tag:blogger.com,1999:blog-41023899764438920312025-07-31T16:19:19.906+09:00ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.comBlogger172125tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-48803060833709190432013-07-07T16:27:00.001+09:002013-07-07T16:27:09.738+09:00<div style="text-align: justify;">ေရးဖူးတဲ့ပို႕စ္<br /> <br /> <a href="http://myaywetwai.blogspot.jp/2011/10/blog-post_21.html">ဒီလိုလူကို ျမင္လား?</a><br /> <br /> ခပ္တည္တည္ယူတင္ထားတဲ့ <a href="http://payagyithartheinzaw.blogspot.jp/2013/04/blog-post_2141.html">ပို႕စ္</a><br /> <br /> ဒါက ဓာတ္ပုံကို ယူသုံးထားတယ္<br /> ဂူဂယ္မွာ <a href="https://www.facebook.com/photo.php?fbid=614028738622354&amp;set=a.287620901263141.74579.100000457007498&amp;type=1&amp;comment_id=1981204&amp;offset=0&amp;total_comments=10&amp;ref=notif&amp;notif_t=photo_reply&amp;theate">ၾကက္ေတာင္ပံ</a>ဟု ႐ိုက္လ်င္ ျမရြက္ေဝတင္ထားေသာ <a href="http://myaywetwai.blogspot.jp/2009/05/blog-post_17.html">ဓာက္ပုံ </a>ထြက္လာေလသေလာ<br /> <br /> ဒါလည္း ဓာတ္ပုံကိစၥ<br /> <br /> <a href="https://www.facebook.com/photo.php?fbid=523072317740986&amp;set=pb.523067971074754.-2207520000.1373139368.&amp;type=3&amp;src=https%3A%2F%2Ffbcdn-sphotos-a-a.akamaihd.net%2Fhphotos-ak-frc1%2F966300_523072317740986_474033572_o.jpg&amp;smallsrc=https%3A%2F%2Ffbcdn-sphotos-a-a.akamaihd.net%2Fhphotos-ak-ash3%2F580151_523072317740986_474033572_n.jpg&amp;size=2048%2C1536">ကိုယ္တိုင္႐ိုက္ကူးထားေသာပုံ</a>ကို ဘေလာ့မွာေရာ FBမွာပါ လိုဂိုအျဖစ္ အသုံးျပဳသည္။<br /> <br /> ဒါကို ခပ္တည္တည္ယူကာ သူ႕ကာဗာမွာ တင္ထားသည္။<br /> <br /> ျပန္ျဖဳတ္ရန္ massage ပို႕ေသာ္လည္း မျဖဳတ္၊ အမည္ႏွင့္တပ္တင္က မေကာင္းရွိေရာ့မည္။<br /> <br /> </div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-6413583597208683992013-06-19T16:57:00.001+09:002013-06-19T16:57:54.430+09:00<div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhMtR_xnatyD3iLNFtQQN8TN66tdzCR2XxWADh1EwSE5vZ8nWZ9u1PrWBzEyPM-2B1_5E7-oTmF-mYYHoI_Kb7sza5VFej3m3FptCC3bC95X8JNhP5r7njAeWBNL6zqZANBMkKjpuhZRo/s1600/kanji+naritachi.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjhMtR_xnatyD3iLNFtQQN8TN66tdzCR2XxWADh1EwSE5vZ8nWZ9u1PrWBzEyPM-2B1_5E7-oTmF-mYYHoI_Kb7sza5VFej3m3FptCC3bC95X8JNhP5r7njAeWBNL6zqZANBMkKjpuhZRo/s320/kanji+naritachi.jpg" /></a></div><br /> ခန္းဂ်ီးလို႕ေျပာလိုက္ရင္ အနည္းနဲ႕အမ်ားေတာ့ တီဆားတို႕ျဖစ္သြားမယ္ ထင္ပါတယ္။<br /> <br /> ကမ႓႓ာေပၚမွာ တရုတ္ျပည္အေျခခံ ခန္းဂ်ီးကို သုံးျပဳတဲ့ အျခားႏိုင္ငံေတြက ထိုင္ဝမ္၊ ကိုးရီးယား၊ ဂ်ပန္ နဲ႕ ဗီယက္နမ္လို႕ ဆိုပါတယ္။<br /> <br /> ခုေနာက္ပိုင္း ေတာင္ကိုးရီးယားမွာ "Hangul"ကို အသုံးျပဳၾကျပီး ခန္းဂ်ီးအသုံးျပဳမႈ နည္းလာတဲ့အတြက္ ခန္းဂ်ီးကို မဖတ္တတ္သူ မ်ားလာတယ္လို႕ ကိုးရီးယားသူငယ္ခ်င္းက ေျပာပါတယ္။<br /> <br /> ခန္းဂ်ီးနဲ႕ ရင္းႏွီးတဲ့ ႏိုင္ငံေတာင္ ခန္းဂ်ီးကို မွတ္ဖို႕ ခက္ခဲတာမို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံလိုမ်ိဳး ခန္းဂ်ီးမသုံးတဲ့ႏိုင္ငံကသူအဖို႕ ခန္းဂ်ီးကို ခက္တယ္ထင္တာ မဆန္းပါဘူး။<span id="fullpost"> <br /> <br /> ဂ်ပန္စကားသုံး ခန္းဂ်ီးက တရုတ္ျပည္မွာသုံးတဲ့ ခန္းဂ်ီးအေရအတြက္နဲ႕စာရင္ အေတာ္နည္းပါတယ္။<br /> <br /> တရုတ္လူမ်ိဳးမ်ားအတြက္ ဂ်ပန္စာမွ ခန္းဂ်ီးက အေတာ္လြယ္ပါတယ္။<br /> <br /> ဂ်ပန္လို အသံထြက္မသိရင္ေတာင္မွ အဓိပၸာယ္က အမ်ားအားျဖင့္ အတူတူဘဲမို႕ပါ။<br /> <br /> 常用漢字(じょうようかんじ)လို႕ေခၚတဲ့ လက္ရွိ ဂ်ပန္မွာ အသုံးျပဳေနတဲ့ ခန္းဂ်ီးစာလုံးေပါင္း 2,136 လုံး ရွိပါတယ္။<br /> <br /> အဲဒီထဲက ဂ်ပန္မူလတန္းေက်ာင္း ၆ႏွစ္တာကာလမွာ ခန္းဂ်ီး 1006 လုံး သင္ရပါတယ္။<br /> <br /> ဂ်ပန္စာခန္းဂ်ီးေလ့လာလိုသူမ်ားအတြက္ အဲဒီ ခန္းဂ်ီး 1006 လုံးကို တတ္ရင္ ကိုယ့္ရဲ့ ဂ်ပန္စာလယ္ဗယ္ကို level 2 (သို႕) N2 ေလာက္ရွိျပီလို႕ ဆိုႏိုင္မွာပါ။<br /> <br /> ဂ်ပန္စကားသုံး ခန္းဂ်ီးကို ေလ့လာတတ္ေျမာက္ခ်င္ရင္ ၂ပိုင္းခြဲရမယ္ထင္ပါတယ္။<br /> <br /> ဖတ္တတ္ဖို႕ရယ္နဲ႕ ေရးတတ္ဖို႕ရယ္ပါ။<br /> <br /> ၂ခုစလုံးအတြက္ အစပိုင္းမွာ အေရးေတာ့ က်င့္ရပါမယ္။<br /> <br /> အေရးက်င့္ရင္းနဲ႕ စာလုံးျမင္ရင္ ဖတ္တတ္လာပါလိမ့္မယ္။<br /> <br /> ဖတ္တတ္လာျပီဆိုရင္ေတာ့ စာေၾကာင္းေတြ စာပိုဒ္ေတြ ဖတ္ေပးျခင္းအားျဖင့္ ခန္းဂ်ီးကို မွတ္မိလာပါမယ္။<br /> <br /> ေရးနည္းျပန္မေမ့သြားဖို႕အတြက္ကေတာ့ ေရးေပးေနမွ ျဖစ္မွာပါ။<br /> <br /> ေရးရာမွာလဲ ခန္းဂ်ီးတလုံးထဲကို အၾကိမ္ၾကိမ္ေရးတဲ့နည္းက သိပ္မေကာင္းပါဘူး။<br /> <br /> ခန္းဂ်ီးတလုံးကို ၃ၾကိမ္မွ ၅ၾကိမ္ ေရးျပီး အဲဒီအတိုင္း ၃ရက္ဆက္တိုက္ေရးေပးတာက ပိုေကာင္းပါတယ္။<br /> <br /> ျပီးေတာ့ ကိုယ္ေရးလိုက္တဲ့ ခန္းဂ်ီးကို သုံးျပီး ဝါက်သေဘာမ်ိဳး ေရးေပးပါ။<br /> <br /> ဒိုင္ယာရီလို ေရးမွတ္ရင္လဲ ေကာင္းပါတယ္။<br /> <br /> ဥပမာ___<br /> <br /> 食(た)べます - စားသည္<br /> <br /> あさは　パン　を　食べました。<br /> (မနက္က ေပါင္မုန္႕ကို စားခဲ့တယ္)<br /> <br /> ဒီလိုေရးေပးျခင္းအားျဖင့္ ခန္းဂ်ီးေရာ ဟီရငန/ခါတခနပါ ေလ့က်င့္သလို ျဖစ္ေစမွာပါ။<br /> <br /> ကိုယ္တိုင္လဲ ဒီနည္းနဲ႕ ခန္းဂ်ီးေရးနည္းကို ျပန္မွတ္မိလာတာပါ။<br /> <br /> ခန္းဂ်ီးက ဖတ္တတ္လာသည့္တိုင္ ေရးမက်င့္ရင္ အလြတ္ေရးတတ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။<br /> <br /> ခန္းဂ်ီးက ပုံေလးေတြကေန ဆင္းသက္လာတာမို႕ အစပိုင္းမွာ ပုံေလးေတြနဲ႕ မွတ္ရင္ မွတ္မိလြယ္ပါတယ္။<br /> <br /> ဒါက အရင္တုန္းက တင္ေပးခဲ့တဲ့ ခန္းဂ်ီးကို ပုံေတြနဲ႕ ရွင္းျပထားတဲ့ စာအုပ္ link ပါ။<br /> <br /> <a href="http://myaywetwai.blogspot.jp/2013/05/blog-post.html">Kanji Isn't That Hard</a><br /> <br /> ဒါက Kiso Kanji 1 နဲ႕ Kiso Kanji 2ရဲ့ ေဒါင္းလုပ္ link ေတြပါ။ <br /> <br /> Kiso Kanji 1<br /> <a href="http://www.mediafire.com/download/f0ogqoz3z68egvl/shin+nihongo+no+kiso+1+kanji+workbook.pdf">www.mediafire.com</a><br /> <br /> Kiso Kanji 2<br /> <a href="http://www.mediafire.com/download/3t5qfuqusyvhw4i/shin+nihongo+no+kiso+2+kanji+workbook.pdf">www.mediafire.com</a><br /> <br /> အဲဒီမွာ ခန္းဂ်ီးစာလုံးကို ေရးနည္းအဆင့္ဆင့္နဲ႕ ရွင္းလင္းျပသထားပါတယ္။<br /> <br /> ခန္းဂ်ီးတလုံးမွာ 音読み（おんよみ）"အြန္းေရာ္မိ" အသံထြက္နဲ႕ 訓読み（くんよみ）"ကြန္းေရာ္မိ"အသံထြက္ဆိုျပီး ၂မ်ိဳးရွိပါတယ္။<br /> <br /> 音読み（おんよみ）"အြန္းေရာ္မိ" က ခန္းဂ်ီးရဲ့ နဂိုအရင္းအျမစ္ကလာတဲ့ အသံထြက္ျဖစ္ျပီး <br /> <br /> 訓読み（くんよみ）"ကြန္းေရာ္မိ" က ဂ်ပန္မွာ ခန္းဂ်ီးစာလုံးကို အသုံးျပဳရလြယ္ေအာင္ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ အသံထြက္လို႕ သိထားလ်င္ ရပါတယ္။<br /> <br /> အဲဒီအသံထြက္ ၂မ်ိဳးလုံးက ဂ်ပန္စာေလ့လာရာမွာ အေရးၾကီးပါတယ္။<br /> <br /> Kiso Kanji pdf ဖိုင္မွ ခန္းဂ်ီးစာလုံးမ်ား ေလ့လာတဲ့အခါ အသံထြက္ ၂မ်ိဳးလုံးရဲ့ စာလုံးေပါင္းေလးေတြကိုပါ ဖတ္ေပးပါ။<br /> <br /> စာေၾကာင္းေလးေတြ ေရးက်င့္ပါ။<br /> <br /> ဒီလို ေရးက်င့္ျခင္းအားျဖင့္ ခန္းဂ်ီးေရာ သဒၵါပါ တတ္ေျမာက္လာမွာမို႕ တခ်က္ခုတ္ ၂ခ်က္ျပတ္လို႕ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ <br /> <br /> ခန္းဂ်ီးမွာ 部首(ぶしゅ)လို႕ေခၚတဲ့ Radicals ေလးေတြရွိပါတယ္။<br /> <br /> Kiso Kanji 1 pdf ရဲ့ စာမ်က္ႏွာ (၁၇)ကေန (၂၄)အထိမွာ ၾကည့္ႏိုင္သလို ဒီေအာက္က link မ်ားမွာလဲ ဖတ္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။<br /> <br /> <a href="http://japanese.about.com/library/weekly/aa070101a.htm">http://japanese.about.com/library/weekly/aa070101a.htm</a><br /> <br /> <a href="http://japanese.about.com/library/weekly/aa070801a.htm">http://japanese.about.com/library/weekly/aa070801a.htm</a><br /> <br /> <a href="http://japanese.about.com/library/weekly/aa071501a.htm">http://japanese.about.com/library/weekly/aa071501a.htm</a><br /> <br /> ခန္းဂ်ီးထဲမွာ အခ်ိဳ႕ေသာ ခန္းဂ်ီးမ်ားက Combine လုပ္ထားတာမို႕ Breakdown လုပ္ျပီးလဲ မွတ္ႏိုင္ပါတယ္။<br /> <br /> ဥပမာ___<br /> <br /> 休(やす)み - နားျခင္း ကို Breakdown လုပ္ၾကည့္ရင္　<br /> <br /> 人(ひと)-လူ ကေနဆင္းသက္လာတဲ့ 亻(にんべん)　+　木(き)-သစ္ပင္ ---> လူကသစ္ပင္ေအာက္မွာ အနားယူေနတယ္ လို႕ မွတ္သားႏိုင္ပါတယ္။<br /> <br /> ေနာက္ပိုင္းမွာ ခန္းဂ်ီးကြက္လပ္ျဖည့္ ေလ့က်င့္ခန္းတခ်ိဳ႕ တင္သြားေပးပါမယ္။<br /> <br /> ဘယ္ဘာသာကို ေလ့လာေလ့လာ၊ ဘယ္ကိစၥကို လုပ္လုပ္ ***<b>DIY</b>*** - (Do It Yourself) က အေရးၾကီးပါတယ္။<br /> <br /> ဒါေၾကာင့္ ခန္းဂ်ီးကို ေရးတတ္၊ ဖတ္တတ္ခ်င္ရင္ ကိုယ္တတ္ႏိုင္တဲ့ပမာဏနဲ႕ ေန႕စဥ္ခန္းဂ်ီးစာလုံးမ်ား ေရးက်င့္ပါ၊ ဖတ္ပါလို႕ ေျပာခ်င္ပါတယ္။<br /> <br /> ငယ္ငယ္က တီဗီက အဂၤလိပ္စာသင္ခန္းစာမွာ ၾကားေနၾက စကားေလးပါ။<br /> <br /> If you want to speak english, speak it!<br /> <br /> ဒီအတိုင္းပါဘဲ။<br /> <br /> <b>***If you want to memorize kanji, write it and read it!***</b><br /> <br /> ဂ်ပန္စာကို ပို၍ေလ့လာခ်င္သူမ်ားအတြက္___<br /> <br /> ဒီလင့္မွာ N5, N4, N3, N2 ကို Vocabulary, Kanji, Grammar, Expressions နဲ႕တကြ ႏွစ္အလိုက္ ေလ့က်င့္ခန္းေတြ၊ စာပိုဒ္ဖတ္တာေတြ၊ Quiz ေလးေတြရွိပါတယ္။<br /> <br /> <a href="http://www.jlptstudy.net/">http://www.jlptstudy.net/</a><br /> <br /> ဒီဆိုက္မွာေတာ့ ခန္းဂ်ီးတလုံးခ်င္းစီ ႏွိပ္ျပီး အသံထြက္ဖတ္ခိုင္းလို႕ရပါတယ္။<br /> <br /> <a href="http://www.coscom.co.jp/japanesekanji/kanji50/index.html">http://www.coscom.co.jp/japanesekanji/kanji50/index.html</a><br /> <br /> <br /> (original post from - <a href="http://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=528691353845749&id=523067971074754">ဂ်ပန္စာ ဂ်ပန္စကား</a>)<br /> <br /> </span> <br /> </div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-58589677208148031762013-06-14T14:57:00.000+09:002013-06-14T15:04:32.259+09:00<div style="text-align: justify;">ဂ်ပန္စကားရဲ့အသံထြက္ကို "(ဟီရ/ခါတ)ခါန"ကို အေျချပဳျပီး ၅၀ရွိတယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။<br /> <br /> ""五十音（ごじゅうおん）- အသံငါးဆယ္""<br /> <br /> あ　い　う　え　お　(အ အိ အု အဲ အို႕)<br /> <br /> か　き　く　け　こ　(က ကိ ကု ကဲ ကို႕)<br /> <br /> さ　し　す　せ　そ　(စ ရွိ စု စဲ စို႕)<br /> <br /> た　ち　つ　て　と　(တ ခ်ိ စြတ္ တဲ တို႕)<br /> <br /> な　に　ぬ　ね　の　(န နိ ႏု နဲ ႏို႕)<br /> <br /> は　ひ　ふ　へ　ほ　(ဟ ဟိ ဖု ဟဲ ဟို႕)<br /> <br /> ま　み　む　め　も　(မ မိ မု မဲ မို႕)<br /> <br /> や　い　ゆ　え　よ　(ယ အိ ယု အဲ ယို႕)<br /> <br /> ら　り　る　れ　ろ　(လ လိ လု လဲ လို႕)<br /> <br /> わ　ゐ　う　ゑ　を　(ဝ အိ အု အဲ အို႕)<span id="fullpost"> <br /> <br /> ("ふ"က Fu လို႕ "F-သံ"၊ "らりるれろ"က "ရ/လ-သံ"ေရာ "R-သံ"ပါ ႏွစ္မ်ိဳးလုံး ရွိပါတယ္။)<br /> <br /> ျမန္မာလို အဆင္ေျပတဲ့ အသံထြက္နဲ႕ ေရးထားပါတယ္။<br /> <br /> "わ　ゐ　う　ゑ　を" က "ゐ" နဲ႕ "ゑ" က စာလုံးအေနနဲ႕ ရွိေပမယ့္ ယခုလက္ရွိမွာ အသုံးမျပဳပါဘူး။ <br /> <br /> အသံငါးဆယ္ျပည့္ေအာင္ ျဖည့္ထားတာပါ။<br /> <br /> ん(အင္း) လို႕အသံထြက္တဲ့စာလုံးလဲ ရွိပါတယ္။<br /> <br /> ဒီ ん(အင္း) စာလုံးက အေပၚက စာလုံးေတြနဲ႕ေပါင္းျပီး အသံထြက္တာပါ။<br /> <br /> あん(အန္း)　いん(အင္း)　うん(အူးန္)　えん(အဲန္း)　おん(အြန္း) စသျဖင့္ပါ။<br /> <br /> ဒီေနရာမွာ သတိထားသင့္တာက <br /> <br /> あ　か　さ　た　な　は　ま　や　ら　わ　+　ん နဲ႕<br /> <br /> え　け　せ　て　ね　へ　め　れ　+　ん ရဲ့ အသံထြက္ပါ။<br /> <br /> ျမန္မာအသံအတိုင္း あ + ん ကို (အန္း) လို႕ေျပာလဲ ဂ်ပန္ေတြက え + ん (အဲန္း) လို႕ဘဲ ထင္တာမ်ားလို႕ပါ။<br /> <br /> あん(အန္း) ကို ေျပာတဲ့အခါ ဂ်ပန္ ပါးစပ္လႈပ္ရွားပုံမွာ "O" ပုံ ဝိုင္းျပီး えん(အဲန္း) ကိုေျပာတဲ့အခါ "__" ေဘးႏွဘက္ကိုဘဲ ဆန္႕ပါတယ္။<br /> <br /> ျမန္မာသံ (အန္း) ေရာ (အဲန္း) ပါ ႏႈတ္ခမ္းလႈပ္ရွားပုံက သိပ္မကြာတဲ့အတြက္ ဂ်ပန္ေတြအတြက္ နားမလည္ / မသဲကြဲတာျဖစ္ပါတယ္။<br /> <br /> အစကတည္းက ပီျပင္ေအာင္ ေျပာႏိုင္သူမ်ား ရွိမွာပါ။<br /> <br /> ကိုယ္တိုင္က အဆင္မေျပတာ ခဏခဏ ၾကဳံရတာမို႕ ဒါကို တဘက္သား နားထဲမွာ သဲကြဲေအာင္ေျပာနည္းကို ရွာေဖြေလ့လာရပါတယ္။<br /> <br /> အဲဒီအခါမွာ あ + ん ကို (အားန္)လို႕ အသံထြက္ျခင္းအားျဖင့္ တဘက္လူ နားလည္လြယ္တာ ေတြ႕ရပါတယ္။<br /> <br /> ကိုယ့္ဂ်ပန္စာ ဆရာမရဲ့ စကားအရ<br /> <br /> あ　か　さ　た　な　は　ま　や　ら　わ　+　ん ကို အသံထြက္ရင္ <br /> <br /> あ　か　さ　た　な　は　ま　や　ら　わ ေပၚမွာဘဲ အသံရွည္ဆြဲျပီး ေနာက္မွ ん အသံကို မသိမသာေလာက္ထည့္ပါတဲ့။<br /> <br /> ဒါေၾကာင့္ ____<br /> <br /> あん-အားးးန္　かん-ကားးးန္　さん-စားးးန္　たん-တားးးန္　なん-နားးးန္၊ <br /> <br /> はん-ဟားးးန္　まん-မားးးန္　やん-ယားးးန္　らん-ရားးးန္　わん-ဝါးးးန္<br /> <br /> လို႕ အသံထြက္တာ ပိုအဆင္ေျပမွာျဖစ္ျပီး<br /> <br /> えん(အဲန္း)　けん(ကဲန္း)　せん(စဲန္း)　てん(တဲန္း)　ねん(နဲန္း)　<br /> <br /> へん(ဟဲန္း)　めん(မဲန္း)　れん(လဲန္း)<br /> <br /> အသံေတြနဲ႕ ကြဲျပားပါမယ္။<br /> <br /> အျခား ေပါင္းစည္းသံေတြလဲ ရွိပါတယ္။<br /> <br /> 濁音（だくおん）（゛）- အသံျပင္း<br /> <br /> 半濁音（はんだくおん）（゜）- အသံေပ်ာ့<br /> <br /> 拗音（ようおん）- ေကြ႕ေကာက္သံ<br /> <br /> စသျဖင့္ ရွိပါတယ္။<br /> <br /> ဒီ <a href="http://www.coscom.co.jp/hiragana-katakana/kanatable-j.html">link</a> မွာ အသံခလုပ္ကို ႏွိပ္ျပီး နားေထာင္ႏိုင္ပါတယ္။<br /> <br /> original post from - <a href="https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=526799984034886&id=523067971074754">ဂ်ပန္စာ ဂ်ပန္စကား</a><br /> <br /> </span> <br /> </div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-14344690598870459752013-06-09T20:42:00.000+09:002013-06-09T20:42:47.957+09:00<div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioaJWNFY2KyKhyz1egxzFyf4p5XHuTcBzgoE1g-PO-Vo3AUsZ1vZeVBkUaeEj2cSTqRAo2jO-bST9gYqSDTRqHdVOq2ratLS-nIaRFpodZofRsLD8ZOBpE_d9jPZG-Rt27AJK2fyzM140/s1600/DSCN1698.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEioaJWNFY2KyKhyz1egxzFyf4p5XHuTcBzgoE1g-PO-Vo3AUsZ1vZeVBkUaeEj2cSTqRAo2jO-bST9gYqSDTRqHdVOq2ratLS-nIaRFpodZofRsLD8ZOBpE_d9jPZG-Rt27AJK2fyzM140/s320/DSCN1698.JPG" width="320" /></a></div><br /> (၄-ေယာက္စာ)<br /> ၾကက္ေပါင္သား အ႐ိုးထုတ္ ၂ခု<br /> ၾကက္အသည္း ၄ခု<br /> ဆင္ေခါင္းပဲ လက္တဆုပ္ခန္႕<br /> အာလူး ၃လုံး<br /> ေဂၚဖီထုပ္<br /> ၾကက္သြန္နီ<br /> ပဲအက်က္မႈန္႕<br /> သံပရာသီး<br /> ပူဒီနာရြက္<br /> ဆား၊ ဆႏြင္း၊ ဂ်င္း၊ ငံျပာရည္၊ မဆလာ - အနည္းငယ္စီ<br /> <span id="fullpost"> <br /> ၁။ ၾကက္ေပါင္သား ႏွင့္ အသည္းကို ဒယ္အိုးထဲ ဆား၊ ဆႏြင္း၊ ဂ်င္း၊ ငံျပာရည္၊ မဆလာ ႏွင့္ ေရမျမဳတ္တျမဳတ္ထည့္ျပဳတ္ပါ။ ႏူးလ်င္ ၾကက္အေရခြံကို ခြါပစ္ျပီး အသားမြထားပါ။ အသည္းကို မထူမပါးလွီးပါ။ က်န္ေသာၾကက္ျပဳတ္ရည္ကို ပဲအက်က္မႈန္႕အနည္းငယ္ေဖ်ာ္ထည့္ျပီး မီးေႏြးေႏြးျဖင့္ တည္ပါ။ <br /> <br /> ၂။ ဆင္ေခါင္းပဲကိုျပဳတ္ပါ။ က်က္လ်င္ ေရစစ္ျပီး။ ၾကက္ျပဳတ္ရည္အိုးထဲ ထည့္ပါ။<br /> <br /> ၃။ အာလူးကိုလဲျပဳတ္ျပီး မထူမပါးလွီးထားပါ။ ၾကက္သြန္နီ ပါးပါးလွီးကာ ေရေအးထဲစိမ္ျပီး ေရျပန္စစ္ထားပါ။ ေဂၚဖီထုပ္ကို ပါးပါးလွီးပါ။<br /> <br /> ၄။ ဇလုံထဲ အသား၊ အာလူး၊ ေဂၚဖီ၊ ၾကက္သြန္နီတို႕ကို ထည့္၊ ၾကိဳက္တတ္ပါက ပူဒီနာရြက္ ႏွင့္ ငရုပ္သီးစိမ္း လွီးထည့္ပါ။ သံပရာရည္ညွစ္ကာ ၾကက္ျပဳတ္ရည္ဆမ္း၍နယ္လ်င္ ၾကက္သားသုပ္ ရပါျပီ။ နံျပားျဖင့္လည္း စားႏိုင္ပါတယ္။<br /> <br /> </span> </div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-57416242347580378422013-06-08T19:40:00.001+09:002013-06-09T20:45:17.323+09:00<div style="text-align: justify;">ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းေတြထြက္ျပီတဲ့။ ရင္ခုန္တဲ့သူေတြ ခုန္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။ ကိုယ့္တုန္းကေရာ? လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ေလာက္က။ ရင္ခုန္သလားဆိုေတာ့ ဟင္အင္းလို႕ ေျပာရမယ္။ ေအာင္မွာသိေနတာခ်ည္းကို။ ဂုဏ္ထူးဘယ္ႏွခုရမွာလဲဘဲ သိခ်င္တာတခုဘဲ။ ၂ဘာသာက စာေမးပြဲေျဖျပီးကတည္းက ကိုယ့္ဘာတာ့ အမွတ္တြက္ျပီး ေသခ်ာတယ္။ ၃ဘာသာေလာက္ပါရင္ေကာင္းမွာလို႕ ေမ်ာ္လင့္မိတာတခုထဲ။ မပါေတာ့လဲ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ အစကတည္းက အမ်ားၾကီးမွန္းေျဖတာမွ မဟုတ္တာ။ ေဆးေက်ာင္းတက္ရဖို႕လဲ စိတ္မကူးပါဘူး။ ေသြးသံတရဲရဲမွ မၾကည့္ရဲတာကိုး။ <span id="fullpost"> <br /> <br /> ေအာင္စာရင္းမထြက္ခင္ညအထိေတာ့ "၃ဘာသာေလာက္ပါရင္ ေကာင္းမွာေနာ္ အေမ့"ဆိုျပီး တတြတ္တြတ္ေျပာေနလို႕ အေမက အိပ္ေတာ့တဲ့။ မနက္သြားၾကည့္ရင္ သိရမေပါ့တဲ့။ မနက္ ၄နာရီေလာက္ လမ္းေပၚက ကြၽတ္စီကြၽတ္စီအသံေတြနဲ႕ လန္႕ႏိုးလာတယ္။ ေမွာင္တုန္းၾကီး စိတ္အားထက္သန္တဲ့သူေတြ ေအာင္စာရင္းသြားၾကည့္ေနၾကတာ။ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ ေစာလြန္းတယ္ဆိုျပီး ျပန္အိပ္လိုက္တယ္။ ကိုယ့္ရဲ့ အေစာဆုံးအိပ္ယာထခ်ိန္က မနက္ ၆နာရီ။ အဲေလာက္က်မွ အိပ္မႈန္စုံမြားနဲ႕ထ၊ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတိုက္ေနတုန္း ျမိဳ႕ထဲက ေမာင္ဝမ္းကြဲေလးက စက္ဘီးနဲ႕ေရာက္ခ်လာျပီး ေအာင္တယ္ ၃ဘာသာဂုဏ္ထူးပါတယ္တဲ့။ အင္! ဟုတ္လားေပါ့၊ သူၾကည့္လာျပီးျပီဆိုေတာ့လဲ ကိုယ့္ဘာသာ သြားမၾကည့္လဲ ျပီးျပီေပါ့၊ ဒီေလာက္ပါဘဲ။ ေနာက္မွ အေမက သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ သြားၾကည့္ေလေျပာလို႕မွ အိမ္နားက သူငယ္ခ်င္းကို သြားေမးရတယ္။ သူက သြားမၾကည့္ရေသးလို႕ မသိဘူးဆိုမွ အေဖာ္စပ္ျပီး သြားရတာ။ ကိုယ့္အေျဖက သိျပီးသားမို႕ အားငယ္ေနတဲ့ သူ႕ကို ေအာင္ပါေစလို႕ စိတ္ထဲက ဆုေတာင္းမိတယ္။ သူမေအာင္ရင္ ကိုယ္ဘယ္လို အားေပးစကားေျပာရမယ္မွန္းမသိဘူးေလ။ သြားၾကည့္ေတာ့ မနက္ ၉နာရီေက်ာ္မို႕ ေက်ာင္းမွာ လူအေတာ္ ရွင္းေနျပီ။ <br /> <br /> ကိုယ့္ခုံနံပါတ္ရွာ၊ ဘယ္ဟာဂုဏ္ထူးပါလဲ ၾကည့္ျပီး၊ သူ႕ခုံနံပါတ္ေတြ႕လို႕ ႐ိုး႐ိုးေအာင္တာသိမွ ေတာ္သြားေတာ့တယ္။ ဒါက ေအာင္စာရင္းထြက္တုန္းအခ်ိန္က။ ရင္ခုန္ရတာက အမွတ္စာရင္းေမွ်ာ္တုန္းအခ်ိန္မွ။ သူမ်ားေတြက အမွတ္စာရင္းတခုဘဲ ေလွ်ာက္ေတာ့ ျမန္ျမန္ ေရာက္လာတယ္။ ကိုယ္က ေအာင္လက္မွတ္ပါ တြဲေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့ ေတာ္ရုံနဲ႕ ေရာက္မလာ။ တေန႕ေန႕ ေမွ်ာ္လိုက္ရတာ၊ စာတိုက္မွာပဲ ေပ်ာက္ျပီလားရယ္ေပါ့။ ေနာက္ဆုံး သူမ်ားေတြထက္ တပတ္ေနာက္က်ျပီးမွ ေရာက္လာေတာ့တယ္။ အဲဒီတုန္းက အမွတ္ေပါင္းကိုၾကည့္ျပီး ဟုတ္ရဲ့လားလို႕ ခဏခဏ ျပန္ေပါင္းၾကည့္ရတယ္။ ကိုယ္ထင္ထားတာထက္ အမ်ားၾကီး မ်ားေနလို႕။ :)<br /> <br /> (တေလာေလးက ကိုယ့္ရဲ့ အေရးၾကီးစာရြက္စာတန္းေတြထည့္ထားတဲ့အိတ္ထဲက ထြက္လာတယ္)<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><span id="fullpost"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiozN-XNJs8YckydHUOn9RmJiioIb_ZoET1w-lpF_ovy0JWZQYXJqLARxwtQE302Jil9BjhaCNlJnO15GbyaLfGujvipvGN5avfmefTRI5xnxdIGcxMKa5bOZdCzYLQl-DrubHBXY-gopE/s1600/img027.