मृगजळ - एक नसलेले अस्तित्व

देवबाप्पा एकदा तरी तू मला लहान कर..

noreply@blogger.com (Prashant) — Tue, 15 Mar 2011 16:50:00 +0530

देवबाप्पा एकदा तरी तू मला लहान कर...

रोज रोज शाळेत जाईन
...गाडीवरली गोड-आम्बट बोरं खाईन,
मन लावून अभ्यास करीन
अधनं मधनं दांडी मारीन...

उगाच कमी शिकून बेकार रहाण्यापेक्षा ,
देवबाप्पा एकदा तरी तू मला लहान कर...

शाळेच्या मागील पटांगणावरील
झाडाच्या चिंचा मी पाडीन,
आज याची, उद्या त्याची
गमतीशीर खोडया काढीन...

उगाच मोठे राडे करण्यापेक्षा
देवबाप्पा एकदा तरी तू मला लहान कर...

परिक्षेच्या आधी घरी
टीव्ही पहायचा हट्ट मी धरेल,
आई मात्र छान पैकी
दोन-चार फटके मारेल...

उगाच मल्टीप्लेक्सला पैसे उडवण्यापेक्षा
देवबाप्पा एकदा तरी तू मला लहान कर...

गावदेवीच्या यात्रेत जावून
सर्कस वैगेरे पाहील,
मनपसंत खेळणी घेवून
जग खरेदी केल्याचा
आनंद सोबत घेवून येइल...

उगाच पब्स मधे मजा करण्यापेक्षा
देवबाप्पा एकदा तरी तू मला लहान कर.

दुर्वांकुर

noreply@blogger.com (Prashant) — Mon, 28 Feb 2011 17:27:00 +0530

फटका

noreply@blogger.com (Prashant) — Mon, 28 Feb 2011 17:25:00 +0530

सर्वात्मका शिवसुंदरा

noreply@blogger.com (Prashant) — Mon, 28 Feb 2011 17:22:00 +0530

प्रियकर हिंदुस्थान

noreply@blogger.com (Prashant) — Sat, 26 Feb 2011 14:02:00 +0530

सकल जागामधि छान I अमुचे प्रियकर हिंदुस्थान

केवळ पंचप्राण I आमुचे सुंदर हिंदुस्थान II धृ II

बहुत पाहिले बहुत ऐकिले देश परि ते सान

सान मिसर पाताल आंग्लभू सान चीन जापान

बहुत गिरि, परि तुझाच गिरिवर हिमालयाचा मान

कवण नदी हे श्रीगंगेसम पूत-सुधाजल-पान

कस्तूरी-मृग-परिमल-पूरित जिचे फुलावे रान

प्रभात-काली कोकिल-किलकिल-कूजित आम्रोद्यान

यज्ञ-धूम-सौगंध मनोहर जिचे सामरव-गान

ऐकुनी येती जिथे कराया देव सोमरसपान

कालिदास कवि गाती, गौतम शिकविति सांख्यद्यान

म्लेच्छ-विनाशक विक्रम दे तुज स्वातंत्र्यश्रीदान

जिजा जन्म दे शिवा जिच्यास्तव गुरु पुत्रांचे प्राण

जिच्यास्तवचि त्या कुमारिकांसी विस्तवांत ये न्हाण

तुझ्या जलांही अनंत पितरां दिले तीलांजलि-दान

पुण्यभूमि तू ! पितृभूमि तू ! तू अमुचा अभिमान

जननी ! जगत्त्रयि शक्त कोण जो करिल तुझा अपमान

प्राणदान-संसिद्ध असुनि त्वत-त्रिदश-कोटि संतान ?

जननी ! तुझ्या सन्मान- राक्षणी अर्पु रणी हे प्राण

शत्रूकंठ भंगोनि घालु तुज दारुण रक्तास्नान..

