقیم توسط یک «نیروی خارجی» کشته می‌شود و این تبعات گسترده بعدی دارد.&nbsp;<br />در خارجه نیز (تا به یاد دارم) نزدیک‌ترین نمونه مشابه، حفیظ‌الله امین (رئیس‌جمهوری افغانستان) است که توسط شوروی‌ها کشته شد (او فقط حدود ۳ ماه و نیم (تقریباً ۱۰۰ تا ۱۰۴ روز) بر افغانستان حکومت کرد!)<br /><br />آخرین «نفر اول مملکت» در ایران که نه به مرگ طبیعی، که با «قتل» از دنیا رفته، به ۱۳۰ سال قبل و به ترور ناصرالدین شاه قاجار توسط یکی از اتباع خود ایران مربوط می‌شود. در پی این ترور دوره ۴۸ ساله سلطنت او پایان یافت و قاتل (میرزا رضای کرمانی) نیز صد روز بعدتر اعدام شد و از آن پس، دست‌کم تا پایان قاجاریه، از ناصرالدین‌شاه به عنوان «شاه شهید» یاد شد.<br /><br />کشتن یک رهبر با سابقه طولانی رهبری - آن نیز نه توسط شخصی خاص، بلکه با نظر و عمل دولتی خارجی - که به هر حال هواخواه یا خون‌خواهان معتقد یا منتفعی دارد، در طول زمان، به خصوص وقتی جامعه پاره-پاره و نرخ نارضایتی در آن بالاست، مایه تشدید شکاف اجتماعی و سدی سر راه وحدت حول تدارک «خیر عام» خواهد شد. این جدای از این است که «شهید» شدن یک رهبر (با عنایت به بعد معنوی این اصطلاح)، فاصله گرفتن از آرمان‌ها و اشتباه‌های احتمالی او و بریدن از «دیروز» را به مراتب‌ دشوارتر می‌کند.<br />همه این‌ها یعنی کشوری چون «ایران» سال‌ها در تعلیق، شکاف و بی‌ثباتی!<br /><br />این یکی از سم‌های‌ست که تزریق شده!</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><br />▪️ پ.ن: این یادداشت نه تصمیم و نه جرئتی برای بررسی نقش خود آیت‌الله خامنه‌ای در بروز وضعیت کنونی در کشور دارد.<br />(*) همه نام‌های شاهانی (که مستند و غیرمستند) به عنوان مقتول توسط نیروی خارجی در تاریخ ایران گزارش شده‌اند، به دوره «ایران&nbsp; باستان» بازمی‌گردد.<br /><br /></p>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-87840200875583909622026-06-22T09:07:00.000+03:302026-06-22T13:45:30.353+03:30<p dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;.</p><p dir="rtl" style="text-align: right;">«مهدی بازرگان به عنوان یکی از پدران فکری جریان ملی-مذهبی در آخرین سال‌های حیات خود سخت دلمشغول جایگاه دین در زندگی سیاسی دینداران بوده و با توجه به تجربه خود از روند بروز مشکلات در جامعه ایران، دیانت را مختص ایمان به خداوند و باور به حیات اخروی بشر دانسته و از حوزه اداره جوامع جدا کرده است. بازرگان همچنین با بیان این جمله که وی، به خلاف آیت الله خمینی، «اسلام را برای ایران» می‌خواهد، از میراث آنچه اسلام سیاسی نام گرفته به طور کامل گسسته است. نیروهای ملی-مذهبی و حتی اعضای نهضت آزادی ایران به پیگیری بحثی که بازرگان دراین زمینه به اختصار مطرح کرده بود علاقه‌ای نشان ندادند و بعضاً با توجیه یا رد تلویحی آن، از کنارش عبور کردند. با این حال عزت‌الله سحابی به عنوان چهره صاحب‌نام طیف ملی-مذهبی در واپسین سال‌های عمر خود با چنان شدتی از سرنوشت ایران دل‌نگران بود که بدون وارد شدن به بحث‌های نظری، از مخاطبانش می‌خواست که حفظ اسلام را به خدا واگذار کنند و در پی حفظ ایران برآیند. او مرتب نگران «ظرفی به نام ایران»بود؛ ظرفی که در صورت شکستن آن، استمرار حیات جامعه و تمدن ایرانی بی‌معنا خواهد شد.»<br /></p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><br />&nbsp;الزامات سیاست در عصر ملت-دولت - نوشته احمد زیدآبادی</p>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-1133577149017566062026-06-20T09:05:31.457+03:302026-06-21T07:47:11.474+03:30<p dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;.