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiozN-XNJs8YckydHUOn9RmJiioIb_ZoET1w-lpF_ovy0JWZQYXJqLARxwtQE302Jil9BjhaCNlJnO15GbyaLfGujvipvGN5avfmefTRI5xnxdIGcxMKa5bOZdCzYLQl-DrubHBXY-gopE/s320/img027.jpg" width="214" /></a></span></div><br /> ေအာင္စာရင္းအတြက္ တကယ္ရင္ခုန္ရတာက ေနာက္ႏွစ္က်မွ။ အိမ္နားက အသိအေဒၚတေယာက္က သူ႕သမီးကို ဂိုက္လုပ္ေပးပါတဲ့။ ၅လေလာက္ေတာ့ ရေသးတယ္၊ ေအာင္သြားရင္ ရျပီ၊ အားကိုးပါတယ္တဲ့ေလ။ သူ႕သမီးနဲ႕ ငယ္ငယ္က ကိုယ္လဲ ေဆာ့ဘူးပါတယ္။ အတန္းၾကီးလာေတာ့ စာတဘက္နဲ႕ မေဆာ့ျဖစ္ေတာ့မွ ေဝးသလို ျဖစ္သြားတာ။ သူ႕အေမကို အားနာေတာ့ သင္ေပးရတာေပါ့ေလ။ ဉာဏ္ေလးကေတာ့ အေတာ္ေကာင္းတယ္။ ကိုယ့္ထက္ေတာင္ ေကာင္းေသး။ ခက္တာက စာနဲနဲမွ မလုပ္တာ၊ အေပ်ာ္အပါး အရမ္းမက္တာ။ အစပိုင္းေတာ့ ၾကိဳးစားျပီး လာသင္ေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက် ညေနဆို သူ႕အေမေရာက္လာျပီး ဒီေန႕ေနမေကာင္းလို႕တို႕ ဗိုက္ေအာင့္လို႕တို႕နဲ႕ ခြင့္လာတိုင္ပါေရာ။ အစကေတာ့လဲ ဟုတ္ကဲ့၊ ရပါတယ္ေပါ့။ ေနာက္က် ဘယ္ဟုတ္မလဲ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ စက္ဘီးစီး ျမိဳ႕ပတ္လုပ္ေနတာ။ သူ႕အိမ္ကေန လမ္းေပၚထြက္ဖို႕ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္မွ ရတာေလ။ မဟုတ္ရင္ အေဝးၾကီး ေကြ႕ထြက္ေနရမွာ။ ဆိုေတာ့ကာ ေနမေကာင္းဘူးေျပာတဲ့သူက ညဘက္က် ေဟးလားဟားလား စက္ဘီးတစီးနဲ႕ ေလွ်ာက္သြားေနတာ ၾကားရ ျမင္ရေတာ့ စိတ္တိုလာတယ္။ ဒါနဲ႕ပဲ သူ႕ကို ဆူေပးလိုက္တယ္၊ ခုဘဲ ဒီဇင္ဘာ ကုန္ေတာ့မယ္၊ ဒီပုံစံနဲ႕ဆို ဆယ္တန္းေအာင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႕။ ဆူတုန္း ျငိမ္ျပီးနားေထာင္တယ္။ အရင္ကလဲ အဲလိုပါဘဲ။ ေျပာလိုက္တုန္း ဟုတ္သလိုနဲ႕၊ ေနာက္ေတာ့လဲ ဒုံရင္းအတိုင္းဘဲ။ <br /> <br /> ခပ္ထန္ထန္ေျပာလိုက္ျပီး ေနာက္ရက္ ေရာက္မလာေတာ့ဘူး။ သူ႕အေမဘဲ ေရာက္လာျပီး သူ႕သမီးကေျပာတယ္၊ သူဆယ္တန္းမေအာင္ေလာက္ဘူးလို႕ အမကေျပာတယ္၊ အဲဒါေၾကာင့္ ဆယ္တန္း မေျဖေတာ့ဘူးတဲ့ေလ။ ဟမ္!! ကိုယ့္မွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားကို ျဖစ္လို႕။ သူ႕ကို စာလုပ္ရေအာင္ေျပာလိုက္တာ၊ သူက စာေမးပြဲမေျဖေတာ့ဘူးတဲ့၊ ျဖစ္ရမယ္။ သူ႕အေမကို ရွင္းျပျပီးမွ သူ႕ကို ျပန္လာခိုင္းဖို႕ ေျပာရတယ္။ အဲေနာက္ပိုင္းေတာ့ အရင္ကထက္စာရင္ နဲနဲ အပိုးက်ိဳးျပီး စာလုပ္လာပါတယ္။ ႏွစ္စကတည္းက ေသခ်ာစာလုပ္လာရင္ ဂုဏ္ထူးပါႏိုင္တဲ့ ကေလးမပါ။ ခုေတာ့ ေအာင္မွတ္ရေအာင္ မနဲ တြန္းရတယ္။ သူ႕ကို စာသင္မွဘဲ ကိုယ့္ေခါင္းမွာ ဆံပင္ျဖဴေတြ ေပါက္လာလိုက္တာ၊ ဆယ္ေခ်ာင္းမကဘူး။ တသက္နဲ႕တကိုယ္ ငယ္တုန္းမွာ အဲဒီအခ်ိန္ကဘဲ ဆံပင္ျဖဴေတြ ထြက္ဘူးတယ္။ အဲကတည္းက တျခားလူ ဂိုက္လုပ္ျပီး မသင္ေပးခ်င္ေတာ့တာ။ ေခါင္းပူရလြန္းလို႕။<br /> <br /> စာေမးပြဲေျဖလာျပီးေတာ့လဲ သူ႕ေမးခြန္းစာရြက္မွာ ျခစ္လာတဲ့ အေျဖေတြၾကည့္၊ ေအာင္မွတ္ ျပည့္ရဲ့လားတြက္နဲ႕ ကိုယ့္မွာ အပူထုပ္ကို ပိုက္လို႕ရယ္။ တဘာသာရဲ့ အမွတ္က ကိုယ္တြက္တာ on the margin ျဖစ္ေနေတာ့ ဆုေတာင္းရုံဘဲ ရွိတာေပါ့လို႕ ေျပာလိုက္ရတယ္။ သူကေတာ့ စာေမးပြဲလဲျပီး၊ ဝက္ကို အေတာင္ပံတပ္ေပးလိုက္သလားမွတ္ရေအာင္ ေပ်ာ္လို႕ ေမာ္လို႕ ဖလမ္းဖလမ္းထလို႕။ ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့ေန႕က် အိမ္ေရာက္မလာဘူး။ အဲဒီေန႕က မိုးေတြရြာလိုက္တာ သဲၾကီးမဲၾကီးပဲ။ ျခံထဲမွာတင္ ေရက ဒူးေခါင္းေလာက္ရွိတာ။ ေမွ်ာ္ေနတာ သူမေပၚလာဘဲ အိမ္နားက တျခားကေလးမ ေရာက္လာတယ္၊ ေအာင္စာရင္းသြားၾကည့္မလို႕ အေဖာ္လိုက္ခဲ့ေပးပါတဲ့။ အဲ့ခေလးမက အႂကြားသန္ေလးမို႕ သည္းခံေပါင္းရတာ။ ကိုယ္က သူ႕သူငယ္ခ်င္းမကို ဂိုက္လုပ္ေပးတာသိေတာ့ သူ႕အိမ္က ရန္ကုန္ကေန အရမ္းေတာ္တဲ့ ဂိုက္ေခၚေပးထားတာ၊ ဂိုက္ကိုကိုက အရမ္းေတာ္တာ ေဆးေက်ာင္းတက္ဖို႕ေစာင့္ေနတာ၊ အဲဒီ ဂိုက္က ေတာ္လြန္းလို႕ သူဆို all D ရမွာလို႕ အိမ္ကို ၾကဳံတိုင္း ဝင္ဝင္ေျပာခဲ့တာေလ။ ကိုယ္ကေတာ့ ဪ ဟုတ္လား၊ အမေတာ့ နင့္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ ေအာင္သြားေအာင္ မနဲ လုပ္ယူရမွာလို႕ ေျပာခဲ့တာ။ တျဖည္းျဖည္း ေအာင္စာရင္းထြက္ခါနီးလာေတာ့ ႂကြားစိန္ေလးက သူေအာင္ပါ့မလားမသိဘူးေျပာလာလို႕ ကိုယ့္ေတာင္ သူ႕ရဲ့ before and after gap ကို နားေထာင္ျပီး ဘာေျပာရမယ္မသိဘူး။<br /> <br /> ခုလဲ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ ကိုယ့္တပည့္ မေရာက္လာဘဲ သူက ေရာက္လာေတာ့ မိုးရြာၾကီးထဲ အတူသြားၾကည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေအာင္စာရင္းထဲ ကိုယ့္တပည့္မ ခုံနံပါတ္ေတြ႕လိုက္ရမွ ရင္ထဲက အလုံးၾကီး က်ေတာ့တယ္။ ဟဲ့! နင့္သူငယ္ခ်င္းေအာင္တယ္၊ နင္ေရာ?လို႕ ေမးလိုက္ေတာ့ သူ႕ခုံနံပါတ္ မေတြ႕ဘူးတဲ့။ ေသခ်ာေအာင္ ကိုယ္လဲ အထပ္ထပ္ လိုက္စစ္ပါတယ္။ တကယ္ဘဲ မေတြ႕ဘူး။ အတူသြားၾကည့္ကာမွ မေအာင္တဲ့သူ႕ကို ကိုယ္ဘယ္လို အားေပးရမွန္းမသိဘူး၊ ကိုယ့္တပည့္ေအာင္လို႕ ဝမ္းသာရတာကိုေတာင္ သူအားငယ္သြားမွာစိုးလို႕ ထိမ္းထားရတယ္။<br /> <br /> အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ တပည့္မ လာသလားလို႕ေမးၾကည့္ေတာ့ ခုထိေပၚမလားေသးဘူးတဲ့။ ၾကည့္ရတာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ျမဴးေနျပီထင္တယ္လို႕၊ အျပင္ထြက္ မိုးစို ႂကြက္စုတ္ျဖစ္မွေတာ့ မထူးဘူး၊ သူ႕အိမ္ဘက္ သြားလိုက္ဦးမယ္လို႕ အိမ္ကိုေျပာျပီး ထြက္ခဲ့တယ္။ သူ႕အိမ္က ေျမနိမ့္ပိုင္းမွာ၊ ကိုယ့္အိမ္ထက္ေတာင္ ေရကနက္ေသး။ ေျမာင္းကိုလဲ ကူးလိုက္ေရာ၊ ေရထဲ ေပါင္တဝက္ေက်ာ္ ျမဳပ္သြားတယ္။ သူ႕အိမ္ေရာက္ေတာ့ မယ္မင္းၾကီးမက အိပ္တုန္းခင္ည! သူ႕ေမာင္ေလးကို မနက္က ေအာင္စာရင္း သြားၾကည့္ခိုင္းလိုက္တာ ခုထက္ထိ ျပန္မေရာက္ေသးလို႕ က်ျပီဆိုျပီး အိပ္ေနတာတဲ့ ေကာင္းၾကေရာ!! ေအာင္တယ္ဟဲ့လို႕ေျပာလိုက္ေတာ့ ဟုတ္လားဆိုျပီး ထခုန္ေနတယ္။ မိုးေအးေအးနဲ႕ အိပ္ေနၾကတဲ့ သူ႕အကိုေတြလဲ ထလာလိုက္ ေအာ္ဟစ္ေပ်ာ္ျမဴးၾကလိုက္ အိမ္သားေတြ တေယာက္တလွည့္စီဖက္လိုက္ kiss ေပးလိုက္နဲ႕ မဆုံးေတာ့ဘူး။ သူ႕အကိုေတြ ေတာ္ၾကာကိုယ့္ပါလာဖက္ျပီး သင့္ခယူဆိုျပီး kiss လာေပးမွျဖင့္ ဒုကၡလို႕ေတြးျပီး ကိုယ့္မွာ ေလွခါးဘက္ ေျခလွမ္းျပင္ထားရတယ္။ ဂယ္ဘဲ!! ၊ ခပ္မူးမူးသမားေတြမို႕ ေျပာရတာမဟုတ္ဘူး ေျမာင္းထဲက် ေရနစ္လဲနစ္၊ အျမန္ခုန္ဆင္းျပီး ျပန္ေတာ့မယ္လို႕။<br /> <br /> သူတို႕ေတြ ဘာလို႕ ဒီေလာက္ ေပ်ာ္ျမဴးေနပါလိမ့္လို႕ စဥ္းစားမရျဖစ္ရတယ္။ အေတာ္ၾကာ ေပ်ာ္ေနၾကျပီးမွ ကိုယ့္ကို သူ႕အေမက သတိရျပီး ေက်းဇူးေနာ္၊ သူ႕သမီးေအာင္သြားတာ အရမ္းေက်းဇူးတင္တယ္၊ ကိုယ့္ေက်းဇူးေၾကာင့္တဲ့၊ အိမ္မွာ ဆယ္တန္းေအာင္ဖူးတဲ့သူ တေယာက္မွမရွိေတာ့ အရမ္းဝမ္းသာတယ္တဲ့ေလ။ အဲ! အဲဒါေၾကာင့္ ဒီေလာက္ ေပ်ာ္ျမဴးေနၾကတာလား။ သူ႕အကို၃ေယာက္ တေယာက္မွ ဆယ္တန္းေအာင္ဘူးဆိုေတာ့၊ သူက သူ႕အိမ္မွာ ပထဦးဆုံး ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့သူမို႕တဲ့။ ျဖစ္ရမယ္။ <br /> <br /> အဲဒီ တဦးတည္းေသာ တပည့္မနဲ႕ ဆယ္တန္းေအာင္စာရင္းအတြက္ ရင္ခုန္ရျပီးကတည္းက ကိုယ္ဘယ္သူ႕ကိုမွ ဂိုက္မလုပ္ေပးေတာ့ဘူး။ ဆက္သာဂိုက္လုပ္ၾကည့္ တေခါင္းလုံးျဖဴသြားလိမ့္မယ္။ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မသင္ေပးေတာ့ဘူးလုပ္ခါမွ အိမ္က ေမာင္ေလးက ဆယ္တန္းေရာက္တယ္။ ဒင္းကေလးက စာလဲေမးေသး ကိုယ့္ကိုလဲ ဆရာျပန္လုပ္ေသးတာ။ ဒီနားေလးဘဲ နားမလည္တာ၊ ဒီနားေလာက္ေလးရွင္းျပတဲ့ သခၤ်ာပိုစၦာကို။ အဲလိုၾကားျဖတ္ၾကီး ရွင္းျပလို႕မွမရတာ၊ အေပၚကနဲ႕ ဆက္ေနလို႕ ဒီလိုျဖစ္တာဆိုတာမ်ိဳး မနဲေျပာယူရတယ္။ တခါတေလ စိတ္လိုလက္ရနဲ႕ ဒါကို အစအဆုံးရွင္းျပဆိုျပီး လာေမးတယ္။ ကိုယ့္မွာေတာ့ ဟုတ္ျပီးဟုတ္ရဲ့နဲ႕ ရွင္းျပရတာ၊ သူက ျပဳံးစိစိနဲ႕နားေထာင္တယ္။ ဟဲ့! နားလည္ရဲ့လား ဘာျပဳံးစိစိလုပ္ေနတာလဲ ေျပာလိုက္မွ တဟီးဟီးနဲ႕ သူ႕နားထဲက ဂြမ္းကိုဆြဲထုတ္ျပီး ရွင္းျပလို႕ျပီးျပီးလားတဲ့။ ေတနာေလး!! ဒင္းေလးလဲ ဆယ္တန္းႏွစ္ခ်င္းေပါက္ ေအာင္သြားလို႕သာဘဲ။ အဲေနာက္ပိုင္း အေဒၚေတြက သူတို႕ကေလးေတြ ဆယ္တန္းေရာက္တိုင္း ကိုယ့္ကို ဂိုက္လုပ္ေပးပါ လာေျပာၾကတယ္။ ေတာ္ဘာဘီ ေတာ္ဘာဘီ။ ေက်ာင္းစာအားတဲ့အခ်ိန္ၾကား စာစစ္တာတို႕ေတာ့လုပ္ေပးမယ္၊ အျမဲတန္းဂိုက္ေတာ့ မလုပ္ေပးႏိုင္ဘူးလို႕။ စိတ္ခုတဲ့ အေဒၚက ခုတယ္။ တတ္ႏိုင္ဘူးေလ၊ ကိုယ္ ဆံပင္ျဖဴ ရင္ပူ စိတ္ညစ္ မခံႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႕။<br /> <br /> <br /> (တခ်ိန္က အမွတ္တရ)<br /> </span> </div><br /> ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-87008792536930870862013-06-04T21:18:00.000+09:002013-06-04T21:18:08.280+09:00<div style="text-align: justify;"> ဂ်ပန္စာနဲ႕ ပတ္သတ္ျပီး ေရးဖူးတာေလးေတြ တစုတစည္းထဲျဖစ္ေအာင္ page တခု လုပ္ထားပါတယ္။<br /> <br /> စိတ္ဝင္စားက ဝင္ေရာက္ၾကည့္႐ႈႏိုင္ပါတယ္။<br /> <br /> "<a href="http://www.facebook.com/pages/%E1%80%82%E1%80%BA%E1%80%95%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%85%E1%80%AC-%E1%80%82%E1%80%BA%E1%80%95%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%85%E1%80%80%E1%80%AC%E1%80%B8-Japanese-Language/523067971074754">ဂ်ပန္စာ ဂ်ပန္စကား - Japanese Language</a>"<br /> <br /> <br /> <span id="fullpost"> <br /> <br /> <br /> </span> </div> ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-14076708066934125102013-05-10T00:00:00.000+09:002013-06-09T20:54:12.204+09:00<div style="text-align: justify;">ဂ်ပန္စာခန္းဂ်ီးေလ့လာလိုသူမ်ားအတြက္ပါ။ ဂ်ပန္က မူလတန္း ၆ႏွစ္တာကာလမွာ ခန္းဂ်ီး တစ္ေထာင့္ေျခာက္လုံး သင္ရပါတယ္။ First grade မွာ အလုံး ၈၀၊ Second grade မွာ ၁၆၀လုံး၊ Third grade မွာ အလုံး ၂၀၀၊ Fourth grade မွာ အလုံး ၂၀၀၊ Fifth grade မွာ ၁၈၅ လုံး နဲ႕ Sixth grade မွာ ၁၈၁ လုံးပါ။ အေျခခံ ခန္းဂ်ီး ၁၀၀၆လုံးကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ရရင္ ကိုယ့္ဂ်ပန္စာလယ္ဗယ္ N2 ေလာက္ ရွိတယ္လို႕ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ <br /> <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Ky%C5%8Diku_kanji#First_grade_.2880_kanji.29">ဝီကီပီးဒီယလင့္</a>မွာ ေလ့လာၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။<br /> <br /> ေနာက္တခုက ခန္းဂ်ီးကို ပုံေလးေတြနဲ႕ စိတ္ဝင္စားစရာေကာင္းေအာင္ ရွင္းျပထားတဲ့ စာအုပ္ပါ။<br /> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhc-lZAzTFS6jJs3S_3Trz1fNWb4U3vh8_18iSa88F0ydlSijq0C4YWeAEvHZ4E5sHnblMXFNpjCTkFN1KzI9drPe7s4kKCfy10bje8iDTtUaniJL_NFFUAiJAphkjIgCLFbJ6AelYCORg/s1600/kanji-isnt-that-hard.jpg" imageanchor="1" ><img border="0" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhc-lZAzTFS6jJs3S_3Trz1fNWb4U3vh8_18iSa88F0ydlSijq0C4YWeAEvHZ4E5sHnblMXFNpjCTkFN1KzI9drPe7s4kKCfy10bje8iDTtUaniJL_NFFUAiJAphkjIgCLFbJ6AelYCORg/s320/kanji-isnt-that-hard.jpg" /></a><br /> <br /> <span id="fullpost"> <br /> free ebook download<br /> http://seaebook.blogspot.jp/2013/04/kanji-isnt-that-hard.html<br /> အဲဒီဆိုက္မွာ အျခား ဂ်ပန္စာ free ebooks လဲ ရွိပါတယ္။<br /> <br /> အဲဒီစာအုပ္ထဲက ပုံေတြကို fb မွာ တင္ေပးထားတဲ့ လင့္ပါ။<br /> <a href="https://www.facebook.com/media/set/?set=a.271114086245140.65276.161577117198838&type=3">https://www.facebook.com/media/set/?set=a.271114086245140.65276.161577117198838&type=3</a><br /> <br /> </span> </div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-82141842196010684222012-09-26T19:13:00.000+09:002012-09-26T19:16:40.274+09:00<div style="text-align: justify;">အိမ္မွာရွိတဲ့ Apron ေလးက အျပာေရာင္မို႕ ဆီစင္ ဆႏြင္းေပနဲ႕ ေဟာင္းလို႕လာတယ္။ အသစ္ဝယ္ရမွာထက္ ကိုယ္တိုင္ ခ်ဳပ္ၾကည့္ခ်င္တာေၾကာင့္ အြန္လိုင္းကေန ပိတ္စဝယ္ရင္း Apron ခ်ဳပ္ဖို႕ အစပါ ဝယ္လိုက္တယ္။ ဝယ္တဲ့ဆိုင္က ျဖတ္စေတြဘဲ ေရာင္းတာပါ။ 1m (သို႕) 2m ျဖတ္ျပီးသား အစေတြမို႕ အျပင္မွာ ဝယ္တာထက္ ေစ်းေတာ္ပါတယ္။ ၾကိဳက္တဲ့ အဆင္ထဲမွာ ပန္းေရာင္လဲ ရွိေပမယ့္ ညစ္ေပတာ မသိသာေအာင္ 2m ျဖတ္စ လိေမၼာ္ေရာင္ေလးကိုဘဲ ေရြးျဖစ္လိုက္တယ္။ <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXWmOxiHrGsOQGb7pIGOCgvYQ0lEfYIuNudGSb75BTWayqFSbTeIp_D7sjCp2ERSf92kLWkKYwourREYOUTMBh625c3lj5viBsXTil6Tu9p1dD9o1jA3AqA27MEE_3DZdwSYtADuLE4no/s1600/cotton+cloth.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXWmOxiHrGsOQGb7pIGOCgvYQ0lEfYIuNudGSb75BTWayqFSbTeIp_D7sjCp2ERSf92kLWkKYwourREYOUTMBh625c3lj5viBsXTil6Tu9p1dD9o1jA3AqA27MEE_3DZdwSYtADuLE4no/s320/cotton+cloth.jpg" /></a></div><span id="fullpost"> <br /> <br /> ပိတ္အနားလုံးဖို႕ Bias Tape လဲ ပိတ္စနဲ႕လိုက္မယ့္ လိေမၼာ္ေရာင္အသီးေလးေတြ ပါတာကို ဝယ္လိုက္တယ္။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBFJnyAoBLOLRZvzpu3JHeHRxcBjmqOpisy95O0tmiVrbmyoHD3cyuAzGxxBszNeXAoTQYqn24KAIdNKXHej4j5JJAZ_G7iurAEfgWa7sCIEBfrjNz4BdPsTvLWdE4nL1XXteZwa7kxtQ/s1600/bias+tape.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBFJnyAoBLOLRZvzpu3JHeHRxcBjmqOpisy95O0tmiVrbmyoHD3cyuAzGxxBszNeXAoTQYqn24KAIdNKXHej4j5JJAZ_G7iurAEfgWa7sCIEBfrjNz4BdPsTvLWdE4nL1XXteZwa7kxtQ/s320/bias+tape.jpg" /></a></div><br /> အိမ္မွာ ရွိတဲ့ Apron ကို ခ်တိုင္း၊ ကိုယ့္ကိုယ္နဲ႕ ျပန္ကပ္ၾကည့္၊ လိုအပ္မယ့္အရွည္ အက်ယ္ေတြကို တြက္ခ်က္ျပီး တစ္ထည္ ခ်ဳပ္ၾကည့္တယ္။ ခ်ဳပ္ေနရင္း သူငယ္ခ်င္း တေယာက္က သူ႕အိမ္မွာ မုန္႕လုပ္စားရေအာင္လို႕ message ပို႕လာတာေၾကာင့္ လက္ေဆာင္ေပးမယ္ ရည္ရြယ္ျပီး အိမ္ရွင္သူငယ္ခ်င္းအတြက္ တထည္ ထပ္ခ်ဳပ္လိုက္တယ္။ အရင္တထည္က အတူသြားမယ့္ သူငယ္ခ်င္းကို ေပးမယ္ ရည္ရြယ္တယ္။ အိမ္ရွင္သူငယ္ခ်င္းက ကိုယ့္နဲ႕စာရင္ ပိုဝတာေၾကာင့္ ရင္ဘက္အက်ယ္ကို နဲနဲပိုၾကီးျပီး ခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။ ႏွစ္ထည္လုံးျပီးတဲ့အခါ အေတာ္ညည့္နက္ေနျပီ။ အိပ္ယာထဲေရာက္မွ သတိရမိတာက ခါးၾကိဳးအရွည္ကို အတူတူထားထားမိတာဘဲ။ ထင္တဲ့အတိုင္းပါဘဲ အိမ္ရွင္သူငယ္ခ်င္း ဝတ္ၾကည့္ေတာ့ sizeက ေတာ္ေပမယ့္ ခါးၾကိဳးက ဖဲျပားခ်ည္ ခ်ည္လို႕မရဘူး၊ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ရတယ္။ သူတို႕မွ ဒီလို အေရာင္လြင္လြင္ Apron မရွိလို႕ ၂ေယာက္လုံးေတာ့ သေဘာက်ၾကတယ္။ ကိုယ္လဲ ေက်နပ္ရပါတယ္။ ေနာက္ဆို လက္ေဆာင္ေပးမယ့္သူက ကိုယ့္ထက္ ပိန္လား ဝလား ရြယ္တူလားကို သတိထားျပီး ခ်ဳပ္ရမယ္။ <br /> <br /> ေအာက္က အတိုင္းပုံက ကိုယ့္sizeမို႕ M size လို႕ ေျပာလို႕ရသလို S size လို႕ ေျပာရင္လဲ ရမယ္။ size ၾကီးခ်င္ရင္ ရင္ဘက္အက်ယ္နဲ႕ ခါးၾကိဳးအရွည္ကို ကိုယ္လိုသေလာက္ ထပ္ျဖည့္ျပီး ခ်ဳပ္ပါ။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh33y4vK5IyEAP7dwCKALxNjijd1s3zYXtp12T9VPGImi-LLj2hhq4M43ymmpRmlKEOcqQ9MtPQsiyLfLBlQXMQV4Yjdzlcix1t3JRtqoaH9tfhyphenhypheniqUgyN_-4mnm_Hh3ApJjaENXD0tyqo/s1600/apron+cutting.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="268" width="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh33y4vK5IyEAP7dwCKALxNjijd1s3zYXtp12T9VPGImi-LLj2hhq4M43ymmpRmlKEOcqQ9MtPQsiyLfLBlQXMQV4Yjdzlcix1t3JRtqoaH9tfhyphenhypheniqUgyN_-4mnm_Hh3ApJjaENXD0tyqo/s320/apron+cutting.jpg" /></a></div><br /> ဒါက ခ်ဳပ္ျပီးသားပုံ။ အနားဖက္ကို လိႈင္းေလးေတြလုပ္ထားတယ္။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJ2GGsLPPMgObdJgmRXklZ97P091RWgmEaH1RDQgwqv5e8RZbs0yTzZZGlZglCeL6Z-cY8TQRzbl3gWaFNMjHBlN2InGfgUaKq4fbP8XqUj2staqNHrksERgoPLLUxVm7369ABL_wZDyk/s1600/DSCN1194.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhJ2GGsLPPMgObdJgmRXklZ97P091RWgmEaH1RDQgwqv5e8RZbs0yTzZZGlZglCeL6Z-cY8TQRzbl3gWaFNMjHBlN2InGfgUaKq4fbP8XqUj2staqNHrksERgoPLLUxVm7369ABL_wZDyk/s320/DSCN1194.jpg" /></a></div><br /> အိပ္ကပ္ကေတာ့ ပိုတဲ့ပိတ္စေပၚ မူတည္ျပီး ညွပ္ပါ။ ပုံမွန္အားျဖင့္ေတာ့ ခ်ဳပ္စာအပါအဝင္ အလ်ား၆လက္မ အနံ၇လက္မရွိပါတယ္။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAmERmyl_kvZjslICXOowerTUtStuv8_9MHtwiz6O2DTaJ4idw26oEv-Ed7awy_WfcPhB8FbDgA_hju7Kkq4fy4kWIoC36DfkOi9l9S7q79bxFCgfArhuRPf8YJcyVptqr7d2qRN_YtmU/s1600/DSCN1196.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAmERmyl_kvZjslICXOowerTUtStuv8_9MHtwiz6O2DTaJ4idw26oEv-Ed7awy_WfcPhB8FbDgA_hju7Kkq4fy4kWIoC36DfkOi9l9S7q79bxFCgfArhuRPf8YJcyVptqr7d2qRN_YtmU/s320/DSCN1196.jpg" /></a></div><br /> ဒါက အိပ္ကပ္မထည့္ထားဘူး။ အဖ်ားဘက္လဲ ႐ိုး႐ိုးအေျဖာင့္ခ်ဳပ္ထားတယ္။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8zVGjOyi8azFLoEug82ZcGiKWs6nrS3JRcILXNubEuNf_1_VX_4FvwN5nenMrsWMQZUVKVe5XvtEbDtjsOp8CZOjRhIJXOdBKdt49ZLy_jVs3wj9mN-EJW_GV1GCuVNehddUtps13lhY/s1600/DSCN1197.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj8zVGjOyi8azFLoEug82ZcGiKWs6nrS3JRcILXNubEuNf_1_VX_4FvwN5nenMrsWMQZUVKVe5XvtEbDtjsOp8CZOjRhIJXOdBKdt49ZLy_jVs3wj9mN-EJW_GV1GCuVNehddUtps13lhY/s320/DSCN1197.jpg" /></a></div><br /> အေပၚဘက္ကိုေတာ့ မတူေအာင္ Bias Tape ကို အျပန္႕လိုက္ ကြတ္ခ်ဳပ္လိုက္တယ္။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjaxL7SnG7edZw5_c6hm13FLZDZuIfFcEjK6uzkbElLb2uJVbtKt6asV5eyJhHKKQm32CCLWVRg5LoT3p7Fi7M_VpzHBBUasyVPdJ1zB6GreivlqQ_4mEnFGhkBRD_B9ZG7sQrACTmYP1k/s1600/DSCN1198.