خوب که فکر میکنم میبینم این استادمون شیرزنی‌ه واسه خودش‌آ! یه تنه حریف همه هست. فقط کاش زبونش این قدر تلخ نبود، کمتر به آدم تیکه مینداخت و سرزنش میکرد. اینکه سر کلاساش نمیشه از «هنر» لذت برد یا اینکه همیشه استرس کارهای نیمه‌تموم کلاسش رو داریم روی اعصابه ولی خب همینکه همه دانشجوها ازش حساب میبرن و مجبورن هر طور شده یاد بگیرن و درست کار کنن رو میشه از خصوصیات خوبش محسوب کرد. خلاصه استادی داریم در عین محبوبیت یه کابوس شده واسه ما!

پ.ن. عصری داشتم فکر میکردم اگه منم روزی استاد بشم احتمال اینکه شبیه استاد فنایی بشم خیلی زیاده :دی بسکه موقع کار سختگیر و جدی‌ام و البته قسمت تیکه و متلک هم …. بسیار تلخ زبان!

ارسال نظر سریع

واسم مهم شده دوستام با کیا میگردن یا مثلا آدمای اطرافم چه قدر معرفت دارن. کافیه از یکی خوشم نیاد و ببینم دوستم بهش نزدیک شده، اون وقته که هر دوشون رو کنار میذارم. بعد هیچ دلیل محکمی هم ندارم واسه اینکه توضیح بدم چرا مثلا از فلانی بدم میاد یا اینکه چرا حس بدی دارم دوستم با طرف دوست بشه!

حتما نباید کسی پدرت را کشته باشد تا تو از او بیزار باشی. آدم هایی یافت می شوند که راه رفتنشان، گفتنشان، نگاهشان و حتی لبخندشان در تو بیزاری می رویاند!

جای خالی سلوچ
محمود دولت آبادی

یه چی دیگه هم که بود راجع به ناز کردن و منت کشیدن و ایناست …. بدم میاد از خودم که این همه زود کوتاه میام و ناراحتیام یادم میره. حس خوبی هم ندارم از اینکه هیشکی نیست که ذره ای ناز کردنم و حتی ناراحت شدنم واسش مهم باشه. همیشه هم این منم که اول دلم تنگ میشه، اول معذرت میخوام، اول منت میکشم و کلا اول خل میشم.

گمونم بیشتر تاثیر تنهاییه!

ارسال نظر سریع

آنکس که نداند و نداند که نداند ، در جهل مرکب ابدالدهر بماند

آنکس که بداند و نداند که بداند، بیدارش نمایید که تا خفته نماند

آنکس که بداند و بداند که بداند، اسب شرف از گنبد گردون بجهاند

پ.ن. کسایی که گله دارن چرا پشتشون نیستی و خودشون هیچ وقت پشتت نیستن! #خانواده

ارسال نظر سریع

Display or change file attributes. Find Filenames.

Syntax

ATTRIB [ + attribute | - attribute ] [pathname] [/S [/D]]

Key

+ : Turn an attribute ON
- : Clear an attribute OFF

pathname :

Drive and/or filename e.g. C:\*.txt
/S : Search the pathname including all subfolders.
/D : Process folders as well

attributes:

R Read-only (1)
H Hidden (2)
A Archive (32)
S System (4)

extended attributes:

E Encrypted
C Compressed (128:read-only)
I Not content-indexed
L Symbolic link/Junction (64:read-only)
N Normal (0: cannot be used for file selection)
O Offline
P Sparse file
T Temporary

پ.ن. اینم چون هر بار که فلشم ویروس هیدن میگیره، دستورات دقیقشو یادم میره :دی

ارسال نظر سریع

حیف که هرچی بزرگتر شدیم بیشتر غرورِ کاذبِ توانستن بهمون دست داد و سعی کردیم به همه بفهمونیم میتونیم. یادمون رفت که گفتن «نه، نمیتونم» خودش یه توانایی حساب میشه. بخصوص وقتایی که واقعــــا نمیتونی و نمیتونی وقت بذاری واسه کارِ بقیه.

