Ranking płyt metalowych ostatnich 10 lat (a dokładnie 1996-2006) już był. Teraz przyszedł czas na ranking wszechczasów. Postanowiłem podejść do tego z pewną rezerwą do samego siebie – żeby było to ogólny ranking, a nie tylko i wyłącznie moje typy. Tak więc… Zaczynamy.

10. Moonspell - Wolfheart. Opus magnum Portugalczyków. Ja nie wiem, ten zespół powinien być dzięki tej płycie traktowany w rodzinnym kraju jako dobro narodowe. Jak ich określić? Wolf metal? Brzmi nieźle. Ale Wolfheart brzmi jeszcze lepiej. Geniusz od samego początku do samego końca. Chłopaki postanowili pobawić się w alchemików i zmieszali trochę black metalu, trochę doom metalu, trochę gothic metalu w proporcjach idealnych. Kamienia filozoficznego z tego nie było, wyszła za to doskonała płyta metalowa.

9. Judas Priest – Painkiller. Niepodważalnie – klasyk. Niepodważalnie – dobra płyta. Niepodważalnie najlepsza płyta Judasów. Czy trzeba mówić coś więcej?

8. Iron Maiden – Number Of The Beast. Miał być pierwszy krążek brytyjczyków, ale podarowałem sobie swoje własne preferencje. Płyta nieśmiertelna. Nie będę rzucał tytułami ani nazwiskami bo to nie ma sensu. Hail to the NWOBHM masters!

7. Emperor – Anthems To The Welkin At Dusk. Inna klasa metalu, podążająca w ekstrema mrocznego, potężnego brzmienia prosto z zimnego piekła. Porażający wokal, świetne partie instrumentalne, doskonałe partie klawiszy. Wszystko to podane na srebrnym talerzu z lampką wina pędzonego w otchłaniach Hadesu.

6. My Dying Bride – A Line Of Deathless Kings. Jakimś cudem brytyjczykom udało się w latach 2005+ nagrać płytę która stanie w szrankach obok klasyków. Pełna recenzja do poczytania u mnie.

5. Metallica – Master of Puppets. Ja umieszczam w tym rankingu Metallikę? Tak, dobrze widzicie. Trzeci longplay tej czwórki, jeszcze wtedy w najlepszym składzie (potem było już tylko gorzej) jest również najlepszą ich płytą. Moc, szybkość, miazga. Trash metal odlewany ze złota. Tą płytę zna każdy metalowiec. Nie. Każdy człowiek słuchający dobrej muzyki. I nie dałoby się chyba o niej nie wspomnieć.

4. Arcturus - The Sham Mirrors. Oszukańcze lustra wdzierają się wysoko w rankingach. I nie ma co się dziwić – jest to niekwestionowane mistrzostwo zabawy dźwiękiem, techniki, aranżacji, kompozycji i klimatu.

3. Slayer – Reign In Blood. Kiedy przesłuchałem tą płytę po raz pierwszy (jeszcze na taśmie na starym kaseciaku) – to gdy dobiegła do końca przez 15 sekund siedziałem w bezruchu a na koniec udało wydobyć mi się z siebie dwa niezbyt wyraźne słowa: “Ja pierdolę”. Ta płyta jest wściekła, ta płyta jest szalona, ta płyta jest nieokrzesana. Ta płyta zdefiniowała trash metal.

2. Opeth – Still Life. Za opis tej płyty powinny Wam wystarczyć trzy słowa i myślnik. Po prostu Opeth – Still Life. Kto nie zna tej płyty a uważa się za fana metalu powinien schować się pod dywan i nie pokazywać dopóki nie będzie jej znał na pamięć. Łubu dubu, łubu dubu, niech nam żyją prezesi progresywnego metalu.