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjaxL7SnG7edZw5_c6hm13FLZDZuIfFcEjK6uzkbElLb2uJVbtKt6asV5eyJhHKKQm32CCLWVRg5LoT3p7Fi7M_VpzHBBUasyVPdJ1zB6GreivlqQ_4mEnFGhkBRD_B9ZG7sQrACTmYP1k/s320/DSCN1198.jpg" /></a></div><br /> ေမာ္ဒယ္က ဝတ္လိုက္ေတာ့ ဒီလိုျဖစ္သြားပါတယ္ကြယ္။ :P<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzTfBu7Tvi1-_RlMoUdZO2fWoKjU7WIJbN3M8PTJFwH7-OGVzRrqoAXf2pkokQl5VU0OIryoAPaq8QtbC9OYOI0xJe99W2rzd_fTqi0RREnELTbwO-Lk9yAOWFSWZDaoagAtNZfXkstgA/s1600/DSCN1204-r.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="286" width="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhzTfBu7Tvi1-_RlMoUdZO2fWoKjU7WIJbN3M8PTJFwH7-OGVzRrqoAXf2pkokQl5VU0OIryoAPaq8QtbC9OYOI0xJe99W2rzd_fTqi0RREnELTbwO-Lk9yAOWFSWZDaoagAtNZfXkstgA/s320/DSCN1204-r.jpg" /></a></div>ခ်ဳပ္ရတာလြယ္ကူျပီး ပိတ္တစကို Apron ၄ထည္ေတာင္ ရတာမို႕ (ဂ်ပန္မွာ) အေတာ္တန္ပါတယ္။ ဝါသနာပါသူမ်ား ခ်ဳပ္ႏိုင္ေစဖို႕ ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္။<br /> </span> <br /> </div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-20985760285261845552012-09-23T16:20:00.001+09:002012-09-23T16:20:36.947+09:00<div style="text-align: justify;">ေသခ်ာRecipeအတိုင္းခ်က္တဲ့ဟင္းဆို အိမ္ၾကီးရွင္ဆီက အမွတ္သိပ္မရဘူး။ ဘာလိုေနမွန္းမသိပါဘူး။ အထူးတလည္ အရသာေကာင္းတာမ်ိဳးမဟုတ္၊ ပုံမွန္ဘဲဆိုေတာ့ ပင္ပန္းရက်ိဳး မနပ္ဘူး။ ေစ်းမသြားျဖစ္လို႕ အိမ္မွာရွိတာနဲ႕ ျပီးစလြယ္ခ်က္တဲ့ဟင္းေတြဆို စားလို႕ေကာင္းသတဲ့။ ဟမ္! ကိုယ့္ဘာသာေတာင္ ဟင္းခ်က္ရင္း တဝက္ေလာက္ ေရာက္တဲ့အထိ ဘာဟင္းခ်က္ေနမွန္း မေျပာတတ္ဘူး။ အခ်ိဳလား အခ်ဥ္လား အစပ္လား စဥ္းစားရင္း ဟင္းအေျခအေနၾကည့္လို႕ ခ်ဥ္ပစ္လိုက္မယ္ကြဆိုျပီး ရွာလကာရည္ထည့္ခ်က္ စပ္ပစ္လိုက္မယ္ကြယ္ဆိုျပီး ငရုတ္သီးစိမ္းလွီးထည့္လုပ္ေနတာ။ ထမင္းပြဲျပင္ျပီးရင္ အိမ္ၾကီးရွင္ မ်က္ႏွာရိပ္ကိုၾကည့္၊ ဘာမွမေျပာဘူး ဆက္စားေနရင္ ဒါမဆိုးလို႕ဘဲ၊ စားလို႕ေကာင္းတယ္ေျပာရင္ ဘာထည့္ခ်က္မိလဲ မွတ္ထားရတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ျပီးစလြယ္ခ်က္တဲ့ဟင္းေတြ မ်က္ႏွာရတယ္။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္ကုန္ခံ ေခါင္းရွုပ္ခံျပီး Recipeအတိုင္း လိုက္ခ်က္မေနေတာ့ဘူး။<span id="fullpost"> <br /> <br /> "အသားမွာ ဝက္" ဆိုတဲ့အတိုင္း ဝက္သား အေတာ္ၾကိဳက္တဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္အတြက္ ဝက္သား မၾကာမၾကာ ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ ဝက္သားဆို အခ်ိဳခ်က္ကိုပိုၾကိဳက္တာမို႕ ၾကာညိဳ႕ သၾကား ထည့္ျပီး လုံးခ်က္လုပ္စားျဖစ္တာမ်ားတယ္။ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ရွိတဲ့အခါ ဝက္သားလုံး လုံးျပီး ေၾကာ္စားတယ္။ အရင္က ဝက္သား ၾကိတ္သားနဲ႕လုံးတယ္။ တခါပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႕ အသီးအရြက္နဲ႕ ေၾကာ္စားဖို႕ ဝယ္ထားတဲ့ အသားလႊာပါးပါးေတြကို လုံးျပီးစားေၾကာ္စားတာ စားေကာင္းလို႕ ၾကိတ္သားနဲ႕ ဝက္သားလုံးကို ေၾကးအိုးခ်က္စားမွ လုပ္ျဖစ္ေတာ့တယ္။<br /> <br /> "ရွာဘူရွာဘူ"(Shabu shabu)အတြက္လို႕ေရးထားတဲ့ အသားလႊာပါးပါးနဲ႕ ဝက္သားလုံးလုပ္ရင္ ျမန္ဆန္ျပီး အခ်ိန္ကုန္သက္သာတယ္။ ေျပာေနတာ ၾကာတယ္၊ ခ်က္လိုက္မယ္ လာေလ့။ ဇလုံထဲ ၾကက္သြန္နီကို ဂ်စ္အေပါက္ၾကီးၾကီးဘက္က ျခစ္ထည့္ပါ။ အရင္ကေတာ့ ၾကက္သြန္ျဖဴ နီ ဂ်င္းကို Blenderနဲ႕ ၾကိတ္တယ္။ ဆုံနဲ႕ ေထာင္းတာေလာက္ မၾကိဳက္ဘူး။ တခါ ဟင္းခ်က္ဖို႕ ၾကက္သြန္ဆီသပ္နဲနဲဘဲလိုလို႕ Blender မသုံးခ်င္တာနဲ႕ ဂ်စ္နဲ႕ ေကာက္ျခစ္လိုက္တာ ငရုတ္ဆုံနဲ႕ ေထာင္းသလို ခပ္ဆင္ဆင္ရတာမို႕ ေနာက္ပိုင္း Blender မသုံးျဖစ္သေလာက္ပါဘဲ။ အဲ လက္မပါေအာင္ေတာ့ သတိထားဖို႕ေတာ့လိုတယ္။(၂ခါေလာက္ ပါဘူးတာမို႕) ၾကက္သြန္ျဖဴနဲ႕ ဂ်င္းကို ေသးတဲ့ဘက္ သုံးျပီးျခစ္။ <br /> <br /> ျပီးရင္ ၾကက္ဥတလုံး၊ တန္ပူရာမႈန္႕နဲနဲ၊ ေျပာင္းမႈန္႕၊ ဆား သၾကား အသားမႈန္႕ ငရုတ္ေကာင္းထည့္နယ္၊ အားလုံးႏွံ႕သြားရင္း အသားထည့္နယ္ပါတယ္။ ဆီပူလာရင္ အသားလႊာကို လိုသေလာက္ယူျပီး အိုးထဲထည့္ေၾကာ္ရုံပါ။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhgdFCQ56GdplMoK1XiCbAnEwOkjkI2cJelW9wUxxCZwezTOcJb1Hhx26TRuTolZT-0bpM3SbqsClosUC2bncfoSKwUA9ELWInX3Ip33vp0rX0i-YDbET5KK9SpZKmUtqUvaGG-idUCU8A/s1600/DSCN1178.JPG" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhgdFCQ56GdplMoK1XiCbAnEwOkjkI2cJelW9wUxxCZwezTOcJb1Hhx26TRuTolZT-0bpM3SbqsClosUC2bncfoSKwUA9ELWInX3Ip33vp0rX0i-YDbET5KK9SpZKmUtqUvaGG-idUCU8A/s320/DSCN1178.JPG" /></a></div><br /> ၾကိတ္သားလို လုံးလုံးေလးေတြ လုပ္ေနဖို႕ မလိုပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လုံးရတဲ့ အခ်ိန္ အေတာ္သက္သာပါတယ္။ အသားလႊာကို သုံးထားလို႕ က်က္သြားရင္ ခပ္ပြပြေလးနဲ႕ စားေကာင္းပါတယ္။ ကိုယ့္ကို ျပီးျပီးေရာလုပ္သူမ်ားအတြက္ ေဝမွ်လိုက္ပါတယ္။ ပိုတဲ့အခ်ိန္ ဇာတ္လမ္းထိုင္ၾကည့္ႏိုင္ပါေစ။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8k5HNQZ2a3BPA2DSYTwGqiHvfcvXqogkJcEHOny0gV2RAFYGRHAatF3BC0zf7nfxC68M9YKcNwLtQiSkI9qqjfSpH-73tr836dbkDTps3tZlghPvC8bEALNi2S58VwmsZJjNBlQAeUfI/s1600/DSCN1181.JPG" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="240" width="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh8k5HNQZ2a3BPA2DSYTwGqiHvfcvXqogkJcEHOny0gV2RAFYGRHAatF3BC0zf7nfxC68M9YKcNwLtQiSkI9qqjfSpH-73tr836dbkDTps3tZlghPvC8bEALNi2S58VwmsZJjNBlQAeUfI/s320/DSCN1181.JPG" /></a></div><br /> p.s ေလာေလာဆယ္ Hulu Website မွာ House, M.D. (TV series) စြဲေနပါတယ္။ <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Gregory_House">Gregory House</a> ရဲ့ character ကို သေဘာက်လို႕။ <br /> </span> </div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-91697024681994838032012-09-22T14:46:00.000+09:002012-09-22T15:53:01.133+09:00<div style="text-align: justify;">ဒီႏွစ္ ဂ်ပန္မွာ အရင္ႏွစ္ေတြကထက္ ပူလို႕ထင္တယ္၊ ကန္စြန္းရြက္ေပါတယ္။ ေစ်းလဲက်တယ္ေျပာရမယ္။ တခါမွ ကန္စြန္းရြက္မတင္ဘူးတဲ့ အိမ္နားက စူပါမွာေတာင္ တခါတေလ ေတြ႕တယ္။ ဂ်ပန္ေတြ ကန္စြန္းရြက္ သိပ္မစားၾကဘူးထင္တယ္။ ကန္စြန္းရြက္ေရြးေနတုန္း ဂ်ပန္အေဒၚၾကီးတေယာက္က အဲဒါ ဘယ္လိုခ်က္စားရသလဲတဲ့ သူ႕ကို သူမ်ားလက္ေဆာင္ေပးထားတာ ဘယ္လိုစားရမွန္းမသိလို႕တဲ့ေလ။ ေၾကာ္စားပါလို႕ေျပာလိုက္တယ္။ <br /> <br /> အိမ္မွာ ခ်က္စားျဖစ္တဲ့ ကန္စြန္းရြက္ဟင္းေတြ စုတင္လိုက္တယ္။<br /> <div style="text-align: center;">ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ဟင္း</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-j-o9mqWFZ3SfxukU4BtboV_zuM19cAgSNpyIgOk6An_35-fO28x0suP312FPmzzh8scYjaQlrk0ABmPuXEvL3gQeuCIcBgsiKHb-HhWhTuQd3Z4jR12p7oV-2Ys73URAYxYUocM2t2g/s1600/DSC01262.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg-j-o9mqWFZ3SfxukU4BtboV_zuM19cAgSNpyIgOk6An_35-fO28x0suP312FPmzzh8scYjaQlrk0ABmPuXEvL3gQeuCIcBgsiKHb-HhWhTuQd3Z4jR12p7oV-2Ys73URAYxYUocM2t2g/s320/DSC01262.jpg" width="320" /></a></div><span id="fullpost"><br /> <br /> <div style="text-align: center;">ေဘကြန္ ကန္စြန္း</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><ahref bp.blogspot.com="bp.blogspot.com" dk="dk" ejplse9cwk="ejplse9cwk" http:="http:" imageanchor="1" jpg="jpg" odh9jn98="odh9jn98" ohklki="ohklki" s1600="s1600" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhVXfIYHDL5Ixc0pETT5HWYmboERi8XDVSfiSAQk7e_TpIz9xo7EXjuB1bdppiqZRDfkVAtqKUGO4WP2hG6LO3-Dgl0a2favzZR07PX-bNfdK0w4YLBi3eW1FUMRRzLyE1oeSJOL2HItts/s320/DSC01268.jpg" width="320" /></ahref></div><br /> <br /> <div style="text-align: center;">frozen ကန္စြန္း႐ိုး</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizQ0ha2v1GRaftQq0vp0Z3Eg7PK9MYp3SOEdxpRAPQG8a0j2tmi_skD4oZjs7e7unJqprHBDMj9IMVojvtQjjz3j6cJIwZ1VvwpMlT-JoYNi5oDojA-G65_ouz7uEnIEobVUtQBuQ3-Ss/s1600/DSC01660.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEizQ0ha2v1GRaftQq0vp0Z3Eg7PK9MYp3SOEdxpRAPQG8a0j2tmi_skD4oZjs7e7unJqprHBDMj9IMVojvtQjjz3j6cJIwZ1VvwpMlT-JoYNi5oDojA-G65_ouz7uEnIEobVUtQBuQ3-Ss/s320/DSC01660.jpg" width="320" /></a></div>frozen ကေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ေလာက္ မေကာင္းဘူးေပါ့။<br /> <br /> <div style="text-align: center;">frozen ကန္စြန္း + sausage ပါးပါးလွီး</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjazn9Nrfz39JJtmzXAmVd7Vb_f5t7ppEBwEZC7RysaN20doB8l4CH7R5iFBQqD6Ivs2WhDrXSTtz4j0hME3VYV3hGxWAruXHeWCrgvSudyp32vD5iLvI7ryGNrRQ7wLc1P1MTUv3YHVbo/s1600/DSC01665.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjazn9Nrfz39JJtmzXAmVd7Vb_f5t7ppEBwEZC7RysaN20doB8l4CH7R5iFBQqD6Ivs2WhDrXSTtz4j0hME3VYV3hGxWAruXHeWCrgvSudyp32vD5iLvI7ryGNrRQ7wLc1P1MTUv3YHVbo/s320/DSC01665.jpg" width="320" /></a></div><br /> <div style="text-align: center;">ကန္စြန္း + အဲလင္းဂိမိႈ </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5Lefpx9ex9YyeJ6VzEkBqQq2qoMPmuHSafejqO2V8tSZb_myPoBd0aRjrJ0meO35Ga4n4BnOOt8Y2eq1eLOGnGXVRa3KtFUf1t0eBJcjX_Pyknw1KDcZ5qTrlSIL2VKib7orA1YGI_bc/s1600/DSCN1079.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj5Lefpx9ex9YyeJ6VzEkBqQq2qoMPmuHSafejqO2V8tSZb_myPoBd0aRjrJ0meO35Ga4n4BnOOt8Y2eq1eLOGnGXVRa3KtFUf1t0eBJcjX_Pyknw1KDcZ5qTrlSIL2VKib7orA1YGI_bc/s320/DSCN1079.jpg" width="320" /></a></div><br /> <div style="text-align: center;">ကန္စြန္းပလိန္း</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-8_eBPFmaHDsUeOMjavsmlQB4vgRb8uOGyoVNzgN70xtG7zk5lozxygPF525Gn-CGoQcuxTnwa9ZZPVuqvLa2xSLirGghr5q2OLdNIo1NdlSAdzsEWN8ui0aRmOHkr_bWxGGFvEkLFfA/s1600/DSCN1180.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-8_eBPFmaHDsUeOMjavsmlQB4vgRb8uOGyoVNzgN70xtG7zk5lozxygPF525Gn-CGoQcuxTnwa9ZZPVuqvLa2xSLirGghr5q2OLdNIo1NdlSAdzsEWN8ui0aRmOHkr_bWxGGFvEkLFfA/s320/DSCN1180.jpg" width="320" /></a></div><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4CmQxYLjR8sT-bLNacVwHLL31rerw2Si664dw0j4-y17upHSGBui_DEHxwEfayQHMo3nSYCFmEHdSnXY02Q-Drhh4PFnAbsC5PzPzfEwMLNlnoWnvNnaSOOrOp-oDjmMpatezP6RKdFU/s1600/DSCN1182.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi4CmQxYLjR8sT-bLNacVwHLL31rerw2Si664dw0j4-y17upHSGBui_DEHxwEfayQHMo3nSYCFmEHdSnXY02Q-Drhh4PFnAbsC5PzPzfEwMLNlnoWnvNnaSOOrOp-oDjmMpatezP6RKdFU/s320/DSCN1182.jpg" width="320" /></a></div><br /> <div style="text-align: center;">ကန္စြန္းပ်ိဳးအိုး</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgiRmSEBzSY_YAl5vOY2j-socJxF645VhSUtfwnlEMP46xx7PVfIn5HpFc-CJiy1xeJIaoaMgqL2mTEGDMHmTsfC4iGldsUcl4Cl9IGL1gHJL844uWdTdJEqMkjY0pzUcAZL4MbeBrNmGw/s1600/DSCN1175.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgiRmSEBzSY_YAl5vOY2j-socJxF645VhSUtfwnlEMP46xx7PVfIn5HpFc-CJiy1xeJIaoaMgqL2mTEGDMHmTsfC4iGldsUcl4Cl9IGL1gHJL844uWdTdJEqMkjY0pzUcAZL4MbeBrNmGw/s320/DSCN1175.jpg" width="320" /></a></div></span><br /> </div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-88267428636085750532012-01-07T02:09:00.000+09:002012-01-07T02:21:08.378+09:00<div style="text-align: justify;">တိုဟူး သူမ်ားေတြ လုပ္တတ္ေပသိ ကိုယ္မလုပ္တတ္ေသးဘူး။ စားခ်င္ေတာ့လဲ အင္တာနက္က သင္ဆရာ ျမင္ဆရာ ေတြဆီလိုက္ရွာဖတ္ျပီး စမ္းၾကည့္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းလုပ္တာ ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုလို႕ <a href="http://kyawhninselwin.blogspot.com/2011/11/blog-post_27.html">သူ႕နည္းအတိုင္း</a> လိုက္လုပ္ၾကည့္ပါတယ္။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnElAmEkc_qmWuopyEf2NPcj95gj-JJLB9fIu7-0qYmtPA6lA08Tiw2R_C4QvRCTHaATR8JcdOSp_STD635T8yAdAaeoE0KfGiAE1cJ5ry0AKOyGorzG7UH-0r71diuiAZgMxikVM1d1s/s1600/DSCN0826.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="310" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnElAmEkc_qmWuopyEf2NPcj95gj-JJLB9fIu7-0qYmtPA6lA08Tiw2R_C4QvRCTHaATR8JcdOSp_STD635T8yAdAaeoE0KfGiAE1cJ5ry0AKOyGorzG7UH-0r71diuiAZgMxikVM1d1s/s400/DSCN0826.jpg" width="400" /></a></div>ဒါက ပထမအၾကိမ္ လုပ္ၾကည့္တာပါ။ ေမႊးပဲစိမ္းမႈန္႕ထုပ္ကို ဆန္ခ်ိန္ခြက္ထဲ ထည့္ခ်ိန္တာ ၂ခြက္စာေလာက္ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ေရကို သုံးဆဆိုေတာ့ ၆ခြက္ထည့္ရမွာေပါ့။ သိပ္ေရမ်ားေနမွာစိုးျပီး ၅ခြက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး ထည့္ေဖ်ာ္တယ္။ တနာရီေက်ာ္ထားလဲ အေပၚယံအရည္ၾကည္က တက္မလာဘူး။ ေရာေနတယ္။ ေစာင့္ရတာ စိတ္မရွည္သူဆိုေတာ့ ကဲေလဟယ္ ဆိုျပီး အကုန္အိုးထဲထည့္က်ိဳလိုက္တယ္။ ဘယ္အေနေလာက္ ခ်ရမွန္းမသိဘူး။ နာရီၾကည့္ရင္း ေမႊရင္း ၁၅မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ ခ်ျပီး အေအးခံလိုက္တယ္။ တိုဟူးျဖစ္သြားပါတယ္။ သုပ္စားလို႕ေတာ့ အေနေတာ္ပါ။ သို႕ေပသိ အေၾကာ္ၾကိဳက္တဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္အတြက္ ေၾကာ္တဲ့အခါ အလယ္ခြဲထားတဲ့ေနရာက တိုဟူးေတြ ေပ်ာ္ထြက္လာတယ္။ ေရမကုန္ေသးတဲ့သေဘာမွာ ရွိတယ္။<span id="fullpost"><br /> <br /> ယေန႕ ၂ၾကိမ္ေျမာက္ စမ္းပါတယ္။ နက္ထဲ ထပ္လိုက္ရွာဖတ္ပါတယ္။ ဒီတခါ <a href="http://nyimuyar-zawgyi.blogspot.com/2009/02/blog-post_21.html">ကိုညီမူရာနည္း</a>ကို မွီးပါတယ္။ ေမႊးပဲစိမ္းမႈန္႕တထုပ္၊ ေရ ၂ဆခြဲ၊ ဆား ဆႏြင္း နဲနဲစီနဲ႕၊ ပဲစိမ္းနံ႕ေပ်ာက္ေအာင္ ဂ်င္းရည္နဲနဲ ညွစ္ထည့္လိုက္တယ္။ နာရီဝက္ေလာက္ပစ္ထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ အိုးထဲေလာင္းထည့္ျပီး မီးျပင္းျပင္းနဲ႕ တမိနစ္တည္တယ္။ အလယ္အလတ္မီးနဲ႕ ၂မိနစ္။ အဲဒီကေန ပ်စ္ခဲလိုက္လာလို႕ အျမန္ေမႊေပေတာ့ဘဲ။ မီးအား ေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႕ ၃-၄မိနစ္ေမႊတည္ျပီး ဆီသုတ္ထားတဲ့ ဗန္းထည္ ထည့္အေအးခံလိုက္တယ္။ jan~jann~~!! လိုခ်င္တဲ့ တိုဟူး ရျပီ။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjnXuI0DUxiOOQHwkEDZZ_ZoN2B1t97aGmlcbzEPwgaTtQdmFlok-sgfge_P9oDfuq99Rur1PMzptqWAMUe4sRIyvjeLUnbWzKw66ZGLugVHAarXLL1ufo0jVj6eg4RRDGm7jIA3_TrZWA/s1600/DSCN0837.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjnXuI0DUxiOOQHwkEDZZ_ZoN2B1t97aGmlcbzEPwgaTtQdmFlok-sgfge_P9oDfuq99Rur1PMzptqWAMUe4sRIyvjeLUnbWzKw66ZGLugVHAarXLL1ufo0jVj6eg4RRDGm7jIA3_TrZWA/s400/DSCN0837.jpg" width="400" /></a></div><br /> ဒီတခါေၾကာ္တာ အလယ္က တိုဟူးေတြ စီးမထြက္ေတာ့ပါဘူး။ ပိုစားလို႕ေကာင္းတယ္လို႕ ခ်ီးက်ဴးခံရတယ္။ အေဟ ;) ဒီတခါ သိသြားျပီ။ ေၾကာ္စားဖို႕ဆို တိုဟူး ခပ္တင္းတင္းေလးမွ အဆင္ေျပတယ္ဆိုတာကို။ တိုဟူးေၾကာ္တာ ဆီအေတာ္ကုန္ပါတယ္။ ဆီေတာ္ေတာ္စုပ္တာကိုး။ ကယ္လိုရီေၾကာက္သူမ်ား သုပ္စားဖို႕ အၾကံျပဳပါတယ္။ <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgDCOBDTNLeQhIo2g3vjRtyDm0SotaN7o_SQHc-vsuY7c4po4mdwWdt_GcgXH6ttg0jEXsg7TGfw1Ln7s2I4KEc-gCY7YTm2qi3w-oyi9y7bl2pp64dQZFl5kq4AglBOKrQwGKUqgjYmCE/s1600/DSCN0835.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgDCOBDTNLeQhIo2g3vjRtyDm0SotaN7o_SQHc-vsuY7c4po4mdwWdt_GcgXH6ttg0jEXsg7TGfw1Ln7s2I4KEc-gCY7YTm2qi3w-oyi9y7bl2pp64dQZFl5kq4AglBOKrQwGKUqgjYmCE/s400/DSCN0835.jpg" width="400" /></a></div>ဘာဘဲေျပာေျပာ အင္တာနက္ေပၚက ျမင္ဆရာမ်ားကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္ "အာရိဂတိုး ဂိုဇိုင္းမတ္စု"<br /> </div></span><br />ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-69714122497266078012012-01-01T23:14:00.000+09:002012-01-01T23:14:01.829+09:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhfzt5Z-BIx_PNvrzYcK2GLle2LSJvX7DoS9jaYoYsvntc1roeugKF8fCN_OZHLzK9IuJLAzwLrR7eVZhOELChx3j9_IrMjETC2uKIxfw5rz0IhrEjGrcdHyuSBJGw_-qOSk4sOmlsa5Ko/s1600/DSC00781.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="300" width="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhfzt5Z-BIx_PNvrzYcK2GLle2LSJvX7DoS9jaYoYsvntc1roeugKF8fCN_OZHLzK9IuJLAzwLrR7eVZhOELChx3j9_IrMjETC2uKIxfw5rz0IhrEjGrcdHyuSBJGw_-qOSk4sOmlsa5Ko/s400/DSC00781.jpg" /></a></div><br /> အားလုံး မဂၤလာႏွစ္သစ္ ျဖစ္ပါေစ :)<br /> ေမြးရပ္အျပန္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မနက္ခင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း ႐ိုက္လာတဲ့ Sunrise ပုံပါ။<br /> <br /> <br />ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-66004654006606081292011-12-08T02:06:00.001+09:002011-12-09T02:58:02.650+09:00<div style="text-align: justify;">လည္ေခ်ာင္းနာေနတာ ၾကာျပီ။ အနာနဲ႕ေဆး လြဲေနတယ္။ ဟိုေဆးခန္းျပ ဒီေဆးခန္းျပနဲ႕ ေနာက္ဆုံး နားႏွာေခါင္းလည္ေခ်ာင္းေဆးခန္းကို သြားပါတဲ့။ အိမ္နားမွာ နားႏွာေခါင္းလည္ေခ်ာင္းေဆးခန္း ရွိတယ္။ ကိုယ္နဲ႕မဆိုင္ဘူးမွတ္ျပီး ေဆးခန္းေရွ႕ျဖတ္သြားတိုင္းလဲ ေသခ်ာမဖတ္ၾကည့္ဘူး။ အ႐ိုးေဆးခန္းလို႕ဘဲထင္တာ။ သြားေဆးခန္း အ႐ိုးေဆးခန္းက ေပၚတယ္ေျပာရမယ္။ ဟိုနားဒီနားေလွ်ာက္ရင္ ေတြ႕ရလို႕။ နားႏွာေခါင္းေဆးခန္းလဲ သြားမယ္ဆိုျပီး ေတာင္ေရႊ႕ေျမာက္ေရႊ႕လုပ္ေနတာ၊ မေန႕ကက် မိုးရြာလို႕ ထြက္ခ်င္ဘူး။ ဒီေန႕ေတာ့ မျဖစ္မေန သြားမွဟ!