tag:blogger.com,1999:blog-41023899764438920312012-01-10T01:57:35.241+09:00ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.comBlogger197125tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-88267428636085750532012-01-07T02:09:00.000+09:002012-01-07T02:21:08.378+09:002012-01-07T02:21:08.378+09:00<div style="text-align: justify;">တိုဟူး သူမ်ားေတြ လုပ္တတ္ေပသိ ကိုယ္မလုပ္တတ္ေသးဘူး။ စားခ်င္ေတာ့လဲ အင္တာနက္က သင္ဆရာ ျမင္ဆရာ ေတြဆီလိုက္ရွာဖတ္ျပီး စမ္းၾကည့္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းလုပ္တာ ေအာင္ျမင္တယ္ဆိုလို႕ <a href="http://kyawhninselwin.blogspot.com/2011/11/blog-post_27.html">သူ႕နည္းအတိုင္း</a> လိုက္လုပ္ၾကည့္ပါတယ္။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-dVHFa1rN6Ew/TwcV1zskxiI/AAAAAAAAEdY/gIz6a3F76EM/s1600/DSCN0826.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="310" src="http://1.bp.blogspot.com/-dVHFa1rN6Ew/TwcV1zskxiI/AAAAAAAAEdY/gIz6a3F76EM/s400/DSCN0826.jpg" width="400" /></a></div>ဒါက ပထမအၾကိမ္ လုပ္ၾကည့္တာပါ။ ေမႊးပဲစိမ္းမႈန္႕ထုပ္ကို ဆန္ခ်ိန္ခြက္ထဲ ထည့္ခ်ိန္တာ ၂ခြက္စာေလာက္ရွိတယ္။ ဒီေတာ့ ေရကို သုံးဆဆိုေတာ့ ၆ခြက္ထည့္ရမွာေပါ့။ သိပ္ေရမ်ားေနမွာစိုးျပီး ၅ခြက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလး ထည့္ေဖ်ာ္တယ္။ တနာရီေက်ာ္ထားလဲ အေပၚယံအရည္ၾကည္က တက္မလာဘူး။ ေရာေနတယ္။ ေစာင့္ရတာ စိတ္မရွည္သူဆိုေတာ့ ကဲေလဟယ္ ဆိုျပီး အကုန္အိုးထဲထည့္က်ိဳလိုက္တယ္။ ဘယ္အေနေလာက္ ခ်ရမွန္းမသိဘူး။ နာရီၾကည့္ရင္း ေမႊရင္း ၁၅မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ ခ်ျပီး အေအးခံလိုက္တယ္။ တိုဟူးျဖစ္သြားပါတယ္။ သုပ္စားလို႕ေတာ့ အေနေတာ္ပါ။ သို႕ေပသိ အေၾကာ္ၾကိဳက္တဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္အတြက္ ေၾကာ္တဲ့အခါ အလယ္ခြဲထားတဲ့ေနရာက တိုဟူးေတြ ေပ်ာ္ထြက္လာတယ္။ ေရမကုန္ေသးတဲ့သေဘာမွာ ရွိတယ္။<span id="fullpost"><br /> <br /> ယေန႕ ၂ၾကိမ္ေျမာက္ စမ္းပါတယ္။ နက္ထဲ ထပ္လိုက္ရွာဖတ္ပါတယ္။ ဒီတခါ <a href="http://nyimuyar-zawgyi.blogspot.com/2009/02/blog-post_21.html">ကိုညီမူရာနည္း</a>ကို မွီးပါတယ္။ ေမႊးပဲစိမ္းမႈန္႕တထုပ္၊ ေရ ၂ဆခြဲ၊ ဆား ဆႏြင္း နဲနဲစီနဲ႕၊ ပဲစိမ္းနံ႕ေပ်ာက္ေအာင္ ဂ်င္းရည္နဲနဲ ညွစ္ထည့္လိုက္တယ္။ နာရီဝက္ေလာက္ပစ္ထားလိုက္တယ္။ ေနာက္ အိုးထဲေလာင္းထည့္ျပီး မီးျပင္းျပင္းနဲ႕ တမိနစ္တည္တယ္။ အလယ္အလတ္မီးနဲ႕ ၂မိနစ္။ အဲဒီကေန ပ်စ္ခဲလိုက္လာလို႕ အျမန္ေမႊေပေတာ့ဘဲ။ မီးအား ေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႕ ၃-၄မိနစ္ေမႊတည္ျပီး ဆီသုတ္ထားတဲ့ ဗန္းထည္ ထည့္အေအးခံလိုက္တယ္။ jan~jann~~!! လိုခ်င္တဲ့ တိုဟူး ရျပီ။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-aqkxowBIKyA/TwcV1Yiu7dI/AAAAAAAAEdQ/v3r7QArVvXw/s1600/DSCN0837.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-aqkxowBIKyA/TwcV1Yiu7dI/AAAAAAAAEdQ/v3r7QArVvXw/s400/DSCN0837.jpg" width="400" /></a></div><br /> ဒီတခါေၾကာ္တာ အလယ္က တိုဟူးေတြ စီးမထြက္ေတာ့ပါဘူး။ ပိုစားလို႕ေကာင္းတယ္လို႕ ခ်ီးက်ဴးခံရတယ္။ အေဟ ;) ဒီတခါ သိသြားျပီ။ ေၾကာ္စားဖို႕ဆို တိုဟူး ခပ္တင္းတင္းေလးမွ အဆင္ေျပတယ္ဆိုတာကို။ တိုဟူးေၾကာ္တာ ဆီအေတာ္ကုန္ပါတယ္။ ဆီေတာ္ေတာ္စုပ္တာကိုး။ ကယ္လိုရီေၾကာက္သူမ်ား သုပ္စားဖို႕ အၾကံျပဳပါတယ္။ <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-KkY7KVDlYfk/TwcV1FGpO8I/AAAAAAAAEdA/fzob4sMWcgA/s1600/DSCN0835.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" src="http://3.bp.blogspot.com/-KkY7KVDlYfk/TwcV1FGpO8I/AAAAAAAAEdA/fzob4sMWcgA/s400/DSCN0835.jpg" width="400" /></a></div>ဘာဘဲေျပာေျပာ အင္တာနက္ေပၚက ျမင္ဆရာမ်ားကို ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္ "အာရိဂတိုး ဂိုဇိုင္းမတ္စု"<br /> </div></span><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-8826742863608575053?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-69714122497266078012012-01-01T23:14:00.000+09:002012-01-01T23:14:01.829+09:002012-01-01T23:14:01.829+09:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-3J7L1kSfzn8/TwBpyEjiwLI/AAAAAAAAEc0/h013P1i6bjU/s1600/DSC00781.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="300" width="400" src="http://1.bp.blogspot.com/-3J7L1kSfzn8/TwBpyEjiwLI/AAAAAAAAEc0/h013P1i6bjU/s400/DSC00781.jpg" /></a></div><br /> အားလုံး မဂၤလာႏွစ္သစ္ ျဖစ္ပါေစ :)<br /> ေမြးရပ္အျပန္ ေရာက္ေရာက္ခ်င္း မနက္ခင္း လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း ႐ိုက္လာတဲ့ Sunrise ပုံပါ။<br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-6971412249726607801?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-66004654006606081292011-12-08T02:06:00.001+09:002011-12-09T02:58:02.650+09:002011-12-09T02:58:02.650+09:00<div style="text-align: justify;">လည္ေခ်ာင္းနာေနတာ ၾကာျပီ။ အနာနဲ႕ေဆး လြဲေနတယ္။ ဟိုေဆးခန္းျပ ဒီေဆးခန္းျပနဲ႕ ေနာက္ဆုံး နားႏွာေခါင္းလည္ေခ်ာင္းေဆးခန္းကို သြားပါတဲ့။ အိမ္နားမွာ နားႏွာေခါင္းလည္ေခ်ာင္းေဆးခန္း ရွိတယ္။ ကိုယ္နဲ႕မဆိုင္ဘူးမွတ္ျပီး ေဆးခန္းေရွ႕ျဖတ္သြားတိုင္းလဲ ေသခ်ာမဖတ္ၾကည့္ဘူး။ အ႐ိုးေဆးခန္းလို႕ဘဲထင္တာ။ သြားေဆးခန္း အ႐ိုးေဆးခန္းက ေပၚတယ္ေျပာရမယ္။ ဟိုနားဒီနားေလွ်ာက္ရင္ ေတြ႕ရလို႕။ နားႏွာေခါင္းေဆးခန္းလဲ သြားမယ္ဆိုျပီး ေတာင္ေရႊ႕ေျမာက္ေရႊ႕လုပ္ေနတာ၊ မေန႕ကက် မိုးရြာလို႕ ထြက္ခ်င္ဘူး။ ဒီေန႕ေတာ့ မျဖစ္မေန သြားမွဟ!လို႕ ကိုယ့္ဘာသာ သတိေပးရင္း ထြက္လာတယ္။ ေဆးခန္းေရွ႕ေရာက္ေတာ့မွ အမ္!! တခါးပိတ္ထားတယ္။ အထဲေခ်ာင္းၾကည့္ေတာ့ ဗုဒၶဟူးေန႕က ပိတ္ရက္တဲ့ ျဖစ္ရမယ္။ homepage ၾကည့္တုန္း ပိတ္ရက္ကို သမန္ကာလွ်ံကာဖတ္လိုက္တာ စေနညေနနဲ႕ တနဂၤေႏြေန႕လို႕မွတ္တာ ဗုဒၶဟူးပါ ပိတ္တာကိုး။<span id="fullpost"><br /> <br /> ထြက္လာမိမွေတာ့ နဲနဲလမ္းသလားျပီးမွျပန္မယ္ စိတ္ကူးျပီး ဟိုဝင္ဒီဝင္လုပ္တယ္။ ဆူပါမားကတ္ထဲ ဂ်ပန္စာအတန္းက ဆဲန္းေဆးနဲ႕တိုးလိုက္ေသးတယ္။ ဆူပါထဲလဲ ဝယ္ခ်င္တာ မရွိ။ အေပၚထပ္က ယန္းတစ္ရာဆိုင္ေယာက္ေတာ့ ျမရြက္ေဝတို႕ အၾကိဳက္ေပါ့။ အိမ္မွာဘာလိုလဲ စဥ္းစားရင္း ေကာက္ထည့္ရင္း အျပန္ အထုပ္တထုပ္ ပါတာေတာ့တာဘဲ။ အျပင္ထြက္ရင္ ပိုက္ဆံလဲ လိုက္ထြက္တတ္တာပါလား။ သူလဲ ကိုယ့္လို အိမ္ထဲ ပိုက္ဆံအိတ္ထဲ အျမဲမေနခ်င္ရွာဘူးထင္တယ္။ အျပန္လမ္းမွာ အိမ္နားေရာက္ေတာ့ ဟိုဘက္လမ္းအျခမ္းက စီစီကားကား လူေတြ ျပဳံလို႕။ အားလုံး မိန္းမေတြခ်ည္း။ ဘယ္တုန္းက ဒီနား အသီးအရြက္ဆိုင္ ဖြင့္လိုက္ပါလိမ့္ထင္ျပီး ၾကည့္လိုက္တာ ဘယ္ဟုတ္မလဲ ပိုက္ဆံအိတ္ေတြ ေစ်းခ်ေရာင္းေနတာ။ ေျခေထာက္က အလိုလို ဆိုင္ေရွ႕ေရာက္သြားတယ္။ အဟိ :D<br /> <br /> အိတ္မွာ ေစ်းႏႈန္းလဲ ကပ္မထားေတာ့ ဘယ္ေလာက္မွန္း မသိဘူး။ ဆိုင္ထဲလဲ ၾကည့္ရတာ အားလုံး ဒီနားက အိမ္ရွင္မေတြခ်ည္းထင္ရဲ့။ တခ်ိဳ႕က မဝယ္ေတာ့ဘူးဆို အိမ္ျပန္သြားျပီး အိမ္ေရာက္မွ မေနႏိုင္လို႕ ျပန္လာခဲ့တယ္တဲ့။ ပိုက္ဆံရွင္းတဲ့ဆီ နားစြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သုံးေထာင္လို႕ ၾကားတယ္။ အသားေတြက ကိုင္ၾကည့္ေတာ့ မဆိုးရွာပါဘူး။ အုအဲႏိုမွာ ေရာင္းတဲ့ ၃၅၀၀ထက္ေတာ့ သာတယ္။ ခက္တာက အိတ္ေတြက အၾကီးၾကီးေတြမ်ားတယ္။ ဒီငါးေဖာင္႐ိုးေဘာ္ဒီနဲ႕ အဲေလာက္အိတ္ ၾကည့္မေကာင္းေလာက္ဘူးဆိုျပီး မဝယ္ဘဲ ထြက္မယ့္ဆဲဆဲ အိတ္အျဖဴတလုံး မ်က္က်ိထဲ ေရာက္ခ်လာေရာ။ ဟိုနားဒီနားသြား လြယ္ဖို႕ မဆိုးဘူးဆိုျပီး ယူလိုက္ပါတယ္။ ပိုက္ဆံရွင္းေတာ့ တစ္ေထာင္တဲ့။ ဟယ္!! တယ္ဟုတ္ပါလား တေထာင္နဲ႕ေတာ့ တန္သကြာလုပ္ျပီး ေျမာက္ဆြေျမာက္ဆြနဲ႕ အိမ္ျပန္ေရာက္လာတယ္။ <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-jDAVaKZjaA4/Tt-cYB7jgGI/AAAAAAAAEbI/on9NyE1sTEE/s1600/DSC01674.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-jDAVaKZjaA4/Tt-cYB7jgGI/AAAAAAAAEbI/on9NyE1sTEE/s320/DSC01674.JPG" width="320" /></a></div>(ဖဘမွာ လို tagလုပ္လို႕ မရ၍သာ၊ မဟုတ္က ဒီပုံမွာ မKOM ကို tagရန္ စိတ္ကူး၏)<br /> (ျဖည့္စြက္---> အိတ္အစြပ္ကေန သူ႕တို႕ရဲ့ အြန္လိုင္းဆိုက္ သြားေတြ႕လို႕ပါ <a href="http://sac-eshop.com/">http://sac-eshop.com/</a>အဲေလာက္ေစ်းရွိတဲ့အိတ္မွန္းသိရင္ မ်ားမ်ားဝယ္ထားလိုက္ပါတယ္။ ဒီေန႕ေနာက္ဆုံးမို႕ ျပီးသြားျပီတဲ့ 2011.12.08)<br /> <br /> ယန္းတစ္ရာဆိုင္မွ ဝယ္လာသည္မ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္၏။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-SCuf_xl7mGM/Tt-cYXy_KxI/AAAAAAAAEbQ/u0L5nF7ickk/s1600/DSC01675.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/-SCuf_xl7mGM/Tt-cYXy_KxI/AAAAAAAAEbQ/u0L5nF7ickk/s320/DSC01675.JPG" width="320" /></a></div><br /> သားေရကြင္းဘူးကို ေဖာက္ကာ သားေရကြင္းခ်ိတ္တြင္ ခ်ိတ္လိုက္ပါသည္။ ေရခဲေတတာဂ်ီးတြင္ ပန္းမ်ားပြင့္ေစသတည္း။ ခရမ္းသီးေတာင္ သီးေနေသး<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-swkIGDd-mzc/Tt-cYV2ZocI/AAAAAAAAEbc/tn4mNtedv5A/s1600/DSC01678.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-swkIGDd-mzc/Tt-cYV2ZocI/AAAAAAAAEbc/tn4mNtedv5A/s320/DSC01678.JPG" width="320" /></a></div><br /> သားေရကြင္း ရွာဝယ္ရျခင္းမွာ သၾကားဘူးထဲထည့္ျပီးသကာလ ပိုေနတဲ့ သၾကားထုပ္ကို ပိတ္တံနဲ႕ ဖိပိတ္ထားေသာ္လည္း သတိမထားမိဘဲ ေဇာက္ထိုးကိုင္မိ၍ သၾကားမ်ား အံဆြဲအတြင္း ဖလားဖလားျဖစ္သြား၍ျဖစ္သည္။ ဘာဘဲေျပာေျပာ သားေရကြင္းနဲ႕ပိတ္တာသာ အေကာင္းဆုံး (ျဖည္ရ ပိတ္ရ နဲနဲရွုပ္တာကလြဲလို႕)<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-hHakI2uvRxw/Tt-cYuCpQbI/AAAAAAAAEbs/VuOTnsLw1UA/s1600/DSC01679.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-hHakI2uvRxw/Tt-cYuCpQbI/AAAAAAAAEbs/VuOTnsLw1UA/s320/DSC01679.JPG" width="240" /></a></div><br /> အံဆြဲထဲမွ တိုလီမိုလီမ်ားလဲ ရွင္းသင့္တာ ၾကာေနျပီ<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-sBpkzSHfRK4/Tt-cZKIOlKI/AAAAAAAAEb0/con9uiFNULo/s1600/DSC01680.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-sBpkzSHfRK4/Tt-cZKIOlKI/AAAAAAAAEb0/con9uiFNULo/s320/DSC01680.JPG" width="240" /></a></div><br /> ဝယ္လာေသာ ဗူးမ်ားထဲ ထည့္ျပီး ေနရာခ်ၾကည့္<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-5HX_N8bXtuY/Tt-cppGrcPI/AAAAAAAAEcE/vO-MFeqLGto/s1600/DSC01681.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-5HX_N8bXtuY/Tt-cppGrcPI/AAAAAAAAEcE/vO-MFeqLGto/s320/DSC01681.JPG" width="240" /></a></div><br /> ဒီလိုထည့္ျပီး ဒီလိုေတြထပ္လိုက္ေတာ့ finish!!<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5R_B-eFeZEs/Tt-cp5a4f9I/AAAAAAAAEcM/Wbr-gs8lII0/s1600/DSC01682.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-5R_B-eFeZEs/Tt-cp5a4f9I/AAAAAAAAEcM/Wbr-gs8lII0/s320/DSC01682.JPG" width="240" /></a></div><br /> ဗူးအဝိုင္းေတြက ေနရာ အေတာ္ပုပ္တယ္။ အရင္က မဆန္႕တာေတြ ခုေတာ့ ဆန္႕သြားျပီ။ ဗူးေတြေတာ့ သိမ္းထားလဲ သုံးစရာမရွိတာေၾကာင့္ အမိႈက္ပုံးထဲ ထည့္လိုက္ပါတယ္။ သြားေရာ့လဟယ္~<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-MVOqy-0dXTQ/Tt-cp9sdWkI/AAAAAAAAEcc/XwDMSzat_t8/s1600/DSC01684.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-MVOqy-0dXTQ/Tt-cp9sdWkI/AAAAAAAAEcc/XwDMSzat_t8/s320/DSC01684.JPG" width="240" /></a></div>"အားလုံးကို လႊတ္ပစ္လိုက္တာ ျမရြက္ေဝကမ႓ာမွာ အိမ္ရွင္းတယ္လို႕ ေခၚပါတယ္"။ (မွတ္ခ်က္- ငယ္ငယ္က ဖတ္ဖူးတဲ့ မဂၢဇင္း ဝတၳဳရွည္ "အားလုံးကို စြန္႕လႊတ္ခဲ့တာ ခ်ိဳျပဳံးကမ႓ာမွာ အခ်စ္လို႕ေခၚပါတယ္" ေခါင္းစဥ္ကို ကူးယူပါတယ္)<br /> <br /> ဒါေတြလုပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ရုံးမွ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္ကို ထမင္းမျပင္ေပးေသးဘဲ ခဏေနာ္~ ေနာ္~ကိုကိုေနာ္ လုပ္ထားပါတယ္။ သူလဲ သူ႕ခ်စ္ေတာ္ေလးမ်ားလာမယ့္ live အစီစဥ္ထဲ စိတ္ေရာက္ေနတာမို႕ အိုေခပါတယ္ေလ။ ;)<br /> </div></span><br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-6600465400660608129?