1. Black Sabbath – Black Sabbath. Ta płyta jest esencją metalu. Jest tym co w metalu najlepsze. Ta płyta była pierwszą płyta metalową. Zdefiniowała ona tą muzykę, oddzieliła czarne od białego i pozostała przy czarnym. Ta płyta pokazuje jaki metal być powinien – czysty a jednocześnie brudny, powodowany uczuciami i myślą a nie portfelem. Jest to nie tylko najlepsza płyta metalowa. Jest to także jedna z najlepszych płyt w ogóle. Jedne zespoły umrą śmiercią naturalną, inne odejdą w zapomnienie. Ale ta płyta będzie się kręcić w gramofonach i odtwarzaczach CD do końca świata i o jeden dzień dłużej. Amen.

To by było na tyle. Niedługo ranking 10 najepszych płyt black metalowych.

Jak zauważyliście nie dodaję okładek płyt przy recenzjach. Tym razem będzie inaczej – bo okładka tej płyty jest po prostu świetna.

Płyta z resztą też do najgorszych nie należy. Powiem więcej – jest to płyta dobra. Ale może tak od początku?

Kto zna The Birthday Massacre ten wie jaki styl reprezentuje ta kapela. Nie lubię szufladkowania – ale dla tych którzy Birthdayów nie kojarzą – jest to – najkrócej mówiąc – rock gotycki z elementami elektroniki. No ale takich zespołów jest przecież sporo, prawda? Ten jednak się wyróznia. Grają bardzo czadowo, a za razem mrocznie i gotycko. Wokalistka ma też świetny głos – tak jak nie przepadam za damskim wokalem, tak w jej głosie można się zakochać. Czasami kojarzy mi się z głosem (sam nie wiem dlaczego) Magdy z zespołu NUN, czasami z Elizą z Gorthaur… W każdym razie śpiewa bardzo popowo – co genialnie komponuje się z electro-gotycko-gitarowym czadem.

Walking With Strangers jest utrzymane w dobrze znanym fanom charakterystycznym stylu reprezentowanym przez ten zespół. Nie odeszli od swojego grania – i chwała im za to. Bo taki The Birthday Massacre lubię. Jednocześnie można ze spokojem powiedzieć że zespół nie zatrzymał się w miejscu. Można powiedzieć że kontynuują obraną przez siebie muzyczną drogę. Birthdayów się kocha właśnie za to.

O płycie wiele napisać się nie da – trzeba jej po prostu posłuchać. Czad, piękny wokal i gotycki klimat w jednym. Nic odkrywczego – ktoś może powiedzieć. Tak, własnie. Ale płyta porywa, unosi w górę i zabiera słuchacza w piękną muzyczną podróż. Czasami uderzy bardzo ostro (początek oraz końcówka Red Stars), czasami będzie bardziej taneczna (Science, Remember Me), czasami przyspieszy (tytułowy Walking With Strangers), czasami miło zmieni kierunek (Weekend), a na koniec ukoi (Movie).

Dla fanów – pozycja obowiązkowa. Jest to jedna z ciekawszych pozycji wydanych w 2007 roku, która przypadnie do gustu nie tylko ludziom w “klimacie”, ale także i zwykłemu słuchaczowi. A już na pewno jest to najlepsza płyta w klimacie rocka gotyckiego (no chyba że Fields Of The Nephilim coś wyda ) tego roku.

Tracklista:

1. Kill The Lights
2. Goodnight
3. Falling Down
4. Unfamiliar
5. Red Stars
6. Looking Glass
7. Science
8. Remember Me
9. To Die For
10. Walking With Strangers
11. Weekend
12. Movie

Ostateczna ocena: 8/10

Czym jest Satellite Party? Cytując fragment Last.fm’owej Wikipedii:

Satellite Party zespół grający rock alternatywny założony przez Perry’ego Farrella, byłego frontmana Jane’s Addiction i Porno for Pyros. Skład dopełnia gitarzysta Nuno Bettencourt, perkusista Kevin Figueiredo, basista Carl Restivo oraz Etty Lau Farrell jako wokal wspierający.

Z resztą Perry Farell znany jest także ze współpracy z trance’owym Hybrid – co słychać w pierwszym utworze z Ultra Payloaded – linia wokalna pochodzi z utworu który nagrał razem z tym zespołem – i nosi taki sam tytuł.

