Soms komen de beren-trekken nog eens boven

Het jongste vreemde plan was dat om op vier dagen van Diepenbeek naar Oostende te fietsen. Een belachelijk idee, want de wind waait in België altijd uit het westen, waardoor elke tocht van oost naar west tot mislukken gedoemd is. Mijn nonkel Florent had groot gelijk toen hij voorspelde dat ze de provinciegrens niet zou halen. Ook Niels, die veel ervaring heeft met fietsen over de heuvels in Hasselt-centrum, zag meteen in dat dit een fabeltje zou blijven. Een leuke gedachte, maar niets meer.

Het was de bedoeling dat ik met haar mee zou fietsen, maar daar heb ik een stokje tussen kunnen steken door een onmogelijke eis te stellen: ze moest zelf eerst vijftig kilometer op één dag fietsen, duidelijk onhaalbaar voor haar frêle lichaam. Frank heeft toen ook meegespeeld, door geen vier dagen na elkaar droog weer te voorspellen.

Enfin, het plan leek van de baan. Tot een paar weken geleden. Toen kwam ik nog eens thuis langs, en trof haar daar aan met een jongen die schijnbaar graag doktertje wilt spelen. Ze waren druk bezig met de voorbereidingen van deze heilloze onderneming. Die eerste dag zouden ze in Leuven moeten geraken, om dan op kot te blijven slapen. Leuven heeft gelukkig goede treinverbindingen met Diepenbeek, dus moesten zelf geen voorbereidingen treffen voor haar onvermijdelijke repatriëring, als ze na één dag zou gemerkt hebben dat haar zitvlak toch wel erg bont en blauw was. Voor de vorm reserveerden ze telefonisch nog twee gastenkamers voor de dagen erna, maar die dingen zijn snel afgezegd, dus daar zou dan ook geen geld aan verloren zijn. Ik heb haar nog uitgewuifd, en dacht ondertussen aan een goede formulering om haar de volgende dag, na een “onverwachte” voortijdige thuiskomt, terug op te beuren. Dat jonge grut is immers emotioneel nogal onstabiel.

“Verbaasd” is niet het juiste woord om uit te drukken hoe ik de volgende dag het nieuws vernam dat ze niet in de trein richting Diepenbeek, maar op de fiets richting Erembodegem zat. Ze studeert immers geneeskunde, dus zal het wel niet onmogelijk geweest zijn om daar in het UZ van Leuven een portie EPO van een behoeftige patiënt achterover te slaan. Nog een morfinespuit, meteen recht in de pijnplek gespoten, en terug het zadel op. Een dag extra kon ze daar misschien wel mee kunnen halen ja, maar dan zou het grapje wel uit zijn.

Toen ze ook de derde dag nog bleek te fietsen, drong de waarheid tot mij door. Haar “onschuldige” fietsmaatje! Dat is een knutselaar, die zelf een oude fiets heeft opgelapt tot zijn huidig exemplaar. Voor zo iemand moet het een koud kunstje zijn om de Cancellara-truc toe te passen en een verborgen hulpmotor te monteren. Zo is het natuurlijk gemakkelijk om tot in Lovendegem te geraken.

Maar dat ze dan echt tot in Oostende geraakt is, dat geloof ik niet. Ik heb er immers zelf gefietst, en ik kan getuigen dat het er in elke richting vals plat is, dat je altijd tegenwind hebt, en dat de herkenningspunten eeuwig aan de horizon blijven staan zonder dichterbij te komen. Is het u al opgevallen dat fietsers aan de kust altijd op de zeedijk blijven, en nooit het binnenland intrekken?

Ze is inderdaad op de vijfde dag ‘s avonds terug thuis aangekomen, zogezegd met de trein vanuit Oostende, maar haar verhaal vertoont toch enkele serieuze gaten. Zo zijn er geen getuigen dat ze effectief in Oostende is geweest, alhoewel we er toch meerdere tantes hebben wonen, en niet meteen de meest schuchtere. Verder vertelt ze van een “berenhuisje” in Lovendegem, duidelijke tekenen van regressie, beelden uit haar jongste jaren toen ze nog bij de wilde beren in de Limburgse bossen woonde. Ook het verhaal van het vriendelijke jonge koppel in Erembodegem kan niet kloppen, want jonge koppels in de Vlaamse Ruit hebben allemaal stress van het werk, de verbouwing van het huis die niet loopt zoals ze moet lopen, en twijfels over hun relatie.

