Mücahit Yılmaz

İBYD’den istifa ettim

2010-07-24T20:58:48Z

an itibariyle internet ve blog yazarları derneği’nden istifa etmiş bulunuyorum.

bunun sebebi arkadaşım olarak bildiğim barış ünver’in kişisel ego tatminini ön plana çıkarması ve çocukluk etmesidir. yaptığının hata olduğunu düşünmemesi ve ivedilikle dernekten istifa etmemesi üzerine, aradan geçen zaman zarfında hiç bir şekilde açıklama yapmayarak kriz yönetmeye çalıştım. önce barış’ı sonra derneği düşünerek hareket ettim. arkadaşım olarak kalması ama dernekten istifa etmesi gerektiğini ifade ettim. lakin kendisi çocukça yaklaşımlarından ve insan ilişkilerindeki zayıflığından ötürü bu çabamı anlamadı. hatta sırtından bıçaklamakla itham etti. ben sevdiğim insanları sevdiğim için kaybetmeye alışkın biri olarak; barış’ın dernekten istifa etmeyeceğini beyan etmesi üzerine kendisiyle çalışamayacağımı anladığım için istifa etmeye karar verdim.

bir önceki yazımda Allah utandırmasın demiştim, utandık maalesef. başkan olarak barış utanmasa bile istifa etmekte direnmesi üzerine ben kendisinden utandım. bu olay da edindiğim tecrübeler silsilesine katılmış oldu ve ben bir dostumu daha kaybetmiş oldum. doğru olanı yapmaya çalıştığım için müsterihim. inşallah o da bir gün büyür ve bu hatalardan ders çıkararak hayatına daha emin adımlarla devam eder.

dernekle ilgili iki yazının peş peşe gelmesi ve birinde yönetim kurulunu duyurup diğerinde istifa ediyor olmam üzücü. ama bu blogu yıllar sonra dönüp okumak için tuttuğumdan, ve hayatımda yaptığım hataları ve başardığım işleri görmek için yaşattığımdan bu üzücü durumdan gocunmuyorum.

herkes hata yapar, önemli olan aynı hatayı tekrarlamamaktır.

Bu yazının etiketleri: blog, çaba, dernek, hayat, tecrübe, yazar, yönetim kurulu

Benzer yazılar:

İBYD 2. Dönem Yönetim Kurulu Seçildi

2010-05-19T16:08:22Z

8 Mayıs 2009′da kurulan İnternet ve Blog Yazarları Derneği’nin 2. Olağan Genel Kurulu gerçekleşti. yeni yönetim kurulu şöyle belirlendi:

Barış Ünver (Genel Başkan)(Blog)
Mücahit Yılmaz (Genel Başkan Vekili)
Tolga Özek (Genel Başkan Yardımcısı)(Blog)
Yasin Yanardağ (Genel Sekreter)(Blog)
Yücel Karaca (Sayman)(Blog)

gördüğünüz gibi tekrar yönetim kurulunda yer aldım. bu sefer başkan vekili olarak görev yapacağım. dernekçilik ve organizasyon tecrübelerim beni tekrar göreve gelmeye ikna etti :) bunun yanında yeni göreve başlayan arkadaşlarımız da oldukça istekli ve hevesli. kendilerine hoş geldin diyor ve beraber çalışacak olmanın mutluluğunu yaşıyorum.

önceki dönemde görev yapan arkadaşlarıma da sonsuz teşekkürlerimi sunuyorum. derneğimizin ilk yılı ve sancılı kuruluş sürecini beraber atlattık. elbette daha iyisini yapabilirdik ama elimizden geleni de yaptık.

şimdi insanların aklında 2 soru var, 1) şimdiye kadar ne yaptınız? 2) bundan sonra ne yapacaksınız?

şimdiye kadar ne yaptık?

bir dernek kurduk. blog yazarları 2 yıldır bir araya geliyordu ancak bunu dernekleştirmek gerektiğini düşündük ve elimizi taşın altına koyduk. bu dışarıdan kolay gözüken bir süreç olabilir ancak devlet bürokrasisine ‘blog’ adına sahip bir derneği anlatmak kolay olmadı. bu engeli aştıktan sonra insanları bir araya getirmeyi amaçladık. iyi veya kötü, bir şekilde, her ay bir araya geldik.

en önemli icraatimiz ise bir kitap yazmak oldu. basım aşamasında olan kitabımız ilk yönetim kurulunun hediyesidir. hiç bilmeyenlere ve yeni başlayanlara blog kavramını anlattık. daha fazlasını kitabımız basıldığında temin edip görebilirsiniz :)

kişisel faktörlere de değinmek isterim. derneği kurduğumuzda başkanımız hariç hepimiz öğrenciydik ve daha çok vaktimiz vardı. ancak geçen bir sene sonunda hepimiz işe güce başladık, dolayısıyla vakit ayıramayacak arkadaşlarımız oldu. yeniden aday olmadılar ve görevi bizim devam ettirmemizi istediler.

bundan sonra ne yapacağız?

öncelikle organizasyonlarımızı daha profesyonel yapmaya çalışacağız. aldığımız eleştirileri değerlendirdik ve bu konuda çalışmaya başladık. benim 6 yıllık kulüp/topluluk/dernekçilik deneyimlerimi daha etkili kullanma zamanım geldi. en kısa şekilde şöyle özetleyebilirim: dernekçilik gibi gönüllülüğün esas olduğu konularda insanların sorumluluk almasına fırsat vermek gerekir. yönetime bir eleştiri veya öneri geldiğinde, bunu getiren kişiye yetki tanınır. böylece hem insanlar derneği sahiplenmiş olur hem de daha çok kişi görev aldığı için kişi başına düşen yük azalır. dernekteki yeni görevim mümkün olduğunca bunu sağlamak. elbette her öneri hemen hayata geçecek diye bir şey yok, dernek itibarı ve önerinin gerçelliği sorgulanacak, derneğe ve topluma katkısı değerlendirilecek ve uygun görüldüğü takdirde uygulanacaktır. tecrübe ettiğim en etkili sivil toplum hareketi yöntemi budur.

dolayısıyla bizim düzenleyeceğimiz etkinliklerin yanı sıra sizler de önerilerinizi sunabilirsiniz. bahsettiğim değerlendirme yapıldıktan sonra önerinizi gerçekleştirmeniz için elimizden geleni yapacağımıza söz veriyoruz.

sivil toplum hareketlerinde gönüllülüğün esas olduğunu bir kez daha vurgulamalıyım. kişiler günlük hayattaki meşgalelerinden artan vakitte sivil toplum örgütleriyle ilgilenir. dolayısıyla görevde olan kişi -tabiri caizse- eşek gibi çalışmak zorunda değildir. ama yine aynı esasa göre görevini yerine getiremediğinde daha istekli birine yerini bırakması gerekir. derneklerin dinamikliğini sağlayan temel budur. kurucu yönetim kurulumuz işbu sebepten ötürü adaylıklarını yenilememiş, daha istekli arkadaşlara fırsat vermiştir.

yeni dönemin tüm internet ve blog yazarları için hayırlı olmasını dilerim. Allah utandırmasın.