<br />«ماکس وبر [۱۹۲۰- ۱۸۶۴ / جامعه‌شناس، تاریخدان، حقوقدان و استاد اقتصاد سیاسی آلمانی] که در ابتدا حامی مشتاق جنگ‌افروزی آلمان [در جریان جنگ جهانی اول] بود، به منتقد تند و تیز حماقت و رسوایی خط‌مشی آلمان (خاصه در توسل به زیردریایی‌ها و همین‌طور ضمیمه‌کردن اراضی شرقی) بدل شد. او جسورانه دولت و افکار عمومی را به باد انتقاد گرفت و گفت جنگ‌طلبی و عوام‌فریبی نشان‌دهنده قدرت نیست بلکه نشان از ضعف درونی دارد و هشدار داد که در هنگامه جنگ، «دوراندیشی» جسارت بیشتری می‌خواهد تا قیل و قال جنگ‌طلبانه.»&nbsp;<br /><br /><br />📚 لیبرالیسم در روزگار ظلمت، صص ۵۱ و ۵۲<br /><br /><br /></p>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-879842551656962902026-06-16T09:09:00.000+03:302026-06-22T09:11:19.791+03:30<p dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><br /><br />تابستان پنج سال پیش (۱۴۰۰)، تابلوی بوستان شهید صارمی (ضلع شمال شرقی میدان سرباز گمنام، جوار دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی) مفقود شد.&nbsp;<br /><br />«شهید محمود صارمی» خبرنگار ایرانی مستقر در مزار شریف افغانستان، مرداد سال ۷۷ در اولین دور سقوط افغانستان به دست نیروهای طالبان، در این شهر در کنار دیپلمات‌های ایرانی، کشته شده بود. در گرامیداشت یاد او روز ۱۷ مرداد، روز ملّی خبرنگار نامگذاری شد. در زنجان نیز، سال ۹۳، بوستان جنب ساختمان خبرگزاری جمهوری اسلامی به یاد این قربانی راه اطلاع‌رسانی و خبرنگاری نامگذاری شد.<br /><br />مفقود شدن تابلوی این بوستان درست در دومین دور سقوط افغانستان به دست طالبان و قدرت‌گیری دوباره این گروه (تابستان ۱۴۰۰)، این گمان و تحلیل را تقویت کرد که مصالح سیاسی احتمالا مهربانی با این گروه حاکم‌شده را در افغانستان ترجیح داده و می‌خواهد به آرامی نشانه‌ها و یاد جنایت آنان را کم‌رنگ کند یا از یادها ببرد؛ گمان و تحلیلی که البته درست نمی‌نمود. با این حال پس از رسانه‌ای شدن این خبر، شهرداری زنجان فورا اعلام کرد که تابلو توسط معتادان سارق برای فروش به عنوان ضایعات، اسقاط شده بوده ولی تابلوی اسقاط‌شده نزد شهرداری است. مدتی بعد تابلوی جدیدی (با شکل و شمایل جدید) با اسم شهید صارمی در محل نصب شد.<br /><br />با این حال، دوباره این تابلو مفقود شده است! برخی از غیب شدن آن طی حدود دو ماه گذشته خبر داده‌اند. این تابلو در فاصله اندکی از اداره کل اطلاعات و دادسرا، و روبه‌روی کلانتری محل واقع است.<br /><br />اگر از اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان و شهرداری زنجان که این روزها مشغول موکب‌داری‌اند بگذریم، احتمالا باید از جامعه خبرنگاری انتظار داشت این مسئله را به اعتبار شأن خبرنگاری شهید صارمی (و خود اعضای این جامعه) جدّی بگیرد و تا نصب تابلوی جدید (چنان‌که برای بار سوم مفقود نشود) موضوع را پیگیری کند.<br /><br /><br />پ.ن: گم‌شدن تابلوی یک محل تا چند بار عادی محسوب می‌شود؟!<br /><br /></p><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxbD9fQ9-9RK5o6gV9Wsjror0BuFw3a9oLqrEyKEZD1Ke0Nq8ZwVjKCiJJjOZH_wKZTxcZoq-WOzxCkVLf6xzX9DnpaWjY_U2ISpT6K8Vf3zx_CFuQeSS2PfIQL1jlPssMJBjSFkMs4iYAxUoy6xFoTWPVyX_W8I1Mg9GL9PbZkN1qQy3zYXaDVTbb1mE/s803/photo_2026-06-22_09-07-35.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="451" data-original-width="803" height="225" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgxbD9fQ9-9RK5o6gV9Wsjror0BuFw3a9oLqrEyKEZD1Ke0Nq8ZwVjKCiJJjOZH_wKZTxcZoq-WOzxCkVLf6xzX9DnpaWjY_U2ISpT6K8Vf3zx_CFuQeSS2PfIQL1jlPssMJBjSFkMs4iYAxUoy6xFoTWPVyX_W8I1Mg9GL9PbZkN1qQy3zYXaDVTbb1mE/w400-h225/photo_2026-06-22_09-07-35.jpg" width="400" /></a></div>&nbsp;<a href="https://payamezanjannews.ir/?p=432" target="_blank">در این جا</a> همMHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-72813443206403386732026-06-16T08:51:19.904+03:302026-06-16T13:17:19.610+03:30<p dir="rtl" style="text-align: right;">&nbsp;<a href="https://t.me/mmoeeni1" target="_blank">کانال تلگرامی‌م</a> رو از بعد از باز شدن راه اینترنت تقریبا مرتب به روز می‌کنم ولی صرفا با نقل قول از دیگران.