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-46117575969374401642011-10-21T22:01:00.000+09:002011-10-21T22:59:32.474+09:002011-10-21T22:59:32.474+09:00<div style="text-align: justify;">ရထားေစာင့္ရင္း ဘူတာမွာ ကပ္ထားေလ့ရွိတဲ့ manner ပိုစတာေတြကို ဖတ္မိျပီး သေဘာက်မိတာေလးေတြရွိတယ္။ ဂ်ပန္ေတြက manner ကို အေတာ္လိုက္နာၾကပါတယ္။ အားလုံးေတာ့လဲမဟုတ္ပါဘူး။ ေတြ႕မိသမွ်ထဲမေတာ့ busထဲ ရထားထဲ ဖုန္းေျပာတာပါ။ ရထားထဲေရာ busထဲမွာပါ စီးေနတုန္း manner modeထားဖို႕က အျမဲလို ေၾကျငာပါတယ္။ ဦးစားေပးထိုင္ခုံေနရာေတြမွာဆိုရင္ေတာ့ ဖုန္းကို shutdownလုပ္ဖို႕ ကပ္ထားပါတယ္။ က်မေတာ့ ေမ့ျပီး manner mode မထားမိတတ္တာမ်ားတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖုန္းလာခဲ့ရင္လဲ မကိုင္ပါဘူး။ ဖုန္းအသံကို အက်ယ္ၾကီး မထားထားတာမို႕ အိပ္ထဲထည့္ထားမိရင္ ေတာ္ရုံနဲ႕ ဖုန္းသံ မၾကားရတတ္လို႕ပါ။ တခါျမည္ျပီးမွ ဘယ္သူလဲကို ၾကည့္၊ အျပင္ေရာက္မွ ျပန္ဆက္ရင္ဆက္၊ ျပန္မဆက္ႏိုင္ေသးရင္ manner modeေျပာင္းထားလိုက္တယ္။ တခ်ိဳ႕က် တဖက္သားကို ခု ရထားထဲမွာမို႕ ေနာက္မွျပန္ေခၚလိုက္မယ္ဆိုျပီး အျမန္ခ်လိုက္ၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕က် တကယ္ကို အက်ယ္ၾကီးေျပာေနေတာ့တာ အၾကာၾကီးဘဲ။ ေနာက္ထပ္ ၾကဳံရတာမ်ားတာက နားၾကပ္တပ္ သီခ်င္းနားေထာင္တာပါ။ ပုံမွန္ေလာက္ဆို ပတ္ဝန္းက်င္ကို အသံမလွ်ံထြက္တတ္ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕မ်ား volumeကို အဆုံးထားျပီး နားေထာင္သလားမွတ္ရေအာင္ သံုး ေလးလွမ္းအကြာကေန သူနားေထာင္ေနတဲ့သီခ်င္းကို အားလုံး ၾကားေနရတယ္။ အလွျပင္တဲ့သူေတြလဲ ေတြ႕မိတယ္။ ဆင္းမယ့္ဘူတာ မေရာက္မခ်င္း ေတာက္ေလွ်ာက္ မွန္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ ျပင္ေနေတာ့တာ။ တခ်ိဳ႕က ရထားထဲေရာက္မွ အစအဆုံး အလွျပင္တယ္၊ တခ်ိဳ႕ၾကေတာ့ ျပင္လာျပီးသားကို တခ်ိန္လုံး သေနတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး အျပဳအမူေတြကို ဂ်ပန္မွာ "မန္နားအိဟန္း (マナー違反/ Breach of manners)" ႏိုင္ငံၾကီးသား မပီသတဲ့ အျပဳအမူလို႕ သတ္မွတ္ပါတယ္။ <span id="fullpost"><br /> <br /> အမ်ားကို အေႏွာက္အယွက္ေပးတဲ့ အျပဳအမူ မလုပ္မိေစဖို႕ ဘူတာမွာ manner ပိုစတာေတြ ကပ္ထားတတ္တယ္။ အဲဒီထဲကမွ တိုက်ိဳမက္ထရိုရဲ့ ဒီႏွစ္ထုတ္ manner poster series ကို အေတာ္ သေဘာက်မိတယ္။ တိုက်ိဳမက္ထရိုက ၁၉၇၄ခုႏွစ္ ၉လပိုင္းကစျပီး လစဥ္ manner ပိုစတာ အသစ္ကပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ ႏွစ္တိုင္း ေခါင္းစဥ္တခုထားျပီး အဲဒီေခါင္းစဥ္နဲ႕ အကိုက္ပုံေတြကို လစဥ္ အသစ္ကပ္ပါတယ္။ <br /> <br /> ၂၀၀၅ခုႏွစ္အထိထဲမေတာ့ "ကမ႓ာ့အေပ်ာ္ဆုံး မက္ထရိုဆီသို႕" "ပိုျပီး ျပဳံးပန္းေဝတဲ့ မက္ထရိုဆီသို႕" (世界でいちばん、ハッピーなメトロへ。もっと、スマイルメトロへ。) <br /> <br /> ၂၀၀၆ခုႏွစ္မွာေတာ့ "ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ အျပဳအမူ အားလုံးလဲ စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္တိုင္လဲ စိတ္ခ်မ္းသာ" (Happy Manner～みんながキモチいい。あなたもキモチいい。)<br /> <br /> ၂၀၀၇ခုႏွစ္မွာ "သက္ၾကီးအျပဳအမူ သက္ငယ္အတုခိုး" (おとながお手本です。)<br /> <br /> ၂၀၀၈ / ၂၀၀၉ခုႏွစ္မွာ " ～～မွာ ျပဳလုပ္ၾကစို႕" (○○でやろう。)<br /> <br /> ၂၀၁၀မွာေတာ့ "ထပ္ျပီး ျပဳလုပ္ၾကစို႕" (またやろう。)<br /> <br /> ဒီႏွစ္ ၂၀၁၁က် "ဒီလိုလူကို ျမင္လား?!" (こんな人を見た。) ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ပါ။ အရင္ႏွစ္ေတြနဲ႕မတူ တိရစၦာန္ပုံေလးေတြနဲ႕ဆိုေတာ့ သေဘာက်မိတာမို႕ လစဥ္အလိုက္ပုံေလးေတြ တင္လိုက္ပါတယ္။<br /> <br /> <div style="text-align: center;">၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၁၀-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-p0-jtC-vWiA/TqFp0k42xzI/AAAAAAAAEQw/IL_tkiO7rus/s1600/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="http://4.bp.blogspot.com/-p0-jtC-vWiA/TqFp0k42xzI/AAAAAAAAEQw/IL_tkiO7rus/s320/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B1.jpg" /></a></div>စ်ာန္ဝင္ျပီး အလွျပင္၊ မွန္ၾကည့္တာထက္ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ၾကည့္တတ္ပါ<br /> <br /> ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၉-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-bhrmBoA0YVo/TqFp01zH9PI/AAAAAAAAERA/bNzc4orCzIk/s1600/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="http://2.bp.blogspot.com/-bhrmBoA0YVo/TqFp01zH9PI/AAAAAAAAERA/bNzc4orCzIk/s320/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B2.jpg" /></a></div>သူမ်ားကိုမွီျပီး တေခါေခါ၊ အိပ္ေပ်ာ္သူ႕မ်က္ႏွာေဘးက အခက္ေတြ႕ေနသူမ်က္ႏွာ<br /> <br /> ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၈-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-8CI4TO4kypk/TqFp1XD8lGI/AAAAAAAAERI/DEu4VRQnFsI/s1600/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="http://1.bp.blogspot.com/-8CI4TO4kypk/TqFp1XD8lGI/AAAAAAAAERI/DEu4VRQnFsI/s320/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B3.jpg" /></a></div>သင့္နားၾကပ္ကအသံေတြ ေဘးလွ်ံထြက္ေနပါသလား?<br /> <br /> ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၇-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-28mzBlwQ940/TqFp1b-1CqI/AAAAAAAAERU/6U1eOlpLLSk/s1600/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="http://2.bp.blogspot.com/-28mzBlwQ940/TqFp1b-1CqI/AAAAAAAAERU/6U1eOlpLLSk/s320/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B4.jpg" /></a></div>ၾကားျဖတ္မဝင္ပါနဲ႕၊ စည္းစနစ္တက် တန္းစီပါ<br /> <br /> ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၆-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Z6mOeRMsY-A/TqFp1l2k80I/AAAAAAAAERc/MzOhlbmH5oI/s1600/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="http://2.bp.blogspot.com/-Z6mOeRMsY-A/TqFp1l2k80I/AAAAAAAAERc/MzOhlbmH5oI/s320/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B5.jpg" /></a></div>ထီးကေရစက္ သူမ်ားေတြဆီ စင္ကုန္ျပီလား?<br /> <br /> ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၅-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dEWARA2gngQ/TqFqU4BwyYI/AAAAAAAAERs/0-zs_sm-KPs/s1600/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B6.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="http://3.bp.blogspot.com/-dEWARA2gngQ/TqFqU4BwyYI/AAAAAAAAERs/0-zs_sm-KPs/s320/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B6.jpg" /></a></div>မေလာပါနဲ႕ မေျပးပါနဲ႕၊ ေအးေအးေဆးေဆး ျပဳလုပ္ပါ<br /> <br /> ၂၀၁၁-ခုႏွစ္ ၄-လ<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-hnGdC-AsheQ/TqFqU0kYIzI/AAAAAAAAER0/eTWF4nqhxS8/s1600/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B7.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="320" width="226" src="http://3.bp.blogspot.com/-hnGdC-AsheQ/TqFqU0kYIzI/AAAAAAAAER0/eTWF4nqhxS8/s320/tokyo%2Bmetro%2Bposter%2B7.jpg" /></a></div>ကပ္ထိုင္ေပးပါ တထိုင္စာေလာက္ ရပါေစ။ ကူညီပါေနာ္<br /> </div><br /> <br /> ကိုးကား<br /> http://www.tokyometro.jp<br /> http://scope.metrocf.or.jp/gallery/mp_gallery2011.html<br /> </div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-4611757596937440164?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-15724278326121214322011-10-20T03:37:00.002+09:002011-10-20T03:41:43.866+09:002011-10-20T03:41:43.866+09:00<div style="text-align: justify;"><br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-1il0IfCZ-h0/Tp8Sjn3c92I/AAAAAAAAEQk/GGHRKmY5EHE/s1600/oops.png" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="256" width="256" src="http://4.bp.blogspot.com/-1il0IfCZ-h0/Tp8Sjn3c92I/AAAAAAAAEQk/GGHRKmY5EHE/s320/oops.png" /></a></div><br /> အသီးအရြက္ စုံျပီး ေစ်းသက္သာတဲ့ဆိုင္သြားတာ ခရမ္းခ်ဥ္သီး၂လုံး ယန္းငါးရာလို႕ ေတြ႕လိုက္ရတဲ့အခါ .... Shock<br /> ဆူနာမီဝင္လိုက္ မုန္တိုင္း၂ခု ဆက္တိုက္ဝင္လိုက္နဲ႕ စိုက္ခင္းေတြပ်က္ အသီးအရြက္ေတြ ေစ်းတက္တာ သားငါးေစ်းကိုေတာင္ ေက်ာ္တာေတြေက်ာ္ေပါ့။ ဆိုင္မွာလဲ အသီးအရြက္ေတြက ဝါေနတာေတြ ႏြမ္းေနတာေတြ အမ်ားၾကီးရယ္။ ဖယ္ပစ္လိုက္ျပီးရင္လဲ တင္ထားစရာ မရွိေတာ့လို႕ ဒီလိုဘဲထားထားတာထင္ရဲ့။ အဲေလာက္ေစ်းၾကီးလာရင္ ဒီက အိမ္ရွင္မလဲ ရင္တုန္တယ္ကြယ္။<br /> <br /> အတန္းထဲမွာ ျမန္မာကိုမသိတဲ့ တရုတ္မတေယာက္က ျမန္မာလူမ်ိဳးပါလို႕ေျဖတဲ့ကိုယ့္ကို ေသခ်ာၾကည့္ျပီး ျမန္မာေတြက နင့္လို အသားမဲသလား?လို႕ အေျပာခံရတဲ့အခါ .... Shock<span id="fullpost"><br /> ကိုယ္အသားမျဖဴတာ ကိုယ့္ဘာသာ သိပါတယ္၊ မဲေတာ့မမဲပါဘူး။ အေဖတူမို႕ ညိဳပါတယ္။ အမနဲ႕ ေမာင္ေလးက အေမဘက္လိုက္ျပီး ျဖဴပါတယ္။ ေမာင္ေလးဆို ငယ္ငယ္က လူဝင္စားလို႕ထင္ရေလာက္ေအာင္ ျဖဴတာပါ။ အသားျဖဴသူ အမနဲ႕ ေမာင္ၾကားညွပ္ျပီး ညိဳတဲ့ကိုယ့္ကို တခ်ိဳ႕က ေမာင္ႏွမ အရင္းလို႕မထင္တဲ့သူေတာင္ရွိတယ္။ ငယ္ငယ္ကတဲက အားငယ္ခဲ့ရတဲ့အခ်က္ကို အဲလိုအေျပာခံလိုက္ရတာ ျပဳံးေနတဲ့မ်က္ႏွာ မဲ့ခ်င္ခ်င္ေတာင္ျဖစ္သြားတယ္။<br /> <br /> ေဆးခန္းထဲ ဆရာဝန္ေရွ႕က ေမာ္နီတာေပၚမွာ ကိုယ့္အသက္ကို ၃၀နဲ႕ ၄လလို႕ ျမင္လိုက္ရတဲ့အခါ .... Shock<br /> သုံးဆယ္ျပည့္တုန္းက ဘာမွမဟုတ္လိုက္သလိုဘဲ။ စြန္းထြက္ေနတဲ့ ၄လကိုျမင္လိုက္ရတဲ့အခါမွာ အေတာ္အသက္ၾကီးသြားသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ဒီလိုဆိုေတာ့လဲ အခ်ိန္ေတြကုန္တာ ျမန္လိုက္တာ။ <br /> <br /> မႏွစ္ကဝယ္ထားတဲ့ Skinny jeans ကို ဒီႏွစ္ဝတ္တဲ့ေတာ့ ေပါင္မွာတစ္ေနတဲ့အခါ .... Shock<br /> ဝယ္ျပီး ၂ခါလား ဝတ္ရေသးတယ္ အေပၚက တြဲဝတ္တဲ့ အကၤ်ီ လိုက္ဖက္တာ မရွိတာနဲ႕ ထားထားတာရယ္။ လိုက္တဲ့အကၤ်ီရလာလို႕ ဝတ္မယ္လဲလုပ္ေရာ ဘယ္လိုျဖစ္တာတုန္း ေပါင္မွာစီးတစ္ေနတာ။ ရေအာင္ဝတ္ျပီးေတာ့လဲ ေနရထိုင္ရ သက္ေတာင့္သက္သာ မရွိလိုက္တာ။ ကမန္းကတန္း ေပါင္ခ်ိန္စက္ေပၚတက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၃/၄လအတြင္း ၃ကီလိုေက်ာ္ တိုးေနပါေရာလား။ အရင္က ေခ်ာင္ေနတဲ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီတထည္က ဝတ္လို႕ေကာင္းျပီး အေနေတာ္ျဖစ္လာကတည္းက သတိျပဳမိရမွာ။ အသက္ ၃၀မွာ ေပါင္ခ်ိန္ရုတ္တရက္တိုးလာလို႕ လန္႕သြားတယ္ ဂယ္ဘဲ ;)<br /> <br /> ဒီလိုေတာ့လဲ မျဖစ္ေသးဘူးဆိုျပီး အစာေလွ်ာ့စားလိုက္တာ ေဘာ္လီပါ ေခ်ာင္သြားတဲ့အခါ .... Shock<br /> က်ေစခ်င္တဲ့ အဆီေတြက ေပါင္နဲ႕ ဗိုက္ပဲဟာၾကီးကို။ ဒီထက္ ကိုယ္တိုင္းထပ္က်သြားရင္လဲ ဝယ္ဝတ္စရာ size မရွိေတာ့ဘူး။ ဂ်ပန္မေတြလို ေဖာ့ထုပ္ေတြထည့္ျပီး ဝတ္ရေတာ့မလားဘဲ။ အင္!!<br /> <br /> အိပ္ယာေခါင္းရင္းမွာ ေထာင္ထားတဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္နဲ႕ အတြဲျဖစ္ခါစက ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပုံကိုၾကည့္ျပီး တရုတ္သယ္ရင္းက နင့္အမ်ိဳးသားရဲ့ ရီးစားေဟာင္းနဲ႕ပုံလားတဲ့ .... အိုးးးးမိုင္ Shock<br /> ဘယ့္ႏွဲ႕ေျပာလိုက္ပါလိမ့္သယ္ရင္းရယ္။ ကိုယ္မွ ကိုယ္အစစ္ပါ။ ဆံပင္တိုကပ္ေနတာရယ္၊ လွခ်င္လို႕ မ်က္မွန္ခြၽတ္ထားတာရယ္၊ ပါးေလးေဖာင္းေသးတာဘဲ ကြာပါတယ္။ သူ႕မလဲ ရီးစားေဟာင္း မရွိရေပါင္။ ရွိရင္လဲ အိပ္ယာေခါင္းရင္းထားအိပ္ရေအာင္ ကိုယ္ အဲေလာက္ သေဘာထားမၾကီးေပါင္ကြယ္။ အဲလို သေဘာထားၾကီးတဲ့သူမ်ားရွိရင္ ဒီကေတာင္ သိခ်င္ပါရဲ့ :D<br /> <br /> (ဓာတ္ပုံ-ဂူဂယ္)<br /> </span> <br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-1572427832612121432?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-1181079407576885592011-10-07T01:28:00.000+09:002011-10-20T01:37:49.233+09:002011-10-20T01:37:49.233+09:00<div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Dy94r6ZU_A8/To3VLq3OCpI/AAAAAAAAEM0/jgoSQR_7RGU/s1600/DSC01589.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/-Dy94r6ZU_A8/To3VLq3OCpI/AAAAAAAAEM0/jgoSQR_7RGU/s320/DSC01589.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #999999;">(အမလက္ရာ)</span></div><br /> မွာထားတဲ့စားစရာေတြ ေရာက္လာေတာ့ျမည္ ေပ်ာ္သည္။ အမလက္ရာ အကၤ်ီေတြလဲပါလာမွာမို႕ ပိုလည္ပင္းရွည္ေနမိသည္။ စက္ခ်ဳပ္တတ္ေသာအမရွိတာ ေတာ္ေတာ္ေကာင္း၏။ ကိုယ့္ဘာသာဆိုစိတ္မရွည္ ေသခ်ာမခ်ဳပ္တတ္သမွ် အမကိုဆို ဟိုလိုေလးခ်ဳပ္ေပး ဒီလိုေလးခ်ဳပ္ေပး အထြန္႕တက္လို႕ရသည္။ တန္စိုးလက္ေဆာင္ေတာ့ ပသရသည္ေပါ့ ;)<br /> <br /> <span id="fullpost"><br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-_4BWSxbKbbw/To3VLsK0cDI/AAAAAAAAEMs/KKo5oJEaOZk/s1600/DSC01616.