Album: Swimé
Release Date: 8 August, 2010
Label: inpuj

Listen/Download

ზურა და გიორგი მშობლიურ ინგლისურ ენაზე მღერიან დაგვეხმარეთ, კარგი ბიჭები ვართო და ის-ის არის კეთილგანწყობილი ხდები და გინდა რომ ყველაფერს მოუსმინო, რასაც დაუკრავენ და მერე დაიჯერო რომ ნამდვილად კარგი ბიჭები არიან, უცბად ახსენდებათ რომ ქართველები არიან და  გადასახადების გაუქმებას, უფასო ბედნიერებას და ა.შ. “პრელესტებს” გვთავაზობენ. მერე ისევ მღერიან და ასე.

მოკლედ, გადასარევი ამბავია.

ის სიმღერა არჩევნების დროს ჩაიწერა და აბსოლუტურად ადეკვატური იყო. მას შემდეგ ბევრი დრო არ  გასულა, მაგრამ, იმდენი კი გავიდა, რომ Mutual  Friends-ი თითქმის დაიშალა და მისმა  წევრებმა სულ სხვა პროექტებზე დაიწყეს  მუშაობა.

“ზურგი” ზურას პროექტია, უფრო სწორად ზურას და გიორგი მარის  პროექტი. ამბობენ, გიორგი მარი ძალიან მაგარი გიტარისტია, ასეთივე songwriter-ი და მისი სახელი ბავშვმაც კი იცისო.   რატომ არ ეცოდინება,  ”STR!NG”-იდან დაწყებული, ბაკურ  ბურდულთან, რობი კუხიანიძესთან,   სალომე კორკოტაშვილთან და კიდევ სხვა მრავალთან ერთად უკრავდა. ახლა ჰააგაშია და იქიდან წერს ზურასთან ერთად იმ მუსიკას, რასაც  ”ზურგი” ქვია.

ზურა  თბილისშია და ამბობს, რომ:  “თავიდან  ვითომ ერთი ჩანაწერი გვინდოდა გაგვეკეთებინა. მერე შევყევით და შევყევით.  რასაკვირველია, უკეთესი იქნება, რომ ჩამოვიდეს, მაგრამ ასეც მშვენივრად ვმუშაობთ. თუმცა ორივეს  live-ის მუღამი გვაქვს.”

“ზურგის”  ლაივის  ”მუღამი”  მეც მაქვს, კაცმა რომ თქვას.

ნუ, მარტო “ზურგის” არა, ზოგადად ბევრი კარგი ქართული ჯგუფის კარგი ლაივის.

https://www.reverbnation.com/zurgi

myspace.com/caelumbridge

მოქმედების დრო: 7-8 აგვისტო (უფრო კონკრეტულად საღამოს 9-დან ვისთვის ღამის 12-1 საათამდე, ვისთვის დილის ასევე 12-1 საათამდე).

მიზეზი: ბათუმის მეხუთე როკ ფესტივალი.

მთავარი მოქმედი გმირები: 15-მდე ბენდი, ყველა ჯურის მაყურებელი, ეშმაკის ბორბალი, ლუდის ბოთლები, პარალონები და რბილად რომ ვთქვათ, არც ისე კარგი “ზვუკი”.

ყველაზე კულმინაციური მომენტი: კუნგ ფუ ჯანკის გამოსვლისას სცენაზე ატეხილი გაუგებრობა.

ყველაზე მოულოდნელი კრახი: ოკინავამ უარი თქვა გამოსვლაზე კუნგ ფუ ჯანკის გამოსვლის დროს სცენაზე ატეხილი გაუგებრობის და აჟიტირებული მაყურებლის გამო, რომელსაც გადაულახავი სურვილი ქონდა სცენაზე ასვლის და მაინცდამაინც იქ ცეკვის.
ყველაზე ცუდი ფრაზა: “პირველი ჯგუფი ჯერ არ მოსულა, მათი მოსვლისთანავე დავიწყებთ კონცერტს.”

სავარაუდოდ ყველაზე კარგი პერფორმანსი: თეთრ ხალათებში გამოწყობილი მუსიკოსების  ნევროტული გამოსვლა, მაგრამ აქვე აღსანიშნავია, რომ მსგავსი პერფორმანსი სულ რამდენიმე თვის წინ უკვე გააკეთა ჯგუფმა “ჯორჯიანსმა”. შესაბამისად, სავარაუდოდ ყველაზე კარგი პერფორმანსი ყველაზე კარგი პერფორმანსი არ შეიძლება იყოს, როცა იდეის ორიგინალობა ეჭვქვეშ დგება.

ყველაზე ეფექტური გოგოები: Mirror illusion. სამმა გოგომ, რომლებიც ბიჭებზე, ბოროტ ამბებსა და მსგავს თემებზე მოსალოდნელზე დიდხანს მღეროდნენ, რეალურად გამოაცოცხლეს მინდვრებზე მიწოლილი პუბლიკა.

ყველაზე კარგი გამოსვლა: შეიძლება სუბიექტური ვიყო, მაგრამ კუნგ ფუ ჯანკმა მიუხედავად ცუდი საუნდისა, ტექნიკური პრობლემებისა და ა.შ. გადასარევად იცის, რა უნდა მოხდეს სცენაზე, როცა ისინი ავლენ.

ნომინაციები პირობითია, მხოლოდ ჩემი შედგენილია და არანაირ საერთაშორისო და კომპეტენტურ ჟიურს მის შედგენაში მონაწილეობა არ მიუღია. შესაბამისად, შეიძლიათ განიხილოთ, გაასაჩივროთ ან მათ სამართლიანობაში ეჭვი შეიტანოთ, მაგრამ ჯობია სიტყვაზე მენდოთ.