<br />حرف‌های خودم بیش از هر وقت دیگری، ناگفتنی شده!</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br />اگه مایل بودید «<a href="https://t.me/mmoeeni1" target="_blank">شین</a>» [<a href="https://t.me/mmoeeni1" target="_blank">کلیک کنید</a>] رو دنبال کنید.<br /><br /></p>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-7127262403888883856.post-78353597734118661342026-06-15T16:25:02.547+03:302026-06-17T08:56:25.299+03:30<p dir="rtl" style="text-align: center;">&nbsp;<img alt="" height="370" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/a/AVvXsEifO5qvp0eCGIJe5g7HdYilGwpGqmdk59GmE6R8bsZ0Ztl1OH4x-e92DOog6a5Fz0YEVFI6UohWADCsU0D6a0qsPckYsiVP3btoo93wBGKORQr4C8Ctc1E-QCo-uLYFk6zIaqhlrFu063xa3Y383b66_SRirKdyahEDlSErVzB06b_83Ds399jZ_dmjD8M=w555-h370" width="555" /></p><p dir="rtl" style="text-align: right;">بوی پیچ امین‌الدوله هم کل حیاط خانه را پر کرده بود و هم مشام او را توی اتاقی که نسیمی هر از چندگاه، پرده‌سفید نازکش را با صدای آرامی تکان می‌داد. آخرین روزهای بهار بود. بهار را به خاطر اردیبهشت و پیچ امین‌الدوله‌اش دوست داشت؛ ناگهان بوی خوب توی شهر زیاد می‌شد، توی کوچه و حیاط خانه‌ها و حالا حواسش بود که چند روز دیگر یک بهار هم تمام می‌شد «برای همیشه» - و چقدر از این «برای همیشه» می‌ترسید.</p><p dir="rtl" style="text-align: right;">توی یادش سُر خورد تا ۷ سالگی‌اش؛ به ۴۸ سال قبل. باید یکی از همین روزهای آخر بهار بوده باشد. مادر لباس می‌شست توی تشت آب، کنار حوضی که درخت‌های پرسایه راه خورشید را به روی آن بسته بودند. مادر یهویی یادش آمده بود که باید گلدان پیچ‌امین‌الدوله جوانی را به زن همسایه برساند. صدایش کرد. همان‌طور که جفت ‌دست‌هایش توی آب تشت بود، به پسرک گفت گلدان را از روی ایوان خانه بردارد و ببرد برای زن همسایه که فجر امروز دختری به دنیا آورده و از سه ماه قبل هم به مادر سپرده بود توی گلدان برایش پیچ امین‌الدوله کنار بگذارد و ببرد. مادر می‌ترسید دیر شده باشد و زن همسایه «برای همیشه» این بدقولی را به او نبخشد؛ دل زائو همیشه نازک است.</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br />گلدان را که به پسر همسایه می‌داد، از خانه صدای نوزادی می‌آمد. پیچ‌ امین‌الدوله و دختر همسایه با هم بزرگ شدند.<br />*<br />&nbsp;</p><p dir="rtl" style="text-align: right;">همین امروز صبح به دخترش، دور از چشم دامادش و زنش، با گلایه گفته بود: دخترم! آدمی به یاد زنده است.</p><p dir="rtl" style="text-align: right;">همین طور جدی و کتابی!&nbsp;<br />دخترش سکوت کرده بود.</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br />در دل گرهی داشت که خودش هم نمی‌دانست از کجاست؛ از این‌که دخترش یک ماه بود از شهر غریب سراغش را نگرفته و یادش نکرده بود، یا شاید طور غریب رنجوری خوشحال بود که هنوز پیچ‌ امین‌الدوله و مادر و آن محله‌ی دور را به یاد دارد، که هنوز زنده است.<br />*</p><p dir="rtl" style="text-align: right;"><br />نسیم آرام گرفته بود و پرده دیگر تکان نمی‌خورد. چیزی به تابستان ِ گرم نمانده بود.<br /><br /></p>MHMD Moeinihttp://www.blogger.com/profile/16100687593773912195noreply@blogger.com0