Mücahit Yılmaz

Hayat Yolu

2009-06-27T21:10:16Z

sıkıntıdayım yine bu aralar. zor gü…

tamam, durdum. bu sefer yapmayacağım. yazıya böyle başlamayacağım. son 1 yıldır böyle başlıyorum çünkü son 3 yıldır sürekli sıkıntı çekiyorum.

ama son 3 yıldır, hatta kafamın çalıştığı son 15 yıldır hiç vazgeçmediğim, yılmadığım tek şey bu değil.

hala ilk günkü heyecanla hedefime ulaşmak için çalışıyorum. çabalıyorum. elimden geleni yapıyorum. bazen çok bir şey gelmiyor, oyalanabiliyorum ama sürekli mücadele veriyorum. hayattaki hedefime giden yolda belirlediğim ara hedeflere ulaşmak için de çok çalışıyorum. beni çok yakından tanıyanlar hiç bir şey için çalışmadığımı, çok tembel olduğumu düşünürler. çok iyi tanımayan, gıyaben hakkımda fikri olanlar ise çok azimli olduğumu düşünürler. gerçek şu ki, (hani filmlerde olur ya ikinci esas karakter birinci esas karaktere doğru bir bakış atar ve der: “the truth is; …”) ikisi de değilim.

evet ben birinci karakter değilim. bu yazıyı okuyanlar, bana sevgi ve saygı duyanlar, bana yardım edenler, bana küfür edenler, beni sevmeyenler, bu yazıyı okumayanlar benim hayatımdaki birinci karakterlerdir. çok arkadaşıma öğrettim “her şeyden önce ben” demeyi. ama hiç demedim.

çünkü hayallerime giden yolda başkalarının hayallerini gerçekleştirmesine yardım etmek beni motive etti. bu enerjiyle durmadan mücadele edebildim. ve hala ediyorum. yaşım ilerledikçe sorunlarım da artıyor, çevremdekilere olan etkim de. ama yolculuk devam ediyor.

ve bugün bir kırmızı ışıkta daha bekliyorum. üniversite bitti ve iş arıyorum. bir pozisyona başvurdum, 2 tur mülakata girdim. ilki 1 saat sürdü, ikincisi 8 dakika. muhtemelen sonucu baştan belliydi 2. turun. az da olsa umudum var, çünkü o işin en iyilerinden biriyim. severek yapabileceğim, en iyi bildiğim iş ve beni en çok mutlu edecek ortam…

peki bunları neden yazıyorum, konu nereye gidecek?

dediğim gibi yolculuğumda bir trafik ışığının önünde bekliyorum. her türlü yeşil ışık yanacak. bu işe beni alsalar da, almasalar da.. yolculuk devam edecek. bu ışık bir kavşakta değil. düz yolun ortasında. yayaların düğmesine basarak 10 saniye sonra geçmesine imkan veren düz yol ışıklarından biri. yolun sonunda hayallerim var. yoldan sapma imkanım yok. bu işe başvuru süreci beni bir an olsun durduracak ve nerede olduğumu bir kez daha farkettirecek. yaptığım yolculukta geride kalan mesafenin muhasebesi için bir fırsat. Steve Jobs’un deyimiyle, yeniden başlamanın rahatlığı. doğru yolda olduğumdan emin olabilmem için önüme çıkan bir nimet. ve önümden geçen yayalar hayatımdan geçen insanlar. hepsi benim için iyisiyle kötüsüyle birer tecrübe. bazen umut, bazen hüsran. hangisi olduğu kaderimde yazılı, bir blog yazısında değil elbette…

arabama binecek kadar yakınımda olanlar bu tecrübelere şahit oluyorlar. bir yandan da arabanın hantallığından yakınıyorlar. arabamla önünden geçtiklerim ise beni hiç durmadan hayaline doğru giden bir gezgin olarak görüyorlar. ben ışıkta durunca uzaktan bakanların umudu kırılıyor, arabadakiler umutlanıyor; ben yoldayken uzaktakiler umutlanıyor, arabadakiler ümidini yitiriyor.

gerçek şu ki, bu yolculuk her iki tarafa rağmen, devam ediyor…

şimdi sizin kafanızda iki soru var. birincisi madem önce ben değil, neden yazıda bu kadar çok ben var? ikincisi bu trafik mevzusu nereden geldi?

birincisi, yolculuğun yani hayatımın ironik olması, ikincisi ise yeni ehliyet almış olmam ve 2 gün sonrasında tek başıma trafiğe çıkmış olmam.

