tag:blogger.com,1999:blog-14651754797647822622024-10-05T05:39:15.486+03:30فرزندان ایران زمینhttp://www.blogger.com/profile/02336226820686065264noreply@blogger.comBlogger2125tag:blogger.com,1999:blog-1465175479764782262.post-5894158600987771772007-10-13T13:52:00.000+03:302007-10-15T23:40:34.851+03:30وقتی راه رفتن آموختی دویدن بیاموز و دویدن که آموختی پرواز را...<br />راه رفتن بیاموز زیرا راه هایی که میروی جزئی از تو می شود و سرزمین هایی که می پیمایی<br />بر مساحت تو اضافه می کند.<br />دویدن بیاموز چون هر چیزی را که بخواهی دور است و هر قدر زود باشی دیر..<br />و پرواز را یاد بگیر نه برای اینکه از زمین جدا باشی برای آنکه به اندازه ی فاصله ی زمین تا آسمان گسترده شوی...<br /><br />من راه رفتن را از یک سنگ آموختم دویدن را از یک کرم خاکی و پرواز را از یگ درخت ...<br /><br />باد ها از رفتن به من چیزی نگفتند زیرا آنقدر در حرکت بودند که رفتن را نمی شناختند!<br />پلنگان دویدن را به من یاد ندادند زیرا آنقدر دویده بودند که دویدن را از یاد برده بودند ....<br />پرندگان نیز پرواز را به من نیا موختند زیرا چنان در پرواز خود غرق بودند که آنرا به فراموشی سپرده بودند...!!<br />اما سنگی که درد سکون را کشیده بود رفتن را می شناخت و کرمی که در اشتیاق دویدن سوخته بود دویدن را می فهمکید و درختی که پاهایش در گل بود از پرواز بهتر می دانست...!<br /><br />آنها از حسرت به درد رسیده بودند و از درد به اشتیاق و از اشتیاق به معرفت....<br /><br />وقتی رفتن آموختی دویدن بیاموز و دویدن کهآموختی پرواز را ...<br />راه رفتن بیاموز زیرا هر روز باید از خودت تا خدا گام برداری دویدن بیاموز زیرا چه بهتر که از خودت تا خدا بدوی... و پرواز را یاد بگیر زیرا باید روزی از خودت تا خدا پر بزنی...<br /><div></div>فرزندان ایران زمینhttp://www.blogger.com/profile/02336226820686065264noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1465175479764782262.post-72096446667500313022007-10-13T10:23:00.000+03:302007-10-13T10:37:21.368+03:30<a href="http://i18.tinypic.com/2e4kxhw.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 174px; CURSOR: hand; HEIGHT: 182px" height="252" alt="" src="http://i18.tinypic.com/2e4kxhw.jpg" border="0" /></a><br />کلاغ لکه ای بود بر دامن آسمان و وصله ای نا جور بر لباس هستی. صدای نا هموار و ناموزونش<br />خراشی بود بر صورت احساس. با صدایش نه گلی میشکفت و نه لبخندی بر لبی می نشست....<br />صدایش اعتراضی بود که در گوش زمین می پیچید.<br />کلاغ خودش را دوست نداشت. بودنش را هم. کلاغ از کائنات گله داشت...<br />کلاغ فکر می کرد در دایره ی قسمت نازیبایی تنها سهم اوست...<br />کلاغ غمگین بود و با خودش گفت:کاش خداوند این لکه زشت را از هستی می زدود<br />پس بالهیش را بست و دیگر آواز نخواند<br />خدا گفت: عزیز من صدایت ترنمی است که هر گوشی شنوای آن نیست اما فرشته ها با صدای<br />تو به وجد می آیند سیاه کوچکم!بخوان فرشته ها منتظرند<br />ولی کلاغ هیچ نگفت<br />خدا گفت: تو سیاهی سیاه چونان مرکب که زیبایی را از آن می نویسند<br />و زیبای ات را بنویس اگر تو نباشی آبی من چیزی کم خواهد داشت خودت را از آسمانم دریغ نکن...<br />و کلاغ باز خاموش بود<br />خدا گفت:بخوان برای من بخوان این منم که دوستت دارم سیاهیت را و خواندنت را ...<br />و کلاغ خوانداین بار عاشقانه ترین آوازش را<br />خدا گوش داد و لذت برد و جهان زیبا شد...<br />(عرفان نظر آهاری)فرزندان ایران زمینhttp://www.blogger.com/profile/02336226820686065264noreply@blogger.com0