Η οδήγηση το ίδιο κουραστική μιας και πρέπει να προσέχεις λακκούβες και οδηγούς. Όταν φτάσουμε στο Dures (Δυρράχιο), θα μπούμε και στον πρώτο αυτοκινητόδρομο που συναντήσαμε στην Αλβανία, ο οποίος ενώνει το Dures με τα Τίρανα. Δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση! Η χαρά μας θα κοπεί όταν φτάσουμε στα προάστια των Τιράνων γιατί, λόγω και πάλι έλλειψης περιφερειακών δρόμων, θα συναντήσουμε μεγάλη κίνηση προς το κέντρο.

Κάποια από τα κτήρια στα Τίρανα είναι βαμμένα με έντονα χρώματα (κίτρινο, κόκκινο, μπλε, κτλ), πράγμα που τους προσδίδει χαρακτήρα και αυτό οφείλεται στον προηγούμενο δήμαρχο ο οποίος ήταν και ζωγράφος. Θα παρκάρουμε στο κέντρο και θα βγούμε να περπατήσουμε και να βρούμε και το hostel.

Το hostel το οποίο είναι στο κέντρο, είναι μια μεγάλη βίλα με ωραίο κήπο (στον οποίο μπορείς και να κατασκηνώσεις) και πολύ φιλικούς ιδιοκτήτες. Αφού τακτοποιηθούμε στο δωμάτιο, θα μάθουμε για ένα παραδοσιακό εστιατόριο (Oda) με ντόπια κουζίνα και θα ξεκινήσουμε για εκεί. Παραδοσιακές πίτες και πιάτα, με την ρακί να ρέει άφθονη.

Μια βόλτα στο κέντρο υπό την επήρεια της ρακής είναι καλή για την χώνεψη. Το κέντρο των Τιράνων, αν και είναι δομημένα άναρχα, έχει αρκετούς χώρους πρασίνου και είναι ευχάριστο να το περπατάς.

Το βράδυ θα κάνουμε και μια βόλτα για να δούμε την νυχτερινή ζωή, αλλά δεν θα μας εντυπωσιάσει καθώς για άλλη μια φορά έχουν αντιγράψει την κιτς ποπ κουλτούρα της εποχής μας. Ακόμη εντυπωσιάζεσαι από τα πανάκριβα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στον δρόμο: X5, X6, Lexus, κτλ

Θα επιστρέψουμε στο hostel όπου, θα κλείσουμε το βράδυ και πάλι με μπύρες, στον υπέροχο κήπο του hostel παρέα με μια νορβηγίδα που βρέθηκε στην Αλβανία με το διαβατήριό της κατασχεμένο ως κλεμμένο!

Παραλία Orikum

Στον δρόμο αρχίζουμε να παίρνουμε και μια πρώτη γεύση από τον τρόπο που οδηγούν οι αλβανοί. Οι λωρίδες στον δρόμο δεν υπάρχουν για αυτούς και κυριολεκτικά (δεν υπάρχει διαγράμμιση) αλλά και στην πράξη (μπαίνουν στο αντίθετο ρεύμα με μεγάλη άνεση). Ο παραλιακός δρόμος προς το Vlore είναι γεμάτος beach bar και ξαπλώστρες αλλά και με μεγάλη κατασκευαστική ανάπτυξη. Οι αλβανοί μετανάστες φέρνουν ξένο συνάλλαγμα και το επενδύουν φυσικά σε ακίνητα για αυτό και η Αλβανία έχει την μεγαλύτερη οικοδομική ανάπτυξη στην Ευρώπη. Κανείς βέβαια δεν σκέφτεται ότι το όλο σύστημα δημιουργεί μια φούσκα που κάποια στιγμή θα σκάσει αλλά βέβαια αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Στο κέντρο του Vlore θα καταλάβουμε και τι σημαίνει κίνηση στα αλβανικά. Ένα χάος από αυτοκίνητα τα οποία κινούνται προς όλες τις κατευθύνσεις, χωρίς κανένας να προσέχει την προτεραιότητα και την κόρνα να δίνει και να παίρνει. Ακόμη και για μας τους Έλληνες που έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες συμπεριφορές, το θέαμα ήταν πρωτόγνωρο. Το μεγαλύτερο βέβαια σοκ θα έρθει στην επόμενη πόλη που θα συναντήσουμε την Fier . Εκεί θα καταλάβουμε ότι οι αλβανικές πόλεις έχουν και έλλειψη περιφερειακών δρόμων. Για να πάς στην επόμενη πόλη πρέπει να περάσεις υποχρεωτικά από το κέντρο. Στην πόλη αυτή θα φάμε περίπου μία ώρα σε κίνηση ενώ τα αυτοκίνητα από το αντίθετο ρεύμα, σε πολύ χειρότερη κατάσταση από εμάς, φαίνεται ότι δεν κουνιούνται καθόλου.