ზოგადად კი ყველაფერი გაცილებით რთულად  არის, ვიდრე აბარგება, ფესტივალზე ზღვისპირა ქალაქში წაბარგება და ნომინაციების შედგენა.

თუ შენთვის მუსიკა მნიშვნელოვანია, თუ გინდა რომ შენ საკუთარ ქვეყანაში გქონდეს შესაძლებლობა კარგი მუსიკის ლაივში მოსმენის და გინდა შენი ფავორიტი ბენდები მხოლოდ სადღაც შორს, დიდ ბრიტანეთსა და საოცნებო ამერიკაში არ ცხოვრობდნენ, ყველა დაგეგმილი ფესტივალის და კონცერტის წინ გაქვს მოლოდინი, რომ ამჯერად მაინც უკეთეს ივენთზე ამოყოფ თავს, ამჯერად მაინც არ შეექმნებათ მუსიკოსებს პრობლემები და როდესმე ყველაფერი აქაც ისე იქნება, როგორც მაგალითად დიდ ბრიტანეთსა და საოცნებო ამერიკაში.

რეალურად კი იმედები და ოცნებები მხოლოდ არსებობის უფლებას ინარჩუნებენ და არასოდეს ხდებიან.

ორგანიზატორები მწირ ფინანსებსა და უარგის ტექნიკაზე აკეთებენ აქცენტს, მაყურებელი ივენთის კრახსა და მეორე დღის ნაბახუსევზე, მუსიკოსები კი.. ყველაზე შავ დღეში არიან.

თუ შენ დაუკრავ იმ კონცერტებზე, რაც ტარდება, მაშინ აუცილებლად მოგეშლება ნერვები, რომ კარგი ხმა არ დადგა და სანამ უკრავდი, ხალხი სცენაზე ამოდიოდა, დაკვრას არ გაცდიდა, რომ, რომ, რომ…

თუ შენ არ დაუკრავ იმ კონცერტებზე, რომელიც ტარდება, მაშინ  დაკარგავ იმ რამდენიმე მსმენელს, რომელიც მიუხედავად ცუდი “ზვუკისა”, მიუხედავად აუტანელი სიცხისა, შენ მოსასმენად მოვიდა და გელოდება, რომ ძალიან კარგად დაუკრავ, კიდევ უფრო შეუყვარდები, ვიდრე მაშინ უყვარდი, შენ დემო ვერსიებს სახლში, საკუთარ ყურსასმენებში რომ უსმენდა და რომ შენ ამ კონცერტის შემდეგ უფრო მაგარ რამეებს გააკეთებ.

თუ შენ არ გამოხვალ კონცერტებზე, არამხოლოდ  მსმენელს დაკარგავ, ვერ გაიზრდები როგორც მუსიკოსი, ზრდისთვის აუცილებელია გამოცდილების დაგროვება. და თუ შენ არ გაიზრდები როგორც მუსიკოსი, მაშინ ყოველთვის დიდ ბრიტანეთსა და საოცნებო ამერიკაში იცხოვრობენ ჩვენი საყვარელი მუსიკოსები.

ფესტივალში მონაწილე ბენდების აბსოლუტური უმრავლესობა გამოცდილებით ვერ დაიკვეხნიდა, სცენაზე ყოფნა უტკბებოდა და შემდეგ გამომსვლელ ბენდს იმაზე დიდხანს უწევდა ლოდინი, ვიდრე ელოდა. შესაბამისად, ბოლო ბენდებზე მხოლოდ ის რამდენიმე მსმენელი იყო, ვისთვისაც ღირს კონცერტზე გამოსვლა და ვისაც უნდა უფრო მეტად  რომ შეგიყვაროს, ვიდრე მაშინ უყვარდი, სახლში შენ დემო ვერსიებს რომ უსმენდა.

გამოცდილების არმქონე ბენდებისთვის ორმაგად კარგია, როცა ასეთი ფესტები ტარდება, სადაც შეუძლიათ დაუკრან, უბრალოდ სასურველია, გაითვალისწონონ, რომ სცენა სცენაა და როცა სცენაზე ადიხარ, მხოლოდ გამოუცდელობა არ არის საკმარისი მიზეზი ღრმა არაპროფესიონალიზმის გასამართლებლად.

ფესტივალისთვის ჩამოსული მაყურებლის აბსოლუტური უმრავლესობა ის ადამიანები იყვნენ, რომლებიც ყველა კონცერტზე დადიან უკვე წლებია.

ფესტივალის გარემო აბსოლუტურად ფესტივალური იყო, გარშემო არსებულ მინდვრებზე ჯგუფ-ჯგუფად შეყრილი ადამიანებით, ბევრი ლუდით, მუსიკასა და საზაფხულო თემებზე დაუმთავრებელი ლაპარაკით და იქვე შეუმჩნევლად გათენებული ღამეებით.

მოკლედ ეგრე.

ალბათ იმედი უნდა დავიტოვოთ რომ შემდეგში ყველაფერი ბევრად უკეთ იქნება, მაინც დიდი მადლობა გადავუხადოთ ორგანიზატორებს და დავტკბეთ იმ რუჯით, რაც   კონცერტების დაწყებამდე მივიღეთ.

არადა, ფესტივალი ჩემთვის საკულტო სიტყვაა.

პ.ს.

შესაძლებლობის ფარგლებში ყველაზე მალე აუცილებლად დავამატებ პოსტს ფოტო და ვიდეო მასალას.