Bu yazının etiketleri: Barış Ünver, blog, dernek, eleştiri, etkinlikler, genel kurul, gönüllülük, hayat, sivil, tecrübe, Tolga Özek, toplum, Yasin Yanardağ, yazar, yönetim kurulu, Yücel Karaca

Benzer yazılar:

yirmi üçüncü yıl

2010-05-19T16:08:40Z

bugün dünya üzerindeki mevcudiyetim 23. yılını tamamladı. artık yaşımı soranlara 24 diyeceğim. muhtemelen gittiğim berberlerden yaş tahmini istediğimde 27 yerine 28 diyecekler. ki benim de hissettiğim yaş ortalama böyle bir rakam.

geçen 23 yıldan memnun muyum diye sordum kendime. evet, memnunum. hatta öyle ki, ölürsem üzülmeyeceğim yaşa geldiğimi düşünüyorum. yeterince yaşadım, bundan sonrası Allah’ın lütfudur, takdiridir. eğitim hayatım sona erdi. sevdiğim ve istediğim işte çalışmaya başladım. ailemin yıllarca yaptığı yatırım netice vermeye başladı. çok şükür, bu günleri de sağ salim gördüler. bundan sonrası hep daha iyisini istemekle geçecek.

bir önceki yazımda anlattığım şekilde olacak hayatımın kalan kısmı. düzen beni başarılı olmam için yaşamaya itecek, ben her zamanki gibi elimden geldiğince mutlu olmak için yaşayacağım. mutlu olursam başarırım, başarırsam mutlu olurum. insanları sevmem yapmak zorunda olduğum şeylerin önüne geçemeyecek.

evet sevmek…

anladım ki sevmek sevilmek için yapılmamalı. çünkü o zaman sevilmezsiniz. sevmek için severseniz de kimse kıymetinizi bilmez. yine sevilmezsiniz. ama bu sefer, hiç değilse, üzülmezsiniz.

kimi sevdiklerim uzaklarda şimdi. bunlardan kimisi telafi edilebilir, daha çok sevilebilir; kimisi de asla geri gelemez, bir daha iki gönül bir olmaz. ama kimi sevdiklerim de yanıbaşımda, burada, ankara’da. hep istanbul istedim ama bunda da bir hayır varmış ki kavuştum beni benim onları sevdiğim gibi sevenlerime. yani sevgiye de doydum bu yaşımda. bundan sonrası Allah’ın lütfudur, takdiridir. henüz ruhuma eş olacak insanla karşılaşmadım. bir yastıkta kocayabileceğimi düşündüğüm kimse olmadı. ama olması da çözüm değil, bunu anladım. zaten bir noktadan sonra kısmet bu işler. bilahare nasıl bir sevgi istediğimi de yazayım.

dünyevi isteklerimden gerçekleştiremediklerim var hala. çok da problem olmayan, ama olsa güzel olacak olan şeyler. onları yapmaya ömrüm elverirse ne ala, olmazsa da pekala..

yeni yaşımda işimde kendimi geliştirmeyi, çalıştığım yere katkı sağlamayı, ekonomik olarak refaha ermeyi istiyorum. ama bunlar için çalışırken yine sevmekten taviz vermemek, yine son param kaldığında onunla en güzel yemekleri yemek, sırf birini mutlu etmek için elimden gelen her şeyi yapmak, yağmurlarda yürümek, güneşte yanmak, susuz kalmak, çok su içmek, uzun yolları yürümek, kısa mesafede bile taksiye binmek, son ses müzik dinlemek, en sessiz ortamda kendimi dinlemek, defterime yazarak düşünmek, düşündüklerimi defterime yazmak, denizi seyretmek, bozkırı seyretmek, yolculuk yapmak, güzel bir kızı koluma takıp gezmek, ellerim ceplerimde yalnız gezmek, nargile içmek, türkü dinlemek, ağlamak, gülmek istiyorum.

bütün bunları mümkün olduğunca sık yapmaya çalıştığımda zaten bir yıl daha geçmiş oluyor ve ben yine yüzümde kocaman bir gülümsemeyle tebrikleri kabul ediyor, buraya yazı yazıyor oluyorum. iyi ki siz de okuyor oluyorsunuz. ama ben sizi okumasanız da seviyorum. okuduğunuzda daha çok seviyorum :)

sonraki yazıda ve yıllarda görüşmek üzere :)

Bu yazının etiketleri: ağlamak, ailem, ankara, başarı, ben, ekonomi, gönül, hayat, iş, istanbul, nargile, para, sevmek, yemek

Benzer yazılar:

insan ne için yaşar?

2010-04-20T03:47:12Z

insan ne için yaşar? amacı nedir? neyin peşindedir? hayvan ne için yaşar? bitkiler yaşar mı? daha ikinci cümleden dağıttım konuyu bak gördün mü.

dikkat uzun yazı

başarı ne kadar önemlidir insan hayatında? peki ya mutluluk?

başarılı olmak için mi yaşarız yoksa mutlu olmak için mi?

başarılı olunca mı iyi yaşadık deriz, mutlu olunca mı?

bu tarz yazılar yılmaz özdil‘e mi daha çok yakışıyor, bana mı?

teokratik hayat düsturuna değinmeden anlatayım; insanlıkça genel kabul gören iki tarz var mutlu olmak için yaşamak ve başarılı olmak için yaşamak.

öncelikle başarı için yaşamaktan bahsedelim.

bence, başarı için yaşamak demek; bir hedef belirleyip, o hedefe ulaşmak için çabalarken ömür denilen zaman dilimini tüketmektir. içinde bulunduğumuz dünya düzeni bunun üzerine kuruludur. birileri -bazen siz, bazen başkası, bazen düzen- sizin için bir hedef belirler ve siz çeşitli örüntüleri takip ederek o hedefe ulaşmaya çalışırsınız. kariyer manyaklığı bunun en çok göz önünde bulunan örneği olmakla birlikte, farkında olmadığımız bir çok şeyde bu vardır. eve ekmek getirmek için çalışmak, yüksek not almak için özel ders takviyesi almak, içecek su bulmak için kuyu kazmak, hindistana kolay yoldan gitmek için okyanusa açılmak, hayvan avlamak için taşı yontmayı akıl etmek, kaçırdığınız diziyi izlemek için youtube’da arama yapmak, e-postaları kontrol etmek için outlook’u açmak, aklınıza gelenleri yazmak için bir blog oluşturmak, şerit değiştirmek için sinyal vermek, otobüse binmek için durakta beklemek, otobüsten inmek için düğmeye basmak, kanal değiştirmek için kumandaya uzanmak ve daha milyonlarca örnek verebilirim. bunları gerçekleştirdiğinizde başarılı olursunuz. gerçekleştiremeyince de başarısız. başarılı olmak için yaşayanlar başarıyla birlikte takdir de beklerler. yani diğer insanların görüşlerini önemserler. toplum içinde bireylerin ilişkisi bundan gelir.

