Η πτωτική πορεία στα sequels γενικά είναι σχεδόν πάντα σίγουρη. Στην περίπτωση του Saw όμως προσπαθούν να γίνουν το τρανταχτό παράδειγμα για αυτόν τον κανόνα. Η πέμπτη συνέχεια του Saw, και η δεύτερη μετά το θάνατο του Jigsaw, βγήκε στις αίθουσες πριν λίγες μέρες. Το πρώτο ήταν αριστουργιματικό λόγω της προτωτηπίας του και της τεράστιας διαφοράς budget που είχε σε συνδιασμό με την επυτιχία του. Το δεύτερο προσπάθησε και βγήκε μέτριο, το τρίτο κακό και το τέταρτο έφτανε στα όρια της αηδίας.

Το πέμπτο δυστηχώς, εκεί που περιμένεις πως θα τα ξεπεράσει αυτά τα όρια, και θα μας δείξει ότι πιο αιδιαστικό υπάρχει μαζί με κάπιες έξυπνες παγίδες, δεν μας δίχνει τίποτα από αυτά. Δεν ξέρω αν θέλανε να κάνουνε στροφή στην ποιότητα, όπως μια γνωστή “τραγουδίστρια”, αλλά δεν είχε τίποτα που να θυμίζει τα παλιότερα Saw. Στην πραγματικότητα ήταν ένα μέτριο αστυνομικό θρίλερ, το οποίο όμως επειδή δεν ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις που δημιούργησαν τα προηγούμενα Saw χαρακτηρίζετε πολύ άσχημο και εντελώς “κενό”.

Το σενάριο προσπαθεί να κλίσει τρύπες από τα προηγούμενα Saw και με πολλά flashback προσπαθεί να ενώσει το πριν με το τώρα. Φυσικά, έχει ήδη ανακοινωθεί και η έκτη συνέχεια η οποία κατά πάσα πιθανότητα θα είναι και η πρώτη που δεν θα δω στην μεγάλη οθόνη, αν και βέβαια τα ίδια είχα πει και πριν ένα χρόνο ακριβώς, και πριν 2 χρόνια ακριβώς και κάτι μου λέει ότι το ίδιο θα πω και σε ένα χρόνο από τώρα…

Τα περισσότερα έργα του M. Night Shyamalan συγκαταλέγονται στα αγαπημένα μου. Γενικά πιστεύω ότι είναι πολύ ταλαντούχος και μπορεί να μας δώσει πολύ ωραία πράγματα. Δυστυχώς, μετά τα καταπληκτικά 6^η Αίσθηση, Ο Άφθαρτος και τα πολύ καλά Ο Οιωνός και Το Χωριό, η πορεία του είναι πολύ άσχημη και μετά από το άσχημο Lady in the water, ήρθε και το πολύ μέτριο εώς πολύ κακό Το Συμβάν.

Ο Shyamalan προσπάθησε να θίξει το περιβαλλοντολογικό πρόβλημα αλλά και την τρομοκρατιοφοβία των Αμερικανών όμως τον πρόδωσε το φτωχό σενάριο με τους χαζούς διαλόγους αλλά και διάφορες χαζές σκηνοθετικές επιλογές (πόσα ραδιόφωνα μπορεί να βρεθούν μέσα στη μέση του πουθενά?). Μακάρι αυτή να είναι η τελευταία άσχημη ταινία του γιατί πραγματικά πιστεύω πως οι δυνατότητες του είναι μεγάλες και το έχει αποδείξει στο παρελθόν. Βέβαια, η μόνη νέα του δουλειά που έχει ανακοινωθεί είναι η μεταφορά του αμερικάνικου anime AVATAR στην μεγάλη οθόνη, πράγμα που τουλάχιστον εμένα δεν με χαροποίησε καθόλου.

Το trailer της ταινίας μου είχε δώσει την εντύπωση πως το σενάριο της ταινίας θα διαφοροποιηθεί πολύ από το σενάριο της σειράς παιχνιδιών, πράγμα που με είχε κάνει να είμαι πολύ αρνητικά προδιάθετος από πριν μπω στην αίθουσα. Τελικά οι συντελεστές της ταινίας κατάφεραν να δώσουν μια ωραία τροπή και να εξηγήσουν πολύ καλά τα όποια υπερφυσικά στοιχεία είχαν αφήσει να εννοηθούν από το trailer. Παρόλαυτα, η ταινία δεν μου άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις αφού μου φάνηκε απίστευτα μεγάλη, χωρίς να είναι.