მონაწილეთა შორის იყო პორნოეპოეზიაც, რომელიც  გარკვეული პრობლებემის გამო ფესტივალზე აღარ დაუკრავს. სამაგიეროდ,  ფესტივალამდე რამდენიმე დღით ადრე გაირკვა, რომ  sour skin- ი დაუკრავს, რომელზაც აფიშაზე ვერა, მხოლოდ ბულვარში იხილავთ.   წინა წლებთან შედარებით ნაკლებია  უცხოური ბენდებიც.  გარდა ამისა, ჩემთვის მაგალითად ცოტა არ იყოს უცნაურია, Okinava Lifestyle – და  მაგალითად, რობი კუხიანიძის ერთ აფიშაზე ნახვა.

ფესტივალის ორგანიზატორი, ლევან წულუკიძე, რომელიც ამავდროულად  ერთ-ერთი მონაწილეცაა, ამბობს, რომ :  “წელს  okinawa lifestyle  გამოდის, კარგია ძალიან, კარგი ვიბრაციები, ზღვის სურნელით გაჟღენთილი მათი –  ’Black Sea Shark’-ი  დაუმეგობრდა  Black Sea Charlie Moses-ის დელფინს, და რატომაც არა, მშვენიერია. მაგალითად მე ვერ ვიტან როკ ტრადიციებს, ამიტომაც არის ჩემი ფესტივალის ტიტულში ხაზგასმით როკი და ამ დროს ვხედავთ არა როკს, არამედ ინტეგრირებულს მას უცხო ჟანრებთან, რადგან მისი დამოუკიდებლად განვითარება ჩემთვის წარმოუდგენელია ჩარჩოებიდან გამომდინარე… და როდესაც ერთმანეთის გვერდით უკრავენ სხვადასხვა ჟანრის მუსიკოსები, ძალაუნებურად ჩემი სურვილია იქ ყოფილიყო ელექტრონიკა და მე ვფიქრობ, რომ ამ ახლა უკვე გადმონაშთ, საკრალურ სიტყვას შეუძლია შეიძინოს თავისი ახალი ფორმა, ენერგია და მოიპოვოს ფართო არეალი… ქართულ ვერსიაში, კონცეფცია ეგ არის.

ექსპერიმენტალური და ელექტრონული მუსიკა და მასში მოღვაწე აქტიური შემოქმედებითი ჯგუფები და ასევე პანკ, ალტერნატივ ბენდები, ანდერგრაუნდ ნიშნით გამორჩეული მუსიკოსები და + ინდუსტრიალ ნოიზ კოლექტივებიც ჩემი სტიქია და მაგარი იქნებოდა, რომ ყოფილიყვნენ ასეთი ბენდები. “

თავისთავად ის, რომ ფესტივალი რეგულარულად ტარდება უკვე 5 წლის განმავლობაში,  კარგი  ფაქტია და გარდა იმისა, რომ ზაფხულის თუნდაც ორი დღის კარგად დაგეგმვა შეგიძლია, ჩემთვის პირადად, კარგი გასართობია   წინა წლების აფიშებისთვის თვალის გადავლება და ბოლო წლების მუსიკალური და არამუსიკალური ამბების გახსენება.

ასე მაგალითად, 2006 წელი: ლადო ბურდული, სტრინგი, თეთრი ალუბლის მურაბა, Young Goergian Lolitaz,  Heбo CCCR, Vitamin.

2009 : Blondub Sexy Sound, Nimb, Goran Gora, Neбo CCCR,  Outsider, წერილი, ნიჟარა, მონოპლანი, სპანდერა და კომპარტია.

2008 წელი: აგვისტოს მოვლენების გათვალისწინებით ფესტივალის მაგივრად აქციები ჩატარდა.

ისევ 2009 წელი: ფესტივალის სლოგანია: “სიყვარული ომის ნაცვლად”.

2010 წლის ფესტივალის სლოგანი: “Art as crime; crime as art”.

გარდა აფიშების თვალიერებისა და საკუთარი დასკვნების გამოტანისა ბოლო პერიოდის მუსიკალურ და არამუსიკალურ ამბებზე, საინტერესოა, ვინ იყო ორგანიზატორებისთვის ყველაზე რეზონანსული 5 წლის განმავლობაში.

ლევან წულუკიძე: “ყველა განვლილი ფესტივალი საინტერესო იყო ამ მხრივ! აქ უფრო კარგად იხსნებიან ჯგუფები, ქალაქ ბათუმის პროდასავლურ მდებარეობას თავისი წვლილი შეაქვს ამაში თუ არ ვცდები : ). უპირველესად ეს იყო Young Georgian Lolitaz, ასე ვთქვათ პირველი მერცხლები ახალი ტალღის მომასწავებისა, რომლებიც ბათუმის სულ პირველ როკ ფესტივალზე წარდგნენ და ძალიან მაგრადაც, სხვათაშორის მეამაყება, რომ სწორედ ამ გამრღვევი ბათუმური ტალღა ჯგუფების შესახებ, როგორიცაა  Nijara, Pornography, Beqa & Atina და  + ის ჯგუფები, ვინც იყვნენ თბილისიდან ფესტივალზე, – მე და ჩემმა მეგობარმა, რეჟისორმა გია დიასამიძემ  ფილმი გადავიღეთ, რომელიც ასახავს ამ პირველი ფესტივალის პერიპეტიებს და ის სპეციალურად ვაჩვენეთ შარშანდელ როკ ფესტივალზე, დიდ ეკრანზე და ეს იყო ემოციებით აღსავსე სანახაობა მუსიკის მოყვარულთათვის. რომანტიული ატმოსფერო და ამასთანავე მოულოდნელი რამ, ვინაიდან ასეთ სიურპრიზს არავინ არ ელოდებოდა.

