Monkie magazine

Μήπως είμαστε όλοι για τον πύργο;

2011-01-14T08:02:00.000-08:00

1. Όταν φύγαμε απ' το κέντρο εκπαίδευσης με προορισμό τον Πύργο, για να πάρουμε την ειδικότητα, ήταν αρχές καλοκαιριού. Είμασταν μεγάλη σειρά κι έτσι ξέραμε ότι θα βγαίνουμε συχνά. Κάποιοι, έφεραν και το αυτοκίνητό τους, αφού οι παραλίες της περιοχής έδιναν άλλο νόημα στην έξοδο. Παρ' όλ' αυτά, απ' την εβδομάδα προσαρμογής ακόμη, μάθαμε πολύ καλά ότι η έξοδος είναι για τον Πύργο. Ο Ανστης που εκτελούσε χρέη Λγου βγήκε έξω απ' το γραφείο του για την πρώτη, μαζική, αναφορά εξοδούχων και δεν άφησε περιθώρια παρανόησης: «Η έξοδος είναι για τον Πύργο» είπε «και δε θέλω να μάθω ότι φεύγετε μακριά και τριγυρίζετε στις παραλίες.» Έκλεισε με τις οδηγίες ευπρεπούς συμπεριφοράς, την ώρα της επιστροφής και την καθιερωμένη ευχή για «Καλή έξοδο». Πνίξαμε όλοι μαζί ένα «Φχστούμε» κι αφού χαζέψαμε την βαρετή κεντρική πλατεία φύγαμε όπως μπορούσαμε για τα κοντινά μπιτς-μπαρ.

Α. Έχω την εντύπωση ότι η πολιτική είναι, από την εμπρόσθια όψη, μια σειρά από προσχήματα, πρωτόκολλα και ευπρέπεια παρθεναγωγείου κι οι πολιτικοί είναι εκείνοι που πρέπει να τηρήσουν, να εφαρμόσουν και να ενδυθούν τα παραπάνω όποτε βρίσκονται σε θέση ευθύνης χωρίς καμία εμφανή εγγύηση ότι ξέρουν τι σκατά κάνουν. Όλ' αυτά είναι που αποτελούν μαζί τη ζώνη ασφαλείας η οποία εξασφαλίζει την ελαχιστοποίηση της ζημιάς μετά από κάθε σύγκρουση λόγω κακής οδήγησης. Δεν είναι απαραίτητα, μόνο αν το σύστημα δουλεύει ρολόι, κάτι που δε συμβαίνει ποτέ, οπότε πρέπει να τηρούνται ώστε το σύστημα να λειτουργεί με τις μίνιμουμ προδιαγραφές για να επιβιώσει. Όταν πάψουν να τηρούνται, σημαίνει ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει απ' τον έλεγχο και το σύστημα πηγαίνει για φούντο. Όσο ο Ανστης επέμενε να μας υπενθυμίζει όσα ήδη ξέραμε και δε μας ευχόταν «Καλά μπάνια και καλά κοκτέιλ», είμασταν ήσυχοι ότι, ακόμη κι αν εμείς χοροπηδάμε, το όχημα συνεχίζει να κινείται στις ράγες.

2. Από εκείνη, την πρώτη φορά, ακούσαμε πολλές φορές ακόμη τη φράση «...για τον Πύργο». Είτε απ' τα χείλη του Ανστη, λίγο πριν την έξοδο, είτε απ' τα χείλη των παλιότερων που είχαν αντικαταστήσει μ' αυτήν τη φράση «...για τον πούτσο». Το φαγητό ήταν για τον πύργο, τα όπλα για τον πύργο, η πλατεία και τα καφέ της για τον πύργο, οι γκόμενες για τον πύργο, ο δοίκας για τον πύργο, οι τουαλέτες για τον πύργο, οι αρβύλες για τον πύργο, οι ντόπιοι για τον πύργο, τα στρώματα για τον πύργο, οι αναφορές για τον πύργο, ο εστιάτορας για τον πύργο, οι υπηρεσίες για τον πύργο, οι παλιοί για τον πύργο, οι νέοι για τον πύργο, η σχολή για τον πύργο. Όλα εκτός από την έξοδο που ήταν «...για τις παραλίες». Κάποια στιγμή μάλιστα, η γνωστή φράση βγήκε απ' τα επίσημα χείλη ελαφρώς διασκευασμένη: «Η έξοδος είναι για ΤΗΝ ΠΟΛΗ του Πύργου».

Β. Οι πολιτικές και τα προσχήματα πίσω απ' τα οποία σκαρώνονται κι εφαρμόζονται και τα οποία αυτές καλούνται να τηρούν στην «εργοστασιακή» τους κατάσταση, δεν αφορούν μονό τους πολιτικούς που έρχονται και παρέρχονται από θέσεις, αξιώματα και έδρες. Αφορούν σίγουρα κι εμάς και σε μας απευθύνονται, ακόμη κι αν έχουμε αντιληφθεί «τι παίζει», ξέρουμε καλά ότι «μας κοροϊδεύουν» και ότι «στα λόγια» όλοι είναι καλοί ενώ «από πίσω» φροντίζουν για τα «δικά τους παιδιά», ενώ εμείς πηγαίνουμε «με το σταυρό στο χέρι» και γι' αυτό δεν «προκόβουμε», όσο οι «άλλοι» καβατζώνονται και λύνουν «το πρόβλημα της ζωής τους». Ακριβώς επειδή ξέρουμε πλέον «τι παίζει» η θυματοποίησή μας είναι μια πιο πολύπλοκη υπόθεση κι η συμπύκνωση των δικών μας πολιτικών ευθυνών σε στομφώδεις φράσεις και στείρες αντιδράσεις δε μαρτυρά καμία τάση προς βελτίωση απ' τη στιγμή που τα κλεμμένα θα έρθουν πίσω στη θέση τους (ναι, πώς!). Στην πόλη του Πύργου, το μόνο που κρατούσε τους εξοδούχους εντός των (προσχηματικά) δηλωμένων ορίων ήταν ο καιρός, το χειμωνιάτικο κρύο και οι ανοιξιάτικες βροχές. Μόλις ο ουρανός άνοιγε κι η λιακάδα έλουζε τα G3, όλοι συναντιόμασταν στις «απαγορευμένες» παραλίες.

3. Το θέατρο αυτό συνεχίστηκε για όλο το τρίμηνο που μείναμε εκεί και προφανώς δεν είχε πάψει ούτε έπαψε να παίζεται ποτέ. Ο Ανστης δεν έσκαγε κιόλας, αφού αν συνέβαινε οτιδήποτε σε κάποιον φαντάρο μακριά απ' την πόλη του Πύργου, εκείνος είχε κάνει το χρέος του που είναι να δίνει τη σαφή οδηγία απαιτώντας συμμόρφωση και υπακοή. Αυτός ήταν ο ρόλος του κι ο δικός μας ήταν να δείχνουμε ότι κατανοούμε και συμμορφωνόμαστε, πριν κάνουμε αυτό που προστάζει η δική μας λογική, αυτή του περαστικού και του τουρίστα. Τα μαγιό και οι πετσέτες ήταν κρυμμένα στις τσάντες μας παρ' ότι τ' αυτοκίνητά μας ήταν παρκαρισμένα ακριβώς έξω απ' την πύλη. Άλλωστε, αφότου βγαίναμε απ' αυτήν, ότι κι αν γινόταν η ευθύνη ήταν πλέον δική μας.

Γ. Η ανατροπή μιας βαθιάς νοοτροπίας δεν είναι εύκολη υπόθεση και, σίγουρα, δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό πρόβλημα που θα λυθεί μια για πάντα όταν αλλάξουν οι πολιτικοί, οι πολιτικές τους ή και το σύστημα το ίδιο ακόμη. Οι δομικές αλλαγές είναι συχνά απολύτως απαραίτητες, αλλά καλύπτουν εύκολα την ανάγκη για άλλου είδους ανατροπές, καθώς και την φυσιολογική ικανότητα των ανθρώπων στο να προσαρμόζονται στα συστήματα πιο γρήγορα απ' ότι τα συστήματα μπορούν ν' αντιληφθούν και να προλάβουν κάτι τέτοιο. Ο μηχανισμός των προσχημάτων, επίσης, λειτουργεί αμφίδρομα και ίσως το σύνθημα για την αποσύνθεσή του να δίνεται κι απ' την εδώ πλευρά καμιά φορά, ακόμη κι αν αυτό φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο αν ένα σύστημα πατά γερά στα πόδια του και λειτουργεί σε βαθμό ικανοποιητικά πάνω απ' το κατώτατο προσχηματικό όριο. Εμείς πάντως, ως φαντάροι, κάναμε ότι μπορούσαμε, έστω και με τη λήξη.

