Odkryłam bardzo ładne bladoniebieskie szkliwo w wiaderku z napisem “niebieskie” kiedy szukałam agresywnie chabrowego kobaltu. Po wyjęciu rzeczy z pieca zdziwiłam się umiarkowanie – już się nauczyłam, że to jest moment, kiedy nie należy się niczemu dziwić.

Bladobłękitne szkliwo jest moim zdaniem dużo ciekawsze od kobaltowej niebieskości, której szukałam. I dobrze się dogaduje z czarną angobą (spryskiwanie wszkliwne).

Temperatura wypału:  ok 1050′C.

Miseczka z dziubkiem miała służyć do wsypywania herbaty do czajniczka, ale dziubek jest za wąski. Myślę, do czego by ją wykorzystać…

Duża część  starych domów w Lizbonie ma elewacje pokryte kolorowymi płytkami ceramicznymi zwanymi na półwyspie Iberyjskim azulejos.

Pięknie malowane płytki zdobią też oczywiście pałace i kościoły, ale na mnie największe wrażenie zrobiło to, że malowana ceramika jest na każdej przecznicy.

W bardziej reprezentacyjnych miejscach dominuje kobalt. Niebieskie malowidła na białym tle w bogatszych dzielnicach, ważnych miejscach, wspomnianych pałacach i kościołach świadczą, że  przez długi czas była to królewska technika:

Sposoby zdobienia płytek są rozmaite: różne rodzaje malarstwa podszkliwnego, naszklwnego i wszkliwnego. Dużo rzadsze ale też obecne są płytki zdobione reliefami. Wszystkie bardzo swojsko wyglądają z bliska.

Azulejos lekko skraklowane (o kraklach pisałam w poprzednim wpisie):

Malowane nieco nieporęcznie, ale z pewnością ręcznie:

Wzory nakładana za pomocą szablonu:

To wygląda ciekawie. Nietypowe dla Lizbony wzory, a technika to chyba malowanie (sprywskiwanie z użyciem szablonu?)  na niewypalonym szkliwie. Czyli wszkliwnie:

No i azulejos na wesoło i pstrokato w wersji nowoczesnej. Te płytki ozdobiły elewację pewnej restauracji na Bairro Alto:

Mina ceramikowi niestety rzednie, gdy widzi takie obrazki:

Niestety wiele jest w Lizbonie  pięknych, malowanych domów, które niszczeją i powoli się rozpadają. Zdecydowanie na to nie zasługują.

autor: www.guerreroceramics.com

Jak to się robi?

W skrócie: szkliwa wypalane w niższych temperaturach mają skłonność do pękania. Powstałe pęknięcia można czymś wypełnić: innym szkliwem, tlenkiem lub angobą albo tuszem (krakle nietrwałe).

Krakle trwałe wymagają jednego wypału więcej, ale wysiłek popłaca. Ładne, naturalne efekty”kraklowania” uwypuklają kształty naczyń lub rzeźb:

autor: chicoblue

A tu moje eksperymenty:

ps. krakle to jedyna wersja nazwy tej techniki, której pisownię jestem w stanie przyswoić

Jak toczyć na kole i się nie ubrudzić?

Pan Japończyk ujął mnie sposobem w jaki wytoczył z jednej wielkiej bryły gliny komplet naczyń do herbaty. Oraz tym, że zasiadł do tej roboty w koszuli i spodniach w kancik…

Jak widać koszula i spodnie wyszły ze starcia bez szwanku. Nawet mankietom się nie dostało. Ja bym po tej operacji była umazana od stóp do głów gliną. A Wy?

Korean onggi

A tu ciekawa technika. Toczenie na kole ale nie do końca. Na wolnych obrotach koła koreański garncarz tworzy naczynie nakładając i uklepując kolejne wałki gliny. Technika wymaga koła z regulowaną prędkością obrotów (ach…)  lub koła nożnego.

Jeśli się nie mylę, jest to podobny sposób tworzenia naczyń ceramicznych, do tego, który archeolodzy nazywają “techniką taśmowo- ślizgową”.

Od dłuższego czasu próbuję nauczyć się toczenia na kole. Nigdy nie lubiłam tej techniki, jej efekty są  dla mnie zbyt symetryczne i nudne. Zaczęłam trochę toczyć, ot żeby poznać podstawy. A wsiąkłam chyba przez przekorę. Poza tym głupio jak ceramik nie wie nic o toczeniu. Nie ma wtedy co powiedzieć w takie sytuacji:

“O, garnki lepisz, jak fajnie. Czy tocznie nie kole jest naprawdę tak trudne?”