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-_4BWSxbKbbw/To3VLsK0cDI/AAAAAAAAEMs/KKo5oJEaOZk/s320/DSC01616.jpg" width="263" /></a></div><br /> အိမ္တလျပန္လည္တုန္း ခ်ိတ္ထဘီသာခ်ဳပ္ျပီး အခ်ိန္မမွီလို႕ မခ်ဳပ္ခဲ့ရေသာ ရင္ဖုံးအကၤ်ီလဲ ပါလာမည္။ ဂ်ပန္ဆရာမေတြ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းေတြက ျမန္မာဝတ္စုံကို မျမင္ဖူး၍ အေတာ္ေမးၾကသည္။ ကိုယ့္မွာရွိေသာ ကခ်င္ပိုး၂ထည္ကို ဝတ္ျပဖူးေပသိ အကၤ်ီက ရင္ဖုံးေတာ့မဟုတ္ပါ။ ပုံမွန္ခါးတင္အကၤ်ီမို႕ ဒါျမန္မာဝတ္စုံလို႕ ေျပာရနဲနဲခက္သည္။ ဒါေၾကာင့္ဒီတခါ အိမ္အျပန္ ခ်ိတ္ထဘီနဲ႕ရင္ဖုံးခ်ဳပ္ဖို႕ စိတ္ကူးျဖစ္ခဲ့၏။ <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-qKwYYaGcjW8/To3VLQN63xI/AAAAAAAAEMk/e6s1aBaf-w0/s1600/cl-4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-qKwYYaGcjW8/To3VLQN63xI/AAAAAAAAEMk/e6s1aBaf-w0/s320/cl-4.jpg" width="301" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /> <span style="color: #999999;">(အမလက္ရာ)</span></div><br /> ခ်ိတ္ထဘီကို ႐ိုး႐ိုးထဘီခ်ဳပ္ရင္ ဝတ္မျမဲမွာစိုး၍ ၾကိဳးထဘီခ်ဳပ္ျဖစ္သည္။ ေစ်းၾကီးေပးဝယ္ရေသာ ခ်ိတ္ကို ညွပ္ပစ္ရမွာစိုး၍ ဂ်ပန္ကီမိုႏိုဝတ္စုံေတြက ခ်ဳပ္ေၾကာင္းေျဖလိုက္ရင္ ပိတ္စအျပန္႕လိုက္ျဖစ္သြားေၾကာင္း ဆဲန္ေဆးစီက မွတ္ထားမိတာ အမကိုေျပာေတာ့ အမက ခ်ိတ္ကို ညွပ္မပစ္ပဲ ပုံက်က်ဝတ္လို႕ရတဲ့ၾကိဳးထဘီရေအာင္ခ်ဳပ္ေပးလိုက္သည္။ ကိုယ့္ဘာသာဆို ဘယ္လိုခ်ဳပ္ရမွန္း စဥ္းစားလို႕ရမွာမဟုတ္။ ကိုယ့္စက္ခ်ဳပ္ဆရာသည္ အမေတာ္ျဖစ္၏။ <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-wR2QOVq0lao/To3VLBEMlbI/AAAAAAAAEMU/xUe1MHRwOVg/s1600/cl-1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-wR2QOVq0lao/To3VLBEMlbI/AAAAAAAAEMU/xUe1MHRwOVg/s320/cl-1.jpg" width="191" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /> <span style="color: #999999;">(ကိုယ့္လက္ရာ)</span></div><br /> သို႕ေပသည့္ တပည့္လက္စြမ္းက သိပ္မထက္ရွာပါ။ အိမ္ေနအကၤ်ီေတြသာ အခ်ဳပ္မ်ား၏။ မုဒ္ဝင္မွခ်ဳပ္ေသာေၾကာင့္ အခ်စ္အတြက္ခ်ဳပ္ေသာ ပဂ်ားမတ္မွာ ႏွစ္ေပါက္ေတာ့မည္။ ဂ်ပန္တြင္ ပုံမွန္အျပင္ဝတ္ရန္ အကၤ်ီတထည္ အနဲေလး ယန္း၃၀၀၀ေလာက္ရွိတတ္သည္မို႕ အိမ္ကိုပစၥည္းမွာရင္း အမကို အဝတ္ခ်ဳပ္ခိုင္းရသည္က ပိုတန္တယ္ထင္မိသည္။ အမလက္ရျဖင့္ အတန္းထဲတြင္ အေတာ္မ်က္ႏွာပန္းပြင့္၏ လူကိုမဟုတ္ အဝတ္ကို အခ်ီးက်ဴးခံရသည္။:D <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-3AvSmFP-sLY/To3VLRXZehI/AAAAAAAAEMc/c2GqQ5XbBSE/s1600/DSC01576.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://2.bp.blogspot.com/-3AvSmFP-sLY/To3VLRXZehI/AAAAAAAAEMc/c2GqQ5XbBSE/s320/DSC01576.jpg" width="320" /></a></div><br /> <div style="text-align: center;"><span style="color: #999999;">(ကိုယ့္လက္ရာ)</span></div>T-shirtအကၤ်ီနဲ႕ မလိုက္ဖက္ေသာ၊ ထို႕အတြက္ေၾကာင့္ T-shirtအကၤ်ီလဲ မၾကိဳက္ေသာကိုယ့္အတြက္ ပိတ္စဝယ္၍ ခ်ဳပ္ျခင္းကသာ အဆင္ေျပ၏။ အမက မစက္ၾကာျဖစ္သည္ တထည္တထည္ျပီးရန္ အေတာ္ၾကာေသာေၾကာင့္ သို႕ေပသိ အမ၏ အသိမ်ား သူငယ္ခ်င္းမ်ားက အမလက္ရာမွ ဝတ္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ ေပကပ္အပ္ၾကသည္။ ဗိုက္ဗိုက္ႏွင့္ မခ်ဳပ္ႏိုင္ေတာ့လို႕ေျပာမွ ရပ္သြားေတာ့သည္ ဒါေတာင္ ဖုန္းဆက္ျပီး ျပန္ခ်ဳပ္ႏိုင္ျပီလား ေမးၾက၏။ ေဟာ ခုေတာ့ အိမ္လာလည္ရင္း ညီမေတာ္ကိုယ့္အတြက္ခ်ဳပ္ထားတာေတြ skypeနဲ႕ ျပတာျမင္သြားတို႕ အပ္ၾကျပန္၏။ စိတ္ရွည္ရွည္ေစာင့္အပ္ၾကပါေလကုန္~~ ကိုယ္ကေတာ့ ရလာမယ့္အဝတ္ေတြနဲ႕ ေနာက္ႏွစ္ေႏြမွာ ပဲထုတ္ရန္ ေမွ်ာ္ဖို႕သာလိုေတာ့သည္။ ခ်ည္ထည္ေလးေတြမို႕ ေဆာင္းမွာ ဝတ္လို႕မျဖစ္ႏိုင္ပါေလ။ မေစာင့္ႏိုင္ပါက ေနသာျပီး ေႏြးတယ္ထင္ရေသာေန႕ႏွင့္ၾကဳံက ဝတ္မည္ေတးထား၏။ ပဲသိပ္မမ်ားရွာေသာငါပါတကား :P (Sleepyဘေလာ့ေလးျဖစ္ေနျပီမို႕ ဖဘမွာေရးထားတာေလး ကူးတင္လိုက္ပါတယ္)<br /> </span><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-118107940757688559?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-47927293169262176292011-08-06T00:57:00.000+09:002011-08-06T00:57:28.331+09:002011-08-06T00:57:28.331+09:00<div style="text-align: justify;">ျပီးခဲ့တဲ့တပတ္က ကိုယ္ကသူမ်ားအိမ္ ဧည့္သည္သြားလုပ္ သြားလည္တယ္။ ဧည့္သည္သြားလုပ္ရတာခက္ဘူးေလ။ အိမ္ရွင္သယ္ရင္းက အခ်က္အျပဳတ္ေတာ္ေတာ့ ကိတ္စနမရွိဘူး။ ကိုယ့္ဆီဧည့္သည္လာမယ္ဆို နဲနဲရင္ခုန္ရတယ္။ ကိုယ္ဧည့္သည္သြားလုပ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ဂ်ပန္ေရာက္ျပီးမၾကာခင္ အိမ္လာလည္ဖူးတယ္။ ဒီက အိမ္ရွင္မလက္သစ္ ဘာခ်က္မိမွန္း စဥ္းစားလို႕မရေတာ့ဘူး။ သူ႕အမ်ိဳးသားက ဂ်ပန္မို႕ အစပ္မစားႏိုင္မွာစိုးျပီး ငရုတ္သီးမႈန္႕ေလွ်ာ့ခ်က္တာဘဲမွတ္မိေတာ့တယ္။ ေနာက္ ခ်က္ျပဳတ္ေကြၽးဘူးတဲ့ ဧည့္သည္က ကိုယ့္လိုအိမ္ရွင္မ တရုတ္သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ပါ။ အားလုံးခ်က္ရတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႕လဲ တေယာက္တမ်ိဳးစီ ခ်က္ပါတယ္။ ကိုယ္ခ်က္တာက ၾကာဇံခ်က္နဲ႕ ဝဥသုပ္။ သူတို႕လဲ ကိုယ့္လိုပါဘဲ အခ်က္အျပဳတ္ အကြၽမ္းၾကီးမဟုတ္ဘူးေပါ့။ ဒီၾကားထဲမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္လာဘူးေပမယ့္ ခဏတျဖဳတ္ရယ္ဆိုေတာ့ အေအးနဲ႕တင္ ျပီးသြားတာဘဲ။ <span id="fullpost"> <br /> <br /> ဖဘမွာ ဓာတ္ပုံေတြအတင္ေကာင္းတာနဲ႕ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က စားခ်င္တယ္ေျပာလာတယ္။ အိမ္လာလည္မယ္ ျမန္မာဟင္းခ်က္ေကြၽးပါတဲ့။ အဲ့ခါမွ ဟဲ့ပလုတ္တုတ္ ျမန္မာဟင္းဆိုဘဲ။ ငါခ်က္ေနတာ ဘာဟင္းပါလိမ့္ ျပန္ေတြးရတယ္။ ျမန္မာဟင္းစစ္စစ္က ဘာပါလိမ့္၊ သိဘူး၊ အိမ္ကိုျမန္မာဟင္းဆိုတာဘာလဲလို႕ ေမးၾကည့္ေတာ့ အမက ၾကက္သြန္ျဖဴနီဂ်င္းဆီသပ္ျပီးခ်က္တာက ျမန္မာဟင္းေပါ့တဲ့။ ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ကူးေပါက္ရာေတြခ်က္ေနတာ၊ ဂ်ပန္စာမဟုတ္တဟုတ္ဟင္း တရုတ္စာမဟုတ္တဟုတ္ဟင္းေတြ။ ျမန္မာစာမဟုတ္တဟုတ္ဟင္းျဖစ္ရတာက ဒီမွာ ဝယ္လို႕ရတဲ့ ကုန္ၾကမ္းနဲ႕ ခ်က္ရတာမို႕။ ျပီးေတာ့ 'မဂ်ီးမ်ား'က ကိုယ္မၾကိဳက္တာဆို ေတာ္ရုံနဲ႕ မခ်က္ဘူး။ ကိုယ္စားခ်င္တာေလးေတြဘဲ ခ်က္တယ္။ တခါတေလ သူမ်ားဘေလာ့မွာ ခ်က္ထားတာေလးေတြကို ကိုယ့္မွာရွိတာနဲ႕ ေလွ်ာက္ခ်က္ၾကည့္တယ္။ <br /> <br /> အရသာကေတာ့ မဆိုးဘူးလို႕ေတာ့ထင္တာဘဲ။ ကိုယ့္ဘာကိုယ္ေတာ့ (သင့္)လို႕ အမွတ္ေပးထားတယ္။ စားလို႕ျဖစ္ေနတာဘဲဆိုေတာ့ေလ။ အိမ္ၾကီးရွင္ကေတာ့ ကိုယ့္ေယာက်္ားမို႕ ခ်က္သမွ် ၾကိဳက္လဲစား မၾကိဳက္လဲစားေပါ့။ သူမ်ားကို ခ်က္ေကြၽးဖို႕ရာ ကိုယ့္လက္ရာကိုယ္ စိတ္မခ်ဘူး။ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းက အိမ္လာလယ္မယ္ေျပာေနတာကို အင္းမလႈပ္ အဲမလႈပ္ေနေနတာ ၾကာေပါ့။ ဒီၾကားထဲ စကားေျပာျဖစ္ရင္း ေထာပတ္သီးအေၾကာင္း ေရာက္သြားတယ္။ သူတို႕က ေထာပတ္သီးေဖ်ာ္ရည္ကို မသိဘူးတဲ့။ ဒါဆို အိမ္လာရင္ ေဖ်ာ္တိုက္မယ္ေျပာထားတယ္။ ျမန္မာဟင္းစားခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ သူတို႕ကို ေမးပါတယ္။ အစပ္စားႏိုင္ရဲ့လားလို႕ ေတာ္ၾကာ ျမန္မာဟင္းစားျပီး ဗိုက္နာတယ္ ဝမ္းေလွ်ာတယ္ျဖစ္မွာ စိုးလို႕ပါ။ သူတို႕က တရုတ္လူမ်ိဳးဗိုက္မို႕ က်န္းမာတယ္ အစပ္စားႏိုင္တယ္ဆိုေတာ့လဲ ျပီးေရာေပါ့ေလ။ <br /> <br /> အသားလက္ကားျဖန္႕တဲ့ဆိုင္က အမဲသားေရာ ၾကက္သား၊ အသဲ၊ အျမစ္ေတြ အမ်ားၾကီးဝယ္လာျဖစ္တယ္။ အမဲသားကို ဂ်င္းအမ်ားၾကီးျခစ္ထည့္ျပီး ႏူးအိေနေအာင္ ခပ္ၾကာၾကာတည္ထားလိုက္တယ္။ အမဲသားကို ဂ်င္းအမ်ားၾကီးနဲ႕တည္တာ စားေကာင္းမွန္း သိတာ မၾကားေသးဘူး။ ဟင္းခ်က္ခါနီးမွ ၾကက္သြန္နီကုန္ေနမွန္း သတိရလို႕။ ၾကက္သြန္ျဖဴလဲ နဲနဲပဲက်န္တာတယ္။ ေစ်းလဲ ထပ္မသြားခ်င္ေတာ့တာနဲ႕ ရွိတဲ့ဂ်င္းကိုဘဲ တတက္လုံးကုန္ေအာင္ ျခစ္ထည့္ခ်က္ရာက စားေကာင္းတာနဲ႕ ေနာက္ပိုင္း အဲလိုဘဲ ခ်က္ေတာ့ေတာ့တယ္။ ဒီတခါခ်က္တာ ငရုတ္သီး နဲနဲမ်ားလို႕ စပ္သြားတယ္။ <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-aPwMgojKX-M/TjwQ2zgn1II/AAAAAAAAEJc/v7gl8mflZYY/s1600/DSC01284.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-aPwMgojKX-M/TjwQ2zgn1II/AAAAAAAAEJc/v7gl8mflZYY/s320/DSC01284.jpg" width="320" /></a></div><br /> ၾကက္သားကိုလဲ အသားေရာ အသဲအျမစ္ေရာ ဆီသပ္ျပီး မဆလာခ်က္ေလး ခ်က္လိုက္တယ္။ ဒါကေတာ့ အရမ္းမစပ္ပါဘူး။ ဝက္နံ႐ိုးေတြ အခ်ိဳခ်က္မလို႕ဟာ ပ်င္းလို႕ မခ်က္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ငါးပိခ်က္ခ်က္တယ္။ သခြါးသီးနဲ႕ တို႕စားဖို႕။ ပန္းေဂၚဖီကို ေဘကြန္နဲ႕ ေၾကာ္လိုက္တယ္။ အရည္ေသာက္အတြက္ေတာ့ ပဲနီေလးဟင္းရည္။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-nmWP4zjVR2E/TjwQ2f_xVJI/AAAAAAAAEJM/qlSlpP3L1n0/s1600/DSC01308.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="183" src="http://1.bp.blogspot.com/-nmWP4zjVR2E/TjwQ2f_xVJI/AAAAAAAAEJM/qlSlpP3L1n0/s320/DSC01308.jpg" width="320" /></a></div><br /> တရုတ္သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္မွာ တေယာက္က ျပည္မၾကီးကလာသူမို႕ အေတာ္အစပ္စားႏိုင္တယ္။ ထိုင္ဝမ္သူကေတာ့ သိပ္မစားႏိုင္ဘူး။ ထိုင္ဝမ္သူက ၾကက္သားကို ဂ်ပန္အရက္နဲ႕ အခ်ိဳေပါင္းထားတာ ယူလာေပးေတာ့ ထမင္းစားပြဲေလး ပိုစိုေျပသြားတယ္။ ျပည္မၾကီးသူက စားျပီးသြားတာေတာင္ က်န္တဲ့အမဲသားဟင္း ၾကိဳက္လို႕ဆိုျပီး ဒီအတိုင္းစားေနတာနဲ႕ ၾကိဳက္ရင္ အိမ္ထည့္ယူသြားေလလို႕ ေျပာလိုက္တာ ဝမ္းသာသြားတယ္။ ၾကက္သားဟင္းလဲ ၾကိဳက္တယ္တဲ့၊ ဒါဆိုလဲ ယူသြားလို႕။ ပဲနီေလးဟင္းရည္လဲ ခ်က္နည္းေမးေနလို႕ ေျပာျပလိုက္ျပီး စမ္းခ်က္ဖို႕ ဆႏြင္းမႈန္႕နဲ႕ ပဲနဲနဲစီ ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ့္လက္ရာကို ဝမ္းသာအားရ စားၾကလို႕ စိတ္ခ်မ္းသာရတယ္။ <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-7VI1f3PpBAE/TjwQ2piooLI/AAAAAAAAEJU/nGfGczhnDlE/s1600/DSC01311.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://1.bp.blogspot.com/-7VI1f3PpBAE/TjwQ2piooLI/AAAAAAAAEJU/nGfGczhnDlE/s320/DSC01311.jpg" width="240" /></a></div><br /> စားျပီးေတာ့ သူတို႕ယူလာတဲ့ ေထာပတ္သီးကို ေဖ်ာ္ေသာက္ ေလေတြေပါ၊ ဗိုက္ေခ်ာင္လာေတာ့ ဖရဲသီး ခြဲစားၾကတယ္။ ၃ေယာက္သား အခ်ိန္ကုန္မွန္းမသိကုန္လိုက္တာ ညေန၆နာရီထိုးခါနီး ျပည္မၾကီးသူရဲ့ အမ်ိဳးသား ရုံးကျပန္ေရာက္ျပီး ဖုန္းဆက္မွဘဲ ျပန္ဖို႕ ျပင္ျဖစ္ေတာ့တယ္။ ေနာက္ထပ္လာလည္ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ လာေပါ့ေလ။ ဒီကလဲ ေနာက္ထပ္ ျမန္မာဟင္း ဘာခ်က္ရရင္ေကာင္းမလဲ ေတြးလိုက္ဦးမယ္။<br /> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-4792729316926217629?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-89799072558422500262011-07-30T03:09:00.002+09:002011-07-30T03:10:36.373+09:002011-07-30T03:10:36.373+09:00<div style="text-align: justify;"> အုအဲႏိုမွာ ေစ်းဝယ္ရင္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္ လိုက္စပ္စုလိုက္တာ ငါးဖယ္ ရွာေတြ႕လာတယ္။ ငါးဖယ္စားခ်င္လို႕ လိုက္ရွာေနတာ ၾကာေပါ့။ ဒီမွာရတဲ့ ငါးဖယ္ေၾကာ္နဲ႕ ဆင္တဲ့ "စစြတ္မအဂဲ" (satsumaage) ဆိုတာ ဝယ္စားၾကည့္တာ ဘယ္လိုမွ မၾကိဳက္ဘူး။ ခ်ိဳရဲရဲၾကီးမို႕ ငါးအရသာ မရဘူး။ ေရခဲ႐ိုက္ fish ball ကိုဘဲ ငါးဖယ္အစားထိုး ခ်က္စားျဖစ္တယ္။ ဒီတခါေတာ့ ဆိုင္ထဲမွာ စိမ္ေျပနေျပ တခုျပီးတခု ကိုင္လိုက္ခ်လိုက္လုပ္ရင္း ငါးဖယ္နဲ႕ဆင္တဲ့ပုံေလး သြားေတြ႕တယ္။ အေတာ္ကို ေပ်ာ္သြားတာ။ ထိုင္းကသြင္းတယ္။ အေနာက္ဘက္မွာေတာ့ ဂ်ပန္လို ငါး100%လို႕ ေရးထားတယ္။ ငါးဖယ္ကို ဂ်ပန္လို "<a href="http://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%8A%E3%82%A4%E3%83%95%E3%83%95%E3%82%A3%E3%83%83%E3%82%B7%E3%83%A5">နာဂိနာတ နာမဇု</a>" (ナギナタナマズ)လို႕လဲ ေခၚတယ္။ <br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-ANUukSE0RD0/TjLsky2NWRI/AAAAAAAAEIk/K4r2g7XACyU/s1600/DSC01221.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://1.bp.blogspot.com/-ANUukSE0RD0/TjLsky2NWRI/AAAAAAAAEIk/K4r2g7XACyU/s400/DSC01221.JPG" width="400" /></a></div> <span id="fullpost"><br /> <br /> အိမ္ေရာက္ေတာ့ စပါးလင္ညက္ညက္လွီး ဆား ဆႏြင္းထည့္ျပီး ဇလုံထဲ လက္ေညာင္းေအာင္ ေပါက္လိုက္</span><span id="fullpost">ရ</span><span id="fullpost">တယ္။ ငရုတ္ဆုံ ရွိဘူးေလ။ ရွိလဲ ေထာင္းရဲေပါင္၊ အေပၚထပ္မွာေနေတာ့ ေအာက္ဘက္မွာေနသူေတြ အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္ေအာင္ သတိထားရတယ္။ စီးလာေအာင္ ေပါက္ျပီးသကာလမွာ အလုံးေလးေတြလုံးတယ္။ စားရတာနဲ႕မကာမိေအာင္ အေတာ္အလုပ္ရွုပ္ အခ်ိန္ၾကာတာဘဲ။ ျပီးေတာ့ ဆီပူထဲထည့္ေၾကာ္ အေအးခံလိုက္တယ္။ ဝမ္းသာအားရ အရသာျမည္းၾကည့္ေတာ့ ငါးဖယ္စစ္စစ္နဲ႕ သိပ္မတူလွဘူးရယ္။ တခုခုေရာထားသလိုဘဲ။ သိပ္မစီးဘူး။ မစားရတာနဲ႕စာရင္ေတာ့ ေတာ္ပါေသးတယ္။<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-Q2_NPoN0jKA/TjLslNNPWII/AAAAAAAAEI0/DNcfYtKzKMs/s1600/DSC01222.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-Q2_NPoN0jKA/TjLslNNPWII/AAAAAAAAEI0/DNcfYtKzKMs/s400/DSC01222.JPG" width="400" /></a></div> <br /> ခရမ္းခ်ဥ္သီးနဲ႕ခ်က္ျပီး နံနံပင္ေလးအုပ္လိုက္ေတာ့ ငါးဖယ္ဟင္းေလးျဖစ္သြားတာေပါ့။ ဒိုးဇို~ :)<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-yEkq-XhMPBA/TjLsk1YUo2I/AAAAAAAAEIs/sxHBjc4_rLs/s1600/DSC01227.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://4.bp.blogspot.com/-yEkq-XhMPBA/TjLsk1YUo2I/AAAAAAAAEIs/sxHBjc4_rLs/s400/DSC01227.JPG" width="400" /></a></div> <br /> <br /> </span></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-8979907255842250026?