माझे मृत्युपत्र

noreply@blogger.com (Prashant) — Sat, 26 Feb 2011 13:57:00 +0530

वैशाखिचा कुमुदनाथ नभात हांसे

यच्चन्द्रिका धवल सौधातली विलासे

घाली स्वये जल जिला प्रिय बाल खासे

जाई फूले चिमुकली नटली सुवासे ll १ ll

आले घरी सकल आप्त सह्रद जिवाचे

आनंदमग्न कुल गोकुल काय साचे

आदर्श दीप्ति-शुचिता-धृति यौवानांचे

पाहून जे तरुण मंडल कीर्ति नाचे ll २ ll

प्रेम हृदे विकसली नव-यौवनाच्या

गंधे सुवासित उदात्त सुसंस्कृतिच्या

दिव्या लता तरुसी जे गृह बाग़ झाला

ज्यां पौर हर्षित वदे जन "धर्मं-शाला" ll ३ ll

स्वयंपाक त्वां निजकरें कुशले करावा

प्रेमें तुझ्या अधिकची सु-रसाल व्हावा

संवाद सर्व मिळुनी करितां नितान्त

जेवावयासी बसलो जईं चांदण्यात ll ४ ll

श्री रामचंद्र वनवास कथारसाला

कीं केवीं देश इटली रिपु-मुक्त झाला

तानाजिचा समरधीर तसा पोवाडा

गावा चित्तोडगढ वा शनिवार वाडा ll ५ ll

झाली कशी प्रियकरा अपुली अनाथा

दुर्दास्यखिन्न शरछिन्न विपन्न माता

शोकें विवंचुनी तिच्या जईं मोचनाचे

केलें अनंत तरुणा उपदेश साचे ll ६ ll

तो काल रम्य मधुरा प्रिय संगती ती

ते चांदणे नवकथा रमणीय रात्री

ते ध्येय दिव्या निज मातृ-विमोचानाचे

तो उग्र निश्चयही ते उपदेश साचे ll ७ ll

झाल्या तदा प्रियकरा सह आण-भाका

त्या सर्व देवी वहिनी, स्मरति तुम्हां कां ??

"बाजीप्रभु ठरू" वदे युव संघ सर्व

"आम्ही चित्तोड़ युवती" युवती सगर्व ll ८ ll

कीं घेतले व्रत न हे अम्ही अन्धतेने

लब्ध-प्रकाश-इतिहास-निसर्ग माने

जे दिव्य-दाहक म्हणोनी असावयाचे

बुद्ध्याची वाण धरिले करी हे सतीचे ll ९ ll

ज्या होती ते प्रियजन सह आण-भाका

त्यांते स्मरोनी मग सांप्रत हे विलोका

नाही पूरी उलटली जरी आठ वर्षे

तों कार्यसिद्धि इतुकी मन का न हर्षे ?? ll १० ll

आसेतु पर्वत उचम्बळला स्वदेश

वीराकृति धरित टाकुनी दीनवेष

भक्तांचिया रघुपदी झुलतात झुंडी

जाज्वल्य होयही हुताशन यज्ञकुंडी ll ११ ll

तो यज्ञ सिद्ध करण्यास्तव उग्र दीक्षा

जे घेती येई तइं तत्कृतिची परीक्षा

"विश्वचिया अखिलमंगल धारणाला

बोला असे कवण भक्ष्य हुताशनाला ?" ll १२ll

आमंत्रण प्रभु रघुत्तम सोडितां हे

दिव्यार्थ देव !!! अमुचे कुल सज्ज आहे

हे साध्वी !! गर्जुनी असे पहिल्या हविचा

हा ईश्वरी मिळविला अम्ही मान साचा ll १३ ll

धर्मार्थ देह बदलो ठरले नितान्त

ते बोल-फोल बालिश नचि बायकांत

ना भंगली भिउनिया धृति यातनान्ना

निष्काम कर्मरति योग ही खंडिला ना ll १४ ll

ज्या होती तैं प्रियजना सह आण-भाका

केल्याची सत्य कृतिने अजि ह्या विलोका

दीप्तानलात निज मातृ-विमोचनार्थ

हा स्वार्थ जाळुनि अम्ही ठरलो कृतार्थ ll १५ ll

हे मातृभूमि तुजला मन वाहियेले

वक्तृत्व वाक्-विभव ही तुज अर्पियेले

तुंतेंची अर्पिली नवी कविता वधूला

लेखां प्रति विषय तूची अनन्य झाला ll १६ ll

त्वत्-स्थंडिले ढकलिले प्रिय मित्र-संघा

केलें स्वये दहन यौवन देह-भोगा

त्वत्कार्य नैतिक सुसंमत सर्व देवा

तत्सेवनीच गमली रघुवीर सेवा ll १७ ll

त्वत्-स्थंडिली ढकलली गृह-वित्त-मत्ता

दावानालात वहिनी नव-पुत्र-कांता

त्वत्-स्थंडिली अतुल-धैर्यनिष्ठ बंधू

केला हवि परम कारुण पुण्यसिंधू ll १८ ll

त्वत्-स्थंडिला वरी बळी प्रिय बाळ झाला

त्वत्-स्थंडिला वरी अता मम देह ठेला

हे काय बंधू असतो जरी सात आम्ही

त्वत्-स्थंडिलीच असते दिधले बळी मी ll १९ ll

संतान ह्या भारतभूमिस तीस कोटि

जे मातृभक्ति सज्जन धन्य होती

हे आपुले कुल ही तय मध्ये ईश्वरांश

निर्वंश होउनी ठरेल अखंड वंश ll २० ll

कीं ते ठरों ही अथवा न ठरो परंतु

हें मातृभू अम्ही असो परिपूर्ण हेतु

दीप्तानलात निज मातृ-विमोचनार्थ

हा स्वार्थ जाळुनि अम्ही ठरलो कृतार्थ ll २१ ll

ऐसे विवंचुनी अहो वहिनी !! व्रताते

पाळोनी वर्धन करा कुल दिव्यतेतें

श्रीपार्वती तप करीं हिम-पर्वती ती

कीं विस्तवात हसल्या बहुराजपुती ll २२ ll

तें भारतीय ललना-बल-तेज काही

अद्यापि या भरतभूमित लुप्त नाही

हें सिद्ध होइल असेंच उदार उग्र

वीरांगने !! तव सुवर्तन हो समग्र ll २३ ll

माझा निरोप तुजला येथुनी हाच देवी

हा वत्स-वत्सल तुझ्या पदी शीर्ष ठेवी

सप्रेम अर्पण असो प्रणति तुम्हांते

आलिंगन प्रियकरा मम अंगनेते ll २४ ll

कीं घेतले व्रत न हे अम्ही अन्धतेने

लब्ध-प्रकाश-इतिहास-निसर्ग माने

जे दिव्य-दाहक म्हणोनी असावयाचे

बुद्ध्याची वाण धरिले करी हे सतीचे ll २५ ll

ने मजसी ने परत मातृभूमीला

noreply@blogger.com (Prashant) — Sat, 26 Feb 2011 13:47:00 +0530

ने मजसी ने परत मातृभूमीला I सागरा, प्राण तळमळला