Tak, jest trudne, dla mnie trudne jak… nie wiem co. Tyle czasu a ja w zasadzie nie wyszłam poza miseczki. Niezbyt duże miseczki muszę się przyznać. Czasem puzderka i  wazoniki. Bardzo małe puzderka i małe wazoniki. Bo Tym kryterium w toczeniu na kole jest wielkość toczonego naczynia. Ale wszystko jeszcze przede mną.

Tylko z jednego jestem dumna – z opanowałam technikę obtaczania spodów. Dlatego moje miseczki, owoc mej krawicy i męki, pokazuję głównie od spodu. Stopki à la chińska dynastia  Song wychodzą mi już całkiem przyzwoicie.

Technika wykonania:

• Glina ceramiczna, czerwona, mazowiecka.
• Angoba czarna + szkliwo bezbarwne.
• Wypalane dwa razy: na biskwit  temperaturze ok 800° C i na ostro w  temperaturze ok 1050° C

Korzystają z niego także ceramicy i fani ceramiki. W związku z tym znalazło się tam wiele fotografii pięknych, ciekawych i inspirujących “skorup”.

Wzorem  innych blogerów rozpoczynam serię postów pt: “znalezione na flikrze”.

Dzisiejszy temat – zegary ceramiczne…

chrismurpy-ceramics:

nicolaecampan:

shuvalovo:

mlambdin:

photos.maryjudy:

allaboutthebuttons:

I na koniec wesoła wersja zegara. Z opisu wynika, że ogon kota jest zegarowym wahadłem

animal.artist:

Patrząc na te powstałe z gliny przedmioty codziennego użytku, przychodzi na myśl refleksja, że  wtedy człowiek po raz pierwszy w historii odkrył możliwości jakie daje ceramika i zachłysnął się nimi. Zauważył, że z tego błota może stworzyć nie tylko przedmiot praktyczny, ale cudo piękniejsze niż dzieła natury.

Trochę faktów

Jomon czyli młodsza epoka kamienia trwała na terenie Japonii prawie 12 tysięcy lat: od 13 tys. do 400 p.n.e. Oczywiście stylistyka naczyń ceramicznych na przestrzeni mocno się zmieniała. Pierwsze naczynia Jomon były bardzo proste, o półokrągłym dnie, zdobione tylko odciskiem sznura. Być może jst to najstarsza ceramika naczyniowa na świecie! Te najpiękniejsze, zdobione naklejanym ornamentem powstawały prawdopodobnie w IV i III w. p.n.e (średni okres Jomon).

Ceramiczki z Jomon

W opracowaniach na temat ceramiki Jomon często pojawia się informacją, że te monumentalne, bogato zobione i niewątpliwie pracochłonne naczynia były tworzone przez kobiety. Mogę jeszcze dodać, że jest to częsty wniosek uczonych badających odciski palców na naczyniach pradziejowych. W wielu kulturach i na wielu kontynentach te piękne naczynia były rzemiosłem domowym wykonywanym przez niewiasty. Brak wielkich pieców do ceramiki i ośrodków specjalizujących się w jej tworzeniu może świadczyć o tym, że każda gospodyni domowa robiła samodzielnie naczynia dla siebie i swojej rodziny. Oczywiście starając się, aby były jak najpiekniejsze. Mężczyźni “przejęli” rzemiosło dopiero wraz z upowszechnieniem sie koła garncarskiego.

Jak osiągnąć takie efekty?

Nie udało mi się dotrzeć informacji (a właściwie hipotez)  w jaki dokładnie sposób  kobiety z epoki Jomon zdobiły swoje naczynia. Na pewno było to mieszanie technik naklejania, rycia i odciskania. To co mnie najbardziej zastanawia, to z jak gęstej gliny były robione elementy naklejane? Czy były to wałeczki czy też może wciskano wzory z pół płynnej masy lejnej? Czy powstawały “od razu” czy też po nalepieniu były jeszcze poprawiane jakimis narzędziami, rzeźbione czy wygładzane?

Jednym ze  sposobów dotworzenia dawnych technik  jest tzw. archeologia doświadczalna. Czyli próby osiągnięcia tych samych efektów metodą prób i błędów. O moich próbach w tym temacie piszę niżej.