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-37781229028236766282011-06-10T02:19:00.000+09:002011-06-10T02:19:25.228+09:002011-06-10T02:19:25.228+09:00<div style="text-align: justify;">ကန္စြန္းဥဆို ဖုတ္ထားတာဘဲ ၾကိဳက္ပါတယ္။ အိမ္မွာက ျပဳတ္ဘဲျပဳတ္တာမို႕ သိပ္မစားပါဘူး။ ျခံျပင္မွာ မီးပုံ႐ိႈ႕တဲ့ေန႕မွာ ကန္စြန္းဥ ရွိတာနဲ႕ၾကဳံရင္ ျပာေတြေအာက္ ထိုးထည့္ထားလိုက္တယ္။ က်က္ေလာက္ရင္ ထုတ္ျပီး ေမာင္ႏွမေတြ တေယာက္တဖဲ့စားတာ သတိရတယ္။ ကန္စြန္းဥဖုတ္က အခ်ိန္ေတာ့ အေတာ္ကုန္ပါတယ္။ ေဆာင္းတြင္းဆို ဒီမွာ ကန္စြန္းဥဖုတ္ေတြ လွည့္ေရာင္းတဲ့ ကားရွိတယ္။ "ရာကိအိမို~~~ ရာကိအိမို" အသံရွည္ဆြဲျပီးေအာ္သံကို ကက္ဆက္နဲ႕ဖြင့္ျပီး ကားေလးက တလိမ့္လိမ့္ တလမ္းဝင္ တလမ္းထြက္ေမာင္းျပီး လွည့္ေရာင္းတာပါ။ ကန္စြန္းဥဖုတ္တလုံးကို ယန္း၃၀၀ ေပးရတာမို႕ ေစ်းမေတာ္လွပါဘူး။ စားခ်င္တဲ့ အခ်ိန္လဲ ကားက လာဦးမွပါ။ ျပီးေတာ့ ရန္ကုန္မွာလို ဝရန္တာကေန လက္ခုပ္တီးျပီး ဦးေလးၾကီး ခဏဆို လွမ္းေအာ္တားလို႕ရတာမ်ိဳးလဲမဟုတ္ဘူးေလ။ ေစ်းဝယ္ထြက္လို႕ ကားလာတာနဲ႕ တိုက္ဆိုင္မွ ဝယ္ျဖစ္တယ္။ စားခ်င္တိုင္း မစားရေတာ့ ကိုယ္တိုင္ဖုတ္ဖို႕စိတ္ကူးျပီး အိုးတလုံး ရွာဝယ္လိုက္တယ္။ <span id="fullpost"> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-qtdG2ixVcPg/TfEADoxgG-I/AAAAAAAAEHA/2SMgoAXT-84/s1600/yakiimonabe%2B2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/-qtdG2ixVcPg/TfEADoxgG-I/AAAAAAAAEHA/2SMgoAXT-84/s400/yakiimonabe%2B2.jpg" width="400" /></a></div>ဂတ္စ္မီးဖိုမွာတည္လို႕ရတဲ့ အမ်ိဳးအစားပါ။ ကန္စြန္းဥအျပင္ ေျပာင္းဖူးေရာ ငါးအသားတုံးပါကင္လို႕ရပါတယ္။ အိုးက ေအာက္ဘက္မွာ အေပါက္ေတြ ပါပါတယ္။ မီးအားအလယ္အလတ္ေလာက္နဲ႕ ကန္စြန္းဥဆို မိနစ္ ၃၀ ~ ၄၀၊ ေျပာင္းဖူးနဲ႕ ငါးက မိနစ္ ၂၀ ~ ၃၀ ပါ။ <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-H33pZFOdqn4/TfEAD9_xhlI/AAAAAAAAEHI/Ha1KF6mBQwc/s1600/yakiimonabe%2B1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="333" src="http://4.bp.blogspot.com/-H33pZFOdqn4/TfEAD9_xhlI/AAAAAAAAEHI/Ha1KF6mBQwc/s400/yakiimonabe%2B1.jpg" width="400" /></a></div>ဝယ္လာတဲ့ ကန္စြန္းဥက အေတာ္ၾကီးတာမို႕ တလုံးဘဲ ထည့္ဖုတ္ျဖစ္တယ္။ ဆယ္မိနစ္တၾကိမ္ မ်က္ႏွာျပင္ကို လွည့္ေပးလိုက္တာ မိနစ္၄၀နဲ႕ေလးဘက္လုံးလွည့္ကင္အျပီး ျဖစ္သြားတယ္။ <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-THyvT98LNHk/TfEAEL-P1DI/AAAAAAAAEHQ/mgpyXMn-8ro/s1600/DSC01236.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="299" src="http://3.bp.blogspot.com/-THyvT98LNHk/TfEAEL-P1DI/AAAAAAAAEHQ/mgpyXMn-8ro/s400/DSC01236.jpg" width="400" /></a></div>ေမႊးရနံ႕ေလး တသင္းသင္းနဲ႕ ကန္စြန္းဥဖုတ္ပါ။<br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-uqzBNgbDHdo/TfEAEa-BetI/AAAAAAAAEHY/qVK-RXnOq1w/s1600/DSC01239-r.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="312" src="http://2.bp.blogspot.com/-uqzBNgbDHdo/TfEAEa-BetI/AAAAAAAAEHY/qVK-RXnOq1w/s400/DSC01239-r.jpg" width="400" /></a></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-3778122902823676628?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-51711359942079070572011-05-29T01:48:00.000+09:002011-05-29T01:48:46.181+09:002011-05-29T01:48:46.181+09:00<div style="text-align: justify;">မုန္႕လုံးေရေပၚ စားခ်င္စိတ္ေပါက္လို႕ စမ္းလုပ္ၾကည့္တယ္။ <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-OFbAo06bpf8/TeEclSUIsUI/AAAAAAAAEGk/r8LQqhivduw/s1600/DSC01218.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="297" src="http://1.bp.blogspot.com/-OFbAo06bpf8/TeEclSUIsUI/AAAAAAAAEGk/r8LQqhivduw/s400/DSC01218.jpg" width="400" /></a></div><span id="fullpost"> <br /> ဆိုင္မွာ ေကာက္ညွင္းမႈန္႕စစ္စစ္လိုက္ရွာေတာ့ ဒီေအာက္က တံဆိပ္ကို သြားေတြ႕တယ္။ ေကာက္ညွင္းမႈန္႕၁၀၀%လို႕ ေရးထားတယ္။ ပထမဦးဆုံး စမ္းလုပ္တာဆိုေတာ့ အထုပ္တဝက္ (၁၀၀)ဂရမ္ ကိုဘဲ ေရထည့္နယ္လိုက္တယ္။<br /> <div style="text-align: center;">ေကာက္ညွင္းမႈန္႕</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-UcnXCmKeL7E/TeEffTAK7dI/AAAAAAAAEGs/LVSu2bv0JLE/s1600/Glutinous%2Brice%2Bflour.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://3.bp.blogspot.com/-UcnXCmKeL7E/TeEffTAK7dI/AAAAAAAAEGs/LVSu2bv0JLE/s400/Glutinous%2Brice%2Bflour.jpg" width="400" /></a></div><br /> ထန္းညက္မရွိေတာ့ "ကူ႐ို႕ဇတိုး" (kurozatou-黒砂糖) လို႕ေခၚတဲ့ ၾကံသကာကို အတုံးေလးေတြျဖစ္ေအာင္ညွပ္ျပီး မုန္႕လုံးထဲ ထာပနာလိုက္တယ္။<br /> <div style="text-align: center;">ၾကံသကာ</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-G6Bh3XGWvUo/TeEac6AKQiI/AAAAAAAAEGc/3HMiPI5jq-U/s1600/kurozato.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-G6Bh3XGWvUo/TeEac6AKQiI/AAAAAAAAEGc/3HMiPI5jq-U/s320/kurozato.jpg" width="275" /></a></div><br /> မုန္႕လုံးေတြကို ေရေႏြး ပြက္ပြက္ဆူထဲထည့္၊ ေရေပၚတက္လာရင္ ဆယ္ျပီး ေရခဲေရထဲ ခနစိမ္ထားလိုက္တယ္။ ေရစစ္ျပီးသြားေတာ့ အုန္းသီးေျခာက္ေလး ျဖဴးလိုက္ပါတယ္။<br /> <div style="text-align: center;">အုန္းသီးေျခာက္</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Ydk3toUtDqU/TeEadNfVa8I/AAAAAAAAEGg/gckPmaexh9Q/s1600/shredded+coconut.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/-Ydk3toUtDqU/TeEadNfVa8I/AAAAAAAAEGg/gckPmaexh9Q/s320/shredded+coconut.jpg" width="320" /></a></div><br /> <span style="font-size: x-small;">အိမ္ၾကီးရွင္က အေတာ္စားလို႕ေကာင္းတယ္ေျပာတယ္။ (ကိုယ့္ငါးခ်ဥ္ ကိုယ္ခ်ဥ္တာ။)</span> ;)<br /> </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-5171135994207907057?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-50358631383378216052011-02-12T00:59:00.000+09:002011-02-12T00:59:20.735+09:002011-02-12T00:59:20.735+09:002011.02.12<br /> ျပည္ေထာင္စုေမ တူမေလး<br /> တစ္ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႕ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ<br /> <br /> <div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oXL97z_QKJU/TVVcpElMUyI/AAAAAAAAEGI/4znhk_SL1vw/s1600/DSCF0147.jpg" imageanchor="1" style="margin-left:1em; margin-right:1em"><img border="0" height="329" width="400" src="http://4.bp.blogspot.com/-oXL97z_QKJU/TVVcpElMUyI/AAAAAAAAEGI/4znhk_SL1vw/s400/DSCF0147.jpg" /></a></div>(ဖြားဖြားနဲ႕အတူ႐ိုက္ထားတဲ့ ဆယ့္တစ္လမျပည့္ခင္ကပုံ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-5035863138337821605?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-86094174960048712842010-07-31T21:30:00.000+09:002010-07-31T21:30:02.912+09:002010-07-31T21:30:02.912+09:00<div style="text-align: justify;"><br /> မေန႕က 'တိုတို'ေၾကာင့္ အေတာ္စိတ္ညစ္သြားတယ္။ (ရြံတတ္ရင္ မဖတ္နဲ႕ေနာ္) 'တိုတို'ဆိုတာ <a href="http://www.blogger.com/%20http://en.wikipedia.org/wiki/Washlet">Washlet</a> အမည္ပါ။ ဂ်ပန္မွာ Washlet ဆို 'တိုတို'လို႕ ေျပာလို႕ရတယ္။ 'တိုတို' Washlet က အေႏြးေပး system ပါတဲ့ electric toilet seat ပါ။ အဲဒီ washlet အမ်ိဳးအစားကို စတီထြင္တုန္းကေတာ့ မသန္စြမ္းသူေတြ အတြက္ရည္ရြယ္တာပါတဲ့။ ေရဆြဲခ်တဲ့ဘားကို အေနာက္မွာမဟုတ္ဘဲ ေျခေထာက္ခ်တဲ့ ေနာက္နားမွာ နင္းလို႕ရေအာင္ ခလုပ္ထားထားေပးတာ။ အဲဒီကေန လူၾကိဳက္မ်ားလာျပီး တီထြင္ရင္း ခုလို ခလုတ္ေတြ Sensorေတြနဲ႕ ျဖစ္လာတယ္ဆိုပါတယ္။<span id="fullpost"><br /> <br /> ခလုပ္ႏွိပ္ရုံနဲ႕ ok တာကေတာ့ ေကာင္းပါရဲ့။ ဒါမ်ိဳးေတြ မရင္းႏွီးသူ ေတာသူမ က်မအဖို႕ေတာ့ တခါခါ ေခြၽးျပန္ရတယ္။ အရင္အိမ္မွာက ႐ိုး႐ိုး toiletပါ။ အဲဒီတုန္းက အျပင္သြားတဲ့အခါ ဘူတာေတြ ဆိုင္ေတြက toilet သုံးတဲ့အခါမ်ိဳးက် အဲလို washletျဖစ္ေနရင္ ပထမဆုံး ေရဘယ္လို ဆြဲခ်ရပါ့ဆိုတာ အရင္ၾကည့္ရတယ္။ အမ်ိဳးအစားေပၚမူတည္ျပီး ေရဆြဲရတဲ့ဟာကလဲ မတူဘူးကိုး။ ျပီးေတာ့ ရွင္းျပထားတာေတြကလဲ ဂ်ပန္လိုခ်ည္းမို႕ ဂ်ပန္မွာ ဂ်ပန္စာ နားမလည္ရင္ ဒုကၡေရာက္ရတာ တျခားဟာေတြထက္ toiletလို႕ ထင္တယ္။ ကိစၥျပီးမွ အထဲမွာ ေရဆြဲခ်တာ ရွာမေတြ႕ရင္ ဒြတ္ခ! ေက်ာေနာက္ဘက္က ေရေလွာင္ပုံးေလးမွာ ရွိေနလား? ေအာက္ဘက္နားေရာက္ေနလား? Sensor ေရွ႕မွာ လက္ဝါးေလး သြားျဖန္႕ရမွာလား? ဒါမွမဟုတ္ လူမတ္တပ္ရပ္လိုက္တာနဲ႕ ေအာ္တို ေရဆြဲခ်သြားတာမ်ိဳးလား? စုံတကာေစ့ေနတာဘဲ။<br /> <br /> ျပီးေတာ့ ေအာက္ဘက္ကေန ေရျဖန္းေပးေအာင္ ႏွိပ္ရတဲ့ လမုပင္အ႐ိုး (remote control) ကလဲ ရွိေသးတယ္။ toilet seatနဲ႕ ဆက္ရက္မဟုတ္ရင္ နံရံမွာ ရွိတတ္တယ္။ အမ်ားသုံးဆိုရင္ အဲဒီခလုပ္ေတြ မႏွိပ္ပါဘူး။ အစက မသိလို႕ ႏွိပ္မိတယ္။ ေနာက္မွ ေရျဖန္းတံက ေသခ်ာမေဆးရင္ မိႈအမဲေတြ ေအာက္ဘက္မွာ ရွိေနတတ္တယ္။ gym မွာ သြားေဆာ့ဘူးတုန္းက တေန႕ကို အၾကိမ္ၾကိမ္ အိမ္သာသန္႕ရွင္းေရး လုပ္ေနတာ ျမင္ေပမယ့္ ေရျဖန္းတံကို ေခါင္းငံု႕ၾကည့္လိုက္ရင္ ေဘးေတြက မဲေနတာပါဘဲ။ ပုံမွန္ အေပၚကၾကည့္ရင္ မျမင္ရဘူးေလ။ ဘယ္သူမွလဲ အဲလို သြားငံု႕မၾကည့္ေလာက္ဘူးထင္တယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အိမ္မွာ အမွတ္မထင္ ငံု႕ၾကည့္ဖူးရင္း သတိထားမိတာ။ toilet brushနဲ႕ တိုက္ရုံနဲ႕ မရဘူးဆိုတာကို။ Spray bottle နဲ႕ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေဆးရတယ္။ အမ်ားသုံးမွာက် သန္႕ရွင္းေရးလုပ္တဲ့သူက အဲေလာက္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ အျပင္မွာဆို ေရျဖန္းတာ မသုံးပါဘူး။<br /> <br /> ကိုယ့္အိမ္နဲ႕ကိုယ္က် ကိစၥမရွိဘူးေလ။ ကိစၥမရွိဘူးဆိုတာက ေရျဖန္းတာသုံးတာကို၊ ကိစၥရွိလာတာက အဲဒီ လမု'ကို ေကာင္းေကာင္းနားမလည္တာ။ အိမ္ၾကီးရွင္က setting ထားထားေပးတာကို ကိုယ့္ဘာသာ ေလွ်ာက္ႏွိပ္ၾကည့္ျပီးရင္ အခ်ိဳးက မေျပေတာ့ဘူး။ အဲဒါနဲ႕ဘဲ ေရအျပင္း/အေပ်ာ့ကလြဲျပီး တျခားခလုပ္ေတြ မႏွိပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ setting ထားထားတဲ့အခါ ခလုပ္တခုခုႏွိပ္လိုက္တိုင္း setting ထားထားတဲ့ေနရာေလးေတြက မီးလင္းတယ္။ ၾကာလာေတာ့ ခလုပ္ႏွိပ္လိုက္ရင္ setting မီးလုံး အျပင္ တျခားဟာေတြပါ အတန္းလိုက္ လင္းလာတယ္။ ပ်က္ခ်င္လာတာလားလို႕ ထင္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွမျဖစ္ေတာ့ ဒီလိုဘဲ သုံးလာလိုက္တာ တေန႕တုန္းက ေရျဖန္းတာႏွိပ္ျပီး stop ခလုပ္ႏွိပ္တာ ေရက ရပ္မသြားဘူး။<br /> <br /> တကယ္ေခြၽးျပန္သြားတယ္။ တျခားခလုပ္ေတြ ေလွ်ာက္ႏွိပ္ၾကည့္တယ္။ ေရအေႏြးေပးတာရယ္ ထိုင္ခုံအေႏြးေပးတာရယ္ timerေပးတာ ခ်ိန္မရဘူး။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိတာနဲ႕ အျမန္မတ္တပ္ရပ္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ဘက္က sensor နဲ႕ လူရိပ္လြတ္သြားလို႕ သူ႕ဘာသာ ေရရပ္သြားတယ္။ ခလုပ္ႏွိပ္မိရင္ စကၠန့္၃၀ ေရမရပ္တာမ်ိဳးမဟုတ္လို႕ ေတာ္ေသးတယ္၊ အဲလိုသာမဟုတ္ရင္ တခန္းလုံး စိုရႊဲေတာ့မွာ။ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိေတာ့ အေတာ္စိတ္ညစ္သြားတာ။<br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/TFQTP64qlFI/AAAAAAAAED4/M8Xf0OsNuV8/s1600/DSC00661.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/TFQTP64qlFI/AAAAAAAAED4/M8Xf0OsNuV8/s320/DSC00661.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500042209152111698" border="0" /></a><br /> ေစ်းသြားျပီး ျပန္လာေတာ့ ႏွိပ္ၾကည့္တာ ရျပန္တယ္။ အဲဒါနဲ႕ စိတ္ခ်လက္ခ်ေနလိုက္တာ မေန႕က မနက္က် ျပန္ျဖစ္ျပန္ပါေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္က် အိမ္ၾကီးရွင္လဲ အလုပ္သြားျပီမို႕ ေမးလို႕မရေတာ့ဘူး။ အရင္ရက္ကလို ျပန္ေကာင္းလာမယ္မွတ္ျပီး နာရီဝက္ တနာရီျခား သြားႏွိပ္တာလဲ မရျပန္ဘူး။ တေယာက္ထဲ ဘာလုပ္ရမယ္မသိေတာ့ အင္တာနက္ဖြင့္ျပီး ရွာဖတ္လိုက္ သြားၾကည့္လိုက္နဲ႕ ေခါင္းေျခာက္ေနတာ။ သူcheckလုပ္ခိုင္းတာေတြ ကိုယ္တတ္သေလာက္ လိုက္ၾကည့္၊ ဒါေပမယ့္ မသိ။ လမုကို အဖုံးဖြင့္ၾကည့္ဖို႕ ေရးထားေပမယ့္ သူျပထားတဲ့ လမု အမ်ိဳးအစားနဲ႕ မတူေတာ့ ဘယ္လို ဖြင့္ရမွန္းမသိ။ လမုပ်က္လို႕ အသစ္လဲရရင္ ဘယ္ေလာက္ရွိလဲ ၾကည့္မိေတာ့ ေစ်းၾကီးလို႕ လန္႕သြားတယ္။ toilet seatေဘးက ခလုပ္ကိုလဲ စစ္ပါလို႕ ေရးထားမွ ေဘးၾကားထဲမွာ ခလုပ္ရွိမွန္း အဲဒီအခါမွသိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မႏွိပ္ရဲဘူး။ ေတာ္ၾကာ အားလုံးရပ္သြားမွျဖင့္။<br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/TFQTPnwKR8I/AAAAAAAAEDw/CO9pS5OAMXw/s1600/DSC00659.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/TFQTPnwKR8I/AAAAAAAAEDw/CO9pS5OAMXw/s320/DSC00659.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500042204016166850" border="0" /></a><br /> တမနက္လုံး အမ်ိဳးမ်ိဳး လိုက္ဖတ္ၾကည့္ေနတာ အေတာ္ေခါင္းမူးလာတာနဲ႕ ရပ္ထားလိုက္တယ္။ ညေနက် keyword အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ တေခါက္လိုက္ရွာဖတ္တယ္။ အဲဒီအခါက် တခုသြားေတြ႕တယ္။ သူက sensor မွာ ဖုန္ေတြကပ္ေနတာလား စစ္ၾကည့္ဆိုေတာ့ sensorေတြကို သြားသုတ္ၾကည့္တယ္၊ သို႕ေပသိ မရ! 