4. Η ώρα για την τελευταία μαζική έξοδο της σειράς μας, μία ημέρα πριν φύγουμε για τις μονάδες, έφτασε κάποτε. Για τρεις μήνες, καθημερινά σχεδόν, παίζαμε το ρόλο μας μηχανικά, κόντρα στην άψογη απόδοση του επαγγελματία Ανστη. Είμασταν τελείως για τον πύργο και κάναμε και 'κείνον να βαριέται, όμως την τελευταία στιγμή κάναμε την έκπληξη. Κάποιοι άφησαν στην άκρη τα προσχήματα και βγήκαν στην αναφορά εξοδούχων με βερμούδες και τις πετσέτες τους στον ώμο κι ο Ανστης βγήκε απ' το γραφείο του και χωρίς να κομπλάρει με την λαοθάλασσα είπε τις ατάκες του. Όταν έφτασε στο επίμαχο «...πόλη του Πύργου», το ακροατήριο εκτονώθηκε με δυνατά γέλια και κραυγές χλευασμού. Χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του κι αφού έσκασε ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο για λίγα δευτερόλεπτα, ο επαγγελματίας σήκωσε το χέρι και φώναξε δυνατά: «Φτάνει...» Πάνω απ' τους ψίθυρούς μας ολοκλήρωσε με προσήλωση το μονόλογό του και, τηρώντας τα προσχήματα, μας ευχήθηκε «Καλή έξοδο». Κι εμείς, αφού πνίξαμε ένα «Φχστούμε», ξεχυθήκαμε στις παραλίες.

* Φωτό: «Ο γιαλός είναι στραβός», ψηφιακό λάδι σε φωτογραφία.

Monkie #15 out now!

2011-01-14T03:50:00.000-08:00

Το νέο μας τεύχος είναι επιτέλους έτοιμο. Δεν περιέχει συνταρακτικές αλλαγές, αλλά παραμένει στο επίπεδο των προηγούμενων με την προσθήκη τριών νέων συνεργάτιδων, της Ελπινίκης Μικρού, της Αγιάτης Μπενάρδου και της Ελένης Μπασαγιάννη. Κατεβάστε το σε μορφή .PDF ή διαβάστε το online κάνοντας κλικ επάνω στο εξώφυλλο.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

The missing link
Μήπως είμαστε όλοι για τον Πύργο;
The primate eye
Carnet de Voyage του Craig Tompson
French Milk της Lucy Knisley
Magazines
Comics
The Drah
Slap!
Διήγημα
Μπαμ!
«Δεν έγινε κίνημα Καρανίκο... Εκάναμεν επανάσταση»
Η επανάσταση που θα έρθει κι εκείνη που είναι ήδη εδώ
Πολιτικό άσυλο: Απ' τη δίωξη στην ομηρία
Εκείνοι που το πάλεψαν και δικαιώθηκαν
Εκπλήξεις αναπάντεχα ευτυχείς και απρόσμενες
Ο Παντελής Δημητριάδης μιλά για τους Κόρε. Ύδρο.
Η μοντέρνα θεραπεία του Dr. Pierce: Για να γίνεις περδίκι
Η απόλυτη θεραπεία κι ένας πρωτοπόρος κομπογιαννίτης
Η καταγωγή του «ιδανικού άντρα»
Το ανδρικό πρότυπο, το πορνό άνευ σεξ κι η ρίζα του κακού

Καλή ανάγνωση!

Ακούστε το πρόσφατο Monkie Redio (27/11/2010): Οι πειρατές των τηλεφώνων

2010-11-30T09:42:00.000-08:00

Το περασμένο Σάββατο (27 Νοέμβρη 2010) βρεθήκαμε στο στούντιο του Radiobubble και, με την αναπάντεχη απουσία του Γιώργου Παπαθωμά να βαραίνει την ατμόσφαιρα μιλήσαμε για τις απαρχές του hacking και την ιστορία της τηλεφωνικής πειρατείας (phreaking): από τότε που ένα τυφλό αγόρι με τέλειο ακουστικό αυτί έμαθε πως να κάνει δωρεάν τηλεφωνήματα σφυρίζοντας μέχρι πρόσφατα, όταν ένα άλλο τυφλό αγόρι έμαθε πώς να στέλνει τις ειδικές δυνάμεις έξω απ' το σπίτι όποιου του την έσπαγε... Αφορμή ήταν το σχετικό άρθρο του David Kushner για το Rolling Stone.

Ακούστε την εκπομπή και πείτε μας τη γνώμη σας εδώ ή στη σελίδα της εκπομπής στο facebook. Καλή ακρόαση!

Info:

Η σχετική αρθρογραφία:
- The Boy Who Heard Too Much, Dave Kushner, Rolling Stone, September 2009 (http://74.220.215.94/~davidkus/index.php?option=com_content&view=article&id=102:the-boy-who-heard-too-much&catid=35:articles&Itemid=54)
- Teenage Hacker Is Blind, Brash and in the Crosshairs of the FBI, Kevin Poulsen, Wired, February 2008 (http://www.wired.com/politics/law/news/2008/02/blind_hacker?currentPage=all)
- Secrets of the Little Blue Box, Ron Rosenbaum, Esquire, October 1971 (http://www.lospadres.info/thorg/lbb.html ή http://myoldmac.net/FAQ/TheBlueBox-1.htm)
- Blind Whistling Phreaks and the FBI's Historical Reliance on Phone Tap Criminality, David Price, Counterpunch, June 2008 (http://www.counterpunch.org/price06302008.html)

Και η λίστα με τα τραγούδια που ακούστηκαν στην εκπομπή:
- Kraftwerk - The Telephone Call
- Effie Smith - Dial that Telephone
- MGMT - I Found a Whistle
- Beck - Cellphone's Dead
- Cake - No Phone
- The Black Angels - Telephone
- Aloe Blacc - Blind World
- Anthrax - Got the Time
- Rythm Heritage - Theme from S.W.A.T.
- Tom Waits - Telephone Call from Istanbul

(Στην εικόνα βλέπουμε το γαμάτο blue-box που κατασκεύασαν ο Steve Jobs με τον Steve Wozniak λίγο πριν εμπνευστούν τις απρχές της αυτοκρατορίας που λέγεται Apple.)

Ακούστε στο Μonkie Redio του Νοέμβρη...

2010-11-22T10:46:00.000-08:00

Αυτό το Σάββατο, 27/11, απ' τις 17.00 ως τις 18.00, το ανανεωμένο Monkie Redio επιστρέφει στο στούντιο-καφέ του Radiobubble με θέμα την ιστορία της τηλεφωνικής πειρατείας, απ' τον τυφλό whistler Joe Engressia στον τυφλό swatter Matt Weigman.

Monkie @ Tiff 2010: Guess Who's Back...

2010-11-16T08:10:00.000-08:00

Αυτές τις ημέρες, ανοίξαμε το blog μας για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Καλεσμένος του Λουκά Τσουκνίδα, θα είναι όπως και σε παλιότερο Φεστιβάλ, ο πιο σινεφίλ δικτάτορας όλων των εποχών, ο Μεγάλος Αγαπητός Ηγέτης Kim Jong-il. Μαζί θα σχολιάζουν και θα συζητούν όσα βλέπουν και ακούν πριν και κατά τη διάρκεια του σινεφιλικού δεκαημέρου της Ερωτικής. Καλή διασκέδαση!

Είπες τίποτα μεγάλε;

Οι φωτογραφίες της Χρύσας Τσοβίλη στην M55

2010-11-13T08:06:00.000-08:00

Στα πλαίσια του Athens Photo festival 2010 ο χώρος τέχνης Μ55 projects παρουσιάζει την έκθεση φωτογραφίας της Χρύσας Τσοβίλη με τίτλο, Τοπία μέσα στο Χρόνο. Η έκθεση αποτελεί μέρος της δραστηριότητας του χώρου τέχνης Μ55 για προώθηση του έργου νέων φωτογράφων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Πρόκειται για μια συλλογή εικόνων από τοπία που η φωτογράφος εμπνεύστηκε από το κίνημα του ρομαντισμού.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ερωτήματα γύρω από την προσωπική ταυτότητα ενός δημιουργού μπορούν, με τον τρόπο που έχουν διαχρονικά τεθεί και διατυπωθεί από την ιστορία της φωτογραφίας, να αναδειχθούν και μέσα από την απεικόνιση του τοπίου. Η αναζήτηση απαντήσεων που αφορούν στον ατομικό χώρο του ανθρώπου μέσα στον κόσμο καθώς και ερωτήματα που τίθενται γύρω από τη φύση και την ύπαρξη, αποτελούν σημεία προσέγγισης πολλών καλλιτεχνών.

Η φωτογράφος Χρύσα Τσοβίλη διερευνώντας την απεικόνιση του τοπίου διερωτάται: «πως θα φαινόταν ο κόσμος που ζούμε σήμερα εκφρασμένος μέσα από αναφορές στο κίνημα του ρομαντισμού;» Η Τσοβίλη αντλώντας –λόγω σπουδών της– εκφραστικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη ζωγραφική, εισχώρησε σε μια διαδικασία αισθητικής ανασκόπησης. Έχοντας ως έμπνευση αλλά και σημείο αναφοράς την ένταση των στοιχείων που κυριαρχούν στη φύση, καταγράφει τοπία που προσφέρουν ένα αίσθημα νοσταλγίας του παρελθόντος και φυγής από την εξέλιξη του σύγχρονου πολιτισμού.