peki ya mutlu olmak için yaşamak?

bence mutlu olmak için yaşamak demek; öncesini ve sonrasını düşünmeden, sadece o an mutlu olmaya çalışarak günleri geçirmek demektir. gerçekleştirmesi zor olandır. yaparken kimse sizi anlamaz. kişinin mutlu olması kimsenin umurunda değildir, üstüne üstlük bundan rahatsız olanlar olur! toplumsal yaşamdan dışlanırsınız. anneler çocuklarına parmaklarıyla işaret ederek kötüler. bazen böyle yaşayanlara inananlar çıkar, ama aşikar etmekten dolayısıyla dışlanmaktan korkarlar. gelin görün ki dünyada kalıcı iz bırakan insanların çoğu da bunlardan çıkar. mutlu olmak için yaşamak dünya düzenine baş kaldırmayı gerektirir. çünkü mutlu olmak karın doyurmaz, ama hayatın devam etmesi için karın doyurmak gerekir. mutlu olmak için yaşayanlar sevgiyle doyar. diğer insanlar sevgiyle karın doyurulur mu diye düşünedururken bunlar daha çok sevmek peşindedir. sadece kendini de sevebilir, tüm insanlığı da sevebilir, sınıftaki kahverengi saçlı gözlüklü erkeklerden adları m harfiyle başlayanları da sevebilir. elinden geldiğince hoşuna giden şeyleri yapar, gerisini pek umursamaz. toplum içinde ilişki kurmakta zorlanabilirler. tutkuları zaman zaman işlerini kolaylaştırsa da, kendileri kadar seven birisini bulamadıklarında problem yaşarlar.

peki bu iki grup tamamen farklı iki yolun yolcusu mudur?

başarılı olmak için yaşayanlar başardıklarında mutlu olacaklarını düşünür. mutlu olmak için yaşayanlar ise mutlu olduklarında başardıklarını düşünür.

bu iki kavramın iç içeymiş gibi gözükmesine aldanmayın. ikisinin ortak yanı tatmin duygusudur.

bu iki kavramın farklı olmasının delili ise akıl ve kalptir. başarılı olmak akıl güdüsüdür, mutlu olmak kalp güdüsü. şimdi kendi hayatınızda kaç kere aklınızın dediğiyle kalbinizin dediği arasında kaldığınızı düşünün. hangisini yaptığınızda sonuç nasıl değişecekti, onu düşünün.

konu nereye gidiyor bir de bunu düşünün. ya da siz zahmet etmeyin, ben toparlayayım.

ne için yaşadığımı sorguluyorum bu günlerde. insanların bu tarz iç hesaplaşmalara -genelde- başarısız olunca girmesi ironisini bir kenara koyunca bile insan bu soruya cevap vermekte zorlanabiliyor.

ne kadar çok başarılı oldum. ne kadar çok başarısız oldum.
ne kadar çok mutlu oldum. ne kadar çok mutsuz oldum.
ne kadar çok çalıştım. ne kadar az çalıştım.
ne kadar çok sevdim. ne kadar az sevdim.
ne kadar çok sevildim. ne kadar az sevildim.
ne kadar çok insan kazandım. ne kadar çok insan kaybettim.
ne kadar çok param oldu. ne kadar az param oldu.
ne kadar çok yedim. ne kadar az yedim.
ne kadar çok aldım. ne kadar az verdim.
ne kadar çok verdim. ne kadar az aldım.
ne kadar çok yaşadım. ne kadar az yaşadım.

peki bütün bunları daha ne kadar çok yapabilirim?

ya bütün bunları bir daha hiç yapamazsam?

bütün yaşadıklarımı çok yaşamaktan da, az yaşamaktan da mutlu olduğumu farkettim. yaşadığım şeyin iyi veya kötü olduğuna bakmadan, yaşamış olmaktan mutlu olduğumu farkettim. başarılı olunca övülmekten, başarısız olunca yerilmekten mutlu olduğumu farkettim. sevip de sevilmeyince, sevilip de sevmeyince mutlu olduğumu farkettim.

başarılı oldum, mazoşist oldum, kötümser oldum, iyimser oldum, vefalı oldum, vefasız oldum, hayırlı oldum, hayırsız oldum, borçlu oldum, alacaklı oldum, seven oldum, sevilen oldum, yazan oldum, okuyan oldum, kazanan oldum, kaybeden oldum. oldum da oldum. ama hepsini tecrübe ettiğim için acayip mutlu oldum.

bu konuda ne ailem anladı beni, ne akrabalarım, ne hocalarım, ne patronlarım, ne sevdiklerim, ne sevenlerim, ne okuyucularım, ne okuduklarım. ama umursamadım. doğru olduğuna inandığım şeyi yapmaya devam ettim.

maneviyatım “vardır her şerde bir hayır” dedi, maddiyatım “vardır her şeyde bir hayır” dedi. okuduğum atatürk’üm “samimi ve meşru olmak şartıyla her fikre hürmet ederiz” dedi, okuduğum sûfi “bu da geçer yâ hû” dedi. okuduğum devrimci “zor olan başarılır, imkansız vakit alır” dedi, okuduğum filozof “deliye hazine değil, virane gerektir” dedi, okuduğum şair “ben sevmekten hiç borçlu çıkmadım” dedi. okuduğum bir abim de “önce kendini ifade etmeyi öğren!” dedi.

işte o abim bu konuda şu konuşmayı yaptı:

işte bu güzel adamın, Tunç Kılınç‘ın doğum günü bugün. bu sorgulamada, gözüne vurduğum bu felsefede bana ilham verdiği için; insanların sorgulamalarını sağladığı için, “bu yıl senin yılın olacak” deyip bana inandığı için, babamdan yaşlı olmasına rağmen adıyla hitap etmemi isteyecek kadar mütevazi ve genç olduğu için, bana “önce kendini ifade etmeyi öğren” dediği için, bir nevi beleş koçluk yaptığı için, abilik ettiği için ve Allah için teşekkür ediyorum. o henüz pek farkında değil benim için ne kadar önemli olduğunun (hatta yıkama yağlama yaptığımı düşünenler de olacak) ama biliyorum ki bu adam daha uzun yıllar bana ışık tutacak, ilham verecek, destek olacak. fikir atölyesi ile hayatıma giren bu güzel insanı çok seviyorum. iyi ki doğdun, iyi ki o yaşadıklarını yaşadın, iyi ki onları anlattın. sağ ol, var ol…

