Niekoniecznie grzecznie - www.movvie.blogspot.com

Jak przekonać 6 milionów ludzi do obejrzenia video na YouTube?

noreply@blogger.com (Mjks) — Sat, 06 Jun 2015 14:09:00 +0000

Chyba każdy z nas przynajmniej raz w życiu marzył o sławie na YouTube. Dziś zdradzę Wam jak to zrobić i odpowiem na pytanie zadane w tytule.
Ja sama kiedyś chciałam zostać vlogerką, ale mam do siebie chyba za mało dystansu. Zresztą bałabym się porażki, bo po co być gwiazdą, która pod swoim debiutanckim filmikiem ma kilkanaście wyświetleń… nabitych przez siebie samą?

Życie bez YouTube

Wiecie co dla świata oznacza data 14 lutego 2005 roku? Nie tylko Walentynki, albo święto chorych na padaczkę. To dzień premiery YouTube w sieci. Dziś, ponad 10 lat od utworzenia, jest najpopularniejszym serwisem internetowym umożliwiającym bezpłatne umieszczanie i odtwarzanie filmów. Nie wiem, jak Wy, ale ja nie wyobrażam sobie, że mogłoby go zabraknąć. Bo jak zdać sesję na studiach bez filmów z kotami? Jak nauczyć się robić kreski eyelinerem bez tutoriali? Jak…

…żyć bez YouTube? O tym już też pewnie ktoś nagrał film…

Nowy poziom video

Moja fascynacja ludzką pomysłowością dotycząca wykorzystania potencjału tego serwisu nie ma końca. To znakomite narzędzie do pozyskiwania publiki i tworzenia projektów światowej skali (o czym pisałam przy okazji Life in a Day). Dzięki nowym technologiom możemy oglądać festiwale muzyczne na żywo, czy chociażby odtwarzać filmy w nowym wymiarze 360 stopni. Ale mimo wszystko najbardziej doceniam projekty, w których kluczowej roli nie odgrywają zaawansowane narzędzia, ale prostota i kreatywność.

Wracając do pytania z tytułu: Jak przekonać ponad 6 milionów ludzi do obejrzenia video na YouTube?

By poznać odpowiedź włączcie sobie TO video w trybie pełnoekranowym.

Zaciekaw mnie

Nie odkryję Ameryki, jeśli powiem, że żyjemy w czasach przesyconych przekazem wizualnym. Codziennie setki reklam atakują nas na ulicach, prasie, albo Internecie. Jak więc przebić się ze swoim przekazem, tak by odbiorca go zapamiętał? Należy go zaciekawić. A co jeśli zależy nam na uwadze trwającej dłużej, niż sekundę, pięć, albo minutę? Trzeba pokazać, że odbiorca ma wpływ na przekaz. Trzeba go zaangażować. I właśnie to zrobiła z nami Namie Amuro. To robią z nami twórcy reklam.

Odpowiedź

Jak przekonać ponad 6 milionów ludzi do obejrzenia video na YouTube? Zaangażować go. Interakcja to najskuteczniejsze narzędzie w kontakcie z widzem.

A teraz przyznajcie się, obejrzeliście filmik do końca, bo tak bardzo spodobała się Wam piosenka, czy zaangażowaliście się i chcieliście wiedzieć co będzie dalej w teledysku? Co o nim sądzicie?

Movviłam ja,
Majka

Movvie mówi: “Cześć!”

noreply@blogger.com (Mjks) — Thu, 04 Jun 2015 11:45:00 +0000

“Gdzieś Ty kretynko była?” – rzuciłabym z ochotą do weny, albo z weną do ochoty, gdyby obie nie przepadły mi jakoś rok temu. Mogłam przetrwać ten kryzys, ale nie lubię robić czegoś wbrew sobie, a jeszcze bardziej udawać, że wcale nie robię tego wbrew sobie. Więc pisać przestałam. Proste. Bo prawdą jest, że gdy przyjemność przestaje dawać nam radość to zaczyna być obowiązkiem. A przed obowiązkami należy uciekać.

“Obowiązek rozpoznasz po tym przede wszystkim, że nie pozostawia ci on prawa wyboru.”

Antoine de Saint-Exupéry

Ja nie widziałam wyboru, dlatego…

...i żyłam. Biegałam, zaczęłam gotować, zrealizowałam kilka fajnych projektów graficznych, znalazłam pracę, straciłam przyjaciółkę, trochę schudłam, obcięłam sobie grzywkę na prosto, zyskałam przyjaciółkę, co schudłam to przytyłam, pieprzyłam się z kontuzją nogi, udawałam, że piszę licencjat, płakałam pisząc licencjat, piłam zamiast pisać licencjat, olałam studia, odeszłam z pracy, postanowiłam napisać licencjat, odkryłam co chcę robić w życiu, znalazłam staż, skończyłam licencjat. I przeżyłam to - wszystko mniej więcej w takiej kolejności. I zatęskniłam, więc…

...bo mam ochotę na konwersację. Po drodze zaczęłam doceniać rolę dialogu i chciałabym ten mój monolog wewnętrzny oraz bezsensowne momentami pieprzenie przestać uskuteczniać. Ostatni rok dał mi do zrozumienia, że warto słuchać ludzi, bo to oni dają najwięcej inspiracji, bądźmy więc inspiracją dla siebie wzajemnie.

Te zmyślne nagłówki zrobiłam na Polona.pl. Jest to: ”projekt Biblioteki Narodowej, udostępniający teksty literackie i naukowe, dokumenty historyczne, czasopisma, grafikę, fotografie, nuty oraz mapy”. Nawet jeśli macie gdzieś całą ideę, to można zrobić sobie fajną tapetę. Bawcie się dobrze, tymczasem ja idę szukać inspiracji na Fotofestiwalu. Dobra, tak naprawdę idę, bo wypada bywać w takich miejscach, liznąć trochę sztuki i przy okazji odhaczyć się na fejsie.

Pozdrawiam ja,
Maja

TVN i Sony coś kręcą, czyli absurdalna FilmOFFka Bodo Kox’a

noreply@blogger.com (Mjks) — Wed, 28 May 2014 21:55:00 +0000

Jak na prawdziwą studentkę dziennikarstwa przystało telewizor spełnia w moim pokoju funkcję ozdobną. I wcale nie jest mi źle ze świadomością, że to pudło stojące w rogu pokoju nie było włączane od pięciu miesięcy, a wszystkie informacje znajduję w sieci. Tak, należę do pokolenia, które rozpoczyna dzień od kawy i dobrej muzyki. Daleko mi zaś do wysłuchiwania (pseudo)dziennikarskiego bełkotu uchodzącego z programu śniadaniowego, bo czułabym się z tym jak Łona:

A to dziewczę w TV? Ja jej nie znam, ale zna ją naród.
Tak wdzięcznie opowiada o trudach pracy w serialu.
Jest śliczna, kiedy tak uroczo plecie
o poprzednim mężu i następnym filmie, i obecnej diecie,
i że w zasadzie jest szatynką, chociaż w sumie lekko blond.
Wyłączyłbym to, ale pilot tak daleko stąd,
więc posłucham jakich w kuchni używa naczyń.

Do pewnego momentu twierdziłam, iż nic w materii telewizji śniadaniowej już mnie nie zaskoczy. Serio, wszędzie wałkuje się ten sam schemacik – dwoje prowadzących, stół, kanapa, ktoś przypala kurczaka w kuchni, ktoś wygina się na macie (bo bycie fit jest teraz modne), słodka pogodynka, reporter odwiedza gwiazdę w domu i wypytuje o historię dywanu w salonie, czasem Pieńkowska zrobi wiochę. Ogólnie nuda, niektóre wykłady na mojej uczelni dostarczają więcej rozrywki.

Jednak przyznaję się do wyciągnięcia pochopnych wniosków - niedawno wpadłam na fajną serię realizowaną przez telewizję TVN we współpracy z firmą Sony (lokowanie produktu a także sprawy sponsorskie są rozwiązane baaardzo subtelnie, dobra robota!). Musicie to koniecznie zobaczyć!

FilmOFFka

Bodo Kox (którego widzicie na zdjęciu powyżej) stworzył pięć krótkich materiałów, które mają przybliżyć początkującym filmowcom pracę… filmowca zarobionego po łokcie. W zasadzie możecie zapytać: “po cholerę mam to oglądać, skoro aparatu w telefonie używam tylko do pstrykania selfie, a słowo ‘kręcenie’ to dla mnie synonim ‘flirtu’?”. Odpowiadam – obejrzyjcie, bo te podstawy podstaw sztuki filmowej ubrane są w tak absurdalny humor, że nawet ja wysiadam. Dodatkowo ładna realizacja cieszy oko oraz ucho. Wszystkie pięć odcinków znajdziecie tutaj. Bawcie się dobrze i pamiętajcie, by zaprosić mnie na rozdanie Oscarów, jako matkę chrzestną Waszego sukcesu!

PS TVN’ie rób nam dobrze… częściej.

PPS Zawsze, gdy znajduję wśród tylu bzdurnych produkcji podobne kwiatki, to zastanawia mnie, dlaczego jest ich tak niewiele? Po co komu dziesięć programów paradokumentalnych, albo idiotyczne talk show, jeśli można zrobić coś ładnego, przyjemnego, a jednocześnie wartościowego? Wiem, powinnam iść z tym problemem do “Rozmów w toku” lub napisać scenariusz do nowego odcinka “Trudnych spraw”. Chociaż nie, teraz mogłabym nakręcić go własnymi rękoma, Kox już nauczył mnie podstaw… Okej, to szukam sponsora. Jacyś chętni?