လို႕ ကိုယ့္ဘာသာ သတိေပးရင္း ထြက္လာတယ္။ ေဆးခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့မွ အမ္!! တခါးပိတ္ထားတယ္။ အထဲေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ ဗုဒၶဟူးေန႕က ပိတ္ရက္တဲ့ ျဖစ္ရမယ္။ homepage ၾကည့္တုန္း ပိတ္ရက္ကို သမန္ကာလွ်ံကာဖတ္လိုက္တာ စေနညေနနဲ႕ တနဂၤေႏြေန႕လို႕မွတ္တာ ဗုဒၶဟူးပါ ပိတ္တာကိုး။<span id="fullpost"><br /> <br /> ထြက္လာမိမွေတာ့ နဲနဲလမ္းသလားျပီးမွျပန္မယ္ စိတ္ကူးျပီး ဟိုဝင္ဒီဝင္လုပ္တယ္။ ဆူပါမားကတ္ထဲ ဂ်ပန္စာအတန္းက ဆဲန္းေဆးနဲ႕တိုးလိုက္ေသးတယ္။ ဆူပါထဲလဲ ဝယ္ခ်င္တာ မရွိ။ အေပၚထပ္က ယန္းတစ္ရာဆိုင္ေယာက္ေတာ့ ျမရြက္ေဝတို႕ အၾကိဳက္ေပါ့။ အိမ္မွာဘာလိုလဲ စဥ္းစားရင္း ေကာက္ထည့္ရင္း အျပန္ အထုပ္တထုပ္ ပါတာေတာ့တာဘဲ။ အျပင္ထြက္ရင္ ပိုက္ဆံလဲ လိုက္ထြက္တတ္တာပါလား။ သူလဲ ကိုယ့္လို အိမ္ထဲ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ အျမဲမေနခ်င္ရွာဘူးထင္တယ္။ အျပန္လမ္းမွာ အိမ္နားေရာက္ေတာ့ ဟိုဘက္လမ္းအျခမ္းက စီစီကားကား လူေတြ ျပဳံလို႕။ အားလုံး မိန္းမေတြခ်ည္း။ ဘယ္တုန္းက ဒီနား အသီးအရြက္ဆိုင္ ဖြင့္လိုက္ပါလိမ့္ထင္ျပီး ၾကည့္လိုက္တာ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ပိုက္ဆံအိတ္ေတြ ေစ်းခ်ေရာင္းေနတာ။ ေျခေထာက္က အလိုလို ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္သြားတယ္။ အဟိ :D<br /> <br /> အိတ္မွာ ေစ်းႏႈန္းလဲ ကပ္မထားေတာ့ ဘယ္ေလာက္မွန္း မသိဘူး။ ဆိုင္ထဲလဲ ၾကည့္ရတာ အားလုံး ဒီနားက အိမ္ရွင္မေတြခ်ည္းထင္ရဲ့။ တခ်ိဳ႕က မဝယ္ေတာ့ဘူးဆို အိမ္ျပန္သြားျပီး အိမ္ေရာက္မွ မေနႏိုင္လို႕ ျပန္လာခဲ့တယ္တဲ့။ ပိုက္ဆံရွင္းတဲ့ဆီ နားစြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သုံးေထာင္လို႕ ၾကားတယ္။ အသားေတြက ကိုင္ၾကည့္ေတာ့ မဆိုးရွာပါဘူး။ အုအဲႏိုမွာ ေရာင္းတဲ့ ၃၅၀၀ထက္ေတာ့ သာတယ္။ ခက္တာက အိတ္ေတြက အၾကီးၾကီးေတြမ်ားတယ္။ ဒီငါးေဖာင္႐ိုးေဘာ္ဒီနဲ႕ အဲေလာက္အိတ္ ၾကည့္မေကာင္းေလာက္ဘူးဆိုျပီး မဝယ္ဘဲ ထြက္မယ့္ဆဲဆဲ အိတ္အျဖဴတလုံး မ်က္က်ိထဲ ေရာက္ခ်လာေရာ။ ဟိုနားဒီနားသြား လြယ္ဖို႕ မဆိုးဘူးဆိုျပီး ယူလိုက္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံရွင္းေတာ့ တစ္ေထာင္တဲ့။ ဟယ္!! တယ္ဟုတ္ပါလား တေထာင္နဲ႕ေတာ့ တန္သကြာလုပ္ျပီး ေျမာက္ဆြေျမာက္ဆြနဲ႕ အိမ္ျပန္ေရာက္လာတယ္။ <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3nncthWxkyU2d4POzPfUeGwDWlGQARHcvQW2nI646kR67c9S6sJvoiGCRSu5n0lQV0M5B_pkEUHCJN4BNIwKYzbFTdwh2ci2-FDtg7VI4JEetieae-LKrZpvGuYDKVHAocTB856qsHHo/s1600/DSC01674.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg3nncthWxkyU2d4POzPfUeGwDWlGQARHcvQW2nI646kR67c9S6sJvoiGCRSu5n0lQV0M5B_pkEUHCJN4BNIwKYzbFTdwh2ci2-FDtg7VI4JEetieae-LKrZpvGuYDKVHAocTB856qsHHo/s320/DSC01674.JPG" width="320" /></a></div>(ဖဘမွာ လို tagလုပ္လို႕ မရ၍သာ၊ မဟုတ္က ဒီပုံမွာ မKOM ကို tagရန္ စိတ္ကူး၏)<br /> (ျဖည့္စြက္---> အိတ္အစြပ္ကေန သူ႕တို႕ရဲ့ အြန္လိုင္းဆိုက္ သြားေတြ႕လို႕ပါ <a href="http://sac-eshop.com/">http://sac-eshop.com/</a>အဲေလာက္ေစ်းရွိတဲ့အိတ္မွန္းသိရင္ မ်ားမ်ားဝယ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီေန႕ေနာက္ဆုံးမို႕ ျပီးသြားျပီတဲ့ 2011.12.08)<br /> <br /> ယန္းတစ္ရာဆိုင္မွ ဝယ္လာသည္မ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္၏။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5HSdNpHxeUOq5KXIjCqClxczgecrA4ZNjZnTlcwjUMEhcRbqqKUYyJU_FTa6YqGgXhyphenhyphenCZKHv1l_5YbXaCSyLDruuNMAB4aZxz7ZSh5ohnrn80yRZ4VxVuIKGQgPu-x8rDnER6sj1FMSM/s1600/DSC01675.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5HSdNpHxeUOq5KXIjCqClxczgecrA4ZNjZnTlcwjUMEhcRbqqKUYyJU_FTa6YqGgXhyphenhyphenCZKHv1l_5YbXaCSyLDruuNMAB4aZxz7ZSh5ohnrn80yRZ4VxVuIKGQgPu-x8rDnER6sj1FMSM/s320/DSC01675.JPG" width="320" /></a></div><br /> သားေရကြင္းဘူးကို ေဖာက္ကာ သားေရကြင္းခ်ိတ္တြင္ ခ်ိတ္လိုက္ပါသည္။ ေရခဲေတတာဂ်ီးတြင္ ပန္းမ်ားပြင့္ေစသတည္း။ ခရမ္းသီးေတာင္ သီးေနေသး<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjh7uMPK1wYnPaQjlWAItXMFaZPMdneE125Jh5in6Q1G-eO-k08huBhjcHp_pPLu7b4CvccIUVbaCvL7dRl174loSZv5BHZHi10aff-l4NaFO96ZEMQatz2NSAXVv1idqzVyJ_5djTjeTc/s1600/DSC01678.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjh7uMPK1wYnPaQjlWAItXMFaZPMdneE125Jh5in6Q1G-eO-k08huBhjcHp_pPLu7b4CvccIUVbaCvL7dRl174loSZv5BHZHi10aff-l4NaFO96ZEMQatz2NSAXVv1idqzVyJ_5djTjeTc/s320/DSC01678.JPG" width="320" /></a></div><br /> သားေရကြင္း ရွာဝယ္ရျခင္းမွာ သၾကားဘူးထဲထည့္ျပီးသကာလ ပိုေနတဲ့ သၾကားထုပ္ကို ပိတ္တံနဲ႕ ဖိပိတ္ထားေသာ္လည္း သတိမထားမိဘဲ ေဇာက္ထိုးကိုင္မိ၍ သၾကားမ်ား အံဆြဲအတြင္း ဖလားဖလားျဖစ္သြား၍ျဖစ္သည္။ ဘာဘဲေျပာေျပာ သားေရကြင္းနဲ႕ပိတ္တာသာ အေကာင္းဆုံး (ျဖည္ရ ပိတ္ရ နဲနဲရွုပ္တာကလြဲလို႕)<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgTJm8P0ZEg7Bny6secVDVPfCRMCIMPF-7XNazW_u2-kSq82RCJwcMvErkRCt3Z_IsEjEQir6odPI5tZwAmMVxlQZ9ZqACQTLP6tSbTFpt7OPgI3oKZ0Xc67b-ciZr_jrNmfIrS85LcEWs/s1600/DSC01679.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgTJm8P0ZEg7Bny6secVDVPfCRMCIMPF-7XNazW_u2-kSq82RCJwcMvErkRCt3Z_IsEjEQir6odPI5tZwAmMVxlQZ9ZqACQTLP6tSbTFpt7OPgI3oKZ0Xc67b-ciZr_jrNmfIrS85LcEWs/s320/DSC01679.JPG" width="240" /></a></div><br /> အံဆြဲထဲမွ တိုလီမိုလီမ်ားလဲ ရွင္းသင့္တာ ၾကာေနျပီ<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsgGH_dLQrHQVAs1vpRsO_q-_xH-F8IwNuLWx-AtyXr7gCfGQMqH0hM2mFqUmLlNH9DWmHLlRU_4eYc7qMgm34rf4JOZOyhQ7HlXzqznZy7n4XnhhuFi0wGv7yIcHxWIF3cFqDoOXFVYM/s1600/DSC01680.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgsgGH_dLQrHQVAs1vpRsO_q-_xH-F8IwNuLWx-AtyXr7gCfGQMqH0hM2mFqUmLlNH9DWmHLlRU_4eYc7qMgm34rf4JOZOyhQ7HlXzqznZy7n4XnhhuFi0wGv7yIcHxWIF3cFqDoOXFVYM/s320/DSC01680.JPG" width="240" /></a></div><br /> ဝယ္လာေသာ ဗူးမ်ားထဲ ထည့္ျပီး ေနရာခ်ၾကည့္<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjOZ4rFyr76RyAHptgKW3EQFTH9Xroq2YNr19g5qB5ZxqBg2qbzicxSsSw9owQICXM0euBY_peTRAYk8-PYJGgcjEq_56K92GikzSyV7VnZ_280_DCojuDKf7YSCTxGv1QGMcVnND_Aqls/s1600/DSC01681.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjOZ4rFyr76RyAHptgKW3EQFTH9Xroq2YNr19g5qB5ZxqBg2qbzicxSsSw9owQICXM0euBY_peTRAYk8-PYJGgcjEq_56K92GikzSyV7VnZ_280_DCojuDKf7YSCTxGv1QGMcVnND_Aqls/s320/DSC01681.JPG" width="240" /></a></div><br /> ဒီလိုထည့္ျပီး ဒီလိုေတြထပ္လိုက္ေတာ့ finish!!<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiofMkcCqAFMV6bKOkSlWM6HQfVI7rDkcSBvWR_5-kpAMHOCAiu2cTWVUBwQPdwR3HsPaCUjaOJCdgX1WmvFd6OgzYPtBh33h4bzfYpNTeOSdeHnnYw9ZnatPACnNgoPUkfTUhIkNjTpDs/s1600/DSC01682.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiofMkcCqAFMV6bKOkSlWM6HQfVI7rDkcSBvWR_5-kpAMHOCAiu2cTWVUBwQPdwR3HsPaCUjaOJCdgX1WmvFd6OgzYPtBh33h4bzfYpNTeOSdeHnnYw9ZnatPACnNgoPUkfTUhIkNjTpDs/s320/DSC01682.JPG" width="240" /></a></div><br /> ဗူးအဝိုင္းေတြက ေနရာ အေတာ္ပုပ္တယ္။ အရင္က မဆန္႕တာေတြ ခုေတာ့ ဆန္႕သြားျပီ။ ဗူးေတြေတာ့ သိမ္းထားလဲ သုံးစရာမရွိတာေၾကာင့္ အမိႈက္ပုံးထဲ ထည့္လိုက္ပါတယ္။ သြားေရာ့လဟယ္~<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnVYedWJD303WsTAk48jOiKSvx9gIAHXSeVshV3WZVclJ3NeRnmqR-SQwDMSgzgqai_5FykSNaH4_yDlSP_fJg3GZIA8GW-1G2VAxVZSZbJoy6jmqhyU3sAGSLkUGEX_pD-pnoN97scyc/s1600/DSC01684.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhnVYedWJD303WsTAk48jOiKSvx9gIAHXSeVshV3WZVclJ3NeRnmqR-SQwDMSgzgqai_5FykSNaH4_yDlSP_fJg3GZIA8GW-1G2VAxVZSZbJoy6jmqhyU3sAGSLkUGEX_pD-pnoN97scyc/s320/DSC01684.JPG" width="240" /></a></div>"အားလုံးကို လႊတ္ပစ္လိုက္တာ ျမရြက္ေဝကမ႓ာမွာ အိမ္ရွင္းတယ္လို႕ ေခၚပါတယ္"။ (မွတ္ခ်က္- ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ့ မဂၢဇင္း ဝတၳဳရွည္ "အားလုံးကို စြန္႕လႊတ္ခဲ့တာ ခ်ိဳျပဳံးကမ႓ာမွာ အခ်စ္လို႕ေခၚပါတယ္" ေခါင္းစဥ္ကို ကူးယူပါတယ္)<br /> <br /> ဒါေတြလုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ရုံးမွ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္ကို ထမင္းမျပင္ေပးေသးဘဲ ခဏေနာ္~ ေနာ္~ကိုကိုေနာ္ လုပ္ထားပါတယ္။ သူလဲ သူ႕ခ်စ္ေတာ္ေလးမ်ားလာမယ့္ live အစီစဥ္ထဲ စိတ္ေရာက္ေနတာမို႕ အိုေခပါတယ္ေလ။ ;)<br /> </div></span><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br />ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-46117575969374401642011-10-21T22:01:00.000+09:002011-10-21T22:59:32.474+09:00<div style="text-align: justify;">ရထားေစာင့္ရင္း ဘူတာမွာ ကပ္ထားေလ့ရွိတဲ့ manner ပိုစတာေတြကို ဖတ္မိျပီး သေဘာက်မိတာေလးေတြရွိတယ္။ ဂ်ပန္ေတြက manner ကို အေတာ္လိုက္နာၾကပါတယ္။ အားလုံးေတာ့လဲမဟုတ္ပါဘူး။ ေတြ႕မိသမွ်ထဲမေတာ့ busထဲ ရထားထဲ ဖုန္းေျပာတာပါ။ ရထားထဲေရာ busထဲမွာပါ စီးေနတုန္း manner modeထားဖို႕က အျမဲလို ေၾကျငာပါတယ္။ ဦးစားေပးထိုင္ခုံေနရာေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ ဖုန္းကို shutdownလုပ္ဖို႕ ကပ္ထားပါတယ္။ က်မေတာ့ ေမ့ျပီး manner mode မထားမိတတ္တာမ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းလာခဲ့ရင္လဲ မကိုင္ပါဘူး။ ဖုန္းအသံကို အက်ယ္ၾကီး မထားထားတာမို႕ အိပ္ထဲထည့္ထားမိရင္ ေတာ္ရုံနဲ႕ ဖုန္းသံ မၾကားရတတ္လို႕ပါ။ တခါျမည္ျပီးမွ ဘယ္သူလဲကို ၾကည့္၊ အျပင္ေရာက္မွ ျပန္ဆက္ရင္ဆက္၊ ျပန္မဆက္ႏိုင္ေသးရင္ manner modeေျပာင္းထားလိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က် တဖက္သားကို ခု ရထားထဲမွာမို႕ ေနာက္မွျပန္ေခၚလိုက္မယ္ဆိုျပီး အျမန္ခ်လိုက္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က် တကယ္ကို အက်ယ္ၾကီးေျပာေနေတာ့တာ အၾကာၾကီးဘဲ။ ေနာက္ထပ္ ၾကဳံရတာမ်ားတာက နားၾကပ္တပ္ သီခ်င္းနားေထာင္တာပါ။ ပုံမွန္ေလာက္ဆို ပတ္ဝန္းက်င္ကို အသံမလွ်ံထြက္တတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕မ်ား volumeကို အဆုံးထားျပီး နားေထာင္သလားမွတ္ရေအာင္ သံုး ေလးလွမ္းအကြာကေန သူနားေထာင္ေနတဲ့သီခ်င္းကို အားလုံး ၾကားေနရတယ္။ အလွျပင္တဲ့သူေတြလဲ ေတြ႕မိတယ္။ ဆင္းမယ့္ဘူတာ မေရာက္မခ်င္း ေတာက္ေလွ်ာက္ မွန္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ ျပင္ေနေတာ့တာ။ တခ်ိဳ႕က ရထားထဲေရာက္မွ အစအဆုံး အလွျပင္တယ္၊ တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့ ျပင္လာျပီးသားကို တခ်ိန္လုံး သေနတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး အျပဳအမူေတြကို ဂ်ပန္မွာ "မန္နားအိဟန္း (マナー違反/ Breach of manners)" ႏိုင္ငံၾကီးသား မပီသတဲ့ အျပဳအမူလို႕ သတ္မွတ္ပါတယ္။ <span id="fullpost"><br /> <br /> အမ်ားကို အေႏွာက္အယွက္ေပးတဲ့ အျပဳအမူ မလုပ္မိေစဖို႕ ဘူတာမွာ manner ပိုစတာေတြ ကပ္ထားတတ္တယ္။ အဲဒီထဲကမွ တိုက်ိဳမက္ထရိုရဲ့ ဒီႏွစ္ထုတ္ manner poster series ကို အေတာ္ သေဘာက်မိတယ္။ တိုက်ိဳမက္ထရိုက ၁၉၇၄ခုႏွစ္ ၉လပိုင္းကစျပီး လစဥ္ manner ပိုစတာ အသစ္ကပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ႏွစ္တိုင္း ေခါင္းစဥ္တခုထားျပီး အဲဒီေခါင္းစဥ္နဲ႕ အကိုက္ပုံေတြကို လစဥ္ အသစ္ကပ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ၂၀၀၅ခုႏွစ္အထိထဲမေတာ့ "ကမ႓ာ့အေပ်ာ္ဆုံး မက္ထရိုဆီသို႕" "ပိုျပီး ျပဳံးပန္းေဝတဲ့ မက္ထရိုဆီသို႕" (世界でいちばん、ハッピーなメトロへ。もっと、スマイルメトロへ。) <br /> <br /> ၂၀၀၆ခုႏွစ္မွာေတာ့ "ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ အျပဳအမူ အားလုံးလဲ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္တိုင္လဲ စိတ္ခ်မ္းသာ" (Happy Manner～みんながキモチいい。あなたもキモチいい。)<br /> <br /> ၂၀၀၇ခုႏွစ္မွာ "သက္ၾကီးအျပဳအမူ သက္ငယ္အတုခိုး" (おとながお手本です。)<br /> <br /> ၂၀၀၈ / ၂၀၀၉ခုႏွစ္မွာ " ～～မွာ ျပဳလုပ္ၾကစို႕" (○○でやろう。)<br /> <br /> ၂၀၁၀မွာေတာ့ "ထပ္ျပီး ျပဳလုပ္ၾကစို႕" (またやろう。)<br /> <br /> ဒီႏွစ္ ၂၀၁၁က် "ဒီလိုလူကို ျမင္လား?!" (こんな人を見た。) ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ပါ။ အရင္ႏွစ္ေတြနဲ႕မတူ တိရစၦာန္ပုံေလးေတြနဲ႕ဆိုေတာ့ သေဘာက်မိတာမို႕ လစဥ္အလိုက္ပုံေလးေတြ တင္လိုက္ပါတယ္။<br /> <br /> <div style="text-align: center;">၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၁၀-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjKN4zudAg-YAg_TWndkr2Q9rcyavkX-FQmwtSj_AUTXYib8z0mwhQL18OC7WKf-oDRIwywiPPATgJXd-l4TRmZropAPNKYynJXG_T7CE46x4voljTJUGN5-XcJVXUv7rL3650NQGkbVs/s1600/tokyo+metro+poster+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhjKN4zudAg-YAg_TWndkr2Q9rcyavkX-FQmwtSj_AUTXYib8z0mwhQL18OC7WKf-oDRIwywiPPATgJXd-l4TRmZropAPNKYynJXG_T7CE46x4voljTJUGN5-XcJVXUv7rL3650NQGkbVs/s320/tokyo+metro+poster+1.jpg" /></a></div>စ်ာန္ဝင္ျပီး အလွျပင္၊ မွန္ၾကည့္တာထက္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္တတ္ပါ<br /> <br /> ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၉-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIPIhWdJfGZ6kQjTVKGbF4PLlCAZhNacHoPILVBC8T7rmZWzVkxSs8dVU5oculxKzmwGsZeEScIoX6j2ur-Ax3CnA1aAierVqhicx884HtuA9GVsAJh04ASQlivUG5ekySE7UsFBHvUkA/s1600/tokyo+metro+poster+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiIPIhWdJfGZ6kQjTVKGbF4PLlCAZhNacHoPILVBC8T7rmZWzVkxSs8dVU5oculxKzmwGsZeEScIoX6j2ur-Ax3CnA1aAierVqhicx884HtuA9GVsAJh04ASQlivUG5ekySE7UsFBHvUkA/s320/tokyo+metro+poster+2.jpg" /></a></div>သူမ်ားကိုမွီျပီး တေခါေခါ၊ အိပ္ေပ်ာ္သူ႕မ်က္ႏွာေဘးက အခက္ေတြ႕ေနသူမ်က္ႏွာ<br /> <br /> ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၈-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhbb8CxghQzmWLlhIOkP6pKj0NcU3HmR-5cDIsb2a9Pwal0Bx5ok1hc7h3y9chjtL-X5oCtf9ckRLLKTAH_0a11nur0v8caMTOp2OvvPktkZP1fc5P7ZxmfNRun0rYt9A6HJc7Np2PRe4U/s1600/tokyo+metro+poster+3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhbb8CxghQzmWLlhIOkP6pKj0NcU3HmR-5cDIsb2a9Pwal0Bx5ok1hc7h3y9chjtL-X5oCtf9ckRLLKTAH_0a11nur0v8caMTOp2OvvPktkZP1fc5P7ZxmfNRun0rYt9A6HJc7Np2PRe4U/s320/tokyo+metro+poster+3.jpg" /></a></div>သင့္နားၾကပ္ကအသံေတြ ေဘးလွ်ံထြက္ေနပါသလား?<br /> <br /> ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၇-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgnfw6hIUBBoehu2hw5hAgBSNuUSWOas7ahSj-D4Qnz5SbyZAhWgQP-CurF9SgHLlc0cIS3yQv-8YsScJD8j_Y4yFxtHBY1GwLtIfafumqJWW1LQEGtDuIypXJNGHySH69prA9sEP6nfrE/s1600/tokyo+metro+poster+4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgnfw6hIUBBoehu2hw5hAgBSNuUSWOas7ahSj-D4Qnz5SbyZAhWgQP-CurF9SgHLlc0cIS3yQv-8YsScJD8j_Y4yFxtHBY1GwLtIfafumqJWW1LQEGtDuIypXJNGHySH69prA9sEP6nfrE/s320/tokyo+metro+poster+4.jpg" /></a></div>ၾကားျဖတ္မဝင္ပါနဲ႕၊ စည္းစနစ္တက် တန္းစီပါ<br /> <br /> ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၆-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiXSH-2ikjnm7uoe4DCuaFajZYd1sj5ziiKEl6BMZq-nfKPUr7kUePRpORQTFdCd9EgFYZeFCe_90avy14QT2r4pb7j_1CVgUZVHlZ-kopv6Tl7bZVPYT8z3C3f0X_gwTT2b49BoiUGuRA/s1600/tokyo+metro+poster+5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiXSH-2ikjnm7uoe4DCuaFajZYd1sj5ziiKEl6BMZq-nfKPUr7kUePRpORQTFdCd9EgFYZeFCe_90avy14QT2r4pb7j_1CVgUZVHlZ-kopv6Tl7bZVPYT8z3C3f0X_gwTT2b49BoiUGuRA/s320/tokyo+metro+poster+5.jpg" /></a></div>ထီးကေရစက္ သူမ်ားေတြဆီ စင္ကုန္ျပီလား?<br /> <br /> ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၅-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-cKeNG8zn5WLmGemNOL2SWMvgOUNBKYnannxVg8O9Vybvt-ECxYitbO41QBfajPm8x7UBDb3i-hQ8JTAMJrrH5N5EuAPKUepEv1yJQktAT6O46BCQdNmu85Cy_U8P0JLhgVKm8In9Gl4/s1600/tokyo+metro+poster+6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-cKeNG8zn5WLmGemNOL2SWMvgOUNBKYnannxVg8O9Vybvt-ECxYitbO41QBfajPm8x7UBDb3i-hQ8JTAMJrrH5N5EuAPKUepEv1yJQktAT6O46BCQdNmu85Cy_U8P0JLhgVKm8In9Gl4/s320/tokyo+metro+poster+6.jpg" /></a></div>မေလာပါနဲ႕ မေျပးပါနဲ႕၊ ေအးေအးေဆးေဆး ျပဳလုပ္ပါ<br /> <br /> ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၄-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjcbEsd7aW_qOiDjeIONZtsErD5Tqb5YrXU_4Ciu7S8ySqMu4OO7Z58t6sgWRYySBSMZbzlOddL-e95h_e3YGW1TvRkY3tPjq3-EL-FtHjZ6BduXYHtEhrwsI4js3etylMnnKBYa4TA7lA/s1600/tokyo+metro+poster+7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjcbEsd7aW_qOiDjeIONZtsErD5Tqb5YrXU_4Ciu7S8ySqMu4OO7Z58t6sgWRYySBSMZbzlOddL-e95h_e3YGW1TvRkY3tPjq3-EL-FtHjZ6BduXYHtEhrwsI4js3etylMnnKBYa4TA7lA/s320/tokyo+metro+poster+7.jpg" /></a></div>ကပ္ထိုင္ေပးပါ တထိုင္စာေလာက္ ရပါေစ။ ကူညီပါေနာ္<br /> </div><br /> <br /> ကိုးကား<br /> http://www.tokyometro.jp<br /> http://scope.metrocf.or.jp/gallery/mp_gallery2011.html<br /> </div></span>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-47927293169262176292011-08-06T00:57:00.000+09:002011-08-06T00:57:28.331+09:00<div style="text-align: justify;">ျပီးခဲ့တဲ့တပတ္က ကိုယ္ကသူမ်ားအိမ္ ဧည့္သည္သြားလုပ္ သြားလည္တယ္။ ဧည့္သည္သြားလုပ္ရတာခက္ဘူးေလ။ အိမ္ရွင္သယ္ရင္းက အခ်က္အျပဳတ္ေတာ္ေတာ့ ကိတ္စနမရွိဘူး။ ကိုယ့္ဆီဧည့္သည္လာမယ္ဆို နဲနဲရင္ခုန္ရတယ္။ ကိုယ္ဧည့္သည္သြားလုပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ဂ်ပန္ေရာက္ျပီးမၾကာခင္ အိမ္လာလည္ဖူးတယ္။ ဒီက အိမ္ရွင္မလက္သစ္ ဘာခ်က္မိမွန္း စဥ္းစားလို႕မရေတာ့ဘူး။ သူ႕အမ်ိဳးသားက ဂ်ပန္မို႕ အစပ္မစားႏိုင္မွာစိုးျပီး ငရုတ္သီးမႈန္႕ေလွ်ာ့ခ်က္တာဘဲမွတ္မိေတာ့တယ္။ ေနာက္ ခ်က္ျပဳတ္ေကြၽးဘူးတဲ့ ဧည့္သည္က ကိုယ့္လိုအိမ္ရွင္မ တရုတ္သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ပါ။ အားလုံးခ်က္ရတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႕လဲ တေယာက္တမ်ိဳးစီ ခ်က္ပါတယ္။ ကိုယ္ခ်က္တာက ၾကာဇံခ်က္နဲ႕ ဝဥသုပ္။ သူတို႕လဲ ကိုယ့္လိုပါဘဲ အခ်က္အျပဳတ္ အကြၽမ္းၾကီးမဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒီၾကားထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္လာဘူးေပမယ့္ ခဏတျဖဳတ္ရယ္ဆိုေတာ့ အေအးနဲ႕တင္ ျပီးသြားတာဘဲ။ <span id="fullpost"> <br /> <br /> ဖဘမွာ ဓာတ္ပုံေတြအတင္ေကာင္းတာနဲ႕ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က စားခ်င္တယ္ေျပာလာတယ္။ အိမ္လာလည္မယ္ ျမန္မာဟင္းခ်က္ေကြၽးပါတဲ့။ အဲ့ခါမွ ဟဲ့ပလုတ္တုတ္ ျမန္မာဟင္းဆိုဘဲ။ ငါခ်က္ေနတာ ဘာဟင္းပါလိမ့္ ျပန္ေတြးရတယ္။ ျမန္မာဟင္းစစ္စစ္က ဘာပါလိမ့္၊ သိဘူး၊ အိမ္ကိုျမန္မာဟင္းဆိုတာဘာလဲလို႕ ေမးၾကည့္ေတာ့ အမက ၾကက္သြန္ျဖဴနီဂ်င္းဆီသပ္ျပီးခ်က္တာက ျမန္မာဟင္းေပါ့တဲ့။ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ကူးေပါက္ရာေတြခ်က္ေနတာ၊ ဂ်ပန္စာမဟုတ္တဟုတ္ဟင္း တရုတ္စာမဟုတ္တဟုတ္ဟင္းေတြ။ ျမန္မာစာမဟုတ္တဟုတ္ဟင္းျဖစ္ရတာက ဒီမွာ ဝယ္လို႕ရတဲ့ ကုန္ၾကမ္းနဲ႕ ခ်က္ရတာမို႕။ ျပီးေတာ့ 'မဂ်ီးမ်ား'က ကိုယ္မၾကိဳက္တာဆို ေတာ္ရုံနဲ႕ မခ်က္ဘူး။ ကိုယ္စားခ်င္တာေလးေတြဘဲ ခ်က္တယ္။ တခါတေလ သူမ်ားဘေလာ့မွာ ခ်က္ထားတာေလးေတြကို ကိုယ့္မွာရွိတာနဲ႕ ေလွ်ာက္ခ်က္ၾကည့္တယ္။ <br /> <br /> အရသာကေတာ့ မဆိုးဘူးလို႕ေတာ့ထင္တာဘဲ။ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ေတာ့ (သင့္)လို႕ အမွတ္ေပးထားတယ္။ စားလို႕ျဖစ္ေနတာဘဲဆိုေတာ့ေလ။ အိမ္ၾကီးရွင္ကေတာ့ ကိုယ့္ေယာက်္ားမို႕ ခ်က္သမွ် ၾကိဳက္လဲစား မၾကိဳက္လဲစားေပါ့။ သူမ်ားကို ခ်က္ေကြၽးဖို႕ရာ ကိုယ့္လက္ရာကိုယ္ စိတ္မခ်ဘူး။ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းက အိမ္လာလယ္မယ္ေျပာေနတာကို အင္းမလႈပ္ အဲမလႈပ္ေနေနတာ ၾကာေပါ့။ ဒီၾကားထဲ စကားေျပာျဖစ္ရင္း ေထာပတ္သီးအေၾကာင္း ေရာက္သြားတယ္။ သူတို႕က ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ကို မသိဘူးတဲ့။ ဒါဆို အိမ္လာရင္ ေဖ်ာ္တိုက္မယ္ေျပာထားတယ္။ ျမန္မာဟင္းစားခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ သူတို႕ကို ေမးပါတယ္။ အစပ္စားႏိုင္ရဲ့လားလို႕ ေတာ္ၾကာ ျမန္မာဟင္းစားျပီး ဗိုက္နာတယ္ ဝမ္းေလွ်ာတယ္ျဖစ္မွာ စိုးလို႕ပါ။ သူတို႕က တရုတ္လူမ်ိဳးဗိုက္မို႕ က်န္းမာတယ္ အစပ္စားႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့လဲ ျပီးေရာေပါ့ေလ။ <br /> <br /> အသားလက္ကားျဖန္႕တဲ့ဆိုင္က အမဲသားေရာ ၾကက္သား၊ အသဲ၊ အျမစ္ေတြ အမ်ားၾကီးဝယ္လာျဖစ္တယ္။ အမဲသားကို ဂ်င္းအမ်ားၾကီးျခစ္ထည့္ျပီး ႏူးအိေနေအာင္ ခပ္ၾကာၾကာတည္ထားလိုက္တယ္။ အမဲသားကို ဂ်င္းအမ်ားၾကီးနဲ႕တည္တာ စားေကာင္းမွန္း သိတာ မၾကားေသးဘူး။ ဟင္းခ်က္ခါနီးမွ ၾကက္သြန္နီကုန္ေနမွန္း သတိရလို႕။ ၾကက္သြန္ျဖဴလဲ နဲနဲပဲက်န္တာတယ္။ ေစ်းလဲ ထပ္မသြားခ်င္ေတာ့တာနဲ႕ ရွိတဲ့ဂ်င္းကိုဘဲ တတက္လုံးကုန္ေအာင္ ျခစ္ထည့္ခ်က္ရာက စားေကာင္းတာနဲ႕ ေနာက္ပိုင္း အဲလိုဘဲ ခ်က္ေတာ့ေတာ့တယ္။ ဒီတခါခ်က္တာ ငရုတ္သီး နဲနဲမ်ားလို႕ စပ္သြားတယ္။ <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicoR9kRtc3aeGrC3m9sdTgeSyJY9frrMbaiBQPqV3WttgxHB1CsA2VzVKcyj6LNWY9JaUz2WRblhFttKWZvr-3nJlOw-Dd_oi4KJSbXZoT17peD2XUg0CIc7bo1k50CcJCyN_5QsKEhCM/s1600/DSC01284.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEicoR9kRtc3aeGrC3m9sdTgeSyJY9frrMbaiBQPqV3WttgxHB1CsA2VzVKcyj6LNWY9JaUz2WRblhFttKWZvr-3nJlOw-Dd_oi4KJSbXZoT17peD2XUg0CIc7bo1k50CcJCyN_5QsKEhCM/s320/DSC01284.jpg" width="320" /></a></div><br /> ၾကက္သားကိုလဲ အသားေရာ အသဲအျမစ္ေရာ ဆီသပ္ျပီး မဆလာခ်က္ေလး ခ်က္လိုက္တယ္။ ဒါကေတာ့ အရမ္းမစပ္ပါဘူး။ ဝက္နံ႐ိုးေတြ အခ်ိဳခ်က္မလို႕ဟာ ပ်င္းလို႕ မခ်က္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ငါးပိခ်က္ခ်က္တယ္။ သခြါးသီးနဲ႕ တို႕စားဖို႕။ ပန္းေဂၚဖီကို ေဘကြန္နဲ႕ ေၾကာ္လိုက္တယ္။ အရည္ေသာက္အတြက္ေတာ့ ပဲနီေလးဟင္းရည္။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKKXy3SfAyggC3TwSEYLbWUQVqn2O8LlcMph3J7qMDH6q4xGN2B9qzCvVXI0wgzb52fKmvYz00WiTpHmKnzC_n8xt_jJVN-M3BrNdxUuRJXxNdBM7FKCCZeUgFrjwrG-inXpSHfV75jlE/s1600/DSC01308.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="183" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjKKXy3SfAyggC3TwSEYLbWUQVqn2O8LlcMph3J7qMDH6q4xGN2B9qzCvVXI0wgzb52fKmvYz00WiTpHmKnzC_n8xt_jJVN-M3BrNdxUuRJXxNdBM7FKCCZeUgFrjwrG-inXpSHfV75jlE/s320/DSC01308.jpg" width="320" /></a></div><br /> တရုတ္သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္မွာ တေယာက္က ျပည္မၾကီးကလာသူမို႕ အေတာ္အစပ္စားႏိုင္တယ္။ ထိုင္ဝမ္သူကေတာ့ သိပ္မစားႏိုင္ဘူး။ ထိုင္ဝမ္သူက ၾကက္သားကို ဂ်ပန္အရက္နဲ႕ အခ်ိဳေပါင္းထားတာ ယူလာေပးေတာ့ ထမင္းစားပြဲေလး ပိုစိုေျပသြားတယ္။ ျပည္မၾကီးသူက စားျပီးသြားတာေတာင္ က်န္တဲ့အမဲသားဟင္း ၾကိဳက္လို႕ဆိုျပီး ဒီအတိုင္းစားေနတာနဲ႕ ၾကိဳက္ရင္ အိမ္ထည့္ယူသြားေလလို႕ ေျပာလိုက္တာ ဝမ္းသာသြားတယ္။ ၾကက္သားဟင္းလဲ ၾကိဳက္တယ္တဲ့၊ ဒါဆိုလဲ ယူသြားလို႕။ ပဲနီေလးဟင္းရည္လဲ ခ်က္နည္းေမးေနလို႕ ေျပာျပလိုက္ျပီး စမ္းခ်က္ဖို႕ ဆႏြင္းမႈန္႕နဲ႕ ပဲနဲနဲစီ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ့္လက္ရာကို ဝမ္းသာအားရ စားၾကလို႕ စိတ္ခ်မ္းသာရတယ္။ <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhU0z3SpQctuspJG9dHzOrKNy8zeaWVRYkjeYAZZ4kEFbDtlPMCH_wcvqj2YNlORv8yWMU5cA3Rgi8DmbOTceq9onfPeihemKLlnBRj-Ob2GvHyhTkextj52shcGWvhIqiiH1WYhaPLx54/s1600/DSC01311.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhU0z3SpQctuspJG9dHzOrKNy8zeaWVRYkjeYAZZ4kEFbDtlPMCH_wcvqj2YNlORv8yWMU5cA3Rgi8DmbOTceq9onfPeihemKLlnBRj-Ob2GvHyhTkextj52shcGWvhIqiiH1WYhaPLx54/s320/DSC01311.jpg" width="240" /></a></div><br /> စားျပီးေတာ့ သူတို႕ယူလာတဲ့ ေထာပတ္သီးကို ေဖ်ာ္ေသာက္ ေလေတြေပါ၊ ဗိုက္ေခ်ာင္လာေတာ့ ဖရဲသီး ခြဲစားၾကတယ္။ ၃ေယာက္သား အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိကုန္လိုက္တာ ညေန၆နာရီထိုးခါနီး ျပည္မၾကီးသူရဲ့ အမ်ိဳးသား ရုံးကျပန္ေရာက္ျပီး ဖုန္းဆက္မွဘဲ ျပန္ဖို႕ ျပင္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ထပ္လာလည္ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ လာေပါ့ေလ။ ဒီကလဲ ေနာက္ထပ္ ျမန္မာဟင္း ဘာခ်က္ရရင္ေကာင္းမလဲ ေတြးလိုက္ဦးမယ္။<br /> </span></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-89799072558422500262011-07-30T03:09:00.002+09:002011-07-30T03:10:36.373+09:00<div style="text-align: justify;"> အုအဲႏိုမွာ ေစ်းဝယ္ရင္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ လိုက္စပ္စုလိုက္တာ ငါးဖယ္ ရွာေတြ႕လာတယ္။ ငါးဖယ္စားခ်င္လို႕ လိုက္ရွာေနတာ ၾကာေပါ့။ ဒီမွာရတဲ့ ငါးဖယ္ေၾကာ္နဲ႕ ဆင္တဲ့ "စစြတ္မအဂဲ" (satsumaage) ဆိုတာ ဝယ္စားၾကည့္တာ ဘယ္လိုမွ မၾကိဳက္ဘူး။ ခ်ိဳရဲရဲၾကီးမို႕ ငါးအရသာ မရဘူး။ ေရခဲ႐ိုက္ fish ball ကိုဘဲ ငါးဖယ္အစားထိုး ခ်က္စားျဖစ္တယ္။ ဒီတခါေတာ့ ဆိုင္ထဲမွာ စိမ္ေျပနေျပ တခုျပီးတခု ကိုင္လိုက္ခ်လိုက္လုပ္ရင္း ငါးဖယ္နဲ႕ဆင္တဲ့ပုံေလး သြားေတြ႕တယ္။ အေတာ္ကို ေပ်ာ္သြားတာ။ ထိုင္းကသြင္းတယ္။ အေနာက္ဘက္မွာေတာ့ ဂ်ပန္လို ငါး100%လို႕ ေရးထားတယ္။ ငါးဖယ္ကို ဂ်ပန္လို "<a href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%8A%E3%82%A4%E3%83%95%E3%83%95%E3%82%A3%E3%83%83%E3%82%B7%E3%83%A5">နာဂိနာတ နာမဇု</a>" (ナギナタナマズ)လို႕လဲ ေခၚတယ္။ <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5Vh7lnkR9o-TwJmJ_Vi_4OVfdeFGYHYV-jNGrxOwIyYbqLV5lEYLDqWxRSJjxAQFwSMvlK9tip8PHFeXWaf59m6OdyPI0-fY89rvHqpNhlUD1CGHGUp-vtpD48J9Lp_QAVgw_iz0JCSQ/s1600/DSC01221.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh5Vh7lnkR9o-TwJmJ_Vi_4OVfdeFGYHYV-jNGrxOwIyYbqLV5lEYLDqWxRSJjxAQFwSMvlK9tip8PHFeXWaf59m6OdyPI0-fY89rvHqpNhlUD1CGHGUp-vtpD48J9Lp_QAVgw_iz0JCSQ/s400/DSC01221.JPG" width="400" /></a></div> <span id="fullpost"><br /> <br /> အိမ္ေရာက္ေတာ့ စပါးလင္ညက္ညက္လွီး ဆား ဆႏြင္းထည့္ျပီး ဇလုံထဲ လက္ေညာင္းေအာင္ ေပါက္လိုက္</span><span id="fullpost">ရ</span><span id="fullpost">တယ္။ ငရုတ္ဆုံ ရွိဘူးေလ။ ရွိလဲ ေထာင္းရဲေပါင္၊ အေပၚထပ္မွာေနေတာ့ ေအာက္ဘက္မွာေနသူေတြ အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေအာင္ သတိထားရတယ္။ စီးလာေအာင္ ေပါက္ျပီးသကာလမွာ အလုံးေလးေတြလုံးတယ္။ စားရတာနဲ႕မကာမိေအာင္ အေတာ္အလုပ္ရွုပ္ အခ်ိန္ၾကာတာဘဲ။ ျပီးေတာ့ ဆီပူထဲထည့္ေၾကာ္ အေအးခံလိုက္တယ္။ ဝမ္းသာအားရ အရသာျမည္းၾကည့္ေတာ့ ငါးဖယ္စစ္စစ္နဲ႕ သိပ္မတူလွဘူးရယ္။ တခုခုေရာထားသလိုဘဲ။ သိပ္မစီးဘူး။ မစားရတာနဲ႕စာရင္ေတာ့ ေတာ္ပါေသးတယ္။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhFr2-GaMr5ha3mEcQTRVl3K0k9OdOtre7GHh-SBNS-tHIcaLskdt3nFE1HXGE-fK00VN8i9ESAk64Zf27PlOuZmYzow0iPq4ug7ZQ1UuOnN6VdxceAnB3fsxrDQLys6vlRu7OtQybdt-k/s1600/DSC01222.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhFr2-GaMr5ha3mEcQTRVl3K0k9OdOtre7GHh-SBNS-tHIcaLskdt3nFE1HXGE-fK00VN8i9ESAk64Zf27PlOuZmYzow0iPq4ug7ZQ1UuOnN6VdxceAnB3fsxrDQLys6vlRu7OtQybdt-k/s400/DSC01222.JPG" width="400" /></a></div> <br /> ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႕ခ်က္ျပီး နံနံပင္ေလးအုပ္လိုက္ေတာ့ ငါးဖယ္ဟင္းေလးျဖစ္သြားတာေပါ့။ ဒိုးဇို~ :)<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxp-rNtKA_wUJT2rL-Z3Cap7o1uCMe2myNcn3mVTa8JkOOPy-6az1io3VybXXzm24Cc3olPTIa6UkBNkoJah0YMIStvTDA3EtD8P1bluMR7RjeiY88MgJsSTHEAX72Uu4sKri3mn4Sj-U/s1600/DSC01227.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhxp-rNtKA_wUJT2rL-Z3Cap7o1uCMe2myNcn3mVTa8JkOOPy-6az1io3VybXXzm24Cc3olPTIa6UkBNkoJah0YMIStvTDA3EtD8P1bluMR7RjeiY88MgJsSTHEAX72Uu4sKri3mn4Sj-U/s400/DSC01227.JPG" width="400" /></a></div> <br /> <br /> </span></div> ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-37781229028236766282011-06-10T02:19:00.000+09:002011-06-10T02:19:25.228+09:00<div style="text-align: justify;">ကန္စြန္းဥဆို ဖုတ္ထားတာဘဲ ၾကိဳက္ပါတယ္။ အိမ္မွာက ျပဳတ္ဘဲျပဳတ္တာမို႕ သိပ္မစားပါဘူး။ ျခံျပင္မွာ မီးပုံ႐ိႈ႕တဲ့ေန႕မွာ ကန္စြန္းဥ ရွိတာနဲ႕ၾကဳံရင္ ျပာေတြေအာက္ ထိုးထည့္ထားလိုက္တယ္။ က်က္ေလာက္ရင္ ထုတ္ျပီး ေမာင္ႏွမေတြ တေယာက္တဖဲ့စားတာ သတိရတယ္။ ကန္စြန္းဥဖုတ္က အခ်ိန္ေတာ့ အေတာ္ကုန္ပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းဆို ဒီမွာ ကန္စြန္းဥဖုတ္ေတြ လွည့္ေရာင္းတဲ့ ကားရွိတယ္။ "ရာကိအိမို~~~ ရာကိအိမို" အသံရွည္ဆြဲျပီးေအာ္သံကို ကက္ဆက္နဲ႕ဖြင့္ျပီး ကားေလးက တလိမ့္လိမ့္ တလမ္းဝင္ တလမ္းထြက္ေမာင္းျပီး လွည့္ေရာင္းတာပါ။ ကန္စြန္းဥဖုတ္တလုံးကို ယန္း၃၀၀ ေပးရတာမို႕ ေစ်းမေတာ္လွပါဘူး။ စားခ်င္တဲ့ အခ်ိန္လဲ ကားက လာဦးမွပါ။ ျပီးေတာ့ ရန္ကုန္မွာလို ဝရန္တာကေန လက္ခုပ္တီးျပီး ဦးေလးၾကီး ခဏဆို လွမ္းေအာ္တားလို႕ရတာမ်ိဳးလဲမဟုတ္ဘူးေလ။ ေစ်းဝယ္ထြက္လို႕ ကားလာတာနဲ႕ တိုက္ဆိုင္မွ ဝယ္ျဖစ္တယ္။ စားခ်င္တိုင္း မစားရေတာ့ ကိုယ္တိုင္ဖုတ္ဖို႕စိတ္ကူးျပီး အိုးတလုံး ရွာဝယ္လိုက္တယ္။ <span id="fullpost"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj3drVMIvEab2ZclrQTSZdvp4oX62oNfoiuTpx5qs0qJGNzVm65tDdGSoGvbC1CsCsoclrpUL0N3PDIB1i4agIkFQJexwHMKgDx672HVZzhVfhU-iCE3SEoWXqvibn_Mz59Gn57ag9YOc0/s1600/yakiimonabe+2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj3drVMIvEab2ZclrQTSZdvp4oX62oNfoiuTpx5qs0qJGNzVm65tDdGSoGvbC1CsCsoclrpUL0N3PDIB1i4agIkFQJexwHMKgDx672HVZzhVfhU-iCE3SEoWXqvibn_Mz59Gn57ag9YOc0/s400/yakiimonabe+2.jpg" width="400" /></a></div>ဂတ္စ္မီးဖိုမွာတည္လို႕ရတဲ့ အမ်ိဳးအစားပါ။ ကန္စြန္းဥအျပင္ ေျပာင္းဖူးေရာ ငါးအသားတုံးပါကင္လို႕ရပါတယ္။ အိုးက ေအာက္ဘက္မွာ အေပါက္ေတြ ပါပါတယ္။ မီးအားအလယ္အလတ္ေလာက္နဲ႕ ကန္စြန္းဥဆို မိနစ္ ၃၀ ~ ၄၀၊ ေျပာင္းဖူးနဲ႕ ငါးက မိနစ္ ၂၀ ~ ၃၀ ပါ။ <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiO__C8wUE7B-ZojUpj6VJUOaQrFoiYvjOgcqG2NznD00_pAq17Rddt-WJySOHeNWOuuycNxT6xwtKtk00_vRaJYyYufwZYhNQ0iPS_kHHBEJso8_T0EU3cTRipE9AGtfqcmvMzFlhAP1A/s1600/yakiimonabe+1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="333" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiO__C8wUE7B-ZojUpj6VJUOaQrFoiYvjOgcqG2NznD00_pAq17Rddt-WJySOHeNWOuuycNxT6xwtKtk00_vRaJYyYufwZYhNQ0iPS_kHHBEJso8_T0EU3cTRipE9AGtfqcmvMzFlhAP1A/s400/yakiimonabe+1.jpg" width="400" /></a></div>ဝယ္လာတဲ့ ကန္စြန္းဥက အေတာ္ၾကီးတာမို႕ တလုံးဘဲ ထည့္ဖုတ္ျဖစ္တယ္။ ဆယ္မိနစ္တၾကိမ္ မ်က္ႏွာျပင္ကို လွည့္ေပးလိုက္တာ မိနစ္၄၀နဲ႕ေလးဘက္လုံးလွည့္ကင္အျပီး ျဖစ္သြားတယ္။ <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyfgRYhbsUBHuR5XVdqBVnb8NidQFscFTrIY49vJanuYfZpFeU9Da7Dxj_A15C5oOgG4M_qUKU2fP8bNbMG1vtJ_QvJOaZ2Zt3B-gw1CTK_RFuv95St6Kb2B4GCBdRPNQITzS4tDt_bjY/s1600/DSC01236.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="299" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhyfgRYhbsUBHuR5XVdqBVnb8NidQFscFTrIY49vJanuYfZpFeU9Da7Dxj_A15C5oOgG4M_qUKU2fP8bNbMG1vtJ_QvJOaZ2Zt3B-gw1CTK_RFuv95St6Kb2B4GCBdRPNQITzS4tDt_bjY/s400/DSC01236.jpg" width="400" /></a></div>ေမႊးရနံ႕ေလး တသင္းသင္းနဲ႕ ကန္စြန္းဥဖုတ္ပါ။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKjttP8dJmZ_C1pk7RHMHl7EaUb1DEtAASRNcFWiwEvXdl-qfxnVNuY7CuhUfBbXkDGqdKpU6zWEw7mKHE2UaE2VyorfFQx3NPw_4I6Xkrn73eeRRTniMECZp95hITSi42hNHspp0jTW0/s1600/DSC01239-r.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="312" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgKjttP8dJmZ_C1pk7RHMHl7EaUb1DEtAASRNcFWiwEvXdl-qfxnVNuY7CuhUfBbXkDGqdKpU6zWEw7mKHE2UaE2VyorfFQx3NPw_4I6Xkrn73eeRRTniMECZp95hITSi42hNHspp0jTW0/s400/DSC01239-r.jpg" width="400" /></a></div></span></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-51711359942079070572011-05-29T01:48:00.000+09:002011-05-29T01:48:46.181+09:00<div style="text-align: justify;">မုန္႕လုံးေရေပၚ စားခ်င္စိတ္ေပါက္လို႕ စမ္းလုပ္ၾကည့္တယ္။ <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBqrGpzMMmI4PUugcsAFNkOPmAXEl2SoolsE3-flvk37F0zDJffrS5I5wKxgKEeOoSBFHi7WRma-gVIzSbYRUWPHYAjkgbiYCKU7qSsTN57iHD7N8_v-lQb1Swn2TOzTO0L7w-teIvO-s/s1600/DSC01218.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="297" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjBqrGpzMMmI4PUugcsAFNkOPmAXEl2SoolsE3-flvk37F0zDJffrS5I5wKxgKEeOoSBFHi7WRma-gVIzSbYRUWPHYAjkgbiYCKU7qSsTN57iHD7N8_v-lQb1Swn2TOzTO0L7w-teIvO-s/s400/DSC01218.jpg" width="400" /></a></div><span id="fullpost"> <br /> ဆိုင္မွာ ေကာက္ညွင္းမႈန္႕စစ္စစ္လိုက္ရွာေတာ့ ဒီေအာက္က တံဆိပ္ကို သြားေတြ႕တယ္။ ေကာက္ညွင္းမႈန္႕၁၀၀%လို႕ ေရးထားတယ္။ ပထမဦးဆုံး စမ္းလုပ္တာဆိုေတာ့ အထုပ္တဝက္ (၁၀၀)ဂရမ္ ကိုဘဲ ေရထည့္နယ္လိုက္တယ္။<br /> <div style="text-align: center;">ေကာက္ညွင္းမႈန္႕</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1sLRhT0PeLvvhU6sNtn32Ic4mgGBVaM_0ABvcR0wGrt-Y7CwJR4COT6KPT007mGrSlFpDO95gKSUCtQvC6BX1fIL9fPA8GOY8HOu494BbFRqR1jGnM7xw30OsEugP9G4-dA8GLavHT2E/s1600/Glutinous+rice+flour.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEg1sLRhT0PeLvvhU6sNtn32Ic4mgGBVaM_0ABvcR0wGrt-Y7CwJR4COT6KPT007mGrSlFpDO95gKSUCtQvC6BX1fIL9fPA8GOY8HOu494BbFRqR1jGnM7xw30OsEugP9G4-dA8GLavHT2E/s400/Glutinous+rice+flour.jpg" width="400" /></a></div><br /> ထန္းညက္မရွိေတာ့ "ကူ႐ို႕ဇတိုး" (kurozatou-黒砂糖) လို႕ေခၚတဲ့ ၾကံသကာကို အတုံးေလးေတြျဖစ္ေအာင္ညွပ္ျပီး မုန္႕လုံးထဲ ထာပနာလိုက္တယ္။<br /> <div style="text-align: center;">ၾကံသကာ</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgmsLTsd1-clyEltfMCYQnPyGY013-Zf_A8OgeOHxrkfg1JBlJN3_hYBiGz8Y4MVk0_PKQAVtNqXKTi6VvdOvdVTyGec3w-rXNDah0ZrlJNRs8dSP9lsSAL0tBTjVph3V686p18nfZezUg/s1600/kurozato.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgmsLTsd1-clyEltfMCYQnPyGY013-Zf_A8OgeOHxrkfg1JBlJN3_hYBiGz8Y4MVk0_PKQAVtNqXKTi6VvdOvdVTyGec3w-rXNDah0ZrlJNRs8dSP9lsSAL0tBTjVph3V686p18nfZezUg/s320/kurozato.jpg" width="275" /></a></div><br /> မုန္႕လုံးေတြကို ေရေႏြး ပြက္ပြက္ဆူထဲထည့္၊ ေရေပၚတက္လာရင္ ဆယ္ျပီး ေရခဲေရထဲ ခနစိမ္ထားလိုက္တယ္။ ေရစစ္ျပီးသြားေတာ့ အုန္းသီးေျခာက္ေလး ျဖဴးလိုက္ပါတယ္။<br /> <div style="text-align: center;">အုန္းသီးေျခာက္</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi2Bam_iOLLJSg1SzhajVsZiUFXhDRvHk13vgQ4lg9-vnX3nTtB-lAkiG0Irczm0-7vcKqsotNQeUAPYCJNXN6ztkI_2dyOgk5y0ajjQC74Pcll9dx5RXhKhi3Qts5hehKJhdHYURaY2Uw/s1600/shredded+coconut.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi2Bam_iOLLJSg1SzhajVsZiUFXhDRvHk13vgQ4lg9-vnX3nTtB-lAkiG0Irczm0-7vcKqsotNQeUAPYCJNXN6ztkI_2dyOgk5y0ajjQC74Pcll9dx5RXhKhi3Qts5hehKJhdHYURaY2Uw/s320/shredded+coconut.jpg" width="320" /></a></div><br /> <span style="font-size: x-small;">အိမ္ၾကီးရွင္က အေတာ္စားလို႕ေကာင္းတယ္ေျပာတယ္။ (ကိုယ့္ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္တာ။)</span> ;)<br /> </span></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-50358631383378216052011-02-12T00:59:00.000+09:002011-02-12T00:59:20.735+09:002011.02.12<br /> ျပည္ေထာင္စုေမ တူမေလး<br /> တစ္ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႕ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-XNpwdIagRRnYB6wUFtHyoL1rGPCa6Zft2I9SxfKUb8kEbLmPJ8NKclv5MDE5zhMbzc0ejv-8SegZn4J7KaAI4LUSQvSGCs4E7MCWHj4K8MR5SGauOHDHiVty3zUluwL8ayBSLXCu7oc/s1600/DSCF0147.