Bu yazının etiketleri: ailem, Atatürk, başarı, bazen, bu da geçer, fikir, fuzûlî, hayat, kariyer, Lenin, mutluluk, örüntü, para, tecrübe, tunç kılınç, Yılmaz Özdil, youtube

Benzer yazılar:

13-14 Mart 2010 Ankara Etkinlikleri

2010-03-11T19:03:20Z

az önce elimize ulaşan bir son dakika gelişmesini aktarıyorum sayın okuyucular. blog, sosyal medya falan bunlar revaçta ya şimdi, daha hızlı ve güvenilir haber yapabileceğimizi iddia ediyoruz ya bilumum tartışmada, ben de elimden geleni yapayım dedim.

bir kaç saat sonra bineceğim otobüsün varacağı yer ankara, nasipse. hem aylar sonra bir okula uğramak hem de bünyesinde olduğum 2 derneğin etkinliklerine katılmak için geliyorum. sizlere o etkinliklerden bahsedeyim.

TBD Genç Ankara Konferansları
13 Mart 2010 Cumartesi 14.00-17.00, Ansera Alışveriş Merkezi Konferans Salonu

efenim biliyorsunuz, 2005 yılında TBD Genç Ankara çalışma grubunun kuruluşunda görev almıştım. yönetiminde bulunduğum 5 sene boyunca iyi kötü bir şeyler yapıp katma değer sağlamaya çalıştığım bu yavrucağım şimdi 5. yaşında ve yeni yönetimiyle bir etkinlik düzenliyor. sağolsunlar beni de davet ettiler ve bir konuşma yapmamı istediler. ben de davetlerine icabet etme fırsatı buldum, sizinle de paylaşayım dedim.

etkinlik TBD Genç tanıtım toplantısı ve Ankara Yazılım Atölyesi’nin iki konferansından oluşuyor; Katmanlı Yazılım Mimarisi ve Çevik Yazılım Geliştirme Süreci. etkinliğin ayrıntılı bilgisi burada, facebook eventi şurada ve etkinliğin yapılacağı yer orada. tanışmadıysak tanışmak için, tanıştıysak hasret gidermek için sizleri de bekliyoruz.

İBYD Blog Yazarları Mart Buluşması
14 Mart 2010 Pazar 15.00-18.00, Koliba Cafe

gelelim ikinci etkinliğimize, halen yönetim kurulunda bulunduğum İnternet ve Blog Yazarları Derneği’miz mart ayı ankara buluşmasını bu tarihte düzenliyor. gelenekselleşen toplantılarımıza blog yazarı olan olmayan herkes davetlidir. gelip sohbetimize ortak olabilirsiniz, bizlerle tanışabilirsiniz veyahut da ben ankara’ya geldim diye bana çay ısmarlayabilirsiniz :)

bu etkinliğimizin de ayrıntılı adresi burası, facebook eventi şurası, etkinlik mekanı da orası.

bu haftasonu ankara’da görüşmek üzere!

Bu yazının etiketleri: ankara, Ankara Yazılım Atölyesi, Ansera AVM, atölye, ben, blog, buluşma, çay, etkinlikler, facebook, ibyd, Koliba Cafe, konferans, tbd genç, tobb etü, yazar, yönetim kurulu

Benzer yazılar:

samsun’da var, samsun için al

2010-03-03T12:57:16Z

samsun ticaret ve sanayi odası, üyelerinden üretim yapan şirketlerin ürünlerini tanıtmak ve yerel ekonomiyi kalkındırmak için böyle bir kampanya başlatmış. dünyanın 113 ülkesine ihracat yapan samsunlu üreticilerin markalarını samsun halkının tanımadığı tespit edilmiş ve tüketiciyi bilgilendirmek amacıyla bu kampanya başlatılmış.

geçtiğimiz 2 gün cumhuriyet meydanındaki standlar ile 2. safhasını yaşayan kampanya, ilk safhada yaklaşık 400.000 ürüne “samsun’da üretilmiştir” logosu konmasıyla başlamış. ayrıca şehrin muhtelif yerlerindeki reklam panolarında şehrin ileri gelen isimlerinin önlerindeki market arabalarında samsun’da üretilen ürünlerle çekilmiş afişleri bulunuyor.

samsun’da bir süredir yürütülen “marka şehir” çalışmalarına da katkısı olacağına inandığım bu kampanya dilerim beklentileri karşılar ve iç ekonomiyi dinamikleştirir. karadenizin merkezi konumundaki samsun’un yerel markalarının daha da güçlenmesi ve samsun’a güç olarak dönmesi herkesin sevineceği bir gelişme olacaktır.

ref: samsunpost.com

Bu yazının etiketleri: bilgi, ekonomi, ihracat, karadeniz, logo, marka, marka şehir, reklam, samsun, samsun'da üretilmiştir

Benzer yazılar:

ya râb belayı aşk ile kıl aşina beni

2010-02-15T01:15:39Z

rabbim beni fuzûlî’den sonra göndermiş ki, kelamına katık olmayayım, aynen nakledeyim.

fuzûlî’yi de benden evvel göndermiş ki, bana rehberlik etsin, tecrübe edeyim.

ya râb belayı aşk ile kıl aşina beni
bir dem belâ-yı aşktan etme cüdâ beni

az eyleme inâyetini ehli derdden
yani ki çok belâlara kıl mübtelâ beni

oldukça ben götürme belâdan iradetim
ben isterim belâyı çü ister belâ beni

gittikçe hüsnün eyle ziyâde nigarımın
geldikçe derdine beter et müptelâ beni

öyle zaîf kıl tenimi firkatinde kim
vaslına mümkün ola getürmek saba beni

nahvet kılıp nasib fûzûlî gibi bana
ya râb mukayyed eyleme mutlak bana beni

fuzûlî

görselin kaynağı: vikipedi
şiirin meali: ekşi sözlük

Bu yazının etiketleri: ben, fuzûlî, şiir

Benzer yazılar:

yeni yıl, yeni tema, ve başka yeni şeyler söylemek lazım

2010-02-09T08:45:38Z

merhaba sevgili okurlarım. 2 aylık aranın ardından tekrar beraberiz. bu yazıyı geç yazmamın iki makul sebebi var: birincisi, yeni temamı bitirmeyi bekledim. umarım beğenmişsinizdir. ufak tefek eksikleri var hala ama daha fazla bekleyemedim. ikinci sebebim de; başlığa “yeni bir iş, yeni bir ev, yeni bir şehir” sözlerini ekleme ihtimalini sevmiştim, kısmet değilmiş. yılbaşından hemen önce birkaç görüşme yapmıştım, hala olumlu ya da olumsuz cevap vermeyen çalışmayı çok istediğim bir yer var ama umudum kalmadı artık. 1.5 ay oldu zaten, daha da olmaz herhalde.

şimdi bir 2009 değerlendirmesi yapacağım, akabinde 2010′dan beklentilerimi yazacağım. bunu neredeyse 1.5 ay geç yapıyor olmamdan utansam bile hiç bir şey için geç değildir demek istiyorum.

2009 nasıldı?

b.k gibiydi çok afedersiniz. berbattı vallahi. tamamen cepten yediğim bir yıl oldu. bir arpa boyu yol alamadım. hedeflerimden hiçbirini gerçekleştiremedim. olumlu gözüken gelişmeleri de arka planda hünerli ellerimle büyük ölçüde mahfettim. hala resmen mezun olamamam, okulun uzaması ve bir senet daha imzalamam, şirket planlarının suya düşmesiyle birlikte 8 aylık bir süreç boyunca piyasada iş aramam aklıma gelen ilk örnekleridir. bunların yanında yine sevdiğim insanlardan kaybettiklerim oldu. ama daha çok sevdiğim yeni insanlar da oldu. kaybede kaybede öğreniyorum bu işi de.

tek sorun kaybettiklerimin boyutu artıyor. bazen diyorum ki “zaten sevmemiş onlar seni, sen sevdiklerini çok büyütmüşsün gözünde”; bazen de diyorum “bir şeyler yapmalı, geri getirmeli, unutmamalı, o güzel günleri, anılarla gönülleri hoş tutmalı, ayırmamalı”. ama şunu da yaşayınca öğreniyor insan: gitmek isteyenin ipini çözeceksin. kalırsa senindir, giderse hiç senin olmamıştır. bakalım, ipler çözüldü, çin seddine kadar yolu var gidici gözükenin. kalmak da gitmek de onun tercihi, ben her zamanki gibi sevdiğimle kalırım, Allah rızası için olan sevgi ile, aşk ile değil.

nitekim giden de oldu, sonra geri gelince bizi beğenmedi falan. saçma sapan şeyler. şu internet sektörü daha yeni yeni oluşuyor ya, bunun sağlam olabilmesi için eski dostlukların inşaat demiri gibi kullanılması lazım bence. ama yurdum insanının hatta benim bile gözümüz öyle döndü ki, herkes birbirinin kuyusunu kazıyor. kimse kimseye güvenmiyor. tek tesellim hala bir kaç hatırlı adam var ortada, ve ellerinden geleni yapıyorlar.

efendim benden bahsediyorduk, 2009′da o denli cepten yedim ki, hayatımın kalan kısmında 1 seneden çok daha fazla bir süre bu seneki hatalarımı telafi etmeye gidecek. çok fazla insana söz verdim ve sözümü çok yüksek oranda tutamadım. insanlara söyleyecek bahanem kalmadı. kimisi bahane değil, gerçek ama buna ben bile kendimi inandıramıyorum çoğu zaman.

söz verip de tutamadığım tüm insanlardan burada özür diliyorum. sizler de biliyorsunuz ki bir gün geçecek bu sıkıntılarım. ben buna gönülden inanıyorum ve bu sayede hala ayakta durabiliyorum, tebessüm edebiliyor hatta bazen kahkaha bile atabiliyorum. “sonunu düşünen kahraman olamaz” düşüncesi kadar uçmasam da sonuç olabilecek her şeyi düşünen adamdan da bir numara çıkmayacağını bildiğim için elimden geldiğince akışına bırakıyorum olayları. dua ediyorum ve çözmek için çaba sarfediyorum. 2009′un tamamı bu şekilde dipten düze çıkmak uğraşısı ile geçtiği halde ben daha da dibe battıysam ve bu durum karşısında pes etmeyip hala inancımı koruyorsam, mutlaka başaracağımdır. yine Allah hayırlısını versin, bizim için hangisinin daha iyi olduğunu ancak o bilir. ama ben üzerime düşeni yaptığıma inanıyorum. elbette daha özverili olabilirim ama hiç dertsiz tasasız, laylaylom bir hayatım da yok. o yüzden bu ikisinin birbirini tolere etmesini diliyorum.

efendim 2009′dan hatırımda kalacak ve unutulmayacak olan iyi şeyleri saymadan kapatmayayım bu bölümü. öncelikle profesyonel hayatıma müdür olarak başlamam ilginç bir deneyim oldu. sevgili erkut ile birlikte çalışırken çok müdürlük bir iş yapmadım ama esprileri bile güzeldi. çocukluğumdan beri “müco”dan başka takma isim sahibi olmamış ben, böyle güzel bir takma isme sahip olmuştum. çok mutlu oldum.

ayrıca internet ve blog yazarları derneği‘mizi kurduk. işler planladığımız gibi gidiyor. dernekçilik gelenekselleşmiş bir yapı ve uzun zamanda taşların yavaş yavaş oturması daha sağlıklı sonuçlar üretiyor. o yüzden işlerimizde çok da acele etmiyoruz. hatta şahsım adına ben son 6 aydır ankara dışında ikamet ettiğim için arkadaşlarıma nazaran daha az emek harcadım. ayrıca şu anda dernek yönetim kurulunda olan insanların hepsi biliyorum ki hayatımın kalan kısmında bana aynen böyle bu dostlukla eşlik edecekler. Allah hepsinden razı olsun.

ha bir de bu sezon okulu bitirmeye epey yaklaştım. hatta benim gözümde bitti sayılır. çünkü o cübbeyi giyme şerefine nail oldum. kepin püskülünü de sağdan sola attık, daha ne olsun. yaşasın robert kolej ile yurdumuza girmiş latin kültürü! ama güzel böyle ben şikayetçi değilim. 3. kez mezun oldum bir okuldan ve 3. kez cübbe giydim. daha da giyesim yok açıkçası. belki 50 yaşıma geldiğimde hayattan bir beklentim kalmazsa üniversitede tecrübelerimi anlatma fırsatı bulurum, belki o zaman giyerim. onun haricinde hiç ihtimal vermiyorum kendime. çok bile okudum.

son olarak da iş aradığım 8 aylık süre zarfında piyasayı ve sektörü çok yakından tanıdım. girdiğim her mülakat, katıldığım her toplantı bana çok şey öğretti. birazdan bahsedeceğim üzere bunlara blogda sıklıkla yer vereceğim artık.

2010 nasıl olsun?