کاش توانا بودم، تو این ناتوانیِ خودخواسته.

ارسال نظر سریع

واسم ارزش دارن اون آدمایی که … اون آدمایی که هنوزم اسم «خلیج فارس»، کم شدن سهم ایران از آب خزر، خشک شدن دریاچه ارومیه، ایرانی بودن خیام و … واسشون مهم‌ه!
آخه منو یاد قدیمای خودم میندازن.
نه اینکه به کل حس ناسیونالیستم رو از دست داده باشم، نه! ولی فعلا ایران واسم جاییه مثل بقیه دنیا! جایی که توش زندگی میکنم و ترجیح میدم بهتر از این باشه. نه بیشتر!

بله! من خیلی عوض شدم، نسبت به ۷-۸ سال پیش خودم خیلی خیلی تغییر کردم و نصف بیشترشو مدیون انتخابات ۸۸ هستم. نه نه! شایدم مدیون دانشگاه صنعتی‌ام. مهم نیست! مهم اینه که از یادآوری تفکرات سابقم هیچ وقت حس بدی نداشتم. اون وقت به عقایدم ایمان داشتم و الان هم به عقاید جدیدم….

واسه منیره‌ی الان (تا جایی که ژنتیک و تعلیمات اجتماعی‌م دخالت نکنه) انسان‌ها بدون در نظر گرفتن ملیت و عقایدشون ارزشمندن. و به نظرم اگه این تفکر سلطه طلبی و کشورگشایی و ناسیونالیستی و مرزبندی‌های مختلف و نژاد پرستی و کلا این تفکرات مزخرف رو هیچ احدی نداشت (بخصوص اونایی که یعنی گردنشون از ماها کلفت تره) الان دنیا گلستون بود. کشوری به اسم جهان داشتیم که همه انسانها صرف انسان بودنشون ارزشمند بودن.

بله! واسم ارزش دارن همه‌ی آدما!

ارسال نظر سریع

ارسال نظر سریع

از اخبار دانشکده :

۱. امروز وقتی یکی از صفری‌های شهرسازی باهام تماس گرفت که یه سوال پاورپوینتی ازم بپرسه. هنوز درگیر خواب سنگین بعدازنهار و کابوس‌هاش بودم که به حرف صبحم (و البته همیشگی‌م) فکر کردم. اینکه به آقای مجلل (مشاور مدرسه نمونه) گفتم تو زمینه طراحی و نقاشی از همکلاسیام خیلی عقب‌م و این واسم آزاردهنده ست. توی ذهنم دنبال انگیزه و اعتماد به نفس میگشتم که برگشتم به همین پاورپوینت و کلیپ و عکس و روابط اجتماعی و کلی چیزای جور واجوری که همکلاسیام از من عقبن و من خیلی از اونا جلو. حالا کمی اراده‌م واسه نقاشی و طراحی کردن بیشتر شده. چون ترجیح میدم همه جانبه پیشرفت کنم نه اینکه مثل عباس فقط و فقط یک بعد طراحی و نقاشی قوی‌ای داشته باشم.

توضیح اینکه : همین امروز رفتم یه سری عکس از مدرسه معرفت گرفتم (اولین بار بود که وارد دبیرستان پسرانه میشدم اونم زنگ تفریح :دی) که واسه روز معلم کلیپ بسازم. اشکالات ریاضی سهیلا رو هم رفع کردم و تو ساختن پاورپوینت مهری هم اساسی دارم مایه میذارم.