Pozdrawiam Was ja,
(na/za/po)kręcona

Jak zrobić dobre #selfie?

noreply@blogger.com (Mjks) — Mon, 05 May 2014 18:55:00 +0000

Weszłam do dużego pomieszczenia. Z lamp sączyło się intensywne światło rażące oczy. Idąc w tamtym kierunku doskonale wiedziałam co zastanę – pot, krzyki, przepychanki, ślady krwi na jasnej podłodze… nie, to były ślady czerwonej szminki. Tak, oto trwają wyprzedażowe walki przy półkach w drogeriach - pożywka tylko dla wytrwałych, walecznych oraz naprawdę zdeterminowanych. Walka, bo w całym sklepie jest jedno lustro dla dziesiątek kobiet, które w jednej chwili pragną zobaczyć swoje odbicie z zajebiście czerwoną pomadką na ustach (w efekcie i tak dochodzą do wniosku, że ten kolor podkreśla ich żółte uzębienie oraz kłóci się z karnacją).
Oto widzę scenę rodzajową – ładna blondynka maluje swoje usta szminką po czym układa je kilkakrotnie w dziubek, wtem z słuchawek wybrzmiewa mój absolutny hit ostatnich tygodni:

Stojąc już w kolejce nadal ją obserwuję. Jestem święcie przekonana, że za sekundę wyjmie telefon i zrobi sobie #selfie, ale niestety. Mimo to czerwone mazidło oraz klubowa łupanka zainspirowały mnie do nowej serii postów, w których zdradzę Wam:

JAK ZROBIĆ DOBRE #SELFIE?

Nie będzie porad jak najlepiej wygiąć usta w dziubek, czy wciągnąć policzki – będzie o tym jak radzić sobie samemu, gdy w zasięgu wzroku nie ma nikogo, kto mógłby zrobić Wam portret, albo jeśli jesteście z natury bardzo nieśmiali, więc wolicie działać na własną rękę.

Dziś pod lupę bierzemy moją ulubioną metodę, czyli odbicie w lustrze.

Potrzebne będą:

No i oczywiście coś, czym zrobicie sobie #selfie – aparat, telefon (nie polecam żelazka).
Chodzi w tym wszystkim o to, by fotografowaną płaszczyzną odbijającą się w lustrze była Wasza twarz, więc odpowiednio ustawione kąty i voila. To moja ulubiona alternatywa dla foci “z ręki”.

Jest tylko kilka prostych zasad…

Cytując piosenkę z tego posta powinnam napisać: “I GUESS I TOOK A GOOD SELFIE”, ale uznajmy, że nawet najlepsza fotomodelka może mieć gorszy dzień na pozowanie (huehuehue). Moje zdjęcia robione tą metodą możecie zobaczyć np. tu.

Ręka do góry, kto jutro robi sobie #selfie w lustrze?

Pozdrawiam i przesyłam dziubki

Fetysz podglądania - inspiracja prosto z YouTube

noreply@blogger.com (Mjks) — Mon, 28 Apr 2014 20:56:00 +0000

Przez długi czas nie mogłam wyjść z podziwu, jak to się dzieje, że najbardziej poczytnymi gazetami codziennymi w naszym kraju są Fakt i Super Ekspress. Zawsze zastanawiało mnie dlaczego ludzie w ogóle sięgają po te tytuły skoro większość informacji jest wyssana z palca, a język, jakimi pisane są artykuły woła o pomstę do nieba. I tak jak w poniedziałkowy wieczór można dostać jeszcze w osiedlowym sklepie Wyborczą, czy Rzepę, to już o 9 rano na próżno szukać tam brukowców - schodzą tuż przed świeżymi bułeczkami.

A wszystko przez instynkty
Wiesz co wspólnego mamy ze sobą ja, Ty i Twoja sąsiadka, która codziennie rano do szklanki ciepłego mleka z kożuchem kartkuje Fakt? Łączy nas coś, co mieli nasi przodkowie setki, a nawet tysiące lat temu - ciekawość. Podglądanie drugiego człowieka leży naszej naturze, to instynkt, którego nie zabiły wojny, kryzysy, ani rewolucja technologiczna. Ba, postęp tylko ułatwia zaspokajanie tej potrzeby.

Co mi dziś pokażesz?
Wertowanie tablicy znajomego na Facebooku to prawie jak czytanie Super Ekspressu i nawet nie różni się bardzo od tego, co znajdujesz w brukowcach – większość informacji jest zmyślona, bo każdy buduje w Internecie obraz idealnego siebie wrzucając historie wyssane z palca. Jednak dopóki jesteś Panem/Panią swojej tablicy to Ty codziennie wybierasz dramaty, którymi dzielisz się ze znajomymi – możesz rzucić jak bardzo nie lubisz poniedziałków, a nawet, że sąsiadka słucha po raz dziesiąty płyty Modern Talking. Ale co, jeśli mógłbyś opowiedzieć o tym samym całemu światu? Gdybyś miał nagrać film z jednego dnia swojego życia? Gdybyś był w stanie zaprosić do swojego świata miliony ludzi? Mogłeś, nie zaprosiłeś tego, więc teraz jesteś jednym z podglądaczy…

Life in a Day
To dokument o ludziach z całego świata, którzy w ramach akcji związanej z piątymi urodzinami YouTube nakręcili dokładnie ten sam dzień swojego życia. Fascynujące, jednostkowe historie przebijające się przez dziesiątki podobnych migawek budzą we mnie refleksję – co ja bym Wam pokazała?

A co Wy byście pokazali światu?

Nie musisz truchtać z Pitbullem – muzyczne inspiracje do biegania

noreply@blogger.com (Mjks) — Thu, 17 Apr 2014 12:06:00 +0000

Każdy człowiek ma chyba taką czynność, której nienawidzi z całego serca. Jedni nie znoszą myć naczyń, inni gotować, a kolejni robić zakupów. Ja lubię walczyć z przeciwnościami i dlatego kilka tygodni temu postanowiłam przełamać swój paniczny strach oraz ogromną niechęć do… biegania.
Podobno by osiągnąć wyznaczony cel należy zacząć od małych kroczków, więc jako spec od rozwlekania wszystkiego najpierw podziwiałam tych, którzy ścigali się z moim tramwajem o siódmej rano, albo truchtali nocą po ciemnych uliczkach (nocą w Łodzi? wariaci!). Ostatecznie przyjęłam do wiadomości – umiem biegać, tylko jeszcze tego nie wiem. I nawet nie zdajecie sobie sprawy z tego, jak szybko porzuciłam myślenie: “to jest ultranudne” przekonując się, że przebieranie nóżkami (nawet na bieżni) może być przyjemne. Wystarczy mieć ze sobą dobrą muzykę. I tutaj przyznaję - na mojej liście odtwarzania początkowo królował Pitbull, ale po czasie uzupełniłam ją bardziej “swoimi” kawałkami. Z tej okazji pomyślałam, że podzielę się Wami tym, przy czym biega się najprzyjemniej na świecie - obojętnie, czy wybieracie sprint po ulicy, czy do lodówki lub na autobus. Miłego truchtania!

Woodkid - Run Boy Run

Austra - Lose It

Ra Ra Riot – Boy

Of Monsters & Men - Six Weeks

Architecture in Helsinki – Escapee

Smallpools - Dreaming

Someone Still Loves You Boris Yeltsin - Young Presidents

Parra for Cuva feat. Anna Naklab - Wicked Games (Radio Edit)

Blackbird Blackbir – All

Work Drugs - License To Drive

Lana Del Rey - Blue Jeans (RAC Remix)

A może Wy macie jakieś energiczne kawałki, którymi chcecie się podzielić? Śmiało!

Ściskam mocno, rozleniwiona

Ich pierwszy raz przed kamerą, czyli refleksja o FIRST KISS

noreply@blogger.com (Mjks) — Wed, 12 Mar 2014 17:29:00 +0000

Wyobraź sobie, że wchodzisz do poczekalni na dworcu autobusowym. Jest tam kilka plastikowych krzeseł ustawionych po to, by strudzeni podróżą mogli położyć swoje zmęczone torby, albo ewentualnie usiąść. Bolą Cię nogi, więc postanawiasz przycupnąć sobie, aż Twój środek lokomocji zostanie wywołany przez pracownicę dworca. Na jednym z siedzeń odpoczywa pasażer X, reszta jest wolna. Zgaduję, że nie usiądziesz tuż obok tamtego człowieka i zachowując należyty dystans skłonisz się ku krzesłu na drugim końcu. Mam rację?

Teraz zmieńmy miejsce wydarzeń. Wsiadasz do autobusu. Oczywiście ten, jak zwykle załadowany po brzegi studencką bracią, która na weekendy wraca do domu z tęsknoty za rodziną (a może za jedzeniem?). Kupujesz bilet, wchodzisz dalej, a tam trzy ostatnie miejsca wolne – jedno obok pasażera X, a dwa pozostałe zupełnie puściutkie (na chwilę zapomnij o tym, że kierowca autobusu nie pozwolił władować Ci walizki i worka słoików do bagażnika i powinieneś zająć wszystkie trzy siedzenia, by ulokować swój dobytek). Gdzie siadasz? Na jednym z dwóch wolnych foteli, czy obok pasażera X? Zgaduję, że rzucasz się na tamte dwa wolne fotele. Ba, ja nie zgaduję, ja to wiem! (Chyba, że obok pojedynczego miejsca siedzi właśnie Natalie Portman/Ryan Gosling, ale myślmy racjonalnie, takie rzeczy dzieją się tylko w komediach romantycznych, a Twoje życie oscyluje pomiędzy dramatem a horrorem).

A teraz zamknij oczy (jeśli nie umiesz czytać z zamkniętymi oczami, to możesz je otworzyć). Stoisz w pokoju. Przed Tobą człowiek, który równie dobrze mógłby być tamtym pasażerem X. Blondynka/brunetka/ruda z dużymi oczami i pełnymi ustami lub wysoki brunet/blondyn/rudy z zarostem/bez, uwodzący szarmanckim uśmiechem. Znajdujecie się tam (zupełnie obcy sobie ludzie) w jednym celu – macie się zacząć całować przed kamerą. Wchodzisz w to?