2010′dan tek bir beklentim var! 2011 geldiğinde ben 3 ay sonra ne yapacağımı biliyor olmak istiyorum. yıllardır günü yaşıyorum, geçiştiriyorum, atlatıyorum hayatı. düzenli işlerimin sayısı çok az, onlar da ameliyat gibi ciddi sağlık mevzuları. onların haricinde uzun zaman zarfında planlayıp da yaptığım hiçbir şey yok. 2010′da bu düzene kavuşmayı istiyorum öncelikle.

şimdi blogun temasından da anlayabileceğiniz gibi içten içe istanbul’a büyük bir aşk besliyorum. aklım fikrim orada. küçük bir ev tutup kendi hayatımı yaşamak istiyorum. 8 yıllık yatılı okul hayatı ve 1 yıllık öğrenci evinden sonra 14 yaşımda çıktığım baba ocağına 22 yaşında dönmek hiç kolay bir şey değil. karşılıklı çeşitli sıkıntılar yaşıyoruz. ama en nihayetinde aileyiz, bu durumu bozan bir gelişme yok, olamaz da. sadece ben kendi alışkanlıklarımla kendi hayatımı yaşamak istiyorum. ki bu iş için gayet ideal bir yaşta olduğumu düşünüyorum.

ama!

efendim ben iş aramaktan, başkalarından medet ummaktan, rica minnet görüşmelerden, ne olacak bu memleketin hali sektörün hali sansürün hali demekten ziyadesiyle sıkıldım. aylardır insanları bekliyorum. iş ilanlarına başvuruyorum, cevap bekliyorum. mülakata çağırıyorlar, sonuç bekliyorum. şirketlerde rutin aksilikler çıkıyor, yine ben bekliyorum. artık bu durumdan çok sıkıldım. bildiğiniz gibi değil.

benim 2009 hedefim, 2009 nisanında şirketimi kurmuş olmaktı. üniversitedeki bitirme projemin üzerine çalışacak, şirketleşecek ve aç kalma hatta batma pahasına girişimciliğin tadını çıkaracaktım. kısmet olmadı, vardır bir hayır diyorum. ama bu sefer ertelemek istemiyorum.

samsun’da bir bilişim şirketi kurmayı düşünüyorum. samsun piyasasını oldukça iyi araştırdım, yerli firmalarla görüştüm, müşterileri dinledim, yapılan işleri inceledim. ve anladım ki samsun’da yapılacak çok iş var. şirket kurmak isteyenlerin yaşadığı klasik sorun olan sermayeyi hallettiğim takdirde hiç affetmeyip direkt şirket kuracağım.

bu konuda beni durduran, düşündüren tek şey ise, samsun’da uzun süre kalmak istemeyişim. 6 aydır zor duruyorum, 2 seneyi gözüm hiç kesmiyor. ama şirket kurarsam en az 2 sene burada kalmam icap eder. ben o kadar dayanabilir miyim, bilmiyorum. zaten okulda da bir kaç sınava gireceğim, onların da sonucunu bekleyebilirim bu kararı vermek için. şu an sadece pazar analizi yapıyorum, maliyet çıkarıyorum vs. araştırma safhasındayım.

2010′da yapmak istediğim diğer bir şey ise artık bir düzenli ilişki yaşamak. şu yaşa geldik, elimiz ele değmedi. artık zamanı geldi de geçiyor. yaşıtlarım evlendi çoluk çocuğa karıştı. iş bulamayışım ve istanbul’a gidemeyişim de bunu olumsuz etkiliyor. şu anda istanbul’da olsam, hayat çok daha değişik bişey olabilirdi :)

evet şimdilik diyeceklerim bunlar. temaya çok uğraştım, inşallah beğenirsiniz. o resimler fotoşortu beceremediğim için değil, ben öyle istediğim için ayrı ayrı garip gurip duruyorlar. böylece farklı yöreleri tek ekrana sığdırdım, onların da mouse ile hareket etmesini sağladım. tema hakkındaki tüm ayrıntılı bilgiyi yakında bir yazı ile açıklayıp temayı dağıtacağım. başta da dediğim gibi, halen ufak tefek sorunları var. bitirince sayfanın en altındaki tasarım kutusundan söylerim.

şimdilik hoşçakalın canlar. bilişim sektörünün kirli yüzünü buradan anlatmaya devam edeceğim.

Bu yazının etiketleri: ankara, aşk, ben, bilişim, blog, dert, dost, ev, evet, gönül, hata, hayat, hayırlısı, hedef, istanbul, parallax, proje, saçma, samsun, şirket, site, sorun, üniversite, yazar

Benzer yazılar:

söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil

2009-12-13T02:24:06Z

yine dertlerin en derinine gark eylemişken salya sümük yapacaktım buraları, ağlaşacaktım blogcağızımla ama tesiri yok. susmaya da gönül yanaşmadı, fuzûlî‘nin şiirini anayım dedim ben de. en güzel o dile getirmiş bu iki ucu pis değnek durumunu.

beyhude gamlanma divane gönül
cümle alemin rızkını veren vardır
yaptığın hatayı görmüyor sanma
kalpte gizli en derin sırları bilen vardır

mal-ı emlakım var deyu güvenme
arkam var deyu dayanma
sırt üstü insanı yere varan vardır

beyhude gamlanma divane gönül
cümle alemin rızkını veren vardır

derdime vakıf değil canan
beni handan bilir
hakkı vardır şad olanlar
herkesi şadan bilir

söylesem tesiri yok, sussam gönül razı değil
çektiğim alamı bir ben birde Allah’ım bilir…

evet birine yazdım ve evet okusun diye yazdım. belki bir umut arar da anlat derdini dinliyim der diye yazdım. lakin tesiri olacağından umudum yok, susmaya gönlüm razı değil. içime attım bekliyorum. Rab’dan umut kesilmez, onun rızası için olan sevgi karşılıksız kalmaz. hangi cihanda yaşanır, bilinmez. bilinen sevdiğimdir, seveceğimdir.