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="329" width="400" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj-XNpwdIagRRnYB6wUFtHyoL1rGPCa6Zft2I9SxfKUb8kEbLmPJ8NKclv5MDE5zhMbzc0ejv-8SegZn4J7KaAI4LUSQvSGCs4E7MCWHj4K8MR5SGauOHDHiVty3zUluwL8ayBSLXCu7oc/s400/DSCF0147.jpg" /></a></div>(ဖြားဖြားနဲ႕အတူ႐ိုက္ထားတဲ့ ဆယ့္တစ္လမျပည့္ခင္ကပုံ)ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-86094174960048712842010-07-31T21:30:00.000+09:002010-07-31T21:30:02.912+09:00<div style="text-align: justify;"><br /> မေန႕က 'တိုတို'ေၾကာင့္ အေတာ္စိတ္ညစ္သြားတယ္။ (ရြံတတ္ရင္ မဖတ္နဲ႕ေနာ္) 'တိုတို'ဆိုတာ <a href="http://www.blogger.com/%20http://en.wikipedia.org/wiki/Washlet">Washlet</a> အမည္ပါ။ ဂ်ပန္မွာ Washlet ဆို 'တိုတို'လို႕ ေျပာလို႕ရတယ္။ 'တိုတို' Washlet က အေႏြးေပး system ပါတဲ့ electric toilet seat ပါ။ အဲဒီ washlet အမ်ိဳးအစားကို စတီထြင္တုန္းကေတာ့ မသန္စြမ္းသူေတြ အတြက္ရည္ရြယ္တာပါတဲ့။ ေရဆြဲခ်တဲ့ဘားကို အေနာက္မွာမဟုတ္ဘဲ ေျခေထာက္ခ်တဲ့ ေနာက္နားမွာ နင္းလို႕ရေအာင္ ခလုပ္ထားထားေပးတာ။ အဲဒီကေန လူၾကိဳက္မ်ားလာျပီး တီထြင္ရင္း ခုလို ခလုတ္ေတြ Sensorေတြနဲ႕ ျဖစ္လာတယ္ဆိုပါတယ္။<span id="fullpost"><br /> <br /> ခလုပ္ႏွိပ္ရုံနဲ႕ ok တာကေတာ့ ေကာင္းပါရဲ့။ ဒါမ်ိဳးေတြ မရင္းႏွီးသူ ေတာသူမ က်မအဖို႕ေတာ့ တခါခါ ေခြၽးျပန္ရတယ္။ အရင္အိမ္မွာက ႐ိုး႐ိုး toiletပါ။ အဲဒီတုန္းက အျပင္သြားတဲ့အခါ ဘူတာေတြ ဆိုင္ေတြက toilet သုံးတဲ့အခါမ်ိဳးက် အဲလို washletျဖစ္ေနရင္ ပထမဆုံး ေရဘယ္လို ဆြဲခ်ရပါ့ဆိုတာ အရင္ၾကည့္ရတယ္။ အမ်ိဳးအစားေပၚမူတည္ျပီး ေရဆြဲရတဲ့ဟာကလဲ မတူဘူးကိုး။ ျပီးေတာ့ ရွင္းျပထားတာေတြကလဲ ဂ်ပန္လိုခ်ည္းမို႕ ဂ်ပန္မွာ ဂ်ပန္စာ နားမလည္ရင္ ဒုကၡေရာက္ရတာ တျခားဟာေတြထက္ toiletလို႕ ထင္တယ္။ ကိစၥျပီးမွ အထဲမွာ ေရဆြဲခ်တာ ရွာမေတြ႕ရင္ ဒြတ္ခ! ေက်ာေနာက္ဘက္က ေရေလွာင္ပုံးေလးမွာ ရွိေနလား? ေအာက္ဘက္နားေရာက္ေနလား? Sensor ေရွ႕မွာ လက္ဝါးေလး သြားျဖန္႕ရမွာလား? ဒါမွမဟုတ္ လူမတ္တပ္ရပ္လိုက္တာနဲ႕ ေအာ္တို ေရဆြဲခ်သြားတာမ်ိဳးလား? စုံတကာေစ့ေနတာဘဲ။<br /> <br /> ျပီးေတာ့ ေအာက္ဘက္ကေန ေရျဖန္းေပးေအာင္ ႏွိပ္ရတဲ့ လမုပင္အ႐ိုး (remote control) ကလဲ ရွိေသးတယ္။ toilet seatနဲ႕ ဆက္ရက္မဟုတ္ရင္ နံရံမွာ ရွိတတ္တယ္။ အမ်ားသုံးဆိုရင္ အဲဒီခလုပ္ေတြ မႏွိပ္ပါဘူး။ အစက မသိလို႕ ႏွိပ္မိတယ္။ ေနာက္မွ ေရျဖန္းတံက ေသခ်ာမေဆးရင္ မိႈအမဲေတြ ေအာက္ဘက္မွာ ရွိေနတတ္တယ္။ gym မွာ သြားေဆာ့ဘူးတုန္းက တေန႕ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ အိမ္သာသန္႕ရွင္းေရး လုပ္ေနတာ ျမင္ေပမယ့္ ေရျဖန္းတံကို ေခါင္းငံု႕ၾကည့္လိုက္ရင္ ေဘးေတြက မဲေနတာပါဘဲ။ ပုံမွန္ အေပၚကၾကည့္ရင္ မျမင္ရဘူးေလ။ ဘယ္သူမွလဲ အဲလို သြားငံု႕မၾကည့္ေလာက္ဘူးထင္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အိမ္မွာ အမွတ္မထင္ ငံု႕ၾကည့္ဖူးရင္း သတိထားမိတာ။ toilet brushနဲ႕ တိုက္ရုံနဲ႕ မရဘူးဆိုတာကို။ Spray bottle နဲ႕ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေဆးရတယ္။ အမ်ားသုံးမွာက် သန္႕ရွင္းေရးလုပ္တဲ့သူက အဲေလာက္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ အျပင္မွာဆို ေရျဖန္းတာ မသုံးပါဘူး။<br /> <br /> ကိုယ့္အိမ္နဲ႕ကိုယ္က် ကိစၥမရွိဘူးေလ။ ကိစၥမရွိဘူးဆိုတာက ေရျဖန္းတာသုံးတာကို၊ ကိစၥရွိလာတာက အဲဒီ လမု'ကို ေကာင္းေကာင္းနားမလည္တာ။ အိမ္ၾကီးရွင္က setting ထားထားေပးတာကို ကိုယ့္ဘာသာ ေလွ်ာက္ႏွိပ္ၾကည့္ျပီးရင္ အခ်ိဳးက မေျပေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ဘဲ ေရအျပင္း/အေပ်ာ့ကလြဲျပီး တျခားခလုပ္ေတြ မႏွိပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ setting ထားထားတဲ့အခါ ခလုပ္တခုခုႏွိပ္လိုက္တိုင္း setting ထားထားတဲ့ေနရာေလးေတြက မီးလင္းတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ခလုပ္ႏွိပ္လိုက္ရင္ setting မီးလုံး အျပင္ တျခားဟာေတြပါ အတန္းလိုက္ လင္းလာတယ္။ ပ်က္ခ်င္လာတာလားလို႕ ထင္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ ဒီလိုဘဲ သုံးလာလိုက္တာ တေန႕တုန္းက ေရျဖန္းတာႏွိပ္ျပီး stop ခလုပ္ႏွိပ္တာ ေရက ရပ္မသြားဘူး။<br /> <br /> တကယ္ေခြၽးျပန္သြားတယ္။ တျခားခလုပ္ေတြ ေလွ်ာက္ႏွိပ္ၾကည့္တယ္။ ေရအေႏြးေပးတာရယ္ ထိုင္ခုံအေႏြးေပးတာရယ္ timerေပးတာ ခ်ိန္မရဘူး။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႕ အျမန္မတ္တပ္ရပ္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ဘက္က sensor နဲ႕ လူရိပ္လြတ္သြားလို႕ သူ႕ဘာသာ ေရရပ္သြားတယ္။ ခလုပ္ႏွိပ္မိရင္ စကၠန့္၃၀ ေရမရပ္တာမ်ိဳးမဟုတ္လို႕ ေတာ္ေသးတယ္၊ အဲလိုသာမဟုတ္ရင္ တခန္းလုံး စိုရႊဲေတာ့မွာ။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိေတာ့ အေတာ္စိတ္ညစ္သြားတာ။<br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHuAX6jR5RYVl-_cgTQOToyCacko7FL81SyZBJpEy5lf4rLCA7phH70MWclfPe6PCzto4V6hLKZqq4YCPLjUFc2_09xP51ztll4y7TQ-HZ0f8laQPpoyblHmCVDv0maJVM-gRg5sc9Z3k/s1600/DSC00661.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiHuAX6jR5RYVl-_cgTQOToyCacko7FL81SyZBJpEy5lf4rLCA7phH70MWclfPe6PCzto4V6hLKZqq4YCPLjUFc2_09xP51ztll4y7TQ-HZ0f8laQPpoyblHmCVDv0maJVM-gRg5sc9Z3k/s320/DSC00661.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500042209152111698" border="0" /></a><br /> ေစ်းသြားျပီး ျပန္လာေတာ့ ႏွိပ္ၾကည့္တာ ရျပန္တယ္။ အဲဒါနဲ႕ စိတ္ခ်လက္ခ်ေနလိုက္တာ မေန႕က မနက္က် ျပန္ျဖစ္ျပန္ပါေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္က် အိမ္ၾကီးရွင္လဲ အလုပ္သြားျပီမို႕ ေမးလို႕မရေတာ့ဘူး။ အရင္ရက္ကလို ျပန္ေကာင္းလာမယ္မွတ္ျပီး နာရီဝက္ တနာရီျခား သြားႏွိပ္တာလဲ မရျပန္ဘူး။ တေယာက္ထဲ ဘာလုပ္ရမယ္မသိေတာ့ အင္တာနက္ဖြင့္ျပီး ရွာဖတ္လိုက္ သြားၾကည့္လိုက္နဲ႕ ေခါင္းေျခာက္ေနတာ။ သူcheckလုပ္ခိုင္းတာေတြ ကိုယ္တတ္သေလာက္ လိုက္ၾကည့္၊ ဒါေပမယ့္ မသိ။ လမုကို အဖုံးဖြင့္ၾကည့္ဖို႕ ေရးထားေပမယ့္ သူျပထားတဲ့ လမု အမ်ိဳးအစားနဲ႕ မတူေတာ့ ဘယ္လို ဖြင့္ရမွန္းမသိ။ လမုပ်က္လို႕ အသစ္လဲရရင္ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ ၾကည့္မိေတာ့ ေစ်းၾကီးလို႕ လန္႕သြားတယ္။ toilet seatေဘးက ခလုပ္ကိုလဲ စစ္ပါလို႕ ေရးထားမွ ေဘးၾကားထဲမွာ ခလုပ္ရွိမွန္း အဲဒီအခါမွသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မႏွိပ္ရဲဘူး။ ေတာ္ၾကာ အားလုံးရပ္သြားမွျဖင့္။<br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIeda12o81_WFuFZqxJBvk3cRrEpOWQsZpinaSo3SJUt2e34zjkt9NyFD2ySho8CMqnOQuCC6F8bHz36oRitRbCWhyQm5JkRtYc-8kvK4hsBgAKWb7jdv9kOCQcK882HgaLN_lEpDWgxw/s1600/DSC00659.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgIeda12o81_WFuFZqxJBvk3cRrEpOWQsZpinaSo3SJUt2e34zjkt9NyFD2ySho8CMqnOQuCC6F8bHz36oRitRbCWhyQm5JkRtYc-8kvK4hsBgAKWb7jdv9kOCQcK882HgaLN_lEpDWgxw/s320/DSC00659.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500042204016166850" border="0" /></a><br /> တမနက္လုံး အမ်ိဳးမ်ိဳး လိုက္ဖတ္ၾကည့္ေနတာ အေတာ္ေခါင္းမူးလာတာနဲ႕ ရပ္ထားလိုက္တယ္။ ညေနက် keyword အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ တေခါက္လိုက္ရွာဖတ္တယ္။ အဲဒီအခါက် တခုသြားေတြ႕တယ္။ သူက sensor မွာ ဖုန္ေတြကပ္ေနတာလား စစ္ၾကည့္ဆိုေတာ့ sensorေတြကို သြားသုတ္ၾကည့္တယ္၊ သို႕ေပသိ မရ! 'တိုတို'ေၾကာင့္ စိတ္ညစ္တယ္ကြယ္။<br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj9a7qp6lKQZGrAWdcuotI6rm9k_iQL5H1vu2MEDrsFNa2Ee-tcPIA3yk3hv05sanVSSr9dVT1DStfjUMSM0q5MmJpMpKkBbvmRdqzPxF9Lm5PaGCAyAU5dwia1Fl5bEqpc9ScGFqfqrJw/s1600/DSC00658.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj9a7qp6lKQZGrAWdcuotI6rm9k_iQL5H1vu2MEDrsFNa2Ee-tcPIA3yk3hv05sanVSSr9dVT1DStfjUMSM0q5MmJpMpKkBbvmRdqzPxF9Lm5PaGCAyAU5dwia1Fl5bEqpc9ScGFqfqrJw/s320/DSC00658.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500042196642091746" border="0" /></a><br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhrkV0ot_ZbZb9TRMLMMH96x54J9JcPStmrISNT8p4bjglag_BtZDUIFnQVlb50c4zDM48tsnVhG27Cb9wqWkQsVdAschzh8e051BYtR8oqcnkyaH1gqAgNJ6z5A4waekdlGgeMJysrMTk/s1600/DSC00662.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 190px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhrkV0ot_ZbZb9TRMLMMH96x54J9JcPStmrISNT8p4bjglag_BtZDUIFnQVlb50c4zDM48tsnVhG27Cb9wqWkQsVdAschzh8e051BYtR8oqcnkyaH1gqAgNJ6z5A4waekdlGgeMJysrMTk/s320/DSC00662.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500042217097800802" border="0" /></a><br /> ေနာက္ဆုံး လက္ေျမႇာက္လိုက္ေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ဦးေဏွာက္နဲ႕ စဥ္းစားႏိုင္သမွ် လုပ္ၾကည့္ျပီးျပီ။ ကိုယ္မွားလုပ္မိလို႕ ပ်က္သြားရင္ေတာ့ အဆူခံရေတာ့မေပါ့လို႕ဘဲ မွတ္လိုက္တယ္ အဟင့္ ရႊတ္။ 'တိုတို'ေပးတဲ့ ဒုကၡက မေသးဘူး။ ညက် 'တိုတို' မဟုတ္တဲ့ 'ကိုကို' ကို ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူးလို႕ေျပာမွ လမု ဓာတ္ခဲအားကုန္တာ ျဖစ္မေပါ့တဲ့။ ကဲ!! ျဖစ္ရမယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ ျဖဳတ္ၾကည့္ဖို႕ ၾကိဳးစားတုန္းကမရတဲ့ နံရံက လမုက အိမ္ၾကီးရွင္ျဖဳတ္ျပေတာ့ အလြယ္တကူထြက္လာတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ ေနာက္ဖက္မွာ ဓာတ္ခဲထည့္ရတာ ေတြ႕ေတာ့တယ္။ အစကတည္းက အဲဒီနံရံကပ္လမုက ဘာနဲ႕ အလုပ္လုပ္မွန္းမသိတာ။ အိမ္ၾကီးရွင္က လမုဘဲဟာ ဓာတ္ခဲနဲ႕ေပါ့လို႕ အေျပာခံရမွ ကိုယ့္ဘာသာ အေတာ္တုန္းတယ္လို႕ မွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္။<br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiW-q_zgcizSOZUIjZJkoS8F1NCOL5N7UlBhDc9fxBRawqr4cCKTSimnf0OwXxxxQRYKLChTxR1fXVceFYNMFtsfV1jq4L_DXxyHPSsVuCGGXjrgSWmVKrzsq8KIeYZBTzHfREGZVLlWZM/s1600/DSC00664.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 219px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiW-q_zgcizSOZUIjZJkoS8F1NCOL5N7UlBhDc9fxBRawqr4cCKTSimnf0OwXxxxQRYKLChTxR1fXVceFYNMFtsfV1jq4L_DXxyHPSsVuCGGXjrgSWmVKrzsq8KIeYZBTzHfREGZVLlWZM/s320/DSC00664.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500042220461606914" border="0" /></a><br /> ဓာတ္ခဲလဲျပီးမွ သြားသတိရမိတယ္။ အိမ္ေျပာင္းလာတုန္းက အိမ္ထဲမွာပါတဲ့ equipment ေတြနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ file တအုပ္ရွိတာ သြားသတိရတယ္။ မနက္ကတည္းက အဲဒါၾကည့္မိရင္ ျပီးေနတာကို။ ရွာၾကည့္မိေတာ့ ေတြ႕ျပီ၊ ခလုပ္ႏွိပ္လိုက္လို႕ setting မီးအျပင္ ရွိသမွ်မီးအားလုံးလင္းလာတာ ဓာတ္ခဲအားနဲလာတာကို ျပတာတဲ့။ ႏို႕ သိမွသိဘဲဟာဂ်ီးကို။ 'တိုတို'ေပးတဲ့ ဒြတ္ခ ကိုကိုကယ္မွ ရေတာ့တယ္။<br /> <br /> (သင္ယူစရာေတြက အိမ္ထဲမွာကိုဘဲ အမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္။ ယုကဒန္းဘိုး ဆိုတဲ့ Underfloor heating ၾကီးလဲ ခုထိ နားမလည္ပါ။ ႏွိပ္စရာေတြ ပိုပါတတ္တဲ့ ဧည့္ခန္းက အဲကြန္းလမုကိုလဲ အခ်ိဳးေျပေျပ မသုံးတတ္ေသးပါ။ ဆက္ေျပာရင္ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းတာေတြ မ်ားလာမွာမို႕ ဒိုင္လွ်ိဳထားလိုက္ဦးမယ္)<br /> </span><br /> </div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-84383289850864975552010-05-11T18:46:00.009+09:002010-05-11T19:27:16.720+09:00<div style="text-align: justify;"><br />အသက္ (၇၇)ႏွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ အေမက စကၠဴအိတ္အၾကီးၾကီးကို လက္၂ဖက္နဲ႕ ကိုင္ျပီး အခန္းထဲက ထြက္လာတယ္။<br />"အေမ ဘယ္သြားမလို႕လဲ" (၄၇)ႏွစ္အရြယ္ သမီး 'တာကဟာတကဲ ဖုမိကို' က ေမးလိုက္တယ္။<br />"ျမန္ျမန္ျပန္မွျဖစ္မယ္၊ မနက္ျဖန္ ေအာင္သြယ္ေတြ႕ပြဲ မမွီဘဲ ေနလိမ့္မယ္"လို႕ ငိုမလိုမ်က္ႏွာနဲ႕ အေမက ျပန္ေျဖတယ္။<br />"ေအာင္သြယ္ပြဲ! ဘယ္သူ႕အတြက္လဲ?"<br />"ငါ့အတြက္ေလ"<br />"ဘယ္အထိျပန္မလို႕လဲ?"<br />"မီတိုကလြဲလို႕ ဘယ္ရွိရမွာလဲ"<br />"မီတိုမွာ အိမ္မရွိေတာ့ဘူးေလ အေမ၊ အေမ့အိမ္က ဒီမွာေလ"<br />ေျပာရင္းနဲ႕ ဖုမိကိုက အေမ့လက္ထဲက အိတ္ဆီ လက္လွမ္းလိုက္တယ္။ အေမက ကိုယ္ကို ယို႕ျပီးေရွာင္လိုက္တာ အရွိန္လြန္ျပီး အိမ္အဝင္ တခါးဝနဲ႕ ဒုန္းကနဲ တိုက္မိသြားတယ္။ အသံေၾကာင့္ အေပၚထပ္က ကေလးေတြ ေျပးဆင္းလာက်တယ္။ တခါးနဲ႕တိုက္မိသြားတဲ့အဖြားကို သားက ေပြ႕ခ်ီလိုက္တဲ့အခါ 'လႊတ္'လို႕ အေၾကာက္အကန္ ေအာ္ေတာ့တယ္။<span id="fullpost"><br />"အဖြား ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ" ဆိုျပီး သမီးငယ္က ငိုပါေရာ။<br /><br />တေယာက္ထဲ မီတိုမွာ ေနေနတဲ့ အေမ့ကို အိမ္ေခၚလာျပီး ေနာက္တရက္ညေနမွာ ခုလိုျဖစ္တာပါ။ ေနာက္ေန႕ေတြမွာလဲ ညေနေရာက္လာရင္ အေမက မီတိုကို ျပန္မယ္ဆိုျပီး ေသာင္းက်န္းပါတယ္။ ေဆးရုံေခၚသြားျပီး စစ္ၾကည့္တဲ့အခါမေတာ့ အယ္လ္ဇိုင္းမားအမ်ိဳးအစား သတိေမ့ေရာဂါလို႕ သိရတယ္။ တျဖည္းျဖည္း ပိုဆိုးလာဖို႕ အလားအလာမ်ားတယ္လို႕ ဆရာဝန္က ေျပာလာေတာ့ ဖုမိကိုတေယာက္ ေရွာ့ခ္ရျပီး ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိရေလာက္ေအာင္ပါဘဲ။<br /><br />အေမက တေန႕လုံး ေမးခြန္းေတြ ေမးတယ္။ "ငါ့သမီးက နင့္အျပင္ ဘယ္သူရွိေသးလဲ" "ငါ့ပိုက္ဆံအိတ္ ေတြ႕မိလား" "မနက္ျဖန္ ေနသာမွာလား" ....<br />ဘယ္ေလာက္ ျပန္ေျဖပါေစ ခနေနရင္ ေမ့သြားတာမို႕ ဒီေမးခြန္းကိုဘဲ ထပ္တလဲလဲ ေမးျပန္တယ္။<br />ကေလးေတြရဲ့ ထမင္းဘူးကိုဖြင့္ျပီး ဟင္းေတြ ႏိႈက္စားတတ္တယ္။ သြားတုမွာကပ္ေနတဲ့ စားကြၽင္းစားက်န္ေတြကို ျပတင္းမွန္ေတြ လိုက္ကာေတြ တခါးေတြမွာ သုတ္တတ္လို႕ အလစ္မေပးရဲေလာက္ေအာင္ပါဘဲ။ ဖုမိကိုက အိမ္သာတက္ခ်င္ယင္ေတာင္မွ တခါးကိုဖြင့္ျပီး အေမ့စကတ္စကိုဆြဲလို႕ ကိစၥျပီးရပါတယ္။ မနက္သံုးၾကိမ္ ေန႕လည္းသုံးၾကိမ္ ညေနသံုးၾကိမ္ ထမင္းစားတယ္။ အဲဒီၾကားထဲမွာေတာင္ ထမင္းေကြၽးပါလို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျပာျပန္တယ္။<br /><br />တမနက္မွာ အေမ့အခန္းကို ေခ်ာင္းၾကည့္မိေတာ့ ပခုံးလႈပ္ျပီး တ႐ံႈ႕႐ံႈ႕ငိုေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ တကယ့္ ကေလးငယ္တေယာက္လိုပါဘဲ။ ဘာရယ္မဟုတ္ ဖုမိကိုလဲ "ကန္းခ်န္ မဟုတ္လား"လို႕ အသံျပဳလိုက္တယ္။<br />အေမက ေနာက္လွည့္ၾကည့္ျပီး "အိမ္ရွင္မ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ငါ့ငယ္နာမည္ကို သိတာလဲ"လို႕ ေမးလာတယ္။<br />"သိတာေပါ့။ အီဘာ့ရကိခ႐ိုင္ဘက္မွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို ကန္းခ်န္လို႕ ေခၚၾကတယ္မဟုတ္လား"<br />"အိုး တယ္သိပါလား" အေမ့မ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္း ရႊင္လန္းသြားတယ္။<br />အရင္တုန္းက အေမကို ငယ္ငယ္က အိမ္မွာ ကန္းခ်န္လို႕ေခၚတယ္ဆိုတာ ၾကားဖူးခဲ့တယ္။<br />အေမ့ကို ဒီလိုမလုပ္နဲ႕လို႕ ဆူမိေျပာမိတာထက္ အေမ့ရဲ့ အသိအတိုင္း အလိုက္သင့္ေလး ေနသြားၾကည့္ရင္ ဘယ့္ႏွယ့္ေနမလဲလို႕ ဖုမိကို ေတြးမိတယ္။<br /><br />အဲဒီေန႕ရဲ့ ညေနဖက္မွာလည္း အေမက မီတိုကို ျပန္မယ္လို႕ ေျပာျပန္ပါတယ္။<br />"ကန္းခ်န္ အျမန္ျပန္ခ်င္ေနပုံဘဲေနာ္"လို႕ ဖုမိကိုက အျပဳံးမ်က္ႏွာနဲ႕ ေျပာလိုက္တယ္။<br />"အိမ္ကမိသားစုလဲ မနက္ျဖန္ လင္းတဲ့အခါက် မီတိုကို ျပန္ၾကမလို႕"လို႕ ဖုမိကိုက လိမ္ေျပာလိုက္တယ္။<br />"ဟယ္ အဲဒါဆို ျမန္ျမန္ေျပာေရာေပါ့၊ အတူလိုက္မယ္ေလ။ ဒီည ဒီမွာတည္းရင္ ရတယ္မဟုတ္လား"<br />"ရတာေပါ့ ဒီမွာ အတူတည္းရေအာင္"လို႕ ျပန္ေျဖတဲ့အခါမွာေတာ့ အေမက ဝမ္းသားျပီး ရီတယ္။<br />ေန႕တိုင္း ဒါကို ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေျပာေပးရင္ ရျပီ၊ ကိစၥမရွိေလာက္ဘူးလို႕ ဖုမိကိုက အေမနဲ႕ ဘယ္လို ေျပာဆိုရမယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္လာတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /></div><br />အိမ္ေရွ႕ ကန္ေဘာင္႐ိုးေပၚမွာ မ႐ိုးပင္ ဆာခူရာ စတဲ့ အပင္ၾကီးေတြ ရွိပါတယ္။ ေဆာင္းဦးဝင္တဲ့အခါ ရြက္ေျခာက္ေတြ ေႂကြတာမို႕ ဒီအတိုင္း ထားထားရင္ လမ္းမကို မျမင္ရေလာက္ေအာင္ ရြက္ေႂကြေတြနဲ႕ ဖုံးေနတတ္တယ္။ ဒီအိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေမက ပထမဦးဆုံးလုပ္တာက တံျမက္စည္းလွည္းတာပါ။ မတ္တပ္လွဲ တံျမက္စည္းနဲ႕ လွည္း၊ အမိႈက္ေဂၚနဲ႕ ေကာ္ျပီး ပလတ္အတစ္အမိႈက္အိတ္ထဲ ထည့္ပါတယ္။ ရြက္ေႂကြေတြကို ျမင္တာနဲ႕ အေမက တံျမက္စည္းနဲ႕ အမိႈက္ေဂၚယူခဲ့လို႕ ေျပာေတာ့တာဘဲ။ ၾကည့္ရတာေတာ့ ရြက္ေႂကြေတြကို လွည္းရတာ အေတာ္သေဘာေတြ႕ပုံရတယ္။ အေမ တံျမက္စည္းလွည္းေနရင္ ဖုမိကိုလဲ ခဏတျဖဳတ္ အနားယူလို႕ ရေတာ့တယ္။<br /><br />ဟုတ္ျပီ! ဆိုျပီး ဖုမိကို အၾကံရသြားတယ္။ ရြက္ေႂကြေတြကို အိတ္နဲ႕ ထည့္သိမ္းထားရမယ္။ ျပီးရင္ အိမ္ေရွ႕မွာ က်ဲထားရင္ ဘယ္လိုမ်ား ေနမလဲဆိုျပီး စမ္းၾကည့္မိတယ္။ အေမက ဝမ္းသာအားရနဲ႕ ရြက္ေႂကြေတြကို လွည္းေတာ့တာဘဲ။ မနက္တၾကိမ္ ညေနတၾကိမ္ ေန႕စဥ္အလုပ္လိုမ်ိဳး မွန္မွန္လွည္းတယ္။ ေနေရာင္နဲ႕လဲ ထိေတြ႕ျဖစ္ သင့္ေတာ္တဲ့ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈလဲ ျဖစ္တာမို႕ အေမက ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္တတ္လာတယ္။<br /><br />အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက အေမနဲ႕အတူ မီးပုံပြဲလုပ္ျပီး ကန္စြန္းဥေတြ ဖုတ္စားၾကတယ္။ အေမက ကာရန္လိုက္ကဗ်ာေတြ ရြတ္တဲ့အခါ အားလုံးက သေဘာတက် ရီၾကတယ္။ အေမက ဒီလိုရီစရာေတြလဲ ေျပာတတ္ပါလားလို႕ ဖုမိကို ေတြးမိျပီး ဟိုးအရင္ ငယ္ရြယ္စဥ္က ရႊင္လန္းတက္ႂကြေနတဲ့ အေမ့ရဲ့ အသြင္အျပင္ကို ျမင္ေယာင္မိလာတယ္။ ညဘက္မွာ အေမ့ရဲ့ သြားတုကို ေဆးေၾကာလို႕ ခြက္ထဲ ထည့္ရင္း ေစာင္ျခဳံထားတဲ့ အေမ့ဘက္လွည့္လို႕ ခြက္ကိုျပရင္း "သြားတု ဒီထဲမွာေနာ္။ အေမ ဒီမွာအျမဲေနေနာ္"လို႕ ေျပာတဲ့အခါ အေမက အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ "သမီးက စိတ္ရွည္ရင္ ျပီးေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း ရွိရင္"လို႕ ျပန္ေျပာတယ္။ ေနာက္ေန႕က် ေမ့သြားျပန္တာမို႕ ညတိုင္း ဒီလို ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေျပာျဖစ္တယ္။ ညတိုင္း အေမက ေပ်ာ္ေနျပီး "သမီးက အေတာ္စိတ္ဝင္စားဖို႕ေကာင္းတဲ့သူဘဲ"လို႕ ေျပာရင္း ရီတတ္တယ္။<br /><br />တဘက္ရဲ့ အနားစ ခ်ဳပ္႐ိုးေျပေနတာကို ေတြ႕တဲ့အခါ အေမက အပ္ခ်ည္နဲ႕ အပ္ ယူလာခဲ့လို႕ ေျပာတယ္။ ေပးလိုက္ေတာ့ တဘက္အနားစကို ေသသပ္သြားေအာင္ ျပန္သီေပးတယ္။ အခ်ဳပ္အလုပ္ကလဲ အေမ့အတြက္ စိတ္ဝင္စားတဲ့အရာဘဲလို႕ သေဘာေပါက္မိတယ္။ ေဟာင္းလာတဲ့ အဝတ္စေတြကို စုျပီး အဝတ္စုတ္ေတြ ခ်ဳပ္ေပးတယ္။ အေမ အခ်ဳပ္အလုပ္မွာ စိတ္နစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မေတာ့ ဖုမိကိုလည္း အေမ့ေဘးနားမွာမွာ ခဏတျဖဳတ္လွဲျပီး အနားယူလာႏိုင္တယ္။ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိရာက ဖ်တ္ခနဲ ႏိုးလာမိတယ္။<br />အေမက "အိမ္ရွင္မဆိုတာ ပင္ပန္းတယ္။ အမ်ိဳးသား ျပန္မေရာက္ခင္ ခဏတျဖဳတ္နားေနေခ်" ဆိုျပီး အေမက ေစာင္ျခဳံေပးလာတဲ့အခါမွာေတာ့ မ်က္ရည္ေတြေတာင္ ေဝ့တက္လာမိပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /></div><br />ခုႏွစ္ႏွစ္ဆက္တိုက္ အေမအိုကို ျပဳစုခဲ့တယ္။ အဲဒီႏွစ္ေတြထဲ ေႏွာင္းပိုင္းထက္ဝက္ေလာက္မွာ သူမမိခင္က အ႐ိုးက်ိဳးျပီး အားနည္းလာခဲ့တယ္။ ေနာက္ ေဆး႐ုံမွာ ဆုံးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကေန ၁၀ႏွစ္ၾကာျပီးေနာက္ "ဖူမိကို"လည္း အသက္၆၃ႏွစ္ ျပည့္ခဲ့ျပီ။<br /><br />ဒီေန႕ သူမနဲ႕ က်မ သူမမိခင္နဲ႕အတူ လမ္းေလွ်ာက္ေနက် ျမစ္ကမ္းေဘးေဘာင္ လမ္းေလးကို လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ႏွစ္ေယာက္အတူ ယွဥ္ေလွ်ာက္ႏိုင္႐ုံ လမ္းကေလးပါ။ ျမင့္မားစိမ္းလန္းတဲ့ သစ္ပင္ေတြ လမ္းတေလွ်ာက္ ေပါက္ေရာက္ေနပါတယ္။ ျမစ္ကမ္းေဘးလမ္းကေလးရဲ့ တဖက္မွာေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းရဲ့ ေက်ာင္းကစားကြင္းရွိျပီး ကာယေလ့က်င့္ခန္းအသင္းအဖြဲ႕ရယ္ ေဘ့စ္ေဘာအသင္းအဖြဲ႕ရယ္က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ေလ့က်င့္ေနပါတယ္။<br />"ဒီနားေရာက္ရင္ အေမကေလ" သူမက ရီတယ္။<br />"အလယ္တန္းေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို 「ၾကိဳးစားထား~~」လို႕ ေအာ္ေျပာေလ့ရွိတယ္ေလ"<br />"ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြရဲ့ တုန္႕ျပန္မႈကေရာ ဘယ္လိုလဲ" က်မက ေမးလိုက္တယ္။<br />"အားလုံး အသံအက်ယ္ၾကီးနဲ႕ ေလ့က်င့္ေနၾကတာ။ မၾကားႏိုင္ဘူးေလ"<br /><br />ဟိုဟိုဒီဒီ ေျမျပင္ေပၚမွာ သစ္ျမစ္ေတြ ထြက္ေနလို႕ ခြေက်ာ္မသြားလို႕ မရပါဘူး။ သူမမိခင္ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ အေတာ္ခက္ခဲမယ္လို႕ ေတြးမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မမွာလည္း သက္ၾကီးရြယ္အို မိဘေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တာ မလုပ္လို႕ မရေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ့။<br /><br /><br />"ထမင္းစားျပီး႐ုံရွိေသးတယ္ ေနာက္ထပ္စားခ်င္တယ္လို႕ေျပာလာရင္ ဘယ္လိုေျဖမလဲ" က်မက ေမးလိုက္တယ္။<br />" 「ခုနေလးတင္ စားျပီးတာမဟုတ္လား။ ဟင္အင္းေနာ္။ ဘာစားခ်င္လို႕လဲ」 လို႕ ေမးၾကည့္လိုက္တယ္။ အေမက 「ေရႊဖ႐ုံသီး」လို႕ ျပန္ေျဖတယ္ေလ။ 「မရွိလို႕ သြားဝယ္လိုက္မယ္ေနာ္」လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္ရင္ 「အင္း」တဲ့၊ အဲလိုနဲ႕ ျပီးသြားေရာ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တစ္မိနစ္ေနရင္ ထပ္ေျပာျပန္ေရာ 「ဗိုက္ဆာတယ္」တဲ့။" သူမက ရီလိုက္တယ္။ "ဒီေလာက္ခဏခဏေျပာတာကို ေရထားတဲ့အခါေတြ ရွိတယ္။ ကေလးေတြကိုလည္း ဒီေနရာမွာ အမွတ္နဲ႕ ျခစ္ထားျပီး မွတ္ေနာ္လို႕ မွာထားတယ္။ ေရၾကည့္တဲ့အခါ တေန႕ကို ၃၉ၾကိမ္ ေျပာတယ္"<br />"ဟယ္! ၃၉ၾကိမ္ေတာင္၊ အၾကိမ္တိုင္း ျပန္မေျဖလို႕ မရဘူးလား" က်မအသံက က်ယ္သြားတယ္။<br />"အလုပ္႐ႈပ္တယ္ဆိုျပီး အဲဒါကို မိသားစုေတြက စိတ္တိုမယ့္အစား ဒီေန႕က ၁၈ၾကိမ္ဘဲရွိေသးတယ္လို႕ျဖစ္ျဖစ္ေတြးလိုက္ရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလာတယ္ေရာ"<br />သူမေျပာတာကို နားေထာင္ျပီး က်မလည္း လုပ္ႏိုင္မယ္လို႕ ထင္လာမိတယ္။<br />ေအးျမျမေလေျပက တိုက္ခတ္လာတယ္။ သစ္ရြက္ေတြအခ်င္းခ်င္း ပြတ္တိုက္သံ တရွဲရွဲက လြင့္ပ်ံ႕လို႕။<br /><br /><br />"အေမအိုကို ျပဳစုတာကေန ရလိုက္တာက ဘာမ်ားလဲ" က်မက ေမးလိုက္တယ္။<br />"အင္းမ္..." သူမ စဥ္းစားေနတယ္။<br />"ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္အားရတာ ထင္တယ္"<br />"ဟင္?" က်မက သေဘာမေပါက္တာကို ၾကည့္ျပီး သူမက ဒီလို ထပ္ေျပာတယ္။<br />"သတိတရျဖစ္ေနတာက ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာကိုဘဲ၊ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းလိုက္တာလို႕ ေတြးမိတယ္။ စိတ္ညစ္ပင္ပန္းရတာေတြကို ေမ့သြားတယ္"<br /><br />ၾကီးမားတဲ့ "ဆာခူရာ"ပင္ေအာက္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အစိမ္းေရာင္ သစ္ရြက္ေတြက အခုံးပုံ ပုံေပၚေနပါတယ္။ ထိုင္ခုံတန္းရွိလို႕ က်မတို႕ ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။<br />"ဆာခူရာေတြ ေဝတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီမွာထိုင္ျပီး ႏွစ္ေယာက္သား ငွက္ေပ်ာသီးစားခဲ့တယ္" သူမက က်မကို ၾကည့္ျပီး ရီတယ္။<br />"အဲဒီအခါ အေမကေလ 「ဖူမိကို ဆာခူရာပန္းၾကည့္ပြဲဆိုျပီး အိုဆကဲေရာ」 တဲ့"<br />ဖူမိကိုက ေျပာရင္းနဲ႕ မ်က္ေတာင္ တဖ်က္ဖ်က္ခပ္လို႕ ဆာခူရာပင္ကို ေမာ့ၾကည့္ေနပါေတာ့တယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /></div><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);">အရင္က ေရးခဲ့ဘူးတဲ့ ၾကယ္ေတြကို ေရတြက္ရင္းဆိုတဲ့ ဘာသာျပန္ ပို႕စ္ကို ပထမပိုင္းနဲ႕ ေပါင္းျပီး ျပန္တင္လိုက္တာပါ။ </span><br /></span><br /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-7499094628266195372010-04-09T20:00:00.001+09:002010-04-09T20:09:10.771+09:00<div style="text-align: justify;"><br />သူငယ္ခ်င္းက ဝက္သားဟင္းခ်က္နည္းေရးေပးမယ္ဆိုလို႕ ေမးလာလို႕ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘယ္တုန္းက ေျပာမိပါလိမ့္ေပါ့။ ေနာက္မွ အင္မီဂေရးရွင္းရုံးမွာ ထိုင္ေစာင့္တုန္း ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ စကားေတြေျပာရာက ေျပာမိတာထင္တယ္။ ဟင္းခ်က္နည္းသက္သက္ရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္လဲ ခုထိစမ္းတဝါးဝါးနဲ႕ခ်က္တုန္းမို႕ပါ။ တကယ္က ဟင္းခ်က္နည္းဆိုတာထက္ အပ်င္းတက္နည္းပါ။ သူငယ္ခ်င္းက အသားေတြကို ေရခဲ႐ိုက္ျပီး ဟင္းခ်က္တဲ့အခါ စားမေကာင္းဘူးေျပာရာက စတာ။<span id="fullpost"><br /><br />အိမ္မွာလဲ အရင္က အသားေတြ အမ်ားၾကီးဝယ္ျပီး ခဲထားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဟင္းမခ်က္ခင္ အခဲေဖ်ာ္ရရင္ အခက္ေတြ႕တယ္။ မိုက္ခရိုေဝ့နဲ႕ အခဲေဖ်ာ္လို႕ရလဲ ေဘးသားေတြသာ အရင္ေပ်ာ္ျပီး အလယ္က ခဲေကာင္းတုန္း။ အလယ္က ေပ်ာ္ေအာင္ထားျပန္ရင္ ေဘးအသားေတြက က်က္ခါနီးေလာက္ ျဖစ္သြားျပန္ေရာ။ အဲဒီအခါက် ဟင္းခ်က္ရင္ အရသာ မဝင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ညေန ဒီဟင္းခ်က္မယ္ဆို မနက္မွာ အသားကို အျပင္ထုတ္ထားရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ တရက္ၾကိဳျပီး ေအာက္ဘက္အဆင့္ထဲ ေျပာင္းထားရတယ္။ အဲလို ထားဖို႕ ေမ့သြားရင္ေတာ့ ခ်က္ခါနီး ပ်ာယာခတ္ျပီ။<br /><br />ဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ အသားေတြကို မခဲခင္ ဆား အသားမႈန္႕ ဂ်င္းနဲ႕ နယ္ႏွပ္လို႕ ေရနဲနဲနဲ႕ ျပဳတ္ထားျဖစ္တယ္။ အဲဒါကို သူငယ္ခ်င္းက ဟင္းခ်က္နည္းထင္သြားတယ္ မွတ္တယ္။ အသားေတြကို အဲလိုျပဳတ္ထားလိုက္ေတာ့ ဟင္းခ်က္ခ်င္ရင္ အရင္ကထက္ေတာ့ ျမန္သြားပါတယ္။ အသားထဲလဲ အရသာဝင္ထားတာမို႕ ဟင္းခ်က္ရတာ ျမန္ပါတယ္။ အဲ အသားမ်ားမ်ား ဝယ္လာမိတဲ့ေန႕ကေတာ့ မသက္သာပါဘူး။ ဝက္သား (အသား နံ႐ိုး) ၾကက္သား (ေပါင္သား ေတာင္ပံအရင္း အဖ်ား အသည္း အျမစ္ စိတ္ကူးရရာ ၂မ်ိဳး ၃မ်ိဳး) အျပင္ ခုေနာက္ပိုင္း ေသြးအားနည္းလို႕ အမဲသားကိုလည္း တခါတေလ ဝယ္ျဖစ္တယ္။ တရက္ထဲနဲ႕ မလုပ္ႏိုင္ရင္ expire dateအလိုက္ တန္းစီျပဳတ္ပါတယ္။ ျပီးရင္ အေအးခံလို႕ တခါထဲ ဟင္းခ်က္ဖို႕ စိတ္ကူးရရင္လဲ ခ်က္၊ မရရင္လဲ လွီးျပီး ဘူးေတြနဲ႕ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ ပုံထဲမွာေတာ့ ၾကက္ေတာင္ပံအရင္းကို ျပဳတ္ျပီး အသားမဆလာနဲ႕ ျပန္ေၾကာ္ထားတာရယ္၊ အမဲသားျပဳတ္ကို အတုံးလိုက္ လွီးထားတာနဲ႕ အလႊာလိုက္လွီးထားတာရယ္၊ ဝက္သားျပဳတ္တခ်ိဳ႕ကို အစပ္ဟင္းခ်က္ထားတာနဲ႕ ပိုတာကို ဒီအတိုင္း ထည့္ထားတာရယ္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴနီဂ်င္း ဆီသပ္တဲ့အႏွစ္ပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGfDW9s9cmGASBj-AtFsUgQ9J5FXhMpl5ehyphenhyphenbIvPvVRoN7KalE7WapzxsQL2wYw10S2NX_rkemlJDcSJV2p3J-iYOg53KemuMdDW2apF3_MsCBFgt0XNEU2hM62r87CqN_FI_vwO0xD48/s1600/DSC00425.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhGfDW9s9cmGASBj-AtFsUgQ9J5FXhMpl5ehyphenhyphenbIvPvVRoN7KalE7WapzxsQL2wYw10S2NX_rkemlJDcSJV2p3J-iYOg53KemuMdDW2apF3_MsCBFgt0XNEU2hM62r87CqN_FI_vwO0xD48/s400/DSC00425.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458045753707642962" border="0" /></a><br />ဆီသပ္တဲ့အႏွစ္အေၾကာင္းေျပာရင္ ဂ်င္းက စရမယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ဂ်င္းကို အသားေတြ အမ်ားၾကီးဝယ္တဲ့ေန႕မွာ ဝယ္ပါတယ္။ ဂ်င္းဝယ္ရင္လည္း ၁ထုပ္မွာ ဂ်င္းတက္ ႏွစ္တက္ေလာက္ ပါတယ္။ အသားေတြကို ျပဳတ္ျပီး အမ်ားၾကီးပိုေနရင္ ကိုယ္တိုင္ဘဲ မထားတတ္လို႕လားေတာ့မသိဘူး ဂ်င္းတက္ေတြ ၾကာၾကာအထားမခံပါဘူး။ ေရခဲေသတၱာထဲထားရင္လဲ ပုပ္၊ အျပင္မွာထားေတာ့ ေျခာက္နဲ႕ရယ္။ ၾကက္သြန္နီဆိုတာလဲ အၾကီးၾကီးေတြမို႕ တျခမ္းေလာက္ ဟင္းခ်က္ျပီး ေနာက္တျခမ္းကို ၂ရက္အတြင္းေလာက္ ခ်က္မွ ေကာင္းပါတယ္။ ၂ေယာက္ထဲေနတဲ့အိမ္မွာ အဲေလာက္အျမန္ခ်က္ဖို႕လဲမလိုတာမို႕ ၾကက္သြန္နီက အပင္ေပါက္ ဂ်င္းကေျခာက္မို႕ လႊတ္ပစ္ရတာေတြရွိတယ္။ ဒီေတာ့ တခါတေလ ဆီသပ္အႏွစ္လုပ္ထားလိုက္တယ္။ ငရုတ္ဆုံေထာင္းလို႕မျဖစ္ေတာ့ Minichoppaေလးနဲ႕ ၾကိတ္တယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiI5GGuZDzaW4spifxIfXSTTCDUURUJifPbqukAYXBsAVdXxXmeNxdIBZ6rlbkSOuhe-nucBgoFqZN_3H3t6jeM4mwdQlkCzFDvQcamitgfQFAFWgP6bETrhCEzs0890PxzrNBWe9SrWnI/s1600/DSC00418.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiI5GGuZDzaW4spifxIfXSTTCDUURUJifPbqukAYXBsAVdXxXmeNxdIBZ6rlbkSOuhe-nucBgoFqZN_3H3t6jeM4mwdQlkCzFDvQcamitgfQFAFWgP6bETrhCEzs0890PxzrNBWe9SrWnI/s400/DSC00418.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458046392674371986" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjB4xNpIBlhDf31ibtk8jz_sPs_aR00zFQyKupB4Sa9ovB8ubYWOKQlwNzSzPwt5SMaXbnQeY_vp4DB2oQWdXuLaCLJNWYNDN4L15tbU0VaHTbRSQ2gXzV0k318eFM1wpQT2Oy0d_nQOgc/s1600/DSC00419.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjB4xNpIBlhDf31ibtk8jz_sPs_aR00zFQyKupB4Sa9ovB8ubYWOKQlwNzSzPwt5SMaXbnQeY_vp4DB2oQWdXuLaCLJNWYNDN4L15tbU0VaHTbRSQ2gXzV0k318eFM1wpQT2Oy0d_nQOgc/s400/DSC00419.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458046386182593714" border="0" /></a><br />ဆီပူထဲ ဆႏြင္းေလးထည့္လို႕ ဆီသပ္ပါတယ္။ နဲနဲ စိုစိုအေနေလာက္ဘဲ ဆီသပ္ရင္ေတာ့ အၾကာၾကီးထားလို႕ သိပ္မေကာင္းပါဘူး။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi2vgvX-HzsYwEapiWab2dqE3k2wnXZlwj8V27U4FQ7zaoVyRXLLl75-_yrFeBMiDzrwEDpVYNoAeSy4yakZKfRrBxg9wKRDl1n7KZg3KXPMgqJhOzO1RF5LVn4dvIhtwqIOJnCgu3ElZg/s1600/DSC00422.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi2vgvX-HzsYwEapiWab2dqE3k2wnXZlwj8V27U4FQ7zaoVyRXLLl75-_yrFeBMiDzrwEDpVYNoAeSy4yakZKfRrBxg9wKRDl1n7KZg3KXPMgqJhOzO1RF5LVn4dvIhtwqIOJnCgu3ElZg/s400/DSC00422.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458046379043990546" border="0" /></a><br />မီးေအးေအးမွာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ တည္ရပါတယ္။ မီးျပင္းျပင္းတင္မိရင္ ေအာက္ဘက္ကတူးလို႕ မက်က္တာမက်က္နဲ႕ မညီမညာျဖစ္တတ္တယ္။ (အရင္က ျမန္ျမန္ျပီးေအာင္လုပ္ရာက ရသြားတဲ့ သင္ခန္းစာ) ခပ္ေျခာက္ေျခာက္ေလး တည္လိုက္ေတာ့ စေၾကာ္ခါစရဲ့ သုံးပုံတပုံေလာက္ဘဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟင္းခ်က္ရင္ ေရနဲ႕ႏူးျပီး ျပန္ပြါးလာလို႕ ၅ခါ ၆ခါေလာက္ေတာ့ ခ်က္လို႕ရတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYPl-U5vYKg4uc_5ruiyrR-JD42az0EUMMuYzjLYPNyWg49AHtcEZLqYsq0C8UUeAGISqPUHJm2e0QCr1vTLTxgd743OSTxSaLh8CPPyG5jQtQQ6ycG542ln7UD__Lhg2VPg0weiySD28/s1600/DSC00423.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiYPl-U5vYKg4uc_5ruiyrR-JD42az0EUMMuYzjLYPNyWg49AHtcEZLqYsq0C8UUeAGISqPUHJm2e0QCr1vTLTxgd743OSTxSaLh8CPPyG5jQtQQ6ycG542ln7UD__Lhg2VPg0weiySD28/s400/DSC00423.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458046375664252978" border="0" /></a><br />ဒါက တေန႕က ဥအဲႏိုက ဝယ္လာတဲ့ ငါးကေလးကို အိုးကပ္ခ်က္ထားတာနဲ႕ ပုစြန္ဆီျပန္။ အိမ္ၾကီးရွင္က ပုစြန္ေခါင္းမစားေတာ့ ဆီသပ္ျပီးမွ ေခါင္းေတြသပ္သပ္ ျပန္ျဖဳတ္ရတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiynmaWSjPh1QPxjs3YIATruzPL9od5VNf5AwnAoK7PCGUKbhkLYtngy64XTPL8N3KM9KJfMEnHX-C0Jxry-TBhmyukRZUlfAPAOOslLttqw36LdX4sJGnRGWZOPwyieUTaFd8sNTZaSks/s1600/DSC00461.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 355px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiynmaWSjPh1QPxjs3YIATruzPL9od5VNf5AwnAoK7PCGUKbhkLYtngy64XTPL8N3KM9KJfMEnHX-C0Jxry-TBhmyukRZUlfAPAOOslLttqw36LdX4sJGnRGWZOPwyieUTaFd8sNTZaSks/s400/DSC00461.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458045741407194050" border="0" /></a><br />ေက်ာက္ဖရုံသီးတစိတ္ဝယ္ရင္ တခါေန႕စာ ဟင္းခါးခ်က္ျပီး အမ်ားၾကီးပိုတယ္။ အဲဒီေတာ့ အခြံခြါ ပါးပါးလွီးျပီး အိပ္သြပ္လို႕ ေရခဲ႐ိုက္ထားလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တခါ ခ်က္စားရင္ ေရေႏြးပူထဲ ထည့္လိုက္ရုံပါဘဲ။ ေႏြဦးဘက္ေရာက္ေတာ့မွာမို႕ ေက်ာက္ဖရုံသီးလဲ ေစ်းျပန္တက္လာျပီ။ မရွားခင္ ထပ္ဝယ္ျပီး ေရခဲ႐ိုက္ထားဖို႕ စိတ္ကူးေနတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqpfeEKdpVkv7nweUPRD8dVYonQakwcwvweRVLwbOm1SuEvcAG8resaDZOQtPkKWX-3d5KcyhjlujxD2rc6XFbo82J3rwAgwzy3UbBZ_IN1sePR-FSXrCbcC86j3cPuTLNfs0mMkeA9Ns/s1600/DSC00427.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgqpfeEKdpVkv7nweUPRD8dVYonQakwcwvweRVLwbOm1SuEvcAG8resaDZOQtPkKWX-3d5KcyhjlujxD2rc6XFbo82J3rwAgwzy3UbBZ_IN1sePR-FSXrCbcC86j3cPuTLNfs0mMkeA9Ns/s400/DSC00427.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458046400520352290" border="0" /></a><br />ဝက္နံ႐ိုးကိုလည္း ေစ်းေတာ္ရင္ ၃/၄ဗူးေလာက္ ဝယ္လာပစ္တတ္တယ္။ အဲလိုဘဲ ဂ်င္း ဆား အသားမႈန္႕နဲ႕ ႏူးျပီး ေရမခမ္းတခမ္းျပဳတ္တယ္။ ဝက္နံ႐ိုးျပဳတ္ရည္ကိုေတာ့ သြန္မပစ္ပါဘူး။ ေကာ္ရည္ေခါက္ဆြဲ၊ ေၾကးအိုးခ်က္ ၊ ဟင္းခါးျဖစ္ျဖစ္ ခ်က္ရင္ ျပန္သုံးပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjSleD0TmK3SYgUjOX-oOszRtA8qPS89zH57K3oB9AKhTIegVxinlaVQsY35bgKyNXNcFTmZXRg0FD5jInQhVstxXq0V8RLYObAeSurCy3_179Wq5DJ2VVwtPaGTmUgTBPnBCrBYVfE_Sk/s1600/DSC00451.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 343px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjSleD0TmK3SYgUjOX-oOszRtA8qPS89zH57K3oB9AKhTIegVxinlaVQsY35bgKyNXNcFTmZXRg0FD5jInQhVstxXq0V8RLYObAeSurCy3_179Wq5DJ2VVwtPaGTmUgTBPnBCrBYVfE_Sk/s400/DSC00451.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458045726688152050" border="0" /></a><br />ေၾကးအိုးလိုမ်ိဳးခ်က္ရင္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတာမို႕ ဒီလို ၾကိဳလုပ္ထားရင္ ခ်က္တဲ့ေန႕က် သက္သာပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ပိတ္ရက္မွာ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ခ်က္စားျဖစ္တာ။ ပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ မနက္လဲ ေနျမင့္မွ ထတာေလ (တခါတေလ ေနမ်ား ဝင္ေတာ့မလား မွတ္ရတယ္) အဲလိုအခါက် ထတာနဲ႕ ေန႕လည္စာ အျမန္ခ်က္ရျပီ။ အဆင္သင့္ နီးနီးခ်က္ထားျပီးသားဆိုရင္ေတာ့ လုပ္ရတာ ျမန္တယ္။ အသားျပဳတ္ရည္ထဲ အစာပလာေတြထည့္တည္၊ ဆန္ၾကာဇံေတြကိုေတာ့ ဒယ္အိုးသပ္သပ္ထဲ အသားျပဳတ္ရည္နဲ႕တည္ အရြက္ထည့္ ႏွမ္းဆီေလးထည့္....<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgGCqXayHJrT1wzVUA19RkQ9uVbyRgMFbbOwlk9h6Q5N7F6n6-BdmT7NbMOyhmqjAMZxOoEJ-2Md394y8EJ6HQEAXLkcuoMQpsV7mLFpTKXq_vTl3xhjk6dax5SlBKNh_Lbvo09EVKEO-A/s1600/DSC00452.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgGCqXayHJrT1wzVUA19RkQ9uVbyRgMFbbOwlk9h6Q5N7F6n6-BdmT7NbMOyhmqjAMZxOoEJ-2Md394y8EJ6HQEAXLkcuoMQpsV7mLFpTKXq_vTl3xhjk6dax5SlBKNh_Lbvo09EVKEO-A/s400/DSC00452.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458045730960141314" border="0" /></a><br />အပ္ခ်ေလာင္း!! ရသြားျပီ ေၾကးအိုးခ်က္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjlSoTrMB9ECWAWtfHSQvngS1kXZFX44ExekH6Ax_NVESQDZ94z7qVSJnmKuSUWDL9rco4TS6W96jDdft3WdlEucyTvf8UbuiEWpCUr4NU8-JDjTWVoGwGx3jJ9r31cRyy4YmOaphrlfNg/s1600/DSC00454.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 292px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjlSoTrMB9ECWAWtfHSQvngS1kXZFX44ExekH6Ax_NVESQDZ94z7qVSJnmKuSUWDL9rco4TS6W96jDdft3WdlEucyTvf8UbuiEWpCUr4NU8-JDjTWVoGwGx3jJ9r31cRyy4YmOaphrlfNg/s400/DSC00454.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458045737735060530" border="0" /></a><br />ပ်င္းနည္းပ်င္းရာ ဟင္းခ်က္နည္း အျဖာျဖာပါ။ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ သိပ္မၾကာလိုက္ဖူးထင္မိတယ္။ ပရိုေတြ (ဥပမာ အိုဆာကာက အမ)လိုေတာ့ မျမန္ပါဘူး။ မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္တဲ့သက္တန္း ၃ႏွစ္မို႕ မတတ္တာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနပါေသးတယ္။ ကိုယ့္လက္ရာကိုယ္ ေကာင္းလွခ်ည္ရဲ့လို႕လဲ အာမမခံရဲပါ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္စားႏိုင္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခ်က္ေကြၽးပါတယ္။ <br /></span><br /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-90483038755863367462010-03-26T17:13:00.003+09:002010-03-26T17:20:37.857+09:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhybNq2m4a0hg754mFJbg8Jig6T1RBD0OSpUQd9iK6jfk1MPXkBypHlufNIjBTyvWJ6XJ8akL3tu3NA9e46sB3LYkefhcsDQ-2Y33-Ok58qXOCIG-pjFUa5JFdZUa_mF0gyaHLnsgRYJ0w/s1600/S1034818.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhybNq2m4a0hg754mFJbg8Jig6T1RBD0OSpUQd9iK6jfk1MPXkBypHlufNIjBTyvWJ6XJ8akL3tu3NA9e46sB3LYkefhcsDQ-2Y33-Ok58qXOCIG-pjFUa5JFdZUa_mF0gyaHLnsgRYJ0w/s400/S1034818.