ترک دینی که انتخابی نیست و ارث نسل های قبلته چه طور میتونه حکم ارتداد پیدا کنه؟

به قول سهراب : مذهب شوخی سنگینی بود که محیط با من کرد. و من سالها مذهبی ماندم، بی آنکه خدایی داشته باشم

وقتی خودت با دستای خودت چیزی رو نابود میکنی ناراحت نمیشی، فقط گاهی شاید حسرت نداشتنش رو بخوری
ولی وقتی اون چیز خودش نابود بشه اون وقته که میخوای از غصه بمیری

مرگ عزیزان
یادگاری یک دوست
رابطه دوستی
و حتی وبلاگ

+ چی شده؟ مگه کسیت مرده که این طوری گریه میکنی؟
-‏ آره خوب! وبلاگم مرده

پ.ن. خوب چی کار کنم؟ دست خودم نیست که، یادم که میاد همین جوری اشکم هم درمیاد.

فليكر كه فيلترش عجيب غريبه، فري گيت هم بازش نميكنه. بعد فتوبلاگ خودم كه در حال حاضر تركيده. پس فعلا مجبوري اينجا عكس آپلود ميكنم :

كارخانه اقبال - پنجشنبه 5 شهريور 88 - بعد از انتخابات سمپاد

فکر کنم اغلبتون فیلم دلشکسته رو دیدین، یه فیلم خیلی شعاری و زیادی آرمانی و فراواقعی. ولی خوب از حق نگذریم بعضی دیالوگاش قابل تأمل و بعضی جالب بودن :

‏*‏ شانه به شانه، نه سایه به سایه
* نوشته هاتون خیلی به خودتون نمیاد
* تو کوزه گری؟ کارگاه داری
* چشای شما که فقط سنگ فرش رو میبینه برادر
* خاک بازی کردی؟ واست قاقالیلی خریده؟
* او او اوه، خطتت م بهت نمیاد
* فکر نمیکردم پدر مادرت این قدر آدم حسابی باشن. پس تو چرا این قدر املی؟
* گند زدین به باورای مردم
* ملکه عذاب پسرت
* هرکی ریش گذاشت مسلمون که نیست هرکی پیشونیش پینه بست که مرد خدا نیست
* ریش شما ریشه مردم رو سوزونده
* شیشه پنجره را باران شست چه کسی نقش تو را از دل من خواهد شست

جدای از معیارای دیگه ام واسه ازدواج، اگه یکی رو پیدا کردم که تو بیان احساسات و افکارش به اندازه خودم راحت و صادق بود مطمئنا روش حساسیت کمتری به خرج میدم.

پ.ن. اومدم بگم خودم میرم خواستگاریش بعد دیدم چنین فردی کارو به این جنگولک بازیا نمیکشه.
اومدم بگم به کل قید شرطامو میزنم بعد دیدم ناخوداگاه خیلی از معیارامو داره.

بعد نداشتن هاست یه مزیت داره؛ وبلاگت تو جیب جا میشه :دی

پ.ن. زد به سرم اگه احیانا خدا خواست و وبلاگ روی هاستم سر حال شد اینجا رو میکنم مینیمالکده و هی زرت زرت به جا توییتر اینجا از خودم افاضات در میکنم :دی

بعضي وقتا يه اتفاقاتي مي افته كه ميشينم فكر ميكنم، به اعتقاداتم، به رفتار بقيه. بعد اين روزها كه ماه رمضون شده بيشتر در مورد مسائل اعتقادي تامل ميكنم. بعد ديشب يه بحثي شد و من مطلبي روي لوكالم نوشتم. بعد ديدم در تاريخ هاي مختلف چند مطلب مشابه ديگه هم نوشتم ولي منتظر نكردم. گفتم همه شو بيارم توي يه پست بنويسم :

دین زدگی

توجه : این پست سیاسی نیست.

اه! ریدین تو اعتقاداتم و ان نگفتین

بدم میاد از اون دینی که بهتون اجازه میده به خودتون غره بشین، بدم میاد از اون دینی که باعث میشه بقیه رو ناچیز بدونین و اونایی که مثل شما نیستن رو دشمن. بدم میاد از اون دینی که سستی ایمان بهش رو کافری بدون و توی برخورد با چنین افرادی انسانیت رو از یاد ببره.

من اون نماز اول وقتت و اون قرآن خوندن های هر شبت رو قبول ندارم. مطئنم خدا هم اگه قرار باشه قاضی اون دنیا باشه بداخلاقی ها و اهانت ها و درشتی هات رو بیشتر از این عبادت های فردی میبینه. اگه از نظر تو بی حجابی گناهه مئمن باش از نظر خدا اون اهانتت به بندش – فقط به خاطر ظاهرش – گناهی بالاتره.

من اون اسلام فردی رو نمیخوام. بدم میاد از نماز خوندنت و پابندش غیبت و تهمت زدنت. بدم میاد از اون قرآن خوندنت که با بداخلاقی ت با خلق خدا همراهه.

اه! لعنتی … میخوام سرمو بذارم زمین و بمیرم. بمیرم از این همه بی اعتقادی بی اسلامی خودم. بمیرم که حتی از تو هم پست ترم چون حتی همون اسلام فردی رو هم ندارم. که نمازهای خونده و نخونده ام دائم میخوره تو سرم.

اه! لعنتی … خیلی درد داره!

اسلام فردی – اسلام اجتماعی

چرا همه چی رو پای دین میذاریم؟ یا بهتره بگم چرا وقتی یکی که تو ذهن عموم به عنوان آدم دین دار به حساب میاد یه شاشتباهی میکنه همه کاسه کوزه ها سر دینش شکسته میشه؟ چرا رفتار آدمای معتقد این همه تو اعتقاد داشتن یا نداشتن بقیه تأثیر داره؟

اصلا دین دار کیه؟ اسلام واقعی کو؟ فقط نماز و روزه و قرآن و حج و زکات هست که واجبه؟ پس غیبت و دروغ و تهمت و احسان به دیگران و بقیه فضائل اخلاقی چی میشن؟ دین دارِ بد اخلاق هم داریم؟ دین دارِ فحاش چی؟ دین دارِ خشن و پرخاشگر؟

وقتی یکی میخواد ادای دین داری رو در بیاره، وقتی اسلام فردیش (نماز و روزه و …) زبان زد خاص و عام میشه، وظیفه داره بقیه امور دین داری رو هم تمام و کمال انجام بده. یا حداقل – اگه نمیتونه دین کامل داشته باشه – بقیه رو توجیه کنه که نماز و روزه رو نه برای خدا بلکه باری زجر دادن خودش انجام میده، این جوری اطرافیانش رو از دین نیمه کاملش زده نمیکنه.

پ.ن. این پست حاصل پست قبل ه ؛ دین زدگی.

رمضان ماه میهمانی خدا

همیشه در روزهایی که برای مردم مبارک اند بیشتر در مورد شرعیات و دین مورد توجه قرار میگیرد. افرادی که خالصانه به خدای یگانه شان پناه میبرند و یا حتی افرادی که هیچ اعتقادی ندارند ولی حرمت این روزها را نگه میدارند. گاهی هم سوالات و چراهایی هستند و بحث هایی که به نظر من از مبارکی این روزها ارزشمند ترند.

اصلا کلا خیلی رفتم تو فاز ثقیل حرف زدن. بذار کمی راحت باشم ؛ مدتی بود که همش این فکر (شاید هم سوال) توی ذهنم وول میخورد که چرا موقع اذان تمام شبکات صدا و سیما فقط اذان پخش میکنن. مگه غیر از اینه که اقلیت مذهبی خیلی زیادی توی ایران داریم و به غیر از محدود اقلیت ها بقیه شون رسمی با حقوق شهروندی به حساب میان؟ مگه اونا نیاز دارند در زمان اذان از هر طرف فقط صدای اذان ما مسلمونا رو بشنوند؟ چرا هیچ وقت هیچ مراسم مذهبی ای از هیچ اقلیت دیگه ای تو تلویزیون نشون داده نمیشه.

بحث شد. مثل همیشه این آبجی های متعصب ما هم یه طرفه به قاضی رفتند و قضیه جمهوری “اسلامی” رو پیش کشیدن. یکی گفت «الانش با اینکه اذون میگن مردم ما این همه از دین دور شدن ، چه برسه به اینکه نخوان اذون بگن» اون یکی هم گفت «کدوم کشور غیر مسلمونی میاد تو تلویزیونش اذون پخش کنه که انتظار داری ما از بقیه دین ها بگیم؟» یا مثلا وقتی گفتم حالا چرا هر ۶ شبکه باید همزمان اذان پخش کنن و چرا یکی از شبکه ها به خاطر غیر مسلمونا نمیاد چیز دیگه ای پخش کنه، جواب داد «که از فردا بگن فلان شبکه ای چه کیف میده اصلا اذون پخش نمیکنه.» و الخ

ولی این حرفا تو گوش من برو نیست. یعنی اصلا به نظرم منطقی نیست. مگه به اذون گفتنه که هی بخوایم مسلمونی یکی رو بهش یادآوری کنیم. اتفاقا به نظرم جدیدا همین حرکت های افراطی بیشتر نتیجه عکس داره. باعث دین گریزی مردم میشه. نمیدونم.

آیا واقعا لازمه این همه “اسلامی” بودن مملکت رو تو بوغ کنیم؟ آیا لازمه الکی اسلام زوری تو پاچه مردم کنیم؟

سوال زدگی

واقعا نمیدونم چرا با اونا بحث میکنم. مدتهاست اعتقادات و تفکراتم (سیاسی، اجتماعی و مذهبی) با اونا تفاوت فاحشی کرده. نمیگم من منطقی ترم و اونا بی منطق، که حتی شاید من بی منطق تر باشم ولی جدیدا به شدت دچار سوال زدگی شدم. واسم همه چیز سوال برانگیز شده و برام خیلی سخته که به سوالام درست جواب داده نمیشه. خیلی وقته خیلی چیزا رو راحت قبول نمیکنم. خیلی وقته به سختی حتی به چشمام هم اعتماد میکنم.

پ.ن. خیلی بده تو خونه ای زندگی کنی که گاهی حس کنی هیچ حرف و فکر و عقیده ایت مورد تایید بقیه نیست.

توجه : معنی زدگی ِ سوال زدگی با زدگي ِ دين زدگي کلی فرق داره.  اين يعني دوچار سوال های بیش از حد شدن و اون یعنی از دین خسته شدن.

و تو چه داني از دست رفتن تنها همدمت يعني چي؟
به راستي كه از دست دادن وبلاگ مشابه شكست عشقي ميباشد.