โครงการคราวนี้มีชื่อตอนว่า ลูกบอลจุลินทรีย์… อะไรซักอย่าง จำไม่ค่อยได้ ใจความสำคัญคือจะไปทำลูกบอลจุลินทรีย์กันด้วยตัวเอง แล้วเอาไปหย่อนที่พื้นทะเลกันเองด้วย

บ้านเกิดของลูกบอลจุลินทรีย์ อยู่ที่รีสอร์ทชื่อดังแห่งชุมพร ชุมพร คาบาน่า รีสอร์ท โรงแรมต้นแบบของการใช้สิ่งแวดล้อมรอบตัวอย่างคุ้มค่า

บอลจุลินทรีย์ มีอิทธิฤทธิ์ ในการเพิ่ม oxygen เมื่อมี oxygen เพิ่มก็เกิดอาหารของปลาเล็กเพิ่มขึ้น และก็จะดึงให้ปลาใหญ่ตามเข้ามาด้วย สำหรับสูตรของที่รีสอร์ทแห่งนี้ ใช้ ดินเหนียว แกลบ รำข้าว และหัวเชื้อจุลินทรีย์ ผสมกันตามสูตร โดยที่ดินเหนียวเป็นตัวทำให้ลูกบอลตกลงไปที่ก้นพื้นน้ำ รำเป็นอาหารของจุลินทรีย์ ทำให้เกิดปฏิกริยาเพิ่ม oxygen แกลบเป็นผ้าห่มให้อุณหภูมิคงที่ ปัจจุบันลูกบอลที่ผลิตมาใช้เป็นตัวช่วยในนากุ้ง แม่น้ำที่เน่าเสีย และพื้นที่เกษตรผสานหลายแห่ง ส่วนการใช้งานกับทะเล มีที่ชุมพร คาบาน่าแห่งนี้เป็นคนทำเจ้าแรกๆ

ฟังดูทีแรก เราก็ไม่แน่ใจว่าไอ้เจ้าลูกบอลนี่มันเป็นของดีกับทะเลจริงหรือ เลยลองคุยกับลุงดำรงที่เป็นวิทยากร คุณลุงบอกว่า สำหรับน้ำจืดมีผลยืนยันชัดหลายงานแล้ว เช่นในนากุ้งพอเอาลูกบอลไปปล่อยก็ทำให้อัตราการเน่าของกุ้ง และคุณภาพน้ำดีขึ้น ส่วนของน้ำทะเลมีนักวิชาการจากจุฬา ลองมาทดสอบดูแล้ว โดยที่วัดเปรียบเทียบระดับ oxygen ของน้ำที่บริเวณที่เอาบอลจุลินทรีย์ไปปล่อยไว้ ผลออกมาคือ หลังวางบอลระดับ oxygen ก็พุ่งปรี๊ด ขึ้นมาทันตาเห็น ทุกวันนี้ทีมงานดำน้ำของรีสอร์ท คอยเอาลูกบอลไปหย่อนตรงอ่าวหน้าหาด ผลที่ได้คือ เรือประมงท้องถิ่นมารอจับปลากันในพื้นที่แถวนั้น มากขึ้น ไม่ต้องออกไปตามแนวปะการังไกลๆ ไม่ทับซ้อนกับจุดดำน้ำ

สรรพคุณฮือฮาขนาดนี้ ต้องรอดูผลของจริงใต้นำ้

ปรากฏว่า พอเราเอาลูกบอลลงไป ลูกบอลก็ปล่อยฟองอากาศเล็กๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง ปลาสลิดหินตัวดำๆ เริ่มเข้ามารุมฟองอากาศก่อนเป็นอย่างแรก หลังจากนั้นก็เริ่มมีพวก reef grouper ตัวจ้อยๆ ตามมาเล็งๆ wrasse ก็ตามมารุมเช่นกัน ช่วงเวลาแค่ 1 dive (1 ชั่วโมง) เราได้ให้ปลามารุมกองลูกบอลเยอะแยะทันตาเห็น เสียดายไม่ได้ลงซ้ำไปดูอีกทีว่าพอผ่านไปซักสามสี่ชั่วโมงมันเป็นยังไง แต่ผลที่ได้ เรียกว่าตื่นตา ตื่นใจกว่าที่คิดไว้เยอะมากแล้ว ^^

วันพุธที่จะถึงนี้ (25 สิงหา) ตอนเที่ยงคืนพอดี ช่อง 3 รายการ 168 ชั่วโมง จะเอาผลงานจากทริปที่ผ่านมาออกอากาศให้ดูกัน รอดูกันนะ