Μετά το Fier η ποιότητα του δρόμου γίνεται ακόμη πιο χάλια. Και δεν αρκεί να προσέχεις μόνο τις τεράστιες λακκούβες αλλά πρέπει να προσέχεις και τους οδηγούς που σε προσπερνάνε από όλες τις πλευρές (σε δρόμο με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση). Θα παρατηρήσουμε και τα παλιά δικά μας ΚΤΕΛ τα οποία πουλήσαμε(;) και στα οποία οι αλβανοί δεν έχουν βγάλει τις παλιές ταμπέλες με αποτέλεσμα να γράφουν ακόμη τους παλιούς τους προορισμούς στην Ελλάδα!

Το μεσημέρι θα φτάσουμε στο Berat, την πόλη με τα χίλια παράθυρα, μνημείο της UNESCO. Η πόλη είναι αμφιθεατρικά χτισμένη, με σπίτια σε οθωμανικό στυλ και ένα ποτάμι να την χωρίζει στην μέση. Το ξενοδοχείο που θα βρούμε θα είναι και αυτό ένα ανακαινισμένο παλιό αρχοντικό σε εξαιρετικά καλή τιμή για την ποιότητα του. Θα επισκεφτούμε το ορθόδοξο μοναστήρι του Αγ. Σπυρίδωνα και θα αρχίσουμε να ανεβαίνουμε την ανηφόρα για το κάστρο στην κορυφή της πόλης.

Berat

Η θέα από το κάστρο είναι εντυπωσιακή. Τα πρώτα ευρήματα χρονολογούνται από τη ρωμαϊκή εποχή αν και την τελική του μορφή την πήρε επί Βυζαντίου και το εσωτερικό του είναι κατοικήσιμο μέχρι και σήμερα.

Το απόγευμα θα πιάσουμε και την συζήτηση με τον γιο της ιδιοκτήτριας του ξενοδοχείου, ο οποίος σπουδάζει στο πανεπιστήμιο των Τιράνων και θα μας ενημερώσει για την τριτοβάθμια εκπαίδευση εκεί και το πόσο ακριβή είναι για έναν Αλβανό.

Το βράδυ ο κεντρικός δρόμος της πόλης κλείνει και γεμίζει κόσμο που τον περπατάει πάνω κάτω, κάτι που αρέσει στους Αλβανούς και τι καλύτερο και για μας να κλείσουμε το βράδυ με υπέροχες μπύρες Korca.

Φωτογραφίες

Video

Χάρτης

View Larger Map

Kalemi Hotel

Kalemi Hotel

We visit the castle of Gjirokaster (Argyrokastro), which was firstly build before the 12 century but took its form in around 1860 under Ali Pasha. It even served as a prison and housed political prisoners during the Communist regime. Now it is mostly a museum and also stages Albania’s National Folk Festival. The view of the town from the castle is spectacular.

Inside the castle of Gjirokaster

We are leaving Gjirokaster and head south in order to visit Sarande. On our way we notice that there are a lot of open car wash stations with low prices of 1-2€. The truth is that with so many gravel roads in Albania, washing the car often is almost a necessity. While still moving on the road we come across a lake (Syri i kalter) or “Blue Eyes”, which as the name suggests it has blue and green waters. There is a wedding happening taking place at that moment and the groom with the bride are being photographed at almost all the places while the relatives and friends are dancing or wading in the water. Local musicians are playing the clarinet and tabor to keep the people dancing.

Blue Eye (Syri i kalter)

Wedding couple posing at Blue Eye (Syri i kalter)

Early at the evening we will arrive at Sarande with a high temperature. Opposite you can see north Corfu which seems so close. The town is under heavy constructional and touristic development. Many blocks of apartments are getting built with a view at the sea. After a short stroll we will decide that places like that don’t fit our taste and continue our trip to the north of the albanian coast.

Sarande

We head towards Vlore and on our way we stop for a swim and a bite at the small beach of Palermo. Even though the sea is great you can’t say the same for the surroundings which are full of garbage. Albania unfortunately has a big problem with garbage as there are almost no collection services and most of albanians are throwing garbage everywhere as a reaction to the old strict military government (Hoxha).