۲. دیروز یکی از خدای سال‌بالایی‌های دانشکده یه عکس از مراسم حوض (مهر ۹۰) رو گذاشت و نوشت :

امروز مطلب ناخوشایندی را یکی از دوستان دانشکده مطرح کرد که بعضی از دوستان . سرکار خانم منتظری را بابت اپلود عکس های حوض مورد بازخواست قرار دادند که نمایش این عکس ها دلیل حراستی شدن برخی از بچه ها بوده به سه صورت به این دوستان جواب من را برسانید
۱: این قدر بچه و خنگ نباشید که فکر کنید اگر این عکس ها نبود تغییری در دروغها و برخورد های اقایان ایجاد میشد
۲: اگر از بودن داخل عکس نگرانید حواستان را جمع کرده و داخل کادر حضور فعال نمی داشتید
۳: مگه شما صاحب مراسمید که بابت عکسها نظر میدید که ببینند یا نبینند ما کار مخفی انجام ندادیم و همه میدانستیم کمی باید هزینه بدهیم
از همین جا به شخصه از سرکار خانم منتظری به خاطر عکس ها و اپلود انها تشکر میکنم و البته عذرخواهی که این مطلب رو دیر فهمیدم

این حرف منو برد به روزای پایانی سال ۹۰ ….

روزی که قرار بود جشن هفت‌سین برگزار بشه، صبح تو راه دانشکده بودم  که امیر (پسر همسایه :دی) زنگم زد که نمیدونم عکسای دیشب انجمن خیریه رو بردار از فیسبوک و نمیدونم داره دردسر میشه که من گفتم آخه چه ربطی به شما داره که موبایلم طبق روال همیشگی آنتنش پرید. درگیر تماس تلفنی مجدد بودیم هر دو که پیامکی دریافت کردم حاوی «از شما انتظار نداشتم» اینجا بود که اساسی خورد تو حالم. تو کوچه دانشکده اومده بود جلوگیری و بهش توضیح دادم که گوشیم خرابه و آنتن میپره. خلاصه سر اینکه من بهش گفته بودم عکسای انجمن خیریه قرار نیست دردسری واسه شما ایجاد کنه و ربطی به مراسم امروز نداره و اینا کمی حرفمون شد که باز اهمیت ندادیم.
به محض اینکه وارد حیاط دانشکده شدم حسام اومد جلو و گفت عکسای دیشبو بردار. منم که دیگه از حسام توقع نداشتم و به اون مربوط نمیدونستم یه اخمی کردم و با عصبانیت گفتم باشه و رفتم سایت که یعنی عکسا رو بردارم. هی یاد تیکه‌های این ۵-۶ ماه افتادم که سر عکس‌های حوض گاهگدار بچه‌های دانشکده مینداختن. حالا انگار بزرگترین معضل دانشکده چهار تا دونه عکسیه که تو اف.بی و وبلاگ گذاشته شده. حرفای همکلاسیای خودم هم گهگدار به عکسی گیر میدادن که چرا عکس چشم بسته منو گذاشتی و چرا فلان دو تا عکس رو با هم گذاشتی (قضیه شیررضا) و اینا هم مثل پتک کوبیده میشد تو سرم. این شد که تصمیم گرفتم تک تک آلبومایی که حس میکردم عکسی از بچه‌های دانشکده هست رو پاک کنم. از مراسم هفت سین پارسال گرفته تا مراسم حوض و ده رفتن خودامون و ژوزمان‌ها و گردش‌های عکاسی و غیره و غیره.
این وسط یه sms عصبانی هم به حسام زدم و حتی یه نفر دیگه هم اومد پیشم که چون من خیلی عصبانی بودم نپرسیدم چی کارم داره و همینجوری فقط بهش گفتم باشه عکسا رو پاک میکنم. سر اون sms که با حسام اساسی دعوام شد و هفت سین جفتمون هم زهر. یه داد و هوار اساسی هم با امیر داشتم که عصرش رفتم ازش معذرتخواهی و واسش توضیح دادم که تو این یه مدت خیلی از دست تیکه های بعضیا ناراحت شدم و به نظرم این حساسیت بیجای بچه‌ها نسبت به عکس کاملا بچگانه هست و …. (کلا همین حرفایی که هادی رضوی زد) الانم از رو عصبانیت سر اون خالی کردم.