Η Τσοβίλη αντιμετωπίζει το τοπίο, χωρίς ίχνος γραφικότητας, ως πηγή μεγαλοπρέπειας και δέους αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την επιβλητικότητα του και την υποταγή των αισθήσεων στο θείο. Πρόκειται για ένα συνεχή διάλογο ανάμεσα στα φυσικά στοιχεία, ουρανό και θάλασσα με την κραταιά γη. Βαριά γκρίζα σύννεφα δεσπόζουν πάνω από λόφους και χωριά, αστικά και βιομηχανικά τοπία, ενώ το υγρό στοιχείο διαμορφώνει τη θέση του ορίζοντα. Σε αυτή τη σειρά, η φωτογράφος δανείζεται αισθητικά και μεταφορικά σύμβολα από τη ζωγραφική, τα εκφράζει φωτογραφικά, για να δημιουργήσει μια συνομιλία ανάμεσα στον ρομαντισμό και την απεικόνιση του σύγχρονου κόσμου.

Επιμέλεια έκθεσης, Νίνα Κασσιανού
Εγκαίνια έκθεσης: Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010, 20h
Διάρκεια έκθεσης: 11 με 30 Νοεμβρίου 2010
Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Τρίτη – Παρασκευή 18.00-21.00
Μ55 projects, Μαυρομιχάλη 55, 10671, Αθήνα.
Τ/210 3624856
ninakassianou@hotmail.com

Η σειρά αυτή της Χρύσας Τσοβίλη παρουσιάστηκε από τη Μ55 projects στο LodzFotofestiwal στην Πολωνία, το Μάιο του 2010.

The Lies of Bernard-Henri Lévy (Article): Ένας αμερικάνος γκρινιάζει...

2010-11-12T06:33:00.000-08:00

Μιας και τη Δευτέρα που μας έρχεται, όχι μόνο θα ξέρουμε ποιος είναι ο δήμαρχός μας για 4 χρόνια, αλλά θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε από κοντά, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, τον απόλυτο μιντιακό διανοούμενο Bernard-Henri Levy, ας θυμηθούμε την άποψη ενός αμερικάνου για το American Vertigo, τα απομνημονεύματα ενός προνομιούχου ευρωπαίου τουρίστα απ' το ταξίδι του στις ΗΠΑ...

Μεταξύ άλλων, ο Doug Ireland, αναφέρεται και στα λεγόμενα των γάλλων δημοσιογράφων που έχουν ανοίξει μέτωπο με τον γάλλο περιφερόμενο διανοούμενο:

Two French journalists—Nicolas Beau of Le Canard Enchainé and Olivier Toscer of Le Nouvel Observateur—have just published in Paris Une Imposture Francaise (A French Imposter), an inquest into how BHL has built his success. They write:

A philosopher who’s never taught the subject in any university, a journalist who creates a cocktail mingling the true, the possible, and the totally false, a patch-work filmmaker, a writer without a real literary oeuvre, he is the icon of a media-driven society in which simple appearance weighs more than the substance of things. BHL is thus first and foremost a great communicator, the PR man of the only product he really knows how to sell: himself.

The flaws in BHL’s work have been evident from the beginning. His third book, the 1979 Le Testament de Dieu, was shot down in flames by Hellenist historian Pierre Vidal-Naquet (a moral leader of the French left) in a famous Nouvel Observateur article that detailed BHL’s numerous errors. To take just two, BHL cited texts he claimed were from the decline of the Roman Empire (fourth century) which were actually from the first century B.C., and cited Heinrich Himmler’s “deposition” at the Nuremburg trials, which opened six months after the SS leader’s suicide. Interviewed 20 years later by Jade Lindgaard and Xavier de la Porte, the authors of Le B.A. BA du BHL (The ABCs of BHL), Vidal-Naquet said sadly, “We have passed from the Republic of Letters into the non-Republic of Media. I thought I had ‘killed’ BHL. I hadn’t. I consider that a defeat.”

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ο πομπώδης ισχυρισμός του Levy ότι έχει επαναλάβει κάτι αντίστοιχο με το διάσημο οδοιπορικό (Η Δημοκρατία στην Αμερική) του Alexis De Toqueville. Δε νομίζω, αλλά για να το δηλώνει, δε μπορεί... έτσι θα είναι!

(φωτό από: www.olivierroller.com)

Για τις δημοτικές (και καλά) εκλογές

2010-11-04T13:54:00.000-07:00

Ομολογώ ότι οι δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές είχαν πάψει να μ' ενδιαφέρουν εδώ και πολλά χρόνια, για τον απλούστατο λόγο ότι ζούσα σε άλλο μέρος και ψήφιζα σε άλλο μέρος. Έτσι, όσες φορές εμφανίστηκα στο δεύτερο μέρος, ήταν για να στηρίξω κάποιον γνωστό μου ή για τη συνήθη βόλτα στα πάτρια εδάφη. Παρ' όλ' αυτά, δεν διανοήθηκα ποτέ μου ότι οι εκλογές της Τοπικής Αυτοδιοίκησης χρησιμεύουν σε οτιδήποτε άλλο, πέρα απ' αυτό που λέει τ' όνομά τους. Την εκλογή της διοίκησης που θα αναλάβει να διαχειριστεί τα προβλήματα του τόπου σου για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Νιώθει κανένας άλλος πολύ μόνος αυτόν τον καιρό;

Εντάξει, μπορεί και να είμαι ένας φορμαλιστής τυπολάτρης της πούτσας που, ενώ όλοι κάνουν λεύκανση στο σπα της γειτονιάς τους, εκείνος προσπαθεί να σκουπιστεί με το χαρτοπόλεμο που περίσσεψε απ' τις απόκριες... Παρ' όλ' αυτά, δεν πρόκειται να επιστρέψω σε μια σούφρα ροζ σαν του μωρού, γιατί δεν είμαι πια μωρό. Επιπλέον, ψηφίζω πλέον εκεί που ζω και δε βλέπω κανέναν άλλο λόγο να κατέβω μέχρι το εκλογικό μου τμήμα Κυριακάτικα, παρά για να ψηφίσω την επόμενη δημοτική αρχή του τόπου που με καίει.

Όσο για το μνημόνιο, τον δικομματισμό, την ανασφάλεια, την ανεργία, την φτώχεια, τις ελλείψεις σε παιδεία και υγεία, το δημόσιο χρέος, τους βουλευτές και όλα τα δεινά της χώρας τη δεδομένη στιγμή, τα οποία κανείς ποτέ δεν πρόκειται να αρνηθεί και όλοι συμφωνούν με στόμφο ότι πρέπει να βρεθούν οι λύσεις, είναι βλακώδες να γίνονται βωμός πάνω στον οποίο θυσιάζεται μια εκλογική διαδικασία, το ίδιο σημαντική με την άλλη για τη βελτίωση της ζωής μας.

Ποιος ειν' αυτός που νομίζει ότι το μήνυμα της δυσαρέσκειας του λαού για τα μέτρα που έχουν παρθεί μετά την παραλίγο χρεωκοπία μας "για το καλό του" εμπεριέχει κανενός είδους πρωτοτυπία και δεν έχει γίνει εκκωφαντικά σαφές απ' την πρώτη μέρα της εφαρμογής τους, σε όλους τους "ενδιαφερόμενους". Και ποιος θεωρεί ότι το να σαμποτάρει τις "δεύτερες" εκλογές ώστε να πάμε σε "πρώτες" γρήγορα μπας και διορθώσουμε τη μαλακία που κάναμε στις προηγούμενες "πρώτες" και όσο για τις "δεύτερες"... εντάξει μωρέ, σε τέσσερα χρόνια πάλι εδώ είμαστε! Με δημάρχους θ' ασχολούμαστε τώρα;

Η αλήθεια είναι ότι η λεύκανση μπορεί να γίνει με δύο τρόπους. Είτε στα χέρια ενός καλά εκπαιδευμένου αισθητικού με το σωστό απορρυπαντικό και το κατάλληλο σετ από βουρτσάκια είτε με τον σπιτικό τρόπο: Το παλιό καλό μπλάνκο (αυτό με το πινελάκι), που χρησιμοποιείται ακόμη σε κάποιες δημόσιες υπηρεσίες και μπορεί να διαρκεί λίγο, πριν ξεραθεί και φύγει κομμάτι-κομμάτι, αλλά, τουλάχιστον, είναι πραγματικά λευκό. Επιπλέον, δεν φιλοδοξεί να εξαφανίσει διά παντός εκείνο το υπέροχο σκούρο χρώμα που επιτυγχάνεται μόνο με την ηλικία, την εμπειρία και την πολυχρησία κι αξίζει, σίγουρα, περισσότερης από την αγάπη μας.

Πσσστ... Φίλε! Μην το υποτιμάς το χρωματάκι. Είναι μια βρώμικη δουλειά, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει.

The editor don't bleach

Loose Balls (Book): Παλιά ήταν καλά...