მომდევნო ფესტივალებსაც ყავდა თავიანთი გმირები და შარშან ეს კუნგ ფუ ჯანკი იყო, რომელიც ფესტივალის საუკეთესო ჯგუფად დასახელდა. სიმპატიებით ვარ მათ მიმართ განწყობილი, ეხმაურებიან თანამედროვეობას და ეს ბრწყინვალე რამეა. ვნახოთ თუ ვინ მოიპოვებს ამ ტიტულს წელს, საინტერესოა არა? “

ბუნებრივია საინტერესოა. ჩემთვის ეგ კი არა,  აფიშების თვალიერებაც კი საინტერესოა.

ამიტომ, 6 და 7 აგვისტოს, ბათუმის  ბულვარში საღამოს 7იდან,  Art Wave რიგით მეხუთე როკ ფესტივალს წარმოგიდგენთ, რომელზე დასწრებაც თავისუფალია.

მუზამე  ფესტივალის ამბებს პოსტფაქტუმაც აუცილებლად მოგიყვებათ.

შეფასება: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

We have stayed in the future

გიგიმ და დათომ ულვაშები მოუშვეს და მერე ახალი EP-იც გამოუშვეს(როგორ გავრითმე :დ) და მერე ეს EP უფასოდ გვაჩუქეს (მაგრამ არა ისე, როგორც ბიძიებს ჩუქნიან ხოლმე ქუჩაში სახელებს “ლამაზი გოგონები”)

last.fm-ზე შაუთებს ვკითხულობდი გუშინ, მას შემდეგ რაც მივხვდი რო უკვე გაჭედილი მქონდა ამ EP-ზე, და ერთი, მგონი ამერიკელი, სიტყვით გამოდიოდა ესენი “იტყუილებიან” ოკინავადან არ არიანო და მერე ვიღაცამ (ის სადური იყო აღარ მახსოვს)  “who cares”-ო მიწერა, მთავარია მაგრები არიანო. ჩემ ფლეიერში გადანაცვლების შემდეგ და საღამოს ველოსიპედით სეირნობისას ყურებში რო გესმის “we have no fear! we want to live in a beautiful world” წევრების კიარა საკუთარი წარმომავლობაც და საერთოდ აღარაფერი აღარ “cares”.  და საერთოდ ეს “Wir Sind In Der Zukunft Geblieben” გასაგიჟებელი ტრეკია, თუმცა ჩამი ფავორიტი სიმღერა მაინც “So Near” არის.

EP-დან პირველი თრეკი რომელიც გაგვასინჯეს ოკინაველმა არაწვრილთვალება ბიჭებმა “Black Sea Shark” იყო და ამ სიმღერის ქება-დიდებას აუცილებლად იხილავთ კომენტარებში trouble-ek-ისგან.

DOWNLOAD

ამ ვიდეოს შექმნისას, გვერდით სამზარეულოში მე მონაწილეობას ნამცხვრის შექმნაში ვიღებდი

• okinawalifestyle.blogspot.com
• okinawalifestyle.bandcamp.com
• last.fm
• soundcloud

Child Of Flowers and The Rain

DOWNLOAD

საღამო სამგზის გრემის ნომინანტმა ბოსტონელმა გიტარისტმა, მაიკ სტერნმა გახსნა, სპეციალურად მოწვეულ სტუმრებთან, რენდი ბრეკერთან, დეივ უეკლთან და კრის მინ დოკთან ერთად.  მაიკის დასახასიათებლად ალბათ  საკმარისია მხოლოდ  ის ფაქტი, რომ ის ჯერ  კიდევ  კარიერის დასაწყისში მაილს დევისთან და ჯაკო პასტორიუსთან  ერთად უკრავდა.

საკმარისია იმ მუსიკოსების სახელებიც, რომლებიც მასთან ერთად უკრავდნენ ბათუმში.  მაგალითისთვის რენდი ბეკერი არის ადამიანი, რომელიც ჯაზ სტანდარტებს აწესებს, რომლის საყვირის  ხმა ერთხელ მოსმენის შემდეგ არასოდეს დაგავიწყდება და რომელიც 60-იანი წლებიდან მოყოლებული მხოლოდ გენიალურ შემსრულებლებთან უკრავს.

ქრის მან დოკის დანახვისას შეიძლება სულ დაგავიწყდეს რომ ვირტუოზი ბასისტი არა მხოლოდ ყველაზე სიმპატიური ადამიანია მინიმუმ ფესტივალის მონაწილეთა შორის,  მის ხელში ბასგიტარა განსაკუთრებულ ჟღერადობას იძენს, მისი დაკვრის სტილი კი ორიგინალურია და ამერიკული რითმებისა და სკანდინავიური ლირიკული ტრადიციების  უნიკალურ სინთეზს წარმოადგენს. ქრისს ერთნაირად გენიალურად შეუძლია წეროს საუნდტრეკები, გამოუშვას ელექტრონული მუსიკის გავლენით დაწერილი ჯაზმენის ალბომი და დაუკრას თუნდაც მაიკ სტერნთან ერთად ბათუმის კორტებზე.

დეივ უეკლის კი შეგიძლიათ, არც მეტი, არც ნაკლები, კონსულტაციებისთვის მიმართოთ.  ლეგენდარულმა დრამერმა კარგა ხნის წინ გადაწყვიტა ნეგატიური მოვლენებით  გატენილ  სამყაროში თავისი რესურსების გამოყენებით რამე მაინც შეეცვალა სიკეთისკენ და მაშინ, როდესაც ლოს ანჯელესშია, ანუ ტურნეში არ არის, კონსულტაციებს უწევს დაინტერესებულ სტუდენტებსა და მუსიკის მოყვარულებს, ლოკალური პრობლემებისგან თავის ასარიდებლად კი ვიდეო გაკვეთილებს მიმართავს. მოკლედ, თუ თქვენ ხართ მუსიკოსი ან მუსიკით დაინტერესული პირი, გჭირდებათ რაც შეიძლება კვალიფიციური კონსულტაცია და ჯერ კიდევ არ მიგიღიათ ის, შეგიძლიათ ეს პირდაპირ დეივისგან მიიღოთ (weckman1@earthlink.net).