'တိုတို'ေၾကာင့္ စိတ္ညစ္တယ္ကြယ္။<br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/TFQTPMSC0uI/AAAAAAAAEDo/cTTqsAJCokE/s1600/DSC00658.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/TFQTPMSC0uI/AAAAAAAAEDo/cTTqsAJCokE/s320/DSC00658.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500042196642091746" border="0" /></a><br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/TFQTQYfELGI/AAAAAAAAEEA/rnjTIUCE4gg/s1600/DSC00662.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 190px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/TFQTQYfELGI/AAAAAAAAEEA/rnjTIUCE4gg/s320/DSC00662.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500042217097800802" border="0" /></a><br /> ေနာက္ဆုံး လက္ေျမႇာက္လိုက္ေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ဦးေဏွာက္နဲ႕ စဥ္းစားႏိုင္သမွ် လုပ္ၾကည့္ျပီးျပီ။ ကိုယ္မွားလုပ္မိလို႕ ပ်က္သြားရင္ေတာ့ အဆူခံရေတာ့မေပါ့လို႕ဘဲ မွတ္လိုက္တယ္ အဟင့္ ရႊတ္။ 'တိုတို'ေပးတဲ့ ဒုကၡက မေသးဘူး။ ညက် 'တိုတို' မဟုတ္တဲ့ 'ကိုကို' ကို ဘာျဖစ္တာလဲမသိဘူးလို႕ေျပာမွ လမု ဓာတ္ခဲအားကုန္တာ ျဖစ္မေပါ့တဲ့။ ကဲ!! ျဖစ္ရမယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ ျဖဳတ္ၾကည့္ဖို႕ ၾကိဳးစားတုန္းကမရတဲ့ နံရံက လမုက အိမ္ၾကီးရွင္ျဖဳတ္ျပေတာ့ အလြယ္တကူထြက္လာတယ္။ အဲဒီအခါက်မွ ေနာက္ဖက္မွာ ဓာတ္ခဲထည့္ရတာ ေတြ႕ေတာ့တယ္။ အစကတည္းက အဲဒီနံရံကပ္လမုက ဘာနဲ႕ အလုပ္လုပ္မွန္းမသိတာ။ အိမ္ၾကီးရွင္က လမုဘဲဟာ ဓာတ္ခဲနဲ႕ေပါ့လို႕ အေျပာခံရမွ ကိုယ့္ဘာသာ အေတာ္တုန္းတယ္လို႕ မွတ္ခ်က္ခ်မိတယ္။<br /> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/TFQTQlBDyAI/AAAAAAAAEEI/cApxJY3hAYI/s1600/DSC00664.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 219px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/TFQTQlBDyAI/AAAAAAAAEEI/cApxJY3hAYI/s320/DSC00664.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500042220461606914" border="0" /></a><br /> ဓာတ္ခဲလဲျပီးမွ သြားသတိရမိတယ္။ အိမ္ေျပာင္းလာတုန္းက အိမ္ထဲမွာပါတဲ့ equipment ေတြနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ file တအုပ္ရွိတာ သြားသတိရတယ္။ မနက္ကတည္းက အဲဒါၾကည့္မိရင္ ျပီးေနတာကို။ ရွာၾကည့္မိေတာ့ ေတြ႕ျပီ၊ ခလုပ္ႏွိပ္လိုက္လို႕ setting မီးအျပင္ ရွိသမွ်မီးအားလုံးလင္းလာတာ ဓာတ္ခဲအားနဲလာတာကို ျပတာတဲ့။ ႏို႕ သိမွသိဘဲဟာဂ်ီးကို။ 'တိုတို'ေပးတဲ့ ဒြတ္ခ ကိုကိုကယ္မွ ရေတာ့တယ္။<br /> <br /> (သင္ယူစရာေတြက အိမ္ထဲမွာကိုဘဲ အမ်ားၾကီးရွိေသးတယ္။ ယုကဒန္းဘိုး ဆိုတဲ့ Underfloor heating ၾကီးလဲ ခုထိ နားမလည္ပါ။ ႏွိပ္စရာေတြ ပိုပါတတ္တဲ့ ဧည့္ခန္းက အဲကြန္းလမုကိုလဲ အခ်ိဳးေျပေျပ မသုံးတတ္ေသးပါ။ ဆက္ေျပာရင္ ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္းတာေတြ မ်ားလာမွာမို႕ ဒိုင္လွ်ိဳထားလိုက္ဦးမယ္)<br /> </span><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-8609417496004871284?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-10566596599652587022010-07-14T15:56:00.002+09:002010-07-14T16:17:09.531+09:002010-07-14T16:17:09.531+09:00<div style="text-align: justify;"><br />သူ နဲ႕ သူမကို စေတြ႕ဘူးသူေတြက ရုပ္ခ်င္းဆင္တယ္၊ ေမာင္ႏွမလိုဘဲလို႕ ေျပာေလ့ရွိတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လုံး အစြယ္ (သြားတက္)ပါတာမို႕ ရီလိုက္ရင္ ဆင္တယ္လို႕ ထင္ရတာပါ။ သူမက ဆံပင္တိုကပ္ကပ္နဲ႕တုန္းကဆို တူတယ္လို႕ ပိုအေျပာခံရတယ္။ သူက တရုတ္စပ္ေတာ့ အသားျဖဴတယ္။ သူမကေတာ့ အေဖတူသမီးပီပီ အသားေလးက ညိဳလို႕ရယ္။ ဒီေတာ့ သူမက အဝတ္အစားဝယ္ရင္ အေရာင္လြင္လို႕ ၾကိဳက္လည္း အသားမဲ အရဲဆင္ျဖစ္မွာစိုးလို႕ ေရြးဝတ္ရတယ္။ အဲဒီအခါက် သူ႕ရဲ့ျဖဴတဲ့အသားကို မနာတလိုနဲ႕ အဲလိုအသားျဖဴခ်င္တယ္လို႕ ဂ်ီတတ္တယ္။<span id="fullpost"><br /><br />သူ နဲ႕ သူမကို အေနေအးတယ္လို႕ အထင္ခံရတတ္တယ္။ စကားသိပ္မေျပာတာကို အေနေအးတယ္ေျပာရင္ သူ႕အတြက္က မွန္ပါလိမ့္မယ္။ သူမ အတြက္ကေတာ့ မမွန္ပါဘူး။ သူေရာ သူမပါ တစိမ္းတရစံ / ပထမဦးဆုံးစေတြ႕ဖူးသူနဲ႕ဆို စကားသိပ္မေျပာတတ္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း အေတာ္နည္းပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမက ခင္တဲ့သူေတြ မိဘေမာင္ႏွမေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႕ဆို စကားကို ေဖာင္ေဖာင္က်ဲေျပာတတ္တယ္။ ေနာက္လဲေနာက္တတ္ ေပါက္ကရလဲ ေျပာတတ္တယ္။ သူမ အတည္ရုပ္နဲ႕ ေပါက္ကရ ေနာက္တတ္မယ္မွန္း သူက မထင္ေလေတာ့ တခါတေလ သူမေျပာတာကို တအံ့တဩမ်က္လုံးျပဴးျပီး အၾကည့္ခံရတတ္တယ္။ ခုေတာ့ သူလည္း အက်င့္ရလာျပီထင္ပါတယ္။<br /><br />သူက တကယ္ကို စကားမေျပာတာပါ။ ရည္းစားဘဝတုန္းကလဲ အေဆာင္ကို သူလာလည္ရင္ သူမကခ်ည္း စကားေျပာရတယ္။ သူက ေျပာသမွ် တအင္း အင္းနဲ႕ ေခါင္းျငိမ့္လို႕ခ်ည္းရယ္။ သူမ ေမာလာလို႕ ဘာမွမေျပာရင္ ဧည့္ခန္းမွာ လူရွိရဲ့လားလို႕ ထင္ရေလာက္ေအာင္ တတ္ဆိတ္လို႕။ သူျပန္သြားရင္ သူမမွာ ညဘက္ စာမက်က္ႏိုင္ေအာင္ ပါးေတြေညာင္းလို႕ မ်က္ႏွာကို ႏွိပ္ျပီး အေၾကာေျဖရတယ္။။ စိတ္ေကာက္ျပီး သူ႕ကို စကားမေျပာလဲ သူက အဲဒီအတိုင္း ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနပါတယ္။ ခုခ်ိန္အထိလဲ သူစကားမ်ားမ်ားေျပာတာ ႏွစ္ၾကိမ္လား ၾကဳံဘူးတယ္။ အဲဒီအခါက် သူမစိတ္ထဲမွာ 'ဟိုက္ရွားဘတ္ ငါ့ေယာက်္ား စကားေတြေျပာလို႕ပါလား မိုးေတြမ်ား ေကာက္ရြာေနဦးမလားလို႕' ၾကိတ္ေတြးေနတတ္တယ္။<br /><br />သူေျပာလာတဲ့ စကားေတြကလဲ ကြန္ျပဴတာအေၾကာင္း ပရိုဂရမ္အေၾကာင္း နက္ေဝါ့ကင္းအေၾကာင္း... သူမ နကန္းတလုံးမွ နားမလည္ပါ။ သူနဲ႕ သူမ ဝါသနာ လုံးဝ မတူဘူးလို႕ကို ေျပာရမေလာက္ဘဲ။ သူမက ဘေလာ့သာ ေတာင္ေရးေျမာက္ေရးလုပ္ေနတာ ကြန္ျပဴတာအေၾကာင္း ဘာမွမသိ၊ သိေအာင္လဲ မၾကိဳးစားပါ။ ဒီေတာ့ သူေျပာတဲ့ router ေတြ layer 1 ေတြ layer 2 ေတြဆိုတာ သူမအတြက္ေတာ့ ေလကို ဖမ္းဆုပ္ျပီး ျမင္ေအာင္ၾကည့္ေနရသလိုပါဘဲ။ Pythonကို သူမက ပရိုဂရမ္အမည္မွန္း မသိပါ။ Rubyကိုလည္း ပတၱျမားမွတ္ျပီး ဘာလုပ္ဖို႕တုန္းလို႕ ေမးတတ္သူပါ။ သူကလဲ သူမရဲ့ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ ဝါသနာပါတာေတြကို စိတ္မဝင္စားပါ။ ဒါေပမယ့္ မတားဆီးတတ္ပါဘူး။ အပ္ခ်ဳပ္စက္လိုခ်င္တယ္ေျပာလည္း ဝယ္ေပး၊ သုံးေလးခါေလာက္ခ်ဳပ္ျပီး ပစ္ထားလည္း ဘာမွမေျပာပါ။ ဟိုသင္တန္း တက္ခ်င္ ဒီသင္တန္းတက္ခ်င္တယ္ေျပာလည္း ဘာမွ ရွည္ရွည္ေဝးေဝးမေမး တက္ေလလို႕ ေျပာသူပါ။<br /><br />အစားအေသာက္မွာ သူမက ဂ်ီးမ်ားသေလာက္ သူက အားလုံးစားႏိုင္သူပါ။ သူက အသားဆို ဝက္သားကို အေတာ္ၾကိဳက္ျပီး သူမက စားေပမယ့္ ၾကိဳက္လွတယ္ မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕အတြက္ ခ်က္ျပဳတ္ေပးရတာ တာဝန္မၾကီးပါ။ ဟင္းတခြက္ဘဲခ်က္လဲ စားတတ္တဲ့သူပါ။ ဟင္းမရွိရင္ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႕လဲ စားႏိုင္တဲ့သူမ်ိဳးပါ။ သူမကေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာခ်က္ျပီး ကိုယ့္လက္ရာကိုယ္ ျငီးေငြ႕ကာ ေခါက္ဆြဲထုပ္ျပဳတ္စားတတ္တာမ်ိဳး လုပ္တတ္ပါတယ္။ သူက ထမင္းမက္သူမို႕ သူမက ၾကိဳက္တဲ့ မုန္႕ဟင္းခါး၊ ရခိုင္မုန္႕တီ၊ ၾကာဇံခ်က္ေတြ လိုက္စားေပးေပမယ့္ အာသာမေျပတတ္သူပါ။ သူမက အခ်က္အျပဳတ္မကြၽမ္းပါ။ ငံသြားတယ္၊ နဲနဲ အိုးကပ္သြားတယ္၊ ငရုတ္သီးမႈန္႕ အထည့္လြန္သြားတယ္၊ မက်ည္းမွည့္ မ်ားသြားလို႕ဆိုတာမ်ိဳးက သူမရဲ့ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ သံစဥ္ေတြပါ။ သူကေတာ့ အင္းဟု တခြန္းထဲေျပာကာ စားတတ္ပါတယ္။<br /><br />ႏွစ္ေယာက္စလုံး အအိပ္မက္ပါတယ္။ ညဥ့္နက္ေအာင္ေနတက္ျပီး မနက္က် မထႏိုင္သူမ်ိဳးပါ။ ရုံးပိတ္ရက္က် ေနအေတာ္ျမင့္ တခါတေလ ေနေစာင္းေတာ့မလားမွတ္ရမွ ထတတ္ပါတယ္။ ႏွစ္ေယာက္လုံး အေပအေတ အေတာ္ေနပါတယ္။ သူမက အိမ္ရွင္မ ျဖစ္ေပမယ့္ အိမ္ေထာင္မႈ မႏိုင္နင္းပါ။ အိမ္ရွင္းလဲ မေတာ္ပါ။ ဒီနားရွင္းရင္ ဟိုနားပြေနတတ္တာမ်ိဳးပါ။ သူမမ်က္စိထဲ ပြေနတယ္ထင္ေပမယ့္ သူကေတာ့ ဘယ္မွာပြေနလို႕လဲလို႕ ထင္တဲ့သူပါ။ သူက သူ႕အလုပ္ကိစၥကလြဲျပီး က်န္တာ အကုန္ေမ့တတ္သူပါ။ အခြန္ေဆာင္ရမွာ သတိေပးေနာ္၊ ရုံးကို စာရြက္ျပန္ပို႕ရမယ္ ဘယ္နားမွာလဲ စသည္ စသည္... သူမကို မွတ္ခိုင္းထားပါတယ္။ သူမသည္လည္း တကယ္က ေမ့တတ္သူပါ။ သူနဲ႕က်မွ ေတာင္မွတ္ ေျမာက္မွတ္ မွတ္ရပါတယ္။<br /><br />သူစိတ္က အစြန္း၂ဖက္မွာေရာက္ေနသည္ဟု သူမက ထင္ပါတယ္။ ေကာင္းလွ်င္လဲ အေတာ္ေကာင္း ဘာမွ ေျပာလို႕မရေအာင္ေကာင္းတတ္ျပီး ဆိုးလွ်င္လဲ အေတာ္ဆိုးတတ္ပါတယ္။ ေဒါသၾကီးတတ္သူမို႕ အဲဒီအခ်ိန္ဆို ဘာေျပာေျပာ မရတတ္တဲ့အျပင္ ပိုဆိုးတတ္လို႕ လႊတ္ထားရပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာေတြေျပာျပီး ခဏေနရင္ အရွိန္ေသသြားျပီး ခုနက ေဒါသၾကီးေနတာ သူမဟုတ္သလိုျဖစ္သြားပါတယ္။ သူမကေတာ့ အံု႕ပုံးပါ။ တျမည့္ျမည့္နဲ႕ စိတ္တိုလို႕ ခံစားလို႕မဆုံးပါ။ ေျပာခ်င္သမွ်ကို စိတ္ထဲမွာ ေျပာေနသေလာက္ တကယ္တန္း ပါးစပ္က ေျပာမယ္ၾကံရင္ ထြက္မလာဘဲ မ်က္ရည္ေတြသာ က်လာတတ္လို႕ သူမကိုယ္သူမ စိတ္ကုန္တတ္တယ္။ သူက စိတ္အရွုပ္မခံသူပါ။ ဘာကိုမွ မွတ္မထားတတ္တာလဲ စိတ္အရွုပ္မခံခ်င္တာေၾကာင့္လို႕ ေျပာတတ္ပါတယ္။ သူ႕အတြက္ အပူပင္ဆိုတာလဲ မထားတတ္ပါဘူး။ သူမကေတာ့ သူနဲ႕ေျပာင္းျပန္ တခုခုကို အျမဲေတြးပူေနတတ္ပါတယ္။ မပူပင္ဘဲေနမိရင္ သူမအစစ္မွ ဟုတ္ရဲ့လားလို႕ ကိုယ့္ဘာသာ သံသယဝင္တတ္သူပါ။<br /><br />သူက က်န္းမာတယ္။ သူမက အျမဲတန္း တခုမဟုတ္တခု ျဖစ္တတ္တယ္။ ဟိုနားနာ ဒီနားနာနဲ႕မို႕ တခါတေလ နာတာနဲ႕ ေနသားက်သလိုေတာင္ျဖစ္လို႕ပါ။ သူကေတာ့ ေတာ္ရုံမျဖစ္သူမို႕ နာဖ်ားလာရင္လည္း အသည္းငယ္လို႕ မဆုံးပါဘူး။ ေၾကာင္ခ်စ္တာခ်င္းလဲ တူပါတယ္။ ေခြးမခ်စ္တာခ်င္းလဲ တူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူမက သူ႕လို ေခြးေၾကာက္တာမ်ိဳးမဟုတ္ပါ။ အိမ္မွာ ေၾကာင္ေရာ ေခြးပါ ေမြးဖူးပါတယ္။ ေခြးကို ေခြးေပါက္ကေလးဆို ခ်စ္တတ္ပါတယ္။ သူကေတာ့ ေခြးနဲ႕ပတ္သက္ရင္ ကံမေကာင္းဘူးလို႕ သူ႕ဘာသာထင္ျပီး ေခြးမခ်စ္ပါ။ ေၾကာင္ကေတာ့ သူ႕အိမ္မွာလဲ ေမြးဖူးတာမို႕ အေတာ္ခ်စ္ပါတယ္။ ကေလးမေမြးဘဲ ေၾကာင္ေမြးဖို႕ စိတ္ကူးေနသူပါ။ ေၾကာင္မေမြးခင္ သူ႕ကြန္ျပဴတာၾကိဳးရွုပ္မ်ား အရင္ရွင္းပါဆိုမွ ျငိမ္သြားပါတယ္။<br /><br />သီခ်င္းနားေထာင္ၾကေပမယ့္ ၾကိဳက္တာခ်င္း မတူပါ။ သူက ဆူဆူညံညံသီခ်င္းမ်ားကို အက်ယ္ၾကီးနားေထာင္ရမွ ေက်နပ္သူမ်ိဳးျဖစ္ျပီး သူမကေတာ့ သီခ်င္းေအးေအးမ်ားကို တိုးတိုးညင္သာ နားေထာင္ရမွ ၾကိဳက္တာမ်ိဳးပါ။ သူမက ဇာတ္လမ္းေတြ ရုပ္ရွင္ေတြ ၾကိဳက္တတ္ျပီး သူကေတာ့ စိတ္ကူးေပါက္မွ လာထိုင္ၾကည့္တတ္သူပါ။ ဂိမ္းဆိုလည္း သူေဆာ့တဲ့ တိုက္တာခိုက္တာမ်ိဳး သူမ လုံးဝမေဆာ့ပါ။ သူမအတြက္ ဂိမ္းထဲမွ အေကာင္ေလးမ်ားက တကယ့္သက္ရွိလို႕ ခံစားရတတ္လို႕ အားကနဲ ေသသြားသံမ်ား မခံစားႏိုင္ပါ။ သူက တဖုန္းဖုန္း တထိုင္းထိုင္း တိုက္ခိုက္ျပီး ေဆာ့ေနတဲ့ေဘးမွာ သူမကေတာ့ အပင္စိုက္တဲ့ဂိမ္း စသျဖင့္ ေအးေအးေဆးေဆး ကစားရတာမ်ိဳးဘဲ ေဆာ့ပါတယ္။ စာအုပ္မွာလဲ သူဖတ္တတ္တဲ့ ဒႆနဆန္ဆန္စာအုပ္မ်ားကို သူမက ေယာင္၍မွ် မဖတ္ပါ။ သူကလည္း သူမဖတ္သမွ်ဘေလာ့မ်ားကို မသိပါ။ သူက တခုတည္းတြင္သာ မေအာင္ျမင္မခ်င္း အာရုံစူးစိုက္လုပ္တတ္ပါတယ္။ သူမကေတာ့ စိတ္မ်ားသူပါ။ ဟိုဟာလဲ လုပ္ခ်င္ ဒီဟာလဲလုပ္ခ်င္နဲ႕ တို႕လို႕တန္းလန္းေတြ မ်ားပါတယ္။<br /><br />သရဲေၾကာက္တာခ်င္းကေတာ့ တူပါတယ္။ မတူတာက သူမက သရဲဆိုတာ တကယ္ရွိတယ္လို႕ ယုံလို႕ ေၾကာက္တာပါ။ သူကေတာ့ သရဲကို မယုံဘဲ ေၾကာက္တာမို႕ အဲဒီအေၾကာင္းေျပာတိုင္း စကားႏိုင္လုလို႕ မဆုံးပါဘူး။ သူ႕မွာ သူမနားမလည္ႏိုင္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ဥပမာ- ဓာတ္ဗူးေလးထဲက ေရခဲေရ ပိုေအးေနေအာင္လို႕ ဓာတ္ဗူးကို ေရခဲေသတၱာထဲ ထည့္ထားေလလို႕ ေျပာတတ္သူမို႕ပါ။ သူ႕ကို အူေၾကာင္ေၾကာင္လို႕ေျပာရင္ေတာ့ သူမကိုလည္း ေယာင္ေတာင္ေတာင္လို႕ ေျပာရပါလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။<br /><br />(တူတာ မတူတာေတြ မွတ္မိသေလာက္ ေရးလိုက္ပါတယ္မမြန္ေရ...)<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-1056659659965258702?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-84383289850864975552010-05-11T18:46:00.009+09:002010-05-11T19:27:16.720+09:002010-05-11T19:27:16.720+09:00<div style="text-align: justify;"><br />အသက္ (၇၇)ႏွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ အေမက စကၠဴအိတ္အၾကီးၾကီးကို လက္၂ဖက္နဲ႕ ကိုင္ျပီး အခန္းထဲက ထြက္လာတယ္။<br />"အေမ ဘယ္သြားမလို႕လဲ" (၄၇)ႏွစ္အရြယ္ သမီး 'တာကဟာတကဲ ဖုမိကို' က ေမးလိုက္တယ္။<br />"ျမန္ျမန္ျပန္မွျဖစ္မယ္၊ မနက္ျဖန္ ေအာင္သြယ္ေတြ႕ပြဲ မမွီဘဲ ေနလိမ့္မယ္"လို႕ ငိုမလိုမ်က္ႏွာနဲ႕ အေမက ျပန္ေျဖတယ္။<br />"ေအာင္သြယ္ပြဲ! ဘယ္သူ႕အတြက္လဲ?"<br />"ငါ့အတြက္ေလ"<br />"ဘယ္အထိျပန္မလို႕လဲ?"