Tegenwoordig heeft ze nog andere verzinsels, onder andere dat ze stage loopt in een ziekenhuis in Mol. Ja, een ziekenhuis in de Kempen, ik weet ook niet hoe ze denkt dat we dat moeten geloven. Ik hoop maar dat ze op 28 augustus een beetje beleefd blijft op de gemeente, want ik weet niet of een huwelijk geldig wordt verklaard als één van de getuigen onzin begint uit te kramen?

Vrienden, collega’s,

Ik slaap slecht tegenwoordig. Ik slaap slecht als ik nadenk over de toekomst van ons land. Over de toekomst van dit eens zo gedreven, eens zo hardwerkend België.

Want hardwerkend, dat waren we. De arbeidslust van ons allen heeft ervoor gezorgd dat we vele kleine en grote bedrijven hebben opgericht, en heeft vele Belgen een voorspoedig leven gegeven. Werknemers in België hebben vele rechten gekregen: essentiële, maar tegenwoordig ook vaak minder essentiële. Spijtig genoeg beseft niet iedereen dat aan elk systeem grenzen zijn. Vooral de vakbonden denken dat voor iedereen de bomen tot in de hemel kunnen groeien.

Vakbonden kunnen nuttig zijn. Stel je voor dat je moest onderhandelen met al je werknemers rond één tafel. Ik zou ze bij de Ford in Genk zien lachen! In zo’n gevallen is het nuttig dat je enkele vertegenwoordigers hebt, medestanders met wie je samen kan nadenken over de toekomst van het bedrijf, en zien wie wat moet bijdragen om daar te geraken.

Maar zijn dat de vakbonden van vandaag de dag? Neen! Vandaag zien ze ons als vijand, niet meer mede- maar tegenstander.

De vakbonden zeggen dat wij meedogenloos zijn. Zij zeggen dat wij geen oog hebben voor de zwakkeren in onze samenleving. Zij zeggen dat wij enkel aan onszelf denken.
Wie heeft er mededogen? De vakbond die er alles aan doet om te verhinderen dat onze buitenlandse vrienden hier hun producten goedkoop kunnen aanbieden? Of is het de ondernemer die naar onderontwikkelde gebieden gaat, de mensen daar opleidt en eindelijk een fatsoenlijke toekomst geeft?En wie heeft de zwakste positie? Is het de ambtenaar die vastbenoemd de dagen tot het vervroegd pensioen aftelt? Of is het de zelfstandige die elke dag opnieuw gepest wordt met nieuwe regels en beperkingen?

Maar wie denkt hier enkel aan zichzelf? Is het de werkgever, die enkel dag opnieuw een risico neemt en tientallen, honderden mensen een baan biedt? Of is het de vakbondsafgevaardigde, die enkel aan de voordelen van zijn eigen achterban denkt?

Terwijl het internationaal wetenschappelijk bewezen is dat mensen in België niet lang genoeg werken, eisen zij nog meer vakantie op. Arbeidsduurvermindering. Brugpensioen. Loopbaanonderbreking. Tijdskrediet. Straks geven ze de vaders ook nog zwangerschapsverlof! Ze studeren tot ze 25 zijn, werken tot 55, en trekken een pensioen tot ze 90 zijn. Dat is dertig jaar werken en zestig jaar nietsdoen! Wie kan dit betalen?

Want dat wordt vaak vergeten. De rekening moet altijd kloppen. Als de staat meer moet uitdelen, dan moet ze meer inzamelen. En dat terwijl de taksen in België al zo hoog zijn! Nog meer belastingen betekent dat nog minder mensen risico zullen durven nemen, zeker in een land waar iedereen die meer verdient dan zijn buurman met een scheef oog bekeken wordt: daar is iets niet pluis, dat kan nooit eerlijk zijn verlopen.

Want dat is het beeld dat de vakbonden van ons hebben. De patroons die op de golfbanen en in de serviceclubs alles bedisselen met hun vrienden in de politiek. Hadden we er de tijd maar voor! Oh, ik zou blij zijn als ik nog eens op een golfbaan kon staan! Maar neen, ik moet dag en nacht werken om mijn bedrijf door deze moeilijke crisis te loodsen, om mijn mensen aan het werk te houden! De macht ligt niet bij ons, beste vrienden. De macht ligt bij het werkvolk, en het werkvolk wordt dom gehouden door de vakbond. Vroeger was het de pastoor, nu de délégué die bepaalt hoe er gestemd wordt.