Satellite Party gra rocka wpisującego się w kanon prog/alternative. Słychać trochę Jane’s Addiction, rzekłbym nawet że płyta momentami delikatnie pachnie The Beatles. Niby nic nadzwyczajnego. Ale…

Po pierwszym przesłuchaniu płyta nie robi na człowieku jakiegoś piorunującego wrażenia. Pozostawia pewien niedosyt który każe wcisnąć ponownie przycisk play na odtwarzaczu. Z kolejnymi przesłuchaniami jest już tylko lepiej. Muzyka ta jest niesamowicie energetyczna, kołysze, lekko funkuje. Czasami jest lekko (The Solutionist, Mr Sunshine), czasami bardzo delikatnie i spokojnie (Awesome), ale generalnie płyta posiada nieokrzesane i wybuchowe pokłady bardzo pozytywnego czadu. No i świetny utwór tytułowy łączący tytuł płyty z nazwą zespołu: Ultra-Payloaded Satellite Party.

A co jest najważniejsze? Ta płyta brzmi świeżo! Tak, naprawdę świeżo. Nie jest to kolejny odgrzewany w starym oleju wiekowy kotlet. Wyraźnie słychać wpływy – Beatlesów, Jane’s Addiction, ale materiał jest jak ciepły, świeży, dobrze wypieczony chlebek. Tylko schrupać i chcieć więcej.

Jeżeli nudzą Cię ograne płyty, (s)hity na okrągło puszczane w radiu, odgrzewane kotlety – to Ultra Payloaded to płyta dla Ciebie. Jeżeli masz ochotę na dobrego rocka posiadającego ogromną dawkę pozytywnej energii – to jest to płyta dla Ciebie. Jeżeli cenisz sobie dobrą muzykę i poszukujesz czegoś nowego, zagranego z polotem i świeżością – to jest to płyta dla Ciebie.

Tracklista:
1. Wish Upon a Dog Star
2. Only Love, Let’s Celebrate
3. Hard Life Easy
4. Kinky
5. The Solutionists
6. Awesome
7. Mr. Sunshine
8. Insanity Rains
9. Milky Ave
10. Ultra Payloaded Satellite Party
11. Woman in the Window [ft. Jim Morrison]

Ostateczna ocena: 8/10

Tu mamy wszystko to co kupiłem (jeżeli chodzi o płyty oczywiście) w UK. Na więcej nie liczę – niestety. Wracam w sobotę, więc na kolejny Sunday Market się nie załapię. No chyba że kupię coś jeszcze w HMV. Z tamtąd mam nowego Mansona i Cream Ibiza 07. Ładnie się prezentują, prawda?

Szkoda że nie udało mi się znaleźć ani jednej płyt

Miejsce: WAGON Club
Adres: Pl. Orląt Lwowskich 20A, Wrocław
Wstęp: 10 zł
Data: 28 września 2007 (piątek)
Start: 20:00

Organizator: ELECTRO-ROBOT

Strona wydarzenia: http://www.combichrist.electro-robot.com

F**K THAT S**T – Ogólnopolski Zlot Fanów COMBICHRIST

Po raz pierwszy polscy fani i sympatycy mocnego elektronicznego uderzenia będą mogli zderzyć się z pędzącym tirem COMBICHRIST kierowanym przez Andiego LaPleguę.

: : w programie jazdy : :
- albumowe, koncertowe i zremiksowane utwory COMBICHRIST
- remiksy COMBICHRIST
- projekty Andiego LaPleguy (Icon of Coil, Panzer AG, Scandy)
- projekcje wideo COMBICHRIST
- sklep ELECTRO-ROBOT
- koncert

: : motorniczy wieczoru : :
- Dj ATTACK // BloodLust Team
- Miszter EROMU vel Dr Braindead // ELECTRO-ROBOT
- Pan ELEKTROWNIA vel Krokodyl // ELECTRO-ROBOT

:: czołgami przejadą po żywych ::
WIKTOR 37 // electrobeat-soundscapes
JURA // hardcore gabba pappa
W programie koncertów kowery Combichrist!