(edit 25 สิงหา: ขอแก้ไขเล็กน้อย รายการเลื่อนวันออกอากาศค่ะ เป็นวันพุธหน้า 1 กรกฎา เวลาเดิม แทนนะคะ)

ตามนั้นเลย อ่านโลด.. ^^

เลยอยากทำ infographics วิธีการรักษาตัวหลังจากโดนพิษแมงกะพรุน ให้คนจำได้ง่ายๆ วิธีการนี้คอนเฟิร์มว่าใช้ได้แน่ๆ เพราะว่าเคยลองมากับตัวหลายที เคยทำให้คนอื่นก็หลายที ทั้งโดนดอกไม้ทะเล ทั้งโดนปลาหิน

อันดับแรกไม่ว่าจะใช้วิธีไหนในการรักษา ต้องเริ่มต้นด้วยวิธีเดียวกันนี้ คือ ห้ามล้างด้วยน้ำเปล่าโดยเด็ดขาด ตามตำราเค้าว่าไว้ว่ากระเปาะพิษของแมงกะพรุนอาจจะยิ่งแตกตัวออก เมื่อโดนน้ำเปล่า เพราะน้ำเปล่าจะไปลดความตึงผิวของถุงพิษ ทำให้พิษยิ่งกระจายวงกว้างมากขึ้น

ต่อมาให้ล้างด้วยน้ำร้อน สำหรับเทคนิคส่วนตัวแล้วน้ำร้อนสามารถแก้พิษจากสัตว์ทะเลได้เกือบทุกประเภท เพราะพิษจากทะเลส่วนใหญ่เป็นสารประกอบจากโปรตีน น้ำร้อนจะทำให้โปรตีนสลายตัว น้ำร้อนในที่นี่ จะต้องร้อนไม่ต่ำกว่า 50 องศา หรือพูดง่ายๆ ว่าร้อนที่สุดเท่าที่จะทนได้ โดยใส่ผ้าขนหนูมาประคบไว้ก็ได้ หรือจะแช่ไว้ก็ได้ ข้อสำคัญคือ ถ้าน้ำอุ่นเกินไป มันจะไม่ช่วยเท่าไหร่ แปลว่าพอประคบไว้ซักพัก พอน้ำเริ่มหายร้อนก็จงไปกดมาจากกระติกใหม่อีกรอบนะ

สรุปว่าถ้าให้เราเลือก น้ำส้มสายชู ผักบุ้งทะเล ยางมะละกอ และน้ำร้อน ขอเลือกน้ำร้อนดีกว่า เพราะลองแล้วมั่นใจว่าใช้ได้ชัวร์

พอเริ่มเปิด file ขึ้นมา ก็เจอ logo เรียงกันเป็นตับ หนึ่งหน้ามีซัก 20 อัน มีทั้งหมด 11 tab รวมเป็น 220 logo ด้านล่างของ logo พวกนี้เป็นช่องว่างให้เราเติมชื่อยี่ห้อที่ถูกต้อง ถ้าใส่ถูกด้านข้างช่องก็จะเปลี่ยนเป็น yes! แล้วคะแนนรวมในหน้าแรกก็จะเพิ่มขึ้น

แค่มองผ่านๆ ชื่อบางอันก็โผล่ขึ้นมาในหัวทันที แล้วก็พอเริ่มเติมลงไป จังหวะเวลาที่ตัวอักษรจาก no เปลี่ยนเป็น yes มันช่างสร้างความอิ่มเอิบใจให้อย่างบรรยายไม่ถูก ^^ ทีแรกก็กะว่าจะเติมเท่าที่เติมได้ โดยเปิดไล่หน้าทีละหน้าแค่รอบเดียว แล้วจะกลับไปตั้งใจทำงานต่อ แต่.. แต่.. มันหยุดไม่ได้จริงๆ T____T (น้ำตาแห่งความสุข)

บางอันที่เห็นแล้วคุ้นมาก แต่นึกไม่ออกว่าอะไร ก็ต้องไปเสียเวลานั่ง serch google อีกหลายนาที