თავად სტერნი კი, მე მგონი, ხშირად უნდა ჩამოვიდეს საქართველოში. არა მარტო იმისთვის, რომ ჩვენ ხშირად აღმოვჩნდეთ კარგ კონცერტებზე, იმისთვისაც, რომ ქართველმა მუსიკოსებმაც ისწავლონ, როგორ გაყიდონ კიდევ უფრო კარგად თავისი მუსიკა. როგორც მერე მითხრეს, საკუთარი CD-ები პირველად კონცერტის შემდეგ მაილს დევისს  გაუყიდია. მე არ ვიცი, რამდენად სარწმუნოა ეს ინფორმაცია, მაგრამ ვიცი, რომ ჩემთვისაც და ალბათ სხვებისთვისაც აბსოლუტური  მოულოდნელობა იყო მსოფლიო დონის ვარსკვლავი მწვანილების გამყიდველი ჩემი უბნელი ბებოსავით რომ აფრიალებდა ხელში დისკებს და ხურდასაც პატიოსნად აბრუნებდა ავტოგრაფთან ერთად.

ასე, რომ, თუ თქვენ მხოლოდ და მხოლოდ წუწუნებთ იმაზე, რომ ოფიციალურ დისკებს აღარავინ აღარ ყიდულობს, შეწყვიტეთ წუწუნი, გამართეთ კონცერტი, კონცერტის ბოლოს გაიღიმეთ და მერწმუნეთ საკმაო რაოდენობის CD-ს აუცილებლად გაყიდით.

სტერნის შემდეგ როი ჰარგიუმ რა ქარცეცხლშიც გაგვხვია სრულიად ერი, ეგ უკვე მოგახსენეთ წინა წერილში. აქ უბრალოდ, კიდევ ერთ ვიდეოჩანაწერს გთავაზობთ.

დღე მეოთხე

მაშინ როდესაც საფესტივალო პროგრამას გადავხედე, ვიფიქრე, რომ ყველაზე დიდი სიამოვნებით მასაკელას მოვუსმენდი და ყველაზე მეტად ფესტივალის დახურვას დაველოდებოდი.

სანამ მე მასაკელას ველოდებოდი, სცენაზე ”ასტროჯორჯოა” იყო. ”ასტროჯორჯია”  ”ზუმბალენდისა”  და ”ჩვენებურების” ერთობლივი, ახალი პროექტია, 2009 წელს შეიქმნა და 11 მუსიკოსისგან შედგება. ინსტრუმენტები, რასაკვირველია ბევრია და მრავალფეროვანი, მუსიკა – ეთნო, ჯაზთან, ბლუზთან, რეგეისთან, ფანკთან და სხვა მრავალ მიმართულებასთან  შერწყმული. ეს ოფოციალური ინფორმაცია ამ პროექტთან დაკავშირებით, ჩემი არაოფიციალური შეფასებით კი პროექტი რეალურად ახალს არაფერს მოიცავს, ეს ზუსტად ის მუსიკაა, რასაც ზუმბა წლების განმავლობაში აკეთებდა და რაც უკვე კარგა ხნის წინ შეიყვარა ამ ჟანრის მსმენელმა. ამ ჟანრის მოყვარულები კორტებზეც მრავლად იყო და შემსრულებლების მაგივრად მე მეუხერხულებოდა, სცენიდან ახალი რომ არაფერი ისმოდა. სუბიექტური ემოციაა.

ფესტივალი ძალიან სიმბოლურად დასრულდა სამხრეთ აფრიკელი ვირტუზის, მასაკელას გამოსვლით. მთელი მისი მუსიკა იმ ადამიანების გამოცდილებას და სიყვარულს ეფუძნება, რომლებიც შორეულ სამხრეთ აფრიკაში ცხოვრობენ და რომლებმაც ალბათ ჩვენზე კარგად იციან, რას ქვია თავისუფლება და ბედნიერება, ტკივილი და დაღლა, გაჭირვება და უბედურება და რომლებიც ჩვენთვის შორეულ ცხელ აფრიკაში არსებულ რეალობას საღამოობით ერთმანეთს სიმღერით უყვვებიან კოცონის პირას.

მასაკელაც ასე გვიყვება თავისი მუსიკით უკვე წლების განმავლობაში, როგორ გაიცნო თავისი ცოლი, როგორ უჭირთ ადამიანებს აფრიკაში,  რა არასწორი იყო ნელსონ მანდელას წინააღმდეგ გამართული კამპანია, როგორ ხდებოდა ამერიკანიზაცია და კიდევ სხვა ათას ამბავს. სწორედ მანდელას თანაგრძნობის გამო წლების განმავლობაში ვეღარ ჩადიოდა სამშობლოში და იქ მხოლოდ 90იანების ბოლოს მოახერხა დაბრუნება.

მანამდე კი, სანამ მანდელა და 90-იანები იქნებოდა, პატარა ჰიუ ფორტეპიანოზე  უკრავდა და ჯერ კიდევ არაფერი იცოდა  ფილმზე, სადაც პირველად დაინახა საყვირი. მას შემდეგ კლავიში დაივიწყა, მეზობლისგან ნაჩუქარი საყვირი აიღო და ჯერ ლონდონში, მერე კი ნიუ-იორკში ხვეწავდა თავის ოსტატობას.