<br />"မီတိုကလြဲလို႕ ဘယ္ရွိရမွာလဲ"<br />"မီတိုမွာ အိမ္မရွိေတာ့ဘူးေလ အေမ၊ အေမ့အိမ္က ဒီမွာေလ"<br />ေျပာရင္းနဲ႕ ဖုမိကိုက အေမ့လက္ထဲက အိတ္ဆီ လက္လွမ္းလိုက္တယ္။ အေမက ကိုယ္ကို ယို႕ျပီးေရွာင္လိုက္တာ အရွိန္လြန္ျပီး အိမ္အဝင္ တခါးဝနဲ႕ ဒုန္းကနဲ တိုက္မိသြားတယ္။ အသံေၾကာင့္ အေပၚထပ္က ကေလးေတြ ေျပးဆင္းလာက်တယ္။ တခါးနဲ႕တိုက္မိသြားတဲ့အဖြားကို သားက ေပြ႕ခ်ီလိုက္တဲ့အခါ 'လႊတ္'လို႕ အေၾကာက္အကန္ ေအာ္ေတာ့တယ္။<span id="fullpost"><br />"အဖြား ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ" ဆိုျပီး သမီးငယ္က ငိုပါေရာ။<br /><br />တေယာက္ထဲ မီတိုမွာ ေနေနတဲ့ အေမ့ကို အိမ္ေခၚလာျပီး ေနာက္တရက္ညေနမွာ ခုလိုျဖစ္တာပါ။ ေနာက္ေန႕ေတြမွာလဲ ညေနေရာက္လာရင္ အေမက မီတိုကို ျပန္မယ္ဆိုျပီး ေသာင္းက်န္းပါတယ္။ ေဆးရုံေခၚသြားျပီး စစ္ၾကည့္တဲ့အခါမေတာ့ အယ္လ္ဇိုင္းမားအမ်ိဳးအစား သတိေမ့ေရာဂါလို႕ သိရတယ္။ တျဖည္းျဖည္း ပိုဆိုးလာဖို႕ အလားအလာမ်ားတယ္လို႕ ဆရာဝန္က ေျပာလာေတာ့ ဖုမိကိုတေယာက္ ေရွာ့ခ္ရျပီး ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိရေလာက္ေအာင္ပါဘဲ။<br /><br />အေမက တေန႕လုံး ေမးခြန္းေတြ ေမးတယ္။ "ငါ့သမီးက နင့္အျပင္ ဘယ္သူရွိေသးလဲ" "ငါ့ပိုက္ဆံအိတ္ ေတြ႕မိလား" "မနက္ျဖန္ ေနသာမွာလား" ....<br />ဘယ္ေလာက္ ျပန္ေျဖပါေစ ခနေနရင္ ေမ့သြားတာမို႕ ဒီေမးခြန္းကိုဘဲ ထပ္တလဲလဲ ေမးျပန္တယ္။<br />ကေလးေတြရဲ့ ထမင္းဘူးကိုဖြင့္ျပီး ဟင္းေတြ ႏိႈက္စားတတ္တယ္။ သြားတုမွာကပ္ေနတဲ့ စားကြၽင္းစားက်န္ေတြကို ျပတင္းမွန္ေတြ လိုက္ကာေတြ တခါးေတြမွာ သုတ္တတ္လို႕ အလစ္မေပးရဲေလာက္ေအာင္ပါဘဲ။ ဖုမိကိုက အိမ္သာတက္ခ်င္ယင္ေတာင္မွ တခါးကိုဖြင့္ျပီး အေမ့စကတ္စကိုဆြဲလို႕ ကိစၥျပီးရပါတယ္။ မနက္သံုးၾကိမ္ ေန႕လည္းသုံးၾကိမ္ ညေနသံုးၾကိမ္ ထမင္းစားတယ္။ အဲဒီၾကားထဲမွာေတာင္ ထမင္းေကြၽးပါလို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျပာျပန္တယ္။<br /><br />တမနက္မွာ အေမ့အခန္းကို ေခ်ာင္းၾကည့္မိေတာ့ ပခုံးလႈပ္ျပီး တ႐ံႈ႕႐ံႈ႕ငိုေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ တကယ့္ ကေလးငယ္တေယာက္လိုပါဘဲ။ ဘာရယ္မဟုတ္ ဖုမိကိုလဲ "ကန္းခ်န္ မဟုတ္လား"လို႕ အသံျပဳလိုက္တယ္။<br />အေမက ေနာက္လွည့္ၾကည့္ျပီး "အိမ္ရွင္မ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ငါ့ငယ္နာမည္ကို သိတာလဲ"လို႕ ေမးလာတယ္။<br />"သိတာေပါ့။ အီဘာ့ရကိခ႐ိုင္ဘက္မွာ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ကေလးငယ္ေတြကို ကန္းခ်န္လို႕ ေခၚၾကတယ္မဟုတ္လား"<br />"အိုး တယ္သိပါလား" အေမ့မ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္း ရႊင္လန္းသြားတယ္။<br />အရင္တုန္းက အေမကို ငယ္ငယ္က အိမ္မွာ ကန္းခ်န္လို႕ေခၚတယ္ဆိုတာ ၾကားဖူးခဲ့တယ္။<br />အေမ့ကို ဒီလိုမလုပ္နဲ႕လို႕ ဆူမိေျပာမိတာထက္ အေမ့ရဲ့ အသိအတိုင္း အလိုက္သင့္ေလး ေနသြားၾကည့္ရင္ ဘယ့္ႏွယ့္ေနမလဲလို႕ ဖုမိကို ေတြးမိတယ္။<br /><br />အဲဒီေန႕ရဲ့ ညေနဖက္မွာလည္း အေမက မီတိုကို ျပန္မယ္လို႕ ေျပာျပန္ပါတယ္။<br />"ကန္းခ်န္ အျမန္ျပန္ခ်င္ေနပုံဘဲေနာ္"လို႕ ဖုမိကိုက အျပဳံးမ်က္ႏွာနဲ႕ ေျပာလိုက္တယ္။<br />"အိမ္ကမိသားစုလဲ မနက္ျဖန္ လင္းတဲ့အခါက် မီတိုကို ျပန္ၾကမလို႕"လို႕ ဖုမိကိုက လိမ္ေျပာလိုက္တယ္။<br />"ဟယ္ အဲဒါဆို ျမန္ျမန္ေျပာေရာေပါ့၊ အတူလိုက္မယ္ေလ။ ဒီည ဒီမွာတည္းရင္ ရတယ္မဟုတ္လား"<br />"ရတာေပါ့ ဒီမွာ အတူတည္းရေအာင္"လို႕ ျပန္ေျဖတဲ့အခါမွာေတာ့ အေမက ဝမ္းသားျပီး ရီတယ္။<br />ေန႕တိုင္း ဒါကို ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေျပာေပးရင္ ရျပီ၊ ကိစၥမရွိေလာက္ဘူးလို႕ ဖုမိကိုက အေမနဲ႕ ဘယ္လို ေျပာဆိုရမယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္လာတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /></div><br />အိမ္ေရွ႕ ကန္ေဘာင္႐ိုးေပၚမွာ မ႐ိုးပင္ ဆာခူရာ စတဲ့ အပင္ၾကီးေတြ ရွိပါတယ္။ ေဆာင္းဦးဝင္တဲ့အခါ ရြက္ေျခာက္ေတြ ေႂကြတာမို႕ ဒီအတိုင္း ထားထားရင္ လမ္းမကို မျမင္ရေလာက္ေအာင္ ရြက္ေႂကြေတြနဲ႕ ဖုံးေနတတ္တယ္။ ဒီအိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အေမက ပထမဦးဆုံးလုပ္တာက တံျမက္စည္းလွည္းတာပါ။ မတ္တပ္လွဲ တံျမက္စည္းနဲ႕ လွည္း၊ အမိႈက္ေဂၚနဲ႕ ေကာ္ျပီး ပလတ္အတစ္အမိႈက္အိတ္ထဲ ထည့္ပါတယ္။ ရြက္ေႂကြေတြကို ျမင္တာနဲ႕ အေမက တံျမက္စည္းနဲ႕ အမိႈက္ေဂၚယူခဲ့လို႕ ေျပာေတာ့တာဘဲ။ ၾကည့္ရတာေတာ့ ရြက္ေႂကြေတြကို လွည္းရတာ အေတာ္သေဘာေတြ႕ပုံရတယ္။ အေမ တံျမက္စည္းလွည္းေနရင္ ဖုမိကိုလဲ ခဏတျဖဳတ္ အနားယူလို႕ ရေတာ့တယ္။<br /><br />ဟုတ္ျပီ! ဆိုျပီး ဖုမိကို အၾကံရသြားတယ္။ ရြက္ေႂကြေတြကို အိတ္နဲ႕ ထည့္သိမ္းထားရမယ္။ ျပီးရင္ အိမ္ေရွ႕မွာ က်ဲထားရင္ ဘယ္လိုမ်ား ေနမလဲဆိုျပီး စမ္းၾကည့္မိတယ္။ အေမက ဝမ္းသာအားရနဲ႕ ရြက္ေႂကြေတြကို လွည္းေတာ့တာဘဲ။ မနက္တၾကိမ္ ညေနတၾကိမ္ ေန႕စဥ္အလုပ္လိုမ်ိဳး မွန္မွန္လွည္းတယ္။ ေနေရာင္နဲ႕လဲ ထိေတြ႕ျဖစ္ သင့္ေတာ္တဲ့ ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားမႈလဲ ျဖစ္တာမို႕ အေမက ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္တတ္လာတယ္။<br /><br />အိမ္နီးနားခ်င္းေတြက အေမနဲ႕အတူ မီးပုံပြဲလုပ္ျပီး ကန္စြန္းဥေတြ ဖုတ္စားၾကတယ္။ အေမက ကာရန္လိုက္ကဗ်ာေတြ ရြတ္တဲ့အခါ အားလုံးက သေဘာတက် ရီၾကတယ္။ အေမက ဒီလိုရီစရာေတြလဲ ေျပာတတ္ပါလားလို႕ ဖုမိကို ေတြးမိျပီး ဟိုးအရင္ ငယ္ရြယ္စဥ္က ရႊင္လန္းတက္ႂကြေနတဲ့ အေမ့ရဲ့ အသြင္အျပင္ကို ျမင္ေယာင္မိလာတယ္။ ညဘက္မွာ အေမ့ရဲ့ သြားတုကို ေဆးေၾကာလို႕ ခြက္ထဲ ထည့္ရင္း ေစာင္ျခဳံထားတဲ့ အေမ့ဘက္လွည့္လို႕ ခြက္ကိုျပရင္း "သြားတု ဒီထဲမွာေနာ္။ အေမ ဒီမွာအျမဲေနေနာ္"လို႕ ေျပာတဲ့အခါ အေမက အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ "သမီးက စိတ္ရွည္ရင္ ျပီးေတာ့ ပိုက္ဆံလည္း ရွိရင္"လို႕ ျပန္ေျပာတယ္။ ေနာက္ေန႕က် ေမ့သြားျပန္တာမို႕ ညတိုင္း ဒီလို ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေျပာျဖစ္တယ္။ ညတိုင္း အေမက ေပ်ာ္ေနျပီး "သမီးက အေတာ္စိတ္ဝင္စားဖို႕ေကာင္းတဲ့သူဘဲ"လို႕ ေျပာရင္း ရီတတ္တယ္။<br /><br />တဘက္ရဲ့ အနားစ ခ်ဳပ္႐ိုးေျပေနတာကို ေတြ႕တဲ့အခါ အေမက အပ္ခ်ည္နဲ႕ အပ္ ယူလာခဲ့လို႕ ေျပာတယ္။ ေပးလိုက္ေတာ့ တဘက္အနားစကို ေသသပ္သြားေအာင္ ျပန္သီေပးတယ္။ အခ်ဳပ္အလုပ္ကလဲ အေမ့အတြက္ စိတ္ဝင္စားတဲ့အရာဘဲလို႕ သေဘာေပါက္မိတယ္။ ေဟာင္းလာတဲ့ အဝတ္စေတြကို စုျပီး အဝတ္စုတ္ေတြ ခ်ဳပ္ေပးတယ္။ အေမ အခ်ဳပ္အလုပ္မွာ စိတ္နစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မေတာ့ ဖုမိကိုလည္း အေမ့ေဘးနားမွာမွာ ခဏတျဖဳတ္လွဲျပီး အနားယူလာႏိုင္တယ္။ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားမိရာက ဖ်တ္ခနဲ ႏိုးလာမိတယ္။<br />အေမက "အိမ္ရွင္မဆိုတာ ပင္ပန္းတယ္။ အမ်ိဳးသား ျပန္မေရာက္ခင္ ခဏတျဖဳတ္နားေနေခ်" ဆိုျပီး အေမက ေစာင္ျခဳံေပးလာတဲ့အခါမွာေတာ့ မ်က္ရည္ေတြေတာင္ ေဝ့တက္လာမိပါတယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /></div><br />ခုႏွစ္ႏွစ္ဆက္တိုက္ အေမအိုကို ျပဳစုခဲ့တယ္။ အဲဒီႏွစ္ေတြထဲ ေႏွာင္းပိုင္းထက္ဝက္ေလာက္မွာ သူမမိခင္က အ႐ိုးက်ိဳးျပီး အားနည္းလာခဲ့တယ္။ ေနာက္ ေဆး႐ုံမွာ ဆုံးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကေန ၁၀ႏွစ္ၾကာျပီးေနာက္ "ဖူမိကို"လည္း အသက္၆၃ႏွစ္ ျပည့္ခဲ့ျပီ။<br /><br />ဒီေန႕ သူမနဲ႕ က်မ သူမမိခင္နဲ႕အတူ လမ္းေလွ်ာက္ေနက် ျမစ္ကမ္းေဘးေဘာင္ လမ္းေလးကို လမ္းေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ႏွစ္ေယာက္အတူ ယွဥ္ေလွ်ာက္ႏိုင္႐ုံ လမ္းကေလးပါ။ ျမင့္မားစိမ္းလန္းတဲ့ သစ္ပင္ေတြ လမ္းတေလွ်ာက္ ေပါက္ေရာက္ေနပါတယ္။ ျမစ္ကမ္းေဘးလမ္းကေလးရဲ့ တဖက္မွာေတာ့ အလယ္တန္းေက်ာင္းရဲ့ ေက်ာင္းကစားကြင္းရွိျပီး ကာယေလ့က်င့္ခန္းအသင္းအဖြဲ႕ရယ္ ေဘ့စ္ေဘာအသင္းအဖြဲ႕ရယ္က ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ေလ့က်င့္ေနပါတယ္။<br />"ဒီနားေရာက္ရင္ အေမကေလ" သူမက ရီတယ္။<br />"အလယ္တန္းေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြကို 「ၾကိဳးစားထား~~」လို႕ ေအာ္ေျပာေလ့ရွိတယ္ေလ"<br />"ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြရဲ့ တုန္႕ျပန္မႈကေရာ ဘယ္လိုလဲ" က်မက ေမးလိုက္တယ္။<br />"အားလုံး အသံအက်ယ္ၾကီးနဲ႕ ေလ့က်င့္ေနၾကတာ။ မၾကားႏိုင္ဘူးေလ"<br /><br />ဟိုဟိုဒီဒီ ေျမျပင္ေပၚမွာ သစ္ျမစ္ေတြ ထြက္ေနလို႕ ခြေက်ာ္မသြားလို႕ မရပါဘူး။ သူမမိခင္ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ အေတာ္ခက္ခဲမယ္လို႕ ေတြးမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မမွာလည္း သက္ၾကီးရြယ္အို မိဘေတြ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္တာ မလုပ္လို႕ မရေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ့။<br /><br /><br />"ထမင္းစားျပီး႐ုံရွိေသးတယ္ ေနာက္ထပ္စားခ်င္တယ္လို႕ေျပာလာရင္ ဘယ္လိုေျဖမလဲ" က်မက ေမးလိုက္တယ္။<br />" 「ခုနေလးတင္ စားျပီးတာမဟုတ္လား။ ဟင္အင္းေနာ္။ ဘာစားခ်င္လို႕လဲ」 လို႕ ေမးၾကည့္လိုက္တယ္။ အေမက 「ေရႊဖ႐ုံသီး」လို႕ ျပန္ေျဖတယ္ေလ။ 「မရွိလို႕ သြားဝယ္လိုက္မယ္ေနာ္」လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္ရင္ 「အင္း」တဲ့၊ အဲလိုနဲ႕ ျပီးသြားေရာ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္တစ္မိနစ္ေနရင္ ထပ္ေျပာျပန္ေရာ 「ဗိုက္ဆာတယ္」တဲ့။" သူမက ရီလိုက္တယ္။ "ဒီေလာက္ခဏခဏေျပာတာကို ေရထားတဲ့အခါေတြ ရွိတယ္။ ကေလးေတြကိုလည္း ဒီေနရာမွာ အမွတ္နဲ႕ ျခစ္ထားျပီး မွတ္ေနာ္လို႕ မွာထားတယ္။ ေရၾကည့္တဲ့အခါ တေန႕ကို ၃၉ၾကိမ္ ေျပာတယ္"<br />"ဟယ္! ၃၉ၾကိမ္ေတာင္၊ အၾကိမ္တိုင္း ျပန္မေျဖလို႕ မရဘူးလား" က်မအသံက က်ယ္သြားတယ္။<br />"အလုပ္႐ႈပ္တယ္ဆိုျပီး အဲဒါကို မိသားစုေတြက စိတ္တိုမယ့္အစား ဒီေန႕က ၁၈ၾကိမ္ဘဲရွိေသးတယ္လို႕ျဖစ္ျဖစ္ေတြးလိုက္ရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလာတယ္ေရာ"<br />သူမေျပာတာကို နားေထာင္ျပီး က်မလည္း လုပ္ႏိုင္မယ္လို႕ ထင္လာမိတယ္။<br />ေအးျမျမေလေျပက တိုက္ခတ္လာတယ္။ သစ္ရြက္ေတြအခ်င္းခ်င္း ပြတ္တိုက္သံ တရွဲရွဲက လြင့္ပ်ံ႕လို႕။<br /><br /><br />"အေမအိုကို ျပဳစုတာကေန ရလိုက္တာက ဘာမ်ားလဲ" က်မက ေမးလိုက္တယ္။<br />"အင္းမ္..." သူမ စဥ္းစားေနတယ္။<br />"ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေက်နပ္အားရတာ ထင္တယ္"<br />"ဟင္?" က်မက သေဘာမေပါက္တာကို ၾကည့္ျပီး သူမက ဒီလို ထပ္ေျပာတယ္။<br />"သတိတရျဖစ္ေနတာက ေပ်ာ္ရႊင္ေနတဲ့ အေမ့မ်က္ႏွာကိုဘဲ၊ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းလိုက္တာလို႕ ေတြးမိတယ္။ စိတ္ညစ္ပင္ပန္းရတာေတြကို ေမ့သြားတယ္"<br /><br />ၾကီးမားတဲ့ "ဆာခူရာ"ပင္ေအာက္ကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အစိမ္းေရာင္ သစ္ရြက္ေတြက အခုံးပုံ ပုံေပၚေနပါတယ္။ ထိုင္ခုံတန္းရွိလို႕ က်မတို႕ ထိုင္လိုက္ၾကတယ္။<br />"ဆာခူရာေတြ ေဝတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒီမွာထိုင္ျပီး ႏွစ္ေယာက္သား ငွက္ေပ်ာသီးစားခဲ့တယ္" သူမက က်မကို ၾကည့္ျပီး ရီတယ္။<br />"အဲဒီအခါ အေမကေလ 「ဖူမိကို ဆာခူရာပန္းၾကည့္ပြဲဆိုျပီး အိုဆကဲေရာ」 တဲ့"<br />ဖူမိကိုက ေျပာရင္းနဲ႕ မ်က္ေတာင္ တဖ်က္ဖ်က္ခပ္လို႕ ဆာခူရာပင္ကို ေမာ့ၾကည့္ေနပါေတာ့တယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;"><img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /> <img src="https://mail.google.com/mail/e/B68" /></div><br /><br /><span style="color: rgb(102, 102, 102);">အရင္က ေရးခဲ့ဘူးတဲ့ ၾကယ္ေတြကို ေရတြက္ရင္းဆိုတဲ့ ဘာသာျပန္ ပို႕စ္ကို ပထမပိုင္းနဲ႕ ေပါင္းျပီး ျပန္တင္လိုက္တာပါ။ </span><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-8438328985086497555?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-7499094628266195372010-04-09T20:00:00.001+09:002010-04-09T20:09:10.771+09:002010-04-09T20:09:10.771+09:00<div style="text-align: justify;"><br />သူငယ္ခ်င္းက ဝက္သားဟင္းခ်က္နည္းေရးေပးမယ္ဆိုလို႕ ေမးလာလို႕ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ ဘယ္တုန္းက ေျပာမိပါလိမ့္ေပါ့။ ေနာက္မွ အင္မီဂေရးရွင္းရုံးမွာ ထိုင္ေစာင့္တုန္း ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ စကားေတြေျပာရာက ေျပာမိတာထင္တယ္။ ဟင္းခ်က္နည္းသက္သက္ရယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္တိုင္လဲ ခုထိစမ္းတဝါးဝါးနဲ႕ခ်က္တုန္းမို႕ပါ။ တကယ္က ဟင္းခ်က္နည္းဆိုတာထက္ အပ်င္းတက္နည္းပါ။ သူငယ္ခ်င္းက အသားေတြကို ေရခဲ႐ိုက္ျပီး ဟင္းခ်က္တဲ့အခါ စားမေကာင္းဘူးေျပာရာက စတာ။<span id="fullpost"><br /><br />အိမ္မွာလဲ အရင္က အသားေတြ အမ်ားၾကီးဝယ္ျပီး ခဲထားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဟင္းမခ်က္ခင္ အခဲေဖ်ာ္ရရင္ အခက္ေတြ႕တယ္။ မိုက္ခရိုေဝ့နဲ႕ အခဲေဖ်ာ္လို႕ရလဲ ေဘးသားေတြသာ အရင္ေပ်ာ္ျပီး အလယ္က ခဲေကာင္းတုန္း။ အလယ္က ေပ်ာ္ေအာင္ထားျပန္ရင္ ေဘးအသားေတြက က်က္ခါနီးေလာက္ ျဖစ္သြားျပန္ေရာ။ အဲဒီအခါက် ဟင္းခ်က္ရင္ အရသာ မဝင္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ညေန ဒီဟင္းခ်က္မယ္ဆို မနက္မွာ အသားကို အျပင္ထုတ္ထားရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ တရက္ၾကိဳျပီး ေအာက္ဘက္အဆင့္ထဲ ေျပာင္းထားရတယ္။ အဲလို ထားဖို႕ ေမ့သြားရင္ေတာ့ ခ်က္ခါနီး ပ်ာယာခတ္ျပီ။<br /><br />ဒီေနာက္ပိုင္းေတာ့ အသားေတြကို မခဲခင္ ဆား အသားမႈန္႕ ဂ်င္းနဲ႕ နယ္ႏွပ္လို႕ ေရနဲနဲနဲ႕ ျပဳတ္ထားျဖစ္တယ္။ အဲဒါကို သူငယ္ခ်င္းက ဟင္းခ်က္နည္းထင္သြားတယ္ မွတ္တယ္။ အသားေတြကို အဲလိုျပဳတ္ထားလိုက္ေတာ့ ဟင္းခ်က္ခ်င္ရင္ အရင္ကထက္ေတာ့ ျမန္သြားပါတယ္။ အသားထဲလဲ အရသာဝင္ထားတာမို႕ ဟင္းခ်က္ရတာ ျမန္ပါတယ္။ အဲ အသားမ်ားမ်ား ဝယ္လာမိတဲ့ေန႕ကေတာ့ မသက္သာပါဘူး။ ဝက္သား (အသား နံ႐ိုး) ၾကက္သား (ေပါင္သား ေတာင္ပံအရင္း အဖ်ား အသည္း အျမစ္ စိတ္ကူးရရာ ၂မ်ိဳး ၃မ်ိဳး) အျပင္ ခုေနာက္ပိုင္း ေသြးအားနည္းလို႕ အမဲသားကိုလည္း တခါတေလ ဝယ္ျဖစ္တယ္။ တရက္ထဲနဲ႕ မလုပ္ႏိုင္ရင္ expire dateအလိုက္ တန္းစီျပဳတ္ပါတယ္။ ျပီးရင္ အေအးခံလို႕ တခါထဲ ဟင္းခ်က္ဖို႕ စိတ္ကူးရရင္လဲ ခ်က္၊ မရရင္လဲ လွီးျပီး ဘူးေတြနဲ႕ ထည့္ထားလိုက္တယ္။ ပုံထဲမွာေတာ့ ၾကက္ေတာင္ပံအရင္းကို ျပဳတ္ျပီး အသားမဆလာနဲ႕ ျပန္ေၾကာ္ထားတာရယ္၊ အမဲသားျပဳတ္ကို အတုံးလိုက္ လွီးထားတာနဲ႕ အလႊာလိုက္လွီးထားတာရယ္၊ ဝက္သားျပဳတ္တခ်ိဳ႕ကို အစပ္ဟင္းခ်က္ထားတာနဲ႕ ပိုတာကို ဒီအတိုင္း ထည့္ထားတာရယ္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴနီဂ်င္း ဆီသပ္တဲ့အႏွစ္ပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77fse2SwFI/AAAAAAAAEAc/Sh66MP2-KGw/s1600/DSC00425.