भूमातेच्या चरणतला तुज धूता I मी नित्य पाहिला होता

मज वदलासी अन्य देशि चल जाऊ I सृष्टिची विविधता पाहू

तइ जननी-हृद वीरहशंकितहि झाले I परि तुवा वचन तिज दिधले

मार्गज्ञ स्वये मीच पृष्ठि वाहीन I त्वरित या परत आणीन

विश्वसलो या तव वचनी I मी

जगदनुभव-योगे बनुनी I मी

तव अधिक शक्त उध्दरणी I मी

येईन त्वरे कथुन सोडिले तिजला I सागरा, प्राण तळमळला

शुक पंजरि वा हरिण शिरावा पाशी I ही फसगत झाली तैशी

भूविरह कसा सतत साहु यापुढती I दशदिशा तमोमय होती

गुण-सुमने मी वेचियली ह्या भावे I की तिने सुगंधा ध्यावे

जरि उध्दरणी व्यय न तिच्या हो साचा I हा व्यर्थ भार विद्येचा

ती आम्रवृक्षवत्सलता I रे

नवकुसुमयुता त्या सुलता I रे

तो बाल गुलाबही आता I रे

फुलबाग मला हाय पारखा झाला I सागरा, प्राण तळमळला

नभि नक्षत्रे बहुत एक परि प्यारा I मज भरतभूमिचा तारा

प्रासाद इथे भव्य परि मज भारी I आईची झोपडी प्यारी

तिजवीण नको राज्य, मज प्रिय साचा I वनवास तिच्या जरि वनिचा

भुलविणे व्यर्थ हे आता I रे

बहु जिवलग गमते चित्ता I रे

तुज सरित्पते ! जी सरिता I रे

तद्विरहाची शपथ घालितो तुजला I सागरा, प्राण तळमळला

या फेन-मिषे हससि निर्दया कैसा I का वचन भंगिसी ऐसा?

तत्स्वामित्वा सांप्रत जी मिरवते I भिउनि का आंग्लभूमीते?

मन्मातेला अबल म्हणुनि फसवीसी I मज विवासनाते देशी

तरि आंग्लभूमी-भयभीता I रे

अबला न माझिही माता I रे

कथिल हे अगस्तिस आता I रे

जो आचमनी एक पळी तुज प्याला I सागरा, प्राण तळमळला.

मला देवाचे दर्शन घेउ द्या

noreply@blogger.com (Prashant) — Sat, 26 Feb 2011 13:27:00 +0530

मला देवाचे दर्शन घेउ द्या

डोळे भरून देवास मला पाहुं द्या II धृ II

जो तुम्हिच करा दिनरात

मळ काढित मळले हात

म्हणुनीच विमल हृदयात-

हृदय त्या वाहु द्या !

मी तहान जल तो जाण

मी कुडि माझा तो प्राण

मी भक्त नि तो भगवान-

चरण त्याचे शिवु द्या

तो हिंदु-देव मी हिंदु

मी दीन तो दया-सिंधू

तुम्ही माझे धर्माचे बंधू-

अडवु नका जाउ द्या

ज्यो स्तु ते

noreply@blogger.com (Prashant) — Sat, 26 Feb 2011 13:17:00 +0530

ज्यो स्तु ते श्रीमहन्मंगले ! शिवास्पदे शुभदे

स्वतंत्रते भगवती ! त्वामहं यशोयुतां वंदे IIध्रुII

राष्ट्राचे चैतन्य मूर्त तू नीति-संपदांची

स्वतंत्रते भगवती ! श्रीमती राज्ञी तू त्यांची

परवशतेच्या नभात तूची आकाशी होशी

स्वतंत्रते भगवती ! चांदणी चमचम लखलखशी II

गालावरच्या कुसुमी किंवा कुसुमांच्या गाली

स्वतंत्रते भगवती ! तूच जी विलसतसे लाली

तू सूर्याचे तेज उदधिचे गांभीर्यहि तूची

स्वतंत्रते भगवती ! अन्यथा ग्रहण नष्ट तेची II

मोक्ष मुक्ति ही तुझीच रूपे तुलाच वेदांती

स्वतंत्रते भगवती ! योगिजन परब्रह्म वदती

जे जे उत्तम उदात्त उन्नत महन्मधुर ते ते

स्वतंत्रते भगवती ! सर्व तव सहचारी होते II

हे अधम रक्त रंजिले I सुजन-पूजिते ! श्रीस्वतंत्रते

तुजसाठि मरण ते जनन

तुजवीण जनन ते मरण

तुज सकल चराचर शरण

भरतभूमिला दृढालिंगना कधि देशिल वरदे

स्वतंत्रते भगवती ! त्वामहं यशोयुतां वंदे II

हिमालयाच्या हिमसौधाचा लोभ शंकराला

क्रीडा येथे करण्याचा का तुला वीट आला?

होय आरसा अप्सरांना सरसे करण्याला

सुधाधवल जान्हवीस्त्रोत तो का गे त्वां त्यजिला? II

स्वतंत्रते ! ह्या सुवर्णभूमित कमती काय तुला?

कोहिनूरचे पुष्प रोज घे ताजे वेणीला

ही सकल-श्री-संयुता ! आमुची माता ! भारती असता

का तुवां ढकलुनी दिधली?

पूर्वीची ममता सरली

परक्यांची दासी झाली

जीव तळमळे, का तू त्यजिले उत्तर ह्यांचे दे ?

स्वतंत्रते भगवती ! त्वामहं यशोयुतां वंदे IIध्रुII

हिंद सुंदरा ती

noreply@blogger.com (Prashant) — Sat, 26 Feb 2011 13:13:00 +0530

हिंद सुंदरा ती, वसुंधरा I धन्य- प्रसवा ती II धृ इई

ऋग्याजुःसामवेदा I उपनिषत ज्ञान छंदा

प्राचीना गायत्री I देवी संधात्री II १ II

भरद्वाज जनका I वसिष्ठ शुकसनका

श्रीगर्गा ऋषिवर्गा I अशां जन्मदात्री II २ II

रामायणकविला I श्रीमत वाल्मिकीला

व्यासाते शिकविते I बोल बोबडे ती II ३ II

रघु नल दाशरथी I धर्मराज नृपती

हे मातर ! हे मातर I वदुनि जिला नमिती II ४ II

गार्गेयी विदुला I सीता द्रौपदीला

झांशीच्या लक्ष्मीला I उद्भव दे पोटी II ५ II

गौतम चैतन्या I गुरु नानकांना

स्तन्य जिचे धन्य करी I त्रिजगन्मान्या ती II ६ II

प्रताप शिव बंदा I श्रीगुरू गोविंदा

संभव दे उद्भव दे I दे जी उत्स्फुर्ती II ७ II

शास्त्रांची सुखनी I सुकलांची नलिनी

सुजल जला, सुफल फला I रुचिर रस-स्त्रवती II ८ II

देइ अशा प्रसवा I जिचा धन्य कुसवा

वसुमति ती दासी कां I क्षण तरि राहो ती ? II ९ II

सूर्यग्रहणाचे I आयुः क्षण साचे

भास्वरची, अमर सदा I रविमंडळदीमी II १० II

शीघ्रचि होइल ती I मुक्ता शुभमूर्ती

स्वतंत्र ती, समर्थ ती I विश्वोद्धरणा ती II ११ II

आत्मबळ

noreply@blogger.com (Prashant) — Sat, 26 Feb 2011 13:10:00 +0530

अनादि मी अनंत मी, अवध्य मी भला,

मारिल रिपु जगति असा कवण जन्मला II धृ II

अट्टाहास करित जई धर्मधारणी

मृत्युसीच गाठ घालु मी घुसे रणी

अग्नि जाळि मजसी न खड्ग चेदितो

भिउनि मला भ्याड मृत्यु पळत सुटतो

खुळा रिपु I तया स्वयें

मृत्यूचाचि भितिने भिववू मजसि ने II १ II

लोटि हिंस्त्र सिंहाच्या पंजरी मला

नम्र दाससम चाटिल तो पदांगुला

कल्लोळी ज्वालांच्या फेकिशी जरी

हटुनि भंवति रचिल शीत सुप्रभावली

आण तुझ्या तोफांना क्रूर सैन्य तें

यंत्र तंत्र शस्त्र अस्त्र आग ओकते

हला हला I त्रिनेत्र तो

मी तुम्हांसि तैसाची गिळुनि जिरवतो ! II २ II

अमुचा स्वदेश हिंदुस्थान

noreply@blogger.com (Prashant) — Sat, 26 Feb 2011 13:08:00 +0530

अमुचा स्वदेश हिंदुस्थान

आम्हां हिंदूंचा तो केवळ, होय जीव कीं प्राण II धृ II

देवालय हें पवित्र अपुल्या I देवाचे सुमहान

वाडवडीलांचे हें मंदिर I स्वर्ग मृतांचा जाण

चिल्यापिल्यांची दाई अपुल्या I दुधांचे पान

फुलाफळांनी डवडवलेले I प्रेमाचे उद्यान

सत्ता अपुली मत्ता अपुली I ही रत्नांची खाण

कुणीहिरावुनि नेऊ बघता I रक्षू अर्पुनी प्राण

स्पर्श

noreply@blogger.com (Prashant) — Wed, 2 Feb 2011 13:17:00 +0530

स्पर्श तुझ्या शब्दांचा
मला कधी ना जाणवला
वाट बघता बघता
प्रत्येक क्षण निसटला
तुझ्या प्रेमाचे शब्द ऐकायला
प्राणाचे मी कान केले
पण तुझ्या शब्दांसाठी
माझे तर प्राणच गेले
स्पर्श तुझ्या शब्दांचा जाणवायला
कडाही डोळ्यांच्या पानावल्या
तुझ्या कोरड्या वागण्याने
भावना सार्या जलुन गेल्या
असे वाटते माझ्यासाठी
रोज रडते आकाश
कधी वाटते सोडून द्यावे
तोडून टाकावे सारे पाश
आयुष्य सारे जलुन गेले
जीवनाची झाली मरुभूमि
तुझ्या मेलेल्या संवेदना
जागवायाला काय करू मी
किती फ़रफ़त होते जीवाची
कुठवर सहन करायची
तुझ्या प्रेमाची वाट बघत
वर्षे अशीच सरयाची....

चिमुकल्या चोचीमध्ये आभाळांचे गाणे…

noreply@blogger.com (Prashant) — Fri, 21 Jan 2011 14:56:00 +0530

चिमुकल्या चोचीमध्ये आभाळांचे गाणे…
मातीतल्या कणसाला मोतियांचे दाणे…
उगवत्या उन्हाला ह्या सोनसळी अंग…
पश्चिमेच्या कागदाला केशरिया रंग…
देते कोण..देते कोण.. देते कोण देते ??

रुम… रुम ता रा रा… रुम
रुम…ता रा रा…. रुम
रुम ता रा रा… रुम तारा…
सुर्यासाठी उषा आणि चंद्रासाठी निशा…
घरी परतण्यासाठी पाखरांना दिशा…. (देते कोण… देते कोण….)
मध खाते माशी तरी सोंडेमध्ये डंख…
चिकटला कोळी त्याच्या पायाखाली डिंक…
देते कोण.. देते कोण.. देते कोण देते?? ॥
रुम… रुम ता रा रा… रुम
रुम…ता रा रा…. रुम
रुम ता रा रा… रुम तारा…
नागोबाच्या फण्यावर दहाचा आकडा…
खेकड्याच्या प्रवासाचा नकाशा वाकडा…(देते कोण… देते कोण…. )
करावंदाला चीक आणि अळूला ह्या खाज…
कोणी नाही बघे तरी लाजाळुला लाज…
देते कोण.. देते कोण.. देते कोण देते?? ॥
रुम… रुम ता रा रा… रुम
रुम…ता रा रा…. रुम
रुम ता रा रा… रुम तारा…
मुठभर जीव..आणि हातभर तान…
कोकिळेला गुरू नाही तरी गाई गान… (देते कोण… देते कोण…. )
काजव्याच्या पोटातून जळे गार दिवा…
पावसाच्या अगोदर ओली होते हवा…
देते कोण.. देते कोण.. देते कोण देते?? ॥
रुम… रुम ता रा रा… रुम
रुम…ता रा रा…. रुम
रुम ता रा रा… रुम तारा…
भिजे माती आणि उरे अत्तर हवेत…
छोट्या छोट्या बियांतून लपे सारी शेतं…
नाजुकश्या गुलाबाच्या भोवतीने काटे…
सरळश्या खोडावर फुटे दहा फाटे..
देते कोण.. देते कोण.. देते कोण देते?? ॥
रुम… रुम ता रा रा… रुम
रुम…ता रा रा…. रुम
रुम ता रा रा… रुम तारा…
आभाळीच्या चंद्रामुळे लाट होते खुळी…
पाण्या नाही रंग तरी नदी होते निळी…
भुईतून येतो तरी नितळ हा झरा…
चिखलात उगवतो तांदुळ पांढरा…
देते कोण.. देते कोण.. देते कोण देते?? ॥
रुम… रुम ता रा रा… रुम
रुम…ता रा रा…. रुम
रुम ता रा रा… रुम तारा…

संदीप खरे

मध्यरात्र उलटल्यावर

noreply@blogger.com (Prashant) — Wed, 22 Dec 2010 10:33:00 +0530

मध्यरात्र उलटल्यावर
शहरातील पाच पुतळे
एका चौथऱ्यावर बसले
आणि टिपं गाळू लागले.
ज्योतिबा म्हणाले ,
शेवटी मी झालो
फ़क्त माळ्यांचा.
शिवाजीराजे म्हणाले ,
मी फ़क्त मराठ्यांचा.

आंबेडकर म्हणाले ,
मी फ़क्त बौद्धांचा.
टिळक उद्गारले ,
मी तर फ़क्त
चित्पावन ब्राम्हणांचा.

गांधींनी गळ्यातला गहिवर आवरला
आणि ते म्हणाले ,
तरी तुम्ही भाग्यवान.
एकेक जातजमात तरी
तुमच्या पाठीशी आहे.
माझ्या पाठीशी मात्र
फ़क्त सरकारी कचेऱ्यातील भिंती !
- कुसुमाग्रज

बालपण खरच छान असतं

noreply@blogger.com (Prashant) — Thu, 9 Dec 2010 11:37:00 +0530

बालपण खरच छान असतं
सारं जग कसं मोकळं रान असतं
त्या चिमुकल्या पंखांना
आभाळ देखील लहान असतं
बालपण खरच छान असतं ..
आईचं धरलेलं बोट
जगाचं एक एक टोक असतं
माउलीच्या कुशी मध्ये
आपलं सारं ब्रम्हांड वसतं
बालपण खरच छान असतं ..
आईचा पदर हेच आपलं
आभाळ असतं
आभाळ गवसण्या आभाळ
देखील लहान असतं
बालपण खरच छान असतं ..
चॉकलेटचा बंगला
स्वप्नांचे विषय असतात
रडून गोष्टी मिळतात
असे जीवनाचे आषय असतात
बालपण खरच छान असतं ..
रूसून बसल्यावर पुर्ण होणारे
छोटे छोटे हट्ट असतात
विद्वानाला संभ्रमीत करणारे
छोटे छोटे प्रष्ण असतात
आज सार्‍या बालगोपालांचा वाटे मज हेवा ..
बालपण देगा देवा ... बालपण देगा देवा .

शिवधर्माचे तेज पुन्हा उजळू दे {पोवाडा}

noreply@blogger.com (Prashant) — Sat, 4 Dec 2010 11:50:00 +0530

शिवधर्माचे तेज पुन्हा उजळू दे {पोवाडा}

जुलै १९९९ मध्ये कारगिल युद्ध प्रसंगी प्रसिद्ध झालेली रचना :

ऐका, ऐका मर्द गड्यांनो,
वैभव शिवसृष्टीचे,
स्वकीया-परकीयासही कळू दे,
शिवधर्माचे तेज पुन्हा उजळू दे || धृ.||

जरी म्हणती भाई भाई,
परि तेथं भरवसा नाही,
बुरखे तयांचे ढळू दे,
शिववाणीचे तेज पुन्हा उजळू दे || १ ||

सीमेस दुश्मन खेटले,
संग्राम कधीचे पेटले,
दाऊनि पाठ, शत्रू पळू दे,
शिवपवाड्याचे तेज पुन्हा उजळू दे || २ ||

आम्ही रमलो मौजमजेत,
संधिसाधू घुसले घरट्यात,
कुटील हेतू तयांचे उधळू दे,
शिवस्फुरणाचे तेज पुन्हा उजळू दे || ३ ||

अहिंसेवर ठेउनी मदार,
कितीतरी जाहले करार,
नाते वृथा मैत्रीचे निखळू दे,
शिवस्वातंत्र्याचे तेज पुन्हा उजळू दे || ४ ||

इतिहास आपुला लढण्याचा,
वीरश्रीने बाहू स्फुरण्याचा ,
भीतीने अधम चळचळू दे,
शिवयोद्ध्यांचे तेज पुन्हा उजळू दे || ५ ||

सरडयाला ही लाज वाटावी

noreply@blogger.com (Prashant) — Thu, 25 Nov 2010 16:49:00 +0530

सरडयाला ही लाज वाटावी इतक्या
पटकन रंग बदलतात हो माणसे
क्षणात शब्द देवून
क्षणात शब्द मोडतात हो माणसे
आधाराला हात देताना ही
नखेच टोचतात हो माणसे
उठवाता उठावता ही
दोन चारदा पडतातच हो माणसे
जखमेवर फुंकर मारताना ही
मिठ्च फवारतात हो माणसे
आपला आपला म्हणत
पाठित घाव घालतात हो माणसे
साधु बनुण ही वासनानाच
कवटाळतात हो माणसे
रामाच रूप घेवून ही रावणाचीच
पुजा करतात हो माणसे
संत्वनाला आल्यावर ही
काटेच पेरतात हो माणसे
मी नाही त्यातला म्हणत
तशीच वागतात हो माणसे
थोड्या फार स्वार्थासाठी
जात बदलतात हो माणसे
केलेल्या उपकराना क्षणात
विसरतात हो माणसे
प्रश्न पडतो मला खरच
आशी का वागतात हो माणसे ?
स्वाभिमान शून्य आयुष्य
कशी जगतात हो माणसे ?

ती येणार होती, नाही आली......!

noreply@blogger.com (Prashant) — Thu, 25 Nov 2010 16:46:00 +0530

ती येणार होती, नाही आली......!
पण.............!
तिची आठवण मात्र येऊन गेली...!
शेवटी तिला भेटण्याची इच्छा मनीच राहून गेली...!तरी पण ......!
भास झाला मनाला ..!
वाटल कि, ती आली...!
पण.............!
दार उघडून पाहतो तर काय....
त्या खट्याळ वारयानेच माझी मस्करी केली.............!त्या खट्याळ वारयानेच माझी मस्करी केली.............!

आयुष्यातील खेळ पत्यांचा......

noreply@blogger.com (Prashant) — Thu, 25 Nov 2010 16:43:00 +0530

आयुष्यातील खेळ पत्यांचा......

मारतो राजास एक्का, नहिल्यास दहीला मारतो
कल्पनेचे खेळ सारे, कोणी कुणा ना मारतो
पाहता कोणात काही नाही कुठेही वेगळे
सारेच तुकडे कागदाचे, छाप नुसते वेगळे

आता जरासा रंग काही खेळास येऊ लागला
पत्यातला राजा स्वतःला राजाच मानू लागला
राणीसही जाणिव काही और होऊ लागली
लाजलि नव्हती कधी ती आज लाजू लागली

दिनतेचा खेद आता दुर्रीस होऊ लागला
पंजा म्हणे चौर्र्यास आता श्रीमंत वाटु लागला
विसरून निजरुप नुसत्या नामरुपी गुंतले
भलत्याच कुठल्या अवदसेच्या पाषात आता गुंतले

नुसता उपाधी भेद कोणी राजा नव्हे राणी नव्हे
आणखी सांगु पुढे तो खेळही अमुचा नव्हे
खेळतो दुसराच, त्याला पाहिले नाही कुणी
म्हणती तयाला इश,म्हणति आल्ला कुणी, येशू कुणी

त्याचा म्हणे हा खेळ, नुसते पत्ते आम्ही पत्यातले
एका परि पत्त्यास कळले मर्म हे पत्यातले
आहे इथे रंगेल कोणी पत्ता असा पत्यातला
आहे जरी पत्यातला तो नाही तसा पत्यातला

नामरूपाचा सतःच्या पत्ताच ना त्याला कधी
ना कशाची खंत होतो राजा कधी, दुर्री कधी
हासतो नुसताच आहे सर्वाहुनी हा वेगळा
आणखी सांगाल काहो वेदांत कोणी वेगळा

आज मन पुन्हा शांत आहे

noreply@blogger.com (Prashant) — Thu, 25 Nov 2010 16:32:00 +0530

आज मन पुन्हा शांत आहे
तिच्या येण्याची जणू चाहूल घेत आहे
गेली ती सोडून दूर देशी
ज्या देशाचा ठाव नसे मजपाशी
शब्दातून तिच्या अमृत प्यालो मी
भाव सागरात तिच्या कधी यथेच्छ न्हाहलो मी
रस्ते मनीचे चालण्यास तिच्याचसवे शिकलो मी
तिच्याच ओंजळीने सत्य प्यायलो मी
तिच्याचमुळे आहे अस्तित्वात आयुष्यागद्यात मी
गुपित जगण्याचे सोडविले होते तिनेच
अर्थ नसतो शब्दांना असतो तो
त्या मागच्या भावनांना
हेही सांगितले होते तिनेच
तरीही शब्दांमधेच गुंतून राहिलो मी
ती गेली निघून मज पाठीमागे सोडून
मग आत मनात तिचा शोध घेत आहे
तिच्या त्या आठवणीत
आज मन पुन्हा शांत आहे...

mail by
★彡●๋ दिप★彡●๋

कवीता म्हणजे ......

noreply@blogger.com (Prashant) — Fri, 24 Sep 2010 10:30:00 +0530

कवीता म्हणजे ......
मनावरउमटलेले भावनांचे सुरेख प्रतिबिंब
अवचीत मिळणारा एखादा भावक्षण
स्वतःला हरवण्याचा नाजुक क्षण
भावनांच्या हिंदोळ्यांवर खेळणारे मन

जे कवीता करतात
ते आपल्या भावना त्यातुन व्यक्त करतात
कधी दुःख, कधी सुखः व्यक्त करतात
मनातले भाव ते त्या द्वारे व्यक्त करतात

कवीता असतात,नाजुक फुलासारख्या ,
फुलल्या की आनंद देणारया
सुंदर दवबिंदुंसारख्या
मनाला सहजच भावणारया ,

कवीता विचार करायला लावतात
काही थोडेफार रडायलाही लावतात
काही मने जूळवतात
काही नाती बनवतात
काही भावना व्यक्त करतात
काही रोष व्यक्त करतात
समाजातील वाईट गोष्ठींवर काही वेळा प्रहारही करतात

कवीता शब्दांपासुन सुरु होतात
व शब्दांवरतीच संपतात
पण
संपता संपता ते
आयुष्याला एक ध्येय देऊन जातात
भावनांचे रंग मनावर असे चढतात की
ते संपुर्ण आयुष्यच बदलून जातात

म्हणुनच ते रंग मला कवीतेचे नव्हे तर भावनांचेच वाटतात...............