Daarom is het nu tijd. Tijd dat wij terug onze plaats opeisen in de maatschappij. Dat er terug naar zinnige stemmen geluisterd wordt.
Daarom dat u, als u over een paar weken naar de stembus moet, voor de juiste partij moet stemmen.

Kies voor een partij die weet wat ons land nodig heeft om er weer bovenop te komen. Een partij die niet plat op de buik gaat liggen voor wie elke vernieuwing tegenhoudt door met acties te dreigen.

Maar meer dan zelf te kiezen, moet u anderen overtuigen om ook deze keuze te maken. Praat erover met uw vrienden en familie. Maar ook met uw werknemers. Vertel hen open en direct hoe de toekomst van ons land en onze bedrijven er uitziet als we niet ingrijpen. Als we niet allemaal kiezen voor een daadkrachtige hand, die het land kan leiden naar een toekomst waar ondernemingen terug de ruimte krijgen die ze verdienen.

Enkel die ruimte kan ervoor zorgen dat wij weer zuurstof krijgen en kunnen groeien. Enkel die ruimte zorgt ervoor dat ik met een geruster hart kan gaan slapen.

Dames en heren, van de 1860 leerlingen die dit jaar aan deze academie waren ingeschreven, volgen er slechts 319 een woordopleiding. Dat is niet veel, maar het kan nog beter. In een ideale wereld zou iedereen voor muziek of dans kiezen.

Dit klinkt vreemd voor iemand die zijn examen welsprekendheid aflegt, maar ik ben tot de overtuiging gekomen dat wat wij hier doen niet verder verspreid mag worden. In de geschiedenis zien we dat alle kwaad voortkomt uit het woord. Het is dus logisch dat het ronduit onverantwoord is hier mensen verder in te bekwamen, willen we het kwaad uit de wereld bannen.

Waarschijnlijk hebt u nu het idee dat ik een gedachtepolitie wil zijn. Een rechter die denkt het onderscheid te kunnen maken tussen goed en kwaad, tussen zin en onzin. Maar neen, dat is het niet. Ik geloof dat zin en onzin een plaats in de wereld hebben. In een discussie moet het voor de toeschouwers duidelijk zijn wie weet waarover hij spreekt, en wie raaskalt. De welsprekendheid heeft zich hier altijd als een onpartijdige scheidsrechter voorgedaan, door regels te verzamelen die een eerlijk debat mogelijk kunnen maken. Tegenwoordig is het evenwel juister haar te zien als een trainer voor de onzin-partij, die haar helpt de lege boodschap te verhullen met een mooie strik. Vorm wordt belangrijker dan inhoud, en laat het nu net vorm zijn waar de welsprekendheid in uitblinkt.

De ergste uitwassen zien we uiteraard in de reclamewereld. Marketeers doen niet anders dan ganse dagen vanuit hun designstoelen bedenken welke producten ze ons nu weer kunnen doen kopen. Het spreekt dan ook voor zich dat deze beroepsgroep moet worden uitgebannen, en haar beoefenaars op de brandstapel gezet. Ze zijn het toch gewend in hete lucht te handelen.

Daarna komen we aan de politici. Niet elke individuele politicus is slecht an sich, Het is als ze in groep komen dat er problemen ontstaan. Om die reden stel ik voor een eenvoudige selectie te houden, gebaseerd op de verkiezingsuitslag. Een groot aantal stemmen duidt onmiskenbaar op een groot vermogen om te misleiden, dus is het maar logisch dat we van elke assemblee de populairste tachtig procent mee het vuur op jagen. De anderen kunnen in alle rust onder elkaar het land besturen, in de hoop dat ze de volgende keer niet te populistisch worden.

Een derde categorie bestaat uit de religieuze leiders. Verspreiders van giftige zoethouders die met de belofte van een hemels hiernamaals goedgelovigen verhinderen hun eigen leven uit te bouwen. De leeftijdspiramide zorgt ervoor dat de katholieke kerk in onze streken een zichzelf oplossend probleem is, maar we moeten waakzaam zijn voor de surrogaatproducten die haar plaats willen innemen. Iedereen die beweert op wondere wijze verlossing te kunnen brengen, moet het vuur aan de schenen worden gelegd!