Do tego filmiku najbardziej w świecie pasuje jedno słowo – awkward. Jako, że nie ma dobrego odpowiednika tego słowa w języku polskim, niechaj ten filmik nim będzie! Z drugiej strony budzi uśmiech, więc sama nie wiem co mam myśleć…

Przenieśmy się jednak gdzieś indziej. Do pociągu. Tylko nie tego typowego, którym zazwyczaj podróżujesz. Wsiadasz i szukasz wolnego miejsca. Jest ich tam pełno, ale może jednak tam usiądziesz obok pasażera X? Nie? Byłoby szkoda…

To jak, całowalibyście? Bo naszła mnie taka refleksja - czemu siadanie obok kogoś w poczekalni, czy autobusie jest nagle bardziej zobowiązujące, niż taki pocałunek z łapanki?

Pozdrawia Was rozleniwiona

Która obiecuje większą systematyczność w pisaniu

Czapka “Żulerka”? Nie, dziękuję. Wolę marznąć

noreply@blogger.com (Mjks) — Fri, 07 Feb 2014 13:29:00 +0000

Nie poznali jej, nie mieszkali tu, a i tak rzucają krzywdzące porównania do amerykańskiego miasta bankructwa. Ci, którzy dali jej szansę, zostali, przywykli, a jedynie od czasu do czasu plują sobie w brodę, że jednak to ona. Za każdym razem, gdy o niej wspominam twierdzą, że nie można jej pokochać, bo jest patologiczna, brzydka, szara - nawet wiosną. Oddałabym wiele, by móc im pokazać jak bardzo się mylą, ale nie mam tyle pieniędzy, a także czasu, by upić każdego z nich i oprowadzić po Łodzi. Sami pewnie dobrze wiecie - po alkoholu miłość to tylko kwestia czasu…
Może właśnie dlatego jest ich tu tak wielu? Nie uciekają, bo przywykli, a po kilku głębszych z samego rana są wstanie obdarzyć ją miłością? Po alkoholu jesteśmy do nich podobni, też ledwo trzymamy się na nogach, niczego się nie boimy, chociaż różni nas jedno - my mamy marzenia oraz plany na przyszłość, a oni poddali się dawno temu, gdy z jakiejś przyczyny trafili na ulicę.
Wiem, że brzmię patetycznie i górnolotnie, ale z pewnego powodu nie umiem powiedzieć: “każdy jeden człowiek, który chodzi tamtymi ulicami, spędza życie na ławce w parku i podchodzi prosić o pieniądze jest mi zupełnie obojętny”, bo nie jest, i to bardzo.

Bardzo. Podobno motywuje młodych twórców do działania. Ja ostatnio się za tę kreatywność się wstydzę, pluję… jej w twarz i pierdolę ten artyzm z całego serca. Słyszeliście o Żulerce? Nie, zapraszam do obejrzenia Lookbook’a (Fall and Winter 2013/2014). Jestem przekonana, że reklama nowej marki odzieżowej promującej street fashion w najbardziej autentycznej odsłonie skutecznie zachęciła was do kupna nowej czapki. Nowatorski projekt nieprawdaż?

Już zamówiliście? Którą? Klasyczną “Żulerkę”? A może alternatywną i głęboką “Be real?” Będziecie nosić z dumą? Wrzucicie fotę na Instagrama?

W końcu zostali nominowani do tytułu StartUp Roku 2014, wspomnieli o nich na Onecie, GW, ale najważniejsze, że produkt spodobał się ludziom…

Słuszny pomysł? A co w nim takiego słusznego? Jaki pomysł? Na jednosezonowy biznes, który zaistnieje w mediach tylko dzięki temu, że budzi kontrowersje? A może idealne dopasowanie sesji reklamowej do brandu? Bo się właśnie zastanawiam się, czy to oby na pewno produkt stworzony dla osoby młodej, podążającej za trendami. A może jednak mylę się i chcą ubierać ludzi bezdomnych?

Parę innych, niezwykłych inicjatyw? Szaliki? Mniej komercyjne? No przecież jedni dostali wynagrodzenie, a drudzy na tym zarabiają…

W tym momencie przypomina mi się pewna kampania społeczna. Bo przecież to działa podobnie. Czapka jest naszym kciukiem wyciągniętym w stronę potrzebującego. Zainteresowanie? Naprawdę?

Dostali czapkę i honorarium (uwaga – “właściciel marki i fotograf nie zdradzają, jakiej wysokości”), a oprócz tego zainteresowanie i lajki na fejsie. Dlaczego więc się oburzam? Pewnie z tych samych powodów, co inni...

Ktoś z was ma nadal wątpliwości, czy mówienie o sprawie w kategoriach łamania etyki jest zbyt mocnym określeniem? Ktoś na Facebooku napisał, że nie, bo przecież uczestnicy kampanii reklamowej dostali wynagrodzenie. Racja. Mnie to wszystko jednak mocno uwiera , bo sama nie potrafiłabym spieniężyć ludzkiej tragedii w taki sposób. W takich chwilach boję się o przyszłość reklamy, o swoją przyszłość.

Wywoływanie szoku to zdradziecki chwyt, wielokrotnie dawał markom rozgłos i możliwość przebicia, jednak bardzo łatwo można go obrócić przeciwko sobie. Jak będzie tym razem? Wyrok w tej sprawie dadzą klienci. A ja rękami i nogami podpisuję się pod jednym z komentarzy...

Po więcej lećcie na: ONET oraz GAZETĘ

Czapka “Żulerka”? Nie, dziękuję. Wolę marznąć.

Sesja nudą stoi, czyli inspiracje z Internetów

noreply@blogger.com (Mjks) — Sat, 01 Feb 2014 15:04:00 +0000

Już finiszuję, mam nadzieję, że jeśli jesteście studentami to przynajmniej znajdujecie się właśnie na końcowym odcinku najbardziej produktywnego okresu w całym semestrze, zaliczycie mniej poprawek, niż mieliście przedmiotów i niebawem przestaniecie biegać po mieszkaniu ze szczotką, szufelką lub płynem do mycia szyb. Jeśli zaś macie studia za sobą, albo dopiero planujecie swoją przyszłość… zazdroszczę.
Zakładam jednak, że:
Wasze mieszkania są w takim stanie, że gdyby weszła tam Małgosi Rozenek z białą rękawiczką, to popłakałaby się z radości.
Wasza wyobraźnia po egzaminach z najbardziej beznadziejnych przedmiotów świata rozrosła się do astronomicznych wielkości.
Nareszcie nauczyliście się gotować jakąś potrawę, której nie wystarczy zalać wodą i odstawić na pięć minut.
Obejrzeliście wszystkie filmiki z kotami, pandami, chomikami lub innymi zwierzętami…właściwie czujecie, że widzieliście już cały Internet, dlatego szukacie inspiracji. Niestety mogę jedynie pomóc wam w zaliczeniu ostatniego punktu magicznej listy ‘do zrobienia w sesji’, do dzieła więc.

THE FOX IS BLACK

Na pewno znudziła Ci się już stara tapeta (ta na pulpicie, nie na ścianie, albo twarzy). Tak, twoje zdjęcie w lustrze stanowiące tło dla tysięcy porozrzucanych folderów wygląda co najmniej żałośnie. Zrób więc coś ze swoim życiem, posprzątaj ten syf i zmień tło na jedną z cudnych grafik stworzonych przez znakomitych artystów z całego świata.

Są na Facebooku strony-perełki, wchodzisz i wiesz, że stracisz pół życia przeglądając treści wszelakiej maści. Jeśli jeszcze jakimś cudem nie znasz którejś z nich, to wiesz co robić…

TKLIWI NIHILIŚCI OPANOWUJĄCY POZYCJĘ DYSTANSU

Inspiracje fotograficzne począwszy od najbardziej popularnych kadrów w historii na tych filmowych i zupełnie nieznanych, ale równie uroczych.

SUBIEKTYWNY WYBÓR OBRAZÓW WG BRESSONOWSKIEJ KONCEPCJI DECYDUJĄCEGO MOMENTU

FONT, NIE CZCIONKA

Kopalnia inspiracji związanych z reklamą, dizajnem i innymi kreatywnymi projektami.

Kończy Ci się mleko? Schodzisz do osiedlowego sklepu i kupujesz. Kończy Ci się kawa? Robisz kolejną. Kończy Ci się książka, którą czytasz? Świetnie, w kolejce już czeka następna. Kończą Ci się pieniądze, a do końca miesiąca jeszcze… 30 dni? Super, bierzesz kredyt. Kończą Ci się piosenki na playliście? Najgorzej! Jedyny rozwiązaniem w tej sytuacji jest znalezienie nowych, jednak często najbardziej popularne metody zawodzą. Wtedy z pomocą przychodzę ja, bo wiem, że muzyka kończy się zawsze podczas sesji…

22 TRACKS
Cztery europejskie stolice, 22 Dj’ów zbierających najlepsze kawałki w kilkanaście list odtwarzania podzielonych ze względu na gatunki muzyczne.
SALACIOUS SOUND
Inspiracje w klimatach nieco bardziej elektronicznych. Samo dobro!
STEREOMOOD
Strona stara jak świat, ale jakbym mogła ją pominąć?
MUSICROAMER
No to miłego szukania nowych zespołów podobnych do waszych ulubieńców.