Bu yazının etiketleri: ben, dert, fuzûlî, gönül, umut

Benzer yazılar:

bir reklamcılık deneyimi: young guns agency

2010-01-31T22:06:54Z

şu genç yaşımda ve 3 günlük kariyerimde mesleğimi icra edebileceğim her ortamda çalışmıştım, biri hariç: bir reklam ajansı! çok şey öğrendiğim bir deneyim oldu, kendimi gözden geçirmeye karar verdim.

dikkat, uzun yazı!

aslında her şey 1 ay önce benfarkliyim.com domaininin boş olduğunu farkedip satın almamla başladı. dedim elbet bir işe yarar. 1 hafta kadar sonra ise young guns agency projesinden haberdar oldum. başvursam mı diye düşünürken samsunda çalışarak para kazanamayacağımı ve zaman kaybettiğimi farkettim. dedim, belki istanbul’a gitmeme vesile olur. ailemden de icazeti alınca başvurdum: ttp://www.benfarkliyim.com/

bize sunulan 4 markadan biri olan “ben”i seçtim. projenin teması iş arayan birinin reklam yapmak istemesi, ve bu reklamı planlamak için bir konkur düzenlemesiydi. buradaki önemli nokta konkurun da bir reklam olmasıydı. bu proje ile ilk 25 kişi arasına seçildim ve project house ofisinde düzenlenecek olan atölye çalışmasına katılmaya hak kazandım.

young guns ilk 25

apar topar hazırlanıp istanbul yoluna düştüm. cumartesi sabahı da maslak sun plaza‘da bulunan project house ofisinde hazır bulundum. daha önceden resimlerini gördüğüm ofis elbette ki harikaydı.

project house kapısı

young guns’ın ne amaçla kurulduğunu kısmen bildiren brief verildi. dendi ki: young guns nedir, nasıl çalışır, ne yapar, marka yöneticisi müşterilere anlatmak üzere hazırlanın. internet yok, bilgisayar yok, sadece boş kağıtlar ve kalemler var. 25 kişiye ikram edilen keklerin altlarında grup isimleri vardı, oluşturulan 5 gruba kurayla girmiş olduk. yani ekip arkadaşlarımızı kaderimiz belirledi. cumartesi sabah 10′dan pazar saat 14′e kadar da süre tanındı.

yani verilen case şuydu:

bir reklam ajansında, yaratıcı ve eğlenceli ortamda, 4 rakip gruba karşı tanımadığın 4 grup arkadaşınla rakiplerin ne yaptığını bilmeden ve öğrenmek için politika uygulamadan, herkesin birbirinin kuyusunu kazmak isteyeceği, ama herkesin birbirinin yüzüne güleceği, yıldırma stratejisi güden misafirler eşliğinde, en yaratıcı ve doğru tanıtım şeklini sadece (internet olmadan) kağıt ve kalem ile 29 saat içerisinde üretmek ve sunmak.

yani bir nevi efor testi!

takım arkadaşlarımın arasında evvelden tanıdığım kimse yoktu. hatta birbirini tanıyan kimse yoktu. önce birbirimizi tanımaya çalıştık. sonra neler yapılabileceğini tartışmaya başladık, derken gruptan bir kişi ortamın umduğu gibi olmadığını söyleyerek ayrılacağını söyledi ve 4 kişi kaldık. tahmin ettiğim gibi deadline a 3 saat kala karar verdik ve nihai çalışmaya şekil verdik. sunum yapacak olan 4. grup olmamızdan ötürü kazandığımız bonus süre ile işimizi bitirdik ve provamızı yaptık. sonra sunum için ‘ağır’ bir kadronun önünde bulduk kendimizi. akabinde de vedalaşıp ayrıldık.

projemiz

young guns bir gençleştirme operatörü olsun dedik. markaların genç kitleler için alt markalar oluşturmalarını sağlamak ana hedefimizdi. bunun yanında daha farklı yaş gruplarına hitap eden markaları bu iş alanına kaydırmak ve tüm markaları gençlerle buluşturmak da diğer faaliyet alanlarımız olacaktı. fikir grup arkadaşım medeni yiğit’ten geldi. büyük bir kısmını o çekip çevirdi. ben dijital alanların kullanımına yönelik fikirlerimle katkı sağlamaya çalıştım. diğer arkadaşlar da fikri zenginleştirmek için çaba harcadı. tabi bu süreçte onlarca fikir çöp oldu. son 3 saate kadarki çalışmalar da çok büyük oranda boşa gitti. ama young guns ın tanımını yapmamıza ve birbirimizi tanımamıza yardımcı oldu.

özeleştiri & kişisel hata analizi

en önemli kısım burası. zira atölye çalışması sonunda seçilen 13 kişi arasına giremedim. beklediğim sonuçtu. kazanan kişiler de büyük ölçüde beklediğim kişilerdi. onlar için de bizim için de hayırlısı olsun.

ben teknik altyapım ve liderlik deneyimlerimi, yaratıcı fikirlerimle birleştirerek ajans ortamında başarılı olacağımı düşünmüştüm. yazılım şirketlerinden ve kurumsal yapıdan nispeten farklı olan, kreatifliğin ön plana çıktığı bu ortam çalışmayı sevdiriyor sevdirmesine ama, kısıtlı zamanda mümkün olduğunca çok fikir üretmek gerekiyor. işte burada çok sıkıntı yaşadım. kesinlikle zeki olduğumu düşünüyorum. zaman zaman aklıma gelen çok yaratıcı fikirlerle başarılı olabiliyorum. üniversitede bilgisayar topluluğu için mousepad tasarlayıp öğrencilere dağıtmak ve web2.0write projeleri bunlara örnektir. hatta bir tane daha var ki ne olduğunu söylesem her şey çok daha farklı olabilirdi. bunlar icraate döktüklerim tabii. bir de düşünüp yapmadıklarım var.

ama ben orada bunların hiçbirini gösteremedim. konuyla ilgili olarak aklıma yalnızca bir fikir geldi. o 29 saatlik süreçte yalnızca bir fikir bulabildim. o şahane ortamda, o güzel insanlarla beraber kafa patlatırken malesef hiç üretken değildim. buna sebep veya bahane bile bulamıyorum. moralim son derece yerindeydi, heyecan ya da stres de yoktu. gider gitmez maruz kaldığım önyargı kökenli yanlış anlaşılma bile keyfimi bozmamıştı. amma ve lakin ben hiç bir şey üretemedim orada. grupları gezen danışmanların ve marka yöneticilerinin yanında da sessiz kaldım. sunumda da çok az şey konuştum çünkü çok az şey yaptım.

aklıma gelen tek fikir, bu ajansın ustalarla çırakların bir araya gelmesi sonucu oluşmasına vurgu yapmak ve gençliğin heyecanı ile ustaların deneyimlerinin sentezinden ortaya çıkacak reklamların çarpıcı ve hatasız olacağını markalara sunmaktı. hatta bir çocuğun büyüyüp evlenecek duruma gelmesi, bir kekin hazırlanıp sunuma hazır hale gelmesi, bir bitkinin dikilip meyve verecek duruma gelmesi gibi tasvirlerle zenginleştirmek istedim. ancak grup arkadaşlarımdan hiçbiri bu fikre sıcak bakmayınca ısrar etmedim.

