7/24′ü abartmak için söylemedim, gerçekten öyle… Evde her saniye, dışarıda MP3 şarjım bitene kadar müzik dinliyorum. Uyurken bile açık bırakıyorum, sanki daha iyi dinleniyorum müzik dinlerken… Müzik olmadığı zaman nefesimi tutmuş gibi hissediyorum, rahat hareket edemiyorum. Uyumaktan daha güzel bir uyuşturucu buldum kendime: yatakta boş boş yatmak. Bir insan neden yatakta saatlerce yatar, yalnızca müzik dinler bilmiyorum ama oldukça hoşuma gidiyor.

Tüm arkadaşlarım finallerini bitirip akın ettiler bu taraflara, hiçbiriyle görüşemedim. Sorsalar, vaktim yok. Ben kendime sorsam, canım istemiyor. Böyle yalnızlığı seven bir insan modundayım. Böyle yazınca depresyon diyeceksiniz belki de ama emin olun depresyon değil… Depresyon olsa üzgün olurdum be, ben böyle çok mutlu olduğumu fark ettim.

Geçenlerde yağmurda koşarak salona gittikten sonra, ayakkabılarımı çıkarırken ayaklarımın ıslandığını fark ettim. Şöyle bir doğruldum, düşündüm… Günlük yaşantımda en son ne zaman spor ayakkabı haricinde bir ayakkabı giydiğimi hatırlamaya çalıştım, hatırlayamadım. Öyle ki, son bir senedir hemen hemen her gün profesyonel koşu ayakkabısı (Vomero +5) giyiyordum.

Kendi giyimine tamamen kendim karar vermeye başladığım zamandan beri günlük hayatımda kaç kez spor ayakkabı harici ayakkabı giydiğimi düşündüm… Kısa bir süre Converse giydiğimi hatırlayabildim sadece, botlarım filan olmadığını fark ettim. Olmadığını da değil tam olarak, hiç olmadığını…

Kendimi çevremdeki insanlarla karşılaştırıp biraz yadırgadım. Sonra ayakkabı filan alma kararı aldım ve dün aldığım ayakkabılar geldi. Ayağıma giydiğim anda başka, aptal bir dünyaya geçiş yapmış gibi hissettim. İnsanlar bu kadar ağır şeyleri nasıl giyiyorlar, ben bunları giydiğimde nasıl istediğim zaman koşabileceğim gibi sorular sordum kendime ve hâlâ da soruyorum. Sanırım o şeyleri bugüne kadar olduğu gibi, hiç giymeyeceğim. Ben ‘hâlâ’ içinden koşmak geldiğinde, zamana ve diğer tüm şeylere aldırmadan koşabilen insanlardanım ve bunu bir an olsun kaybetmek istemiyorum…

Birkaç hafta önce Türkiye’de adı duyulmuş köklü bir internet firması ile iş görüşmesine gitmiştim. Garip bir görüşmeydi, ne ben onların nereye varmaya çalıştıklarını anlayabildim ne de onlar benim isteklerimi anlayabildiler. İş görüşmesinin ardından “görüşürüz” derken, kafamda “paralel bir evrende” cümlesini kurduğumu söylesem durumun vehametini anlarsınız sanırım… Onlar da benim için aynı düşünceleri paylaşıyor olmalılar ki, bir daha görüşmedik. Resmi iş hayatı bana göre değil.

Bazen kör olmayı istiyorum. Görmemeyi, duymamayı, hissetmemeyi; kısacası bilmemeyi istiyorum. Hiçbir şeyi bilmesem, sadece yaşasam ne güzel olurdu, değil mi? Basit insanlar gibi, basit bir hayatım olsa… 20 yaşıma geldiğimde Askerlik-Okul derken biterdi işte hayatım. Sonra evlilik, geçim derdi, ohh… Bir de taksici olsam hele, keyfimden geçilmezdi. Tüm gün memleketi kurtarırdım be abi!

-Ne görüyorsun?
-Her şeyi. Benim lanetim bu.