Bu yazının etiketleri: ben, çaba, evet, hayal, hayat, sorun, steve jobs, trafik, umut, yol

Benzer yazılar:

Demir Attım Yalnızlığa

2009-06-09T00:57:02Z

Efenim biliyorsunuz geçtiğimiz haftasonu 7. Türkçe Olimpiyatları yapıldı. 4 ve 5 yaşındaki Kongolu bızdıkların istiklal marşı’nın 10 kıtasını ezbere söylemesi mükemmeldi. Pakistanlı delikanlının “bu adam benim babam” şarkısını Fatih Kısaparmak’ın önünde ondan daha güzel söylemesi de çok hoştu. hüngür hüngür ağladık utanmadan. kolbastı oynayan mı dersiniz, çökertme ile efelenen mi dersiniz, sarıkamış destanı mı dersiniz, bizi biz yapan ne varsa dünya çocukları tarafından tekrar dile getirildi. Moğolistanlı küçük hanımın “kilim” türküsü de en güzel icralardan biriydi.

amma ve lakin; çocukluğumuzun şarkılarından olan, Ebru Gündeş’in ortaya çıkmasını sağlayan “demir attım yalnızlığa” şarkısını seslendiren Gülizar Ferecova beni tam kalbimden vurdu. bu harika şarkıyı hatırlatmakla kalmadı, Kibariye ve Ebru Gündeş karışımı gibi hissettiren o hem hisli hem tok sesiyle mükemmel bir tını yakaladı ve gönlümün birincisi oldu. 2 gündür başa sarıp sarıp dinliyorum. siz de dinleyesiniz diye videoyu buraya koyuyorum.

youtube’a giremeyenler için: ktunnel‘e şu linki yapıştırınız: http://www.youtube.com/watch?v=iX8o4uORKbg

videonun sonunda sunucunun isteği üzerine bir de çıplak ses ile düet yapıyorlar ve kızımızın sesinin güzelliği ve yorumunun niteliği orada daha çok ortaya çıkıyor. özellikle o kısmı dinleyiniz.

bu harikulade şarkının sözlerini de yazalım:

sessiz bir köşede, her şeyden uzak
meçhul yarınlara terk edilmişim
dostluklar yalanmış, sevgiler tuzakmış tuzak

hayret yanılmışım, yalnızım simdi
oysa mutluluğu hayal etmiştim
gidenler unutmuş, aşkları yalanmış yalan

günesin doğuşu, batışı farksız
nasıl yaşanırsa yaşarım ben aşksız

demir attım yalnızlığa bir hasret denizinde
ve şimdi hayallerim o günlerin izinde
yüreğimde duygular, ümitlerim nerede

söyle bir düşünüp her şeyi birden
neden anıları bitirmeyişim
yalanmış sevgiler, kalbimden uzakmış uzak

boşa beklemişim yollara bakıp
kurak topraklara umutlar ekmişim
arzular avuttu, gördüğüm hayalmiş hayal

günesin doğuşu, batışı farksız
nasıl yaşanırsa yaşarım ben aşksız

demir attım yalnızlığa bir hasret denizinde
ve şimdi hayallerim o günlerin izinde
yüreğimde duygular, ümitlerim nerede…

Ebru Gündeş’in son albümü “evet”ten önceki en güzel şarkısı buydu şüphesiz. ama son albümünü de tavsiye ediyorum. para verdiğinize pişman olmazsınız. ben de artık indirip dinleyip beğendiğim albümleri satın alıyorum ve arkadaşlarıma hediye ediyorum. bedavaya indir indir nereye kadar değil mi?

Bu yazının etiketleri: 7., albüm, aşk, Azerbaycan, bu adam benim babam, Ebru Gündeş, evet, fatih kısaparmak, Gülizar Ferecova, hayal, kilim, Kongo, Pakistan, sarıkamış, şarkı, Türkçe Olimpiyatları, umut, yedinci, youtube

Benzer yazılar:

İnternet ve Blog Yazarları Derneği Kuruldu!

2009-05-14T18:53:38Z

her geçen gün önemi artan internetin sadece önemi değil içeriği de artıyor. nitelikli bilgiye ulaşmak giderek zorlaşıyor. dolayısıyla nitelikli içerik üretenlerin kıymeti artıyor.

nitelikli veri üreten kaynaklar arasında şüphesiz ki en önemlisi blogcular. ama bugüne kadar özellikle ülkemizde hakettikleri değeri görememişlerdi. üstüne üstlük içeriklerini ürettikleri ortamlar da sansüre kurban olmuştu.

işte bu ihtiyaca yönelik olarak çalışmaya başladık ve çalışmalarımız sonuç verdi, derneğimiz Ankara valiliğinden onay alarak kuruldu. bundan böyle internet üzerinde özgün içerik üreten kullanıcıların hakkını savunabilecek, örgütleyebilecek ve yeri geldiğinde muhatap alınabilecek olan resmi kurum misyonunu yerine giterecek.

dernek web sitesine buradan ulaşabilirsiniz, haydi siz de üye olun!