Bilet na F**K THAT S**T zawiera banderolę, która upoważnia do 50% zniżki na BLOODLINE 2+ – ogólnopolski zlot fanów RECOIL, który odbędzie się następnego dnia, również w WAGON Club.
Informacje BLOODLINE 2+ http://www.bloodline.electro-robot.com

Dla użytkowników Last.fm: http://www.lastfm.pl/event/262948

Więc… Get Your Body Beat & Shut Up And Swallow

Ała. Boli. Uszy bolą. Behemoth wymiótł. Zniszczył. Zabił. Zgwałcił. Splugawił. Behemoth po raz kolejny nie zawiódł. Behemoth po raz kolejny nagrał najlepszą płytę w swojej karierze. Hail Behemoth, hail Nergal! Ocena: 666/10. Tak, to już koniec recenzji. Na dobrą sprawę to mógłby być już koniec recenzji. Ale Was tak z tym nie zostawię, co?

Nikomu nie muszę mówić że Behemoth od początku swojej kariery z płyty na płytę ewoluuje. Zaczynając od Sventevith (Storming Near the Baltic) na The Apostasy kończąc. Ten zespół jest jak muzyczna lawina. Zaczęło się od pojedynczego kamyczka, a z każdym nowym nagraniem porywane są coraz to nowe kamyczki, coraz większe głazy… Tak jest. Najnowsza płyta Nergala i spółki to jest już potężna lawina która spowodowała potężne zniszczenia w metalowej scenie, która po raz kolejny podniosła poprzeczkę cholernie wysoko. Na kolejnej płycie Behemoth znów tą poprzeczkę bez trudu przeskoczy. A reszta będzie podskakiwać na dole próbując w ogóle tą poprzeczkę w ogóle zobaczyć.

Nie każdy wie że Behemoth to najlepszy polski towar eksportowy. Vadera zostawili już dawno daleko z tyłu. Resztę metalowej sceny jeszcze dalej. O pozostałych “walorach” polskiej sceny w rodzaju Szymonów Wydr i innych Ich Trojaczków nie wspomnę. To zakały. Za granicą Polska to wódka, piękne kobiety i Behemoth. Ostatnio doszli jeszcze Kaczyńscy, ale oni szybko znikną. A Behemoth pozostanie.

To ja może zacznę w końcu pisać o The Apostasy?

Ta płyta to rzeźnia. To perfekcyjne połączenie techniki gry z niesamowitymi pomysłami i genialnym klimatem. Na tej płycie znajduje się wiele smaczków – nie znanych wcześniej w twórczości Behemoth. Są ukryte gdzieniegdzie partie instrumentów dętych, są iście Laibachowe chórki, fortepian… Nie będę zdradzał wszystkiego – to trzeba odkryć samemu. Smaczki nadają płycie dodatkowego klimatu i podnoszą ją jeszcze wyżej na piedestale muzyki. Nergal wydaje się być połączeniem genialnego muzyka i genialnego matematyka – w tej muzyce wszystko jest na swoim miejscu, chciało by się powiedzieć że na tej płycie nie ma ani jednego zbędnego dźwięku, ani jednego dźwięku brakującego. Mimo ścian dźwięku jakie się pojawiają wszystko wydaje się być perfekcyjnie obliczone, każdy riff, każde uderzenie w werbel, każda salwa z podwójnej stopy… A zarazem wszystko to jest w idealnej harmonii z klimatem typowym tylko i wyłącznie dla Behemotha.

Ta płyta jest pozycją obowiązkową dla każdego fana Behemotha. Zaraz, nie. Wróć. Ta płyta jest obowiązkowa dla każdego jednego fana metalu. Nie, dalej to źle wygląda. Ta płyta jest obowiązkowa dla każdego fana metalu, każdego Polaka nie wierzącego w potencjał Polskiej sceny, oraz dla każdego człowieka uważającego się za patriotę, choćby na co dzień słuchał nawet hip-hopu.