(Sherlock Holmes: Game of Shadows)

Yarın sabah keyfim yerinde olursa Etohum’a gideceğim. Perşembe günü de TEDxReset Qou Vadis? sorusu izle bizleri bekliyor. Şubat ayında da 15-20 gün gidip gelirim, tüm günüm orada geçer, hiçbir şeyi düşünmek zorunda kalmam diyerek sürekli ertelediğim antrenörlük kursuna gitmeyi planlıyorum. Rutinin dışına çıktığım şeyler de yalnızca bunlar olacak sanırım, neyse… Konuşmadığım için şarkılar ile mesajlar gönderiyorum artık insanlara. Bazıları anlıyor, bazıları anlamamazlıktan geliyor ve ne yazık ki bazıları da gerçekten anlayamıyor. Yine de göndermek hoşuma gidiyor, Sting söylesin şimdi…

İçimden bir şey yazmak gelmiyor, yazmıyorum. Arada Twitter’da bir şeyler saçmalıyorum, o kadar. Bir bu yazıyı yazmak istedi canım, yazdım işte… Yazmayı istememin sebebi de bugün birisinin beni ziyarete gelmesi sanırım. Başlığa da özellikle döküntüler dedim, zira yazdıklarım döküntüden farksız… Her insan gibi, ben de içimdeki dünyaları tam anlamıyla ifade edemediğimi düşünüyorum.

Haydi görüşürüz…

Bob Dylan‘ın 1964 yılında çıkan albümünde, albüme adını da veren bir numaralı parçadır. Aynı zamanda Bob Dylan’ın en sevdiğim parçasıdır. 1964 yılında Dylan’ın söylediği bu parçanın en sevdiğim 2. bölümünü, Steve Jobs 24 Ocak 1984′te, Macintosh’un lansmanının başında okumuştur. Tam 16 ay sonra, 1985 yılında John Sculley tarafından Apple‘dan uzaklaştırıldığında sıklıkla dinlediği şarkı da bu olmuştur…

İzlediğiniz video, Bob Dylan’ın 1965 yılında gerçekleştirdiği İngiltere turnesinden. Şunlar da şarkının sözleri:

Come gather ’round people
Wherever you roam
And admit that the waters
Around you have grown
And accept it that soon
You’ll be drenched to the bone
If your time to you
Is worth savin’
Then you better start swimmin’
Or you’ll sink like a stone
For the times they are a-changin’.

Come writers and critics
Who prophesize with your pen
And keep your eyes wide
The chance won’t come again
And don’t speak too soon
For the wheel’s still in spin
And there’s no tellin’ who
That it’s namin’
For the loser now
Will be later to win
For the times they are a-changin’.

Come senators, congressmen
Please heed the call
Don’t stand in the doorway
Don’t block up the hall
For he that gets hurt
Will be he who has stalled
There’s a battle outside
And it is ragin’
It’ll soon shake your windows
And rattle your walls
For the times they are a-changin’.

Come mothers and fathers
Throughout the land
And don’t criticize
What you can’t understand
Your sons and your daughters
Are beyond your command
Your old road is
Rapidly agin’
Please get out of the new one
If you can’t lend your hand
For the times they are a-changin’.

The line it is drawn
The curse it is cast
The slow one now
Will later be fast
As the present now
Will later be past
The order is
Rapidly fadin’
And the first one now
Will later be last
For the times they are a-changin’.

Depp Purple‘ın 1974 yılında çıkan Stormbringer isimli albümünde 9. sırada yer alsa da, benim için albümün ve Deep Purple’ın bir numaralı parçasıdır her zaman. Hayatın anlamını ve yaşantısını sorgulatır insana, acıması yoktur. Smoke On The Water‘dan bile çok seviyorum bu parçayı, sözlerini…

I have often told you stories
about the way
I lived the life of a drifter
waiting for the day
When I’d take your hand and sing you songs
Then maybe you would say
Come lay with me and love me
And I would surely stay

But I feel I’m growing older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill going round
Guess I’ll always be
A soldier of fortune.

Many times I’ve been a traveler
I looked for something new
In days of old when nights were cold
I wandered without you
But those days I thought my eyes
Had seen you standing near
Though blindness is confusing
It shows that you’re not here.

Now I feel I’m going older
And the songs that I have sung
Echo in the distance
Like the sound
Of a windmill going round
Guess I’ll always be
A soldier of fortune

Yes, I can hear the sound
of a windmill going round
I guess I’ll always be
a soldier of fortune.

I guess I’ll always be
a soldier of fortune.