While we are getting close to Himare, we see more and more greek writings on walls or posters in greek. Himare and Gjirokaster used to be the centre of the greek community in northern Epirus (Albania). And the truth is that as Himare faces/overlooks the sea, it reminds you of the mountainous villages of Pilion in Greece.

Palermo

After Himare the road starts to gain height and gets narrower while the view of the Ionian sea is breathtaking. The road passes by one of albania’s national parks the Qafa Llogara with many taverns with barbecued meat along it.

Ionian Sea and Corfu at the horizon

As we head towards Vlore we arrive at a nice town Orikum, where the Adriatic meets the Ionian. We will find some cheap cabins to rent and we will stay overnight.

When we return from Qafa Llogara, we had to pay a second visit in order to taste the local meat and especially the tasty lamp, we have a long discussion with the owner of the cabins. His mother lives in Athens (of course) and he also used to work there even though now he lives with his family near Milano. It is striking how big the migration is in Albania and especially how many people have lived in Greece.

Photos

Videos

Map

Gjirokaster – Orikum

View Larger Map

in greek

Kalemi Hotel

Kalemi Hotel

Θα επισκεφτούμε το κάστρο του Gjirokaster, του οποίου η αρχική μορφή ήταν τον 12ο αιώνα ενώ την τελική του περίπου το 1860 από τον Αλί Πασά (των Ιωαννίνων). Ακόμη λειτούργησε και ως φυλακή για πολιτικούς κρατούμενους την εποχή του κομμουνισμού. Σήμερα είναι περισσότερο ένα μουσείο και κάθε μερικά χρόνια γίνεται και το εθνικό τους παραδοσιακό φεστιβάλ. Η θέα της πόλης από το κάστρο ήταν συναρπαστική

Το κάστρο του Gjirokaster

Θα αφήσουμε το Gjirokaster και θα κατευθυνθούμε νότια για να περάσουμε από τους Sarande (Σαράντα). Στο δρόμο παρατηρούμε ότι υπάρχουν πολλά υπαίθρια καθαριστήρια αυτοκινήτων με τιμή πλυσίματος τα 1-2€. Η αλήθεια είναι ότι με τόσους χωματόδρομους στην Αλβανία, το συχνό πλύσιμο είναι πολύ απαραίτητο. Στον δρόμο θα σταματήσουμε σε μια λίμνη (Syri i kalter) ή αλλιώς Blue Eye (μπλε μάτια) με μπλε νερά στην οποία θα γίνεται και γάμος. Ο γαμπρός και η νύφη στήνονται σε διάφορα σημεία για να τους φωτογραφίζουν ενώ κάποιοι συγγενείς και φίλοι χορεύουν με την συνοδεία κλαρίνου και ντεφιού ενώ κάποιοι άλλοι βουτάνε τα πόδια τους στο νερό. Κάποιοι από εμάς θα βουτήξουν στην λίμνη ενώ θα δούμε και κάποιες καμπίνες οι οποίες νοικιάζονται.

Blue Eye (Syri i kalter)

Νιόπαντρο ζευγάρι φωτογραφίζεαι στο Blue Eye (Syri i kalter)

Το μεσημέρι θα φτάσουμε στους Sarande (Άγιοι Σαράντα) με αρκετή ζέστη. Απέναντι η βόρεια Κέρκυρα φαίνεται πολύ κοντά. H πόλη έχει έντονη τουριστική ανάπτυξη και κατά μήκος της παραλίας χτίζονται πολλές μεγάλες πολυκατοικίες με θέα την θάλασσα. Μετά από μια βόλτα στο λιμάνι και στην παραλία θα αποφασίσουμε να φύγουμε μιας και αυτού του είδος τα τουριστικά μέρη δεν μας προκαλούν εντύπωση.

Sarande (Αγ. Σαράντα)

Θα πάρουμε τον δρόμο προς Vlore και θα σταματήσουμε για μια βουτιά και λίγο φαγητό σε μια μικρή παραλία το Palermo. Αν και η θάλασσα είναι υπέροχη δεν μπορείς να πεις το ίδιο και για το γύρω τοπίο το οποίο είναι γεμάτο σκουπίδια. Η Αλβανία έχει τεράστιο πρόβλημα με τα σκουπίδια. Οι περισσότερες περιοχές δεν έχουν υπηρεσία αποκομιδής τους ενώ κάποιο κάτοικοι από αντίδραση στα χρόνια του προηγούμενου καθεστώς του (Χότζα) τα πετάνε επίτηδες όπου να’ναι.