Faworyci na płycie: Be Without Fear, Kriegsphilosophie, Christgrinding Avenue, Inner Sanctum. A tak właściwie to każdy utwór na tej płycie jest moim faworytem.

Tracklista:

1. Rome 64 C.E.
2. Slaying The Prophets Ov Isa
3. Prometherion
4. At The Left Hand Ov God
5. Kriegsphilosophie
6. Be Without Fear
7. Arcana Hereticae
8. Libertheme
9. Inner Sanctum
10. Pazuzu
11. Christgrinding Avenue

Ostateczna ocena:  666/10.

Trochę czasu minęło od ostatniego wpisu. Niestety – skomplikowały mi się trochę sprawy, trochę rzeczy trzeba było załatwić, pozapinać parę spraw przed powrotem do Polski na ostatni guzik. Do tego pracuję na 12-godzinne nocki – niby tylko 4 dni w tygodniu, ale to wystarcza żeby przez weekend nie mieć ochoty na zbyt wiele. Dobra, kończę się tłumaczyć i przechodzę do rzeczy.

Painbastard. Dlaczego ja o tym zespole nie słyszałem wcześniej? Pozostaje mi tylko żałować. Zacznę od tego że zespół ten wpisuje się gatunkowo w klimat mi nie obcy – jednak nie zawsze ambitny i typowo parkietowy… To znaczy… Parkietowy – zależy dla kogo. 95% społeczeństwa przy tej muzyce wyszłaby z klubu niż zaczęłaby szaleć na parkiecie. Mowa tutaj o harsh/dark electro. Chcąc czy nie chcąc – Painbastard znacznie wyróżnia się wśród zespołów grających w tym nurcie muzyki alternatywnej. Po pierwsze – starają się być ambitni – i im to wychodzi. Po drugie – co wiąże się także z tym pierwszym – ich kawałki to nie tylko łupanki w tempie 130-140 robione na jedno kopyto, jak to się zdarza niektórym przedstawicielom meksykańskiej sceny harsh/aggrotech. Wytłumaczyć to można w jeden prosty sposób – Painbastard pochodzi z kraju który reprezentuje najwyższy moim zdaniem poziom grania muzyki okołoindustrialnej – Niemiec. Mogę być tu trochę nieobiektywny bo uwielbiam język niemiecki i ogólnie niemiecką scenę.

Jak prezentuje się płyta Overkill? Zaczyna się interesująco – od bardzo trance’owego kawałka Eternity, przechodząc w cholernie mocny i posiadający dobitny tekst Nervenkrieg. Dalej jest już tylko i wyłącznie dobrze: dwa mocne ciosy Common Wealth i Todesengel, mroczny System Failed. Niedobitki rozjeżdża czołg o wdzięcznej nazwie The Face Of War. Na uspokojenie nerwów mamy A Short Moment Of Love – harshowa ballada – jeżeli potraficie sobie coś takiego wyobrazić. Następnie dość klasycznie – Final Day. Po tym utworze zaczyna się prawdziwa uczta dla skołatanych narządów słuchowych – Wenn Die Zeit Still Steht. Spokojny utwór z gigantycznym potencjałem. Mimo wolnego tempa i spokojnego charakteru nie obawiałbym się go rzucić na roztańczony parkiet. Następnie mamy kolejny czołg – Innocence. Wolne tempo, napięcie, ciężki przesterowany beat… Potem Victims. Kolejny spokojny kawałek odbiegający od reszty. Dla odmiany 23:55 Uhr to dość klasyczne podejście do gatunku. No i na dobre zakończenie płyty: When All Is Said – coś pomiędzy Eternity a Wenn Die Zeit Still Steht. Bardzo dobre zakończenie płyty.

Dla fanów ciężkiej elektroniki jest to pozycja obowiązkowa. Szczególnie dla fanów takich zespołów jak Suicide Commando czy [:SITD:].