आज माझं मन मला म्हणालं

noreply@blogger.com (Prashant) — Fri, 24 Sep 2010 10:29:00 +0530

आज माझं मन मला म्हणालं

आज माझं मन मला म्हणालं
चल दोघ सागरतटी जाऊया
ती नसली तर काय झालं
आपण दोघंच प्रेमळलाटी वाहुया
निर्मळ लाटा निरखत
बेधुंद गाणी गाऊया

आज माझं मन मला म्हणालं
चल सागरतटी जाऊया
तु गहीरा की हा सागर गहीरा
आज दोघांची परीक्षा घेऊया
रात्रभर थांबुन आपणही
चांदण्याच्या संगतीने लहरी
चंद्रावर पहारा देऊया

आज माझं मन मला म्हणालं
चल सागरतटी जाऊया
तुझ्या आसवांची या
लहरींशी झुंज लाऊया
कोण जिंकतय कोण हरतय
आज दोघांची ताकद पाहुया
पाऊस बरसला जरी आता वेदनेचा
घाबरु नकोस तु मैत्रीची वळचण
आपण कुठंतरी शोधुया

कामगार आहे मी, तळपती तलवार आहे.....

noreply@blogger.com (Prashant) — Tue, 17 Aug 2010 10:22:00 +0530

कामगार आहे मी, तळपती तलवार आहे.....

रोजीचा रोटीचा सवाल रोजचाच आहे
कधी फाटका बाहेर कधी फाटका आत आहे
कामगार आहे मी, तळपती तलवार आहे
सारस्वतांनो! थोडासा गुन्हा करणार आहे,

थोडे राहिलेले, पाहिलेले, जोखीलेले आहे
माझ्या जगाची एक गन्धवेनाही त्यात आहे
केव्हा चुकलो, मुकलो, नवे शिकलोही आहे
जसा जगात आहे मी तसाच शब्दातही आहे,

रोटी प्यारी खरी आणखी काही हवे आहे
याचसाठी माझे जग राजमुद्रा घडवीत आहे
इथूनच शब्दांच्या हाती फुले ठेवीत आहे
इथूनच शब्दांच्या हाती खडगे मी देत आहे,

एकटाच आलो नाही युगाचीही साथ आहे
सावध असा तुफानाची हीच सुरवात आहे
कामगार आहे मी, तळपती तलवार आहे
सारस्वतांनो! थोडासा गुन्हा घडणार आहे,

कवी: नारायण सुर्वे

माझा गाव

noreply@blogger.com (Prashant) — Fri, 13 Aug 2010 14:03:00 +0530

माझा गाव

निळ्या खाडीच्या काठाला
माझा हिरवाच गाव.
जगात मी मिरवितो
त्याचे लावुनिया नाव !

पूल ओलांडिता पुढे
रस्ता येईल तांबडा.
घरी आणील सरळ
जरी दिसला वाकडा.

माणसांच्या जागीसाठी
दाटी करितात माड.
गर्द मधेच एखादे
आंब्या फणसाचे झाड.

असो झाडी किंवा वाडी
सुने नाही वाटायचे.
नादी आपुल्याच कोणी
तेथे गात असायचे.

थोडया पायवाटा हिंडा
लालतांबडया वाकडया.
होडया उपडया झालेल्या
तशा बघाल टेकडया.

जेथे होईल माध्यान्ह
तेथे पान वाढलेले.
काळोखात कुणीतरी
ज्योत घेउन आलेले.

गोव्यतला माझा गाव
असा ओव्यांतच गावा.
तेथे जावून राहून
डोळे भरून पाहावा.

- बा. भ. बोरकर

मृगजळ - एक नसलेले अस्तित्व

देवबाप्पा एकदा तरी तू मला लहान कर..

Subscribe to Mrugjal

दुर्वांकुर

Subscribe to Mrugjal

फटका

Subscribe to Mrugjal

सर्वात्मका शिवसुंदरा

Subscribe to Mrugjal

प्रियकर हिंदुस्थान

Subscribe to Mrugjal

माझे मृत्युपत्र

Subscribe to Mrugjal

ने मजसी ने परत मातृभूमीला

Subscribe to Mrugjal

मला देवाचे दर्शन घेउ द्या

Subscribe to Mrugjal

ज्यो स्तु ते

Subscribe to Mrugjal

हिंद सुंदरा ती

Subscribe to Mrugjal

आत्मबळ

Subscribe to Mrugjal

अमुचा स्वदेश हिंदुस्थान

Subscribe to Mrugjal

स्पर्श

Subscribe to Mrugjal

चिमुकल्या चोचीमध्ये आभाळांचे गाणे…

Subscribe to Mrugjal

मध्यरात्र उलटल्यावर

Subscribe to Mrugjal

बालपण खरच छान असतं

Subscribe to Mrugjal

शिवधर्माचे तेज पुन्हा उजळू दे {पोवाडा}

Subscribe to Mrugjal

सरडयाला ही लाज वाटावी

Subscribe to Mrugjal

ती येणार होती, नाही आली......!

Subscribe to Mrugjal

आयुष्यातील खेळ पत्यांचा......

Subscribe to Mrugjal

आज मन पुन्हा शांत आहे

Subscribe to Mrugjal

कवीता म्हणजे ......

Subscribe to Mrugjal

आज माझं मन मला म्हणालं

आज माझं मन मला म्हणालं

Subscribe to Mrugjal

कामगार आहे मी, तळपती तलवार आहे.....

Subscribe to Mrugjal

माझा गाव

Subscribe to Mrugjal