Bu yazının etiketleri: ankara, ankara valiliği, blog, dernek, ibyd, sansür, site, yazar

Benzer yazılar:

Ankara’daki Üniversite Şenlikleri - 2009

2009-05-09T13:01:03Z

ODTÜ

6 Mayıs Çarşamba 19.00: Grup Munzur - 20.30: Kardeş Türküler
7 Mayıs Perşembe 18.00: Sisli Rüya 19.00: Bandista 20.15: Yeni Türkü
8 Mayıs Cuma 18.30: Allegria 19.00: 45′likler 20.00: Bedük
9 Mayıs Cumartesi 17.30: Odien 18.30: Negative 20.00: Hayko Cepkin

Orta Doğu Teknik Üniversitesi Bahar Şenliklerine Katılım Koşulları; Sadece ODTU öğrencilerine, personeline ve mezunlarına açık olacaktır.

—————————————————————————

Ufuk Üniversitesi

8 Mayıs Cuma 19:30 Hayko Cepkin - 22.00 Yeni Türkü
9 Mayıs Cumartesi 17.30 Gölge lekesi 19.30 Murat Boz- 22.00 Sıla

Ufuk Üniversitesi Bahar Şenliklerine Katılım Koşulları; Dışardan katılım mümkün olup iki gün için de geçerli olan konser biletleri 10 TL’dir.
—————————————————————————-

Bilkent Üniversitesi

7 Mayıs Perşembe: Nil Karaibrahimgil - ODEON
8 Mayıs Cuma: Mazhar - Fuat - Özkan - ODEON
9 Mayıs Cumartesi: Radyo Bilkent Açık Hava Partisi - ŞENLİK ALANI

Bilkent Üniversitesi Bahar Şenliklerine Katılım Koşulları; Konserler sadece Bilkent Universitesi ögrencilerine, personeline ve mezunlarina acik olacaktir.

—————————————————————————–

Çankaya Üniversitesi

7 Mayıs Perşembe:Yonca Lodi
8 Mayıs Cuma: Emre Aydın
8 Mayıs Cuma: Batı Yakası

Çankaya Üniversitesi Bahar Şenliklerine Katılım Koşulları; Sadece üniversitelerilerin katılımına açık olup, konserler ücretsiz olacaktır

—————————————————————————–

Gazi Üniversitesi

ANA KAMPÜS;
12 Mayıs Salı: Manga
13 Mayıs Çarşamba: Demet Akalın
14 Mayıs Perşembe: Nev
15 Mayıs Cuma: Helldorado

MESLEKİ EĞİTİM FAKÜLTESİ;
6 mayıs Çarşamba: Yusuf Güney
7 mayıs Perşembe: Kutsi
8 mayıs Cuma: Soner Arıca

Gazi Üniversitesi Bahar Şenliklerine Katılım Koşulları; Sadece Gazi Üniversitesi öğrencilerine, personeline ve mezunlarına açık olacaktır.

—————————————————————————-

Hacettepe Üniversitesi

13 Mayıs 2009 - Çarşamba: Kenan DoğuLu
14 Mayıs 2009 - Perşembe: Duman
15 Mayıs 2009 - Cuma: DoLapdere , Bedük
16 Mayıs 2009 - Feridun Düzağaç , Ezginin GünLüğü

Hacettepe Üniversitesi Bahar Şenliklerine Katılım Koşulları; Büyük ihtimalle her konsere girişte üniversitesi ana kapısında 5TL’lik şapka karşılığında herkese açık olup, Hacettepe Üniversitesi öğrencilerine ücretsiz olacaktır.

——————————————————————————

TOBB ETÜ

15 Mayıs - Boşcadde / Direc-t / Bengü
16 Mayıs - Volkan Konak
17 Mayıs - Pilli Bebek / Abluka Alarm / Sagopa Kajmer - Kolera

TOBB ETÜ Bahar Şenliklerine Katılım Koşulları; Dışardan katılım mümkün olup herhangi bir ücret talep edilmeyecektir.