2010-11-03T02:45:00.000-07:00

Ναι, μιλώ για μπάσκετ την ώρα που η αθλιότητα του ελληνικού πρωταθλήματος απλώς γιγαντώνεται και σημειώνω ότι η αφραγκία και η κατάντια δεν είναι πάντα λόγοι για να μιζεριάζει κανείς. Στη χώρα των ευκαιριών υπήρξε κάποτε ένα πρωτάθλημα, άθλιο και άφραγκο, όπου οι ομάδες ήταν μαγαζιά και για να φέρουν κόσμο στο κατώφλι τους έπρεπε να ντύνουν τους παίκτες τους κάπως έτσι...

Την ώρα που το NBA προσπαθούσε να διατηρήσει μια καθαρή εικόνα του αθλήματος περιορίζοντας εξάρσεις και υπερβολές, στον τρελό κόσμο του ABA η υπερβολή ήταν ο μοναδικός στόχος και όποια ιδέα έκανε το πρωτάθλημα πιο θεαματικό ήταν ευπρόσδεκτη, ακόμα και ως πείραμα. Η δικαίωση του τρελού ήρθε κάποτε, όταν, μετά τη διάλυση του πρωταθλήματος, το NBA πήρε κάποιες απ' τις ιδέες, πολλούς απ' τους παίκτες και προπονητές και λίγη απ' την απρόβλεπτη ιδιοσυγκρασία του ABA για να ζήσουν τελικά οι μπασκετόφιλοι εκείνη την υπέροχη δεκαετία του αμερικάνικου μπάσκετ, τα ανεπανάληπτα 80ζ.

Στο υπέροχο βιβλίο του Terry Pluto, Loose Balls, η ιστορία ξεδιπλώνεται απ' τις αφηγήσεις των πρωταγωνιστών και, χωρίς καμία υπερβολή, δε νομίζω ότι υπάρχει μπασκετόφιλος που, διαβάζοντάς την, δε θα νιώσει εκείνη την περίεργη λανθάνουσα νοσταλγία για μια εποχή που δεν έζησε ποτέ του. Θυμάμαι ακόμη ότι όταν το διαβαζα, πριν από αρκετά χρόνια, άφησα small 'fro φαβορίτα, μουστάκι και goatee, ενώ φόρεσα και την πρώτη μου καβαδούρα, μια συνήθεια που με ακολουθεί από τότε...

Δείτε στο καπάκι το Semi-Pro με τον Will Ferrell και να έχετε στο νου ότι η περίφημη αφίσα...

...βασίστηκε σε αληθινά γεγονότα:

Ακούστε το πρόσφατο Monkie Radio (30/10/2010): Εγκλήματα τιμής

2010-11-01T11:21:00.000-07:00

Το Σάββατο που μας πέρασε βρεθήκαμε στο στούντιο του Radiobubble για το πρώτο μας ανανεωμένο Monkie Radio, την εκπομπή που διατηρούμε εδώ και αρκετό καιρό στο διαδικτυακό ραδιόφωνο. Η διαφορά με τις προηγούμενες έχει να κάνει με την προετοιμασία του θέματος και τη διαχείρηση της συζήτησης και της μουσικής. Αποφασίσαμε να πάμε σε ένα πιο δημοσιογραφικό μοντέλο, όπου η ομιλία δεν επικαλύπτει τη μουσική και οι επιλογές των τραγουδιών συνοδεύουν σε επίπεδο ατμόσφαιρας, αλλά και στιχουργικής το ίδιο το θέμα το οποίο συζητούμε.

Hayv Kahraman - Honor Killings
(Το δέντρο αναφέρεται στην κινέζικη κηπουρική παράδοση όπου με διάφορες τεχνικές η ανάπτυξη του γίνεται με απολύτως ελεγχόμενο τρόπο δημιουργώντας μια αισθητική και ηλικιακή ψευδαίσθηση.)

Η πρώτη μας τέτοια συζήτηση περιστράφηκε γύρω απ' το ζήτημα των "Εγκλημάτων Τιμής", μιας πρακτικής που είναι πολύ διαδεδομένη σε μια τεράστια μερίδα του πλανήτη ως τιμωρία των γυναικών της οικογένειας που έχουν ατιμάσει την υπόληψή της, κάτι που εμπίπτει στην κρίση των αρσενικών μελών της, των τοπικών θρησκευτικών ταγών ή του εθιμικού δικαίου που προστάζεται από οτιδήποτε θεωρείται ακλόνητη θρησκευτική ή φυλετική παράδοση. Αφορμή ήταν η έρευνα του Robert Fisk για την εφημερίδα The Independent, απ' την οποία αναφέραμε και μερικές περιπτώσεις που σοκάρουν, αλλά δε σπανίζουν κιόλας.

Ακούστε την και πείτε μας τη γνώμη σας στη σελίδα της εκπομπής στο Radiobubble ή στο Facebook... Καλή ακρόαση!

Info:

Αυτά είναι τα σχετικά links για τα άρθρα που προέκυψαν απ' την έρευνα του Robert Fisk:

- One Woman's Nightmare and a Crime Against Humanity
- The Crimewave that Shames the World
- Relatives with Blood on their Hands
- The Lie Behind Mass Suicides of Egypt's Young Women
- A Place of Refuge from Fear and Guilt
- The Truth About Honour Killings

Και η λίστα με τα τραγούδια που ακούστηκαν στην εκπομπή:

- The Misfits – Witch Hunt
- Rush – Freewill
- Χειμερινοί Κολυμβητές – Η βεντέτα
- Mobb Deep – Survival of the Fittest
- Tupac Shakur – Brenda's Got a Baby
- Amola Kalοuband – Κάνε με κιμά
- Bad Religion – I Want to Conquer the World
- Ζωρζ Πιλαλί – Το τρίκυκλο

Κι επειδή πρόσφατα φέραμε στον κόσμο το τεύχος #14, διαβάστε το εδώ...

The Very Closed Circle (Comics): Καθαρή, ανόθευτη, συμπαγής...

2010-10-27T09:37:00.000-07:00

Τέσσερις δημιουργοί κόμικς (ναι, ανάμεσά τους κι ο Τάσος ο Ζαφειριάδης) έφτιαξαν ένα blog όπου δημοσιεύουν στριπάκια σαν κι αυτό...

Το blog λέγεται The Very Closed Circle και γενικά έχει πολύ πλάκα. Χα, χα!

Monkie website γενικό update

2010-10-27T05:06:00.000-07:00

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς το παραστήρησαν, αλλά τον τελευταίο καιρό (απ' το καλοκαίρι κιόλας) κάνουμε διάφορες αλλαγές στο site του περιοδικού. Πρώτα-πρώτα καταλήξαμε στο σημερινό ασπρόμαυρο παρουσιαστικό, όπου το κεντρικό τμήμα καταλαμβάνεται απ' το νέο τεύχος (flash-viewer), τα προηγούμενα τεύχη με τα εξώφυλλά τους και τα πιο πρόσφατα post στα 2 σταθερά blog του αρχισυντάκτη. Έτσι προβάλλεται το περιοδικό που για εμάς αποτελεί προτεραιότητα έναντι του site.

Στη συνέχεια, σκεφτήκαμε η δεξιά μπάρα να καταλαμβάνεται από αυτόματες ανανεώσεις μέσω feed, ώστε εκεί να βρίσκει κανείς ότι καινούργιο έχει μπει στο site μας (blogs) και οι επιλογές μας απ' το υπόλοιπο internet (editor's picks, friendly sites), χωρίς να χάνεται η έμφαση στο περιοδικό. Δεξιά, επίσης, βάλαμε και και τον flash-player με την πιο πρόσφατη, κάθε φορά, εκπομπή μας στο Radiobubble.

Τα σταθερά blog του site, είναι πλέον, εκτός απ' το χρηστικό News & updates, το The missing link που αποτελεί την πιο συχνή εκδοχή της αντίστοιχης στήλης του αρχισυντάκτη στο περιοδικό, αλλά και το The primate eye (στη θέση του προσανατολισμένου σε περιοδικά The mag crawl) που συνδέει επίσης το περιοδικό με το site. Σε κάθε τεύχος κάτω απ' την αντίστοιχη στήλη, βάζουμε, προς το παρόν, 2 reviews βιβλίων (που δεν έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά) και ένα δισέλιδο με παραπομπές σε άρθρα που διαβάσαμε αλλού στο internet. Στο blog βάζουμε reviews ή παραπομπές σε δουλειές τρίτων που μας αρέσουν ή, απλώς, θεωρούμε ενδιαφέρουσες.

Κατά καιρούς, θα τρέχουμε και κάποια blog μικρής διάρκειας που θα σχετίζονται με κάποιο γεγονός ή φεστιβάλ που τυχαίνει να παρακολουθούμε πιο στενά, είτε λόγω δουλειάς είτε λόγω λόξας. Το πρώτο ήταν το Mundobasket 2010 και το επόμενο (θα εμφανιστεί σε λίγες μέρες) θα είναι το Tiff 2010 γύρω απ' το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.