ადამიანი, რომელიც დღეს უკვე მოსიარულე ლეგენდაა, ერთხელ უკვე იყო საქართველოში, 1996 წელს იუნესკოს პროგრამის ფარგლებში. არ ვიცი, რას ყვებოდა მაშინ მასაკელა სცენიდან, მაგრამ ვიცი, რომ ამ ჯერზე ის საქართველოსა და აფრიკას შორის კავშირზე და აფრიკელ ბავშვებზე ლაპარაკობდა და ვერაფრით ვერ იგებდა, რატომ არ რთავდნენ კამერებს სცენასთან ახლოს მდგომი ადამიანები, როცა მარტო მან მინიმუმ 10-ჯერ მიმართა თხოვნით.

მართლა ძნელი გასაგებია.

საბოლოოდ კი, დასკვნის სახით, შეიძლება ითქვას, რომ კიდევ ერთი ჯაზ ფესტივალი დამთავრდა. რომ  ფესტივალის პროგრამა კარგად იყო შედგენილი და მადლობა ორგანიზატორებს იმისთვის, რომ ჯაზ კონცერტები საქართველოში პერმანენტულად იმართება, შემთხვევითი შემსრულებლები არ ჩამოყავთ და  რომ ოქტომბრის ბოლოსთვის უკვე თბილისში სხვა, მაგრამ ისევ ჯაზ ამბები დაიწყება.

რაც უკვე ცნობილია, 27 ოქტომბერს – McCoy Tyner Quartet-ი გამართავს კონცერტს, 28-ში – დაიანა როსი, 30-ში კი არც მეტი, არც ნაკლები – The Blues Brothers Band.

იხილეთ ფესტივალის ვიდეო ჩანაწერები

• Hugh Masakela @ Black Sea Jazz Festival 2010

შესაბამისად, მეორე დღე გიორგი მიქაძის ტრიომ გახსნა. ტრიოს დრამერი ლაშა სხილაძე და ბასისტი ლევან დეისაძე შეადგენენ. ჩემი ფავოროტი სწორედ დრამერის შესრულებული სოლოები იყო. საკონცერტო პროგრამა მრავალფეროვანი იყო და ჯაზ სტანდარტებისგან, გიორგის კომპოზიციისგან, რომელიც მან რუსთაველის თეატრის ერთ-ერთი სპექტაკლისთვის დაწერა და ნოდარ გაბუნიას ერთ-ერთი კომპოზიციის ახლებური, გიორგისეული ვერსიისგან შედგებოდა.

მათთვის, ვინც არ იცის გიორგის შესახებ საინტერესო დეტალები:

გიორგის არასოდეს უსწავლია საქართველოში ჯაზი. მისი მუსიკალური განათლება კლასიკურ მუსიკას მოიცავს.

უჭირს მოიფიქროს რა დარჩება მის ცხოვრებაში, თუ იქიდან მუსიკას მთლიანად გამოვრიცხავთ. სამაგიეროდ იცის, რომ მისი ძალიან სერიოზული გატაცება ავიაციაა და როდესღაც ბოინგიც კი ყავს ნატარები.

იმ შემთხვევაში, მუსიკოსი რომ არ იყოს, არქიტექტორი იქნებოდა. მცდელობები უკვე ჰქონდა და სახლში თავისი გაკეთებული რამდენიმე მაკეტიც აქვს, რომელიც პროფესიონალი არქიტექტორების შეფასების მიხედვით საკმაოდ კარგად არის შესრულებული.

ბათუმის ფესტივალი მისთვის მეორე საქართველოში გამართული ფესტივალია, რომელშიც მონაწილებდა. პირველი გაზაფხულზე გამართული კავკასიის ჯაზ ფესტივალი იყო.

გიორგის თავს არაჩვეულებრივი სიახლეა. 21 აგვისტოს ბერკლის უნივერსტეტში მიდის 4 წლით სასწავლებლად. ბერკლი კი ის უნივერსტეტია, რომელშიც დაახლოებით 4 000 სტუდენტი სწავლობს 238 ძირითად და 291 დამხმარე სპეციალობას. მათი დიდი ნაწილი უცხოელია. სწორედ ბერკლის უნივერსტეტში სწავლობს წინა საღამოს მონაწილე გენიალური ბექა გოჩიაშვილი, რომელიც გიორგის შეფასებით უკვე ვარსკვლავია. აქვე სწავლობდა  როი ჰარგროუ და კიდევ არაერთი გენიალური მუსიკოსი. შესაბამისად გიორგის ძალიან, ძალიან გაუმართლა, მით უმეტეს თუ გავითვალისწინებთ, რომ მას არც მეტი, არც ნაკლები, დაიანა ქროლის, ჯო ზავინულისა და კიტ ჯარეტის პედაგოგი, რეი სანტისი ასწავლის.

კონცერტის შემდეგ ბედნიერი და კმაყოფილი იყო, კონცერტს ნორმალურად აფასებდა და განსაკუთრებით ის უხაროდა, რომ მას და როი ჰარგროუს ერთსა და იმავე დღეს, ერთსა და იმავე სცენაზე მოუწიათ დაკვრა.

აფსოლუტურად სამართლიანადაც.

ჰარგროუ მსმენელის წინაშე ორ საღამოს ორი სხვადასხვა პროექტით წარსდგა და არ შეიძლება არ აღინიშნოს, რომ ფესტივალის მონაწილეთა შორის მისი გამოსვლა ყველაზე ემოციური, ყველაზე დამამახსოვრებელი და ყველაზე იმპროვიზაციული იყო.

16 ივლისს ამერიკელი ჯაზ ლეგენდა კვინტეტთან ერთად წარსდგა, რომლის შემადგენლობაშიც ჯასტინ რობინსონი (ალტოსაქსოფონი), ჯონათან ბატისტი (ფორტეპიანო), ამინ სალიმი (კონტრაბასი), მონტეზ ქოულმანი (დასარტყამი) და თავად ჰარგროუ არიან.

როი უნიკალური ადამიანია, რომელსაც აბსოლუტურად გამორიცხული აქვს უკრავდეს ვინმესთან ერთად და მისი არ ესმოდეს. როცა ის ახალ ადამიანებთან ახალი პროექტის კეთებას იწყებს, აუცილებლად მიემგზავრება ტურნეში, რომლის მთავარი მიზანიც ერთმანეთის უკეთ გაცნობაა. ეს დამოკიდებულება იმდენად თვალშისაცემია როცა ჰარგროუ სცენაზე დგას, რომ გგონია, კონცერტის ბოლომდე შენც მათი მეგობარი, მათი წევრი გახდები.

მნიშვნელობა არ აქვს რას უკრავს როი, მისი ბგერა ყოველთვის ზუსტია. აუცილებლად გგონია, რომ ზუსტად ახლა, ზუსტად ამ წუთას, როცა ის სცენაზე და შენ სცენასთან ახლოს დგახართ, ის მხიარულ, გამოსაცნობ თამაშს გეთამაშება და შენ უნდა გამოიცნო, როდის ჩამოვა მაყურებლებთან, როდის მოგიყვება რამე ამბავს, რამდენჯერ გამოვა ბისზე და დარჩება თუ არა კონცერტის ბოლომდე ასეთი გულწრფელი და შინაური.

ფესტივალზე მყოფებს გვქონდა ბედნიერება არა მარტო კონცერტის ბოლომდე, ორი დღის განმავლობაში გულწრფელი და გენიალური ჰარგროუს თამაშები გვეთამაშა.

17 -ში, ასევე ლეგენდარული მაიკ სტერნის კონცერტის შემდეგ, როი მეორედ ავიდა სცენაზე. ამჯერად არა კვინტეტთან, არამედ სხვა პროექტ, RH Factor-თან ერთად.

ამ პროექტის წარმატების მთავარი საიდუმლო ჩემი სუბიექტური აზრის თანახმად რენეა, რომელიც უბრალოდ არაჩვეულებრივია, არასუბიექტურად კი არაჩვეულებრივ მუსიკოსთა ერთობლიობა.

დღე მეორე და დღე მესამე ბათუმის კორტებზე სამი ბისით დამთავრდა.

იხილეთ ფესტივალის ვიდეო ჩანაწერები

• Roy Hargrove and RH Factor @ Black Sea Jazz Festival 2010
• Giorgi Miqadze Trio @ Black Sea Jazz Festival 2010

შესაბამისად ეს  ფრაზები ალბათ მარტო მე არა, თქვენც არაერთხელ გსმენიათ.

ბათუმის ჯაზ ფესტივალმა კი ეს ფრაზები ოდნავ შეცვალა.

ჯაზი ელიტარული არ არის, მას ყველა უსმენს, ვინც 15 დან 19-მდე ბათუმში, ტენისის კორტებზე მოხვდა. იქ პუბლიკა მეტად ჭრელი და საინტერესო იყო. ჭრელ პუბლიკაში ბუნებრივია ისეთებიც მრავლად მოიპოვებოდნენ, ვისთვისაც სასმელის ბოთლების და კოქტეილის ჭიქების პირდაპირ სცენაზე დაწყობა ჩვეულებრივი ჩვევაა და ისინი არასოდეს იფიქრებენ, რომ თუნდაც კორტებზე, ცივილურმა ადამიანმა აუცილებლად უნდა მოძებნოს ურნა, რომელსაც სხვა არანაირი დანიშნულება არ აქვს, თუ არა ნაგვის ათვისება.

იყვნენ ისეთებიც, რომლებიც მხოლოდ და მხოლოდ მუსიკას ხედავდნენ, ისმენდნენ, იწოვდნენ და ირგვლივ მოსეირნე საზოგადოების კაბების ფრიალი სულ არ ანაღვლებდათ. კაბების მოფრიალეები კი მშვენიერი კასტაა, ახარებს გულსა კაცისასა და ნაგავს ძირითადად ურნაში ყრის. სიამოვნებით ცეკვავს და როგორც წესი, ბედნიერად გამოიყურება. ჯაზი არამხოლოდ სნობებს იზიდავს. საერთოდაც, ჩვენ ყველა რაღაც დოზით მაინც სნობები ვართ და ჩვენი მიზიდულობები გვაქვს. ვინ სნობს ჯაზი იზიდავს და ვინ სნობს ალმადოვარის ფილმები ან შანელის მოდის სახლის კაბები. ან ყველაფერი ერთად. შედეგი ერთია: ჩვენ რაღაც დოზით ყველა სნობები ვართ. ალბათ იმიტომ ვლაპარაკობთ ამდენს სნობიზმზე.

ჯაზს პოზის გამო არ უსმენენ, პოზის გამო დადიან ჯაზ კონცერტებზე. თან ახლა ზაფხულია, თბილისში ცხელა, არაფერი არ ხდება და რატომაც არა, ბათუმი მშვენიერი ადგილია. მით უმეტეს ფესტივალის დროს. შენი ნაცნობ-მეგობრების უმეტესობა აქაა, მუსიკა სასიამოვნოა და ჯაზ კონცერტები საქართველოში ყოველთვის ორგანიზებულია, ყოველთვის კარგად შერჩეული და ყოველთვის ლეგენდარული შემსრულებლები ჩამოყავთ. რატომაც არ უნდა წახვიდე.

ჯაზში მხოლოდ ქალიშვილები რომ არ არიან, ეგ უკვე ბავშვმაც კი იცის. მე კი ჩემის მხრივ გეტყვით, რომ ბათუმის ჯაზ ფესტივალზე თითქმის თანაბარი რაოდენობით იყვნენ წარმოდგენილები ქართველი და უცხოელი შემსრულებლები, რასაც მე პირადად მხოლოდ და მხოლოდ მივესალმები.