Palermo

Καθώς θα πλησιάζουμε την Himare (Χειμάρρα) όλο και περισσότερα ελληνικά και ελληνικές αφίσες θα βλέπουμε στους τοίχους. Η Χειμάρρα μαζί με το Αργυρόκαστρο ήταν κάποτε το κέντρο του ελληνισμού στην Βόρεια Ήπειρο – Αλβανία. Και η αλήθεια είναι ότι μοιάζει με ορεινό χωριό της Ελλάδος και όπως βλέπει την θάλασσα θυμίζει περισσότερο τα πηλιορείτικα χωριά.

Μετά την Himare ο δρόμος αρχίζει και ανηφορίζει ενώ γίνεται αρκετά στενός με την θέα του Ιονίου να σε συνεπαίρνει. Στο ψηλότερο σημείο ο δρόμος περνάει μέσα από ένα από τα εθνικά πάρκα της Αλβανίας το Llogara, με αρκετές ψησταριές κατά μήκος του δρόμου.

Ιόνιο Πέλαγος και η Κέρκυρα στο βάθος

Θα κατέβουμε προς το vlore αλλά στον δρόμο θα βρούμε μια ωραία πόλη την Orikum, στα όρια της Αδριατικής με το Ιόνιο, με φτηνά καταλύματα σε καμπίνες και θα αποφασίσουμε να κοιμηθούμε εκεί. Ο ιδιοκτήτης (κλασικά) έχει την μητέρα του στην Ελλάδα, στην Κυψέλη, ενώ αυτός μένει κοντά στο Μιλάνο και έρχεται αρκετές φορές στην Αθήνα. Είναι εντυπωσιακό το πόσο μεγάλη είναι η μετανάστευση στην Αλβανία και το γεγονός ότι σχεδόν όλοι οι Αλβανοί έχουν ζήσει στην Ελλάδα. Θα ξανανέβουμε προς το βουνό από τον δρόμο που ήρθαμε το βράδυ για να δοκιμάσουμε τα ντόπια κρέατα, τα οποία είναι πολύ γευστικά και όταν γυρίσουμε στις καμπίνες θα πιάσουμε μια μεγάλη συζήτηση με τον ιδιοκτήτη.

Φωτογραφίες

Βίντεο

Χάρτης

Gjirokaster – Orikum

View Larger Map

in english

Λούσος ποταμός

Πρωινή αναχώρηση μήπως και δεν συναντήσουμε την μαζική εκκένωση της πόλης λόγω των αυγουστιάτικων καλοκαιρινών διακοπών με κατεύθυνση τα Ιωάννινα για να περάσουμε στην Αλβανία.

Στον δρόμο δεν λείπουν και οι αστείες-τραγικές καταστάσεις όπως ο ελληνάρας που προσπαθεί να προσπεράσει στην Αθηνών-Πατρών σε μέρος με μία λωρίδα (χωρίς ΛΕΑ και κώνους δίπλα του) μόνο και μόνο για να σταματήσει λίγο πιο κάτω στα ΣΕΑ (μάλλον για mayday). Ξεκούραση και μεσημεριανό με πέστροφες στον Λούρο ποταμό λίγο έξω από τα Ιωάννινα. Μετά μέσω Ιωαννίνων φτάνουμε στα σύνορα με την Αλβανία στην Κακαβιά ενώ δεν λείπουν οι αστείες-τραγικές εικόνες από τον δρόμο. Στα σύνορα είμαστε τυχεροί και δεν υπάρχει πολύς κόσμος. Ακόμη μεγαλύτερη η χαρά μας όταν θα προσπεράσουμε αρκετά αυτοκίνητα μιας και οι περισσότεροι είναι αλβανοί και χρειάζονται θεώρηση στο διαβατήριο τους. Οι απαραίτητοι έλεγχοι και περνάμε στο αλβανικό έδαφος.

Αυτοκίνητο από την Αλβανία

Σύνορα με Αλβανία (Κακαβιά)

Welcome to Albania!

Ενώ η ελληνίδα συνοριοφύλακας είναι μέσα στην κακομουτσουνιά που χαρακτηρίζει τους περισσότερους δημοσίους υπαλλήλους, η αλβανίδα συνοριοφύλακας η οποία γνωρίζει ελληνικά θα μας καλωσορίσει στην χώρα της και αφού περάσει τα στοιχεία μας στον υπολογιστή θα μας ζητήσει και συγνώμη για την καθυστέρηση λέγοντας μας ότι την επόμενη φορά θα κάνουμε πολύ πιο γρήγορα.