خلاصه این بود قضیه عکس و آلبوم پاک کردن‌های فیسبوکم که باعث شد بزنم سایر عکسام از بچه‌های صنعتی اصفهان / مدید / سمپاد / دانشگاه شیراز / پیچک و سایر دوستانی که خاطرات مشترک زیادی داریم رو هم پاک کنم. و به خودم هم قول دادم که در سال جدید (یعنی ۹۱) عکس دسته جمعی و کلی از هیچ مراسم دانشکده‌ای نذارم. تا امروزم اغلب عکسایی که گذاشتم عکس خودم و دوستام و عکسایی بوده که مثلا یکی اصرار داشته حتما آپلود بشه.

دیشب بعد از اون پست یکی از صفری‌ها شهرسازی که حدودا بهمن‌ماه به خاطر یکی از عکسای مراسم حوض و اینکه چرا عکسش رو بدون اجازه‌ش گذاشتم (آخه من مگه مهرماه میشناختمت که اجازه بگیرم؟) دعوای شدیدی با هم داشتیم اومد ازم معذرت خواست و کمی حس سبکی کردم. همینکه فهمیدم چهار تا بزرگتر دانشکده هم موافقن که اون حرکتا کاملا بچگونه و احمقانه ست.

پ.ن. چه قدر حرف رو دلم جمع شده بود :دی

۳. هفته پیش جمعه عده‌ای از دوستان معماری و شهرسازی رفته بودن دره‌گاهان. تا اینجای قضیه مشکلی توش نیست. مشکل از اینجا شروع میشه که ظهر همون روز من به حسام زنگ زدم و ازش پرسیدم که کجایی، که گفت مهریز هست و با مامانش ایناست (ادامه‌ی صحبتا به شما مربوطی نیست :دی) خلاصه شب سعی میکردم حمیدرضا (دوست حسام که از قضا تو مورد ۱ و ۲ هم با نام صفری شهرسازی ازش نام بردم :دی) که از دست همکلاسیاش عصبانی بود -که چرا بیخبر اون رفتن و خیلی بیمعرفتن و اینا- رو آروم کنم و دائم بهش میگفتم بابا مهم خو نیست. (به نظر خودمم اونا همه با هم راحت بودن و خواستن جمع خصوصی باشه و هیچ اشکالی هم بهش وارد نیست) در اومد گفت از این بیشتر کفرم در میاد که چرا حسام بهم دروغ گفت. گفتم چه دروغی؟ و توضیح داد حسام هم با بچه‌ها بوده و این شد سرآغاز عصبانیت کنترل شدنی من!

اصلا واسم توجیح شدنی نبود دروغی که حسام بهم گفت. یعنی فکر میکرد من ناراحت میشم از اینکه رفته؟ یا این قدر اعتماد نداشت بهم که مثلا ازم بخواد به بقیه دوستاش نگم؟ یا همینکه مثلا همراهیاش بهش گفته باشن به کسی نگو هم حتی واسه دروغش توجیح خوبی نبود. واسم توجیح پذیر نبود چرا بعدش بهم sms نزد یا مثلا شب تو چت بهم نگفت. مگه نمیدونست بالاخره یه کسی پیدا میشه که بهم بگه که بهم دروغ گفته. بخصوص اینکه حسام خیلی خوب میدونست از دروغ بدم میاد و برخوردم در مقابل هر نوع دروغی چه طوریه.

خلاصه هفته تلخی بود. همون شنبه که زیر بارون دعوای بدی کردیم. بهش گفتم نمیخوام تا دو هفته باهام حرف بزنی (شب قبلشم که از فیسبوک ریموش کردم) ولی هنوز شب نشده بود که دلم تنگ شده بود و خودم باب صحبت رو باز کردم. یکشنبه رو سرد برخورد کردم ولی با این حال بهش پیشنهاد دادم که تو قاب ساختن بهش کمک کنم. دم آخری هم که زودتر رفت و نمیدونم چرا موقع خدافظی اصلا به روم نیوردم که خداحافظی‌شو شنیدم. شاید چون انتظار داشتم مثل همیشه صبر کنه که باهم بریم خونه. دوشنبه رو هم یادم نیست ولی سه شنبه رو خوب یادمه که به خاطر سهیلا رفتم کلاسشون و به خاطر متین موندگار شدم (قضیه قاب درست کردن واسه متین خودش اندازه کافی نمک داره که باعث شد دائم ما در حال خنده باشیم. این عکس گویای کل مطلبه :دی) ولی اخم حسام و اون محل ندادناش و ترشرویی‌هاش اعصابمو خورد کرده بود چند باری هم که پرسیدم بهم نگفت چشه. زیاد اصراری نکردم که بهم بگه (چون میخواستم خودمو سنگین نگه دارم) ولی خودم حس کردم شاید به خاطر یه ذره سرد شدنم یا حتی خنده‌هام باشه به خاطر همین عصر پیشش موندم که کمی آروم بشه ولی فرقی نکرد. با خودم گفتم شاید به خاطر همون اتفاقات دور و برش و آدمای اطرافش باشه. ولی خداییش شب که از روی عصبانیت بهم میگفت متین رو به فرزندی قبول کن و زیر پوستی گفت که به خاطر خنده‌هام با متین اینا عصبی شده، این حس حسادتش واسم خیلی شیرین بود :دی آخه حسادت نشون میده که آدما چه قدر واسه هم مهمن. حتی اونجایی که گفت برداشتش از حرکت من این بوده که میخواستم حرصشو در بیارم (در حالیکه حرفش اصلا درست نبود) هم واسم نمک داشت :دی طوری که قبول کردم دوباره پسرم باشه و واسش شرط گذاشتم. چهارشنبه هم که باز پیشنهاد کمک تو شیت بندی دادم و قبول نکرد و با سهیلا رفتم که حداقل به دخترم کمک کنم. شب هم که آقا به جای شب شعر رفته بود سالار (:دی) ظهر پنجشنبه باز سر چت نیمه کاره شب قبل و جواب ندادن به sms  و اینا دعوامون شد. که واسش توضیح دادم که اوقات تلخیم از روی حسادتم نیست و دوستی‌ش با بقیه آدما این قدر واسم مهم نیست که ارزش و اهمیتی که واسم قائل هست (نیست) واسم مهمه. خداییش کفرم در اومده بود حسامی که حتی پنجشنبه ها رو جور میکرد حتما همو ببینیم حالا این ۳-۴ روز اصلا همو ندیدن واسش مهم نیست.

این بود خلاصه‌ی دعواهای این یک هفته اخیر ما دوتا ولی خب از دیروز صبح (یعنی جمعه) و بعد از یک هفته، دچار تحول عظیم شدم و قرار شد جفتمون حداقل سعیمون رو بکنیم که مثل قبل باشیم. حیف که قضیه گیر دادن مامانش و دزدیده شدن موتورش حالش رو دوباره از نو بد کرد.

نتیجه اخلاقی :
۱. به من هیچ وقت دروغ نگین. بخصوص اگه قصد دارین با هم کمی صمیمی شیم.
۲. این قدر بچه نباشین و واسه گردشاتون فقط آدمای خوشتیپ یا پولدار رو انتخاب نکنین.
۳. این قدر احمق نباشین و قایمکی نخواین کاری رو بکنین که احتمال درز پیدا کردنش زیاده. حتی اگه از حرف و گف پشت سر میترسین، قایمکی انجام دادنش صد برابر گف و حرف پشت سر رو بیشتر میکنه.
۴. این قدر بیمعرفت نباشین وقتی حدس میزنین شاید دوستاتون از کاری ناراحت میشن اونو انجام ندین. مگر اینکه یه دلیل خیلی خیلی محکمتر واسه انجامش داشته باشین.

۴. پنجشنبه ها میریم عکاسی. تا الان بیشتر بافت قدیمی رو گشتیم. برنامه خاصی ندارم واسه هدایت گروه. سعی میکنم خودش پیش بره. حتی اگه عکس نگیرم حداقل همصحبتی با بچه ها (بخصوص وقتی نظر تخصصی در مورد بافت قدیمی میدن) واسم جذابه. کلا هم هدف اصلی‌ام از تشکیل گروه این بود که بچه‌ها بتونن حداقل عکس‌های معمولی خوبی بگیرن. قرار نیست که همه عکاس مسابقه‌ای و بین‌المللی بشن. حداقل از عکاسی و اینکه سوژه‌ها رو به خوبی تصویر میکنن لذت ببرن. پس هر کی بیاد (حتی به قصد عکاسی نیاد) قرار نیست بهش بد بگذره