Αυτόν τον καιρό αρχίσαμε να φτιάχνουμε και τους προορισμούς του μενού που μέχρι τώρα δεν έβγαζαν πουθενά, όπως τα Links. Εκεί θα μαζέψουμε μια σειρά από links (ανά κατηγορίες που μας ενδιαφέρουν) τα οποία θα έχουμε αξιολογήσει και επιλέξει με το δικό μας κριτήριο, καθώς και τα links που έχουν να κάνουν με τις δουλειές των συνεργατών μας. Σύντομα θα ανοίξουμε και τις υπόλοιπες υποσελίδες, όπως εκείνη (Submissions Guidelines) με τις οδηγίες για όσους θα ήθελαν να στείλουν δουλειά τους με την προοπτική να συνεισφέρουν στο περιοδικό.

Επιπλέον, χρησιμοποιήσαμε τη σχετική επιλογή του blogger και πλέον, χρησιμοποιούμε το δικό μας domain (www.monkie.gr) χωρίς ν' αλλάξουμε τον τρόπο διαχείρησης ή τις διευθύνσεις του μέχρι τώρα περιεχομένου μας.

Ευχαριστούμε για τη στήριξη κι ελπίζουμε σιγά-σιγά το site μας να γίνει ένας ενδιαφέρον προορισμός για τους αναγνώστες του περιοδικού.

The Press Project Weekly Report: Το περιοδικό που γεννιέται απ' το site

2010-10-27T03:24:00.000-07:00

Είχα καιρό να μπω στο Press Project, το εξαιρετικό ελληνικό ειδησεογραφικό site με τον σχεδιασμό και τη λειτουργικότητα που κάνει τα υπόλοιπα να μοιάζουν παμπάλαια και ανεπίκαιρα. Πάνω στη λογική του Twitter, ένα θέμα με το οποίο καταπιάνεται το site, εμπλουτίζεται διαρκώς με αρθρογραφία, φωτογραφίες, βίντεο ή και ήχο με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορεί κανείς να το παρακολουθεί εύκολα, χωρίς να φύγει καθόλου απ' τη σελίδα του θέματος.

Μπαίνοντας, λοιπόν χθες, διαπίστωσα ότι, εκτός από ακόμη καλύτερη λειτουργία και ροή link και multimedia, το Press Project έχει και το δικό του, πολύ καλοφτιαγμένο, εβδομαδιαίο pdf περιοδικό, το Weekly Report (εδώ το τελευταίο τεύχος), το οποίο περιέχει αρθρογραφία σχετική με όσα έχουν καλύψει οι συνεργάτες του μέσου το προηγούμενο επταήμερο. Πολύ ωραίο, καθαρό design και καλογραμμένα κείμενα με σχετικά links που σε οδηγούν απ' το pdf στο διαδίκτυο. Παρατήρησα, βέβαια, ότι το τελευταίο τεύχος είναι από τις 08/10 κι ελπίζω να μην έχει αναβληθεί το side-project του περιοδικού...

Ανανεωμένο Monkie Radio στο Radiobubble το ερχόμενο Σάββατο

2010-10-26T10:55:00.000-07:00

Το ερχόμενο Σάββατο (30/10), απ' τις 17.00 ως τις 18.00, θα κάνουμε τη δεύτερη εκπομπή μας στο Radiobubble για τη φετινή σεζόν. Μόνο που, ουσιαστικά, θα είναι η πρώτη. Κι αυτό, γιατί αποφασίσαμε να κάνουμε μια εκπομπή λόγου με πιο σφιχτή δομή και λιγότερη μουσική, η οποία θα σχετίζεται με το θέμα ή την αφήγηση που θα διατρέχει το 60λεπτο.

Στο στούντιο θα είμαστε και πάλι 3 (Γιώργος Τσιούκης, Γιώργος Παπαθωμάς και Λουκάς Τσουκνίδας) και αυτή τη φορά δε θα αφηγούμαστε απλώς μια ιστορία, αλλά θα ασχολούμαστε (αφήγηση και σχολιασμός) με ένα θέμα, το οποίο θα έχουμε προετοιμάσει και τεμαχίσει σε μικρές ενότητες, με, σχετικά πάντα, μουσικά διαλείμματα ανάμεσά τους.

Η εκπομπή του προσεχούς Σαββάτου θα είναι η πρώτη μ' αυτή τη νέα μορφή, που σκοπεύουμε να βελτιώνουμε συνεχώς στην πορεία, και το θέμα με το οποίο θα καταπιαστούμε είναι η βίαιη αντιμετώπιση των γυναικών στο πλαίσιο της παράδοσης των εγκλημάτων τιμής, που βρίσκονται σε ιδιαίτερη έξαρση σε Ασία και Αφρική, όχι μόνο εντός του Ισλαμικού περιβάλλοντος, αλλά και των λοιπών κλειστών, από θρησκευτικής ή φυλετικής άποψης, κοινωνιών στις περιοχές αυτές. Αφορμή γι' αυτό αποτέλεσε η εκτενής σχετική έρευνα του Robert Fisk και των συνεργατών του για λογαριασμό της βρετανικής The Independent.

Ελπίζουμε να μας ακούσετε live ή κονσέρβα (λίγες μέρες μετά) απ' το site του Radiobubble και να μας πείτε τη δική σας γνώμη, είτε μέσω Twitter (αν κάνετε follow τon λογαριασμό του Radiobubble που χρησιμοποιούμε στο στούντιο) την ώρα της εκπομπής είτε μέσα στο σχετικό Page (θα ανακοινωθεί προσεχώς) που θα φτιάξουμε αυτές τις ημέρες για την εκπομπή στο Facebook.

Καλή ακρόαση!

ΥΓ: Υπάρχει και η σκέψη για μια δεύτερη εκπομπή μέσα στο μήνα, αλλά γι' αυτό θα σας ενημερώσουμε κάποια άλλη στιγμή.

Για τα τρένα και τις ειδικές ανάγκες

2010-10-25T03:06:00.000-07:00

Είναι Δευτέρα. Είμαι πάνω σ' ένα συρμό του ΟΣΕ που σε κάθε ταξίδι μου μ' αυτόν έχει και λιγότερες τουαλέτες που λειτουργούν. Σ' αυτό το ταξίδι δε λειτουργεί πια καμία πλην εκείνης που προορίζεται για άτομα με ειδικές ανάγκες και βρίσκεται στην Α' θέση, πίσω απ' το βαγόνι του μηχανοδηγού. Έτσι, για πρώτη φορά στη ζωή μου, πατώ το φωτεινό κουμπί και, καθώς η αυτόματη πόρτα που θυμίζει ασανσέρ ανοίγει ρομποτικά και αργά, βλέπω πλέον την επί-του-τρένου υγιεινή με άλλο μάτι. Πατώ το φωτεινό κουμπί που υποδηλώνει κλείδωμα και απολαμβάνω την τουαλέτα που είναι πιο ευρύχωρη από 'κείνη του σπιτιού μου ικανοποιώντας τη δική μου προσωρινή ειδική ανάγκη. Χάρη στην παρακμή του ΟΣΕ έχω πατήσει σ' ένα άβατο και το κατούρημα στο τρένο δε θα 'ναι ποτέ πια το ίδιο.

Οργώστε το ιστορικό κέντρο, χωρίς περιττές στάσεις.

Είναι Κυριακή. Η Αδριανού (στο Μοναστηράκι) είναι πηγμένη από κόσμο που βγήκε ν' απολαύσει τη βόλτα του. Ανάμεσά τους κι ένας άνθρωπος με ειδικές ανάγκες, βολτάρει με το καροτσάκι του παρέα μ' έναν φίλο. Στ' αριστερά του οι καφετέριες και στα δεξιά του η Ακρόπολη. Και μπροστά του; Μπροστά του, ένα τρένο, το περίφημο τρενάκι για τουρίστες με ειδικές ανάγκες, ανίκανους να περπατήσουν σε μια διαδρομή του ιστορικού κέντρου που είναι πεζόδρομος και φτιάχτηκε γι' αυτό ακριβώς: Να την περπατάς και να τη απολαμβάνεις. Το τρένο αυτό, που καταλαμβάνει σχεδόν όσο χώρο αφήνουν τα τραπεζάκια για τους πεζούς, πρέπει να περάσει πάση θυσία (είναι κι αυτή μια προσωρινή ειδική ανάγκη) κι ο άνθρωπος με το καροτσάκι κάνει στην άκρη με τη βοήθεια του φίλου του, ενώ ένα τσούρμο μαλαισιανοί μεσήλικες του χαμογελούν απ' τα βαγόνια, γεμάτοι ευγνωμοσύνη και άγνοια.

Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι κάποιος πρέπει να φτιάξει τις τουαλέτες στα τρένα του ΟΣΕ και κάποιος πρέπει να τελειώνει οριστικά την υπόθεση του βλακώδους, κακάσχημου τρένου που καβαλάει χωρίς κανένα λόγο τους ωραιότερους πεζόδρομους της Αθήνας.

The editor is pissed

Ακόμη μία λίστα με τα καλύτερα άρθρα περιοδικών (ever)

2010-10-22T07:04:00.000-07:00

Σ' ένα απ' τα διάφορα blog του, το Cool Tools, ο Kevin Kelly και οι αναγνώστες του έφτιαξαν μια μεγάλη λίστα από άρθρα περιοδικών που εκείνοι θεωρούν τα καλύτερα που έχουν διαβάσει ποτέ τους.