—————————————————————————–

Ankara Üniversitesi

20 Mayıs Çarşamba Funda Arar - Gece Yolcuları
21 Mayıs Perşembe MFÖ - Özgür Çevik
22 Mayıs Cuma Şevval Sam - Üniversite Grupları
23 Mayıs Cumartesi Kurban - TNK
24 Mayıs Pazar Volkan Konak - Şehnaz Sam

Ankara Üniversitesi Bahar Şenliklerine Katılım Koşulları; Bilinmiyor, büyük ihtimalle sadece Ankara Üniversitesi öğrencilerine, personeline ve mezunlarına açık olacaktır.

—————————————————————————–

Atılım Üniversitesi

21 Mayıs Perşembe 20.30 : Bengü
22 Mayıs Cuma 20.30: Kıraç

Atılım Üniversitesi Bahar Şenliklerine Katılım Koşulları; Dışardan katılım mümkün olup konserler ücretsizdir. Aynı zamanda şenlik için belli noktalardan servis kaldırılacaktır.
—————————————————————————

Başkent Üniversitesi

7 Mayıs Perşembe: Hoptek Kolbastı Dans Ekibi
7 Mayıs Perşembe: Yonca Evcimik
8 Mayıs Cuma: Rus Kızılordu Korosu - Bayhan
9 Mayıs Cumartesi :Öykü İle Berk-Oya ile Boranın Borası sahnede olacak.

Kaynak: facebook

Bu yazının etiketleri: ankara, atılım, başkent, bilkent, çankaya, emre aydın, facebook, feridun düzağaç, gazi, hacettepe, konser, Nev, odtü, şenlik, tobb, tobb etü, ufuk, üniversite, volkan konak

Benzer yazılar:

sosyal ağlardan dostluklara

2009-04-21T22:47:34Z

her şey msn spaces ile başladı. sonra blogger ve wordpress geldi. sonra ek servislerle paylaşımlarımız arttı ve yeni insanlar tanıdık. sonra sektörel etkinliklerde yüzyüze tanıştık ama iş ilişkisi gibi oldu, samimiyete ulaşamadık. ama o elektriği aldık birbirimizden ve başka fırsatlar yarattık. sonra ilişkiler dostluklara dönüştü.

bu güne kadar bu samimiyetin doruk noktasında olan iki etkinliği bilirim. birisi Tunç‘un nevizade eğlencesiydi, diğeri blog yazarları mangalı oldu. bu iki buluşma her şeyin bir kenara bırakılıp beraber vakit geçirmek ve tanışmak, sevmek için en güzel fırsatlardı. nevizadeye gitmedim ama mangala katıldım.

gördüm ki insanın içindeki iyi niyet ve insanlık her şeyin önüne geçebiliyor. sevgili Can ve Şehnaz Paçacı çiftiyle tanışmamız bunun son örneği oldu. daha önce hiç tanışmadığımız, konuşmadığımız bu kişileri Elif‘le paylaşıp evlerimizde ağırladık. şehirdışından gelen diğer arkadaşları da Ömer evinde misafir etti. bildiğimiz kadarıyla misafirler de ev sahipleri de bu işten çok mutlu oldu.

elbette başka örnekleri de vardı. internet üzerinden tanışıp iş kuran, dostluk kuran, ilişki kuran çok sayıda tanıdığım insan var. huyum kurusun ben de sevilen bir insanım, sevenlerimden Allah razı olsun, daha bir çok dostumu internet üzerinden tanıdım. ama ilişkilerimizi internetle kısıtlı tutmadık; dertlerimizi, vaktimizi, tecrübelerimizi, sevgilerimizi paylaştık. birbirimize yardım ettik. zor günlerimizde destek olduk vs. hatta benim sadece blog yazılarıyla psikolog bulduğumu, yorum yazan kişilerle görüştüğümü falan da biliyorsunuz.

yani diyorum ki her yeniliği teknolojiyi özümüzce kullanmasını bildik, hayatımızı sanallaştırmadık. 10 yıl sonra pisişik güçlerle anlaşacak bile olsa yine özümüz aynı kalacak ve yürekten seveceğiz insanları..

her şey böyle güzel giderken elbette üzücü olaylar da yaşıyoruz. yine internet üzerinden tanıdığım, etrafımdaki bir çok insan tarafından da çok sevilen bir arkadaşım bizden uzaklaşmaya çalışıyor. telefonlara cevap vermiyor, internet üzerinden tüm irtibatı kesecek hamlelerde bulunuyor. biz dostluğumuzu bir fiziki yapıya büründürdüğümüzü düşünürken o soyutlamaya çalışıyor. halbuki yaşadıklarımızla biz o bölümleri çoktan atlamıştık. birbirimizi gerçekten çok sevmiştik. bildiğim kadarıyla zor günler geçiriyor ama bizlerden destek almak varken sırtını dönmesi hiç yakışmıyor. yardım edeyim, onun için bir şeyler yapayım istiyorum ama ulaşamıyorum. Allah hayırlısını versin…