bir fikrim olmayınca grubu da yönetemedim. fikir sahibinin grubu yönlendireceği belliydi. hatta bu yüzden tüm gruplarda kimse kimsenin fikrini beğenmedi. ama bu durumun sonucunda liderlik vasıflarının hiçbirini taşımayan birisi yüzünden ben de kendimi ifade edememiş oldum. mesela sunum için prova yaparken kişiler kendi bölümlerini söylemekte zorlandığında “neyse ben söyleyeyim bu kısmı” diye diye sunumun büyük kısmını üstlenmiş oldu. sunumda kötü gözükmemek için kabul etmekten başka çaremiz yoktu ancak lider olan kişinin ekibi motive etmesi gerekirdi. hadi o yapmadı bunu, benim buna müdahale etmem gerekirdi. ben bu yeteneğe sahip olduğum için yer aldığım her oluşumda yönetici oldum. insanları yönlendiren, cesaretlendiren kişi oldum. ama bu tecrübeyi icraata dökemeyince hata yaptım.

ayrıca, mühendislik ilkelerini kullanmaya çalıştığımda yer yer sıkıntılarla karşılaştım. grubumda uygulayamamakla birlikte, kafamda da oturtamadım. verilen input ve outputlara göre bir pattern geliştirmem gerekiyordu ki algoritmam şekillensin. ancak o patternı oluşturabilmek insanı reklamcı yapıyormuş. yine de büyük oranda uygulanabileceğini düşünüyorum. ben yapamadım ama başkası olsa yapabilirdi. ya da başka zaman olsa ben de yapabilirdim. çünkü aynen bu yöntemle ilk tura hazırlandım ve başarılı oldum.

yer yer grup arkadaşlarımın bu mühendislik ilkelerini anlamadığını farkettim. normal karşılasam da en azından bir kısmını gruba enjekte edebilmeliydim. bunu dahi yapamayınca bu başarısızlık benim için kaçınılmaz oldu.

peki hiç bir şey kazanmadım mı? çooook şey kazandım. yukarda tanımladığım case ile çalışma deneyimini hayatım boyunca unutmayacağım. reklamcıların neden ofislerini eğlenceli yapmaya çalıştıklarını, kısıtlı zamanda yaratıcı olmanın zor olduğunu, tanımadığın ve menfaat ilişkisine sahip olduğun kişilere bile fikrini anlatamadığında müşteriye karşı hiç etkili olamadığını, ne kadar kalifiye olursan ol kendini doğru pazarlamadığında değersiz olduğunu, yalnızca kendi fikirlerini değil başkalarının fikirlerini de geliştirebilmek gerektiğini, plazada çalışıldığında hava almak için zilyon türlü kapıdan geçildiğini, internetten tanıştığın insanların kendi seslerini duyunca çok acayip bir his olduğunu öğrendim.

şu anda kafamda sorguladığım şey ise bir reklam ajansında (ki project house içlerinde en iyi ofise sahip kanımca) çalışmanın bana uygun olup olmadığı… bunun için yeterince tecrübem olmadı çünkü bu şartlar tam olarak bir ajans ortamı değildi. nedeni yazının gerisinde:

young guns agency eleştirisi

gelelim ajansa…

öncelikle fikir ve proje harika. project house ekibine can-ı gönülden teşekkür ediyorum. unutulmaz bir deneyim oldu. lakin bazı yanlış gördüğüm ve/veya daha iyi olabileceğini düşündüğüm şeyler de yok değil. dileğim odur ki projecy house da, sonraki nesil young guns adayları da bunları dikkate alsın.

öncelikle brief kötüydü. briefin veriliş şeklini de eleştirmiştim orada, çok farklı ajanstan çok farklı brief bekliyordum. konu olarak young guns’ın reklamını yapabileceğimizi tahmin etmiştim elbette ama brief olduğu sonunda söylenen bir sunum biraz klişe oldu. gerçi diğer eleştirilerim yanında bu biraz ukalaca kalıyor. çok da önemli olmayan kusur bu.

asıl mesele şu: biz bir kuyuya taş attık, siz çıkarın dendi. hedef müşteri kitlesi belirtilmedi. marka tanımı verilmedi. marka amacı net olarak verilmedi. gruplar oluşturulurken kura çekilmesi çok ama çok yanlıştı. case açısından iyi bir yöntemdi, sınamak için yeni bir parametre üretiyordu ama yaratıcılığın sınanması açısından kötüydü. çünkü bir reklam ajansında herkes creative ekipte yer almıyor. tasarımcısı var, developer var, marka yöneticisi var, art direktörü var, reklam yazarı var, proje yöneticisi var, planlamacısı var, ajans yöneticisi var. ve bir kişi bu rollerden en fazla 3′ünü oynar. daha fazlasını kaldırmaz. ama bizden tanımadığımız kişilerle ortak fikirler üretmemiz istendi ve bunun yaratıcılığı ölçeceği söylendi. ama siz demediniz ki young guns sadece bir creative ekip olacak, sadece fikir üretecek. sonra sunumda sordunuz, ajansta hangi rolde olmak istersiniz diye. stratejik planlama deyince gülüp geçtiniz. hatta bunu açıklayacağım sırada konu fenere gelince araya da kaynadım. ama bahane ürettiğim düşünülmesin diye konuşmaya ısrar etmedim. böylece grubun dandik elemanı ihalesi bana kaldı, ama hak ettim, şikayetçi değilim.

ne yapacağı bilinmeyen, biliniyorsa bile adaylarına anlatılmayan ajansın şeklini çizmemiz istendi. en doğru şekli çizen değil en çok taslak çizenler başarılı oldu. umarız sonraki dönemlerin young guns adayları daha şanslı olur.

netice

ben lisemin de, üniversitemin de ilk öğrencilerindenim. yeni bir oluşuma iştirak etmekten hiç çekinmedim, aksine kendimi gösterme fırsatı bulacağım için tercih ettim. yolları çizilmemiş bu oluşumlarda çokça yollar çizdim. ama bu sefer ilk düzlükte kaza yaptım, yarıştan erken düştüm. her zaman dediğim gibi bunda da bir hayır vardır diyorum. başta grup arkadaşlarım medeni yiğit, ismail can tekin ve ışıl kocaoğlan’a; o 25 kişi arasında yer alan birbirinden güzel insanlara, young guns agency danışma kuruluna, ziyaretleriyle bizi mutlu eden o ince insanlara, son olarak da project house yöneticilerine ve haricen Tunç Kılınç’a çooook teşekkür ederim. mükemmel ve unutulmaz bir deneyimdi, iyi ki katılmışım, iyi ki o havayı solumuşum, iyi ki hatıra olarak beynime kazımışım. umarım bu insanlarla hayatımın geri kalan kısmında güzel yerlerde tekrar karşılaşırım.

İŞTE O İNSANLAR:

Bu yazının etiketleri: agency, atölye, ben, eleştiri, farklıyım, fikir, istanbul, kariyer, konkur, marka, marka yöneticisi, maslak, mühendislik, örüntü, özeleştiri, para, pattern, proje, project house, reklam, reklam ajansı, reklamcılık, sun plaza, sunum, tecrübe, tunç kılınç, veda, young guns

Benzer yazılar: