MUSTAFA KARA'NIN MEKANI

ermeni yalakası ülkeler

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Fri, 23 Dec 2011 11:00:22 PST

Ermeni tezleri 20 ülkede kabul gördü

Türkiye'deki 1915 olaylarına dair Ermeni tezleri, 1965'ten bu yana 20 parlamentoda kabul gördü.

Bugüne kadar 20 parlamentodan Ermeni çevrelerinin 1915 olaylarına ilişkin iddiaları paralelinde karar çıktı. Bu iddialar genellikle 24 Nisan öncesine ya da hedef ülkedeki kritik seçim dönemlerinde gündeme getiriliyor. Ermeni lobisinin rahat çalışma imkanı bulduğu ülkelerin başında ise ABD ve Fransa geliyor.

Ermeni iddiaları paralelinde çıkarılan ve sayısı 20'yi bulan parlamento kararları şunlar:

Uruguay (1965)
Kıbrıs Rum Yönetimi (1982)
Avrupa Parlamentosu (1987)
Arjantin (1993)
Rusya Federasyonu (1995)
Kanada (1996)
Yunanistan (1996)
Lübnan (1997)
Belçika (1998)
Fransa (2001)
İsveç (2000)
İtalya (2000)
İsviçre (2003)
Slovakya (2004)
Hollanda (2004)
Polonya (2005)
Almanya (2005)
Venezuela (2005)
Litvanya (2005)
Şili (2007)

ÜLKE ÜLKE 1915 İDDİALARI
Bu ülkelerdeki kararlara ilişkin geliş süreçlerinin birbirine benzer ya da paralel olduğu gözleniyor. Ermeni iddialarına paralel kararlar alan ülke parlamentolarının sayısı 20, ancak Ermenilerin çabaları bu ülkelerle sınırlı değil. Ermeni lobisi birçok ülkede benzer faaliyetler yürütüyor. Bu konunun en çok gündeme geldiği ülke ABD ve birçok eyaletinde bu yönde karar var.

Ama federal yasama organı Kongre'de bu tezler şimdiye kadar kabul görmedi. Bunun dünya kamuoyunda yaratacağı etki büyük olacağı için Ermeni lobisi federal hükümet için çok çaba harcıyor.

Parlamentolarından Ermeni iddiaları paralelinde karar çıkan ülkelerdeki zamanlamaya bakıldığında iki temel zaman dilimi ön plana çıkıyor:

24 NİSAN ÖNCESİ: Ermeni çevreleri iddialarına konu olayların başlangıç tarihi olarak ortaya atılan 24 Nisan öncesi bu girişimler hız kazanıyor. Ermeni lobisi faaliyetlerini Mart ayında başlatıyor ve Nisan ortasında yoğunlaştırıyor. Bu yoğun lobi faaliyeti aynı zamanda Türkiye'nin de tepkisini artırdığı dönem oluyor. Sonuçta ya konu gündemden düşüyor ya da Nisan ayı sonrasına sarkan bir sürece giriyor.

-Ülkelerdeki seçimler: İkinci zaman dilimi ise hedef ülkede "kritik" seçim sürecinin yaşandığı bir dönem. Hedef ülkedeki seçim sürecinde bir oy bile önemli ise Ermeni lobisi baskısını artırıyor.

Ermeni karar tasarılarının kabul edilmesi süreci 1965'de Uruguay parlamentosuyla başladı. Uruguay Senatosu 20 Nisan 1965'te kabul ettiği yasa ile 24 Nisan'ı "Ermeni Şehitlerini Anma Günü" ilan etti. Uruguay Senatosu, 18 Mart 2000 tarihinde de 24 Nisan'ı "1915’te katledilenlerin anısına Ermeni Şehitleri Anma Günü" ilan eden yasa tasarısını onayladı. 1 Kasım 2000'de Temsilciler Meclisi'nde görüşülmeye başlayan tasarı 10 Mart 2004'te kabul edildi. Uruguay Temsilciler Meclisi, ayrıca 3 Mayıs 2005 tarihinde Ermeni iddiaları konusunda bir bildiri kabul etti. Bu bildiride, 24 Nisan'ın BM tarafından "her türlü soykırımın ifşa edilmesi ve reddedilmesi günü" ilan edilmesi ve bunun için Uruguay Dışişleri Bakanlığı'nın BM'de girişimde bulunması istendi.

Kıbrıs Rum Yönetimi Parlamentosu 29 Nisan 1982'de Ermeni iddialarını tanıyan bir karar aldı. Kararda, 1974 Kıbrıs Barış Harekatı ile ilinti kurulmaya çalışıldı.

AB'DEKİ SÜREÇ
Avrupa Birliği'nin Ermeni iddialarına ilgisi 1987 yılına kadar uzanıyor. Türkiye'nin AB'ye tam üyelik başvurusunda bulunmasından üç ay sonra 18 Haziran 1987'de Avrupa Parlamentosu, "Ermeni Sorununun Siyasi Çözümü" başlıklı bir tavsiye kararı aldı. Kararda 1915-1917 dönemindeki olaylar 1948 BM Sözleşmesi'ne göre "soykırım" olarak adlandırıldı ve Türkiye'nin 1915 olaylarını bu çerçevede tanımamasının AB'ye tam üyelik yolunda engel olduğu görüşüne yer verildi. Avrupa Parlamentosu da 15 Kasım 2000'de, "AB'ye tam üyelik yolunda Türkiye tarafından atılan adımlar" konulu raporun ilişiğindeki karar tasarısını Strasbourg'da Genel Kurulda oylayarak kabul etti. Ermeni çevrelerinin iddialarını karara sokmayı hedefleyen bir değişiklik önergesi az farkla kabul gördü. Türkiye, Ermeni iddialarının raporda yer almasını protesto etti. Avrupa Parlamentosu'nun 28 Şubat 2002'de kabul ettiği kararda ise 1987 yılındaki karara atıf yapılarak, "Türkiye'ye uzlaşma temeli oluşturması" çağrısında bulunuldu. Avrupa Parlamentosu'nun 28 Eylül 2005 tarihli bir başka kararında da "Türkiye'ye Ermeni iddialarını tanıma çağrısı" yapıldı ve "bu tanımanın Avrupa Birliği'ne girişin ön şartı olduğu" ifadesine yer verildi.

ARJANTİN
Arjantin Senatosu'nun 5 Mayıs 1993 tarihinde aldığı kararda, Ermeni çevrelerinin 1915 olaylarına ilişkin iddiaları paralelinde tanım ve ifadelerle dayanışma vurgusu yapılarak, Yukarı Karabağ Ermenilerine ilişkin endişeler dile getirildi. Arjantin Senatosu'nun 22 Nisan 1998 tarihinde kabul ettiği açıklamada ise "Senatonun soykırımın her şeklini kınadığı" ifade edilerek, Ermeni iddiaları paralelinde ifadeler kullanıldı ve Ermeni halkıyla dayanışma vurgusu yapıldı. Arjantin Senatosu'nun 20 Ağustos 2003 tarihinde kabul ettiği açıklamada da 1915 olaylarının 88. yılında üzüntü dile getirildi ve Ermeni çevrelerinin iddialarına destek verildi. Arjantin Senatosunun 14 Nisan 2004, 20 Nisan 2005 ve 19 Nisan 2006'daki açıklamalarında da Ermeni tezlerine verilen destek yinelendi. Arjantin Parlamentosu 15 Ocak 2007'de yürürlüğe giren ve 24 Nisan'ı "Tolerans ve Halklar Arasında Saygı Günü" ilan eden bir yasayı da kabul etti. Yasayla Ermeni kökenli Arjantinli devlet memuru ve öğrencilere 24 Nisan'da anma etkinliklerine katılma izni verildi ve bu kişiler o gün izinli sayıldı.

RUSYA
Rusya Federasyonu Federal Konseyi Devlet Duması (Temsilciler Meclisi) 14 Nisan 1995'de kabul ettiği kararda, Ermeni iddialarına konu edilen olaylar kınadı ve "24 Nisan Soykırım Kurbanlarını Anma Günü" olarak ilan etti. Rusya Federasyonu Federal Konseyi Devlet Duması'nın 22 Nisan 2005 tarihli açıklamasında da Ermeni iddiaları paralelinde değerlendirmelerde bulunuldu.

KANADA
Kanada Parlamentosu Avam Kamarası 23 Nisan 1996 tarihinde aldığı kararda 1915 olaylarına ilişkin Ermeni iddialarına değinerek, her yılın 20-27 Nisan haftasını "bir halkın diğer bir halka karşı uyguladığı insanlık dışı davranışı anma haftası" olarak kabul edildiğini duyurdu. Kanada Parlamentosu'nun Senato kanadında 13 Haziran 2002 tarihinde "Ermeni Soykırımının Tanınması ve Anılması" başlıklı bir önerge kabul edildi. Kanada Avam Kamarası'nın 21 Nisan 2004 tarihinde kabul ettiği kararda da 1915 olaylarına ilişkin Ermeni iddiaları paralelinde ifadelere yer verilerek, yaşananlar "insanlığa karşı suç" olarak nitelendirildi.

YUNANİSTAN
Yunanistan Parlamentosu ise 25 Nisan 1996 tarihinde çıkardığı bir kanunla 24 Nisan'ı "Ermeni soykırımını anma günü" ilan etti.

LÜBNAN
Lübnan Temsilciler Meclisi'nin 3 Nisan 1997 tarihli kararında Ermeni çevrelerinin ifadelerine yer verildi ve 24 Nisan "Anma günü" ilan edildi. Lübnan Temsilciler Meclisi 11 Mayıs 2000 tarihinde kabul ettiği kararda Ermeni çevrelerinin iddialarına atıf yapıldı. Kararda, 1915 olayları kınanarak, Ermenilerin talepleriyle dayanışma vurgusu yapıldı.

BELÇİKA
Belçika Senatosu 26 Mart 1998 tarihinde "Türkiye'de Yaşayan Ermenilerin 1915 Soykırımına İlişkin Karar"ı aldı. Kararda, Ermeni çevrelerinin idialarına ilişkin çeşitli değerlendirmelere yer verilerek, Türkiye'ye de bunu kabul etmesi çağrısı yapıldı.

İSVEÇ
İsveç Parlamentosu Dışişleri Komisyonunca hazırlanan ve Parlamentonun 29 Mart 2000 tarihli oturumunda kabul edilen İnsan Hakları Raporu'nun Türkiye ile ilgili bölümünde Ermeni çevrelerinin iddialarına da yer verildi. Kararda 1915 olayları Ermeni tezleri paralelinde değerlendirildi. İsveç Parlamentosu 11 Mart 2010 tarihinde kabul ettiği bir metinle de Ermeni iddialarını Asuri, Süryani, Keldani ve Pontus Rumlarını da içine alacak şekilde genişletti.

FRANSA
Fransa Senatosu 7 Kasım 2000 tarihinde "acil görüşme" yöntemi ile gündeme getirilerek ele alınan "Fransa 1915 yılında Ermenilere karşı soykırım uygulandığını alenen kabul eder" ifadesinden oluşan yasayı kabul etti. Bu yasa Fransa Ulusal Meclisi'nin 18 Ocak 2001 tarihli oturumuna katılan 50 kadar parlamenterin oybirliğiyle kabul edildi. Dönemin Cumhurbaşkanı Chirac yasayı 29 Ocak 2001 tarihinde onayladı.

DİĞER BİLDİRİ VE KARARLAR
İtalya Temsilciler Meclisi'nin 16 Kasım 2000'de kabul ettiği kararla Avrupa Parlamentosu'nun 15 Kasım 2000 tarihli kararına atıfta bulunularak, İtalyan Hükümetine sorunun çözümüne ilişkin girişimde bulunma çağrısı yapıldı.

İsviçre Federal Parlamentosu Ulusal Meclisi 16 Aralık 2003 tarihinde Ermeni çevrelerinin iddialarını tanıyan bir önergeyi kabul etti.

Slovakya Ulusal Meclisinde ise 30 Kasım 2004 tarihinde "Slovakya Ulusal Meclisi, 1915 yılında Osmanlılar tarafından girişilen Ermeni soykırımını tanır ve bunun insanlığa karşı işlenmiş bir suç olduğunu kabul eder" şeklinde bir bildiri benimsendi.

Hollanda Temsilciler Meclisi'nin 21 Aralık 2004 tarihinde yapılan oturumunda, "Hollanda Hükümetini Türkiye ile yürütülecek kültürel ve siyasi diyalog çerçevesinde Türkiye'nin Ermeni Soykırımını tanıması konusunu sürekli gündeme getirmesini" talep eden bir önerge kabul edildi.

Polonya Parlamentosu, 19 Nisan 2005 tarihinde, Ermeni çevrelerinin iddiaları paralelinde bir kararı kabul etti. Kararda, Ermeni iddiaları paralelinde ifadeye yer verildi ve 1915 olayları mağdurlarının "saygıyla anıldığı"’ kaydedildi.

Federal Almanya Parlamentosu 16 Haziran 2005 tarihinde Ermeni iddialarına ilişkin karar metnini kabul etti. Kararda, Türkiye-Ermenistan ilişkilerinin normalleşmesi gerektiğine de vurgu yapıldı.

Venezuela Ulusal Meclisi 14 Temmuz 2005 tarihinde kabul ettiği kararda Ermeni iddiaları paralelinde görüşlere yer verildi. Kararda, bu iddialar kabul edilinceye kadar Türkiye'nin AB üyelik sürecinin askıya alınması da istendi.

Litvanya Parlamentosunun 15 Aralık 2005 tarihli kararında da Ermeni iddiaları paralelinde görüşlere yer verildi Kararda, Türkiye'ye bunu tanıma çağrısı yapıldı.

Şili Senatosu 5 Haziran 2007'de Ermeni iddialarını tanıyan tanıyan bir karar kabul etti.

KARAR TASARILARININ İÇERİKLERİ
Değişik ülkelerin parlamentolarında kabul edilen, Ermeni iddialarına ilişkin kararlar içerik yönünden 6 grupta değerlendiriliyor.

Birinci grupta Türkiye ve Osmanlı Devleti ismini kullanmadan 1915 olaylarını "soykırım" olarak değerlendiren ülkeler yer alıyor. Uruguay, Kanada, Fransa, İtalya, Hollanda, Polonya (Türkiye'deki Ermenilerin soykırıma uğradığı ifadesine yer veriliyor, ancak soykırımı kimin yaptığına ilişkin karar metninde bir ifade yer almıyor) ve Venezuela (Ermeni halkına karşı 'Genç Türk' rejimi ve onun 'Pantürkizm' ideolojisi tarafından işlenen soykırım ifadesine yer veriliyor, ancak Osmanlı Devleti veya Türkiye'ye bir atıfta bulunulmuyor) bu grupta yer almakta.