No dobra, a teraz się przyznawać, gdzie spędzaliście sesję? Bo na pewno nie nad książkami…

Być kobietą, być kobietą… czyli o płci pięknej w popkulturze

noreply@blogger.com (Mjks) — Mon, 13 Jan 2014 23:00:00 +0000

Od kilku lat przed rozpoczęciem każdego roku akademickiego trwa wielka propaganda szkół technicznych stojących otworem przed płcią piękną. I wiecie zawsze chce mi się śmiać na widok wielkich bilbordów z dziewczynami z sąsiedztwa szczęśliwych, że na robotyce, albo innej mechanice odnalazły sens swojego życia. Mimo to codziennie rano (co-dzien-nie!) podziwiam kobiety, które taszczą na uczelnię teczki większe od siebie, a w czasie, w którym ja przypomnę sobie jak włącza się komputer, one zdołają rozebrać na części telewizor i złożyć z niego pralkę. Oczywiście nie oszukujmy się, że to perspektywa wspaniałych zarobków, albo zamiłowania do nauk ścisłych pcha wszystkie delikatne istoty w paszczę technicznych placówek…
To, że nadmiar testosteronu na wydziale bywa zabójczy wiedzą nawet najbardziej zagorzałe entuzjastki matematyki, które tak jak ja wybrały jednak mniej zobowiązujący kierunek humanistyczny, by swój czas wolny od nauki poświęcić na sprzątanie, gotowanie, prasowanie, przewijanie dzieci, szydełkowanie… (Zaraz, przecież ja tego wcale nie robię?!)

Media lubią się karmić tematami-samograjami. Ostatnio do aborcji, in vitro oraz antykoncepcji dołączył rozdmuchiwany gender. Dziś jednak będzie o jednej stronie medalu, czyli o współczesnych kobietach.

FILM – WSPÓŁCZESNA KOBIETA ŁAMIE ZASADY

Mimo, że niewiele tematów jest w stanie zaskoczyć współczesnego widza, to co jakiś czas na ekranach kin pojawia się historia nokautująca ludzi o najbardziej liberalnych poglądach. “Idealne matki” skopały mnie, opluły moralność i wyrwały połowę włosów z głowy (a może to ja wyrwałam je sobie podczas seansu)?
Historia wydaje się dość banalna – dwie przyjaciółki – Lil (Naomi Watts) oraz Roz (Robin Wright), które są nierozłączne od dziecka żyją w małym miasteczku na wybrzeżu, gdzie wiodą pozornie ustabilizowane życie. Ich synowie Ian (Xavier Samuel) i Tom (James Frecheville) są najlepszymi kumplami od surfowania i spędzają ze sobą niemal każdą wolną chwilę. Gdy chłopcy są mali sytuacja jest prosta – oni łapią najlepsze fale starając utrzymać się na desce, a matki wylegują się na plaży. Są niemal jak rodzina, jednak sytuacja diametralnie zmienia się w chwili, gdy chłopcy stają się mężczyznami, którzy podczas surfowania nie tylko wychwytują najlepsze fale, ale również napinają umięśnione 10-paki, wyrzeźbione bicepsy, tricepsy, łydki, uda, plecy (i wszystko inne co da się jeszcze napiąć). W głowach ich nieubłaganie szybko starzejących się matek, które nadal uwielbiają odpoczywać na kocykach, buzują widocznie hormony, bo nagle z czysto rodzinnych relacji robią istną sieczkę. Zamiast kina familijnego widz dostaje kino moralnego dylematu. Ich idealne dotąd życie zmienia się w pełną pożądania historię, która na zawsze zmieni wzajemne relacje łączące bohaterów.

TELEDYSK – WSPÓŁCZESNA KOBIETA ZASKAKUJE

ARTYSTA: Agata Dębicka (Piksele) – WSPÓŁCZESNA KOBIETA ZAWSTYDZA SZCZEROŚCIĄ
Piksele tworzone przez Agatę Dębicką są syntezą wszystkiego co wiąże się ze współczesną kobietą. Wydawałoby się, że do sukcesu artystki trzeba było naprawdę niewiele – przyjemny dla oczu obrazek i tekst. Nic bardziej mylnego! W tych kilku słowach towarzyszących uroczej grafice zawiera się kwintesencja popkulturowej damy, która nie tylko myśli samodzielnie, ale również mówi (a właściwie krzyczy) o tym co siedzi jej w głowie.
Autorka bawi się słowem, tworzy chwytliwe oraz ironiczne slogany, zawsze dosadnie trafiające w sedno sprawy. Receptą na udany Piksel jest nuta autoironii, odrobina sarkazmu, a także krytyczne oraz trzeźwe spojrzenie na świat. Mimo, że Dębicka skupia się głównie na relacjach damsko-męskich, to ich przejaskrawiona forma przypadnie do gustu nawet tym, którzy ze związkami nie chcą mieć nic wspólnego.

Piksele jak nikt inny mówią jak jest (sorry Mariusz), drwią same z siebie, są jak najbardziej szczere, a tym samym nadzwyczaj urocze, bo Piksele to takie gadające głowy.

Takiego podejścia do świata zwyczajnie nie da się nie lubić!

Po więcej słodko-gorzkich inspiracji lećcie na fanpage Pikseli albo na bloga Agaty.

PIOSENKA: DOMOWE MELODIE “CHŁOPAK” - WSPÓŁCZESNA KOBIETA IRONICZNA
Lekkie, liryczne i przyjemne utwory domowych melodii idealnie komponują się z zabawnymi tekstami. Po więcej lećcie na ich kanał na YouTube.

No dobra, a Wy jakie kobiece inspiracje macie na dziś?

Przedświąteczna spina? Mikołaja wina!

noreply@blogger.com (Mjks) — Mon, 23 Dec 2013 18:47:00 +0000

Gdy słyszę magiczne hasło “święta” w mojej głowie pojawia się wspomnienie corocznej bójki o wylizywanie garnka z masy serowej, kłótnia o to, kto powiesi pierwszą bombkę na drzewku oraz testowanie wytrzymałości świątecznych ozdób na terakocie (poprzedzone wizytą domokrążców nawracających na jedyną słuszną drogę wiary).

Spokojnie, nawet jeśli nie wyszorowaliście jeszcze sedesu, kabiny prysznicowej oraz fug pomiędzy kafelkami, ale zdążyliście przewrócić choinkę, potłuc najpiękniejsze bombki tudzież połamać wszystkie gałązki zanim spaliły się ostatnie choinkowe lampki, to i tak najgorsze jeszcze przed wami. Z okazji napięcia przedświątecznego życzę wam, żeby wszystko minęło szybko… bezboleśnie, a farmakologiczne uspokajacze nie były potrzebne (:

No i uśmiechu, dużo sernika, śledzia, pierogów, bigosu oraz kulturalnych prezentów wam życzę.

PS Po więcej filmowych inspiracji od Vlot'a zapraszam tu.

Czym zagłuszyć święta, czyli folkowe kawałki, które uśmiercą nawet Wham!

noreply@blogger.com (Mjks) — Tue, 10 Dec 2013 11:55:00 +0000

Moje próby uwolnienia się od przedwcześnie świątecznego nastroju przebiegają niepomyślne. Nie wiem, czy to z powodu śnieżnego Ksawerego, współlokatorki zakochanej w hicie Mariah Carey, czy też przez ludzi, którzy ciągle gadają mi o chuinkach, ale na mojej (zielonej) ścianie zawisły już światełka, a pomarańcza nadziała się goździkami (nie mam wątpliwości, jestem godną następczynią Marty Stewart… no dobra Gosi Rozenek).
W centrach handlowych totalnie zatrzęsienie - dzieci siadają na kolanach u czerwonych dziadów z piwnymi brzuchami, a ich rodzice zastanawiają się jak wytłumaczyć kilkulatkowi, to że po drodze do galerii minęli przynajmniej trzech Mikołajo-przebierańco-naciągaczy, przemieszczających się MPK (a nie saniami ciągniętymi przez Rudolfa). Całą atmosferę zakłopotania podgrzewają świąteczne piosenki, których mam już serdecznie dość (Sinatro, Bublé - nienawidzę was z całego serca)… I dlatego słucham pseudo-folkowych kawałków, będących po części ich substytutem. Melodie rodem z Podhala niosą w sobie zimę, nawet jeśli ich twórcy mieszają etniczne rytmy z gorącym elektro.

Pomyśleć, że dwa lata temu byłam bardzo sceptycznie nastawiona do mieszania tak zupełnie dwóch różnych gatunków muzycznych, a dziś mogę bez końca…

Najpiękniejsza piosenka pochodząca z (moim zdaniem) jednej z najlepszych polskich płyt. Trochę folkloru bałkańskiego i cudny wokal Kai… Future Folk to trochę inna bajka, bardziej w stronę elektrycznego Goorala, niż Kai, ale nie do końca. Usłyszałam ostatnio ten niezapomniany kawałek w radiu i od tamtej pory nie chce wyjść z mojej głowy (jest naprawdę niezapomniany...). Psio Crew to projekt podchodzący bardziej pod klimaty folkowego reggae, równie przyjemny.

Lubię bardzo, wy też polubcie! I koniecznie dajcie znać jak bronicie się przed Mikołajami oraz świętami, które pchają się przez radio i głośniki w sklepach, co jest waszym zimowym substytutem?