Με το που περάσουμε τα σύνορα θα διαπιστώσουμε και κάτι που σίγουρα οι βορειοελλαδίτες γνωρίζουν από καιρό: την ΕΚΟ να πουλάει την βενζίνη 30 και 40 λεπτά φθηνότερα από ότι στην Ελλάδα. Ο δρόμος προς το Gjirokaster (Αργυρόκαστρο) είναι καλός, περικυκλωμένος από τα βουνά ενώ οι περισσότερες πινακίδες είναι και στα ελληνικά. Στο δρόμο υπάρχουν και έλεγχοι της αστυνομίας αλλά δεν μας σταματούν αν και τα περισσότερα αυτοκίνητα στην Αλβανία έχουν ξένες πινακίδες (ελληνικές, ιταλικές, γερμανικές, κτλ) μιας και η Αλβανία έχει από τις μεγαλύτερες μεταναστεύσεις στην Ευρώπη.

Στον δρόμο για το Gjirokaster

Το Gjirokaster (Αργυρόκαστρο) είναι μια πόλη χτισμένη σε οθωμανικό στυλ ενώ εντυπωσιάζει το μεγάλο κάστρο στην κορυφή του. Θα περπατήσουμε στα πλακόστρωτα στενά του ενώ θα νομίζεις ότι είσαι σε ηπειρώτικο χωριό. Οι κάτοικοι είναι πάρα πολύ φιλικοί, τους αρέσει που έχουμε έρθει να δούμε την χώρα τους και συνέχεια μας χαιρετάνε και μας μιλάνε (στα ελληνικά βέβαια αφού οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ζήσει στην Ελλάδα). Θα επισκεφτούμε το Zerate το οποίο είναι ένας παλιός οθωμανικός πύργος και θα καταλήξουμε στο ψηλότερο σημείο του χωριού, όπου υπάρχει ένα εστιατόριο με πανοραμική άποψη της πόλης. Εδώ έρχονται και τα ζευγαράκια ή οι οικογένειες για τον περίπατο τους.

Στο χωριό γίνεται γάμος και όπως μας λένε οι ντόπιοι το γλέντι ξεκινάει από την Πέμπτη και τελειώνει την Κυριακή. Ακόμη η παράδοση τους λέει ότι ποτέ δεν γίνονται γάμοι τον Αύγουστο αν και τα τελευταία χρόνια λόγω της μετανάστευσης γίνονται και τότε. Καθώς θα γυρνάμε στο χωριό θα έχουμε την μουσική υπόκρουση από τα κλαρίνα και τα κρουστά.

Photos

Πανοραμική στο Gjirokaster

Gjirokaster

Gjirokaster

Gjirokaster

Zekate House

Zekate House

Videos

Gjirokaster

Zekate House

Map

View Larger Map

Και η αλήθεια είναι ότι πάντα ένιωθα την ανάγκη για ένα ταξίδι στα Βαλκάνια. Ίσως είχα επηρεαστεί από τα πολλά road movies και ιδιαίτερα το “Βαλκανιζατέρ”. Ίσως γιατί γεννήθηκα στα Βαλκάνια. Ίσως γιατί κάθε χώρα έχει να πει τόσες πολλές ιστορίες πολέμου και ειρήνης που έκαναν τον Churchill να πει ότι

“τα Βαλκάνια παράγουν πολύ περισσότερη ιστορία από ότι μπορούν να καταναλώσουν”

Στόχος να δούμε όσο περισσότερο από τις χώρες των Βαλκανίων και κάποιες από την ανατολική Ευρώπη, με τελικό στόχο την Πολωνία που εμένα εκείνη την στιγμή μου ακουγόταν αδύνατο να φτάσουμε σε 20 μέρες εκεί.

Αποτέλεσμα: 6500 χλμ σε 22 μέρες, 4500 χλμ στο να φτάσουμε μέχρι την Κρακοβία στην Πολωνία σε 20 μέρες και άλλα 2000 χλμ (η επιστροφή από Κρακοβία – Αθήνα) σε 2 μέρες.