İkinci grupta "soykırım" suçundan dolayı Türkiye'nin sorumlu tutulamayacağının yer aldığı parlamento kararları bulunuyor. Avrupa Parlamentosu'nun 1987 kararı bu grupta değerlendiriliyor.

Üçüncü grupta 1915 olaylarından Osmanlı yönetimini sorumlu tutan ülkeler yer alıyor. Bu çerçevede alınan kararlar Belçika, İsveç, İsviçre, Slovakya, Almanya ve Litvanya'da.

Dördüncü grupta 1915 olaylarından açıkça Türkleri sorumlu tutarak Türkiye'nin sorumluluğuna atıfta bulunan Kıbrıs Rum Yönetimi ve Yunanistan yer alıyor.

Beşinci grupta Ermeni iddialarına konu olayların 1915-1923 döneminde yaşanmış göstererek dolaylı olarak Osmanlı Devleti ile birlikte Türkiye'ye de suçlama yönelten ülkeler yer alıyor. Arjantin (2003), Rusya, Lübnan ve Şili bu grupta sıralanıyor.

Altıncı grupta 1915 olaylarının konu edildiği iddialara Ermeniler dışında Asuri/Süryani/Keldanilere ve Pontus Rumları gibi Anadolu'daki diğer Hıristiyan halkları içine alacak şekilde genişleten İsveç Parlamentosu (2010) yer alıyor. Kararın bu şekilde çıkmasında ülkede yaşayan Süryani ve Rum diasporasının etkili olduğu biliniyor.

kaynak:Dünya Bülteni/Haber Merkezi

http://www.dunyabulteni.net/?aType=haber&ArticleID=189119

Dallama Fransızlar

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Mon, 19 Dec 2011 12:44:55 PST

fransayı incelemeye fransa cumhurbaşkanı baş dallama nicolas sarkozy'i yakın plana alarak devam ediyoruz. Fransaya gidip gelen veya orayla bir bağı olanların duyduğu, söylediği bir tanım vardır. Dallama fransızlar. Dallama fransıza verilecek en iyi örneklerden biride sarkozydir. Dallama fransızı yazarak anlatmak zor ama siz onu gördüğünüz için somutlaştırıyorsunuz.

Türkiyeden görünen sarkozy profili kesin çizgilerle ayrılamıyor. Halkın büyük kesmi sarkozynin bir küstah olduğunu, çıkarları için uydurma söylemlerde bulunuduğunu düşünüyor. Benim gibi avrupa birliğine sıcak bakmayan kesim ise sadece avrupa birliği konusundaki söylemlerinde, diğer avrupalı mevkidaşları veya selefi chirac gibi ikiyüzlü bir tavır sergilemediğinden dolayı kendisinden hazzetmesekte bizi boş işlerle uğraştırmadığı için iyi bakıyoruz. Ulus olarak birleştiğimiz nokta ise sarkozynin tam bir dallama olduğu.

Sarkozynin yaşam öyküsüne kısa bir bakış attığımızda kendisinin 1955 yılında doğduğunu annesinin babasının osmanlılarca endülüsten kurtulan seferad yahudilerine dayandığını ve babasının macar asıllı olduğunu görüyoruz. Evet bu adam kraldan kralcı dediğinizi duyar gibiyim. Lakin sarkozy büyükbabasının yanında fransa sevgisi ile büyümüş.devlet lisesinde sınıfta kalınca kapağı kilise okuluna atmış ve papa 2. john paulden ilhamlanmış. Bu dallamanın niye Türkiyeye karşı olduğu hakkında bir fikir verir diye yazıyorum. Yazı sıkıcı bir hal alıyor bayanlar sıkılmasın diye biraz da magazin boyutuna bakalım. Sarkozy carla bruni'den önceki eşi tarafından 2006 da bunu nasıl tabir edeceğim düşünüyorum hehh başkası için sarko'ya yol veriyor. Fransızlar sarko diyor bunuda söyleyeyim kankam filan değil yani.

Siyasi hayatını her yerden okursunuz zaten. Fransa da 2002 cumhurbaşkanlığı seçimlerinde ikinci tura kalan ve bunun üzerine liberte gastesinin fotoğrafının üstüne hayır manşeti ile çıktığı le pen'in ırkçı duygularını beslediği ve yer yer patlak verdiğini gözlemliyorum sarkoda.romenleri ülke dışına sürmesi aslında adolf hitlerdende ilham aldığını gösterir.Yahudilere dokunmamıştır çünkü dış politikayı amerikan dış politikasına uyumlu hale getirmeye çalışıyor.abd afganistan ırak işgallerindeki imajını düzeltmek istiyordu ve bizim bücür sarko balıklama atladı.onu da iç siyasette kullanacak, petrol getiriyom olm size havasında. Abd'nin ırak işgaline karşı çıkan fransa sonraki sarkozynin abd ziyaretinde yine sarkozynin ağzından biz dallama olduğumuzdan karşı çıktık babında laflar söylemişti zaten.

Sarko iktidara geldiği günden itibaren dış politikadan tek anladığı türkiyeydi. Gelir gelmez imtiyazlı ortaklıktan, akdeniz birliğine kadar birçok söylem yumurtaldı. Sarko bunun sebebini ise Türkiyenin asya da olduğunu söyleyerek lise de neden sınıfta kaldığını anlamlaştırdı.halbuki bahsettiği akdeniz birliğndeki sahili türkiye bulgaristan sınırı kadar ya var ya yok. sebeb açıktı Türkiye her ne kadar Fransa gibi anayasasında laik olarak tanımlanan 3-5 devletten biri olsada yine fransanın çoğunluğu katolik olduğu gibi Türkiyenin çoğunluğuda Müslümandı.sarko fransız dallamaların iç sesiydi. Cezayir soykırımının fransız ve cezayirli tarihçilerine bırakılmasını isterken kendisi asılsız ermeni iddalarının baş savunucusu olacağının farkında değildi. Farkında olmadığı daha çok örnek verebiliriz. Kaddafi fransaya çadır kurduğunda kendi eleştiren medyaya kaddafiyi diktatör olarak görmemek gerektiğini söylerken libyaya savaş açan yine sarko idi.yeni eşi bruni sarkoyu beş altı tane beyni olduğu için seviyorum demişti. Bu söylemlerin hergün farklı bir beynini kullandığının göstergesi olabilir.

Sonuç olarak biz Türkler şöyle deriz sikim kadar boyun var türlü türlü huyun var. Hatta hızımızı alamayıp götü yere yakından korkacaksın diyede uyarırız.

Türk Kafası

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Sun, 18 Dec 2011 06:51:37 PST

Soykırım taciri, nicola sarkozy liderliğindeki fransa ve ne yapmaya çalıştıklarını anlamlandırmaya çalışacağız. Öncelikle fransa için küçük bir nostalji yapalım.81-95 arası cumhurbaşkanlığı yapmış mitterrand ruanda soykırımı için böyle ülkelerde soykırım önemli değil demişti. Mitterrandan sonra gelen chirac'ın Türkiye politikası yanarlı dönerliydi. Bir gün türkiye hakkında iyi şeyler söyleyen chirac öteki gün aynı konuda fikrini değiştiren bir ikiyüzlü idi. Sarkozy ise bu konuda ikiyüzlü değil

Türkiye'den gördüğümüz kadar fransa lideri sarkozy içişleri bakanlığından bugüne gelen süreçte izlediği iç ve dış siyasetinde Türkiye karşıtı söylemlerle gündeme ve iktidara gelmeye çalışıyor.

Sarkozy'nin bu konuda yapmaya çalıştığı son hamle sözde ermeni soykırımını yok diyeni cezalandırmak. 22 aralıkta görüşülecek teklif. Peki sarkozy ve çetesinin amacı ne diye soracak olursak bir çok cevap bulabiliriz. Sarkozy 7 ekim 2011'de ermenistana yaptığı ziyarette bu teklifi yasalaştırabileceklerini ve papağan gibi tekrarladığı Türkiyeyi avrupa birliğinde görmek istemiyoruz söylemlerini dile getirdi. Fransaya gidincede ermeni diasporasına verdiği sözü yerine getirmek için harekata geçti. Bunun en önemli sebebi sarkozy daha önce girdiği seçimlerde bu söylemlerle destekçi buldu ve şeçimleri kazandı. Diğer sebeblerinden biri de ermenistanda kurulacak veya yenilenecek nükleer santrallerin ihalesini kapmak.

Türkiyenin bu konudaki tutumuna bakacak olursak tarihten hiç ders çıkarmadığıdır. Daha önce yaşadığımız fransa ile gerilimde tepkisini tam olarak ortaya koyamayan hükümet bu kezde onlar önce kendisine baksın demekten ileri birşeyler yapması lazım. Türk halkının gösterdiği tepkinin yüzde birini hükümetin göstermemesi üzücü. Son olarak Başbakan Erdoğanın sarkozye yazdığı mektup sarkozyi için bir anlam ifade etmiyor, çünkü daha önce de aynı şeyleri duydu ve yaptığı icraatlerde de Türkiye hükümetinin pasifliğini biliyor. Bilmediği halkın tepkisi. Sayın başbakanımız Erdoğanın yazması gereken mektupları Kanuni sultan Süleyman'ın fransya yazdığı bir iki mektuptan okuyup ilham alsa çok fazla etkili olacağı kesindir.

Peki hükümetin yapması gereken nedir? Önümüzdeki dört günde mektupta söylediği konuları oradaki elçilerimiz kanalı ile somutlaştırmaktır.mesala tarihle yüzleş demek yerine bizde asalanın 80'lerde yaptığı olaylarla onları yüzleştirelim.Türk siyasi aktörleri ise, Bu konun felakete yol açabileceği bilen bir çok fransız akil adamı var ve bunları dillendirmekteler, bunlarla temasa geçerek içeriden baskı oluşturmalıdır. Bu akil adamları konu hakkında bilgilendirerek fransız halkına yazı ve yorumları ile olayı anlatmaları istenmelidir. Fransa da bulunan gurbetçilerimiz hemen organize edilerek protesto gösterileri yapılmalıdır ve bu organize yapının güçlenmesi yaşaması için devlet kurumlarına büyük iş düşmektedir. Türk halkı ve sivil toplum kuruluşlarına düşen görev ise 23 aralıkta sokağa dökülüp protesto etmek bir işe yaramayacağını bilmeli. Çünkü Fransa anayasasında önceden denetim vardır teklif kabul edilirse geri dönüş imkansıza yakındır.

Haydi Türkiye ayağa kalk ve hadsizlere haddini bildir. Inatçı türk kafasının ne anlama geldiğini onlara göster. Bunu hep beraber, hep birlilte başarabiliriz.

VATAN MİLLET SAKARYA

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Sat, 17 Dec 2011 11:16:24 PST

Sakarya mttb'nin düzenlediği sivil anayasa konulu panele katıldım. ak parti adına üniversiteler başkanı enes şişman, has parti adına şamil tekir, saadet partisi gik üyesi cemalettin duran, ülkü ocaklarını temsilen dr. selçuk ural, bbp adına katılan arkadaşın adını hatırlamıyorum. Chp'nin ise davete icap etmediğini öğrendik.

Ak partili şişman ilk on dakikalık konuşma süresinde top çevirdi hatta anayasa ile ilgili konuda 10 dakikayı dolduramadı.ikinci bölümdede ne anayasa yapımı hakkında nede ne yapacakları hakkında birşey söylemedi. Ayrıca masa da önünde pc ile oturan tek konuşmacı olarak olm biz çok zenginiz intibası vermekten kaçınmadı. Bbp adına katılan arkadaş 10 dakikalık konuşma süresinin yarısını kullandı. Ikinci tura hızlı girdi arka arkaya ne yapılması gerektiğini, ne istediklerini anlatmaya başladı ama kesik kesik ve vurgulama,tonlama hataları anlattıklarının gölgesinde kaldı. Has partili temsilci hukukcu olmasının verdiği avantajı iyi kullandı gerek konuşması gerekse istekleri sıralamasıyla panelin en başarılı katılımcısıydı. Saadet partili temsilci de genç bir arkadaştı. Anayasa konusunda daha yeni bir şuraa düzenlediklerini söyleyince heyecanlandım lakin dedikleri birbirine girdi.heyecanına yenik düştü. Çok fazla anayasa yaptık, yeni anayasa gerek derken. Dünyanın en iyi anayasası olarak kabul edilen (anayasa hukukçuları açısından diyorum) abd anayasası istikrarı ile bu özelliği aldığından bir haberdi. Isteklerini anlattı tabi, gençler üzerinde durması ve salonun gençlerden oluşması güzel bir tercihti. Salonun en renkli siması selçuk ural'dı oda benim gibi hayal kırıklığına uğradığını söyledi. Biraz adayların söylemlerini eleştirerek renk kattı. Ben tarihçiyim vurgusu ile işin uzmanlarına saygısını belirtmesi güzel ayrıntılardı. Konuşmasındaki diğer bir vurguladığı faşizmle milliyetçiliğin aynı şey olmadığını söylemesiydi. Bu konu milliyetçi kesim için çok büyük problem bu önyargı kırılmalı. Hatta bu konu hakkında bütün teşkilat çalışmalar yapmalı. Anayasa hakkındaki kırmızı çizgilere vurgu yaptı. Daha sonra mttb sekreteri mttb'nin görüşlerini açıkladı. Yeniden açılan mttb abilerimizden duyduğumuz,okuduğumuz çizgiden çok uzak. Özellikle milli ve türk kelimelerine hitap etmiyor. Keşke panoda yazdığı gibi sakarya üniversiteli talebe birliği olarak adlarını değiştirseler. Bunu açıkladıkları anayasa bildirisinden çıkardım.

Panelin yapılış amacı iş olsun torba dolsun mantığındaydı. Anayasa hususu toplam konuşmacı başı 15 dakikiya sığdırılmaya çalışıldı.gerçi 15 dakikayı dolduran konuşmacıda yoktu. Soru cevap yoktu bu yüzden panelde diyemeyiz aslında. Her grubun kendisi ile gelen destekçileri kendi adayını çoşkuyla alkışladı. Ben has partinin temsilcisini alkışladım güzel konuştu hakkını yemeyelim, hemde şakşakcısı azdı.

Her ne kadar benim için verimsiz bir panel olsada mttb'nin bunu düşünüp hayata geçirmesi güzeldi. Hiç yoktan milliyetçi-muhafazakar dediğimiz ülkemizin yüzde 70'ini temsil eden kitle ordaydı. Istediğimiz zaman aynı masanın etrafında oturup farklı cümlelerle aynı şeyleri söylebileceğimizi gördük. Ak parti hariç çünkü onun temsilcisi hiçbir şey söylemedi. Bizi bir araya getiren, getirmeye çalışan mttb'yi kutluyorum. Inşallah daha iyi şartlar da daha güzel birliktelikler görürüz. Rabbim yar ve yardımcımız olsun. Kutlu davamız da kardeşliğimizi daim etsin.amin.

Yeni bırakanlar için aşk

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Thu, 13 Oct 2011 19:19:03 PDT

koşarak nette ilişki durumu değiştirme...

yapmasamıydım cebelleşmesi...

boş ver komik video ve hareketli şarkılar paylaş durumu...

yatış...

bir anda başlayan çılgın hüzün sağnağı...

ciğerlerin dört mevsimi yaşaması...

kafanın üzerinde 'yani bir daha olmayacak mı' baloncuğu...

o değilde sesini özledim çığlığı...

sabah kalkınca bir eksiklik...

onun görmediği bir yerden ona bakma isteği...

-net,mesaj, arama, ortak arkadaşlar-

bana birşey olmaz tribi ve yalanı...

deprem enkazından kalbin kimse yok mu feryadı...

çalan telefonu başkasının araması sorunsalı...

gelen mesajın bilgi mesajı olmasına küfür...

nette duygusala bağlama....

şehrin bilumum yerleri...

o artık yok dediğinde çıkan şarkı...

her gördüğünü ona benzetme tribi...

her gördüğünü onla karşılaştırma....

'o'da böyle yapardı eşiği...

'marka' kokunun çakmaları...

çakma da olsa burun deliğinden kalbe inen hüzün...

gecenin hüznü...

yarım kalan içki...

dökül, dökül, dökül...

telefona sarıl, sarıl, sarıl,

.....sistem hatası.....

maksimum işkence...

ve sonunda jetonun düşmesi:

yeni başlayanlar için Aşk...

Türk erkeğinin içindeki mühendis

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Mon, 10 Oct 2011 11:25:03 PDT

her şey bir yıl önce tüpcünün evde yıldız ve tornavidayı unutması ile başladı. Tüpçü tekrar almaya gelmedi bense getirdiği poşetin içine koyup bir ara veririm diye düşündüm. Tekrar karşılaştığımızda tüpçülü bırakmıştı ve artık onlara gerek olmadığını söyledi. Bende eski bir tüpçü olarak doğalgaza yenilmiş adamın hüznünü iyi bildiğimden üstelemedim konuyu.

Saçlarımdan uzun olan sakallarımı kırpmak için makinamı kutusundan çıkardım. Sakallarımın arasında gezdirirken bir acaiplik vardı sakallarımı cımbız misali çekiyordu.faullere geldiğimde ortayı bir tren yolu gibi bırakınca makinayı fişten çektim. Bu işte bir yanlışlık vardı. Bu yanlışlığı nasıl düzeltmem lazımdı. Teknik servise göndersem diye düşündüm altı astarı 25 liraya aldığım bir makinaydı şimdi fişini bul servise götür-getir derken ohoho ne gerek vardı üstelik teknik servislerin bir özelliği vardı 'kullanıcı hatası' mottosu kıllandırdı. Hem onu demeseler bunun kutusu nerde diye sorarlar. Bu düşünceler içimden geçerken tüpçünün unuttuğu yıldız ve tornavida göz kırptı sanki. Içimdeki mühendis uyandı ve yaparım olm ben bunu dedim. Çıkardığım iki vidadan sonra olayın derinliğine inmem gerektiğini düşünüp alayını söktüm. Altı astarı el kadar makina ne olacak ulen diyen içimdeki destekçi ile bıçağının, aç-kapa dümesinin ve akım şemasını anlamaya çalıştım. Artık parçaları filan böyle güzelce sildikten sonra yerleştirdim. Tam son parçaları girip vidalayacam telefon çaldı. Neyse telefon muhabbeti bittikten sonra makinyı tekrar düzdüm fişe taktım çalışıyordu hemde eskisinden daha canavar yüzümde bir gezdirdim heralde kısaldı diye almıyor diye düşünürken kolumda bir gezdirdim. Sonuç kesmiyordu.hemen önceki yıllardaki tamirlerim denk geldi,açıp tekrar kapatamadığım tvler, yaparım dediğim ama yapamadığım radyolar filan yine mi aynı problemle karşılaştım yine mi hüsran ulen derken biraz önceki telefon konuşmam geldi aklıma evet onun yüzündendi bir parçayı veya bıçağı yanlış takmış olmalıydım. Zaten eski tamirlerimde de tam yapacakken ya misafir gelirdi ya başka bir iş çıkardı yada sıçasım gelirdi. Yoksa yapardım. Neyse tekrar söktüm içindeki kauçuk bıçakla vida arasındaki elektirik bağlantısını engelliyormuş hallettim. Çalıştırdım kesmeye başladı.

Her türk erkeğinin içinde ortaya çıkmaya hazır potansiyel bir mühendis var. Bunu ne kadar bastırsakta birgün patlak veriyor. Bu 'ben yaparımcı' tavrımız yüzünden bol bol iflas ediyoruz. Kervan yolda düzülür mantığında olduğumuz için balıklama dalıyoruz her işe. Aşklarımız bile böyle bir kadının kalbine inmeye çalışıyoruz mesala, iniyoruz bazen yapıyoruz, bazen söküyoruz, bazen de söküp tekrar takamayacağımızı anladığımızda da arkamıza bakmadan kaçıyoruz.

Koşarak bir nuri girdi odaya

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Mon, 10 Oct 2011 11:24:44 PDT

Boş ver sophie ya unutalım herşeyi ya yok olalım yokluğumuzda ya bir destan yazalım yada bebişlerimize senfoni söyleyelim birlikte ya olmazımız olsun herşey yada yaşanmış sayalım herşey. Bilir misin sophie sesin bile iyi geliyor yaralarıma. Sanki 3 kulhu bir elham okumuş gibi...

Bilir misin sophie sadece sesin bile yetiyor dünyayı yakmaya içimdeki bir isyan patlıyor uluslararası hukuk kurallarının geçersiz olduğu. Isyanımı bastıran tek şey uyku.

Biliyor musun sophie bu pazar sabahı bütün sofistler çay içip aşkımızı konuşuyor olimposta. Sokrat mesala çok düzgün peynir kestiğimden dem vuruyor. Aristo çayı da iyi demlediğimi söylüyor. Sanki aşkımız üstüne sinerji yapıyorlar. Sanki herşey bizi mutlu etmek için tasarlanmış gökten oluk oluk papatyalar yağıyor sen ellerini açmıssın sophie ve ben seni tutamadığın papatyalar kadar seviyorum. Neşem yerinde Serbest çağırışımlar yapıyorum kendimce sağa sola göndermelerde bulunuyorum. Küçük siyahi tenli bir kız elinde bir papatyayla sana geliyor sophie ve siz seviyor sevmiyor oynuyorsunuz. Sapının sayılıp sayılmayacağı konusunda epikürle heraklitos derinu bir tartışmaya giriyorlar. Zeus mu eros'un mu bu hakem olacağına kim daha iyi omlet yaparsa o karar verecek.

Fazıl say piyanosunu tıngırdatıyor, müslüm baba 'dance me to the and of love' diye bir şarkı söylüyor. Uzaktan sarışın kahverengi bir ufaklık, siyahi tenli kızla tango yapmaya çalışıyor. Kız ise halay çekmekte ısrarcı. Sarışın yeşil gözlü kürt kökenli olduğunu söyleyen ufaklığın babası sırt kıllarımı kendisine bağışlamamı istiyor. Kızıyorsun benim ooooo diyerek. Taş ve molotoflarla kovalıyorum.sonra aşkımızın bölünmez bütünlüğünden bahsetmeye başlıyor devlet tayyip kılıçdaroğlu.ağzının üstüne inşaat küreğimle vuruyorum.

Herşey günlük gülistanlık değil tabi sophie, semaverin ateşini artırırken tartışmamızda ateşleniyor. En büyük sorunumuz denize ne zaman gireceğimiz. Cape towndan getirtiğin zeytin yağıyla yanmak istiyorsun güneşte bense geceye doğru girmemizi istiyorum. Hem efes kızları gelip sahilde ateş başında bizim için olimpos ateşi gösterisini yapacak diyorum. Aslında sende biliyorsun sophie sadece seni kıskanıyorum bu ehtiyar filozoflardan. Kıskancımdır bilirsin sophie sinirli asabi bir adam olurum derken bağırıyorum sevişelim iyi olan kazansın bir anda gökten papatya yağışı duruyor.

Nuri sabahın köründe su faturası 8 lira gelmiş deyip odaya dalıyor.

Aciziz sophie

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Fri, 07 Oct 2011 17:30:14 PDT

Kaç şarkı daha hatırlatır yokluğunu,

kaç yarım kalan şarap unutturur yokluğunu,

kaç harf doldurur yokluğunu?

Unuttu mu sandın herşeyi,

yok mu saydı sandın herşeyi,

bilirmisin bu şehrin her yeri sensizlik dolu...

her gece yazılmış,

yaşanmış,

yapılmış mış muşlarla dolu bir hayatı yaşamak ne kadar zor bilir misin?

Yaşamak zorunda olduğum için yaşamak ve her tenhada sıkıştıran o yokluğunla boğuşmak kolay mı?

Aynı masada oturup farklı alemlerde olmak kolay mı,

kurduğumuz imparatorluğu yıkıp demokrasi ilan etmek kolay mı,

Yana çekilmiş resimlerin başka alemlere fırlatması kolay mı,

telefona elin gidip isminin üstünde saatlerce askk diye bakmak kolay mı

her taraf senle doluyken sensiziliği oynamak kolay mı

yaptığın,yazdığın,gönderdiğin ve yaşattıklarınla yaşamak kolay mı

her gece sana yazılar yazıp sabah kalktığında silmek kolay mı

her semaya ellerimi açtığımda bana dua et diyen yokluğunla dualara sarılmak kolay mı?

benden adam olmaz yokluğunda sophie

Insanların dinliyormusun sorusuna yok dinlemiyorum demek yokluğun sophie.

Sen yoksan dünyayı herkesin kafasına yıkıp dağıtmak sophie.

Sen kokusuna tüm dünyayı feda edebileceğim kadın kolay mı sanıyorsun yokluğunla terbiye edilmeyi.

Ellerinin büyük boşluğunda yaşamak ölümden beter değil mi sophie.

Beni sınama sophie ben acizim...

Türkiye de iyi gazeteci olma rehberi

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Thu, 04 Aug 2011 14:25:25 PDT

Ülkemiz de gazetecilik bukalemun isimli hayvana benziyor. Haber kanallarının çoğalması ile köşelerinden ekranlara transfer oldular. Bukalemunluğun en iyi gözlemleneceği yerde buralar. Köşelerinde yazdıklarını ekranlarda inkar ediyorlar.

Iktidarın yalakası olanlar, iktidara düşman olanlar ve ortada dolanıp ne olduğu belli olmayanlar olarak gruplandırabiliriz. Bunların hepsinin anlaştığı tek konu demokrasi. Demokrasiyi ise herkes kendi açısından değerlendiriyor. Gazete de ekran da sıkışan demokrasiden dem vuruyor. Konu tıkandımı demokrasinin nimetlerinden yararlanıyorlar.

Bu ak parti döneminde kendisini liberal olarak tanımlayan gazeteciler çok prim yaptılar. Televizyonlarda özellikle vazgeçilmez konukları. Sabah akşam televizyonlardalar. Konuştukları ise, demokrasi, ileri demokrasi, özgürlük, statüko, vesayet, asker, polis, postal, darbe, baskı, andıç, sansür...vs kelimerle cümle kurabilen abiler ve ablalar çok revaçta. Bu kelimeleri cümle içinde kurmak yeterli. Entellektüel birikim veya derinlik önemli değil. Bilmeniz gereken yukarıdaki sihirli kelimeler. Bir de bu cümlelere başlamadan önce ben liberalim diyerek söze başlamakta faydalı.

Şimdi bununla ilgili cümleler kurup iyi bir gazeteci olabilirsin. Yani ülkemizde iyi bir gazeteci olmak için o iktidarın duymak istediği 10-15 kelimeyi ezberlemeniz yeterli.10 yıl öncenin revaçta kelimeleri ise, laiklik, irtica, islami terör vs idi. Bugun liberallik moda yarın muhafazakar da olabilirsin laiklikte olabilirsin yani iyi gazeteci iktidarın yanında olan gazeteci olarak algılanıyor.

Iktidarı bir market gibi düşünen ve o marketten alışveriş yapıp, promosyon almak, avantaya konmak için bunlar yapılıyor. Biz de bunun adına gazetecilik diyoruz. Dönek olmayan Gerçekten dava adamı olan gazetecilere de hangi davayı savunursa savunsun helal olsun.

dış görünümün kalesi: saçlar

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Mon, 01 Aug 2011 14:43:13 PDT

Insanların bu çağdaki en büyük problemlerinden biri dış görünümü. ilk intibaa önemlidir klişesi yüzünden, bir çoğumuz grand tuvalet geziyoruz. Gece yatmadan sabah ne giyeceğimizi düşünüyoruz. Sabah kalkınca güzel, yakışıklı görünmek için nerdeyse saatler öncesinden hazırlık yapıyorum. Modacılar her mevsim modayı belirleme telaşında. Mevsimin trendlerini takip etmek için bir sürü moda programı, televizyonu, dergisi var. Hangi ünlü şık, hangi ünlü rukuş tartışmaları arasında aslında bunu bununla giyeceksin yoksa çirkin olursun diyen odaklar.

Dış görünümün en önemli kalelerinden biri ise saçlarımız. Hele ki hatun kesim için en büyük eğlencelerden biri. Saçın durumundan ruh hali analizi yapan uzmanlar bile var. Benim saç olayım da aslında inişli çıkışlı bir grafiğe sahip.

Köyde ilkokula giderken, hocanın pazartesi günleri, tırnak ve saç kontrolünde bile en önemli odak noktası saçtı. Hele bit olayı insanın en önemli sınavlarından biridir. Benim bit olayım pek olmadı daha doğrusu bitlenecek saçım yoktu o devir de. Babamın elinde makasla peşime düşüp gel bak şurayı alalım derken başlayan saçımı makaslama hobisi saçlarım pek uzamasına izin vermedi. Ilkokul dörde geçince şehirdeki dükkanlardan birine abim berber dükkanı açtı. Kendisinin berberlikten anladığı yoktu ama bir usta bulup berber macerasına atıldı. O zamandan sonra babamın makaslama hobisinin sonu geldi. Ben de saçlarımın artık kökünden kazınması durumuna orman dairesinin en bilinen iki trendi olan. Alabulus ve subay traşına bıraktım.

Berber koltuğuna oturduğumda, ustanın nasıl olsun sorusuna, kökünden kazıma da nasıl olursa olsun derdim.ilköğretim altıya geçince şehir merkezindeki okulum da arkadaşların saçlarına şekil verme akımına bende kendime kaptırmıştım. Sabah kalkınca berber açıksa berber de fön değilse evde jöle, briyantinle onları özenle tarıyordum. Yedinci sınıfa yarı dönemine kadar bu trend devam ederken, doktorluk hasta olup sinüzüt olduğumu öğrenmem bu trendin sonunu getirdi diyebilirim. Sabahın köründe kalkıp soğuk suyla şekil vermeye çalıştığım saçlarım benim hastalığımı tetiklemekteydi. Zaten saçlardan dolayı en fazla şekil olmuş, yakışıklı olmuşun tarzında cümlelerden öteye gidemiyorduk. Artık saçlarımı yeni bir sınıfa başladığım da ilk bir-iki hafta bu ritüele tabi tutuyordum.

Üniversite yıllarında ise, bırak dağınık kalsın modunda geziyordum. Arada bir tarıyordum ama sürekli taramadığımdan oda pek bir halta benzemiyordu. Özel günler ve sunum gibi aktiviteler olduğunda bu kez kendim değil berbere gidip biraz uçlardan kırptırıp saçları yaptırıyordum.

Mübarek ramazanın geldiği şu günlerde yine saçlar, bırak dağınık kalsın modundaydı. Köylülerde bu saç sakal karışık durumu anlatan cümle dağdan mı indin ne bu haldir. Sanki sehirde yaşayan devlet memuruyuzda hergün kazımak lazım. Zaten benim için kıl-tüyle uğraşmak zaman kaybı demekle aynı manaya gelmeye başladı. Ramazanın da etkisiyle dedim şu saç sakalı keseyim.

Babamın hep benim ağlayarak kesmeye çalıştığı saçlarımı bu kez kendisine emanet ettim. Kesebilir misin sorusuna mna bile koyarım bakışıyla oturduk elinin altına. Sakallarımı kesmek ve şekil vermek için aldığım makina bu kez esas işlevini yerine getirmek için saçlarıma daldı. Babam keyifle süper oldu derken annem beni uzun zaman sonra saçsız görmeyi biraz yadırgadı.

Kıl-tüy benim için ergenlik yıllarım da çok önemliydi. Şimdi ise çok var yine onları babacan bir tavırla sevip okşuyorum ama eskisi gibi vakit ayırmıyorum. Neyse bu kıl tüy muhabbetini burda kapatıyorum.

Başörtülü Kızlarla Kim Evlenecek?

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Sun, 31 Jul 2011 13:48:30 PDT

Son zamanlarda İslamcı erkekler arasında moda haline gelen bir sosyolojik durum var: Örtünmeyen kızlarla evlenmek!

Geçtiğimiz iki yılda hem yakın çevremde, hem de daha geniş bir sosyal tabanda gördüğüm örnekler beni bu meseleye kafa yormaya itmişti zaten; ama son bir yıldır şahit olduklarım beni sıkı bir umutsuzluğun içine yuvarladı. Soru şu: İslamcı erkekler, örtünmeyen kızlarla evlenecekse; başörtülü kızlarla kim evlenecek?

Önce fıkra anlatalım. Salamon, hidayete erip Müslüman olduğu günün akşamında ölmüş. Annesi de oğlunun başına gelip feryadı basmış. “Oğlum, cenazene Yahudiler gelmez, Müslümanlar da seni bilmez, ortada kaldın gitti.”

Aslına bakarsanız, başörtülü kızların “ortada kaldın gittin” durumu; hadi adını cesurca koyalım “örtünüyorlar diye cezalandırılma” durumları bugün ortaya çıkmış bir sorun değil.

Hadi zihninizi yoklayın. 80’li yılların “inanç ve ideoloji dolu havası” 90’larda yerini “inanç ve zenginlik dolu havaya” bırakınca neler olduğunu hatırlayacaksınız. Hatırlayınca da sinirlenecekseniz muhtemelen. İslamcı patronlar, zaten kamusal alanda köşeye sıkıştırılmış başörtülü kızları şirketlerine hangi şartlarda almaya başlamıştılar? “Sen burada -örtün nedeniyle- çalışmak zorundasın. Buraya mahkumsun. Dolayısıyla sana vereceğim gubidik maaşa talim etmelisin. Eşek gibi çalışmalısın.” Buna itiraz eden kızlara verecekleri cevap da çekmecelerinde duruyordu her daim: “Beğenmiyorsan Koç’ta çalış.” Üstelik bu patronlar; başörtülü personellerini şirketlerinin “görünür” alanlarından uzak tutuyorlardı. Hak etmelerine rağmen müdür yapmıyorlardı mesela onları.

Kendimden bir örnek vereyim. Eşimin, 4 yıl çalıştığı işinden ayrılmasının en önemli gerekçelerinden biri şudur. “Pazarlama şefi” olarak örtüsüyle ulaşabileceği son noktaya ulaşmıştır. Ve patronunun kendisine hak ettiği “yöneticilik” koltuğunu vermeyeceğini bildiği için istifa etmiştir.

Benim çok yakından bildiğim bir örnek var. Boğaziçi’ni hem lisans, hem de yüksek lisans düzeyinde birincilikle bitirmiş bir arkadaşımız (hadi adına “Ayşe” diyelim); sırf başörtülü olduğu için sınıfının tembelleri bilmemne bankalarında “uzman yardımcısı” göreviyle 3 milyar net maaşla işe başlarken Ayşe, meşhur bir patronumuzun gıda firmasında 600 milyon lira maaşla raportör olarak iş başı yapmıştı. Aynı grup şirketlere bağlı bir giyim firmasının Kıbrıs’ta parasıyla okumuş frapan pazarlama müdürü (hadi onun adı da “Alev” olsun) ise 3 milyar maaş alıyordu ve altında kendisine şirket imkanlarıyla tahsis edilmiş arabası vardı. Yani anlı şanlı patronumuz; Ayşe ile Alev’in arasındaki farkı “örtünmemek” olarak belirlemişti. Aslında işin daha da vahim yanı “patronumuz” Alev’e örneğin “saçlarını nerde kestirdin kız” diye sorduğunda Alev cilvelenerek “caddede Miracle’da” diye cevap verebiliyor; bu da patronumuzun hoşuna gidiyordu. Oysa Ayşe’ye bunu soramazdı ki!

Tabii, şu meşhur; “sana vereceğim iş yok; ama istersen ikinci eşim olarak alırım seni” zırvalıklarına hiç girmeyeyim. Ben o mevzua girersem mideme kramp gireceği kesin gibi.

Belki bana kızacaksınız; ama bu, gene de bir noktaya kadar kabul edilebilir bir durumdu. Çünkü vahşi kapitalizme teslim olmuş “İslamcı patron” gene de inançlarını büsbütün yitirmemiş olduğundan şirketlerinin bayan personel kontenjanlarının hatırı sayılır kısmını başörtülü hanımlara ayırıyordu. Fakat 90’lı yılların sonunda başlayan meşum süreç; bunun da üstesinden geldi. İslamcı patronlar artık şirketlerinde başörtülü personel çalıştırmaya tahammül edemez oldular. Bilmemne finanslarda, felankeş tekstilde, falanca hastanede “sahibi hacı personeli askılı” durumlar ortaya çıkmaya başladı.

En yakın arkadaşlarım, İslamcılıklarından emin olduğum arkadaşlarım, firmalarına alacakları yegane bayan personel için “başörtülü” bir kızı tercih etmediler/edemediler. Kime ne anlatıyoruz ki?

Sabahtan akşama Kanal 7’de, Samanyolu’nda reklamları dönen “cemaat hastaneleri”ne gidin bir bakın. Bankolarında rıza-ı bari için bir tek “örtülü” sekreter bulamayacaksınız. Doktorlarının içinde “tesettürlü” birini bulmakta zorlanacaksınız. En iyi ihtimalle 3-5 hastabakıcı kızla iktifa edeceksiniz. Ama merak etmeyin. Onların da oralardan uzaklaş(tırıl)maları yakındır. Ne de olsa devir “erkek ve fakat fazlasıyla ürkek” İslamcıların “imaj yapıp iktidara yürüdükleri” devirdir. Baksanıza Ömer Çelik’e. Ayşe Arman’ı Harley Davidson’ının arkasına atıp şöyle bir turlamayı hayal ediyor. Turlasın tabii. Ünlü siyaset bilimcimizin en doğal hakkıdır. Ne de olsa bu işleri düzeltirler diye meclise göndermedik onları. Harley Davidson fetişlerini tatmin etsinler diye gönderdik.

Şimdi gelelim başlıktaki soruya: “Başörtülü kızlarla kimler evlenecek?”

Bütün “feminist” tepkileri göze alarak ve ne söylediğimin gayetle farkında olarak söylüyorum bunu. Başörtülü kızlarımız için durum bu kadar kötüyken; gene de bir teselli cümlemiz vardı: “Helal süt emmiş bir Müslüman gençle yuva kurup evlerinin hanımı olurlar.” Fakat şimdi bu teselli de ortadan kalkmış durumda. İslamcı erkekler yanında bir “zenci” taşımak istemiyorlar işte. Sosyal ortamlarda, iş hayatında, alışveriş merkezlerinde, hatta sokakta kendisine “ayakbağı” olacak bir başörtülü kız istemiyorlar. Bunun yerine “görenlerin her defasında üzerinde iyi duruyor” diyecekleri süper comfartable hatunları tercih ediyorlar.

Başörtülü kızların sığındıkları (ya da sığınabilecekleri) son tesellileri de ellerinden kayıp gidiyor.

Bu köylülük, bu iptidailik, bu lanetli korkaklık üzerimize her gün biraz daha sıvanıyor.

Benimse, her gün biraz daha Can Yücel, her gün biraz daha Nihat Genç olasım geliyor.

Şöyle kuvvetlice bir “s.tir” çekmek istiyorum. Hani şiir gecelerinde o ön sırada oturan patates suratlı belediye ve vakıf takımının suratlarına bakarak yaptığım gibi. Zaten o gün bugündür de şiir gecelerine çağrılmıyorum. Tıpkı başörtülü kızlar gibi rengim giderek kararıyor çünkü. Zencileşiyorum.

ismail kılıçarslan

Aşkın platonik haline bir bakış

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Fri, 29 Jul 2011 14:20:39 PDT

Içimde yazma aşkı artıkça artı. Lakin eskiden oturunca çatur çutur yazdığım beşeri aşk hakkında artık yazasım gelmiyor. Lisenin son yıllarında edebiyat defterim, sevgiliye seslenme defteri gibi olmuştu. Bir gün saçını, bir gün başını, birgün mahallesini yazıyordum. Şimdi nereye gitti bilmiyorum ama bulsam belki içinden bir kaçını arada yazardım buraya.

Bu sıralara aşk, meşk ile ilgili herkes bir şey yazmasının da etkisi var bunda. En baba aşk cümleleri ile bile aşka seslenseniz, ya cümlelerin içinden en baba geleni seçip metnin bütünlüğünü bozuyorlar yada diğer yazılarla kıyaslanmaya çıkıp değer biçilmeye çalışıyor. Mesala bu cümleden sonra, aşk bu devirde bahis gibi kimin kazanacağına bakılıyor oysa aşk kaybetmektir. Diye bir afili cümle de kurabilirim. Yazarım yani uğraşsam.

Aşk dedimde aşkın en güzeli nedir bilir misin dostum. Aşkın en güzel olanı platonik aşktır. Nasıl lan platonik aşkta neymiş, birisinin haberi olmadan sevmek aşk mıdır diyebilirsin, lakin beşeri aşkı tadan insanın ikiyüzlülükden kaçışıdır platonik. Beşeri aşkı yaşayıp, platonik olanı yaşamadıysan sen anlamzsın dostum en saf duyguların insanını. Onu mazoşist olarak görebilirsin, seviyorsan git konuş bence diyebilirsin. Lakin platonik sevmediysen anlamazsın o insanı.

Platonik seven bir adamın çizdiği öyle bir sevgili profili vardır ki, anlatılmaz yaşanır mottosunun anlamını bulduğu yerdir. öyle bir hayal etmiştir ki, gidip konuşsa onun bozulacağından korktuğu için bile gidip konuşmaz. Her gece yatağa yatıp sevgilinin hayali ile mutlu olmaktır onun için. Bir daha göreceği zamanı iple çeker. Gördüğü zaman ise yazdığı, söyleyeceği, kısaca sevdiceği için biriktirdiği bütün azığı bir anda unutması ve ellerinin terlemesidir platonik. Sırf çarşıya, pazara hatta sevdiceğinin mahallesine sırf onu görmek için gidip, görünce de kem küm yalanlar söylemektir platonik. Her bayram da seyran da mesaj atmayı fırsat bilmektir platonik. Hatta sırf bunun için lira yüklemediği telefonu bile lira görür.

Platonik aşk, aşkın üç boyutlusudur. Izlemek için gözlük takmaya gerek yok, sevdiceğinin gözünün gözüne değdiği anın hayali bile saatlerce süren ama pakette kalan son sigara tadındadır. Şarkılar da sevgiliyi bulup, bilse kesin oda sever diye iç geçirmektir. Ona yakın olan arkadaşları, onunla çatır çatır konuşan elemanların ağzını, burnunu kırasın gelir ama elden birşey gelmez. Çünkü o senin için o kadar özeldir ki kimseyle paylaşılamayacak kadar.

Bir gün gelir ve gerçek aşkı bulduğunu sanırsın ve tüm film kopar bir anda. Hayalindeki sevdiceği düşünürsün ve var olanı. Cennetten cehenneme düşmüşsün gibi gelir. Bazen lan ben eskiden malmışım dersin bazen o en saf duyguların insanını özlemle anarsın.

Platonik aşk, aşkların en kralıdır. Sen hiç imkansızı sevdin mi sorusunun cevabıdır platonik. Platonik sevmişin, insanlığına doyum olmaz. Platonik aşk, aşk işte.

üniversite de ders diye okutulacak yazı

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Fri, 29 Jul 2011 13:26:17 PDT

ihsan eliaçık hocanın yazdığı okkalı yazıyı sizle paylaşıyorum. ders alarak okumalar.

KERVANA SON HÜCUM

Önce “kalfalık” döneminden itibaren yazdıklarımızı hatırlayalım:

“Bu saflaşmada her şey birbirine karışıyor, yeniden şekilleniyor. Dünün muhalifleri bugünün statükocuları, dünün mazlumları bugünün zalimleri, dünün yoksulları bugünün zenginleri, dünün muktedirleri bugünün ezilenleri haline geliyor. Dünün merkezi bugünün çevresi, dünün “yalınayaklısı”bugünün “tesbihli monşeri” oluyor. (bkz. “Zamanın ruhu değişti” başlıklı makale).

***

“Ortak özellikleri de şunlar: Paraya taparlar, kariyeri yüceltirler, konfora bayılırlar. Komünizm, sosyalizm, İslam, liberalizm, Türklük, Kürtlük, Atatürkçülük vs. “bir yere gelmek” için sadece bir araçtır. Önemli olan bir yere gelmek, soğan başı da olsan bir baş olmak, odun da olsan aday olabilmektir. Bir yere gelince, bir baş olunca her şey biter.

Solcuysan “emperyalizm, proletarya, sermaye” vs., sağcıysan“Türk-İslam davası, İ’lay-i Kelimetulah” vs., İslamcıysan “Allah, kitap, peygamber” söylemlerini terk edersin. Yeni pozisyonda artık bunlar gayet “ideolojik” kaçan şeylerdir. Yeni sınıfın argümanlarını benimsersin. “Küreselleşen dünyada…” diye cümleler kurarsın. Dünyaya ayak uydurmaktan, değişmekten, gömlek çıkarmaktan filan bahsedersin. Mücahit/müşahit/müteahhit “zorunlu” süreçlerinden geçerek en sonunda her şeye müsait hale gelirsin. “İdeolojik”konuşmaz, boyuna “hizmet”ten bahseder, sessizce “ihale” götürürsün.

“Yenilenmek” gibi alemin ruhu olan asil bir çabayı, kartalın yaşamını uzatmak için tırnaklarını sökmesi gibi “zorlayıcı bir içkinle” değil; kariyer ve konfor gibi gayet bencil ve aşağılık bir amaç için kullanırsın. Tırnakların hala yerinde durduğu için aslında bu yenilenme filan da değildir…

Kariyeri ve konforu bir tür “nirvana” olarak görürsün. Buna kitlenmiş bir zihin için “satış” gayet kolaydır. Anında tornistan hiç de zor almaz. Fena fi’l-kariyer ve fena fi’l-konfor en büyük manevi hazzın olur. Ona ulaştın mı artık varlık nihayete erer; bütün söylemlerin, ihtirasların, kavgaların sükuna erer. İyice yumuşar, yavşar, mayışır ve alemi seyre dalarsın…” (“Yeni sınıfın ideolojisi: Kariyerizm ve Konformizm” başlıklı makale).

***

“Bu yeni sınıfın argümanları var.

Muhalefet edeni aynı ezberle dışlama retoriği var.

Dünkü ezber: İrticacı, laiklik karşıtı odak, cumhuriyet düşmanı…

Bugünkü ezber: Darbeci, cuntacı, Ergenekoncu…

Yarınki ezber: Dini tahrif, sahabeye hakaret, yeşil komünist, servet ve mülkiyet düşmanı…

Bu yeni sınıfın medyası var…

Bu yeni sınıfın patronları, işadamları var.

Bu yeni sınıfın kalemşörleri, tetikçi köşe yazarları var…

Bu yeni sınıfın zenginleri, yiyicileri, götürücüleri var…

Bu yeni sınıfın burjuvazisi, prensleri, conconları, papatyaları var…

Basbayağı ANAP dönemi gibi bir dönem işte.

Eski sınıf ile yer değiştiriyorlar.

Bizden, sadece gidenin argümanlarını, medyasını, tetikçilerini, zenginlerini, yiyicilerini, götürücülerini konuşmamızı istiyorlar.

Gelenin yiyiciliğini ve götürücülüğünü dillendirmeye “Darbecilerle boğuşulurken” ve de“Ergenokon ile çarpılışırken” arkadan vurma gözüyle bakıyorlar. “Yolsuzluk yapan sahabe için inen ayet” mantığını “simonlaşmış” oldukları için hiçbir zaman anlayamayacaklar.

Dahası, gayet arsız bir şekilde boy göstermeye başlayan bu yeni sınıfa gözlerimizi kapatmamızı, çünkü onların “bizden” olduğunu, iyi işler yaptıklarını, devleti düzlüğe, milleti selamete çıkardıklarını, 80 hatta son 150 yılın hesabını sorduklarını falan söylüyorlar.

“Ama onlar da…” dedirtmiyorlar.

“Arazi, komisyon, ihale, villa, jip, BOP” vs. laflarını duyar duymaz “darbe, cunta, Ergenokon” korkuluklarını çıkarıveriyorlar… (bkz. “Yeni sınıfın simonları” başlıklı makale).

Peki, “Madem öyle bu yeni sınıfa halkın verdiği % 50 desteğe ne diyeceksin?”diyeceksiniz.

Kanımca bu “kervana son hücum”dur.

Son okçuların da yerini terk etmesidir.

“Zeval”in kaçınılmaz dönümü için güneşin tepme noktasına çıkmasıdır.

Kaybettiklerinin kazandıklarından daha değerli olduğunu anladıkları gün bunu bizzat tadarak görecekler.

***

Anlaşılmış oluyor ki “yeni iktidarın” karşısında “eski iktidar” durdukça deşifre edilmesi mümkün değil.

Yeni iktidar yeni imtiyazı kaybetmek istemiyor.

Eski iktidar ise eski imtiyazı geri istiyor.

Al birini vur ötekine.

Ben “egemeni” eleştiriyorum.

Egemenliğinin en zirvesindeyken yapıyorum bunu.

Eski egemene de aynısını yaptım. 28 Şubat karakolları ve mahkeme tutanakları tanığımdır.

***

Bakınız, “Kârunlaşmayacağız” diyen sese “Ben zaten Kârun olmak istiyorum” diyor vatandaş Rıza…

“Esas olan her mahallede milyoner çıkarmak değil; her mahallede aç ve yoksul bırakmamaktır” diyen sese “Ben milyoner olmak istiyorum, bırak açı yoksulu” diyor vatandaş Rıza…

Bu neden böyle oluyor?

Kimi örnek alıyor vatandaş Rıza?

Bu nasıl dindar muhafazakar zihin?

Abdestiz dokunmadığı Kitap’ta milyoner (zengin) olmayı öven tek bir ayet yokken…

Salavat getirdiği peygamber mülkiyetsiz ölmüşken…

Kim öğretiyor bunlara Kitabı, peygamberi?

Kimi örnek alıyorlar?

Bu nasıl dindar muhafazakar zihin?

Bu sorular meseleye nereden başlamak gerektiğinin ipuçlarını veriyor olmalı.

Çok derin, uzun soluklu bir mesele…

Güncelden gidelim…

***

Önce muhtaç duruma düşürüyorsun, sonra “O aradığınız kervanımda yüklü” diyorsun ve başlıyor kervana hücum.

“Büyük usta”nın tabiriyle ‘sandıklar patlıyor’.

Vatandaş Rıza şöyle düşünüyor: “Bu hacı daha dün benimleydi. Şimdi kızını türbanlı annesi okuldan jipiyle gelip alıyor. Ev, araba, kâşene almış başını gitmiş. Demek bu kervanda iyi yük var…”

Ve koşuyor kervana.

***

Bu halkı bu duruma düşürmeyi siyaset mi sanıyorsunuz?

Akibetinizin “küresel sermayenin” bir fiskesine ve “tefeci bezirganların” iki dudağına bakar hale gelmesine iktisat mı diyorsunuz?

Çalışanların yarısının asgari ücrete mahkum edilmesine, halkın % 62’sinin kirada oturmasına, 13 milyonun yoksulluk sınırının altında olmasına, 41 milyonun kredi kartı kölesi haline getirilmesine, % 90’un borçlu dolaşmasına, bankalara her yıl 55-60 milyar dolar faiz ödenmesine; buna karşın zadegânın 8 kat büyümesine, 27 olan dolar milyarderinin 39’a çıkmasına, 12 bin ailenin servetine servet katmasına ekonomi mi diyorsunuz?

% 40 olan kadın istihdamının % 20’ye inmesine, 20 milyon insanın yardım ile yaşar hale gelmesine, üretemeyen, ekemeyen, biçemeyen, AVM’lerce yutulan, iş yapamaz duruma düşürülen, yardım ile ancak ayakta durabilen, gözünü “ustanın” kervanına dikmiş, çapul ve yağma bekler hale getirilmiş bir halk yaratmaya kalkınma mı diyorsunuz?

Kozmik odanın kapısını bile kırıyorsunuz, başörtülüyü meclisin kapısından sokamıyorsunuz. Yoksa onları “muhafazakar zamparaların” ancak dördüncü evinin kapısına mı layık görüyorsunuz? Buna mı ustalık diyorsunuz?

“Bu adam Alevî” diyerek mer’i kanunlara göre de alenen suç işlediniz. Bu türden sözlere halkı kin ve düşmanlığa tahrikten davalar açıldığını ne çabuk unuttunuz. Ama bunu bile bile oy uğruna yaptınız. Hiç çekinmeden yaptınız. Buna mı ustalık diyorsunuz?

Yol yapmayı, bilgisayar dağıtmayı, hastayı tedavi etmeyi, yaşlıya bakım yapmayı, hapishanede Kürtçe konuşabilmeyi lütüf mu sanıyorsunuz? Yapmıyorsanız suçlusunuz, yapıyorsanız da lütfetmiyorsunuz.

Bunları zaten yapmak zorundasınız.

“Taşları yemek yasak” deyince yasak mı koymuş oluyorsunuz?

“Su içmek serbest” deyince özgürlük mü vermiş oluyorsunuz?

Madem çıraklık ve kalfalık dönemi geride kaldı, buradan soruyorum: İçinizden bir tane bile “büyük usta” dahil ceketi ile gelip ceketi ile gidebilecek olan var mı?

Cevap verin.

Kârunlaşmayan bir tane bile yöneticiniz kaldı mı?

Susmayın, cevap verin.

Varsa sözüm onlara değil; alınmasınlar.

Söz gideceği yeri bilir.

Gırtlağınıza kadar harama batmışsınız. Yöneticileriniz küresel çakalların işbirlikçisi olmuş. Rüşvete “komisyon”, hortuma “istihkak”, avantaya “siyaset payı” der hale gelmişsiniz. Sonra “Ne var bunda” deyip, “Seccade yok mu seccade?” diyerekten namaza durabilir olmuşsunuz.

İzzeti ve şerefi develerin sırtında görür hale gelmişsiniz.

Muhafazakar iştah, tûl-i emel, hırs, tekebbür ve şehvet bizi utandırıyor.

Sanki bin yıl yaşayacakmış gibisiniz.

Kervan kervan mal götürüyorsunuz.

Habire yığıyor, kenz ediyorsunuz.

Biçare halkı da kervanlarınıza zebun ediyorsunuz.

Bu zafer değil bilesiniz.

Belki kervana son hücum.

Açta, açıkta, susuz, çaresiz, güneşin sıcağında yanan ve dilsiz kalmış bu halk bir gün dilini bulacak.

O gün “yılanın başı daha ezilmedi” mazeretinize artık kimseyi inandıramayacaksınız.

Ve o başka bir yerden değil; kendi bağınızdan çıkacak.

Çay deyip geçme

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Wed, 27 Jul 2011 14:23:08 PDT

Hayatımın olmazsa olmazlarından bir içecek varsa oda çaydır. Bulmaca da başlıca içeceğimiz sorusu iki harfli olmazsa zevkle çay bile yazabilirim. Ilk okul yıllarında okuduğum türkçe okuma parçasında zihni derin abimizin bu nimetin ülkemizde yetişmesi için önemli çalışmaları varmış. Abinin ismini bile unutmamışım. Mekanı cennet olsun.

Büyüdükçe çay hakkında bildiklerimiz de zevkimiz de arttı. Srilankanın meşhur seylan çayını da öğrendik. nasıl ki bizim türk kahvemiz, melengiç kahvemiz meşhursa bu toprakların doğu karadenizin güzellikleri içinde yetişen rize çayından vazgeçemedik. Çayın başkenti rize belki de bu yüzden bana hep görülmesi gereken yerlerden geldi. Tabi bir de kurtuluş yıllarında anadoluyu dolaşan bir kadın yazarın anadoluyu harabe olarak görürken rize'yi anlata anlata bitirememesi de etkili olabilir. Şimdi yazarın ismini ve kitabını hatırlamadım lazım olursa yazarız.

Toplumumuz da oluşan çay içene kızlar ezik gözüyle bakar düşüncesinde olan ergenlerden değilim. Hatta özellikle gittiğimiz cafe tarzı yerlerde ya çay içerim ya türk kahvesi. Bu benim yapım da var. Çay içmessem başım ağrılar girer.

Çay benim en hakiki yoldaşlarımdan biridir aynı zamanda. Ne zaman yeni bir ev açsam veya taşınsam ilk olarak çay takımını hallederim. Evde gaz, tüp bulamadığımız da çay içmek için türlü aletler kullandığımız da oldu. Su ısıtma taşından, elektirikli sobayı ters yatırmaya kadar türlü aktiviteler denedik.

Köyde ise çay demlemek için kara çaydanlık, semaver, termus gibi alet edavatlar vazgeçilmezimiz oldu. Hatta geceleri boş evlere girip çay ile beraber sabaha kadar muhabbetin gözüne vurduğumuz çok olmuştur.

Dost arkadaş sohbetlerinin vazgeçilmezidir çay aslında. Bir acı kahvemizi, çayımızı içmeye çağırırız veya söz alırız onlardan. Türk kültüründe çayhanelerin büyük bir önemi olduğunu da belirtmek isterim. Şu anda pek dillendirilmese de 'kıraathane' adı aslında önemli bir derin köke işaret eder.

Çayı seven insanlar bana hep sıcak gelmiştir onu kendime yakın hissederim. Mesala sevgilimin çayı sevmesi beni sevmesi gibi birşey gelir bana o kadar manyağı bir adamım. Kızdığım zaman genel de bi siktir git çay koy (bsgçk) demek kızğınlığımı bile hafifletir hatta kalkıp koyarsa candır.

Yaradanın bu güzel lutfundan bahsederken duasını da toplayıp yazıyı bitirelim. Dünya da çaysız ahirette imansız olmayız inşallah.

batak-hane

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Tue, 26 Jul 2011 14:35:02 PDT

Ilköğretim de okuldan kaçtığımız da orta halde sinema da dövüş filmleri, yaza doğruysa pınarbaşına yüzmeye gitmek, maraş altının yazısında maltepe içip ağzımız kokmasın diye, marul, soğan vs yemek veya sporcu kağıdı dediğimiz sakızlardan çıkan kağıtları toplamak gibi aktivitelere girerdik.

Liseye geçince okuldan kaçınca işler biraz değişti orta haldeki sinemalar yıkılmış, türkan şoray, kadir inanır ve bruce wills öksüz kalmıştı. Bizde çocuk bahçesinde sinemaya takılmaya başladık. Hafta içi oynan maçlarda favorilerimizdendi.maç bittikten sonra ne yapalım diye düşünürken arkadaşların bekar evlerinde kağıt oynamaya başladık. Sporcu kağıtlarından edindiğimiz birikimle pişti tanıdık bir oyundu. Taş düzmeye başladığımız da lise 2'de mahmut'un evindeydik. Sonra kağıtlarla daha sıkılaştık, papaz kaçtı, 51, küt derken batakla tanıştık.

Okuldan kaçıp batak oynamaya ihale girmeye başladık. Tek iken eş olmayı öğrendik ve bir batak bağımlılığı başaldı. Yazın köye geldiğimiz de akşam başladığımız oyun sabahın ilk ışıklarını fark edene kadar devam etti. Havanın aydınlanması ile girdiğimiz yataklarımız da rüyamız da oynadık.

Dershane yıllarında bile bırakmadı bizi nalet. Dershane öğle arası verdiğinde ilk iş kağıtlara koşmak oldu. Akşam eve döndüğümüz de yemek yapmak, sobayı yakmak, sobayı yakmak için odun kırmak, bakkala gitmek, çay demlemek vs için batak oynadık. Bu oyun olmasa büyük ihtimal aç uyurduk.

Üniversiteye gidince de tanıştığımız da ilk muhabbetlerden biri de batak biliyor musun sorusu idi. Ve aynı muhabbetler dönmeye başladı.

-koz ver gardaş

-koz ne la

-ondan koz mu olur la

-üstüme oynama olm

-şirkete mi düştük

-fiks döner mi la

-bir dürtüm bahım

-kız gitti vs

sonda olan adamın ise tek hayali 'çiz'mektir her zaman. Bitmez tükenmez bir enerji verir bu oyun. Vaktin nasıl geçtiği bilinmez. Futbol maçı gibi yorumlar yapılır dönülüp dönülüp. Bazı unutulmaz olaylar yıllar sonra dillendirilir.

Şimdi size bu oyunun nasıl oynandığını size anlatmayacağım. Bilmiyorsanız öğrenmeyin. Facebookta çiftlik kurun. Nasıl olsa tez zaman da sıkılırsınız. Adı üzerinde Batağa düşmeyin.

üniversite tercihinde püf noktalar

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Mon, 25 Jul 2011 14:42:23 PDT

Hayatın sınav olduğuna inan bir faniyim. Bu hayatın yaptığı sınavlar dışında okuduğumuz okullar bizi ek olarak sınar. Ilkokula başladıktan derslerin sınavlarıyla boğuşmaya başlayan beyin ve bedenimiz ülkemiz de ilköğretimin sonunsa hangi liseye gitmek istiyorsun sınavı ile sınar bizi.

Sonuçta tercih etsende etmesende bir liseye gitme şansın var. Lise bittikten sonra ise esas oğlan boy gösterir üniversiteye girmek için, türkçe, matematik,felsefe,tarih,coğrafya,fizik,kimya,biyoloji vs sınavları yapılır. Burda yaptığınız doğruların ve yanlışların hesaplanıp netiniz ortaya çıkmasıyla sizin ne olabileceğiniz konusunda tahminler ve çıkarımlar yapılır. Burdaki dezavantaj herkesin lisedeki gibi bir yere gitme şansı yok. 2011 itibarı ile her iki kişiden biri yerleşiyormuş. Bu aslında iyi bir durum çünkü ben üniversiteye girdiğim dört yıl önce her dokuz kişiden birinin girme şansı vardı.

Ben hayatıma yön verirken ne gelirse o olsun demedim.hatta bu yüzden üniversiteye gecikmeli olarak girdim. Bugün itibarı ile ise liseyi bitirdiğimde hedefim olan bölümde okuyorum. Gecikmeler yaşarken aslında şunu fark ettim bu dünyanın halkın tabiri ile 'adam olma' sınavları hiç önemli değil, önemli olan sistemin inceliklerini bilip ona göre tercihlerini yapmak. Tabi burda hiç kitap, gazete, dergi vs okumayan lay lay lom hayatı yaşayın biri olun demiyorum. Bunları yapmanız kendinizi kişisel olarak geliştirmeniz çok önemli. Yani sistemi çözmek için sistemi takip ederken dışarıdan da akıl alın. Dünyaya farklı bakma açısına sahip olun.

Yine kendi üzerimden örnek verecek olursam lise bittiğinde ben uluslararası ilişkiler okumak istiyorum dedim. Aileme sorsanız öğretmen olmamı istiyorlardı. Onlara göre öğretmenlik en güzel meslekti nerdeyse senenin yarısı tatille geçiyordu. Yattığın yerden parayı vuruyordun. Gerçi bizim köyden bakınca en iyi olunabilecek meslek imamlık ve öğretmenlikti. Bu yüzden onların öğretmen olmamı istemeleri de normaldir yani. Yanlız üniversiteye gidince öğretmenlik aklıma yattı bir profesor olurum artık. Abilerim ise en garanti yol olarak polislik görüyorlardı. Iki yılda maaşa geçiyorduk.Neyse efenim ben habire tercih yapıyorum ama aldığım puanla yaptığım tercihler arasında uçurum denen bir mesafe var. O zaman en fazla ilk 10-15 bininci sıradaki kişinin seçtiği bölümü ben 180 bin kusurlardan girmeye çalışıyorum.

Sonra bakış açımı değiştirdim. Ben bu kafa yapısı ve sistemin istediği temelsizlikle ancak rüyamda girerdim. Ve ilk defa meslek yüksek okulu tercihi yapmak için kılavuzu elime aldım. Diğer elimde de dgs kılavuzu ve yaptım tercihimi. Sonuç olarak uluslararası ilişkiler bölümüne giden yolun dış ticaret ve avrupa birliği okumaktan geçtiğini anladım ve gittim. Ilk tercih de gelmeyen bölüm ek tercihte geldi. Ek tercihi de kahve de yaptım oda ayrı bir mevzu. Şu anda geldiğim nokta da mutluyum. Ve önümüzdeki dört yılı planlamış durumdayım. Yapacaklarım belli.

Şimdi sen üniversite tercihi yapacak arkadaşım sen kendini tanıyorsan problem yok. Eğer kendini tanımıyorsan o puanın tuttuğu doktorluk, dişçilik gibi meslekleri de kazansan bırakmayı düşüneceksin belki bırakacaksın. Kendini tanıyorsan dünya çapında bir hekim olacaksın.

Üniversite de rehberlik yapan elemanların tek derdinin üniversiteye şu kadar eleman soktuk derdidir. Sen de puanım neyi tutuyorsa oraya giderim tarzında bir elemansan sen onlar için aranan kansın. Illa ben bu bölüme gideceğim dersen araya hemen geleceğin mesleği üzerinden girerler. Ben beni bildim bileli bu geleceğin meslekleri hala gelecekte genç kardeşim. Ne zaman gelir yüce yaratıcı bilir artık.

Aile çevrene kalırsan seni doktor,mühendis, avukat olmadı öğretmen olarak görmek isterler. Onlar için komşunun başarılı çocuğu tarzında genel de komşuların yaptığı işler popülerdir.

Sana gelince kardeşim yukarıda dediğim gibi kendini tanıyorsan ve benden nalbant olur atları da seviyorum diyorsan git ve o atı nalla. Yok benim puan nereye tutarsa oraya diyorsan bil ki üniversite seni çok yontar. Dört yıllık yazan bölümü kaç yılda bitirirsin artık yine yüce yaratıcı bilir. Yaz okulları, bütler, ortalamalar kışın yediğin hurmalar hesabı tırmalar. Okulu bitirdikten sonra atematik okuyup nufus memuru, polis olan hatta tarih okuyup adliye de çalışan tanıdıklarım var. Işletme okuyup tüpcü olanda var. Yine de yüzde ikilik dilimde de olsa puanım nereye giderse tutar diyenler arasında iyiki yazmışım diyenlerde vardır. Belki o yüzde ikiye girersin koç.

Tercihte bol şans olmaz o yüzden sana şans dilemeyeceğim. Çünkü bu senin hayatının geri kalanını etkileyecek bir tercih. Şimdi kendini tanı üniversite adayı genç kardeşim sen daha ölmedin.

ünsüz'ün gözünden ünlü

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Sun, 24 Jul 2011 14:16:22 PDT

Türkiye de ve dünya ünlülerin hiç ünlü olmaya çalışmamış ve ünlü olmak gibi bir kaygısı olmayan bir adamın gözünden aktarmaya çalışacağım. Hayat felsefemin taşlarından olan şöhrette afet vardır ve çok para adamı bozar sözlerinin bu ünlü olmama hevesimde etkisi vardır.gerçi bu çok para muhabbetinden dolayı hep hiç paramda olmamış olabilir. Televizyonlarda yayınlanan yeni starlar, yetenekler çıkarmaya çalışan yarışmalar da pek ilgimi çekmez. Hatta halkımızın çok sevdiği facebookta 'x yerin en güzeli ve yakışıklıları' benzeri yarışmalara katılmışlığım bile yoktur. Bir kaç sanal alem güzeli veya yakışıklısının ricası ile oy kullanmışlığım vardır.

Bu yazıyı kaleme almam da amy winehouse isimli şarkıcının ölmesi de etkili tabi. Hemen zaten bizde sanatçının değeri öldükten sonra anlaşılır deme bir bekle. Bizde ölmüşün arkasından konuşulmaz dusturu ve ingilizcemi geliştirirken dinlediğim bir kaç şarkısı dışında kendisi hakkında konuşamayacağım. Konuşamayacağım çünkü kendisi hakkında pek birşey bilmiyorum.

Çocukluğumdan beri duyduğum en klişe cümlelerden biri 'bu devir de ya popçu ya topçu olacaksın' sözüdür. Bu söz halkımızın aslında okuyup ne beynini çürütüyon sikik kolay yoldan zengin olmak istiyorsan eline bir gitar al olmadı ayağına top al parayı kır deme şeklinin kısaltılmış versiyonudur.

Benim içimde futbol aşkı vardı. Fakat futbolcu olmak gibi bir hedefim yoktu. Futbolu sokaklarda, halı sahalar da oynadım. Seçmeler varmış dediklerinde gitmedim. Seçilmek gibi bir arzum da yoktu. Okul hayatımda her sınıfımda sınıf takımında görev aldımı ekleyerek esasında kötü bir topçu da olmadığımı söylemek isterim. Popçu olmak konusunda ise daha şansızdım çünkü benim sesim bana bülbül şakıması gibi gelirken, müzik hocamızın koro oluşturmak için org'un tuşlarına basıp 'na' na' na' diye bağırmamı istemişti ama koroya seçilememiştim. Yanlız herkes üç kez söylerken hocanın bana altı kez söyletmesi olabilir mi acaba diye düşünmeme de sebeb olmuştur. Belki de ilkokul hocamın şiiri güzel okuduğumu söyleyip aslında bağırarak şiir okumanın etkili olduğunu anlamam gibi de olabilir. Neyse benim zaten koroya girip şarkı söylemek gibi bir amacımda yoktu. Kız da değildim ki şöyle iki frikik verip, gögüsler fora üstsüz yakalanayım. Bu zamana kadar çaldığım tek müzik aleti naylon flüt zaten. Çalmak istediğim ise cümbüştür. Abi ne güzel, ne çoşkulu bir isimdir o.

Ünlülerin yaşantısını anlatacaktım ama buraya kadar kendimi anlatıp durdum. Aslında kendimi anlatırken benim, bizim bakış açımı aktardım gözü açık okurlar için. Ünlülerin yaşantısı ise yaptıkları sanat, müzik bilmem neyle gündeme gelmezler. Ya birisi veya bir konu hakkında yaptığı açıklamalar ya birbirlerini aldatırken, evlenirken, boşanırken ve hapise düşerken gündeme gelirler. Hapise düşme mevzuları da ilginçtir. Ya yardım yataklıktan veya 'mutluluk hapı' diye bir zamanlar televolelerde adlandırılan uyuşturucu illetinden veyahut kumar oynarken yakalanırlar.

Toplumumuzun ahlaki değerlerinin yok edilmesinde ve tartışılmasında ünlüler en önemli silahtır. Bu medya aracılığıyla evimizin içinde tartışılan bir konudur. Albüm çıkaran ünlü bir başka ünlüyle 'kaset aşkı' bile yaşar.

Ruhum daraldı ünlülerden bahsederken midem bulanmaya filan başladı. Kısaca ülkemizde işini yapan sanat ve müzik adamı olan meşhurların sadık bir dinleyici kitlesi vardır. Ve onlar gerçek ünlülerdir. Geri kalan popüler kültür elemanları ise 'am göt meme' tabirinin cuk diye oturduğu, alkol, kumar uyuşturucu ile gündemde olan zibidilerdir. Geniş halk kitlemizde onların yerinde olmak isteyen bir sürü star ve yetenek keşfedilmek için kıçlarını yırtmaya devam etmektedir.

Sonuç olarak sahne yıldızlarının performansı bu. Ben size ünlü olun veya olmayın demiyorum adam olun olm. Bitiriyorum yazıyı iyice dağıldı sokak karısı muhabbetine dönüştü.

açılım: Terörle mücadele de ne yapabiliriz

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Sat, 23 Jul 2011 15:16:03 PDT

2009 haziranın da başlayan, kürt açılımı, demokratik açılım adı neyse işte gelinen nokta da bitmiş gibi görünüyor. Demokratik açılım devam etmeli diyen arkadaşlar bundan sonra yapılacaklar hakkında somut bir önerileri yok. Kürt halkı ise kendilerine birşey verilmişse pkk sayesinde verildiğine inanmış ve inandırılmış durumda. Ak parti Hükümetinin bu açılımda görüştüğü imralı ve pkknın siyasi uzantısını çözümün merkezi gibi göstermesi halkın bu yönde düşünmesinin en büyük kaynağı.

Ak parti hükümeti analar ağlamasın diyerek yola çıktığı açılım da verilen tavizlerle ülkenin bölünmesindeki ilk adım olan özerklik ilanına kadar vardı. Hükümet beslediği çakalın, canavara dönüştüğünün farkında. Doğu ve güneydoğu da oy oranlarının bdpden yana artması ak partinin açılım da gösterdiği yanlış tutumun en büyük kanıtı. Hükümet açılımı bir süre rafa kaldıracak gibi duruyor.

Açılım devam etmelidir. Yanlız bu kez hükümetin yapması gereken ilk başta yaptıkları hatayı yapmamalarıdır. Ilk husus önce kendi yanlışımızı söyleyelim Hükümetimizin dinimiz üzerinden bu işin çözüleceğini düşünmesi yanlıştır. Zaten bu sorunun çıkmasına yüce dinimiz islam sebep olmamıştır. Ikinci ve en önemli şart pkk silah bırakacak ve kandili terk edecektir. Bu noktadan sonra müzakere masası kurulacak ve açılımlar kaldığı yerden devam etmelidir. Hükümetimizin bunu koşulsuz şartsız ilk adım olarak uygulanmasını istemelidir. Bu şart kabul edilirse hükümetin açılımı halk tarafından başarıya ulaşmış sayılır. Bu durum halkın büyük çoğunluğunun açılıma destek vermesini beraberinde getirir. Hükümetimiz bunu gerek kendi heyetiyle gerekse gayrı resmi temsilcileri ile de yapabilir.

Hükümetin bu şartı kabul edilmemesi halinde açılım dosyası bir süreliğine rafa kaldırılmalıdır. Bu noktadan sonra terörle demokrasi kelimesinin bir arada olmayacağı anlaşılmalıdır. yeni bir terörle mücadele kanunu getirilmelidir. Bu kanun da atılacak en somut adım olarak silahlı mücadeleye girmiş ve emir vermiş şahısların idamı yolu açılmalıdır. Bu ülkeyi bölmeye çalışan vatan hainlerini beslemek yerine asmalıyız. Imralıya kurulacak olan terör mahkemesi bu işin çözüme ulaşmasında atılacak en somut adımlardan biridir. Idam edilen hainleri egenin sularına uçaktan bırakmalıyız.

Bu sıralarda hazırlanan profesyonel birliklerle bataklığı kurutmak için kandile doğru yola çıkılmalıdır.yıllardır ameleliğini yaptığımız nato'nun üye ülkeye dışardan yapılan saldırılar natoya yapılmış kabul edilir maddesi devreye sokulmalıdır. Bu operasyona karşı çıkan ülkelerin terörün destekçisi ilan edileceği ve elçiyi geri çağırma olmak üzere bir çok tedbir alacağımızı operasyonun başlaması ile tüm dünyaya duyurmalıyız. Operasyonun kandile türk bayrağını asıncaya kadar devam edeceği kararlığında olduğumuzu söylemeliyiz. Operasyondan sonra aziz şehitlerimizin kanın döküldü o mukaddes toprakların tampon bölge olduğunu ve bir süre askerimizin burda konuşlanması gerekecektir.

Pkklılara bu yukarıda yazdıklarımın silah bırakma ve dağdan inme olmaması halinde olacağı anlatılmalıdır. Bu iki seçenekten birisini seçmeleri gerektiğini aksi halde ikinci seçenek olan operasyonun yapılacağı güzel bir dille anlatılmalıdır.

Bu seçilmesi gereken iki seçenekte gördüğümüz gibi pkknın ya isteyerek yada zorla silah bırakılması sağlandıktan sonra açılımlara son sürat devam edilmelidir. Doğu ve güneydoğu da yatırımlar artırılmalı teşvikler çoşmalıdır. Eğitim ve öğretim faaliyetleri önem verilmeli buraların sürgün yeri değil cennet vatanın bir yurdu olduğunun farkına varılmalıdır.

2023 hedefimize ulaşmak için öncelikle yapılması gereken pkknın silah bırakması veya zorla silah bıraktırılmasıdır. Bu içimizdeki ve dışımızdaki dikenler temizlendikten sonra bizi tutabilene aşk olsun.

Hadi bismillah...

Çağımızın bağımlılığı: cep telefonları

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Fri, 22 Jul 2011 15:12:22 PDT

çocukluğumda ortaya cep telefonu diye bir icat çıktı.o zamanlar cep telefonunda bebeklik çağları. Öyle küçük filan boyutlu olanlarını milenyumda gördük. Milenyumdan öncekilerin adınıda takoz koyduk zaten.şimdi bu melun alet sigara kullanım yaşı gibi ülkemizde 7-8 yaşlarına kadar düştü.7-77'ye hepimiz bu aletin müptelası olduk.benim çocukluğumda ve arkadaşlarımda cep telefonu hevesi yoktu. Cep telefonu olan bir kaç arkadaşımızında arayıp soranı yoktu zaten yılan oynuyorduk. 999 oyunu olan el atarisinden farkı yoktu.

Lise de bi kıza aşık oldum konuşuyoruz fırsat buldukça, hoca ders anlatırken kesişiyoruz filan. Ben duygularımı açık ettim kendi lisanımca oda ne olur diyor ne olmaz diyor. Bir gün baktım cep telefonu çıkardı çantadan. Kafamın üzerinde bir lamba yandı.kendi çapımda zihnim de planı yaptım. Neyse abime dedim bana telefon al. Benden sana 10 lira destek.zaten ondan sonra da telefona para vermedim. Abim de daha yeni askerden geldi cep telefonu bile yok. Neyse kıramadı beni bir kart verdi kendi üzerine yaşımız tutmuyor hat almaya. Ertesi gün okula gittim kızla yine muhabbet ederken cep telefonunu arkadaşa çaldırdım. Böyle sanki kınından kılıç çıkarıyor edayla davrandım. Baktım geri cebime koydum ve senin mi filan diye sordu. Tamam lan burdan yürürüm dedim ve sende numaranı versene dedim. Benim telefon yok dedi. Orda kem küm ederken Lan ben hayal görmüş olamazdım diye düşünüyordum.bir de kafama ve beynime bildiğim en nadide küfürleri saydırıyordum. Suratım domates kırmızısı olmuş ne oldu birden kızardın dedi. Dedim geçen sende telefon vardı? Sonra anlattı işte annesininmiş telefon okula gelirken ona veriyormuş.olsun onun numarasını ver dedim. Veremem dedi. Bende sende bana hiçbirşey vermiyorsun deyip gittim. Zaten ondan sonra mecburi ortamlarda karşılaşmadıkça benle konuşmadı. Oda selam sabah, çiçeği sula, kuzuyu öp tadında. Anlayacağın yeğen telefon bir yerlerimde patladı ama biz telefon macerası böylece başladı. Yılan bile yoktu telefonda yanlız.

Telefon teknolojisi de durmamış artık radyolu, televizyonlu, kameralı ve müzikli telefonlar çıkmıştı. Ben üniversiteye kadar kendimi bayağı geliştirmiş, iki aya bir cep telefonu değiştiren çevrem sayesinde 1100'a kadar çıkmıştım. Hayatımın kutlanan ilk doğum gününde arkadaşlarım bana cep telefonu almışlardı hemde yukarda saydığım özelliklerde. Ben o gece şok üzerine şok olmuştum. O doğum günü orda olan arkadaşlar tarafından anlatılıp anlatılıp yarılırlar öyle bir doğum günü ve hediyesidir. Hala da kullanıyorum bu sıralar artık yolcuyum sinyalleri de veriyor tabi.

Telefon teknolojisi yine durmadı ve 3g olayıyla artık cep telefonu, konuşup, mesaj atmaktan öteye hatta bunları bile artık zorunlu oldukça kullanıyoruz. Internet, Kamera, tv, radyo, müzik vs bir sürü olayı birleştiren ve el kadar aletle dünyayı izlemeye, dinlemeye koyuldumuz bir dehaya dönüştü.

Internette aslında bizim çocukluk çağımız da bebekliğini yaşıyordu. Bizim için google olmayan bir anasayfa da nerdeyse internet yok olm bunda diyecek kadar internetten anlıyordukda diyebilirim. Sonra facebook çıktı ve bunun cep telefonundan ücretsiz versiyonu 0.facebook.com ve olaylar gelişti.

Artık her gittiğimiz yerde elimizde cep telefonu ekrana mal gibi bakıp duruyoruz. Kendi kendimize gülüyor, sinirleniyor birşeyler yapıyoruz. Hatta aynı yerde otururken birbirimizin gözüne bakıp konuşmak yerine feysbuk, twitter vs yerlerden muhabbet ediyoruz.manzaralı ve ciks mekanlardaysak bir fotoğrafımı çeker misin diye soruyoruz. Eskiden bize gelirmisinin dertleşeceğim seninle demenin yerini. Durumumuzu güncelleyip, altına yorum yazarmısın aldı.gerçekte Doğum günümüzü bilmeyen ama sosyal ağımız uyardı halde doğum günümüzü kutlamayan arkadaşlara kırıldık. Paylaşım yaptıktan sonra, beğenen yorum yapan var mı veya sevdiceğimiz mesaj attı mı diye sayfayı defalarca yeniledik. Paylaşımlarımıza ilgi gösterenlerin paylaşımlarına bizde alaka gösterdik. Eurovision'daki komşu ülkeler tadında birbirimizi kolladık. Tanımadığımız insanlar gerçek dostumuzdan daha dost gibi davranmaya başladık. Sevgilimizle buna yorum yapmışsın, şunu eklemişsin diye kavgaya çıktık, sinir krizleri geçirdik. Güven kelimesini şifre vermeyle sınırlandırdık. Sanal alemle, bu alem yer değiştirdi.

Internetle, cep telefonun birleşmesi bizi bağımlı yaptı. Saatlerce pc veya telefon ekranına bakarak geçiren bir nesil çıktı ortaya. Bu yukarı da dediklerimi yapmadım diyen istisna gençler olabilir.onların nesli de tükenme noktasında .

Internette, cep telefonlarında sosyalleşirken, asosyal bir insana dönüştüğümüzün farkındamıyız?

TÜRK SOLU

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Thu, 21 Jul 2011 15:44:14 PDT

Türk solu

türkiye de kendini solcu olarak tanımlayan bir çok salon siyasetçisi ve partisi var. Türkiyenin son 3-4 seçimine baktığımız da oy oranı %30'larda olan bir kesim. Bu yüzde 30'un içinde tabi ki vatansever vatanına, milletine,dinine bağlı insanlarda var. Büyük bir kesim ise özgürlük diye haykırırken üzerlerine çöken vesayet rejimi ile statükonun bekçisi olduklarının farkında bile değiller.

Türk solunun en büyük sorunlarından biri fildişi kulelerinden halkı aşağılamak, yobaz, bilinçsiz bir bok bilmeyen, herşeyi kendi bilen bir siyasi şablon çizmeleri. Halkın değerleine sahip çımak yerine ona hakaret etmeyi, gerekirse onla savaşmayı seçen elitist bir kesim.

Bugün itibarı ile türk solu değişime uğrayıp artık kürt solu olmuştur. Bu ülkenin mimarlarından olan mustafa kemal atatürk'ün partisi chp bile bu ülkeyi bölmek, parçalamak için özerklikten dem vurmuştur. Bu söz söyleydi böyleydi diye evirip çevirmenin luzumu yok güzel kardeşim, laf ortada. Ha chp sol parti değil diyenler, biz halk olarak onun adını öyle biliyoruz. Bildiğimiz bir başka gerçek ise bu partinin 1930'lardan sonra atatürk'ün partisi olmadığı ve bu yüzden paşamızın çok parti denemelerine girdiğinin araştırarak öğrenebilirsiniz.

Bu yazıyı kaleme almamdaki en büyük etkenlerden biri ise seçimlerde baş eğmeyen seçmen arayan ve adında türkiye olan tkp'nin, toprak ağaları ve fedolitenin yönetiminde olan bdp ile dayanışma kararı alması üzerine yazdım. Üniversite de tanıdığım tkpli arkadaşlarım kendilerine ajan gözüyle bakan pkklılar tarafından pek hazedilmiyor hatta örseleniyorlardı.

Bu ülke de sol hiçbir zaman yapıcı olmamıştır. Dayatmacı olmuştur. Mhp'yi bbp'yi faşist olarak gören sol kesim kürtçü bdp'nin kucağına oturmaktan çekinmemiştir.

Bu ülke de masa başında pkkyı kuran beş kişiden üçü türktür ve solcudur. Yani pkkyı başımıza bela edende bugün destek olanda aynı kuşağın devamı.

Bdp'nin kendisini sosyalist olarak tanımlayan aslı türk olan sırrı süreyya önder, ertuğrul kürkçü, levent tüzel gibi vekilleri aslında türk solunun düştüğü bataklığı gösteriyor.