Gay Talese: Δε μίλησε ποτέ με τον Sinatra, αλλά έγραψε
το πιο διάσημο άρθρο στην ιστορία των αμερικάνικων περιοδικών.

Η τεράστια λίστα έχει αρχειοθετηθεί ανά δεκαετίες, ενώ αυτά που ακολουθούν είναι τα πρώτα 10 που επέλεξαν:

- Gay Talese, Frank Sinatra Has a Cold - Esquire, April 1966
- Hunter S. Thompson, The Kentucky Derby is Decadent and Depraved - Scanlan's Monthly, June 1970
- Neal Stephenson, Mother Earth, Mother Board: Wiring the Planet - Wired, December 1996
- David Foster Wallace, Federer As Religious Experience - The New York Times, Play Magazine, August 20, 2006
- David Foster Wallace, Consider the Lobster - Gourmet Magazine, August 2004
- John Updike, Hub Fans Bid Kid Adieu - The New Yorker, October 22, 1960
- Hunter S. Thompson, Fear and Loathing in Las Vegas: A Savage Journey to the Heart of the American Dream - Rolling Stone, Part I: November 11, 1971, Part II: November 25, 1971
- Richard Ben Cramer, What Do You Think of Ted Williams Now? - Esquire, June 1986
- Jon Krakauer, Death of an Innocent: How Christopher McCandless Lost His Way in the Wilds - Outside Magazine, January 1993
- Susan Orlean, The American Man at Age Ten - Esquire, December 1992

Διαβάζονται και ξαναδιαβάζονται.

The Thick Of It (TV): Ο κέρβερος με το ένα, στενό και άσχημο κεφάλι

2010-10-20T04:47:00.000-07:00

Ο Malcolm Tucker είναι εδώ για να βάλει μια τάξη στην Κυβέρνηση, να συμμαζεύει τους ανίκανους που βρέθηκαν σε καρέκλες, απλώς για να τις γεμίζουν. Βρίζει σε εξευτελιστικό βαθμό πολιτικούς, παρατρεχάμενους, πολιτικάντηδες και δημόσιους υπαλλήλους με τρόπους που μόνο αυτός μπορεί να σκαρώσει υπό τέτοια πίεση και τους χειρίζεται σα μαριονέτες στα πολιτικά παιχνίδια, στις σχέσεις με τα ΜΜΕ και στα άλλα μαγειρέματά του. Συγχρόνως, βέβαια, φροντίζει και τη δική του καρέκλα, αφού το επαγγελματικό του περιβάλλον είναι ιδιαίτερα ρευστό. Στο The Thick Of It του Armando Iannucci, οι προκαταλήψεις, οι φόβοι και οι υποψίες που έχουμε για τα ενδότερα του κόσμου της πολιτικής (και ειδικότερα της κυβερνητικής λειτουργίας) διογκώνονται σε ασύλληπτο βαθμό κι ο μόνος λόγος που δεν οδηγούν σε μια τεράστια έκρηξη είναι η βαλβίδα αποσυμπίεσης που λέγεται Malcolm Tucker.

Σοβαρά, δε νομίζω ότι έχει υπάρξει κανείς που να βρίζει τόσο πολύ και τόσο καλά στην παγκόσμια ιστορία της τηλεόρασης...

Και δεν είναι μόνος του... Jamie fuckin' McDonald in the House:

Φεστιβάλ φωτορεπορτάζ απ' τη γκαλερί M55 Projects

2010-10-19T07:50:00.000-07:00

Ο χώρος τέχνης Μ55 και το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών παρουσιάζει, στο πλαίσιο του Athens Photo Festival 2010, ένα αφιέρωμα στο σύγχρονο φωτορεπορτάζ με τίτλο To Perpignan στην Αθήνα. Το Perpignan–Visa pour L’Image Festival είναι το μεγαλύτερο και πιο γνωστό Φεστιβάλ φωτορεπορτάζ στον κόσμο. Διεξάγεται στο Perpignan, της Νότιας Γαλλίας εδώ και 20 χρόνια, από τον Jean Francois Leroy, διοργανωτή και καλλιτεχνικό διευθυντή και έχει εκθεσιακό και εμπορικό χαρακτήρα. Το Φεστιβάλ περιλαμβάνει εκθέσεις και προβολές video, ενώ προσφέρει την ευκαιρία για συναντήσεις φωτογράφων με επαγγελματίες των ΜΜΕ από όλον τον κόσμο (δημοσιογράφους, αρχισυντάκτες, photo editors, πρακτορεία φωτογραφίας κλπ).

Munem Wasif

Το αφιέρωμα περιλαμβάνει:

1. Την Τετάρτη 20 Οκτωβρίου στις 19.30, παρουσίαση του Festival στο Αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου (Σίνα 31), από τον καλλιτεχνικό διευθυντή, J.F. Leroy. Θα ακολουθήσει συζήτηση με συνομιλητές τον J.F. Leroy και τον φωτογράφο Γιάννη Κόντο. Συντονίστρια της συζήτησης θα είναι η επιμελήτρια της Μ55projects, Νίνα Κασσιανού.

2. Την Παρασκευή 22 Οκτωβρίου στις 20.00, στο χώρο της Μ55 εγκαινιάζονται δυο εκθέσεις φωτογραφίας, του Munem Wasif (Έχουμε πίστη στον Θεό) και της Stephanie Sinclair (Πολυγαμία στην Αμερική) με έργα τους που εκτίθενται και στο φετινό Φεστιβάλ Visa pour l’Image 2010.

Stephanie Sinclair

3. Την Παρασκευή 22 και το Σάββατο 23 Οκτωβρίου, portfolio review για έλληνες Φωτογράφους με τους J.F. Leroy και την Camille Pillas, editor του πρακτορείου Myop και επιμελήτρια της γκαλερί Petite Poule Noire. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται η γνωριμία Ελλήνων φωτογράφων και με Γάλλους επιμελητές. Ταυτόχρονα προωθείται η ελληνική φωτογραφία σε φεστιβάλ και εκθεσιακούς χώρους της Γαλλίας. Στο portfolio θα συμμετέχει ως reviewer η editor του ελληνικού πρακτορείου In Vision, Βαλεντίνη Καραμανώλη.

M55
Mαυρομιχάλη 55
10680, Εξάρχεια Αθήνα
210.3624856

Σώστε τον Walter Benjamin απ' τους οπαδούς του (Article)

2010-10-19T00:56:00.000-07:00

Δεν έχω διαβάσει ποτέ μου Walter Benjamin, παρ' ότι νομίζω ότι κάπου έχω ένα βιβλίο του, αλλά νιώθω σα να τον ξέρω προσωπικά μετά από τις τόσες φορές που έχω ακούσει κάποιον να τον επικαλείται. Είναι μάλλον από τα ονόματα που, αν αναφερθείς σ' αυτά την κατάλληλη στιγμή, δίνουν άμεσο κύρος σε ότι λες.

Οπότε το χάρηκα, όταν διάβασα την σύντομη απομυθοποιητική απόπειρα του συγγραφέα Stephan Wackwitz στο Sign and Sight (μέσω Die Welt) με τίτλο Save Benjamin from his fans!. Αυτό που λέει πάνω-κάτω ο γερμανός είναι ότι ο Benjamin ήταν καλύτερος συγγραφέας ή ποιητής απ' ότι επιστήμονας κι η ρομαντικοποίηση των θεωριών του δεν τις κάνει λιγότερο ξεπερασμένες ή συγκεχυμένες.

Today the bureaucratisation, didactisation and trivialisation of the humanities in the wake of the Bologna reform have reduced the hipness factor of academic environments and careers. The "Benjaminisation" as you could call the process, of creating poetic effects through scientific means. Catalogue texts, art theoretical "essays", curatorial concepts cite Benjamin's texts ad infinitum and occupy an intellectual no-man's-land between scholarship and poetry.

I'm sure you know the reluctance to continue reading a text if the first paragraph is sat under a chunky quote from Benjamin's book on tragedy, and the remaining porridgy thoughts are generously sprinkled with words like "aura", "flaneur" or "shock". You want nothing more to do with it. The mixture of poetising process with scientific claim to truth feels impure if not downright unsavoury.

Για αυτούς που αλλού στηρίζουν κι αλλού ψηφίζουν

2010-10-18T02:47:00.000-07:00

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι ελληνικό φαινόμενο, ούτε αν έχει συζητηθεί ποτέ σοβαρά το ενδεχόμενο ν' αλλάξει, αλλά αυτή η παρωδία με τα εκλογικά δικαιώματα και τις δημοτικές εκλογές πρέπει κάποτε να τελειώνει. Βλέπω και ακούω εδώ και λίγους μήνες, ανθρώπους να καταφέρονται με θέρμη εναντίον των δύο δημάρχων που έχουν καταγράψει αυτή την υπέροχη, παρασιτική έως και καταστροφική πορεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (αν κι ο ερωτικός κερδίζει αέρα τον δεντροκόφτη) και να βάζουν όλη την προσπάθεια και την ενέργειά τους στο ν' αποτραπεί η επανεκλογή των ίδιων ή των διαδόχων τους.