Technika stop motion, czyli animacje, które pokochasz od pierwszej klatki

noreply@blogger.com (Mjks) — Thu, 28 Nov 2013 09:16:00 +0000

(Poniższy, nieco dadaistyczny post składa się z 63 słów będących niegdyś nagłówkami trzech numerów “Przekroju”, za którym tęsknię)

Bzdurna reklama radiowej Trójki

noreply@blogger.com (Mjks) — Thu, 21 Nov 2013 18:31:00 +0000

Ludzie lubią podążać za trendami. Nie wmawiajcie mi, że tak nie jest! Gdy widzę co drugą osobę na ulicy ubraną w ten sam model butów myślę sobie: “może ze mną jest coś nie tak?”. Jednak mimo takich tendencji coraz powszechniejsza staje się moda na minimalizm. Ludzie ochoczo ograniczają ilość posiadanych i kupowanych rzeczy do kilkudziesięciu przedmiotów - jedni z własnej woli, inni z przymusu spowodowanego kryzysem, bezrobociem, albo pójściem na studia. O ile uszczuplenie swojego dobytku do magicznej stówki w moim przypadku jest abstraktem, to gdzieś tam w środeczku cichutko szlocham, gdy ginie mi czwarta para skarpetek, albo trzeci tydzień szukam niebieskiej bluzki. I tak, zazdroszczę ludziom, których meblościanki nie uginają się pod naporem lakierów do paznokci, biżuterii, ciuchów, butów oraz różnych pierdół niewiadomego pochodzenia. Tym zaś, którzy mają jedną parę majteczek, nieco mniej.
W kwestii życia codziennego nauczyłam się funkcjonować z chaosem, a wielość przedmiotów wokół właściwie mi nie przeszkadza. Jednak jeśli chodzi o szeroko pojętą kulturę - kocham minimalizm. Ten mały dysonans wprawia mnie w duchową równowagę, dlatego joga, czy medytacja są zbędne. Ale wracając do meritum…
Zawsze popadam w totalny zachwyt, gdy forma zostaje uszczuplona do absolutnego minimum, prosty przekaz trafia w samo sedno, tym samym działa ze zdwojoną siłą. Skręca mnie z zazdrości, że kreatywność ludzi operujących okrojoną formą może być tak inspirująca. A jeśli te zabiegi zastosowane są w reklamie... skręca mnie POTRÓJNIE.

Gdy zobaczyłam nową kampanię radiowej Trójki natychmiast pomyślałam, że zebranie ze sobą takich osobowości i wsadzenie ich w ramy absurdalnego humoru jest gwarancją sukcesu. Chociaż oglądam spot już któryś raz z kolei, to nadal nie mogę zachować powagi, bo panowie są uroczy (aż ma się ochotę ich przytulić).

Kluczowa w tym wszystkim jest nie tylko forma reklamy, ale również przekaz, trafiający w istotę stacji oraz całej kampanii. Tych, którzy wiedzą na jakie częstotliwości powinni nastrajać swoje radioodbiorniki żeby włączyć (najlepsze) radio (w Polsce), nie trzeba specjalnie do tego namawiać, jednak winszuję pomysłodawcom akcji, bo starają się o swoich słuchaczy i życzę napływu słuchaczy.

To jak, lubicie nową kampanię Trójki?

Przepraszam polskie kino

noreply@blogger.com (Mjks) — Tue, 19 Nov 2013 20:57:00 +0000

Na pewno wiecie jak to bywa, gdy w dzieciństwie się do czegoś zrazimy i później trudno nam się do tego przemóc. Przed laty byłam młodą Otylią Jędrzejczak, ale pewnego dnia jakiś frajer na basenie prawie mnie utopił. Teraz panicznie boję się pływać, bo jestem święcie przekonana, że mogłabym utonąć w szklance wody. Podobnie przeżyłam seans “Big love”, po którym przez kilka miesięcy słysząc zbitek słów “polska produkcja” dostawałam dreszczy. Białowąs skutecznie zatopiła moją miłość do wszystkiego, co stworzono w kraju miodem i Wisłą płynącym, aż kupiłam bilet…

Obiecywali mi, że będę ryczeć - nie ryczałam. Emocje przegrały z próżnością, gdyż ostatecznie nie pozwoliłam sobie na uszczerbek w makijażu. Ale było blisko. Przyznam otwarcie, dawno nie widziałam na ekranie niczego równie autentycznego, dawno żadna ludzka historia nie sprawiła, iż nie mogłam zebrać myśli, dawno nie szukałam swojej szczęki na podłodze sali kinowej (zaprzeczam pomówieniom, jakoby miałaby to być sztuczna szczęka!). Oj dawno…

”Chce się żyć” to najnowszy film Pieprzycy, na który przychodzi się nie po to, żeby go obejrzeć, ale po to, by go przeżyć. Chociaż mieliśmy już DiCaprio (Co gryzie Gilberta Grape'a?), De Niro (Przebudzenia), Penn’a (Sam), Dancy’ego (Adam), albo Hawkes’a (Sesje), to widząc na ekranie kreację filmową Dawida Ogrodnika (do bólu realistyczną oraz na naprawę światowym poziomie) przyznam otwarcie – zabrakło mi słów (no dobra, było mnie stać na jedno, aczkolwiek niecenzuralne).

I mimo całej historii głównego bohatera, równie przejmującej, co przytłaczającej, poczułam ulgę – ulgę, że wreszcie, na łonie naszej Ojczyzny, powstała opowieść dająca wzruszenie, nadzieję oraz uśmiech jednocześnie. Myślicie sobie pewnie: “jak w filmie o sparaliżowanym człowieku silnie ograniczonym przez własne ciało może znaleźć się miejsce na humor?”. By poznać odpowiedź na owe pytanie musicie koniecznie wybrać się do kina. Biję pokłony i chcę więcej takie dobra w rodzimym języku.

Postanowiłam, że przeproszę się z polskim kinem. Ja już wam pomogłam, teraz wasza kolej... Co mi polecacie?

Polscy artyści, którzy nie dali dupy tej jesieni

noreply@blogger.com (Mjks) — Sat, 16 Nov 2013 20:57:00 +0000

Bardzo dobrze pamiętam swoje dzieciństwo, zwłaszcza czasy ukradkowego wynoszenia na dwór najbardziej drogocennego skarbu rodzinnego – Walkmana. Nie zwracając uwagi na to, czy za chwilę w uszach zagra mi Edyta Geppert, Andrzej Zaucha, Czerwone Gitary, czy nagranie z sesji psychologicznej mojej mamy (gwoli ścisłości: ona - psycholog, pacjent – pacjent) byłam ogromnie podjarana faktem, że mogę słuchać wszystkiego, dosłownie wszędzie. Zakładałam słuchawki i szłam przez osiedle mijając pryszczate twarze zazdrosnych dzieciaków…

(Dygresja - któregoś razu odkryłam, że wartość rzeczy upuszczonej na asfalt jest wprost proporcjonalna do ilości dni, przez które nie będziemy chcieli siadać na własnym tyłku…)

Dzisiaj już nikogo nie dziwi fakt, że idąc ulicą mijamy dziesiątki ludzi słuchających muzyki. Czasami rzadki obrazek człowieka koło siedemdziesiątki trzymającego w ręku Walkmana wywołuje uśmiech i ochotę by przewinąć taśmę przy pomocy ołówka. Po chwili namysłu przychodzi jednak refleksja - ulubiona kaseta Krzysztofa Krawczyka zawiera jedynie ułamek jego twórczości, a w naszym telefonie mieści się cała dyskografia.

Muszę się wam do czegoś przyznać. Bardzo długo ukrywałam ten fakt, ale wreszcie nastał odpowiedni moment, by wyjawić prawdę… (Wdech, wydech, wdech, wydech…) Bo ja yyy… nie przepadam za polskimi artystami. Liczba ich piosenek na mojej liście odtwarzania jest pewnie równie znikoma, co ilość dresów w lakierkach podczas Marszu Niepodległości. Nie wiem, czy to kwestia tego, że słysząc po raz wtóry nowy kawałek o księżniczce i księciu mam ochotę emigrować jak najdalej stąd, ale naprawdę rzadko sięgam po nowości z naszego poletka i zdecydowanie łatwiej zakochuję się w zagranicznych piosenkach.

Jeśli cierpicie na podobną przypadłość i szukacie świeżych inspiracji prosto z kraju płonącej tęczy, to dobrze trafiliście. Tej jesieni odnalazłam kilka przyjemnych kawałków, którymi chce się z wami podzielić…

Dawid Podsiadło jest przykładem, że po X Factor wcale nie trzeba się sprzedać, żeby ktokolwiek czekał na nasz nowy kawałek.

Słuchając nowej płyty Lipnickiej odniosłam wrażenie, że producentem był sam Blake Shelton, ale ta piosenka nie zalatuje Mrągowem i jest zdecydowanie najlepszym kawałkiem (polecam również “Kometę”).

Długo czekałam, aż Tomek zamieni się w Tomasza i wykorzysta swój potencjał w odpowiedni sposób. Warto było, bo to znakomita płyta w fajnym klimacie.

Po wielkiej miłości do “Defto” oczekiwałam miłości do “Miłości” oraz kilkunastu piosenek, które rozerwałyby mi głowę. Mocno się przeliczyłam i zawiodłam, bo tylko dwie trafiły na moją listę odtwarzania, ale może muszę dorosnąć do tego uczucia?

Jest taka muzyczna rodzina, którą uwielbiałabym, gdyby nagrali płytę z Dodą. Ich nowa płyta trzyma poziom, chociaż nie mogłabym jej słuchać w sobotni poranek na kacu. No i co za okładka! Fisz, mój mistrz.

A co polskiego siedzi na waszych playlistach tej jesieni?

Pieniądze dają szczęście, ale nie dają marzeń

noreply@blogger.com (Mjks) — Sun, 10 Nov 2013 12:43:00 +0000

Będąc małym dzieckiem trwałam w przekonaniu, że gdy odwracam wzrok moje zabawki ożywają. Czasami wbiegałam do pokoju, żeby złapać je na gorącym uczynku i chociaż nigdy nie potwierdziłam mojej teorii na miarę Einsteina, to nadal wyobrażałam sobie, że mają magiczną moc. Wieczorami układałam je na podłodze, żeby nie musiały schodzić z półek po ciemku. Później dorosłam…
W świecie ludzi poważnych, których wolność zaczyna się dziesiątego każdego miesiąca, a kończy wraz z ostatnią parówką w lodówce, bardzo rzadko jest czas na marzenia. Wszystko przeliczamy na pieniądze, bo to one napędzają rzeczywistość. Bez kilku cyfr na koncie bankowym stajemy się nerwowi i słusznie, bo dzięki nim w możemy mieć niemal wszystko - począwszy od emocji, na relacjach skończywszy. Jednak nawet w czasach, w których bez sławy, czy fortuny jesteśmy tylko “jedynymi z” nikt nie wmówi mi, że do marzenia potrzeba nam konta w banku…

Realizacja każdego celu zaczyna się jeszcze w naszej głowie, więc nie bójcie się myśleć o najbardziej nierealnych i nieosiągalnych sprawach, bo jeśli nie dziś, to kto wie, czy za rok, albo dwa nie krzykniecie z radości “cholera, nareszcie się udało”.