Na razie klika wyjątkowych przykładów ceramiki Jomon.

To naczynie pokazuje chyba szczyt zachłyśnięcia się ornamentyką przez jomonskie  garncarki:

A to jest mój ulubiony “garnek”. Ma ładny kształt, ciekawy “secesyjny” ornament stanowi o jego charakterze, mimo, że nie pokrywa całej powierzchni:

Moja pierwsza próba zainspirowania się wzornictwem średniego okresu Jomon:

Efekty są dość skromne, ale nie zamierzam na nich poprzestawać. Doświadczyłam pewnych zasadniczych trudności technicznych .  Z drugiej strony – moim celem nie było wykonanie kopi, tylko współczesnego naczynia opartego o motywy z neolitycznej Japonii.

Wiem już na pewno że masa szamotowa z grubą domieszką nie jest idealnym materiałem na zdobioną ceramikę jomońską. Następnym razem zamierzam spróbować z tłustszą gliną.

Jeżeli ktoś z Was spróbuje się zainspirować epoką Jomon to zapraszam do dzielenia się wrażeniami. Chętnie też zamieszczę na tym blogu opis i zdjęcia!

Źródła:

• Jolanta Tubielewicz, Wielkie odkrycia i zagadki japońskiej archeologii

oraz:

• http://pl.wikipedia.org/wiki/J%C5%8Dmon
• http://web-japan.org/nipponia/nipponia32/en/feature/feature01.html
• http://www.artbasedclasses.com/Continental%20Fine%20Arts.htm

Na album składają  się  zdjęcia 500 czajniczków rożnych autorów – od 1 do kilku prac jednej osoby. Każde zdjęcie jest opatrzone tytułem i krótkim opisem technicznym (techniki wykonania i zdobienia, temperatura wypału – zazwyczaj określona numerami stożków) a niektóre z nich mają dodatkowo komentarz autora.

To co sprawiło, że zachwyciłam się tą książką i nie mogłam się od niej oderwać (nawet dla weekendowo-krakowskich rozrywek) to ogromna różnorodność czajniczków. Niektóre uważam za bardzo piękne, inne niezbyt mnie zachwyciły, jednak w tym zestawieniu rewelacyjnie pokazują jak duże pole do popisu daje glina.

W książce są czajniczki klasyczne, czajniczki abstrakcyjne, czajniczki rzeźbiarskie, czajniczki obrazoburcze i czajniczki wesołe. I wiele innych.

Książkę można kupić w kilku polskich księgarniach internetowych np. w www.gandalf.com.pl. Cena jak na album jest całkiem niska. Ja kupiłam ją prawie dwa razy drożej (nie, nie podam nazwy krakowskiej księgarni) i nie żałuję.

Polecam i życzę wielu inspiracji.

Jaz kolei  już ostrzę sobie ząbki na kolejne publikacje Lark Books – 500 Pitchers, 500 Cups, 500 Plates and Chargers, 500 Bowls oraz szczególnie: 500 Ceramic Sculptures.

Niesamowite naczynie:

Autorem naczynia jest  Michael Eden czyli  Edenceramics. Ciężko uwierzyć, że jest zrobione z gliny. Chociaż nazwa autora na to wskazuje…

Oryginał znalazłam tu: http://www.edenceramics.co.uk/

Świecznik:

Biały, prosty, ale uroczy. Szkoda, że nie ma większego zdjęcia. Z daleka wygląda jak nie szkliwiona porcelana. Oryginał tu:  http://www.kaboodle.com/reviews/white-open-work-ceramic-candle-holder.

Miseczka:

Autorką jest Myra Williams.  Strasznie mi się podoba połączenie formy (songowska stopka, mniam!) z ażurem i  turkusowym szkliwem, brązowiejącym na krawędziach . Też żałuję, że lepszego zdjęcia brak.  Oryginał wzięty z: http://www.westbristolarts.org.uk/artists.html

Smok jest rzeźbą z masy papierowej (kaminendo), angobowaną i wypalaną w atmosferze utleniającej w temp.  około 1050 ‘C.

Rzeźbiąc smoka dałam się ponieść glinie. Miałam tak wielką ochotę rzeźbić, że nie planowałam co wyrzeźbię. Tak się narodził Smokopodobny.