ძალიან კარგი შეგრძნებაა, როცა იცი, რომ შენ ქვეყანაშიც არიან მაღალი დონის შემსრულებლები. მით უმეტეს მაშინ, როცა ფესტივალის მონაწილე ქართველები ჯერ ძალიან ახალგაზრდები და იმედისმომცემად ზრდადები არიან. გადასარევია.

მოკლედ ასე, ფესტივალი, რომელიც უკვე დასრულებულია 4 დღის განმავლობაში მიმდინარეობდა და აერთიანდებდა ბექა გოჩიაშვილის ტრიოს, ბრენდ ნიუ ჰევისს, გიორგი მიქაძის ტრიოს, როი ჰარგროუს კვინტეტს, როი ჰარგროუს მეორე პროექტს – RH  Factor-ს, მაიკლ სტერნის ბენდს, ზუმბასა და “ჩვენებურების” ახალ პროექტს “ასტროჯორჯიას” და ჰიუ მასაკელას ბენდით. შესაბამისად, ფიუჟენ, ეისიდ, ეთნო და კლასიკურ ჯაზს.

დღე პირველი

ფესტივალი ყველაზე პატარა მონაწილემ, ბექა გოჩიაშვილმა გახსნა. კონცერტის დაწყებამდე  ბექა ამბობდა, რომ თავისუფალ და “ჯაზურ” განწყობაზე იყო, მრავალფეროვან პროგრამას შემოგვთავაზებდა და პროგრამა არ იქნებოდა მხოლოდ მისი კომპოზიციებისგან შემდგარი. მოხარული იყო, რომ საქართველოში გამართულ ფესტივალში მონაწილეობის პირველი პრეცედენტი იმ საღამოს შეიქმნებოდა.

პროგრამა მართლაც მრავალფეროვანი იყო, ბექა გენიალური. მართალია, როცა ამბობს, რომ ბენდის წევრებთან ასაკობრივი სხვაობა და ნაკლები  გამოცდილება დისკომფორტს არ უქმნის. ბასისტი  ბენ უილიამსი და დრამერი რიჩი ბარშაი ბექასთან ერთად იდეალურ კოლექტივია.

ბექა ჯერ 14 წლისაა, ჯულიარდის ხელოვნების აკადემიაში სწავლობს და საკუთარი  ტრიო ყავს.  საქართველოში სექტემბრამდე რჩება,  კიტ ჯარეტთან ერთად დაკვრაზე ოცნებობს და როგორც მეორე დღეს გიორგი მიქაძემ თქვა, პრინციპში უკვე ვარსკვლავია.

მაგრამ ფესტივალის გახსნას მხოლოდ ვარსკვლავები და გენიალური მუსიკა არ ყოფნის. მას ზუსტად ის ჭირდებოდა, რასაც BRAND NEW HEAVIES ქვია. ფესტივალის მონაწილეთა შორის ყველაზე ჭრელი, ყველაზე ენერგიული ეისიდ ბენდი ზუსტად ზედგამოჭრილი აღმოჩნდა.

როდესაც სამსახურში მენეჯერმა მკითხა, მასაკელას უფრო მეტად რატომ ელოდები, როცა მონაწილეებს შორის ბრიტანული ეისიდ ჯაზის მამები (და დედაც პრინციპში) არიანო, ძალიან დამეზარა იმის მოყოლა, რომ ჩემთვის ცეკვა სიამოვნება არ არის და როცა გარშემომყოფების უმეტესობა ბედნიერებისგან ხტუნავს და ყვირის, მე თავს არარეალიზებულად ვგრძნობ და არარეალიზებულობის ნიადაგზე ავი ფიქრები მომდის თავში. ამიტომ მხოლოდ ის  ვუთხარი, რომ ისინი 80-იანი წლების შემდეგ დიდად არ შეცვლილან და უბრალოდ, ბედმა გაუღიმათ, რომ ჯაზს უკრავენ.

ჯაზი თავისთავად  ემოციები, იმპროვიზაცია და მრავალფეროვნებაა და ამიტომ უსმენენ ადამიანები ბედნიერად 80-იანებიდან დღემდეთქო. მე კიდევ ბედნიერი ადამიანი კი არა, პრეტენზიული ბუზღუნა ვარ და მასაკელა უფრო მიყვარს. თან ადრე მაგათთან ჯეი ქეი რომ იყო მისული, ბენდში აყვანაზე უარი უთხრეს და ეგრე მარტივად შეიქმნა Jamiroquai.

მერე მივხვდი, რომ ავი ფიქრები ვადაზე ადრე შემომესიენ და ადამიანებს სრული უფლება აქვთ იყვნენ ბედნიერები, იცეკვონ იმდენი, რამდენიც უნდათ და უყვარდეთ ის, რაც უნდათ. უბრალოდ, 15-ში საღამოს,  კიდევ ერთხელ შემიპყრო ავმა ფიქრებმა, რომ სცენასთან არსებული პუბლიკისთვის აბსოლუტურად სულ ერთი იყო, ვინ უკრავდა და როდის გამოუშვეს მათ ბოლო ალბომი, მთავარი იყო,  ჯაზ ფესტივალის პირველი დღე სასიამოვნო აღმოჩნდა.

სასიამოვნო დღის ლოგიკური დასასრული ბევრი ინტერვიუ, უფრო მეტი ფოტო, სცენაზე შემოწყობილი ცარიელი ბოთლები და კოქტეილის ჭიქები და ბედნიერი ადამიანები იყო.

იხილეთ ფესტივალის ვიდეო ჩანაწერები

• Beka Gochiashvili @ Black Sea Jazz Festival 2010
• Brand New Heavies @ Black Sea Jazz Festival 2010