Ja dziś wracam do marzeń i zaczynam działać…a Ty?

Edit: Pękło 15 000 wejść na bloga, w lutym o tym marzyłam i co? (:

Co ma raper do kampanii społecznej? “Wyloguj się do życia” z Sokołem w tle

noreply@blogger.com (Mjks) — Thu, 07 Nov 2013 22:26:00 +0000

Przychodzi nocą, gdy najmniej się tego spodziewają. Mąci w głowach, czasem ogłupia, doprowadza do łez, strachu, śmiechu, pobudza pragnienia. Dotyczy młodych i starych, tych, którym żebra przebijają się przez obcisłe koszule oraz tych, których topy szyte są z namiotów cyrkowych. Dosięga biznesmenów, strażaków, kierowców, hydraulików, a także studentów. Tak, śnimy wszyscy…
Pewnie wy też macie taki sen, który męczył was dawno temu, ale nawet dziś, na samo wspomnienie zwijacie się do pozycji embrionalnej. Ja mam – kilka tygodni wstecz Morfeusz zabrał mnie do szkoły...
Gdy w 1999 r. reformowano polski system oświaty i postanowiono zlikwidować ośmioklasowe podstawówki z pewnością nikt nie przypuszczał, że właśnie powstaje największy potworek edukacyjny jaki ludzki umysł mógłby sobie wyobrazić - gimnazjum. Nie wiem, czy to kwestia buzujących hormonów, kwaśnych deszczy, tudzież buntu małolatów wobec wszystkiego, ale znalazłam dla tego miejsca bardziej adekwatną nazwę - “dzicz” (sami przyznajcie, brzmi całkiem zgrabnie – “W Polsce młodzież kończy dzicz i idzie do liceum”albo “Wiesz, chodzę do dziczy”).
Nazwa ta jest nieprzypadkowa, bo mimo, iż od czasów rzucania plecakami przez okno upłynęło kilka lat (kilka…), to zdaję sobie sprawę, że dotarcie do gimnazjalistów bywa trudniejsze, aniżeli przedarcie się przez rozkopane centrum Łodzi w godzinach szczytu.

Jak więc trafić do pokolenia smartfonów z reklamą społeczną?

Ten człowiek o przyjemnym głosie, który każe ci wyłączyć komputer to Wojtek “Sokół” Sosnowski, jeden z najpopularniejszych polskich raperów (praprawnuk Stanisława Wyspiańskiego – tak, tego od “Wesela”).

O co chodzi?
Twórcy “Wyloguj się do życia” - najnowszej kampanii społecznej Fundacji Innowacyjnych Rozwiązań Społecznych i Terapeutycznych – FIRST postawili na Wojtka Sokoła, twórcę kawałków rozbrzmiewających każdego dnia w tysiącach polskich domów. Wybrali tego, który nie boi się zakur*ić, robi to, co kocha i imponuje młodemu pokoleniu, pokoleniu Millenium.
Muzyk zwraca uwagę na zagrożenia związane z nieograniczonym użytkowaniem komputera zachęcając "do szukania zdrowej równowagi” między światem online a rzeczywistością. Pierwszy etap akcji kierowany jest szczególnie do uczniów gimnazjów, czyli grupy najbardziej podatnej na uzależnienia od Internetu. Film edukacyjny, będący rozbudowaną wersją powyższego trailera ma zostać wyświetlony w szkołach na terenie całego kraju.

Strzał w dziesiątkę?
Otóż to! Prosta forma oraz obecności takiego Ambasadora mogą sprawić, że przekaz trafi do młodych ludzi, którzy prawdopodobnie nie zlikwidują konta na Facebooku (bo się nie da), nie wywalą komputera za okno (bo po co?), ani nie skasują wszystkich save’ów ulubionej gry (tak to się mówi?), ale może będą znajdą tę tajemniczą równowagę, o którą walczą pomysłodawcy reklamy i wstaną od biurka? Nie mnie oceniać, jednak trzymam mocno kciuki, żeby uczniowie sikali po nogach ze szczęścia widząc przemawiającego do nich, wcale nie górnolotnymi hasłami, Sokoła.

“Wylogowałabym się do życia, zanim życie mnie ominie”, jednak czekam na wasze opinie, co sądzicie o tym projekcie?

PS Wczoraj nastąpiła moja ekspansja na Facebooku, będzie tam dużo filmików ze słodkimi kotkami, tańczącymi dziećmi, cytatów z Pałlo Koello oraz konkursów z nagrodami. W planach także horoskop i kącik poetycki... A na poważnie - będę informowała was o nowych postach, a czasem pojawi się jakiś motyw kulturalny, więc jeśli taki spam wam nie straszny, to klikajcie w przycisk na górze strony.

Gorąca atmosfera z misiem w tle, czyli o nowej kampanii społecznej MŚ

noreply@blogger.com (Mjks) — Sat, 02 Nov 2013 23:48:00 +0000

Ludzie w swoim życiu robią nieświadomie bardzo wiele rzeczy – zabierają do domu ołówki z Ikei, nie kasują biletów w komunikacji miejskiej, nie płacą abonamentu radiowo-telewizyjnego, albo nadużywają zaimka osobowego “Tobie”. Pół biedy, jeśli nasza nieprzytomność objawia się jedynie nadprogramowo ciężką torebką z zalegającymi na jej dnie drewnianymi pisakami opatrzonymi szwedzkim logo, tudzież gdy mamy poważny problem z poprawną polszczyzną i śmiało moglibyśmy robić za dublerkę jednej z głównych bohaterek najbardziej żałosnego serialu prosto z Warszafki. Nasz problem nieświadomości staje się problemem dopiero kiedy Stanisław Tym mówi do nas z czarnego pudła byśmy rozważnie (nie romantycznie) korzystali z kaloryfera, a my siedzimy z pokrętłem na szóstce oraz otwartym na oścież oknem, jednocześnie zdając sobie sprawę z tego, jak wielcy ekologiczni frajerzy z nas wyrośli…

Przyznaję - moje wyrzuty sumienia powoli odchodzą (bo miałam te pokrętło na szóstce i okno rozwalone na oścież), więc zaczynam dostrzegać, że w gruncie rzeczy ten Tym mądrze i fajnie gada. Mądrze, bo może nie byłam jedyną osobą, która puknęła się w głowę zmieniła klimat swojego pokoju z tropikalnego na podbiegunowy (tak, te wakacje i Rejs mnie przekonały). Fajnie, bo twórcy (w tym Wojciech Smarzowski i grupa Eskadra) w inteligentny sposób wykorzystali dorobek artystyczny aktora. Na dodatek przekaz jest nieskomplikowany, dowcipny i przyjemnie zaprezentowany.
Punkt dla Ministerstwa Środowiska za dobrze ulokowane środki z funduszy EOG. Oby więcej takich akcji, gdyż jakiś czas temu podczas analizowania kampanii społecznych z naszymi rodzimymi celebrytami miałam ochotę pokazać gest Kozkiewicza...lecz zostałam uprzedzona, o tu (serio od tego i podobnych Pawłów Małaszyńskich trzymających pieski to mi ręce opadają!).

A wy co o Tymie sądzicie? Kaloryfery zakręcone?

Filmowa zgaduj-zgadula dla wzrokowców

noreply@blogger.com (Mjks) — Sat, 12 Oct 2013 15:18:00 +0000

Jak dobrze, że nie jestem blogerką modową… Gdyby mnie zapytano o pokaz Schleswiga i Holsteina odparłabym, iż projektanci toną wraz ze swoją najnowszą kolekcją, a ich militarne dodatki przejadły się dwa sezony temu. Byłabym fatalną szafiarką ze względu na częstotliwość dodawania postów, więc tuż po zdjęciach w totalnie letniej stylizacji (sfotografowanej na Costa del Manu) pojawiłyby się te, na których w wełnianych skarpetach oraz białych kozaczkach biegnę przez park Poniatowskiego, albo karmię tamtejsze wiewiórki. Wiem, brzmi zachęcająco (lub zniechęcająco). Póki co zostaję przy starej formule, a wytrwałym, czekającym od ponad miesiąc na moje blogowe marudzenie należy się odpowiednie powitanie…

Pewnie po tym niecodziennym wstępie myślicie sobie…

A tymczasem ja robię sobie quiz - gdy przypomina mi się tytuł filmu uderzam ręką w biurko i zastanawiam się, czy Matthijs Vlot zna naprawdę wszystkie dialogi filmowe…

(i nie tylko…)

A ponadto twierdzę, że jest największą konkurencją dla Lionela Richie…

Za każdym razem, gdy słyszę kwestię wypowiadaną przez Morfeusza wybucham śmiechem. To co robi Matthijs przypomina mi w pewnym stopniu filmiki Nick’a Bertke, o którym pisałam tutaj. A wam jak podoba się zabawa takim konceptem?

PS Biurko ledwo stoi od uderzania z impetem w blat, w głowie mam trójkąt bermudzki pochłaniający tytuły filmów i naszła mnie ochota na odświeżenie sobie jakiejś produkcji… Za ”Lot nad kukułczym gniazdem” podziękuję, bo od poniedziałku do piątku czuję się jak pacjentka zakładu psychiatrycznego. Polecam dziennikarstwo.