bir de ünlülerin internet kullanma sevdası başladı ki olaylar iyice boka sardı. gerçek mi değil mi anlayamıyoruz ki; takdir edelim ya da eleştirelim. biz interneti bile gerçek samimiyete dönüştürebilen insanlarız, bu yüzden onlara inanmıyoruz. bu yüzden bizimle gelip tavla atmadığı sürece inanmayacağız malesef. ve onlar bu ortamı mecra olarak görmeye devam edecek. iyi niyetli olsalar bile yaşanmışlıklarıyla o seviyeyi sağlayabileceklerinden hiç umudum yok. dolayısıyla ağızlarıyla kuş da tutsalar biz inanmayacağız, sevemeyeceğiz. diye düşünüyorum ben…

biraz konu bütünlüğü sağlayamadım gibime geldi. normalde böyle dağınık yazmam bilirsiniz, affedin beni. zira hem mutlu hem kederliyim, halet-i ruhiyem bundandır.

siz siz olun, insanları sevin. sanal da olsalar, gerçek de olsalar…

Bu yazının etiketleri: ben, blog, blogger, buluşma, dost, elif, etkinlik, ev, friendfeed, hayat, hayırlısı, iş, mangal, msn, nevizade, paylaşım, piknik, sevmek, spaces, ünlü, wordpress

Benzer yazılar:

dayan yalnızlığım

2009-04-16T01:50:16Z

insanoğlunun kaderidir bir topluluğa tâbi olmak. hiç bir ademoğlu tek başına yaşayamaz. çünkü muhtelif ihtiyaçları olur, bunları tek başına karşılayamaz. robinson cruise bile bir gün kurtulup kavuşacağı insanların umuduyla hayatta kalmıştır (eğer robinson denen herif gerçekse tabii).

insanlar başka insanlara neden ihtiyaç duyarlar? bu sorunun bir sürü cevabı var nitekim aklınıza geliyordur. şüphesiz ki bunların içinde en önemlisi sevmektir.

her insan birilerini sevmek ister. ve en güzel tarafı insan istediğini sevebilir. bu konuda bir kısıtlama söz konusu değil. istersen 4 tane karısı olan adama aşık olursun, istersen türkan şoray’a. istersen babandır tek sevdiğin, istersen teyzenin kızı aylin. nitekim kendi cinsine ilgi duyanlar bile olduğunu düşünürsek sevmek çok kolay ve özgür bir duygu.

ama insan evladının bu şekilde özgürce elde edemeyeceği, hatta çalışarak da elde edemeyeceği tek şey başka biri tarafından ‘sevilmek‘tir. çok iste, çok çalış, ışınlanmayı bulur, evin arka bahçesine keops piramiti dikersin. yellenerek ikiz kuleleri yıkar, tek mermiyle istediğin canı alırsın. ama ne yaparsan yap, bir insanın seni sevmesini sağlayamazsın, eğer o seni sevmek istemezse…

kimse tarafından sevilmeyen insan hiç görmedim şu 3 günlük hayatımda. o yüzden “kimse beni sevmiyor” söylemi de katiyyetle gerçek değildir.

şimdi ben yalnızım diyeceğim, yukarıda deminden beri anlattığım şeylerin hepsini bir kenara atmış olacağım. kendimle çelişeceğim. ama yalnızım!

yalnızım, çünkü beni sevenlerin sevgileri bana yetmiyor. doyumsuzluk değil benimkisi, umduğunu bulamamak. her seferinde tekrarladığım gibi harika bir ailem ve harika dostlarım var elbette ama kalbimin yarısını verebileceğim, hayatımı paylaşabileceğim, sevgisiyle gözümü kör edecek bir sevgilim yok. kalbinin yarısını alabileceğim, hayatını paylaşabileceğim, sevgimle gözünü kör edebileceğim bir sevgilim de yok.

olmak zorunda mı? değil. kısmet işi bu işler.. Allah nasıl takdir ederse öyle olur. 22 yılım yalnız geçtiyse vardır bunun bir hikmeti, yaradanın bir bildiği..

ama sıkıldım yalnızlıktan. doyasıya sevmek, doyasıya sevilmek istiyorum. içimden geldiği gibi, karşımdakini incitmeyeceğimden emin olarak, sakınmadan sevmek istiyorum. bunu yapabileceğim kimsem yok.