Ik zou zo door kunnen gaan. TV-presentatoren. Autoverkopers. Schrijvers van zelfhulpboeken. Het zou een groot vreugdevuur der ijdelheden zijn mochten wij ze allen uit ons leven kunnen bannen. Maar wat als ooit de dag aanbreekt dat men op onze deur klopt? Wat zal ons verweer zijn? Ligt hier niet immers de bron van alle misleiding? Wordt het geen tijd om te erkennen dat de duistere kant van de welsprekendheid is bovengekomen, die in deze overgedemocratiseerde wereld niet de beste maar de luidste spreker laat winnen? Is het niet beter iedereen terug met gelijke wapens te laten strijden, in plaats van de elite een megafoon te geven, ongeacht hun boodschap?

We moeten handelen, nu het nog kan. Nu het volk nog niet tegen ons is. Het is tijd om afscheid te nemen van onze geliefde retorica. Dat zal uiteraard niet makkelijk zijn. Vijfentwintig eeuwen geschiedenis laat zich niet zomaar opbergen, in kisten steken, in kluizen opsluiten. Maar het alternatief is ondenkbaar. Als we ons nu niet tegen onze instincten beschermen, zal de collectieve oververhitting van de wereld ook ons in haar val meesleuren.

Onze enige hoop moet er in bestaan dat ooit, als de wereldbrand terug gedoofd is, er een jong iemand zal zijn die de kluizen openbreekt, de kisten uitlaadt en terug licht laat schijnen op wat verborgen was. Terug begint te lezen. En terug begint te spreken. Want ze verdient een tweede kans.

Gezien naar aanleiding van een aflevering van het geschiedenisprogramma Andere Tijden, over de pogingen om iets te doen aan de files in Nederland. Vroeger was alles beter, ook de ongevallen.

En wat is het doel van deze applicatie? Kunnen we het partijprogramma oproepen voor op cafédiscussies? Kunnen we de gegevens van iemand die interesse heeft noteren, zodat die persoon later gecontacteerd wordt met meer informatie? Kunnen we de uitslag voorspellen door de kracht van het groepsdenken? Neen, veel beter nog! We kunnen volgen waar er al affiches geplakt zijn, en waar we nog moeten (over)plakken! Want één van de weinige zekere winnaars bij elke verkiezing zijn toch wel de drukkers: elke partij heeft schrik om het landschap niet te verstoren, en zet er nog een bordje bij.

Alle partijen en alle kandidaten volgen dit zelfde paadje, maar van Parys had ik net iets meer verwacht. Hij was algemeen directeur en is nu voorzitter van Flanders DC, een organisatie die van Vlaanderen een “District of Creativity” wilt maken. Opgericht door de Vlaamse Regering toen hij woordvoerder was van Patricia Ceysens, want liberalen zijn niet voor subsidies, tenzij voor hun eigen VZW’s. Dit moet zowel de creatiefste man van Vlaanderen zijn, die in zijn wekelijkse column in De Standaard zijn liberale standpunten vermengt met wat we de weken daarvoor via Twitter hebben horen rondgaan. Als je Seth Godin naar Antwerpen gehaald hebt, dan verwacht ik echter dat je the funnel gaat flippen, dat je de reeds overtuigden materiaal in handen geeft om anderen te overtuigen. Niet enkel online, maar zeker ook in het echte leven.

Want dat iets wat vele (wannabee) marketing-goeroes wel eens vergeten: veel mensen zijn vandaag de dag niet actief bezig met (politiek op) het 2.0 web, en in België brengen bijna negen van de tien stemgerechtigden een geldige stem uit. In andere landen blijven de ongeïnteresseerden gemakkelijker thuis, bij ons is het nog een verplichting/traditie om te gaan. Veel politieke discussies worden hier gevoerd rond de eettafel, en dan zou het gemakkelijk zijn als je drie redenen kan geven waarom je voor partij A en niet voor partij B stemt. En dat mis ik hier.

Als je geluk hebt vertellen partijen ons wat zij willen realiseren, maar ze vertellen niet waarom zij dat zoveel beter zouden kunnen doen dan de anderen. Hoe moeilijk kan het zijn om een tekstje te schrijven: “Als je iemand tegenkomt die nog niet weet voor wie te stemmen, vraag dan of hij voor A, B en C is. Als het antwoord positief is, zeg dan dat jij dit ook denkt, en dat een keuze voor ons de meest logische is.” En verder “Als je iemand tegenkomt die voor X wilt stemmen, vraag dan of zij ook voor standpunten D, E en F van die partij is. Als het antwoord negatief is, leg dan uit dat wij misschien een betere keuze zijn.” Maar ook: “Als je het niet meteen eens bent met ons, of je hoort tijdens een discussie een tegenwerping waar je geen antwoord op hebt, laat het ons dan weten. Zo kunnen we ons standpunt nog beter brengen, want we geloven er echt in.”

Ik heb geen grondige analyse van de partijsites gemaakt, maar ik kreeg overal de indruk dat men het gewend is om te denken in leden en niet-leden, en stemmers en niet-stemmers. Leden zijn mensen die voor ons borden gaan plaatsen en folders uitdelen. Niet-leden zijn mensen die we moeten overtuigen om op ons te stemmen. Maar wat met de groep mensen die zich (nog) niet een langere termijn willen binden aan een partij, maar wel voor deze verkiezing (bijna) overtuigd zijn, en anderen in hun buurt kunnen overtuigen? Bij welke partij kan je je aanmelden als je het nog maar 50% met hun eens bent, zodat de anderen je tot 150% kunnen brengen? Welke partij laat je toe je vooruitgang in het overtuigen van anderen registreren, zodat je ziet dat je gisteren al tien mensen hebt aangesproken over hun keuze, en je aangemoedigd wordt om er vandaag vijftien te spreken? Welke partij heeft de laagste instapdrempel?

Een campagne 2.0 zou ik het vandaag nog niet durven noemen. Misschien omdat iedereen door de snelheid verrast werd. Maar kunnen we het de volgende keer beter?

Het ding werkt nog, en er is niemand gewond geraakt, dus niets om wakker van te liggen (al heb ik de eerste nachten die val nog een aantal keren gezien). Een beetje plakband over het bovenste stuk zodat er geen glas in mijn oren blijft hangen als ik bel, en een hoesje om het geheel samen te houden.

Gisteren overkwam me hetzelfde met mijn laptop: uit een open rugzak de grond op. Alles werkt nog, maar het zou wel kunnen dat er nog gewonden gaan vallen: ik heb er een scherp uitstekend hoekje bijgekregen.

Ik heb al ooit mini-schroevendraaiertjes gekocht om er harde schijven uit te halen, maar het zal de eerste keer zijn dat ik elektronica met een vijl te lijf moet gaan. Maar the first cut is the deepest, vanaf nu kan het alleen maar beter gaan!

In Hasselt hangt er blijkbaar een briefje dat aanmoedigt om energie te sparen en de trap te nemen, maar in Stockholm hebben ze voor een wedstrijd van Volkswagen een hele leuke manier gebruikt:

De pers verwacht, na een nacht doorwerken op Red Bull, een snel resultaat. De BBC citeert enkele specialisten die vermoeden dat het enkele dagen, misschien zelf tien, kan duren eer er een akkoord is. Een cruciale datum is 25 mei, wanneer het parlement de eerste keer samenkomt en de koningin in Her Majesty’s Most Gracious Speech de regeerverklaring voorleest. Maar wat als er geen regering is? Ze kan toch moeilijk sprookjes gaan voorlezen? The horror!

Misschien moeten wij ze gaan duidelijk maken dat er voorlopig niets is om zich zorgen over te maken? De snelste regeringsvorming van de laatste vijfendertig jaar in België was Verhofstadt II, en die had nog 24 dagen nodig. De uitschieter was natuurlijk Leterme I Verhofstadt III, maar daarvoor zijn we nog een aantal keren meer dan honderd dagen bezig geweest. Ze hebben dus nog wel even tijd eer ze in de problemen komen.

Voor iemand denkt dat dit uniek is voor België: ik heb meteen ook eens de Nederlandse regeringsformaties vanaf 1970 bekeken, en daar duurt het gemiddeld 100 dagen eer men een regering heeft, tegen 80 bij ons. Het zijn dus toch niet altijd de Walen! De Duitsers zijn (uiteraard) een stuk efficiënter, bij hen duurt het gemiddeld 36 dagen – dikwijls beginnen ze gewoon een maand na de verkiezingen. Pünktlichkeit.

Alle gegevens staan in een Google spreadsheet, voor wie graag mee wilt rekenen.

Het zijn voornamelijk eerstejaarsvakken, omdat men geen voorkennis kan verwachten. Ik had graag eens bij de rechtenstudenten gekeken, maar die waren zo nieuw dat ze nog niet op de lijst stonden. Economie heb ik in het middelbaar al achter mij gelaten, net zoals vakken met labo’s: in de realiteit lukken die proefjes toch nooit, en moet je je resultaten verzinnen. Veel bleef er dan niet over, maar toch nog genoeg: bij de biologen hebben ze het duo Genetica en Evolutie en fylogenie. Genetica zag er teveel uit als een herhaling, maar die Evolutie en fylogedinges leek wel een perfecte match: een beetje vertellen over de evolutieleer, het was Darwinjaar, en Beagle is leuke tv. Hou maar een bankje warm, ik kom er aan!

De eerste les was vorige week (gelukkig, want ik heb ze pas drie weken geleden gevonden op het lessenrooster), en die was meteen hoe het moest zijn. Twee uur over het ontstaan van de evolutietheorie, boeiend verteld, en voldoende nieuwe informatie. Daarna een stukje dat wat technischer werd, ik moet een klein beetje genetica (her)bekijken, maar nog allemaal te doen. Verderop in de cursus ziet het er ook mooi uit: moleculaire evoluties, systematiek, de “Tree of Life”… Goed gekozen dus!

Een probleem bij de meeste biologie-vakken zijn de practica: ik heb geen zin om beesten te gaan bepotelen, dood of levend. Zoals mijn zus ooit te horen kreeg voor een practicum Geneeskunde: “Gelieve nog even te wachten, de cavia is nog niet dood!” Dat zal hier niet het geval zijn! Er zijn een aantal practica, maar dat zijn voor het merendeel computer-simulaties.

Voor het merendeel. Ik citeer even uit de beschrijving van het eerste practicum van morgen:

Duid één persoon van je groep aan die als predator gaat optreden, m.a.w. die de pissebedden gaat vangen. De andere leden van de groep houden tijdens het experiment in het oog of er geen pissebedden ontsnappen en tellen het aantal gevangen dieren.

Jazeker, we gaan op pissebeddenjacht. We krijgen er 50 in een doosje, laten ze los in een arenda, vangen de helft, en zien dan of die groep te onderscheiden is van de andere groep. Daarvoor meten we de lengte, het aantal dorsale platen, en de snelheid van de dieren. Op een racebaan.

Dan toch liever een dode cavia.

Maar ook een land dat niet graag winnaars ziet. Want ik snap niet helemaal wat het probleem is met het vertrek van Dick Advocaat. Goed, hij zou kiezen voor het geld dat de Russen hem geven. Maar hoe is dit nadelig voor ons? Zijn jaarsalaris hier was 600.000 euro. Na een half jaar zegt hij zijn contract op, en krijgt dus maar 300.000 euro. Maar omdat het een voortijdige opzegging is, moet hij een schadevergoeding van 1.000.000 euro betalen. Netto is dit dan een winst van 700.000 euro voor de Belgische voetbalbond. Ik heb al slechtere investeringen gezien.

Zou daar een bedrijfsmodel op te maken zijn? Mensen aannemen met dure verbrekingsvergoedingen, en ze dan buitenpesten?

Maar de Belgische voetbalfan laat niet met zich spotten! Hij weet waar hij Dick kan raken: op zijn Wikipedia-pagina!

Het nieuws breekt door op 15 april om 15:22: Op 15 april 2010 maakte hij bekend per direct te stoppen met zijn werkzaamheden voor België. Een kwartier later passeert de eerste vandaal: Dikste eikel ooit , hij is een Dick. Spijtig genoeg overleeft deze mooie woordspeling maar twee minuutjes.

Het creatieve werk vinden we in het lijstje bijnamen. Naast de “officiële” lijst De kleine generaal, Advocaat van de Duivels en Tricky Dick vinden we daar ook tijdelijk De vuilen hollander (één minuut), De kleine rotschoft (één minuut), Geldwolf (25 minuten), Leugenaar en bedrieger van het Belgische Volk (één minuut), De Grote Deserteur (twee minuten) en de verrader (één minuut).

In de hoofdtekst zelf moet men iets meer literaire inspanningen doen. De arme kleine duiveltjes toch, die met een beetje steun zoveel zouden kunnen bereiken!

Hiermee laat hij het financiële boven de sportieve uitdaging primeren, aangezien hij het jonge Belgische voetbalelftal heel wat had kunnen bijbrengen.

Hij staat nu bekend als een arrogante egoïst in België, iemand dat je totaal niet kan vertrouwen.