"Εκλογές φίλε... Τριημεράκι στο χωριό και στ' αρχίδια σου!"

Και καλά κάνουν, με μία διαφορά. Έχω την εντύπωση ότι ένα πολύ σεβαστό ποσοστό αυτών των πολιτών δεν ψηφίζουν στους Δήμους στους οποίους ζουν και για τους οποίους επιζητούν την αλλαγή, εδώ και τώρα. Μπορεί να είμαι ένας λεπτολόγος μαλάκας που δε βλέπει πέρα απ' τη χρηστική αξία ενός αγνού εργάτη της αλλαγής, αλλά όλο αυτό δε μου φαίνεται και πολύ χρήσιμο για την έκβαση ενός αγώνα. Κι ειδικά ενός τόσο βραχυπρόθεσμου αγώνα σαν τις επερχόμενες Δημοτικές Εκλογές, όπου στα νούμερα θα φανεί αυτή η τρομερή ανακολουθία και στ' αποτελέσματα, η ματαιότητα του εκάστοτε αγώνα που διεξάγεται συνοδεία παρόμοιων ελληνικών ημίμετρων.

Νομίζω ότι το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνει κάποιος είναι να μεταφέρει τα εκλογικά του δικαιώματα εκεί όπου κατοικεί και βιώνει την καθημερινότητά του ώστε, αντί να προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους που έχουν φέρει το Δήμο του σ' αυτήν την κατάσταση ν' αλλάξουν δρόμο στη ζωή, να μπορεί ο ίδιος να ψηφίσει για την αλλαγή. Οποιαδήποτε επιχειρήματα περί συναισθηματικών δεσμών, κομματικής αποκέντρωσης, τριήμερων στο χωριό κλπ είναι καθαρές πίπες και δεν αναιρούν το ότι ένας υποστηρικτής που δεν είναι και ψηφοφόρος, δε μετράει στο αποτέλεσμα.

Αλλά τώρα είναι μάλλον πολύ αργά. Το ξανασυζητάμε σε 4 χρόνια που θα απαιτούμε τις ίδιες ακριβώς αλλαγές.

The editor is puzzled

Το SLAP! και η βία του κλισέ

2010-10-17T16:50:00.000-07:00

Το SLAP! είναι η μία απ' τις δύο σειρές κόμικς του monkie κι αποτελεί μια ωμή, κατά κάποιο τρόπο, επίθεση στα κάθε είδους κλισέ που συχνά προβάλλονται ως υποκατάστατα ολόκληρων συζητήσεων κι ακυρώνουν οποιαδήποτε προσπάθεια σκέψης κι επιχειρηματολογίας, εκατέρωθεν. Η απάντηση συνήθως είναι μια προσποιητή κατάφαση, είτε με νεύμα είτε με κάποια δήθεν εμφατική, αλλά το ίδιο κενή από σημασία, λέξη όπως "Κανονικά...".

Η απάντηση μέσα στο κόμικ μας είναι η ωμή χειροδικία, είτε είναι μια απλή σφαλιάρα είτε ένα αντικείμενο (που πότε-πότε παραπέμπει στο εκάστοτε κλισέ) κατακέφαλα. Έτσι το κλισέ εξισώνεται, ας πούμε, με μια ηχηρή σφαλιάρα που σταματά τα πράγματα απ' το να προχωρήσουν προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Φυσικά, ανίκητο και άφθαρτο κι αυτό σαν την ωμή αψυχολόγητη βία, επιστρέφει σα να μην έχει συμβεί τίποτα (το παραπάνω παράδειγμα προσυπογράφει) κι έτσι πάμε σ' ένα κύκλο ο οποίος αποτελεί και τη φόρμα του κόμικ. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε που μπορεί να καταλήξει, αλλά αντιπροσωπεύει με πολύ σύντομο και κάφρικο τρόπο το πνεύμα του ίδιου του monkie και σκοπεύουμε, με τον Τάσο τον Ζαφειριάδη και τον Πέτρο τον Χριστούλια, να το αξιοποιήσουμε περισσότερο στο προσεχές μέλλον.

Αυτές τις ημέρες πάντως, κάτω απ' τις σχετικές δημοσιεύσεις του Τάσου στο comicart.gr ξεκίνησε μια κουβέντα μεταξύ κάποιων μελών του φόρουμ (γνωστών μας και άγνωστων) γύρω απ' το θέμα του SLAP! και τη βία του κλισέ/ατακας/κοινοτυπίας/λαϊκής σοφίας/αποφθέγματος κ.ο.κ. Δεν ξέρω πόσο θα συνεχιστεί (η κουβέντα, όπως και το κόμικ), αλλά μέχρι τώρα έχει ένα σχετικό ενδιαφέρον...

Διαβάστε την εδώ: http://www.comicart.gr/bb06/viewtopic.php?t=1767&postdays=0&postorder=asc&start=0&sid=1b9a2e63d834aeab5e5e33f052207c07

Eastbound and Down (TV): Ένας αληθινός ήρωας

2010-10-17T15:49:00.000-07:00

Ο Kenny Powers είναι ένας αμερικάνος ήρωας. Δεν ξέρω αν είναι σπουδαιότερος απ' τον Ricky Bobby ή τον Ron Burgundy, αλλά σίγουρα είναι σπουδαίος μέσα απ' τη δική του οπτική για τον κόσμο. Ποια είναι αυτή; Το ωμό του ταλέντο θα έπρεπε να είναι αρκετό όχι μόνο για να έχει μια ευκαιρία να βρεθεί στην κορυφή, αλλά να την κατακτήσει κιόλας και να μείνει εκεί για πάντα. Ο Kenny Powers ακούει τις συμβουλές που ο ίδιος δίνει στους άλλους μέσα απ' το audio-book του και δεν μπορεί να καταλάβει τι πήγε λάθος και δεν τον λατρεύει όλη η Υφήλιος, δηλαδή η Αμερική. Μοιράζει κωλοδάχτυλα κι έχει μια απάντηση για όλα, αλλά δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την επιστροφή στο κωλοχώρι απ' όπου έφυγε θριαμβευτής. Η περιπέτειά του προς την αυτογνωσία και την επάνοδό του στο επαγγελματικό μπέιζμπολ, μόλις άρχισε...

Το Eastbound and Down είναι η σειρά που βγήκε απ' τη συνεργασία των Jody Hill, Ben Best, Danny McBride, David Gordon Green, Will Ferrell και Adam McKay. Σε όποιον δε λένε τίποτε αυτά τα ονόματα, μπορεί να συνεχίσει να ζει ήσυχος στο σκοτάδι που έχει φτιάξει για την άχρωμη ζωούλα του (συναγερμός αστικού πατερναλισμού). Σε όποιον πάλι λένε κάτι, μπορεί να τρέξει αμέσως και να βρει όλα τα επεισόδια του έπους που αποτελεί η ζωή του Kenny Powers για να γεμίσει κι άλλες ώρες με ασήμαντα έργα σπαταλημένου ανθρώπινου πνεύματος.

Ακολουθούν λίγα λόγια απ' τους εμπνευστές:

Από συνέντευξη του Danny McBride στο NYMag:

Is there anything that's off-limits for Kenny Powers? Have you ever talked with [co-creator] Jody Hill about drawing foul lines? Could Kenny kill a guy?
We honestly let Kenny Powers lead. We don't have any sort of boundaries. Jody and I have a very fucked-up sense of humor, so it takes a lot for us to feel like something is too far. We don't really set out to try to make things that are fucked up, but Kenny Powers can do pretty much anything he wants, so that entails everything that becomes fucked up.
Have you ever filmed anything and cut it because it felt like too much?
We haven't. The things that we ever cut out of the show have never been content. It's only been, like, because the episode's too long and we need to trim it down. Yeah.

Από συνέντευξη του Jody Hill στο Slashfilm:

Obviously, when you first came up with the show you guys couldn’t gauge the cultural impact Kenny would have, if any. But, I mean, now there are writers from The New Yorker attempting to explain why they dig the show, and you have these drunken plebes running around getting arrested in Kenny Powers T-shirts at baseball games. A lot of different types of people have connected with this character and the show…

Jody Hill: Yeah, that photo with the butt-crack is amazing. (linked above) It’s crazy that this show has taken off. I certainly didn’t expect it. I mean, The Foot Fist Way, people didn’t exactly flock to the theater to go see it. And even Observe & Report, it did well, but it didn’t become this huge blockbuster. So, [Eastbound] is our first thing that has taken off, and right now, that’s a good feeling, it’s good to have that. I’ll admit. It runs the full-spectrum. One thing I hear a lot, especially from writers, is that they didn’t expect the show to be emotional. And I think that’s the thing that keeps people coming back to it. We designed the show to have these redneck jokes that are the gateway, you know—big side-splitting laughs—but we take our time building any change with the character. We didn’t want it to be a quick change, like [My Name is] Earl or something. We are a lot more subtle. We wanted it to feel like a three-hour movie, so we structured it like a movie arch—it’s about one bigger thing—rather than in each episode this guy becomes a “new man.” But, you’ve seen it, and that’s one of the things we thought was really funny: Kenny is always talking about how he’s mastered these lessons, but he never learns the lessons. Instead, he just allows the lessons to make him feel however he wants to.