Tracklista:

1. Eternity
2. Nervenkrieg
3. Common Wealth
4. Todesengel
5. System Failed
6. The Face Of War
7. A Short Moment Of Love
8. Final Day (v.03/2005)
9. Wenn Die Zeit Still Steht (v.04./2005)
10. Innocence
11. Victims (They’re Dead)
12. 23:55 Uhr
13. When All Is Said

Ostateczna ocena: 8,5/10

Tak jest – udane. Do kolekcji dołączyły 3 płyty – Morbid Angel – Altars Of Madness , pierwsze wydanie na winylu (Earache Records, MOSH 11). Marylin Manson – Hollywood (wybaczcie – nie mogłem się powstrzymać przy cenie 2 funtów za oryginał) oraz bardzo ładne wydanie płyty One Second zespołu Paradise Lost. – digipak z bonusowym utworem I Despair (Music for nations, CDMNFX 222). Tak. Udane zakupy. Za wszystko dałem 7 funtów ;]

W związku z nadchodzącym wydarzeniem o wdzięcznej nazwie F**K THAT S**T – Pierwszy Ogólnopolski Zlot Fanów COMBICHRIST o którym z resztą będę jeszcze pisał – postanowiłem narobić Wam trochę smaczku na imprezę i daję Wam małą zajawkę – zestawienie pięciu oficjalnych teledysków Combichrist oraz jedno video koncertowe. Smacznego.

Uwaga! Teledyski mogą zawierać treści nieodpowiednie dla osób które nie ukończyły 18 roku życia, wulgarne teksty oraz przemoc.

Tak, ukończyłem 18 rok życia i jestem przygotowany na niecenzuralne treści.

Na wstępie chciałem podziękować Gamxxowi za odkrycie tego dzieła sztuki.

Alcest – nazwa która nic nikomu nie powie. Francuski tytuł. Czego można się po czymś takim spodziewać? Gdyby nie recenzja tej płyty na Muzykofilii prawdopodobnie nigdy bym na tą płytę nie trafił a nawet jakbym trafił – nie zwróciłbym na nią uwagi.

Czym jest Alcest i czym jest Souvenirs D’un Autre Monde? Oczywiste jest to że czymś niesamowitym. Bo czyż nie można powiedzieć niesamowite o muzyce która jest połączeniem post-rocka, black metalu, piękna, smutku, radości, melancholii, marzeń?

To jest coś więcej niż tylko płyta. Powtórzę to co zdążył już napisać Gamxx – ta płyta, ta muzyka to zjawisko. Bo jak inaczej można opisać coś, co w czasach w których – wydawałoby się – w muzyce zostało już powiedziane… może nie wszystko, ale bardzo, bardzo wiele, pojawia się nagle, odkrywa nową drogę muzyki, poszerza jej horyzonty a następnie wzlatuje wysoko stawiając poprzeczkę dodatkowo opisaną jako nowa jakość?

Czy muzyka której korzenie czerpią z black metalu, otoczką jest post-rock okraszony wspaniałym – męskim i żeńskim wokalem ma jakieś szanse? Tak. Bo w tej muzyce jest magia. Magia tego za czym bardzo często tęsknimy – magia dzieciństwa. Pytam dalej. Czy muzyka która jest prosta, a za razem skomplikowana, której brzmienie (szczególnie gitar) ma korzenie w surowym, brudnym brzmieniu black metalu ma szansę zostać – tak jak przewiduje towarzysz Gamxx – kultową? Tak. Ponieważ ta płyta ma w sobie coś magicznego, budzi w człowieku wspomnienia, rozbudza wyobraźnię, a gdy zamknie się oczy – maluje przed nami wspaniałe pejzaże. Pozycja absolutnie obowiązkowa.

Tracklista:

1. Printemps Emeraude
2. Sounvenirs D’un Autre Monde
3. Les Iris
4. Ciel Errant
5. Sur L’autre Rive Je T’attendrai
6. Tir Nan Og

Ostateczna ocena: 10/10