Ook is er bekend dat hij een kleine penis heeft en impotent is en dit compenseert door veel van baan te veranderen en het vertrouwen van mensen te schenden.

De laatste twee onnozelheden hebben er nog geen vijf minuten op gestaan, de eerste zin wordt na anderhalf uur ook weggehaald.

De volgende dag gaat het verder. Hij is een verrader! Of neen, een geldzak! Na alweer een minuutje is hij gewoon terug zichzelf.

De glijbaan der beledigingen wordt verder afgedaald:

Hij staat bekend als de immer onsympathieke hoerezoon die België in de steek liet!

Deze houdt het tien minuutjes uit, en nog even later komt er een oplossing: de pagina wordt semi-beveiligd. Anonieme bewerkingen zijn niet meer mogelijk.

Gelukkig zijn er nog een geregistreerde gebruikers die het opnemen voor de Belgische voetbaltrots. Gaetan quick laat ons meer weten over De kleine garnaal, Oplichter van de Duivels en Russische Kaasblok: Hij is een oplichter eerste klas met maar weinig verstand. Hij is eerder berucht dan beroemd, daar hij zich dan ook graag publiekelijk belachelijk maakt. Hij heeft zijn tekst wel niet volledig nagelezen, want in de volgende minuten zijn er nog twee correcties. Blij zakt hij achterover in zijn stoel: het is maar weer gezegd! En inderdaad, deze wijziging blijft er redelijk lang op staan, het duurt een viertal uur eer iemand het terugdraait.

Twee dagen later is het weer zover: Feanfan vervangt de hele tekst door het kernachtige dikke boerenlul dat je bent. Zoiets zie je echter meteen in de logboeken, en een minuutje later is het weer hersteld. Onze vriend is blijkbaar opgehitst: na een geschiedenis van normale bewerkingen, moet nu ook Jan Peter Balkenende er aan geloven. Nog geen volledige minuut overleeft zijn daad van politieke moed.

De Nederlandstalige pagina heeft de meeste bewerkingen gehad, maar ook in de andere talen laten de fans (?) van zich horen. Ik weet niet of Advocaat Frans spreekt, maar als je er niet te veel van verstaat klinkt het des te mooier. Op tien minuutjes tijd lezen we L’éternel infidèle a une fois de plus cédé à la tentation pécuniaire, cet enculé de kaaskop, C’est vraiment un trou du cul de première !!! Qu’il aille se faire foutre en Russie. Het laatste is meteen weg, daarna duurt het enkele uren eer iemand ludiek opmerkt dat het niet echt objectief geschreven is. Even een zij-opmerking: de auteur van de laatste belediging is misschien dezelfde persoon die wist dat Jezus in zijn tijd nog een aardig kaartje kon leggen.

De volgende dagen is het meer van hetzelfde: un connard de lâcheur (dank u Google!), FILS DE PUTE (roep zo niet!), le traitre. De eerste twee zijn binnen de minuut weer weg, het laatste blijft wat langer staan, misschien omdat er een referentie bij stond. ‘s Avonds is er toch iemand die deze bijdrage, vermoedelijk van een Belg, terugdraait.

Eens te meer moeten we merken dat de Duitstaligen zich geen echte Belgen voelen, ze houden zich aan de droge feiten.

Maar wacht, als we echt schade willen berokkenen, dan moeten we op de Engelstalige pagina zijn! Het Engels is wel een moeilijke taal, maar we redden ons wel. The Big Deserter! he said that he s gonna stay coach! Helaas (pindakaas?) zijn ook hier opkuisploegen aan het werk.

Wat leren we nu uit dit alles? Dat er mensen zijn met genoeg frustratie en genoeg tijd om anoniem wat vuil te gaan spuien. Maar ook dat het Wikipedia-systeem werkt: door het onkruid te wieden, blijft er een mooi resultaat over. Hetzelfde zie je op andere sites: YouTube probeert de beste commentaren naar boven te halen (en er zit rommel tussen – al lijkt het soms poëzie). De Standaard heeft haar forumregels ook al bijgestuurd. Met een beetje slim gefilter kunnen we er waarschijnlijk voor zorgen dat de occasionele bezoeker meer kans heeft geconfronteerd te worden met doordachte bijdragen dan met toogpraat. Zo blijft iedereen vrij om z’n mening te geven, maar worden anderen niet verplicht ernaar te luisteren. Het gaat nog goed komen met dat internet!