bu konu nereden mi esti? 22 nisanda mezuniyet balomuz var ve ben beraber gidebileceğim bir bayan arkadaş bulamadım. peki neden bulamadım? çünkü herkesin eşi/kavalyesi var. bunca yıldır yalnız yaşamışım, orada o ortamda sap gibi tek başıma olmak istemiyorum.

bir diğer sorun da artık hemen herkesin sevgilisi var. tüm yakınlarımın bir sevgilisinin olması demek, onların artık en yakını olmamam demek. bu da biraz üzüyor beni. elbette kimsenin mutluluğunda gözüm yok ama gün geçtikçe daha da yalnız kalıyorum. sevdiğim insanların mutlu olması beni onlardan da çok mutlu ediyor ama daha da çok yalnız bırakıyor. daha fazla şeyi yalnız yapmak zorunda kalıyorum, her zaman arayıp da ulaşamıyorum, bana daha az vakit ayırmalarına itiraz edemiyorum. ve malesef bu da bu doğanın bir kuralı. benim de sevgilim olsa dostlarıma daha az vakit ayırırdım. onları daha da yalnız bıraktığımı düşünür müydüm, bilmiyorum. sanmıyorum da. öyle olsa beni de bir düşünen olurdu.

o değil de bir kez daha içimi döktüm. hem de böyle bir mevzu ile. son zamanlardaki blogger tartışmalarını da göz önüne alacak olursam bu benim blogger gömleğimi(?) zedeleyebilir. olmadı bunalım pantolonumu(?!) giyer, adımı taşıyan bu adreste ve bu blogda takılmaya devam ederim.

zaten yalnızlık benim canımı acıtan…

Bu yazının etiketleri: ailem, aşk, ben, blogger, candan erçetin, dost, emre aydın, hayat, sevmek, yalnızlık

Benzer yazılar:

istanbulda yalnız olmak

2009-04-10T19:55:07Z

işbu yazıyı 2007 ocağında istanbula herşeyden uzaklaşmaya gittiğimde yazmıştım. hayatımın en kötü dönemini yaşamıştım ve ardından yalnız kalmaya ihtiyacım vardı. zaten şimdi dostum olan herkesi o zaman kendime daha yakın hissettim. ve o zamandan beri bir problem yaşamadım. yani demem odur ki, o istanbul mevsimi benim hayata dönüşüm olmuştu ve bunu sağlayan psikolojinin ürünü bu yazı ve daha niceleri olmuştu. buyrun efendim…

istanbul… iki kıtayı birleştiren dergâh. karadan gemi geçirtecek ülkü. denize zincir çektirecek mahrem. fatihini hâdis’e mazhar edecek mukaddes. ızdırabı zevke dönüştüren sevgili.

istanbul’da yalnız olmak acı verir. ama bu acı insanın hoşuna gider, ve bünyeye iyi gelir. fatih’in deyimiyle, istanbul bir gül bahçesidir, dikenlerle dolu olan. yalnız girdiğinde dikenler batar insanın her yanına. kanar etlerin. ama içindeki zehir dışarı akar. arındırır vücudu.

sokaklarında yalnız yürümek hoşuna gider. ellerin ceplerinde saatlerce dolaşırsın. gezerken sen beyoğlu’nda hafif bir rüzgar eser. üşürsün için yanarken. eski evleri gördükçe sevgilerinin eskidiğini düşünürsün. eski günlerin güzelliği aklına gelir. keşke bu duruma gelmeseydik dersin ama iş işten geçmiştir.

tophanenin ara sokaklarından doğru aşağı inersin. galata köprüsüne bakarsın ve balık tutanlara. elinde oltası olan yaşlı amcanın yanına gidersin. seyredersin onu ve efkârını. oltayı atarken hıncını çıkarır, beklerken sabreder, makarayı sararken de dua eder. yalnızlık kötü bişey mi diye sorarsın amcaya. bak etrafına der. bak galata kulesi. bak yukarıda süleymaniye. bak arkanda topkapı. evlat burası istanbul! burada yalnız olmayacaksın da nerede olacaksın?

dinle dalgaların sesini. martıları dinle. ezan okunurken ezanı dinle. bunlar istanbul’un kulağına fısıldadığı sevgi sözcükleridir evlat. 40 yıldır burada akşamları balık tutarım. 40 yıldır yalnızım. ama 40 yıldır istanbul’la sevgiliyim. bazen ben anlatırım o dinler, bazen o anlatır ben dinlerim. sigaramı pakedinden çıkardığımda istanbul ateşini verir bana.