Stack: Κάθε μήνα κι άλλο περιοδικό

2010-10-15T11:49:00.000-07:00

Ένας απ' τους λόγους που βγάζουμε περιοδικό, είναι γιατί μας αρέσουν τα περιοδικά και διαβάζουμε ότι πέσει στα χέρια μας. Το ίντερνετ, βέβαια, έχει κάνει τη λίστα να εκτείνεται στο άπειρο και την επιλογή των περιοδικών που ταιριάζουν στον καθένα ιδιαίτερα χρονοβόρα. Γι' αυτό κάτι έξυπνοι τύποι σκαρφίστηκαν την υπηρεσία Stack: Magazines that matter, η οποία λειτουργεί ως εξής: Όποιος γραφτεί συνδρομητής παίρνει κάθε μήνα με το ταχυδρομείο ένα διαφορετικό περιοδικό μέσα από μια λίστα με εκλεκτά ανεξάρτητα έντυπα, προσεκτικά διαλεγμένα απ' τους ανθρώπους του Stack.

Χθες το βράδυ γράφτηκα κι εγώ στη λίστα των συνδρομητών κι όπως με ενημέρωσαν με email το πρώτο μου περιοδικό είναι ήδη στο δρόμο για το σπίτι μου. Με κάθε περιοδικό που έρχεται, λοιπόν, θα ενημερώνω αυτό εδώ το blog με τις εντυπώσεις μου. Για να δούμε...

The editor is excited

Popshot: Ποίηση και εικονογράφηση

2010-10-14T15:31:00.000-07:00

Το Popshot (popshotpopshot.com) είναι ένα βρετανικό περιοδικό που αποτελείται από ποιήματα και εικονογραφήσεις. Απλό και αποτελεσματικό. Ο αρχισυντάκτης επιλέγει μερικά ποιήματα από τα πάρα πολλά που έρχονται στο mail του μετά από κάθε ανακοίνωση του κεντρικού θέματος που θα διατρέχει το επόμενο τεύχος κι ύστερα αναθέτει το καθένα απ' αυτά σε έναν εικονογράφο, ώστε να το ερμηνεύσει και να το συνοδεύσει οπτικά με το δικό του προσωπικό ύφος.

Κάτι τέτοιο, βέβαια, προσπαθούμε να κάνουμε κι εμείς με τα κείμενά μας και τoυς εικονογράφους μας κι έτσι ένιωσα μια σύνδεση με τον 23χρονο (εντάξει, ίσως εμείς ν' αργήσαμε λίγο) εμπνευστή και αρχισυντάκτη του Popshot, Jacob Denno, που μίλησε πρόσφατα στον Tom Chatfield του περιοδικού Prospect (άλλο ένα εξαιρετικό βρετανικό περιοδικό για τρέχοντα θέματα) για τη δουλειά του και τη θέση της σύγχρονη ποίησης στο ανεξέλεγκτο και υπερφορτωμένο ιντερνετικό ανθολόγιο, όπου ο αναγνώστης αφιερώνει ελάχιστο χρόνο στο να δεθεί και να κατανοήσει ένα έργο του πνεύματος.

"I think for those people who go out of their way to read poetry online, the way they read has definitely changed. One downside to the internet is the fact that there is a saturation of content and no real editing process. Anyone can post up their poems and get people reading them within minutes. That lack of editing means that our perception of poetry and the amount of time we dedicate to it changes dramatically. This makes it all the more important for poetry magazines to present poetry in such a way that people will give their full attention to it. I wanted the poems to sit side by side with the illustrations as a way of allowing breathing space and increasing attention. Beyond that, I also hope it allows the illustrator the opportunity to create a further dimension to the poem—one which you may not have come up as the reader."

Fuck yeah!

Για τον "φασισμό" της γενικολογίας

2010-10-12T09:14:00.000-07:00

Η συνθηματολογία, η αοριστία και η γενίκευση δεν ανήκουν μόνο στη σφαίρα της κουβέντας καφενείου, αλλά, πολύ συχνά, απαντώνται στο λόγο καλλιτεχνών και διανοούμενων που παγιδεύονται στην εντύπωση ότι όλοι περιμένουν απ' αυτούς να έχουν εμπεριστατωμένη άποψη για τα πάντα. Φυσικά, είναι αδύνατο να έχεις εμπεριστατωμένη άποψη για τα πάντα, πόσο μάλλον να μπορείς να τη συμπυκνώσεις τόσο εύστοχα σε μία ή λίγες φράσεις, ώστε να προκαλεί τον ίδιο αντίκτυπο (ή και μεγαλύτερο) με μια καλά μελετημένη παρουσίασή της. Αν, όμως, οι από κάτω σε ρωτάν κι επιμένουν και σε πιέζουν, περιμένοντας από σένα μερικά ψήγματα αποκαλυπτικής διορατικότητας, τότε τι σκατά μπορείς να κάνεις;

Σύμφωνα με την αποσπασματική ανταπόκριση των Νέων της Δευτέρας απ' το masterclass του Κώστα Γαβρά στο πλαίσιο του Φεστιβάλ που διοργανώνει το Public με 5λεπτες ταινίες γυρισμένες με συσκευές σαν κι αυτές που πουλάει σωρηδόν, ο γάλλος σκηνοθέτης φέρεται να έκανε την εξής γενίκευση: "Να το ομολογήσουμε εμείς οι έλληνες. Λίγο ως πολύ, όλοι είμαστε στο βάθος φασίστες." Είναι προφανές πια ότι η λέξη "φασίστας", σαν τη λέξη "επαναστάτης", έχει ξεφτιλιστεί απ' την κατάχρηση και ο νέος ορισμός της θα μπορούσε να είναι: "αυτός που διαφωνεί μ' εμένα".

Παρ' ολ' αυτά, ο διάσημος σκηνοθέτης μάλλον εννοεί ότι, λίγο ως πολύ, οι έλληνες μαθαίνουν από μικροί ν' αρνούνται ν' ακούσουν την αντίθετη άποψη και να εμμένουν στη θέση τους όσο λάθος κι αν είναι αυτή (σύμφωνα με ποιον;). Είναι δηλαδή, ξεροκέφαλοι και ισχυρογνώμονες, κάτι που όπως λέει στη συνέχεια, "Μόνο με την αυτοκριτική και την παιδεία διορθώνεται." Όπως σε κάθε κουβέντα καφενείου η παιδεία παίρνει κι εδώ το ρόλο του απόλυτου φαρμάκου διά πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν. Άρα και τα γαλλικά καφενεία, δε διαφέρουν πολύ απ' τα ελληνικά. Ή μήπως διαφέρουν;

Αμέσως μετά (σύμφωνα πάντα με το απόσπασμα), ο Κώστας Γαβράς παραθέτει ένα παράδειγμα που γνωρίζει καλά, εκείνο της Γαλλίας, μιας χώρας που όλοι είναι ανοιχτόμυαλοι, ακούν το συνομιλητή τους, λατρεύουν κάθε είδους πολιτισμό, σέβονται τη διαφορετικότητα και στέλνουν στις κρεμάλες όχι όλους όσους διαφωνούν μαζί τους, αλλά μόνο τους κακούς: "Στη Γαλλία η παιδεία διαμορφώνει τα παιδιά εντελώς διαφορετικά. Μαθαίνουν από το δημοτικό να ακούν το συνομιλητή τους, να αμφισβητούν και να επιχειρηματολογούν." Το απόφθεγμα με το οποίο καταλήγει το απόσπασμα θα μπορούσε να στέκεται σε πλακέτα πάνω απ' το καμαρωτό χρυσοδόντινο χαμόγελο του κάθε διευθυντή σχολείου της χώρας μας: "Η δημοκρατία αρχίζει από την προσωπική ζωή μας."

"Χαμός πάλι στην Εγνατίας... Καλύτερα να φύγω από Πανεπιστήμια."

Ο λόγος; Οτιδήποτε είναι τόσο αόριστο και "αγαθό" είναι κατασκευασμένο για να εξουδετερώνει το αντίθετό του, ταιριάζει με όλους και με όλα κι ακυρώνει όλα εκείνα που οι μικροί, προνομιούχοι γάλλοι μαθαίνουν στα μαγικά σχολεία τους: Να ακούν, να αμφισβητούν, να επιχειρηματολογούν και, το κυριότερο, να διαφωνούν. Η στρογγυλεμένη, απλοϊκή, είτε λαϊκή είτε διανοουμενίστικη σοφία είναι, σαν κάτι άλλο παρεμφερές, ανίκητη.

Βασικά, αυτό που θέλω να πως μ' όλες αυτές τις εξυπνάδες είναι ότι, ΟΧΙ κύριε Γαβρά, δεν είμαστε όλοι, λίγο ως πολύ, οπαδοί του Μπενίτο Μουσολίνι.

The editor disagrees

Αν ψάχνετε για το νέο, ολοκαίνουργιο Monkie #14, είναι από 'δω...