Είχε κάποιες, αρκετές, σκηνές που ήταν απίστευτα αχρείαστες και κουράσανε πολύ. Βασικό μειονέκτημα της ταινίας, για το οποίο ευθύνεται ο σκηνοθέτης, είναι ότι δεν αξιοποίησε όπως έπρεπε τον noir χαρακτήρα που είχε ο πρωταγωνιστής στα παιχνίδια, αλλά και ελάχιστη χρησιμοποίηση της Kurylenko, αλλά για αυτό θα αποζημιωθούμε σε καμιά βδομάδα με το νέο James Bond. Γενικά η ταινία δεν ήταν πολύ κακή, απλά ο συνδυασμός της μετριότητας της με την προϊστορία των παιχνιδιών αφήνει πολύ άσχημη εντύπωση στους λάτρεις των video games.

Συνήθως μετά τα θετικά μιας ταινίας έρχονται τα αρνητικά. Το The Dark Knight δεν έχει από τα δεύτερα… Και αυτό φαίνεται από την τεράστια επιτυχία που σημειώνει στις αίθουσες παγκοσμίως. Ίσως μόνο ο απαραίτητος, φαντάζομαι, συμβιβασμός των συντελεστών στο τέλος ώστε να μην βγούνε όλοι οι θεατές από την αίθουσα με κρίσεις συνείδησης(πραγματικά θα ήθελα πολύ να έδειχνε ότι οι «καλοί» πολίτες θα πατήσουν το κουμπί αλλά ο τζόκερ θα τους έχει ξεγελάσει και τελικά αυτοί να είναι που θα την πάθουν, αλλά τι να κάνουμε, λογικό είναι στο τέλος να υπάρχει και ένα καλό μήνυμα για το μέλλον)!!!

Η ρεπόρτερ μιας εκπομπής μαζί με τον κάμεραμαν της περνάει τη νύχτα μαζί με μια ομάδα πυροσβεστών για να καταγράψει την δράση τους.Μια φαινομενικά, όχι τόσο σημαντική κλήση ,θα τους φέρει αντιμέτωπους με κάτι το οποίο θα τους κάνει να παλέψουν για την επιβίωση τους.

To REC είναι η ισπανική πρόταση του καλοκαιριού στις ταινίες θρίλερ. O Jaume Balaguero προσπαθεί να μπει σφήνα στις αμερικάνικες παραγωγές και από ότι φαίνεται τα κατάφερε, αφού έχει ήδη ξεκινήσει η διαδικασία για το αμερικάνικο remake του REC. Χρησιμοποιώντας την τεχνική κατά την οποία όλα γυρίζονται με μια κάμερα την οποία κρατάει κάποιος από τους ήρωες της ταινίας, όπως πολύ συχνά το βλέπουμε τώρα τελευταία (Cloverfield,Diary of the Dead αλλά και φυσικά πιο παλιά στο The Blair Witch Project),καταφέρνει να κρατήσει την αγωνία του θεατή και να τον βάλει μέσα στη ταινία. Ευτυχώς το σπλάτερ στοιχείο υπάρχει αλλά κυμαίνετε ακριβώς στο όριο στο οποίο το αντέχω. Οι ηθοποιοί είναι πολύ καλοί και πειστικοί με τα συναισθήματα του φόβου της αγωνίας και του πανικού να φαίνονται πολύ ρεαλιστικά πάνω τους, κάνοντας την παντελή έλλειψη μουσικής να περνάει απαρατήρητη. Το τέλος του ήταν αρκετά ενδιαφέρον αφού χωρίς να σε αφήνει με το τρελό cliffhanger θες να δεις τι θα γίνει παρακάτω αφού δεν «τελειώνει» και το κακό. Τέλος, ήθελα λίγο παραπάνω να ασχοληθεί με την πηγή του κακού, αλλά και λίγο περισσότερη διάρκεια γιατί η μια ώρα και τα δέκα λεπτά, αν και πλήρως ολοκληρωμένα, δεν με χόρτασαν.

Το έργο έκανε τόσο μεγάλη επιτυχία που ήδη έχουν βγει κάποια νέα για το γύρισμα του sequel του.Αν η παραγωγή συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο και δεν επηρεαστεί από την επιτυχία του πρώτου και διατηρήσει αυτή την ωμή οπτική τότε θα περιμένουμε για άλλο ένα πολύ καλό θρίλερ.