ลองเล่นเกมส์นี้ดูแล้วจะใช้ google ได้เก่งขึ้นอีกเยอะ อย่างเช่นบาง logo เราจำไม่ได้ว่าชื่อแบรนด์ มันคืออะไร แต่รู้เป็นเลาๆ ว่ามันเป็นผลิตภัณท์ในกลุ่มปั๊มน้ำมัน เราก็ต้องไป search image ใน google ว่าเป็น gas station logo แล้วก็จะมีของโผล่ขึ้นมาให้เราเลือกเยอะแยะไปหมด ละลานตาจริงๆ บางทีระหว่าง search ไปมั่วๆ ก็จะไปเจอ logo ที่ไม่คิดไม่ฝันโดยบังเอิญ

อีกวีธีนึง คือ เวลาเห็นตัวอักษรบน logo เห็นเป็นตัวอะไรบ้าง ก็พิมพ์ไปตามนั้น google ก็จะไปค้นภาพทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับตัวอักษรพวกนั้นขึ้นมาให้ แล้วเราก็อาจจะโชคดี เจอคำตอบที่ถูกต้อง

เวลาเห็นพวกแผ่นๆ ที่รวม logo หลายๆ อันไว้ด้วยกัน ห้ามมองข้ามไป บางทีมันอาจจะมีข้อที่เรายังตอบไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ในนั้น

เอาล่ะ เข้าโหมดวิชาการนิดนึง… มานั่งคิดๆ ดู เกมส์นี้ใช้วัดความแจ๋วของ logo ที่เราออกแบบมาได้อย่างดี บางแบรนด์ดูปุ๊บจำได้ปั๊บ ซึ่งอาจจะมาจากเหตุผลสองอย่าง หนึ่งคือแบรนด์ดัง และคุ้นเคยในชีวิตประจำวัน สองคือ logo ที่เด่นชัดจำง่าย

ในบางข้อดูยังไงก็ไม่คุ้นว่าเคยเห็นที่ไหน แต่จากรูปและลักษณะของ logo แล้ว พอจะทำให้เราเดาได้ว่าผลิตภัณฑ์เกี่ยวข้องกับอะไร ซึ่งเป็นหัวใจหลักอย่างนึงในการออกแบบ logo เลยใช่มั้ยล่ะ

ตอนนี้เรายังตอบไม่ครบทุกข้อ แต่ว่าก็ใกล้จบเต็มที หลังจากเสียเวลาไม่ได้ทำการทำงานมาสองวันเต็ม ใครสนใจจะลองพิสูจน์ฝีมือตัวเอง ก็ download file กันที่นี่ได้โลด

ปล.1 เกมส์นี้จะเล่นให้สนุกต้องแข่งกันระหว่างหมู่เพื่อนฝูง ห้ามช่วยกันทำ แต่บอกใบ้กันได้ ความสนุกอยู่ที่ได้บลัฟถล่มกันว่าใครตอบได้เยอะกว่า

ปล.2 file นี้มีบางข้อ script ผิดอย่างถาวร คือถึงแม้จะใส่คำตอบที่ถูกต้อง แต่มันก็ไม่ยอมเปลี่ยนเป็น yes ให้เรา บางอันพอสะกดผิดกลับได้ yes เฉยเลย อย่าเครียด และห้ามกลับมาด่าว่า เพราะเราไม่ได้เป็นคนทำ excel อันนี้นะคร้า.. ^^”

เราเองเป็นคนพยายามรักสิ่งแวดล้อม พยายามหลายๆ อย่าง ทำได้บ้างไม่ได้บ้าง แต่อย่างน้อยก็พยายาม อย่างตอนนี้เวลาไปซื้อกาแฟก็จะพยายามใช้แก้วของตัวเอง แม้แต่กาแฟข้างถนน ก็ยื่นแก้วของตัวเองให้ คุณลุงขายกาแฟ ก็ไม่เห็นเคยบ่นอะไรซักคำ ชงให้ตามปกติดี แถมถ้าแก้วที่เค้าขายปกติเล็กกว่าแก้วเรา เราก็ยังได้กาแฟเต็มแก้วตามปกติ

เวลาไปซื้อของตามห้างก็พยายามไม่รับถุงพลาสติก แต่ถ้าได้มาแล้วก็เก็บเอาไว้ใช้ซ้ำ ใช้ใส่ขยะจากครัวบ้างอะไรบ้างไปตามเรื่อง

วันนี้ไปซื้อกาแฟจากลุงคนเดิม แต่ลืมเอาแก้วตัวเองไป วันนี้ลุงมีอุปกรณ์เสริมพิเศษช่วยให้ถือแก้วหลายๆใบได้ง่ายขึ้น เจ้าพลาสติกชิ้นนี้เป็นห่วงรัดรอบแก้ว แล้วโยงขึ้นมาเป็นสายห้อย