istanbul’da yalnız olmazsın evlat. istanbul kimseyi yalnız bırakmaz. hem sevgilidir hem en yakın dostun. sevgilinle gelirsen istanbul’a, size en güzel haliyle görünür. aşkını perçinleştirir. yalnız gelirsen yârin olur. koynuna alır seni soğuk gecelerde, üşümezsin. ben bu yaşıma gelemezdim istanbul olmasaydı. istanbul’da olmasaydım.

amcam haklıydı. ‘rastgele’ dedim ve dua ederek yanında ayrıldım. onu arkamda bırakıp yüzümü döndüm eminönü’ne. ikindi ezanıyla karşılık verdi yeni camii. martılar ve dalgalar susmuştu. ezanı dinliyordu istanbul. daha hızlı yürüdüm ve abdestimi aldım. girdim camiye. döndüm kıbleye, ellerimi kulaklarıma götürdüm. huzurunda eğildikten sonra yaradanın, ona şükrettim. açtım ellerimi, yalnızlığımdan dem vururken, dostlarım geldi aklıma. onların da bana dua ettiğini hissettim içimde. yalnızlığımı yitirdim orada. Rabb’imin huzurundaydım ve yanımda sevenlerimin duaları vardı. yalnız olmadığımı göstermişti bana. ben de onlara dua ettim ve ellerimi yüzüme sevgiyle sürdüm.

çıkınca camiden, kadıköy vapuru selamladı beni düdüğüyle. davetine icabet ettim. izlerken sultanahmetin karşısında ayasofyayı ne yalnızlığı dedim kendime. gördüğüm 10 tane minare gibi kalabalıktık bile. ne yalnızlığı? dostlarım vardı benim. sevenlerim, yani sevdiklerim. onlara haksızlık ettiğimi farketmiştim secde ederken. yanımdaki teyzenin sesiyle kendime geldim. leblebi uzattı bana. aldım.

20 sene evveldi dedi teyzem. yiğidimle her akşam bir kez vapura binerdik. o sarmalarken beni ayasofyayla sultanahmete özenirdik. kendimizi onlara benzetirdik. bir sabah yatağından kalkamadı yiğidim. yalnız bıraktı beni. yani ben öyle sandım. 20 yıldır vapurlara binmeye devam ediyorum. sultanahmete bakıp da yiğidimi görmek için.

istanbul’da kimse yalnız kalmaz oğlum. istanbul kucağını açar insana. sen sadece sev. gerisini istanbul halleder. güneş batar, ay doğar. bazen gözükmez ay. ama oradadır. yiğidim de orada bak. el sallıyor bana… teyzemin gözlerinden yaşlar akıyordu usulca. kadıköye yanaşmıştı vapur. inmiyor musun teyze dedim, biz hep aynı vapurla dönerdik oğlum dedi. dua et teyze dedim, sana dua eden birileri zaten var dedi.

bostancı sahiline kadar yürüdüm. adaları seyrettim. yanyana yüzyıllardır oradaydılar. birbirlerini hiç yalnız bırakmamışlardı. özendim onlara. tam o sırada mesaj geldi telefonuma. dostlarımın birinden gelmişti. beni unutma diyordu. dua et, ben de ediyorum diyordu. utandım. bak dedim kendi kendime, yalnız değilsin işte. kalbindesin insanların. seviyorlar seni.

istanbul kimseyi yalnız bırakmaz. seni de bırakmıyor, bak. dostlarını içine saklamış, münasip oldukça sana gösteriyor. onları daha çok sevmeni sağlıyor. dalgaların sesi dostlarının sesi, martıların çığlıkları, dostlarının duaları. marmaradan esen rüzgar, dostlarının kokuları. hissettiğin sevgi dostlarının sevgisi. istanbul seni de yalnız bırakmıyor evlat. sana da gülyüzünü gösteriyor.

istanbul bir gül bahçesi. dikenlerle dolu. ve o dikenler sana battıkça içindeki kötü hisler de akıyor. yalnızlığın da akıyor. istanbul sana da iyi muamele ediyor ve bu işi çok güzel yapıyor. dostlarını unutma. dostların istanbul’da, istanbul dostlarında.

Bu yazının etiketleri: acı, aşk, balık, bazen, ben, dost, fatih, gece, hayat, iş, istanbul, sigara, sultanahmet, vapur, yalnızlık

Benzer yazılar:

bir küçücük blogcuk varmış

2009-04-05T21:00:59Z

bir küçücük blogcuk varmış
bir küçücük blogcuk varmış

internette koşar oynarmış
internette koşar oynarmış

sahibi onu çok severmiş
okuru onu çok severmiş

sen benim canımsın dermiş
sen benim canımsın dermiş

aslan yazar nette yorulmuş
aslan yazar nette yorulmuş

küçük blog webden kovulmuş
küçük blog webden kovulmuş

yok yahu ne kovulması. yazacak çok şeyim var ancak kafam bi’ milyon. şu okul bitsin de hayırlısıyla..