Θα προσπαθήσω σε αυτό το blog να περιγράψω την κάθε μέρα ξεχωριστά με περιγραφή της διαδρομής και του μέρους μαζί με άλλα στοιχεία που θεωρώ ενδιαφέροντα για κάποιον που ταξιδεύει

Τα κόμματα δεν σχηματίστηκαν για να επιδιώξουν κοινή ωφέλεια με νόμιμα μέσα, αλλά, αντίθετα, για να ικανοποιήσουν την πλεονεξία τους παρανομώντας. Και η μεταξύ τους αλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στην συνενοχή τους, παρά στους όρκους τους στους θεούς. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρόβαλλαν ωραία συνθήματα – ισότητα των Πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη της αριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη. Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν την Πολιτεία, ενώ στην πραγματικότητα ήθελαν να ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα”.

(Θουκιδίδης)

Πολλοί λένε ότι άμα δεν αλλάξεις τον εαυτό σου δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο. Άμα δεν κάνεις την εσωτερική επανάσταση σου δεν μπορείς να κάνεις την εξωτερική. Πάντα συμφωνούσα με αυτήν την ιδέα. Αλλά αυτοί που καταδικάζουν τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα δεν καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος έχει κάνει ήδη αυτήν την αλλαγή.

Εκτός από τα απολιτίκ άτομα, υπάρχουν και πόσα άλλα που ανήκουν σε πολιτικές παρατάξεις αλλά αποφάσισαν να κατέβουν χωρίς την ταμπέλα του πολιτικού χώρου που τους αρμόζει. Πότε έχει ξαναγίνει συγκέντρωση με τουλάχιστον 50000 άτομα (Κυριακή 29/5) και να μην υπάρχει πολιτική σημαία; Μόνο σε πανηγυρισμούς αθλητικών ομάδων και στις συγκεντρώσεις για την Μακεδονία έχουν γίνει αυτά. Δεν έχει αλλάξει κάτι για αυτά τα άτομα;

Άσε το άλλο πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα, τον διάλογο! Αυτό που λείπει από την κοινωνία μας! Οποιοσδήποτε παραβρεθεί στις συνελεύσεις θα καταλάβει από μόνος του. Το πρωταρχικό στάδιο της ζύμωσης ιδεών.

Ή μήπως δεν είναι αλλαγή ότι γίνεται για 6 μέρες συγκέντρωση και δεν έχει γίνει ούτε ένα επεισόδιο; Ότι μαμάδες με τα καρότσια κατεβαίνουν στην πορεία που ποτέ δεν κατέβαιναν. Ή οι γιαγιάδες που μαγειρεύουν φαγητά για την συγκέντρωση; Άμα αυτή η αλληλεγγύη δεν είναι αποτέλεσμα μιας εσωτερικής  αλλαγής τότε τι είναι;

Κάποιοι άλλοι λένε ότι δεν μπορούμε χωρίς ΔΝΤ, και ότι χωρίς τα δάνεια ή τα μέτρα θα γίνουμε τριτοκοσμικοί. Αλλά είναι μόνο αυτά νομίζεις; Για την δικαιοσύνη που δεν υπάρχει δεν θα μιλήσεις; Το ξέρω ότι όλοι έχουμε ένα μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση της χώρας μας αλλά το θέμα είναι ότι εγώ και εσύ το πληρώνουμε αυτό καθημερινά, ενώ κάποιοι άλλοι με πολύ μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, συνεχίζουν να ζουν όπως και πριν, σπρώχνοντας και τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό για να είναι και καλυμμένοι σε κάθε περίπτωση.

Θα μπορούσα να καθόμουν και εγώ στον υπολογιστή μου, να βλέπω live την «επανάσταση» μέσα από twitter, facebook, κτλ ή ακόμη χειρότερα να τους κατηγορώ ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, αλλά αποφάσισα να κατέβω στο Σύνταγμα γιατί άμα δεν το κάνω, άμα δεν προσπαθήσω, απλά και πάλι κάποιοι άλλοι θα μου πουν για το αποτέλεσμα. Ακόμη και αυτή η μορφή δημοκρατίας που απολαμβάνουμε σήμερα δεν κερδήθηκε από τον καναπέ. Τέλος και η χούντα δεν έπεσε από το Πολυτεχνείο αλλά το Πολυτεχνείο ήταν ο σπόρος που φυτεύτηκε στις συνειδήσεις των ανθρώπων μετέπειτα.

ΥΓ. Και όπως είπε και κάποιος: “Στην ανάγκη έλα και με τον καναπέ”

Κοιλάδα του αρχαίου Ορχομενού (Πελοπόννησος) τραβηγμένη από το αρχαίο θέατρο του Ορχομενού και επεξεργασμένη με HDR τεχνική στο photoshop