ارسال نظر سریع

ولی این روزها به خاطر وجود دختر و پسری که هر روز بیشتر از قبل حس مادری نسبت بهشون دارم میفهمم کاش اون عمل ضبط کردن رو انجام میدادم. تازه الان دختر پسرم فقط ۶-۷ سال از من کوچیکترن و اختلاف نسلی زیادی نداریم. با اینحال سر خیلی از اتفاقات حس میکنم تو تکرار اشتباهات خیلی شبیه مامانم شدم و این رو خیلی بد میدونم.

همینکه موقعی که میخوام نصیحت کنم بی وقفه حرف میزنم و بعد از یه نیم ساعت سکوت باز از نو شروع میکنم به نصیحت کردن در حالیکه این طوری کم کم طرف از نصیحت خسته میشه و نصیحتا مفید واقع نمیشه و بیشتر حس خورد شدن باقی میمونه.همینکه واسم مهمه که خیلی بیشتر از زمانی که با دوستاشون وقت میگذرونن با من باشن و این درحالیه که طبیعی‌ش اینه که آدم با همسن‌هاش خیلی راحتتر از مامانش باشه.
همینکه با حساسیت های بیجام کم کم دارم کاری میکنم که صداقت و اعتمادشون نسبت بهم کم بشه و نتونن حرفاشون رو راحت بهم بزنن.

اره! اولین چیزی که بعد از مادر شدن باس بهش توجه کنم دوست شدن با بچه‌هامه و خب جلب اعتماد متقابل.

و یه عیب بزرگ دیگه هم که در مورد بچه‌هام دارم اینه که دلم میخواد اونا هم مثل من کاراشون رو به صورت کامل و بی‌نقض انجام بدم*. تا اینجای کار عیب نیست. عیبش اینجاست که اگه حس کنم اونا نمیتونن انجام بدم خودم واسشون انجام میدم. شاید اگر بهم نزدیکتر بودن به جای انجام دادن، یادشون میدادم ولی خب … فعلا فقط دارم واسشون ماهی میگیرم.

پ.ن. الان اگه مامان یا بابام اینجا باشن میگن تو کی کاری رو تا آخر انجام دادی که حالا کامل و بی‌نقص بخواد باشه؟ بعد قضیه ترک تحصیل و شغل‌های نیمه‌کاره‌م رو پیش میکشن. ولی خب من منظورم کارهایی بود که با علاقه شروع کردم و یا به عبارتی هنرهایی که دائم خرج میدم.

اینم واسه ثبت اینکه یه سری اشتباهاتم رو باز تکرار نکنم جدی مادر بودن چه سخته. باس بشینم ایده‌آل‌هام رو راجع به مادرِ خوب بودن بنویسم.

ارسال نظر سریع

شهریور ماه که انزلی بودیم، حدیثه جون واسم کتاب زنان کوچک رو هدیه داد. نمیدونم مشغله ذهنی بود، کاری بود، چی بود که همت نکردم بخونمش … ولی این روزها …. حالا که از آدمهای این دنیا بریدم باز به کتاب پناه اوردم (چون هرچیز دیگه ای -بخصوص چیزایی که مربوط به کامپیوتر میشه- منو به دنیای مجازی و دنیای حقیقی آدما میکشونه و هرروز بدتر دلگیر میشم) مثل خارجکی‌ها تو کوچه خیابون با کتاب راه میرم و سر کلاس درس عمومی به جای حرفای چرند استاد کتابمو میخونم. این روزها حس بهتری دارم

نتیجه اخلاقی : وقتی دلگیری و تنها، کتاب بخوان.

پ.ن. اسمی که دوبلورهای ایرانی ترجمه کردن ولی جو (جوزفین) نبود
پ.ن.۲. یکی منو ببره نمایشگاه کتاب!

ارسال نظر سریع