Wszystko lato, co się kończy. Kulturalne wspomnienie wakacji w filmach

noreply@blogger.com (Mjks) — Wed, 28 Aug 2013 18:51:00 +0000

Celebrowanie kilku tygodni polskiego lata dobiega końca. Zdesperowane fanki naturalnej opalenizny łapią ostatki słońca w solariach mając przy tym nadzieję, że nadzwyczaj (nie)naturalna karnacja podtrzymywana samoopalaczami przetrwa aż do karnawału. Męska część turnusu do Ustki może już bez skrępowania zdjąć ultra przewiewne sandały zastępując je wygodnymi adidasami i skarpetami z froty. Podczas niedzielnych obiadów domownicy oglądają zdjęcia babci z Ciechocinka śliniąc się bardziej na widok tężni, niż schabowego.
Nadciągający wrzesień daje się poznać po rześkim powietrzu, tudzież po odgłosach - matki wydzierają się na swoje dzieci, bo ich nowe podręczniki kosztowały tyle, co równowartość półrocznej renty dziadka, więc nici z tegorocznego last minute do Egiptu. Spóźnionym wczasowiczom pozostaje zimny, wietrzny, a także nudny Bałtyk, znad którego pod koniec sierpnia uciekają nawet morsy, budki z kebabami, Kubuś Puchatek, Prosiaczek, Tygrysek i wkur...zający wszystkich plażowiczów handlarze prażonej kukurydzy.
Szczerze ubolewam nad spaniem w skarpetkach oraz krótszymi dniami, lecz gruncie rzeczy cieszę się, że ludzie wracają z wakacji i zaczynają blednąć. Może niebawem nie będę wyglądała jak albinos, który spędził kilka upalnych tygodni w mieście poszukując pracy marzeń (oczywiście bezskutecznie, a już chciałam obalić mit pokolenia Milenium). Zatem jeśli mam żegnać lato, to przynajmniej pięknym akcentem, czyli nowymi piosenkami na mojej liście odtwarzania:

Do zapętlenia na dziś! :)

A skoro polska, złota jesień zaczęła zbierać swe żniwa, to czemu nie przedłużyć wspomnienia pięknego lata filmami przepełnionymi słońcem i egzotycznymi widokami?

***
You Instead (2011)
Są filmy, których oglądanie ma być czynnością pomiędzy gotowaniem obiadu a trzepaniem dywanu. Nie pokłada się w nich wielkich nadziei, bo jak mieć oczekiwania wobec filmu kręconego przez pięć dni jednego ze szkockich festiwali muzycznych? Jednak nawet brak rozbudowanej fabuły, wyrazistych postaci, czy scenariusz jakby pisany tuż przed kręceniem zdjęć nie przeszkadzają w tym, by dobrze się bawić i polubić tę błahą historyjkę. “You instead” to gratka dla festiwalowych wyjadaczy, koncertowych bywalców, hipsterów albo niespełnionych muzyków. Oprócz wprowadzenia nas w specyficzny klimat wydarzenia reżyser oferuje masę dobrej muzyki, beztroski oraz młodości, po której zostaną tylko wspomnienia.

I tak oto odkryłam mój ulubiony cover “Tainted love”.

***
Genua. Włoskie lato (2008)

W pierwszych minutach filmu dostajemy obuchem w łeb. Po oprzytomnieniu siedzimy w oku cyklonu i obserwujemy jak główny bohater - Joe (Colin Firth) wyjeżdża do Genui z dwiema córkami. Samotny ojciec ma nadzieję na całkowitą zmianę życia nie będącego idylliczną sielanką, ba jego życie jest sennym koszmarem śniącym się małej Mary niemal każdej nocy. Mogłoby się wydawać, że Włochy są idealnym krajem do tego, by zupełnie uciec od przeszłości, lecz piękna okolica, plaża, morze, bogato zdobione wnętrza, urocze uliczki, a nawet zupełnie nowi ludzie nie zmniejszają bólu, jaki rodzina zabrała ze sobą do Europy.

Genua. Włoskie lato to produkcja przepełniona widokiem włoskiej codzienności, jakiej zwykły turysta nie jest w stanie doświadczyć. Powszedniej szarości bezustannie towarzyszy melancholia, która jedynie momentami przybiera postać pozornego szczęścia pozwalającego odetchnąć bohaterom w czterech ścianach ich europejskiego mieszkania.

***
Upalne brazylijskie lato (2009)

Ten film polecałam już przy okazji alternatywnego zestawienia filmów na walentynki, jednak jest to najpiękniejsza wakacyjna pocztówka jaką udało mi się kiedykolwiek oglądać. Chwilami ma się ochotę wskoczyć na miejsce głównych bohaterów wyciągając ich z filmu za włosy, ale człowiek już przez ekran telewizora dostaje poparzenia słonecznego. W Upalnym brazylijskim lecie wszystko jest godne zachwytu – począwszy od widoków, poprzez przepięknych aktorów, na muzyce skończywszy. Do tego dochodzi namiętna miłość oraz bliskie, bardzo ciepłe relacje członków rodziny. Nie jest to bynajmniej kino familijne, bo oto w ciepłej, pozornie szczęśliwej krainie rozgrywa się domowy dramat.

***
Vicky Cristina Barcelona (2008)

Wylewałam swoją (nie)miłość do Allena tutaj, ale widok na Barcelonę do leczenia wrześniowej depresji jak znalazł.

A może wy macie coś słonecznego dla mnie?

Wakacyjne hity w wersji light, czyli subiektywne zestawienie coverów

noreply@blogger.com (Mjks) — Thu, 15 Aug 2013 21:07:00 +0000

Wielkie miasto latem jest jak karuzela przyciągająca ludzi wyczekujących niesamowitej zabawy. Początkowo można zachłysnąć się nową rzeczywistością oraz czerpać w najlepsze. Po krótkim czasie natężona zabawa nudzi, świat wiruje dalej, aż człowiekowi robi się niedobrze (niechaj żyją eufemizmy!). Z rozdrażnieniem skacze, ale po ochłonięciu chętnie by na karuzelę wrócił. Chociaż nie ma tam wielu rozrywek i właściwie wszystko krąży wokół jednej, dwóch atrakcji, to i tak każdy pragnie chociaż przez dzień, wieczór, godzinkę, minutkę… ugrzęznąć w wielkim mieście.
Wieczorami główną ulicą Łodzi maszerują hordy turystów wołających ochoczo “jak dojść na Piotrkowską?”. To ponoć serce miasta, do którego najwyraźniej trudno dotrzeć. Również miastowi stojąc na Piotrkowskiej nie wiedzą, czy trafili właśnie do strefy gazy, czy na plac budowy A2. Niestety, nawet na sławnej (rozkopanej) Pietrynie pokłady możliwości spędzenia wieczoru kończą się bardzo szybko i ostatecznie większość przedstawicieli pokolenia Milenium ląduje w klubach, gdzie przy pewnym stanie zmęczenia, człowieka zachwyca absolutnie wszystko, nawet muzyka. Tak, muzyka jest wtedy świetna. Sprawy wyglądają inaczej dopiero rano, gdy względnie trzeźwy człowiek wklepuje do wyszukiwarki bliżej niezrozumiałe “La la la”, by po kilku sekundach znaleźć tę przepiękną balladę, przy której ubiegłej nocy zabawa ze znajomymi mogłaby trwać kilka godzin. Na kacu trwa co najwyżej pierwsze pięć sekund, bo ‘kawałek zbyt energiczny, krzykliwy, a właściwie gdzie podziała się butelka z wodą i aspiryna?’.

Jednak z myślą o osobach jedynie od święta przytupujących w rytm klubowych hitów zebrałam moje ulubione covery bardzo popularnych piosenek. Smacznego!

1. Daft Punk – Get Lucky

Oglądając teledysk prycham, bo przegrałam w swoim życiu starcie z cymbałkami i fletem prostym, a George to jak widać (i słychać) genialny multiinstrumentalista.

2. Daft Punk – Get Lucky (jak wyżej)

Elena jest znakomita, można słuchać bez końca…

3. Icona Pop – I love it

Przyznam szczerze, że Florence ma ogromny dar i pewnie z naszego hymnu na Euro zrobiłaby arcydzieło.

4. Beyonce - Run The World (Girls)

Mimo, że uwielbiam Beyonce, to tę wersję piosenki można słuchać nawet na trzeźwo, do oporu :)

5. Macklemore & Ryan Lewis - Can't Hold Us

Byłam zaskoczona, że wyciśnięcie czegokolwiek z tej piosenki jest możliwe. Slangując–propsy za rapsy.

6. Rihanna – Diamonds

Riri czerwienieje pewnie z zazdrości, że ten cover brzmi lepiej od oryginału.

[BONUS] 7.Robin Thicke - Blurred Lines (Ft. T.I. & Pharrell)

Słuchając tego autentycznie ryczę ze śmiechu :D

A może ktoś z was ma na swojej liście odtwarzania jakiś fajny cover i chciałby się pochwalić? Śmiało!

PS Jutro zaczynam kilkudniowy pobyt w stolicy Wielkopolski i szczerze liczę na to, że w klubach oraz pubach lecą tylko kawałki Rysia Pei. Żartuję, mój przewodnik zapewnił mi jedynie przejazd z Głównego do Jeżyc tramwajami oraz wycieczkę do Biedronki po jedzenie, więc o zwiedzaniu nie ma mowy, ale gdyby jakiś fanatyk Poznania chciałby podrzucić mi jakieś miejsce, które koniecznie muszę zobaczyć, to odpłacę się uśmiechem! (:

Grzechy pokolenia Milenium w porysunkach Magdy Danaj

noreply@blogger.com (Mjks) — Fri, 09 Aug 2013 19:38:00 +0000

Podobno jako przedstawiciele młodego pokolenia jesteśmy hedonistami, którzy bez skrupułów w każdej sprawie przyjmują postawę roszczeniową. Bywamy ambitni, dużo chcemy, jednak za mało dajemy. Nasza pewność siebie góruje ponad innymi cechami. Od poniedziałku narzekamy na życie, lecz przez cały tydzień nie robimy absolutnie nic by je zmienić. Oprócz tego nie radzimy sobie z dorosłością i pozostajemy na utrzymaniu rodziców przez kilka pierwszych dekad naszej bezradności (a przecież jako młodzi oraz pracowici moglibyśmy chociażby smażyć naleśniki).

Jesteśmy zdolni, choć posiadany potencjał wykorzystujemy jedynie w czterdziestu procentach (40% czystej, w piątkowy wieczór). Myślimy, że pracodawcy zaczną się o nas bić, jednakże pustawe CV trafia do kosza zanim ktokolwiek wykręci nasz numer. Gdy mimo deklarowanego ateizmu, wymodlimy u Latającego Potwora Spaghetti pracę, ale zamiast odnosić sukcesy będziemy przynosić przełożonemu świeżo zmieloną kawę (natrafiając po drodze na szklany sufit) – szybko zrezygnujemy.

Dokonując pobieżnej charakterystyki ludzi chcących po kilku kuflach piwa, w ramionach nieznajomej oraz równie pijanej osoby zamknąć zmartwienia, żyję nadzieją, że kiedyś, po drugiej stronie słuchawki (zamiast konsultanta T-Mobile) odezwie się pracodawca-ryzykant. A po czasie, zaprzestanę spijać mętną pianę w jednym z Łódzkich ogródków piwnych i na kierowniczym stanowisku (hah) będę narkotyzowała się aromatem świeżo zmielonej kawy jednocześnie lecząc kompleks pokolenia Milenium.
Póki co nabieram dystansu do życia oglądając porysunki Magdy Danaj, która przy pomocy nieco niedbałej kreski wyśmiewa to, czego się wstydzimy. Niekiedy mam ochotę przybić z nią wirtualną piątkę, bo przecież lwia część porysunkowych myśli od dawna siedziała mi w głowie, mimo że nie miałam odwagi głośno się do tego przyznać. Obiecuję - podczas oglądania jej prac będziecie prychać pod nosem radosne “dokładnie”, albo nawet zrzucicie z siebie trapiące poczucie winy, bo kilkaset lajkujących przed wami osób czuło właśnie to samo.

A jeśli porysunki zaglądają do waszych głów, to i wy zajrzyjcie na porysunkowy fanpage, gdzie znajdziecie o wiele więcej fantastycznych prac Magdy.

"Zakochana bez pamięci", czyli recenzja filmu o urwanym filmie...

noreply@blogger.com (Mjks) — Wed, 24 Jul 2013 14:07:00 +0000

Wakacje to nadzwyczaj filmowy okres. Oprócz wylegiwania się w domu przed telewizorem, czy komputerem w tej samej pidżamie przez kilka tygodni można spędzić je nieco aktywniej – leżąc w pidżamie na plenerowych pokazach filmów (na przykład na Polówce, czy Letnim Kinematografie Rozrywkowym). Sama jeszcze nie byłam, bo gdy tylko pojawiła się okazja, to Łódź akurat tonęła w deszczu (a ja w rozpaczy). Jednak już szykuję kocyk, kakałko, perfumy zastępuję preparatem na komary i niebawem ruszam na jakiś plenerowy seans, no chyba, że wypadnie mi wyjazd rodem ze Spotted: MPK Łódź:

Propozycja mało ma wspólnego ze spotted, ale może ktoś? ;) Szukam sympatycznej dziewczyny na wspólny wypad na pięć dni do Paryża. Wycieczka autokarowa połączona ze zwiedzaniem kontakt przez Spotted Adminów. Tymczasem, dobrej nocy.

Gdy rozważyłam wszystkie za i przeciw wysłaniu swojej kandydatury stwierdziłam, iż moje zdjęcie w CV “z ironicznym uśmieszkiem” na pewno nie przekona potencjalnego sponsora, psychopaty oraz zabójcy w jednym, że to właśnie ja jestem wymarzoną towarzyszką do porannego Camembert’a z bagietą (no chyba, że planował zabrać ser pleśniowy z osiedlowego spożywczaka). Wpadłam nawet na pomysł upicia się do nieprzytomności, co pomogłoby uniknąć rozmowy w autobusie, a za odrobiną szczęścia mogłabym trafić jak kobieta w tej reklamie:

Znam jednak rzeczywistość i nie sądzę, że George przebywa teraz w Paryżu, a jeśli już owy sponsor miałby mnie komuś sprzedać, to pewnie człowiekowi wschodu, dostającemu ślinotoku na widok blondynek. Obeszłam się jedynie smakiem stolicy Francji, dlatego postanowiłam wynagrodzić sobie podróżniczy głód francuskim kinem. Zupełnie przypadkiem trafiłam na film, który na całe szczęście oglądałam bez towarzystwa i makijażu (a to całkiem logiczne, że jak nie mam makijażu, to o towarzystwo nie zabiegam). W życiu widziałam już dziesiątki produkcji rozklejających największych twardzieli, ale moja reakcja w tym przypadku przebiła nawet histerię po śmierci Mufasy.

”Zakochana bez pamięci” (La vie d'une autre, 2012)

Gdy poznajemy główną bohaterkę Marie (Juliette Binoche) kobieta stoi u progu kariery. Wkrótce ma odbyć rozmowę kwalifikacyjną w firmie ojca utalentowanego Paula Speranskiego (Mathieu Kassovitz). Jednak na drodze do awansu zawodowego stają jej 29. urodziny, na które przypadkiem zaprasza syna swojego przyszłego pracodawcy wraz ze znajomymi. Podczas gaszenia świeczek na urodzinowym torcie Marie z pewnością nie życzy sobie tego, co spotka ją kolejnego dnia, gdy budzi się w obcym łóżku i nie pamięta jak tam trafiła. W ogromnym apartamencie z widokiem na Wieżę Eiffla (!!) spotyka kilkuletniego chłopca, witającego ją słowami: “mamo”. Wtedy zdaje sobie sprawę, że amnezja to wcale nie wynik nocy zakrapianej alkoholem.
Kobieta jest zagubiona, nie rozpoznaje własnego życia, ani nawet odbicia w lustrze. Z pomocą syna próbuje dowiedzieć się o swoim obecnym wcieleniu jak najwięcej. Mały Adam wyjawia jej, że właśnie dziś obchodzi 41. urodziny i pracuje w firmie, w której usiłowała dostać etat 12 lat temu. To zresztą rodzinny biznes, bo dyrektor - Dimitri Speranski jest jej teściem.
Można by powiedzieć, że Marie ma wszystko czego pragnie kobieta po czterdziestce – dom, dziecko, męża, pracę w dobrze prosperującej firmie. Jednak jej oczekiwania mają niewiele wspólnego z rzeczywistością, bo oto człowiek, z którym spędziła ostatnie kilkanaście lat swojego życia w relacjach z nią zachowuje się oschle i zachowawczo. Stopniowo odkrywana, bolesna prawda o nieznanej dotąd przeszłości, motywują Marie do walki o lepszą przyszłość.
Oprócz znakomitego scenariusza trzymającego widza w niepewności do końca filmu, kluczową rolę stanowi tutaj gra wybitnej Juliette Binonche, budującej postać zagubioną, ale jednocześnie odważną oraz zdeterminowaną do poszukiwania swej tożsamości. Kreując ową osobowość jako balansującą pomiędzy 29-letnią dziewczyną przeżywającą pierwsze zauroczenie, a 41-letnią matką sukcesywnie budującą relację z synem, robi to z ogromną dozą naturalności tudzież spontaniczności. Na duże uznanie zasługuje również Kassovitz, czyli filmowy Paul, roztaczający wokół siebie aurę tajemniczości, jak i również niedostępności (zresztą to chyba jego naturalna cecha, jeśli kojarzycie go jako Nino z “Amelii”).
Paryskie widoki, przyjemna, chociaż niezbyt francuska muzyka, czy tajemnice, wyjawiane przez główną bohaterkę sprawiają, że mimo niezbyt rozbudowanej fabuły widz chciałby wręcz wtargnąć w intencje scenarzysty by zupełnie zmienić bieg wydarzeń. Niestety Sylvie Testud nie stworzyła prostej komedii romantycznej z męczącym realistów oczywistym happy endem. I chociaż w filmie pojawia się wiele momentów budzących uśmiech, to wrażliwi (czy też przewrażliwieni) mogą siedzieć zalani łzami przez 3/4 filmu (tak jak ja!).

PS Przyznaję, że absolutnie uwielbiam Juliette w każdym wydaniu, dlatego mogę być niezbyt obiektywna w ocenie tego filmu.

I nawet Cat Power jest w ścieżce dźwiękowej!

Muzyka na lato, czyli inspirujący Nick Bertke (Pogo)

noreply@blogger.com (Mjks) — Fri, 12 Jul 2013 13:02:00 +0000

Chyba wyczerpałam limit słów na ten rok, bo od miesiąca nic nie pisałam, zdania mi się ze sobą nie kleiły, a jak już kleiły, to daleko im było do filozoficznych wywodów Coelho (zwyczajnie nie trzymam poziomu przyszłej laureatki literackiego Nobla). Dlatego dziś serwuję wam post muzyczny i powoli się rozbudzam.

Ostatnio zastąpiłam swoją dotychczasową listę odtwarzania dynamiczniejszą i bardziej elektroniczną. Stąd też przypomniało mi się o mojej wielkiej, muzycznej fascynacji, którą kilka lat temu wywołał we mnie Nick Bertke. Jego kawałki to nie tylko lekarstwo na uszy, ale też spektakl dla oczu, bo każde wideo idealnie komponuje się z dźwiękami. Zresztą usłyszcie (i zobaczcie) sami.

Tak go odkryłam…

Uwielbiam ludzi robiących coś z niczego…

Więcej możecie znaleźć na kanale Youtube Nick’a.