เรานั่งทึ่งอยู่พักนึง.. นี่มันสุดยอด design สุดยอดการแก้ปัญหาเลยนินา.. ใช้พลาสติกน้อยลงกว่าการใช้ถุงพลาสติกทั้งใบ แถมยังแก้ปัญหาเรื่องถาดกระดาษใบใหญ่แบบที่ร้านกาแฟหรูๆ ชอบทำด้วย เหลือขยะชิ้นนิดเดียว เหลือก็แต่ต้องหาทางเปลี่ยนเป็นวัสดุธรรมชาติ ในหัวก็คิดโยงไปเรื่อย เป็นกระดาษแข็งแล้วร้อยเชือกป่านเหรอ หรือว่ายังไงดีนะ แต่แล้วความคิดก็มาสะดุดตรงที่…

ถึงใช้กระดาษ มันก็ยังเป็นขยะอยู่ดีนี่นา.. ไม่มีใครเค้าจะเอากลับมาใช้ซ้ำหรอก เพราะมันก็คงเปียกน้ำเยินไปหมดแล้ว

เอ๊ะ.. แล้ว การไม่ใช้พลาสติกมันจะช่วยสิ่งแวดล้อมได้ยังไงล่ะ ถ้ายังไงมันก็ต้องเอาไป recycle อยู่ดี ยิ่งคิดก็ยิ่งฟุ้งซ่าน ตกลงเราควรจะใช้พลาสติก หรือควรจะใช้กระดาษ หรือใช้อะไรก็ได้ แต่ทำให้เกิดขยะน้อยที่สุด.. โอ้ย มึน o_O”

ปัจจัยในการตัดสินใจซื้อหนังสือซักเล่ม สำหรับเราแล้ว…อย่างแรกคือปก และชื่อเรื่อง ต่อมาก็ต้องลองอ่านคำโปรยปกหลัง คำนำปกหน้า บางทีก็ลามไปถึงเนื้อเรื่องหน้าแรกซักนิด ว่าน่าสนใจอย่างที่คิดรึเปล่า พอตัดสินใจแล้วว่าอยากอ่าน ก็เดินถือหนังสือไปที่ counter เตรียมจ่ายตังค์เลย เพราะถูกสอนมาแต่เด็กว่า หนังสือน่ะ ซื้อไปเถอะ อ่านอะไรก็เป็นความรู้ ซื้อไว้พออ่านจบแล้ว อ่านใหม่ก็ได้อะไรใหม่ๆ ราคาหนังสือเลยไม่ได้เป็นปัจจัยหลักในการเลือกซื้อมาโดยตลอด ช่วง 5-6 ปีหลังๆ พอไปพลิกดูราคาระหว่างต่อแถวคิดตังค์แล้วก็คิดในใจเบาๆ ว่า มันแพงจังน้อ.. แต่ว่าก็ยังตัดใจซื้อมา เพราะถึงบอกว่าแพง แต่ก็ยังอยากอ่าน แถมยังมีเสียงในหัวที่โดนปลูกฝังมาแต่เด็กนั่นอีกด้วย

หลังจากโดนราคาหนังสือเสียบอกมาหลายที พักหลังๆ เลยเกิดนิสัย พลิกดูราคาเป็นปัจจัยสุดท้าย ก่อนเดินไปจ่ายตังค์

วันนี้เดินไปวนที่ชั้นหนังสือออกใหม่ หยิบเล่มโน้นเล่มนี้ดู จนไปสะดุดกับหนังสือเล่มนึง หน้าปกเคลือบด้าน มีspot UV ตามสมัยนิยม ปกอ่อนแต่ยื่นปีกนก พับทบรอบเล่ม ดูเผินๆ เหมือนเป็นกล่องแข็งใส่หนังสือ (ดูอยู่หลายรอบ ก็ยังไม่แน่ใจว่าตอนอ่านจะพลิกเปิดยังไงให้ไม่ยับ) แถมยังมีปั๊มตัวนูนตรงชื่อเรื่องให้ดูหรูหราขี้นไปอีก หยิบมาเปิดดูเนื้อเรื่องก็น่าอ่าน เล่มนี้เป็นหนังสือแปลจากหนังสือดังระดับโลก แปลมาแล้ว 30 กว่าภาษา คนเขียนก็ได้รางวัลโนเบลสาขา literature พลิกไปพลิกมาห้าตลบ เกือบจะเดินไปจ่ายตังค์แล้ว แต่ว่ากระตุกมือหันหาราคาซะก่อน หมุนไปด้านหลังเจอตัวเลขพิมพ์ไว้ตัวเล็กๆ 570 บาท! 570 บาท! 570 บาท!