Türk solunun kürt solu olmasıyla, bizim ülke de sol siyaset açığı meydana gelmiştir. Bu zamana kadar ortalıkta olan siyasetçiler artık devrimi destek verdikleri bdp ile gerçekleştireceklerine inanmaya başlamıştır. Halkı yazdıkları kitaplarla,sanatla, sinemayla devrim müzikleri vs ile değil silahlarla bilinçlendireceklerini sözleriyle değil davranışlarıyla göstermişlerdir. Sözleri ise hala özgürlüklerden dem vurmakta. Biz halk ise zaten bilinçliyiz, emek, işçi hakları bilmem ne gibi savundukları düşünceler yüce kitabımız da ve peygamber efendimizin hadislerinde dile getirilmiştir.bilinçli olduğumuz diğer konular ise bugün özgürlüklerden dem vuranların başa geldiklerinde halkın özgürlüklerine takılıp, din, ahlak, namus ve yaşam haklarını sınırlandıracağını onları hakir ve yok sayacağını gayet iyi biliyoruz. Yani bir ileri iki geri bir siyaset çizgisi bunun adı.

Bu ülke insanın değerleri ile çatışmayan siyasetçilerin soldaki boşluğu doldurma zamanı gelmiştir. Türk soluna ihtiyacı var bu ülkenin onurlu, namuslu vatandaşlarının. Aklıma ilk gelen isim mustafa sarıgül mesala. Kendisini tanımam etmem.bu harekte inan ve türkiyenin hemen her yerini kırmız sprey boyayla 'çare sarıgül' diye donatan Türkiye değişim hareketini tekrardan canlandırmalıdır.

Türk solunun tekrar ayağa kalkacağını ve 'güzel günler göreceğiz çocuklar' diye umudumu koruyorum.

Leyla ile mecnun

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Wed, 20 Jul 2011 15:05:29 PDT

televizyon ülkemizin eğlence kaynağı bir çok evde artık birden fazla televizyon var. Televizyonla yatıp televizyonla kalkıyoruz. Televizyonda son yıllarda birdizi furyası var. Bu furya da yapılan 3-5 bölüm devam edip reytinge kurban edilen bir çok dizi var.

Trt ise reytinge pek kulak asmayan bir kuruluş. Ama Devlete bağlı olduğundan sıkı kuralları var. 2000'li yıllar da yenilenme rüzgarlarıyla dizilere daha önem verilmeye başlanmıştı. O yıllar da yedi numara dizisi benim favorim olmuştu. Köyden gelen emmoğlu ve büyükşehirlerden üniversite okumaya gelmiş kızların 7 numara da buluşmasını anlatan, biraz absürt ama doğal,içten bir diziydi. Benim ise düzenli olarak takip ettiğim ilk dizi.

Yıl oldu 2011 ve bir gün süren diziler başladı. Akşam saat sekiz de başlayıp diğer gün gece birlerde biten diziler. Bu furyadan iyice sıkılmışken tekrar takipçisi olduğum yeni bir dizi piyasaya çıktı: leyla ile mecnun

diziyi onur ünlünün çekecek olması ve Isminden dolayı hüzünlü bir aşk hikayesine tanık olacağımı düşünüp izlemek gibi bir düşüncem yoktu aslında. Sonra ilk denk gelip izlediğimde. dizinin senarstleri fuzulinin leyla ile mecnunu 2011 de yaşa ne olurdu sorusundan yola çıkmışlar gibi geldi bana. Karakterler ve aralarındaki absürt ve içten diyaloglar beni dizinin takipçisi yaptı. Ilk olarak çarşamba akşamlarını diziye ayırmaya başladım. 'Lan şu çarşamba gelse de iki gülsem' diye düşünmeye başladım. Dönen muhabettlere gülmekten, sonraki muhabbetleri kaçırdığım çok oldu. Dizinin sağa sola yaptığı göndermler ve verdiği sosyal mesajlar ise on numara olarak kalbimizi feth etti. Ferdi tayfur ve ekibin kendi seslendirdiği şarkılarada değinmeden edemeyeceğim. Dizinin müzikleri de çok yerinde kullanılıyor. En çok sinirlendiğim olay ise dizi yerine seçimden önce yayınlan recep tayyip erdoğan'la seçim özel programı.yüzde 60 oy alacak ak partinin oy oranını yüzde 50'ye düşürdü :)

Dizi o kadar bizi bağladı ki sezon finalinde başlayana kadar gülecek olaylar gelişeceğini düşünüyorduk. Öyle de başladı. Ismail abi, bakkal erdal, mecnun, arda vs kaptırdık gidiyorduk ki, dizinin son dakikaları, bizim dram, ağlamalı zırlamalı dizi çeken yönetmenlere, senaristlere ders verir nitelikteydi. Biz leyla ile mecnun takipçileri hep beraber ağlarken 'o gemi gelecek ismail abiiii' diye bağırdık.

Dizinin sezon finalinde ekibe teşekkür eden trt'ye biz de izleyici olarak teşekkür ediyoruz. Leyla ile mecnun ekibine de hayırlı işler diliyoruz.

bir yaz gecesi hüznü

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Tue, 19 Jul 2011 16:40:42 PDT

Biz köylü çocukları için yaz ayları genelde 'çalışma' aylarıdır. Okullarındaki zihin yorgunluğu, köyde beden yorgunluğuna dönüşür. Yani köy çocukları için tatil aslında çalışmadır. Köy çocuklarının köydeki sosyal aktiviteleri sınırlıdır. Köyde tarladaki işler ve camii de 'okuma'ya gitmek dışında belirli bir programları yoktur. Geri kalan zamanlar da su varsa çimmek top varsa peşinden koşmaktır. Geceleri ise yorgunluktan kendini yatağa atarlar.

Ergenlik çağlarına girip kan deli akmaya başladığında gecelerin efkarını dağıtmak için bir yerlerde toplanıp laflamak isterler. Çünkü Büyüdükçe üstlerindeki yük daha da artar, okumaya gidip top oynayacak vakit bile bulamazlar.

Işte bizde o gecelerde toplanıp kanın deli akmasına dayanamayıp ufak ekşınlara girerdik. Mesala hacı dayımın frigini alıp muhittin emmimin cevizinden oyup yavuzun evinde çayla beraber götürmüştük. Ilerleyen saatlerde tarhana frigiyle beraber yediğimiz sarı karıncalar motorumuzu bozmuş ve hayatımın en iğrenç kokulu anılarından biri olmuştur. Bu hatırlamamın sadece kokuyla alakası olduğunu düşünüyordum. Bugün bu fikrimden vazgeçtim.

Bu akşam telefon çalıp gel frik var dendiğinde yine eski gırgır şamatalı olaylar olacağını düşünerek hemen çıktım evden. Gittiğimde manzara sinirimi bozmaya başladı.frik hazır gelmiş, altımızda taksi, ceviz ve çay yerine bakkaldan alınmış çerez ve kola...

bunların hazmetmeye çalışırken birde baktım eski muhabbetlerde yok, ellerimizde cep telefonları bizim sesimizi bastıran müzik ve arada hatun, tatil muhabbetine dönen kısır bir döngü.

Eve gelip düşününce anladım ki, aslında bugünümüz dünümüzü özleyerek geçiyor. Insan en kötü kokulu anısını bile özlemle anıyor. Hergün biraz daha kötüye gidiyoruz ve esas kötü olanı biz hergün dünümüz yarından iyi olsun diye çırpınıyoruz ve çırpındıkça batıyoruz. Hayatın keşmekeşinde bize kalan hep özlem ve hüzün. Mutlu olduğumuz anların farkına varmayıp hunharca harcıyoruz.

Bu gece hüznünden bu yazıda saçmalamışta olabilirim. Mutluluk hapı tabiri vardı bir ara televoleler de benimde mutluluk hapım mazim galiba.

Kısaca hep seni özleyeceğiz dün ve senin için çalışacağız yarın ve bu iki arada bugünü kaybedeceğiz...

anlatılma yaşanır: acı

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Thu, 14 Jul 2011 11:56:00 PDT

Söze nasıl başlayacağımı bilmiyorum. 13 şehit 7 yaralı mehmetçiğimiz var. Öyle canım yanıyor ki bende ordaki ormanı yakıp, dağları dümdüz etmek istiyorum. Böyle düşününce faşist olurum gerçi.

Içimden geçenleri tarif edemeyecek kadar düşkünüm belki de ilk defa. Elimden gelen şu an için bu işin sorumluarına 'ah' etmek, şehitlerimiz, gazilerimiz ve hala orda bulunan kahramanlar için dua etmek.

Şehit ve gazilerimizin ailelerine sabır diliyorum. Yüreği yananların başı sağ olsun...

Aziz yıldırım

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Wed, 13 Jul 2011 12:47:58 PDT

yıl 1998...gazi ilköğretim okulundan çıkmış eve doğru yürüyorum. Yolumun üzerinde bulunan tek gazete bayi olan can markette durdum aziz yıldırım'ın vefa küçük karşısında 1 oyla başkanlığı kazandığı yazıyor.saçları simsiyah genç bir başkan.

O sıralarda bir slogan var 'ali şen başkan fenerbahçe şampiyon'. Gazete ali şen'in vefa küçük'ü desteklemesine rağmen aziz yıldırımın seçildiğini söylüyordu. Çocuk aklımla vefa küçük kazansaydı diyorum çünkü ali şen başkanın zamanında şampiyon olduk ya herşeyi şampiyon olmak sanıyorum.

Aziz yıldırım'lı yıllar başladı ve habire galatasaray ligde şampiyon oluyor.türkiye ve uefa kupalarını kaldırıyor. Mahallede, okulda hemen hemen bütün arkadaşlarım tuttuğu takımları bırakıp galatasaray'ı tutuyor.mahalle baskısı denilen olayla ilk karşılaştığım yıllar.hatta meşhur johnson'un golüyle 1-0 yendiğimiz maçtan önce galatasaraylılar fark bekliyor, şöyle sikecek olm böyle tecavüz edeceğiz diye taşşak geçenler sonra ortadan kayboluyor. Bense inatla fenerbahçeliyim.maçları seyrettiğimiz ali turna'nın kahvesi var abimle maçlara gidiyorum benim yaşım küçük diye kahveye yanlız almıyorlar.gidemediğim maçları radyo-1, radyo d, show radyo gibi radyolardan takipteyim. Tabi bu aralarda fenerbahçe'nin durumları hiç iyi değil lige havlu atıyoruz, pendik filan olayları ortalık toz duman. Hatta mtk budapeşte bilmem ne diye avrupa takımlarına eleniyoruz. Aziz yıldırım stat yapacağım kurumsal yapı bilmem ne diyor ama millet şampiyonluk kazanma derdinde. Ve beklenen oluyor samsun da şampiyon oluyoruz.tabi ben artık hiç fenerbahçeli kalmadığını düşünürken bayrağını alan sokağa akıyor,kimisi balkonuna asıyor.konvoylar yola düzülüyor her tarafta şölenler başlıyor. Ben şampiyonluğu unutmuş bu çoşkuyu izliyorum. Aziz yıldırım başkanlığını perçinliyor. Sonraları şampiyonluklar üzüntüler mutluluklar sıkıntılar birbirini kovalıyor. Galatasarayı on kişiyle 6-0 filan yeniyoruz.Şampiyonlar liginde çeyrek final de chelsa ile karşılaşıyoruz. Sonra denizli de şampiyonluğu bırakıyoruz son maçta. Üzüntülüyüz ama aziz yıldırım'ın gidecek olması bizi daha çok üzüyor. Çünkü aziz yıldırım demek stat,şampiyonluk, yıldız futbolcular, televizyon, radyo,borsa... vs ve en önemlisi futboldan başka birşey düşünmeyen bizlere diğer branşlar da başarı getirdi.diğer ülke gazeteleri fenerbahçe'nin 2023'te dünyanın en büyük kulüplerinden biri hatta birincisi olacağını idda ediyordu.böyle kurumsal yapıyı anlamıştık biz. Aziz yıldırım o kadar önemliydi ki o yıl şampiyon olan galatasaray bizim şampiyonluğumuz konuşulacağına aziz yıldırım'ın istifası konuşuluyor diye yakarışlardaydı. 'gündemi değiştirecek kişiydi' yani. Biz kaybettiğimiz şampiyonluğu filan unutmuş aziz yıldırım'ın gelmesini istiyorduk.

Aziz yıldırım tekrar geldi. Ailesine aldırmadan, sağlığını hiçe sayarak.çünkü oda fenerbahçeye aşıktı. Parasını pulunu sağlığını hiçe sayarak aşkının peşine düştü. Trabzonspor maçıyla son maçta şampiyonluğu kaybettik ama kimse aziz yıldırım'ın gitmesini istemedi. Saçları kırlaşmış, sağlık sorunları artmış olmasına rağmen o bir reisdi bizim için.

Efsane başkan şimdi gözaltında, inşallah yine alnın akıyla çıkar. kendisiyle hiç konuşmuşluğum, yan yana gelmişliğim yoktur. bildiğim birşey varsa ben bu adama kendim kadar güvenirim.hatasıyla sevabıyla ne olursa olsun benim her zaman 'efsane başkan'ımdır. Adı mesala stada verilmelidir.

dualarım seninle başkan...

Ben bu oyunu bozarım

noreply@blogger.com (mekanmakara) — Tue, 12 Jul 2011 14:24:05 PDT

Sıcak yaz günlerinde gündem de fokurduyor. Dokunanın yanacağı cinsten bir kor var. Seçim sonrası genelde rahatlama olurdu ama bu kez her taraftan dumanlar çıkıyordu ki şike olayları halkın yönünü futbola çevirdi. Sabah akşam sex düşünen ergenler bile bu işe merak saldı.rakıcı tayfa ne olacak bu memleketin hali sorusunu ne olacak bu fenerbahçe'nin haline dönüştürdü.

Portekizli diktatör Salazar'ın halkı 3 'f'' yani fado, futbol, fiesta ile uyuttum, olayının bizdeki uzantısını buldum. Sex,Futbol,Rakı yani sfr ile uyutuluyoruz bizde. Evet en uyanık benim diyen abilerimiz,ablalarımız bile şifre aramaya koyuldu.halbuki sfr aramak yerine sfr'yi görmemiz lazımdı. görüldüğü gibi şifreyi çözdüm. Bu şifreyi çözerken '3 f''miz ne diye çok düşündüm hatta facebook, fuhuş derken üçüncü f nin futbol olduğunu düşündüğüm zamanlarda oldu ama şike olayı ile perçinlendi. Bizi dayatılan 'SFR'den uyanmak istermiyiz bilemiyorum. Dünyanın,dünyamızın ne olduğu önemli değil tek önemli olan sex futbol ve rakı bizim için.

Hadi açalım bir maç, kuralım bir çilingir seksden bahsedelim.

-ağzının suyu aktı la