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452852863208193154" /></a><br /><span id="fullpost"><br />ေသးေသးေကြးေကြး<br />ပလူေမြး ပလူေတာင္<br />ဆံပင္ေလးကပါး<br />မ်က္ခုံးေလးက ရွည္ေပမယ့္ သိပ္မေပၚေသး<br />၃ပါတ္သမီးအရြယ္မွာ ဘယ္မ်က္ရစ္ကေလးေပၚလာတယ္<br />ခုေတာ့ ၅ပါတ္အရြယ္တူမေလး <br />ညာမ်က္ရစ္ပါေပၚျပီး ညီသြားျပီ<br />အေမတူတာေလး တခ်က္ေပၚလာတာေပါ့<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwgyTP31KlcPr_MSIDZnXxePTAXDYXGAQXh0i8Hs5b0KOM7FZMfVCelcRW14HhKFLy1bCc54GMhpRGLtUiuMKtCAwdEVzwIryZOGVNf3abFMMaV-_lqhCBCGsPe8LtFPPG_7xHxioYGIY/s1600/S1035015-r.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 301px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhwgyTP31KlcPr_MSIDZnXxePTAXDYXGAQXh0i8Hs5b0KOM7FZMfVCelcRW14HhKFLy1bCc54GMhpRGLtUiuMKtCAwdEVzwIryZOGVNf3abFMMaV-_lqhCBCGsPe8LtFPPG_7xHxioYGIY/s400/S1035015-r.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452852854188055282" /></a><br /></span>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-60178227777893606482010-03-26T14:39:00.004+09:002010-03-26T14:57:48.177+09:00<div style="text-align: justify;"><br />ခုတေလာ ရွီနဂါဝကို ခဏခဏေရာက္တယ္။ ပထမဆုံးအၾကိမ္က လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က တရုတ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ လုပ္ခ်င္ရင္လိုအပ္တဲ့ "ရွီကကုဂိုင္း" (shikakugai katsudou no kyoka -資格外活動の許可) ေထာက္ခံစာလုပ္ဖို႕ ရွီနဂါဝက ဂ်ပန္လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးရုံးကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ကံဆိုးတာလား လူပင္ပန္းဖို႕ ကံမပါတာလားမသိ (စိတ္ပင္ပန္းတာေတာ့ အက်ဳံးမဝင္) ေလွ်ာက္လႊာျဖည့္ေတာ့ ပတ္စပို႕က အဲဒီေန႕မတိုင္ခင္ေလးမွာ ကုန္ေနခဲ့တယ္။ ဗီဇာကေတာ့ ၂ႏွစ္နီးပါး က်န္ပါေသးတယ္။ ေျပာတတ္ရင္ ေလွ်ာက္လႊာတင္လို႕ရတယ္လို႕ ေနာက္မွ သိရေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက မသိေလေတာ့ ဒီအတိုင္းဘဲ ျပန္ခဲ့တယ္။ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းေတြက ပတ္စပို႕က သက္တမ္းဘယ္ေလာက္ရွိလို႕ျပည့္သြားတာလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာမွာ လုပ္ခဲ့လို႕ ၃ႏွစ္ ခြင့္ျပဳခ်က္ရွိတယ္လို႕ ဒီမွာ သက္တမ္းတိုးရင္ ၁ႏွစ္လို႕ေျပာေတာ့ အေတာ္အံ့ဩသြားၾကတယ္။ သူတို႕ေတြက ပတ္စပို႕တခါလုပ္ရင္ သက္တမ္း၁၀ႏွစ္တဲ့။ (တို႕က ျမန္မာေလကြယ္)<span id="fullpost"><br /><br />ကုန္ေနတဲ့ ပတ္စပို႕ကို သက္တမ္းသြားတိုးရင္ အိမ္ၾကီးရွင္ပါတိုးမွရမွာ။ ေဆာင္ရမယ္ေလ အခြန္! ေလွ်ာက္လႊာတင္ျပီး အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္လုပ္ျဖစ္တာကေနာက္၊ အရင္ဆုံး ကိုယ့္ဆီက ထြက္မယ္ဆိုေတာ့ ျငိမ္ေနလိုက္ရတယ္။ ေလွ်ာက္လႊာက သူငယ္ခ်င္းေတြလုပ္လို႕ လိုက္ေလွ်ာက္ၾကည့္တာ တကယ္အလုပ္ လုပ္ျဖစ္မျဖစ္က မေသခ်ာပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ ၂ႏွစ္ၾကာေတာ့ ဗီဇာျပည့္ေတာ့မွာမို႕ ပတ္စပို႕ကို မျဖစ္မေန သက္တမ္းတိုးဖို႕ ျဖစ္လာတယ္။ ရွီနဂါဝက ျမန္မာသံရုံးကို သူနဲ႕အတူသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဟိုလဲေရာက္ေရာ သူက တရက္ထဲျပီးမယ္တဲ့၊ က်မက မွီခိုေလွ်ာက္မွရမယ္ဆိုဘဲ။ မေလွ်ာက္ရင္ အခြန္ေဆာင္ရမွာေပါ့။ သူ႕လို တလစာ ယန္းတေသာင္းႏႈန္းနဲ႕ ယန္းေသာင္းေလးဆယ္ေက်ာ္ (ျမန္မာေငြ သိန္း၄၀ေက်ာ္) အလုပ္အေကြၽးျပဳရမယ့္သေဘာ ~ ဂစ္!! ဒီလိုေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး။ အိမ္မွာေနတဲ့သူပါဆိုမွ ဘာဝင္ေငြနဲ႕ ေဆာင္ရမတုန္း။<br /><br />မွီခိုေလွ်ာက္မွရမယ္ဆိုေတာ့လဲ ေလွ်ာက္တာေပါ့ေလ။ အဲဒီမွာ နဲနဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္မိတာက နဂိုကတည္းက ဗီဇာက မွီခိုဗီဇာေလ။ အဲဒါကို မွီခိုျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ေလွ်ာက္ရမယ္ဆိုေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ေပါ့။ ေလွ်ာက္လႊာယူ ဘာေတြလိုလဲေမးေတာ့ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ မူရင္းနဲ႕ မိတၱဴတဲ့။ လိုမယ္ထင္တာ အကုန္ယူလာေပမယ့္ အဲဒါက မလိုဘူးမွတ္ေတာ့ မယူမိဘူး။ မပါလာေသးဘူးေျပာေတာ့ ဘယ္လိုနားလည္မႈလြဲလဲမသိ သံရုံးမွာ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လို႕ရတယ္တဲ့။ ဟုတ္ေသးပါဘူး ၂ခါ လက္ထပ္ရမလိုျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ေသခ်ာျပန္ေမးေတာ့မွ လက္မထပ္ရေသးရင္ ထပ္ဖို႕ပါတဲ့။ (ဪ~ကဲ! ယူျပီးလို႕ဘဲ ဒီေရာက္လာတာေပါ့လို႕၊ စိတ္ထဲက မ်က္ေစာင္းလွမ္းထိုးလိုက္တာ) ဟုတ္တယ္ေလ ဂ်ပန္ဘက္က ဗီဇာက်ျပီးလို႕မွ ျမန္မာက ဂ်ပန္သံရုံးကို သြားတာ၊ အဲမွာလဲ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ ျပရေသးတယ္၊ အဲဒီတုန္းက စာရြက္စာတန္းအျပည့္အစုံပါသြားလို႕ ရစ္စရာမရွိတာေတာင္မွ ေကာင္တာထဲက အန္တီၾကီးက "မမေလးက ငယ္ငယ္ေလးနဲ႕ အိမ္ေထာင္ရွိတယ္လား ေတာ္ေတာ္ဟုတ္ေနၾကတယ္"လို႕ အေျပာခံလိုက္ရေသး။ အန္တီၾကီး ၾကည့္ရတာ အပ်ိဳၾကီးမ်ားလား? သူ႕နဲ႕စာရင္ေတာ့ ကိုယ့္အသက္ အပုံၾကီးငယ္တာ ေသခ်ာတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အသက္ဘယ္ေလာက္နဲ႕ ဘယ္အခ်ိန္ယူယူ သူ႕နဲ႕ဘာမွ မဆိုင္တာၾကီးကိုမ်ား။<br /><br />လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ကေန ေျပာတာ လမ္းလြဲလာျပီ။ ဒီမွာလဲ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ လိုတယ္ဆိုေတာ့ ယူျပီး ေနာက္ရက္ထပ္သြားရတယ္။ ရွီနဂါဝကို သုံးၾကိမ္ေျမာက္ေပါ့။ အိမ္နားကဘူတာကေန ရွီနဂါဝဘူတာကို ေရာက္ဖို႕ ရထား၃ဆင့္ေျပာင္းျပီး မိနစ္၅၀ေလာက္ၾကာပါတယ္။ အဲဒီကေန ျမန္မာသံရုံးကို လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္ ၁၅မိနစ္ေက်ာ္ေတာ့ ၾကာတယ္။ ကုန္းေျပေျပထိပ္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားျပီး လမ္းက်ဥ္းေလးရဲ့ အဆုံး ျခံက်ယ္ၾကီးရဲ့ အထဲမွာ ဂ်ပန္ျမန္မာသံရုံးရွိတယ္။ ပထမဆုံး ေရာက္သြားတုန္းက သံရုံးလို႕ေတာင္ မထင္မိဘူး။ လုံးခ်င္းအိမ္ ရပ္ကြက္ထဲက အိမ္တအိမ္လို႕ဘဲမွတ္တာ။ တံခါးဝမွာ ကပ္ထားတဲ့ ခပ္မွိန္မွိန္ေသးေသး ေၾကးျပားကို ေသခ်ာၾကည့္ဖတ္မွ သံရုံးမွန္းသိရတာမ်ိဳး။ ရုံးအဝင္ဝက စစ္ေဆးေရးရုံေလးထဲမွာ လိုတာေတြဘဲ ယူျပီး အိတ္ေတြအားလုံး ထားခဲ့ရတယ္။<br /><br />ပတ္စပို႕ရျပီး ရုံးထဲကျပန္ထြက္လာေတာ့ မိုးေတြရြာေနေတာ့တာ။ ရုံးေဆာင္နဲ႕ အဝက နဲနဲလွမ္းေတာ့ ခပ္သုတ္သုတ္ေျပးသြားလဲ စိုတာပါဘဲ။ ျပီးေတာ့ လက္ထဲမွာက ယူသြားတဲ့ စာရြက္ေတြအျပင္ ျပကၡဒိန္တလိပ္လဲ ပါလာတယ္ေလ။ ပါးစပ္ထဲ ရွိရာေျပာတဲ့ ပတ္စပို႕ သက္တမ္းတိုးခကို "ေလွ်ာ့ေပးလိုက္မယ္ ျပကၡဒိန္ ဒါမွမဟုတ္ မဂၢဇင္းဝယ္ပါ"ဆိုျပီး မဝယ္မေနရလုပ္ေနလို႕ ဝယ္လာခဲ့ရတာတာပါ။ ပထမတခါ သြားကတည္းက ကိုယ့္ေရွ႕ကလူေတြကို အဲလိုဘဲလုပ္ေနတာ၊ အိမ္ၾကီးရွင္အလွည့္မွာေတာ့ နင့္ေနေအာင္ယူျပီးျပီမို႕လားမသိဘူး ပတ္စပို႕သက္တမ္းတိုးခဘယ္ေလာက္လို႕ ေျပာရုံကလြဲျပီး ဘာမွကိုထိုးမေရာင္းလိုက္ဘူး။ အိမ္အျပန္ရထားထဲ ျပကၡဒိန္ၾကီး ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႕ အေတာ္ရွုပ္။<br /><br />ပတ္စပို႕ရျပီးေတာ့ ဗီဇာသက္တမ္းတိုးဖို႕ ဂ်ပန္လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးကို ထပ္သြားရတယ္။ ရွီနဂါဝဘူတာကေန ျမန္မာသံရုံးသြားတာရဲ့ ဆန္႕က်င္ဘက္ကိုသြားျပီး busတဆင့္ကို ဂိတ္ဆုံးစီးရင္ေရာက္တယ္။ ကားေပၚမွာ အဲဒီကိုသြားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အျမဲရွိတယ္။ သက္ဆိုင္ရာေကာင္တာမွာ တုံကင္ရဖို႕ တန္းစီရတယ္။ ေန႕တိုင္း လူေတြ ရာေထာင္ခ်ီ ရွိမလားဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းအၾကာၾကီး တန္းမစီရဘူး။ ေကာင္တာထိပ္မွာ လူ၂ေယာက္က စာရြက္ေတြ စစ္ၾကည့္၊ လိုတာထပ္ျဖည့္ဖို႕မွာျပီး တုံကင္စာရြက္ေပးလိုက္တယ္။ သူမ်ားႏိုင္ငံက စနစ္က်ပုံမ်ား။ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ဖို႕ အေတာ္ေစာင့္ရတယ္ဆိုေပမယ့္ ရာခ်ီေနတဲ့လူေတြအတြက္ ေကာင္တာ ၄ခု ၁ခုမွာ ၂ေယာက္စီနဲ႕ အလုပ္လုပ္သြားတာ တြက္ၾကည့္ရင္ လူတေယာက္ တမိနစ္ႏႈန္းေတာ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒီရက္က ၂ေယာက္အတူ ဗီဇာတြဲတင္ခဲ့တယ္။<br /><br />ေနာက္၂ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာေတာ့ အေၾကာင္းၾကားစာေရာက္ပါတယ္။ ရုံးေအာက္ထပ္က ဆိုင္မွာျဖစ္ျဖစ္ စာတိုက္မွာျဖစ္ျဖစ္ ဗီဇာသက္တမ္းတိုးဖို႕အတြက္ ယန္းေလးေထာင္တန္ တံဆိပ္ေခါင္း တေယာက္တခုဝယ္ျပီး formမွာ ကပ္ရတယ္။ ဒီတံဆိပ္ေခါင္း ပိစိေကြးေလးက ယန္းေလးေထာင္တန္တာမို႕ အေတာ္အံ့ဩမိတာ။ အတုလုပ္တဲ့သူ မရွိဘူးလားလို႕ ေတြးမိတယ္။ ဒီေလာက္ စည္းကမ္းၾကပ္တဲ့ႏိုင္ငံမွာ ခိုးလုပ္လဲ မိမွာေပါ့ေလ။ ျပီးေတာ့ ဒီတံဆိပ္ေခါင္းက ဒီလို အေရးၾကီးတဲ့ေနရာမွာ သုံးတာမို႕ ဘယ္သူမွလဲ အတုမလုပ္ရဲေလာက္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ အေတြးေခါင္ၾကည့္တာ။ အဲမွာလဲ တန္းစီ တုံကင္ယူျပီး အေတာ္ေစာင့္ရတယ္။ ထိုင္ခုံေတြရွိေပမယ့္ အဲဒါနဲ႕ မေလာက္ေအာင္ကို မ်ားတာပါ။ အျပင္မွာ အေတာ္ေအးေပမယ့္ အဲဒီထဲမွာ heaterဖြင့္ထားဖို႕မလိုေအာင္ လူေငြ႕ေတြနဲ႕ အိုက္စပ္စပ္ျဖစ္ေနတယ္။<br /><br />တကယ္က အဲဒီေန႕မွာ တခါတည္း အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ေလွ်ာက္လႊာတင္ဖို႕ပါဘဲ။ ဗီဇာမွာ အဲေလာက္ၾကာမယ္မထင္မိတာ အေတာ္ၾကာသြားတာ။ ေန႕လည္၁၂နာရီထိုးဖို႕နီးသြားျပီး သူကအလုပ္ဆက္သြားရမွာမို႕ ျပန္ခဲ့ရတယ္။ နဲနဲေကာက္ေကြးလုပ္ျပီး ျပန္ခဲ့တာေပါ့။ တခါတည္းျပီးမယ္ မွန္းထားမိတာကိုး။ သူက ေနာက္ရက္ထပ္သြားမယ္ေျပာေပမယ့္ သူမေျပာခင္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ခ်ိန္းျပီးသြားဖို႕ တိုင္ပင္ျပီးသြားျပီ။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လဲ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ဆို ေစာင့္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ စကားေျပာေနရင္လို႕ရတယ္။ သူနဲ႕ဆို ဝစီပိတ္လုပ္ေနတာမို႕ တေယာက္ထဲ ေငါင္ေနရတာ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ မေန႕က တေခါက္ ရွီနဂါဝကို ထပ္ေရာက္တယ္။ ရွီနဂါဝဘူတာက အေတာ္ၾကီးတဲ့ဘူတာတခုပါ။ အဲဒီမွာ ရုံးေတြမ်ားတာမို႕ လူအသြားအလာလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ရဲေတြလဲမ်ားတယ္။ ရဲဆိုေပမယ့္ အရပ္ဝတ္စုံနဲ႕ပါ။ ရုတ္တရက္ ေရွ႕မွာလာရပ္ျပီး သူတို႕ရဲ့ ရဲဝန္ထမ္းကဒ္ဖြင့္ျပလို႕ ႏိုင္ငံျခားသားကဒ္ ထုတ္ျပပါလို႕ ေျပာတာမ်ိဳး။ သူနဲ႕အတူသြားတုန္း ၂ခါေလာက္ ၾကဳံဘူးတယ္။ ျပီးရင္ဘယ္သြားမွာလဲေပါ့။ ေရွာင္တခင္စစ္တဲ့သေဘာပါ။ ဒီဘူတာမွာ ႏိုင္ငံျခားအသြားအလာမ်ားလို႕ တရားဝင္ေနတာ ဟုတ္/မဟုတ္ စစ္တယ္။ သူကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားကဒ္အျပင္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကုမၸဏီကဒ္ပါထုတ္ျပလိုက္တယ္။ တခါတေလ ႏိုင္ငံျခားသားကဒ္ထုတ္ျပလဲ ဘာလုပ္ေနလဲ ဘာညာေမးခြန္းေတြက လာေသးတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ တခါထဲ ကုမၸဏီကဒ္တြဲျပလိုက္ရင္ ဘာမွမေမးေတာ့ဘူး။ ျပီးခဲ့တဲ့ တေခါက္သြားတုန္းကေတာ့ ရဲလာမေမးဘူး။ မေန႕က တေယာက္ထဲသြားေတာ့လဲ လာမစစ္ဖူးရယ္။ ကိုယ္ကေတာင္ သူတို႕ကိုမေတြ႕လို႕ ဘယ္နားက ေပၚလာမလဲလို႕ တခ်က္ရွာၾကည့္လိုက္မိေသးတယ္။ :D<br /><br />ခုရက္ပိုင္းမွာ ေနလို႕လဲမေကာင္းပါဘူး။ ဟိုနာလဲနာ ဒီနားလဲနာ တကိုယ္လုံးမနာ ကြက္တိကြက္ၾကားနာျဖစ္ေနတာ။ ဖ်ားမလိုျဖစ္ရာကေန အခ်ိန္မွီေဆးေသာက္လိုက္ေတာ့ မဖ်ားဘဲ အစြယ္အပြါးျဖစ္တဲ့ ႏွာေစးေခ်ာင္းဆိုးက က်န္ေနတယ္။ ရာသီဥတုကလဲ တေန႕ေရႊ တေန႕ေငြနဲ႕။ ဒီၾကားထဲ မိုးပါရြာေတာ့ ႏွာေစးက မေပ်ာက္ႏိုင္ဘူး။ မ်က္လုံးေတြလဲ ပူလာတယ္။ ေဆးေတာ့ ေသာက္ေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ထဲကပိုးကဘဲ အသက္ရွည္တာလား ဂ်ပန္ကေဆးကဘဲ ေပ်ာ့တာလားမသိ မေပ်ာက္ႏိုင္ေသးဘူးရယ္။ သြားမယ့္ေန႕ မတိုင္မီ မိုးေလဝသၾကည့္ေတာ့ မိုးဖြဲဖြဲရြာမယ္ ေလလဲျပင္းမယ္ ေအးမယ္ဆိုေတာ့ အကၤ်ီအထပ္ထပ္အျပင္ "ေဟာ့ကအိ႐ို႕"လို႕ေခၚတဲ့ heater packကို ဗိုက္မွာတခု ခါးမွာတခု ကပ္လို႕ လက္နက္အျပည့္အစုံနဲ႕ သြားရတယ္။ အဲဒါမွအေတာ္ဘဲ။<br /><br />ရုံးမွာ သူငယ္ခ်င္းက ဗီဇာသက္တမ္းတိုးေလွ်ာက္ က်မက shikakugaiေလွ်ာက္ ၂ခုလုံးျပီးသြားေတာ့ ၾကဳံတုန္း တျခားေကာင္တာမွာ multiple re-entryေလွ်ာက္လိုက္တယ္။ အဲဒါက တခါတည္း ျပီးပါတယ္။ ႐ိုး႐ိုး re-entryဆိုရင္ ယန္းသံုးေထာင္တန္တံဆိပ္ေခါင္းကပ္ရတယ္။ တၾကိမ္ျပန္လို႕ရတယ္။ multiple re-entryဆို ယန္းေျခာက္ေထာင္တန္ တံဆိပ္ေခါင္းကပ္ရတယ္။ ကိုယ့္ရဲ့ဗီဇာသက္တမ္းအတြင္း အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္လို႕ရတယ္ဆိုေတာ့ multiple re-entryဘဲ ေလွ်ာက္ထားလိုက္တယ္။ ျပန္ျဖစ္တာ မျပန္ျဖစ္တာကတပိုင္း၊ ရွိထားေတာ့ ျပန္မယ္ဆို လိုအပ္တဲ့ အလုပ္တခုရွင္းထားတာေပါ့။<br /><br />အဲဒီကအျပန္ ေန႕လည္၁နာရီေက်ာ္ေနျပီမို႕ ဘူတာနားမွာ စားစရာဆိုင္ရွာပါတယ္။ ရွီနဂါဝဘူတာနဲ႕ ဆက္ရက္ "အတိုရဲ" (atré)ဝင္ၾကည့္တာ ဆိုင္ေတြက ဘားပုံစံခ်ည္းနဲ႕ ေစ်းလဲသိပ္သက္သာတာမို႕ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္လို႕ရမယ့္ ဆိုင္လိုက္ရွာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းကေန ဆိုင္ရွာျပီး google map ကတဆင့္ ေလွ်ာက္သြားတယ္။ မိုးရြာထဲ ဟိုလည္ ဒီလည္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားတယ္။ တကယ္ဆို ဘူတာကေန ကုန္းေက်ာ္တံတားလမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္သြားလိုက္ရင္ရတာကို ေအာက္ဆင္း လမ္းကူးျပီး ေလွ်ာက္ရွာေနလို႕ မေတြ႕တာ။ ဝင္သြားတဲ့ ဆိုင္က gusto (ガスト) ဆိုတဲ့ဆိုင္။ အဲဒီဆိုင္ခြဲလိုမ်ိဳး အိမ္နားမွာလဲရွိပါတယ္ ၂ခါ ေလာက္ စားဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီ ရွီနဂါဝဘူတာနားကဆိုင္ေလာက္ ခ်ာတူးလန္တာ ပထမဆုံး ၾကဳံဖူးတယ္ေျပာရမယ္။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရတဲ့ ထိုင္စရာေနရာမရွိလို႕ ပထမပိုင္း ေဆးလိပ္နံ႕ အေတာ္ခံလိုက္ရတယ္။ ၂ေယာက္သား မွာျပီးသားေရာက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက တဇြန္းႏွစ္ဇြန္းစားရင္း အသားလဲ မပါသေလာက္ဘဲလို႕ေျပာတယ္။ ျပထားတဲ့ပုံနဲ႕ ခ်ေပးတာ ကြာတတ္မွန္းသိေပမယ့္ ခုလို ထမင္းတပန္းကန္လုံးမွာ အသားလႊာေၾကာ္ကို တဇြန္းသာသာေလာက္သာပါတာေတာ့ လြန္ပါတယ္။ ပုံထဲမွာက ထမင္းတျပင္လုံးနီးပါးဖုံးေနေအာင္ အသားပုံနဲ႕ ျပထားတာကိုး။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေျပာမွ ကိုယ့္ပန္းကန္ကို ၾကည့္မိတယ္။ "ကင္ခ်ီ ခ်ီဂဲ"မွာတာ အသားလုံးဝကို မပါလာတာပါ။ ကိုယ္ဘဲမွားသလားေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းက မေက်နပ္ဖူး ေခၚေျပာမယ္ဆိုတာနဲ႕ လွမ္းေခၚေျပာမွ ဟယ္ အသားမပါသြားဘူးလား ျပန္ျပင္ေပးမယ္ဆိုျပီး ယူသြားတယ္။ အထဲက ဥဒြန္းဂ်ဳံၾကာဇံျပားတုတ္တုတ္ေတြက ၃မွ်င္ေလာက္ စားျပီးေနျပီ။ နဂိုကတည္းက အမ်ားၾကီးမစားႏိုင္လို႕ နည္းတာမွာပါတယ္ ၂ခါ ျပန္စားရသလို ျဖစ္သြားတယ္။ ဒုတိယတေခါက္မေတာ့ ပုံထဲကလိုမဟုတ္မယ့္ အသားလႊာပါးပါးေလး ၄ဖတ္ေလာက္ပါလာတယ္။ ဥဒြန္းဖတ္ေတြက မစားႏိုင္ေတာ့တာမို႕ နဲနဲဘဲစားလိုက္တယ္။ တျခားအစီအေငၚမတည့္တာလဲ အမ်ားၾကီးဘဲရယ္။ ေနာက္မလာေတာ့ဘူး "ရွီနဂါဝက ဂတ္စုတို"ေရ။<br /><br />ေအးေအးေဆးေဆး ဆက္ထိုင္ခ်င္ေပမယ့္လဲ ရုံးဆင္းခ်ိန္ တိုက္ရင္ ရထားၾကပ္ေတာ့မွာမို႕ ျပန္လာခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက စကားတေျပာေျပာနဲ႕ဆိုေတာ့ ေယာင္ျပီး ကိုယ္စီးမယ့္ရထားလိုင္းဘက္လိုက္လာလို႕ သတိေပးရတယ္။ ဘူတာပလက္ေဖာင္းတူေပမယ့္ သူနဲ႕ကိုယ္က ေက်ာခ်င္းဆိုင္ ဆန္႕က်င္ဘက္ကို ျပန္ရမွာေလ။ ကိုယ့္ဘက္ရထားအရင္ဆိုက္ေတာ့ တာ့တာလုပ္ျပီး အရင္ျပန္ခဲ့တယ္။ အျပန္လမ္းမွာ ကပ္ထားတဲ့ heater packက အပူေလ်ာ့လာျပီေလ။ အိမ္နားမွာ ေစ်းဝင္ဝယ္၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္တခြက္ေသာက္ ဗိုက္ျဖည့္နားေနလိုက္တယ္။ ဒါကို ႏွာေခါင္းက ေတာ္ေတာ္ပိတ္ျပီး မ်က္လုံးေတြပူလာလိုက္တာ။ အဖ်ားေတာ့ မရွိပါဘူး။ မအိပ္ခင္ 'ဂ်ပန္ေဆးကလဲ အားေပ်ာ့လိုက္တာလို႕' ပတြတ္ျပီး ေဆးေသာက္အိပ္လိုက္တယ္။ မနက္က် ထမင္းဘူးလဲ မထည့္ေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ခုထိ ႏွာေခါင္းတေပါက္နဲ႕ အသက္႐ႉရတုန္း။ တဖက္က ပိတ္ေနလို႕။ ၂ဖက္လုံးမပိတ္တာ ေတာ္ေသးတယ္ ေျပာရမယ္။ ႏို႕မို႕ဆို ပါးစပ္နဲ႕ ႐ႉေနရလိမ့္မယ္။ တပတ္ေက်ာ္လို႕ ေလွ်ာက္လႊာျပန္က်လာရင္ ရွီနဂါဝ ထပ္သြားရဦးမွာမို႕ အဲဒီမတိုင္ခင္ ႏွာပိတ္ႏွာမႊန္ေပ်ာက္ခ်င္ပါရဲ့။<br /></span><br /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-28609326401555489732010-02-13T16:45:00.003+09:002010-02-13T16:50:32.580+09:00<div style="text-align: justify;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCCLdhuofSCVfuwk5TdMdmE5xdl6GY-6cab4FklceVbxS6AwQWSFXIJEqYCDzkqKewdJ5MWsWzG7srUpmSRJqLRR8Dx6eLYhJ4D012w1r3ScBCRN8-iMghTupj77hQTfETTsEnly_A_PM/s1600-h/Image(339)-r.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 248px;" src="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgCCLdhuofSCVfuwk5TdMdmE5xdl6GY-6cab4FklceVbxS6AwQWSFXIJEqYCDzkqKewdJ5MWsWzG7srUpmSRJqLRR8Dx6eLYhJ4D012w1r3ScBCRN8-iMghTupj77hQTfETTsEnly_A_PM/s320/Image(339)-r.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437631486695900290" /></a><br />မေန႕က ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၂ရက္ေန႕ ျပည္ေထာင္စုေန႕ ည၉နာရီ ၄၅မိနစ္မွာ အမက သမီးဦးေလးကို သဘာဝအတိုင္း ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ အေမေရာ ကေလးပါ က်န္းက်န္းမာမာမို႕ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ တူမေလးက ၆.၉ေပါင္ (၃.၁ကီလို) ရွိတယ္။ အရပ္အရွည္ကေတာ့ မတိုင္းေပးလို႕ မသိရေသးပါဘူး။ နီတာရဲေလးမို႕ အသားျဖဴမယ္ထင္တယ္။ အမအေျပာအရ ဆံပင္မထူမပါးနဲ႕ အေဖတူစြာ မ်က္ရစ္မရွိဘူးတဲ့။ က်မၾကည့္တာေတာ့ အမနဲ႕ ပိုတူပါတယ္။ မ်က္ႏွာဝိုင္းတာေရာ မ်က္ခုံးပုံေရာ။ ေမြးခါစေပမယ့္ သူ႕ကိုဓာတ္ပုံ႐ိုက္ေတာ့ ႐ိုက္တဲ့ဘက္ကို လိုက္လွည့္ၾကည့္ေနတယ္လို႕ ေမာင္ေလးက ေျပာတယ္။ ေမာင္ေလးလဲ ဦးေလးျဖစ္၊ က်မလဲ အေဒၚရာထူးတိုး အေမလဲ အဖြားျဖစ္ျပီ။ နယ္မွာေနတဲ့ အဖြားလည္း အဦးဆုံး ျမစ္မကေလးရသြားျပီ။ အေမ့ဘက္က ေမြးတဲ့ ဝမ္းကြဲေတြထဲ က်မတို႕အပါအဝင္ ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲ၁၄ေယာက္လုံးကို ၾကီးစဥ္ငယ္စီလိုက္ရင္ အမက အၾကီးဆုံးပါ။ ဒါေၾကာင့္ အမရဲ့ကေလးက "သမီးဦး ေျမးဦး ျမစ္ဦး"ေလးေပါ့။ မေန႕ညေနကတည္းက အိမ္ကို ဖုန္းေခၚလိုက္ အေျခအေနေမးလိုက္နဲ႕ လည္ပင္းရွည္ေနမိတယ္။ ည၂နာရီ ခြဲမွာ အမနဲ႕ ဖုန္းေျပာလိုက္ရတာေၾကာင့္ စိတ္ေအးလက္ေအး ျဖစ္သြားတယ္။ မနက္ႏိုးတာနဲ႕ ေမာင္ေလးပို႕လာမယ့္ ဓာတ္ပုံကို ေမွ်ာ္ေနမိတာ။ တူမအေခ်ာပုံေလးကို ၾကည့္မဝဘူး။ က်မတို႕အားလုံးမွာ အိမ္ေခၚအမည္သပ္သပ္စီရွိတာေၾကာင့္ တူမေလးအတြက္ အိမ္ေခၚအမည္ စဥ္းစားလိုက္ဦးမယ္။ က်မရဲ့ အိမ္ေခၚအမည္ကလည္း အေဒၚေတြေပးထားတာတဲ့ေလ။<br /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com10