ตกใจถึงกับตะโกน (ในใจ) สามครั้งติดกัน!!! (แถมด้วยเครื่องหมายตกใจให้ด้วยอีกสามอัน)

หนังสือเล่มก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไร size พ็อกเกตบุ๊คทั่วไป ความหนาก็ซักประมาณนิ้วนึงได้ แถมไม่ใช่การพิมพ์ครั้งแรกในไทย เป็นการพิมพ์ครั้งที่ 4 แล้ว แล้วทำไมมันถึงได้แพงขนาดนี้เนี่ย..

อยากอ่าน แต่ไม่อยากจ่ายแพง ลองเดินวนหาที่เป็นปกธรรมดา ตั้งหลายรอบ ก็ยังไม่เจอ การที่พิมพ์หนังสือให้สวย ดูดี แล้วคนอยากซื้อเก็บเนี่ย เราก็เข้าใจ แต่ถ้าจะทำอย่างนั้น ช่วยพิมพ์ฉบับ paperback ราคาถูกออกมาด้วยได้มั้ย ราคาอย่างนี้พอนึกไปมา ถ้าไปซื้อฉบับภาษาอังกฤษอ่าน คงราคาสูสีกัน แถมยังไม่ต้องแปลภาษาไทยกลับเป็นภาษาอังกฤษ ตอนที่อ่านแล้วไม่เข้าใจอีกด้วย

ยิ่งคิด ก็ยิ่งโกรธ หนังสือราคาขนาดนี้ เด็กๆ ที่ไหนจะมีตังค์ซื้ออ่าน ปกติที่เล่มบางๆ เล่มละสองสามร้อย ก็ว่าแพงแล้ว แต่มาเจอเล่มนี้แล้วเหมือนว่าไอ้ความโกรธ ที่ทำใจหยวนๆ ที่ผ่านมามันมาถึงจุดเดือด

เคยอ่านคำนำในหนังสือของ ชาติ กอบจิตติ ตั้งแต่ตอนเด็กๆ เค้าบอกว่า “หนังสือเค้าต้องพิมพ์ราคาถูก ยิ่งถูก คนก็ได้อ่านเยอะ คนอ่านหนังสือเยอะ ก็ทำให้ประเทศพัฒนาขึ้น” โห…ประทับใจมาก ตามไล่อ่านเกือบทุกเรื่อง ซื้อบ้าง ยืมห้องสมุดบ้าง แต่มาช่วงหลังๆ พอเดินไปเห็นหนังสือ set ใหม่ๆ ของคุณชาติ ตามร้านหนังสือสมัยใหม่ concept นี้ก็เปลี่ยนไปซะแล้วเหมือนกัน สงสัยจังว่าคุณชาติ จะรุ้มั้ยน้อ

อะไรที่สำคัญกว่ากัน? ปกและเทคนิคการพิมพ์อลังการ? หรือตัวหนังสือที่วางเรียงกันอยู่ข้างในนั้น?

ทำใจว่าจะไปหาพวก e-reader มาใช้ดีกว่า ถึงแม้จะไม่ชอบ feel ที่ไม่ได้พลิกเปิดหน้า แต่ว่าอาจจะเป็นทางออกที่ไม่ต้องหงุดหงิดทุกครั้งที่ซื้อหนังสือ

( note: หลังจากเขียนเสร็จ ลองไป search ใน amazon มา ราคาของเล่มนี้ แบบปกแข็ง คิดเป็นเงินไทยอยู่ที่ 540 บาท! ราคาปกอ่อนอยู่ที่ 330 บาท โดยประมาณ.. สงสารเด็กไทยที่ต้องอ่านวรรณกรรมคลาสสิกของโลกด้วยราคาแพงลิบลิ่วจริงๆ T__T )

อย่างนึงที่เห็นได้ชัด คือ เราหัวเราะโต้ตอบกันได้เร็วกว่าพิมพ์ตัวหนังสือตอบกัน ^^

ระหว่างที่อยู่ที่นี่ Eric บอกว่า ในช่วงปีนี้ จะเริ่มพกพากล้องวีดีโอแทน กล้องภาพนิ่ง และจะถ่ายวีดีโอให้มากขึ้น ทั้งบนบกและใต้น้ำ ผลลัพธ์จากการตัดสินใจนี้ ช่วงเวลา TDEX จึงกลายเป็นวีดีโอชุดนี้…

คลิบที่ถ่ายกันเล่นๆ ทุกคลิบ ทุกอย่างถูกตัดไปรวมกันในวีดีโอนั้น -__-” อันที่จริงเรื่องอย่างนี้ก็ไม่เกินคาดเท่าไหร่ เพราะรู้นิสัยกันอยู่แล้วว่า ไม่เคยมีใครเก็บความลับ สร้างภาพให้กันและกัน ใครพลาดเมื่อไหร่ก็จะโดนล้มทับกันทันที แต่ก็เป็นความสนุกของเพื่อนฝูงแบบที่เอามาเฮฮากันได้ตลอด

วันนี้ Eric ใจดี เพิ่มขึ้นไปอีก ด้วยการสละเวลาเอา shot เด็ด จากวีดีโอ มาทำเป็น gif เคลื่อนไหว ให้เราเอาไปใช้ในที่ต่างๆ อีกด้วย!

อืม… มันควรจะดีใจมั้ยเนี่ย?

เหมือนอย่างเพื่อนคนล่าสุดนี่ Eric Cheng แห่ง Wetpixel ที่เพิ่งมาพูดในงาน TDEX (งานดำน้ำ) เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา นี่คือผลลัพธ์ที่ได้จากการพาคุณเพื่อนไปเที่ยวกินมาทั้งวัน -__-”

See you in hell (Bangkok, Thailand) from Eric Cheng on Vimeo.

ตอนที่เรียนฟุตบอลแรกๆ เราจะขอยืนเป็นโกล ด้วยข้ออ้างว่าชั้นเล่นบาสทุกเย็นนะจ๊ะ เป็นโกลก็เหมือนเล่นบาสนั่นแหละ ทักษะการรับบอลด้วยมือเยี่ยมยอดอยู่แล้ว แต่เหตุผลที่แท้จริงคือ ขี้เกียจวิ่ง! เคยมีครูพละคนนึงพูดไว้ว่า ฟุตบอลเด็กประถมเหมือนแมลงวันวิ่งตอมอึ ลูกบอลก็เหมือนอึ ไม่ค่อยกลิ้งไปไหน กองๆ อยู่กลางสนามนั่นล่ะ ได้ยินอย่างนี้ก็เข้าทางเราเลย เกมส์ละ 15 นาที โอกาสที่จะต้องขยับตัวเพื่อป้องกันประตูมีอยู่อย่างมากสุดสองหนเองมั้ง เวลาที่เหลือก็นั่งๆ ยืนๆ ถ้า วันไหนแดดร้อนหน่อยก็ออกไปหลบข้างสนาม ถ้าฝูงเพื่อนกลิ้งบอลเข้ามาใกล้ ถึงจะวิ่งออกไปยืนหน้าประตูซักที

เวลาที่เซฟลูกได้แล้วเนี่ย โกลเท่ห์ๆ ก็จะตะโกนสั่งเพื่อนๆ ให้ขึ้นหน้าไป แล้วเตะโด่งส่งลูกลอยไปเกือบๆ กลางสนาม แล้วก็ไปนั่งทอดหุยรออีกเกือบสิบนาที กว่าจะได้จับลูกอีกที ถ้าหากส่งลูกให้เพื่อนที่เป็นแบ๊คเนี่ย กองแมลงวันก็จะกรูเข้ามาตอมลูกบอลอยู่แถวๆ นั้น ทำให้โกลแอบพักได้ไม่นานเท่าไหร่ ว่าแล้วเราก็ทำตามตำรา “ขึ้นไปเลย…!” แล้วก็โยนลูกเพื่อจะเตะโด่ง ลูกบอลโดนเท้าที่มุมเหมาะเจาะ แต่แทนที่จะเด้งไปด้านหน้า มันดันเด้งโด่งข้ามหัวเราไปด้านหลัง แล้วก็เข้าประตูไปนอนนิ่งท้ายตาข่ายอย่างสวยงาม

ด้วยเหตุนี้ ประวัติการเป็นโกลมือทองของเราก็จบลง หลังจากนั้นก็ไม่มีเพื่อนคนไหนให้เราเป็นโกลอีกเลย ต้องไปวิ่งเป็นแมลงวันตามลูกบอลด้วยกันกับเพื่อนๆ ที่เหลือ ทุกชั่วโมงพละ

ก็คนมันถนัดเล่นบาสนิ ไม่ถนัดใช้เท้า ^^”