Bu yazının etiketleri: ben, blog, hayırlısı, okul, şarkı

Benzer yazılar:

üniversite yıllığı

2009-02-24T19:56:49Z

madem blogum var neden böyle bir amaca hizmet etmesin? yıllık yazılarınızı buradan rica ediyorum.

üniversiteden arkadaşım olmayabilirsiniz ancak yıllık bahane, dostluk şahane deyip yazmak isteyen herkese açıyorum bu başlığı. yorumlarınızla ifade ediniz.

yıllar sonra okuyup duygulanacağım ona göre…

Bu yazının etiketleri: bilgisayar mühendisliği, dost, tobb etü, üniversite, yıllık

Benzer yazılar:

uzun saçlı adamlar

2009-02-08T23:40:28Z

saç uzatmak sıkıntılı bir iştir, bakımı falan ziyadesiyle güçtür. uzattım oradan biliyorum. ama yine de uzatıp da yakıştıran erkeklere de özenmiyor değilim.

ama zor olanı sadece bakımı değildir, diğer insanların size bakışlarını karşılamak da zordur. toplum pek alışkın değildir, özellikle yaşlı teyzeler amcalar kalp kırmadan eleştirmeye çalışır ki bazen küfür etseler bu kadar koymaz adama.

mevzuya neden böyle girdim bilmiyorum, matemimden olsa gerek. iki uzun saçlı adamın ölüm yıldönümüydü geçen hafta. 1 şubatta Barış Manço’yu, 8 şubatta Cem Karaca’yı kaybetmiştik, ruhları şâd olsun diyerek bir kez daha andık. özledik, yâd ettik. özellikle Ali Kırca ve Okan Bayülgen iyi birer iş yaptılar, bizi mendil tükettirerek televizyon başına kilitlediler.

Barış Manço bende çok özel yeri olan bir sanatçıydı. her ne kadar bunu 1-2 ay kadar önce farketsem de, bilinçaltıma işlenmiş. şu dünyadaki en büyük hayalim onun anısını tekrarlamakmış. ve hiç konusundan bahsetmediğim projem de bu doğrultuda ilerliyor. nasıl dünyayı gezip yedi cihana kültürümüzü, milletimizi asîl bir şekilde tanıttıysa; ben de bunu gerçekleştirmek istiyorum. Allah nasip ederse başaracağım.

Cem Karaca ise ilginç bir hayat yaşamış, çeşitli dönemlerde çeşitli tarzlar benimsemiş. siyasi görüşü değişmiş ama siyasi oluşu hiç değişmemiş. ömrünün son demlerinde günahlarına tövbe etmiş, Hakk’ın huzuruna öyle gitmiş. ayrıca günümüz solcuları onun sol mazisini ansa da son yıllarında o görüşte değilmiş. günümüzde herkesin oturduğu yerden siyaset konuşması da beni kahkahalara boğuyor ama bunu başka bir yazıda ele alacağım, ambiansı bozmayalım.

tümüyle rock dinleyen biri değilim, kulağa hoş gelen müziği dinlerim. ama bu adamların müziğinde farklı bir şeyler var. bunların arkasına Moğollar ve/veya Kurtalan Ekspres de eklenince muhteşem şeyler oluyor. müziğin nasıl bir şey olduğunu anlıyorsunuz.

başka uzun saçlılar da var henüz aramızda olan. Cahit Berkay, İlhan İrem ve Erkin Koray. Allah onlara sağlıklı hayırlı uzun ömür versin. işlerini severek yapan, gâyeleri menfaat değil yaşamak olan insanlar onlar. bizlerin, gençlerin, örnek alması gereken güzide insanlar. ne yazık ki onlar gibileri bir daha gelmeyecek, onlar kadar temiz olmayacak kimse. biz de onların izinden gitsek bile onlar gibi olamayacağız. onları her sene anarak hasret duyacağız, ağlayacağız.

Allah ölenlere rahmet etsin, kalanlara uzun ömürler versin. tüm bu yazı size bir şey ifade etmediyse şayet, şu videoyu izleyin, anlarsınız: http://fizy.org/yHuzvANfzJiY

Bu yazının etiketleri: Ali Kırca, Barış Manço, Cahit Berkay, Cem Karaca, Erkin Koray, hayal, hayat, İlhan İrem, Kurtalan Ekspres, Moğollar, Okan Bayülgen, ölüm, proje

Benzer yazılar: