Tęcza w kałuży

Bez tytułu

Sat, 18 Dec 2010 14:11:31 +0100

Hm, już 49/101z1001 postanowień wypełnionych. Mam jeszcze równy rok na resztę. Huuh, trzeba będzie się spiąć, żeby zwiedzić ten Wiedeń, Pragę i jeszcze o Londyn zahaczyć ;)

Trochę mi wstyd że nic tu nie pisałam tyle czasu. No ale jak pomyślę, że n'ty raz miałabym narzekać na sesję, zajęcia czy co, to naprawdę - nieee... A niestety - ostatnio nie mam czasu na nic więcej.

The Glitch Mob

Fri, 24 Sep 2010 23:14:54 +0200

Coś jest w tej muzyce:

Odkrycie wakacyjne jeszcze.

PS: Dziś zmiany na joggu - wprowadzam dyktaturę. I chyba to dobrze.

Zapiekanka ze szpinakiem

Fri, 24 Sep 2010 00:50:30 +0200

Składniki:

40 dag opakowanie makaronu - rurki, kokardki lub muszelki
45 dag szpinaku w liściach
25 dag sera ricotta
15-20 dag żółtego sera
1-2 cebule
15 dag boczku wędzonego
3-5 ząbki czosnku
1 jajko
200 ml śmietany 22%
przyprawy

Makaron ugotować al dente, według przepisu na opakowaniu, dodając łyżkę oliwy. Rozmrozić szpinak.

Na patelnię wrzucić pokrojony w kostkę boczek i posiekaną cebulę, podsmażyć je. Wsypać szpinak i smażyć około 10 minut. Przecisnąć przez praskę czosnek i dodać do szpinaku. Zmniejszyć płomień i po chwili dodać ser ricotta, dobrze wymieszać. Doprawić według uznania - sól, pieprz, gałka muszkatołowa, zioła prowansalskie, tymianek itp. Na tarce zetrzeć ser żółty i połowę wymieszać z masą.
Naczynie żaroodporne wysmarować odrobiną oliwy. Makaron i masę szpinakową można układać przemiennie, warstwami, lub wymieszać wszystko od razu.
Śmietanę w osobnym naczyniu zmieszać z jajkiem, doprawić do smaku i tak przygotowanym sosem polać całość. Posypać resztą startego żółtego sera.

Piec ok. 20-25 min w piekarniku nagrzanym do 220 st. C.

Danie jest bardzo przyjemne i proste w przygotowywaniu, nie wymaga wiele wysiłku, za to efekt przerasta oczekiwania :)

Skrajność

Thu, 16 Sep 2010 16:38:34 +0200

Za Pudlem: Pulchne modelki na pokazie Fashion Week!

No bez jaj. Tak niby wyglądaja NORMALNE kobiety? No chyba w Stanach.

Łańcuszek szczęścia

Mon, 13 Sep 2010 18:28:33 +0200

No to zaczęło się.

Kiedy trafiło pierwszą, wszyscy traktowali to z lekkim przymrużeniem oka, oglądali ją jak kolorowe zwierzątko w zoo. Był też szok, niemały – były szepty po kątach i retoryczne pytania. Drugą potraktowali już poważniej, chociaż obchodzili się z nią delikatnie, jak z dzikim zwierzęciem zębatym. Niedługo potem przyszedł czas na trzecią i po szoku nie pozostał nawet ślad. A teraz zrobiła to i czwarta i mam wrażenie, że już tylko ja jestem przerażona.

Moje koleżanki z liceum (sic!) zaczęły wychodzić za mąż. Kolejno. Masowo. Jakby się zmówiły. Jakby to była jakaś reakcja łańcuchowa, rozkręcająca się lawinowo. Co i rusz tracimy którąś – dorosłą, uświadomioną kobietę, ambitną – nie jakieś pstro w głowie, nic w stylu "solarium, tipsy i wózek dziecięcy". I ludzie traktują to jak jakąś oczywistość, powszechnie znany fakt, że się 22-latki zaręczają i zakładają ten złoty kajdan na palec.

Dopóki słucha się takich historii o obcych osobach, patrzy się na to inaczej, jak na kataklizmy na odległych kontynentach. Ale kiedy robi to ktoś bliższy…

Ciarki.