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77fse2SwFI/AAAAAAAAEAc/Sh66MP2-KGw/s400/DSC00425.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458045753707642962" border="0" /></a><br />ဆီသပ္တဲ့အႏွစ္အေၾကာင္းေျပာရင္ ဂ်င္းက စရမယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ေတာ့ ဂ်င္းကို အသားေတြ အမ်ားၾကီးဝယ္တဲ့ေန႕မွာ ဝယ္ပါတယ္။ ဂ်င္းဝယ္ရင္လည္း ၁ထုပ္မွာ ဂ်င္းတက္ ႏွစ္တက္ေလာက္ ပါတယ္။ အသားေတြကို ျပဳတ္ျပီး အမ်ားၾကီးပိုေနရင္ ကိုယ္တိုင္ဘဲ မထားတတ္လို႕လားေတာ့မသိဘူး ဂ်င္းတက္ေတြ ၾကာၾကာအထားမခံပါဘူး။ ေရခဲေသတၱာထဲထားရင္လဲ ပုပ္၊ အျပင္မွာထားေတာ့ ေျခာက္နဲ႕ရယ္။ ၾကက္သြန္နီဆိုတာလဲ အၾကီးၾကီးေတြမို႕ တျခမ္းေလာက္ ဟင္းခ်က္ျပီး ေနာက္တျခမ္းကို ၂ရက္အတြင္းေလာက္ ခ်က္မွ ေကာင္းပါတယ္။ ၂ေယာက္ထဲေနတဲ့အိမ္မွာ အဲေလာက္အျမန္ခ်က္ဖို႕လဲမလိုတာမို႕ ၾကက္သြန္နီက အပင္ေပါက္ ဂ်င္းကေျခာက္မို႕ လႊတ္ပစ္ရတာေတြရွိတယ္။ ဒီေတာ့ တခါတေလ ဆီသပ္အႏွစ္လုပ္ထားလိုက္တယ္။ ငရုတ္ဆုံေထာင္းလို႕မျဖစ္ေတာ့ Minichoppaေလးနဲ႕ ၾကိတ္တယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77gRrL1SZI/AAAAAAAAEA8/29aWYhsgook/s1600/DSC00418.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77gRrL1SZI/AAAAAAAAEA8/29aWYhsgook/s400/DSC00418.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458046392674371986" border="0" /></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77gRTAEnLI/AAAAAAAAEA0/klZ1TJcPgmo/s1600/DSC00419.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77gRTAEnLI/AAAAAAAAEA0/klZ1TJcPgmo/s400/DSC00419.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458046386182593714" border="0" /></a><br />ဆီပူထဲ ဆႏြင္းေလးထည့္လို႕ ဆီသပ္ပါတယ္။ နဲနဲ စိုစိုအေနေလာက္ဘဲ ဆီသပ္ရင္ေတာ့ အၾကာၾကီးထားလို႕ သိပ္မေကာင္းပါဘူး။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77gQ4aGLBI/AAAAAAAAEAs/paF1BFedjpo/s1600/DSC00422.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77gQ4aGLBI/AAAAAAAAEAs/paF1BFedjpo/s400/DSC00422.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458046379043990546" border="0" /></a><br />မီးေအးေအးမွာ စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ တည္ရပါတယ္။ မီးျပင္းျပင္းတင္မိရင္ ေအာက္ဘက္ကတူးလို႕ မက်က္တာမက်က္နဲ႕ မညီမညာျဖစ္တတ္တယ္။ (အရင္က ျမန္ျမန္ျပီးေအာင္လုပ္ရာက ရသြားတဲ့ သင္ခန္းစာ) ခပ္ေျခာက္ေျခာက္ေလး တည္လိုက္ေတာ့ စေၾကာ္ခါစရဲ့ သုံးပုံတပုံေလာက္ဘဲ က်န္ပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဟင္းခ်က္ရင္ ေရနဲ႕ႏူးျပီး ျပန္ပြါးလာလို႕ ၅ခါ ၆ခါေလာက္ေတာ့ ခ်က္လို႕ရတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77gQr0TeDI/AAAAAAAAEAk/j3mm1e8WAqQ/s1600/DSC00423.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77gQr0TeDI/AAAAAAAAEAk/j3mm1e8WAqQ/s400/DSC00423.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458046375664252978" border="0" /></a><br />ဒါက တေန႕က ဥအဲႏိုက ဝယ္လာတဲ့ ငါးကေလးကို အိုးကပ္ခ်က္ထားတာနဲ႕ ပုစြန္ဆီျပန္။ အိမ္ၾကီးရွင္က ပုစြန္ေခါင္းမစားေတာ့ ဆီသပ္ျပီးမွ ေခါင္းေတြသပ္သပ္ ျပန္ျဖဳတ္ရတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77frxBoy8I/AAAAAAAAEAU/aScBv-La55c/s1600/DSC00461.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 355px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77frxBoy8I/AAAAAAAAEAU/aScBv-La55c/s400/DSC00461.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458045741407194050" border="0" /></a><br />ေက်ာက္ဖရုံသီးတစိတ္ဝယ္ရင္ တခါေန႕စာ ဟင္းခါးခ်က္ျပီး အမ်ားၾကီးပိုတယ္။ အဲဒီေတာ့ အခြံခြါ ပါးပါးလွီးျပီး အိပ္သြပ္လို႕ ေရခဲ႐ိုက္ထားလိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တခါ ခ်က္စားရင္ ေရေႏြးပူထဲ ထည့္လိုက္ရုံပါဘဲ။ ေႏြဦးဘက္ေရာက္ေတာ့မွာမို႕ ေက်ာက္ဖရုံသီးလဲ ေစ်းျပန္တက္လာျပီ။ မရွားခင္ ထပ္ဝယ္ျပီး ေရခဲ႐ိုက္ထားဖို႕ စိတ္ကူးေနတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77gSIadciI/AAAAAAAAEBE/K6gZbtlcIzs/s1600/DSC00427.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77gSIadciI/AAAAAAAAEBE/K6gZbtlcIzs/s400/DSC00427.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458046400520352290" border="0" /></a><br />ဝက္နံ႐ိုးကိုလည္း ေစ်းေတာ္ရင္ ၃/၄ဗူးေလာက္ ဝယ္လာပစ္တတ္တယ္။ အဲလိုဘဲ ဂ်င္း ဆား အသားမႈန္႕နဲ႕ ႏူးျပီး ေရမခမ္းတခမ္းျပဳတ္တယ္။ ဝက္နံ႐ိုးျပဳတ္ရည္ကိုေတာ့ သြန္မပစ္ပါဘူး။ ေကာ္ရည္ေခါက္ဆြဲ၊ ေၾကးအိုးခ်က္ ၊ ဟင္းခါးျဖစ္ျဖစ္ ခ်က္ရင္ ျပန္သုံးပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77fq6MWCfI/AAAAAAAAD_8/by7C7bXxObM/s1600/DSC00451.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 343px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77fq6MWCfI/AAAAAAAAD_8/by7C7bXxObM/s400/DSC00451.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458045726688152050" border="0" /></a><br />ေၾကးအိုးလိုမ်ိဳးခ်က္ရင္ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတာမို႕ ဒီလို ၾကိဳလုပ္ထားရင္ ခ်က္တဲ့ေန႕က် သက္သာပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင့္ ပိတ္ရက္မွာ ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ခ်က္စားျဖစ္တာ။ ပိတ္ရက္ဆိုေတာ့ မနက္လဲ ေနျမင့္မွ ထတာေလ (တခါတေလ ေနမ်ား ဝင္ေတာ့မလား မွတ္ရတယ္) အဲလိုအခါက် ထတာနဲ႕ ေန႕လည္စာ အျမန္ခ်က္ရျပီ။ အဆင္သင့္ နီးနီးခ်က္ထားျပီးသားဆိုရင္ေတာ့ လုပ္ရတာ ျမန္တယ္။ အသားျပဳတ္ရည္ထဲ အစာပလာေတြထည့္တည္၊ ဆန္ၾကာဇံေတြကိုေတာ့ ဒယ္အိုးသပ္သပ္ထဲ အသားျပဳတ္ရည္နဲ႕တည္ အရြက္ထည့္ ႏွမ္းဆီေလးထည့္....<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77frKG3bAI/AAAAAAAAEAE/7xXHvFt1TNY/s1600/DSC00452.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77frKG3bAI/AAAAAAAAEAE/7xXHvFt1TNY/s400/DSC00452.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458045730960141314" border="0" /></a><br />အပ္ခ်ေလာင္း!! ရသြားျပီ ေၾကးအိုးခ်က္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77frjWIfDI/AAAAAAAAEAM/t2V5_n20Qwo/s1600/DSC00454.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 292px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S77frjWIfDI/AAAAAAAAEAM/t2V5_n20Qwo/s400/DSC00454.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5458045737735060530" border="0" /></a><br />ပ်င္းနည္းပ်င္းရာ ဟင္းခ်က္နည္း အျဖာျဖာပါ။ ကိုယ့္ဘာသာေတာ့ သိပ္မၾကာလိုက္ဖူးထင္မိတယ္။ ပရိုေတြ (ဥပမာ အိုဆာကာက အမ)လိုေတာ့ မျမန္ပါဘူး။ မီးဖိုေခ်ာင္ဝင္တဲ့သက္တန္း ၃ႏွစ္မို႕ မတတ္တာေတြ အမ်ားၾကီးရွိေနပါေသးတယ္။ ကိုယ့္လက္ရာကိုယ္ ေကာင္းလွခ်ည္ရဲ့လို႕လဲ အာမမခံရဲပါ။ ဘာျဖစ္ျဖစ္စားႏိုင္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ ခ်က္ေကြၽးပါတယ္။ <br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-749909462826619537?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-90483038755863367462010-03-26T17:13:00.003+09:002010-03-26T17:20:37.857+09:002010-03-26T17:20:37.857+09:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S6xsyeP-_II/AAAAAAAAD-8/rc_qNW1ASio/s1600/S1034818.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S6xsyeP-_II/AAAAAAAAD-8/rc_qNW1ASio/s400/S1034818.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452852863208193154" /></a><br /><span id="fullpost"><br />ေသးေသးေကြးေကြး<br />ပလူေမြး ပလူေတာင္<br />ဆံပင္ေလးကပါး<br />မ်က္ခုံးေလးက ရွည္ေပမယ့္ သိပ္မေပၚေသး<br />၃ပါတ္သမီးအရြယ္မွာ ဘယ္မ်က္ရစ္ကေလးေပၚလာတယ္<br />ခုေတာ့ ၅ပါတ္အရြယ္တူမေလး <br />ညာမ်က္ရစ္ပါေပၚျပီး ညီသြားျပီ<br />အေမတူတာေလး တခ်က္ေပၚလာတာေပါ့<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S6xsx8pamvI/AAAAAAAAD-0/ZG0w4XmfyEE/s1600/S1035015-r.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 301px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S6xsx8pamvI/AAAAAAAAD-0/ZG0w4XmfyEE/s400/S1035015-r.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5452852854188055282" /></a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-9048303875586336746?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-60178227777893606482010-03-26T14:39:00.004+09:002010-03-26T14:57:48.177+09:002010-03-26T14:57:48.177+09:00<div style="text-align: justify;"><br />ခုတေလာ ရွီနဂါဝကို ခဏခဏေရာက္တယ္။ ပထမဆုံးအၾကိမ္က လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ႏွစ္ေလာက္က တရုတ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ လုပ္ခ်င္ရင္လိုအပ္တဲ့ "ရွီကကုဂိုင္း" (shikakugai katsudou no kyoka -資格外活動の許可) ေထာက္ခံစာလုပ္ဖို႕ ရွီနဂါဝက ဂ်ပန္လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးရုံးကို ေရာက္ခဲ့တယ္။ ကံဆိုးတာလား လူပင္ပန္းဖို႕ ကံမပါတာလားမသိ (စိတ္ပင္ပန္းတာေတာ့ အက်ဳံးမဝင္) ေလွ်ာက္လႊာျဖည့္ေတာ့ ပတ္စပို႕က အဲဒီေန႕မတိုင္ခင္ေလးမွာ ကုန္ေနခဲ့တယ္။ ဗီဇာကေတာ့ ၂ႏွစ္နီးပါး က်န္ပါေသးတယ္။ ေျပာတတ္ရင္ ေလွ်ာက္လႊာတင္လို႕ရတယ္လို႕ ေနာက္မွ သိရေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက မသိေလေတာ့ ဒီအတိုင္းဘဲ ျပန္ခဲ့တယ္။ တရုတ္သူငယ္ခ်င္းေတြက ပတ္စပို႕က သက္တမ္းဘယ္ေလာက္ရွိလို႕ျပည့္သြားတာလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာမွာ လုပ္ခဲ့လို႕ ၃ႏွစ္ ခြင့္ျပဳခ်က္ရွိတယ္လို႕ ဒီမွာ သက္တမ္းတိုးရင္ ၁ႏွစ္လို႕ေျပာေတာ့ အေတာ္အံ့ဩသြားၾကတယ္။ သူတို႕ေတြက ပတ္စပို႕တခါလုပ္ရင္ သက္တမ္း၁၀ႏွစ္တဲ့။ (တို႕က ျမန္မာေလကြယ္)<span id="fullpost"><br /><br />ကုန္ေနတဲ့ ပတ္စပို႕ကို သက္တမ္းသြားတိုးရင္ အိမ္ၾကီးရွင္ပါတိုးမွရမွာ။ ေဆာင္ရမယ္ေလ အခြန္! ေလွ်ာက္လႊာတင္ျပီး အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္လုပ္ျဖစ္တာကေနာက္၊ အရင္ဆုံး ကိုယ့္ဆီက ထြက္မယ္ဆိုေတာ့ ျငိမ္ေနလိုက္ရတယ္။ ေလွ်ာက္လႊာက သူငယ္ခ်င္းေတြလုပ္လို႕ လိုက္ေလွ်ာက္ၾကည့္တာ တကယ္အလုပ္ လုပ္ျဖစ္မျဖစ္က မေသခ်ာပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ ၂ႏွစ္ၾကာေတာ့ ဗီဇာျပည့္ေတာ့မွာမို႕ ပတ္စပို႕ကို မျဖစ္မေန သက္တမ္းတိုးဖို႕ ျဖစ္လာတယ္။ ရွီနဂါဝက ျမန္မာသံရုံးကို သူနဲ႕အတူသြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဟိုလဲေရာက္ေရာ သူက တရက္ထဲျပီးမယ္တဲ့၊ က်မက မွီခိုေလွ်ာက္မွရမယ္ဆိုဘဲ။ မေလွ်ာက္ရင္ အခြန္ေဆာင္ရမွာေပါ့။ သူ႕လို တလစာ ယန္းတေသာင္းႏႈန္းနဲ႕ ယန္းေသာင္းေလးဆယ္ေက်ာ္ (ျမန္မာေငြ သိန္း၄၀ေက်ာ္) အလုပ္အေကြၽးျပဳရမယ့္သေဘာ ~ ဂစ္!! ဒီလိုေတာ့ မျဖစ္ေသးဘူး။ အိမ္မွာေနတဲ့သူပါဆိုမွ ဘာဝင္ေငြနဲ႕ ေဆာင္ရမတုန္း။<br /><br />မွီခိုေလွ်ာက္မွရမယ္ဆိုေတာ့လဲ ေလွ်ာက္တာေပါ့ေလ။ အဲဒီမွာ နဲနဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္မိတာက နဂိုကတည္းက ဗီဇာက မွီခိုဗီဇာေလ။ အဲဒါကို မွီခိုျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္ေလွ်ာက္ရမယ္ဆိုေတာ့ ဟုတ္ကဲ့ေပါ့။ ေလွ်ာက္လႊာယူ ဘာေတြလိုလဲေမးေတာ့ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ မူရင္းနဲ႕ မိတၱဴတဲ့။ လိုမယ္ထင္တာ အကုန္ယူလာေပမယ့္ အဲဒါက မလိုဘူးမွတ္ေတာ့ မယူမိဘူး။ မပါလာေသးဘူးေျပာေတာ့ ဘယ္လိုနားလည္မႈလြဲလဲမသိ သံရုံးမွာ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္လို႕ရတယ္တဲ့။ ဟုတ္ေသးပါဘူး ၂ခါ လက္ထပ္ရမလိုျဖစ္ေနမွာေပါ့။ ေသခ်ာျပန္ေမးေတာ့မွ လက္မထပ္ရေသးရင္ ထပ္ဖို႕ပါတဲ့။ (ဪ~ကဲ! ယူျပီးလို႕ဘဲ ဒီေရာက္လာတာေပါ့လို႕၊ စိတ္ထဲက မ်က္ေစာင္းလွမ္းထိုးလိုက္တာ) ဟုတ္တယ္ေလ ဂ်ပန္ဘက္က ဗီဇာက်ျပီးလို႕မွ ျမန္မာက ဂ်ပန္သံရုံးကို သြားတာ၊ အဲမွာလဲ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ ျပရေသးတယ္၊ အဲဒီတုန္းက စာရြက္စာတန္းအျပည့္အစုံပါသြားလို႕ ရစ္စရာမရွိတာေတာင္မွ ေကာင္တာထဲက အန္တီၾကီးက "မမေလးက ငယ္ငယ္ေလးနဲ႕ အိမ္ေထာင္ရွိတယ္လား ေတာ္ေတာ္ဟုတ္ေနၾကတယ္"လို႕ အေျပာခံလိုက္ရေသး။ အန္တီၾကီး ၾကည့္ရတာ အပ်ိဳၾကီးမ်ားလား? သူ႕နဲ႕စာရင္ေတာ့ ကိုယ့္အသက္ အပုံၾကီးငယ္တာ ေသခ်ာတယ္။ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အသက္ဘယ္ေလာက္နဲ႕ ဘယ္အခ်ိန္ယူယူ သူ႕နဲ႕ဘာမွ မဆိုင္တာၾကီးကိုမ်ား။<br /><br />လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ကေန ေျပာတာ လမ္းလြဲလာျပီ။ ဒီမွာလဲ လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ လိုတယ္ဆိုေတာ့ ယူျပီး ေနာက္ရက္ထပ္သြားရတယ္။ ရွီနဂါဝကို သုံးၾကိမ္ေျမာက္ေပါ့။ အိမ္နားကဘူတာကေန ရွီနဂါဝဘူတာကို ေရာက္ဖို႕ ရထား၃ဆင့္ေျပာင္းျပီး မိနစ္၅၀ေလာက္ၾကာပါတယ္။ အဲဒီကေန ျမန္မာသံရုံးကို လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္ ၁၅မိနစ္ေက်ာ္ေတာ့ ၾကာတယ္။ ကုန္းေျပေျပထိပ္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားျပီး လမ္းက်ဥ္းေလးရဲ့ အဆုံး ျခံက်ယ္ၾကီးရဲ့ အထဲမွာ ဂ်ပန္ျမန္မာသံရုံးရွိတယ္။ ပထမဆုံး ေရာက္သြားတုန္းက သံရုံးလို႕ေတာင္ မထင္မိဘူး။ လုံးခ်င္းအိမ္ ရပ္ကြက္ထဲက အိမ္တအိမ္လို႕ဘဲမွတ္တာ။ တံခါးဝမွာ ကပ္ထားတဲ့ ခပ္မွိန္မွိန္ေသးေသး ေၾကးျပားကို ေသခ်ာၾကည့္ဖတ္မွ သံရုံးမွန္းသိရတာမ်ိဳး။ ရုံးအဝင္ဝက စစ္ေဆးေရးရုံေလးထဲမွာ လိုတာေတြဘဲ ယူျပီး အိတ္ေတြအားလုံး ထားခဲ့ရတယ္။<br /><br />ပတ္စပို႕ရျပီး ရုံးထဲကျပန္ထြက္လာေတာ့ မိုးေတြရြာေနေတာ့တာ။ ရုံးေဆာင္နဲ႕ အဝက နဲနဲလွမ္းေတာ့ ခပ္သုတ္သုတ္ေျပးသြားလဲ စိုတာပါဘဲ။ ျပီးေတာ့ လက္ထဲမွာက ယူသြားတဲ့ စာရြက္ေတြအျပင္ ျပကၡဒိန္တလိပ္လဲ ပါလာတယ္ေလ။ ပါးစပ္ထဲ ရွိရာေျပာတဲ့ ပတ္စပို႕ သက္တမ္းတိုးခကို "ေလွ်ာ့ေပးလိုက္မယ္ ျပကၡဒိန္ ဒါမွမဟုတ္ မဂၢဇင္းဝယ္ပါ"ဆိုျပီး မဝယ္မေနရလုပ္ေနလို႕ ဝယ္လာခဲ့ရတာတာပါ။ ပထမတခါ သြားကတည္းက ကိုယ့္ေရွ႕ကလူေတြကို အဲလိုဘဲလုပ္ေနတာ၊ အိမ္ၾကီးရွင္အလွည့္မွာေတာ့ နင့္ေနေအာင္ယူျပီးျပီမို႕လားမသိဘူး ပတ္စပို႕သက္တမ္းတိုးခဘယ္ေလာက္လို႕ ေျပာရုံကလြဲျပီး ဘာမွကိုထိုးမေရာင္းလိုက္ဘူး။ အိမ္အျပန္ရထားထဲ ျပကၡဒိန္ၾကီး ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္နဲ႕ အေတာ္ရွုပ္။<br /><br />ပတ္စပို႕ရျပီးေတာ့ ဗီဇာသက္တမ္းတိုးဖို႕ ဂ်ပန္လူဝင္မႈၾကီးၾကပ္ေရးကို ထပ္သြားရတယ္။ ရွီနဂါဝဘူတာကေန ျမန္မာသံရုံးသြားတာရဲ့ ဆန္႕က်င္ဘက္ကိုသြားျပီး busတဆင့္ကို ဂိတ္ဆုံးစီးရင္ေရာက္တယ္။ ကားေပၚမွာ အဲဒီကိုသြားတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ အျမဲရွိတယ္။ သက္ဆိုင္ရာေကာင္တာမွာ တုံကင္ရဖို႕ တန္းစီရတယ္။ ေန႕တိုင္း လူေတြ ရာေထာင္ခ်ီ ရွိမလားဘဲ။ ဒါေပမယ့္ အရမ္းအၾကာၾကီး တန္းမစီရဘူး။ ေကာင္တာထိပ္မွာ လူ၂ေယာက္က စာရြက္ေတြ စစ္ၾကည့္၊ လိုတာထပ္ျဖည့္ဖို႕မွာျပီး တုံကင္စာရြက္ေပးလိုက္တယ္။ သူမ်ားႏိုင္ငံက စနစ္က်ပုံမ်ား။ ကိုယ့္အလွည့္ေရာက္ဖို႕ အေတာ္ေစာင့္ရတယ္ဆိုေပမယ့္ ရာခ်ီေနတဲ့လူေတြအတြက္ ေကာင္တာ ၄ခု ၁ခုမွာ ၂ေယာက္စီနဲ႕ အလုပ္လုပ္သြားတာ တြက္ၾကည့္ရင္ လူတေယာက္ တမိနစ္ႏႈန္းေတာ့ ရွိပါတယ္။ အဲဒီရက္က ၂ေယာက္အတူ ဗီဇာတြဲတင္ခဲ့တယ္။<br /><br />ေနာက္၂ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ၾကာေတာ့ အေၾကာင္းၾကားစာေရာက္ပါတယ္။ ရုံးေအာက္ထပ္က ဆိုင္မွာျဖစ္ျဖစ္ စာတိုက္မွာျဖစ္ျဖစ္ ဗီဇာသက္တမ္းတိုးဖို႕အတြက္ ယန္းေလးေထာင္တန္ တံဆိပ္ေခါင္း တေယာက္တခုဝယ္ျပီး formမွာ ကပ္ရတယ္။ ဒီတံဆိပ္ေခါင္း ပိစိေကြးေလးက ယန္းေလးေထာင္တန္တာမို႕ အေတာ္အံ့ဩမိတာ။ အတုလုပ္တဲ့သူ မရွိဘူးလားလို႕ ေတြးမိတယ္။ ဒီေလာက္ စည္းကမ္းၾကပ္တဲ့ႏိုင္ငံမွာ ခိုးလုပ္လဲ မိမွာေပါ့ေလ။ ျပီးေတာ့ ဒီတံဆိပ္ေခါင္းက ဒီလို အေရးၾကီးတဲ့ေနရာမွာ သုံးတာမို႕ ဘယ္သူမွလဲ အတုမလုပ္ရဲေလာက္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဘာသာ အေတြးေခါင္ၾကည့္တာ။ အဲမွာလဲ တန္းစီ တုံကင္ယူျပီး အေတာ္ေစာင့္ရတယ္။ ထိုင္ခုံေတြရွိေပမယ့္ အဲဒါနဲ႕ မေလာက္ေအာင္ကို မ်ားတာပါ။ အျပင္မွာ အေတာ္ေအးေပမယ့္ အဲဒီထဲမွာ heaterဖြင့္ထားဖို႕မလိုေအာင္ လူေငြ႕ေတြနဲ႕ အိုက္စပ္စပ္ျဖစ္ေနတယ္။<br /><br />တကယ္က အဲဒီေန႕မွာ တခါတည္း အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္ေလွ်ာက္လႊာတင္ဖို႕ပါဘဲ။ ဗီဇာမွာ အဲေလာက္ၾကာမယ္မထင္မိတာ အေတာ္ၾကာသြားတာ။ ေန႕လည္၁၂နာရီထိုးဖို႕နီးသြားျပီး သူကအလုပ္ဆက္သြားရမွာမို႕ ျပန္ခဲ့ရတယ္။ နဲနဲေကာက္ေကြးလုပ္ျပီး ျပန္ခဲ့တာေပါ့။ တခါတည္းျပီးမယ္ မွန္းထားမိတာကိုး။ သူက ေနာက္ရက္ထပ္သြားမယ္ေျပာေပမယ့္ သူမေျပာခင္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ ခ်ိန္းျပီးသြားဖို႕ တိုင္ပင္ျပီးသြားျပီ။ စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့လဲ သူငယ္ခ်င္းနဲ႕ဆို ေစာင့္ေနရတဲ့အခ်ိန္မွာ စကားေျပာေနရင္လို႕ရတယ္။ သူနဲ႕ဆို ဝစီပိတ္လုပ္ေနတာမို႕ တေယာက္ထဲ ေငါင္ေနရတာ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ မေန႕က တေခါက္ ရွီနဂါဝကို ထပ္ေရာက္တယ္။ ရွီနဂါဝဘူတာက အေတာ္ၾကီးတဲ့ဘူတာတခုပါ။ အဲဒီမွာ ရုံးေတြမ်ားတာမို႕ လူအသြားအလာလဲ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္။ ရဲေတြလဲမ်ားတယ္။ ရဲဆိုေပမယ့္ အရပ္ဝတ္စုံနဲ႕ပါ။ ရုတ္တရက္ ေရွ႕မွာလာရပ္ျပီး သူတို႕ရဲ့ ရဲဝန္ထမ္းကဒ္ဖြင့္ျပလို႕ ႏိုင္ငံျခားသားကဒ္ ထုတ္ျပပါလို႕ ေျပာတာမ်ိဳး။ သူနဲ႕အတူသြားတုန္း ၂ခါေလာက္ ၾကဳံဘူးတယ္။ ျပီးရင္ဘယ္သြားမွာလဲေပါ့။ ေရွာင္တခင္စစ္တဲ့သေဘာပါ။ ဒီဘူတာမွာ ႏိုင္ငံျခားအသြားအလာမ်ားလို႕ တရားဝင္ေနတာ ဟုတ္/မဟုတ္ စစ္တယ္။ သူကေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသားကဒ္အျပင္ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ကုမၸဏီကဒ္ပါထုတ္ျပလိုက္တယ္။ တခါတေလ ႏိုင္ငံျခားသားကဒ္ထုတ္ျပလဲ ဘာလုပ္ေနလဲ ဘာညာေမးခြန္းေတြက လာေသးတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ့ တခါထဲ ကုမၸဏီကဒ္တြဲျပလိုက္ရင္ ဘာမွမေမးေတာ့ဘူး။ ျပီးခဲ့တဲ့ တေခါက္သြားတုန္းကေတာ့ ရဲလာမေမးဘူး။ မေန႕က တေယာက္ထဲသြားေတာ့လဲ လာမစစ္ဖူးရယ္။ ကိုယ္ကေတာင္ သူတို႕ကိုမေတြ႕လို႕ ဘယ္နားက ေပၚလာမလဲလို႕ တခ်က္ရွာၾကည့္လိုက္မိေသးတယ္။ :D<br /><br />ခုရက္ပိုင္းမွာ ေနလို႕လဲမေကာင္းပါဘူး။ ဟိုနာလဲနာ ဒီနားလဲနာ တကိုယ္လုံးမနာ ကြက္တိကြက္ၾကားနာျဖစ္ေနတာ။ ဖ်ားမလိုျဖစ္ရာကေန အခ်ိန္မွီေဆးေသာက္လိုက္ေတာ့ မဖ်ားဘဲ အစြယ္အပြါးျဖစ္တဲ့ ႏွာေစးေခ်ာင္းဆိုးက က်န္ေနတယ္။ ရာသီဥတုကလဲ တေန႕ေရႊ တေန႕ေငြနဲ႕။ ဒီၾကားထဲ မိုးပါရြာေတာ့ ႏွာေစးက မေပ်ာက္ႏိုင္ဘူး။ မ်က္လုံးေတြလဲ ပူလာတယ္။ ေဆးေတာ့ ေသာက္ေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ထဲကပိုးကဘဲ အသက္ရွည္တာလား ဂ်ပန္ကေဆးကဘဲ ေပ်ာ့တာလားမသိ မေပ်ာက္ႏိုင္ေသးဘူးရယ္။ သြားမယ့္ေန႕ မတိုင္မီ မိုးေလဝသၾကည့္ေတာ့ မိုးဖြဲဖြဲရြာမယ္ ေလလဲျပင္းမယ္ ေအးမယ္ဆိုေတာ့ အကၤ်ီအထပ္ထပ္အျပင္ "ေဟာ့ကအိ႐ို႕"လို႕ေခၚတဲ့ heater packကို ဗိုက္မွာတခု ခါးမွာတခု ကပ္လို႕ လက္နက္အျပည့္အစုံနဲ႕ သြားရတယ္။ အဲဒါမွအေတာ္ဘဲ။<br /><br />ရုံးမွာ သူငယ္ခ်င္းက ဗီဇာသက္တမ္းတိုးေလွ်ာက္ က်မက shikakugaiေလွ်ာက္ ၂ခုလုံးျပီးသြားေတာ့ ၾကဳံတုန္း တျခားေကာင္တာမွာ multiple re-entryေလွ်ာက္လိုက္တယ္။ အဲဒါက တခါတည္း ျပီးပါတယ္။ ႐ိုး႐ိုး re-entryဆိုရင္ ယန္းသံုးေထာင္တန္တံဆိပ္ေခါင္းကပ္ရတယ္။ တၾကိမ္ျပန္လို႕ရတယ္။ multiple re-entryဆို ယန္းေျခာက္ေထာင္တန္ တံဆိပ္ေခါင္းကပ္ရတယ္။ ကိုယ့္ရဲ့ဗီဇာသက္တမ္းအတြင္း အၾကိမ္ၾကိမ္ျပန္လို႕ရတယ္ဆိုေတာ့ multiple re-entryဘဲ ေလွ်ာက္ထားလိုက္တယ္။ ျပန္ျဖစ္တာ မျပန္ျဖစ္တာကတပိုင္း၊ ရွိထားေတာ့ ျပန္မယ္ဆို လိုအပ္တဲ့ အလုပ္တခုရွင္းထားတာေပါ့။<br /><br />အဲဒီကအျပန္ ေန႕လည္၁နာရီေက်ာ္ေနျပီမို႕ ဘူတာနားမွာ စားစရာဆိုင္ရွာပါတယ္။ ရွီနဂါဝဘူတာနဲ႕ ဆက္ရက္ "အတိုရဲ" (atré)ဝင္ၾကည့္တာ ဆိုင္ေတြက ဘားပုံစံခ်ည္းနဲ႕ ေစ်းလဲသိပ္သက္သာတာမို႕ ေအးေအးေဆးေဆး ထိုင္လို႕ရမယ့္ ဆိုင္လိုက္ရွာတယ္။ သူငယ္ခ်င္းက ဖုန္းကေန ဆိုင္ရွာျပီး google map ကတဆင့္ ေလွ်ာက္သြားတယ္။ မိုးရြာထဲ ဟိုလည္ ဒီလည္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားတယ္။ တကယ္ဆို ဘူတာကေန ကုန္းေက်ာ္တံတားလမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္သြားလိုက္ရင္ရတာကို ေအာက္ဆင္း လမ္းကူးျပီး ေလွ်ာက္ရွာေနလို႕ မေတြ႕တာ။ ဝင္သြားတဲ့ ဆိုင္က gusto (ガスト) ဆိုတဲ့ဆိုင္။ အဲဒီဆိုင္ခြဲလိုမ်ိဳး အိမ္နားမွာလဲရွိပါတယ္ ၂ခါ ေလာက္ စားဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီ ရွီနဂါဝဘူတာနားကဆိုင္ေလာက္ ခ်ာတူးလန္တာ ပထမဆုံး ၾကဳံဖူးတယ္ေျပာရမယ္။ ေဆးလိပ္မေသာက္ရတဲ့ ထိုင္စရာေနရာမရွိလို႕ ပထမပိုင္း ေဆးလိပ္နံ႕ အေတာ္ခံလိုက္ရတယ္။ ၂ေယာက္သား မွာျပီးသားေရာက္လာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းက တဇြန္းႏွစ္ဇြန္းစားရင္း အသားလဲ မပါသေလာက္ဘဲလို႕ေျပာတယ္။ ျပထားတဲ့ပုံနဲ႕ ခ်ေပးတာ ကြာတတ္မွန္းသိေပမယ့္ ခုလို ထမင္းတပန္းကန္လုံးမွာ အသားလႊာေၾကာ္ကို တဇြန္းသာသာေလာက္သာပါတာေတာ့ လြန္ပါတယ္။ ပုံထဲမွာက ထမင္းတျပင္လုံးနီးပါးဖုံးေနေအာင္ အသားပုံနဲ႕ ျပထားတာကိုး။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေျပာမွ ကိုယ့္ပန္းကန္ကို ၾကည့္မိတယ္။ "ကင္ခ်ီ ခ်ီဂဲ"မွာတာ အသားလုံးဝကို မပါလာတာပါ။ ကိုယ္ဘဲမွားသလားေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းက မေက်နပ္ဖူး ေခၚေျပာမယ္ဆိုတာနဲ႕ လွမ္းေခၚေျပာမွ ဟယ္ အသားမပါသြားဘူးလား ျပန္ျပင္ေပးမယ္ဆိုျပီး ယူသြားတယ္။ အထဲက ဥဒြန္းဂ်ဳံၾကာဇံျပားတုတ္တုတ္ေတြက ၃မွ်င္ေလာက္ စားျပီးေနျပီ။ နဂိုကတည္းက အမ်ားၾကီးမစားႏိုင္လို႕ နည္းတာမွာပါတယ္ ၂ခါ ျပန္စားရသလို ျဖစ္သြားတယ္။ ဒုတိယတေခါက္မေတာ့ ပုံထဲကလိုမဟုတ္မယ့္ အသားလႊာပါးပါးေလး ၄ဖတ္ေလာက္ပါလာတယ္။ ဥဒြန္းဖတ္ေတြက မစားႏိုင္ေတာ့တာမို႕ နဲနဲဘဲစားလိုက္တယ္။ တျခားအစီအေငၚမတည့္တာလဲ အမ်ားၾကီးဘဲရယ္။ ေနာက္မလာေတာ့ဘူး "ရွီနဂါဝက ဂတ္စုတို"ေရ။<br /><br />ေအးေအးေဆးေဆး ဆက္ထိုင္ခ်င္ေပမယ့္လဲ ရုံးဆင္းခ်ိန္ တိုက္ရင္ ရထားၾကပ္ေတာ့မွာမို႕ ျပန္လာခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းက စကားတေျပာေျပာနဲ႕ဆိုေတာ့ ေယာင္ျပီး ကိုယ္စီးမယ့္ရထားလိုင္းဘက္လိုက္လာလို႕ သတိေပးရတယ္။ ဘူတာပလက္ေဖာင္းတူေပမယ့္ သူနဲ႕ကိုယ္က ေက်ာခ်င္းဆိုင္ ဆန္႕က်င္ဘက္ကို ျပန္ရမွာေလ။ ကိုယ့္ဘက္ရထားအရင္ဆိုက္ေတာ့ တာ့တာလုပ္ျပီး အရင္ျပန္ခဲ့တယ္။ အျပန္လမ္းမွာ ကပ္ထားတဲ့ heater packက အပူေလ်ာ့လာျပီေလ။ အိမ္နားမွာ ေစ်းဝင္ဝယ္၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္တခြက္ေသာက္ ဗိုက္ျဖည့္နားေနလိုက္တယ္။ ဒါကို ႏွာေခါင္းက ေတာ္ေတာ္ပိတ္ျပီး မ်က္လုံးေတြပူလာလိုက္တာ။ အဖ်ားေတာ့ မရွိပါဘူး။ မအိပ္ခင္ 'ဂ်ပန္ေဆးကလဲ အားေပ်ာ့လိုက္တာလို႕' ပတြတ္ျပီး ေဆးေသာက္အိပ္လိုက္တယ္။ မနက္က် ထမင္းဘူးလဲ မထည့္ေပးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ခုထိ ႏွာေခါင္းတေပါက္နဲ႕ အသက္႐ႉရတုန္း။ တဖက္က ပိတ္ေနလို႕။ ၂ဖက္လုံးမပိတ္တာ ေတာ္ေသးတယ္ ေျပာရမယ္။ ႏို႕မို႕ဆို ပါးစပ္နဲ႕ ႐ႉေနရလိမ့္မယ္။ တပတ္ေက်ာ္လို႕ ေလွ်ာက္လႊာျပန္က်လာရင္ ရွီနဂါဝ ထပ္သြားရဦးမွာမို႕ အဲဒီမတိုင္ခင္ ႏွာပိတ္ႏွာမႊန္ေပ်ာက္ခ်င္ပါရဲ့။<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-6017822777789360648?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-28609326401555489732010-02-13T16:45:00.003+09:002010-02-13T16:50:32.580+09:002010-02-13T16:50:32.580+09:00<div style="text-align: justify;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S3ZZBv_9BII/AAAAAAAADeY/wqUkCTjVS1E/s1600-h/Image(339)-r.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 248px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S3ZZBv_9BII/AAAAAAAADeY/wqUkCTjVS1E/s320/Image(339)-r.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5437631486695900290" /></a><br />မေန႕က ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၂ရက္ေန႕ ျပည္ေထာင္စုေန႕ ည၉နာရီ ၄၅မိနစ္မွာ အမက သမီးဦးေလးကို သဘာဝအတိုင္း ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ အေမေရာ ကေလးပါ က်န္းက်န္းမာမာမို႕ စိတ္ခ်မ္းသာပါတယ္။ တူမေလးက ၆.၉ေပါင္ (၃.၁ကီလို) ရွိတယ္။ အရပ္အရွည္ကေတာ့ မတိုင္းေပးလို႕ မသိရေသးပါဘူး။ နီတာရဲေလးမို႕ အသားျဖဴမယ္ထင္တယ္။ အမအေျပာအရ ဆံပင္မထူမပါးနဲ႕ အေဖတူစြာ မ်က္ရစ္မရွိဘူးတဲ့။ က်မၾကည့္တာေတာ့ အမနဲ႕ ပိုတူပါတယ္။ မ်က္ႏွာဝိုင္းတာေရာ မ်က္ခုံးပုံေရာ။ ေမြးခါစေပမယ့္ သူ႕ကိုဓာတ္ပုံ႐ိုက္ေတာ့ ႐ိုက္တဲ့ဘက္ကို လိုက္လွည့္ၾကည့္ေနတယ္လို႕ ေမာင္ေလးက ေျပာတယ္။ ေမာင္ေလးလဲ ဦးေလးျဖစ္၊ က်မလဲ အေဒၚရာထူးတိုး အေမလဲ အဖြားျဖစ္ျပီ။ နယ္မွာေနတဲ့ အဖြားလည္း အဦးဆုံး ျမစ္မကေလးရသြားျပီ။ အေမ့ဘက္က ေမြးတဲ့ ဝမ္းကြဲေတြထဲ က်မတို႕အပါအဝင္ ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲ၁၄ေယာက္လုံးကို ၾကီးစဥ္ငယ္စီလိုက္ရင္ အမက အၾကီးဆုံးပါ။ ဒါေၾကာင့္ အမရဲ့ကေလးက "သမီးဦး ေျမးဦး ျမစ္ဦး"ေလးေပါ့။ မေန႕ညေနကတည္းက အိမ္ကို ဖုန္းေခၚလိုက္ အေျခအေနေမးလိုက္နဲ႕ လည္ပင္းရွည္ေနမိတယ္။ ည၂နာရီ ခြဲမွာ အမနဲ႕ ဖုန္းေျပာလိုက္ရတာေၾကာင့္ စိတ္ေအးလက္ေအး ျဖစ္သြားတယ္။ မနက္ႏိုးတာနဲ႕ ေမာင္ေလးပို႕လာမယ့္ ဓာတ္ပုံကို ေမွ်ာ္ေနမိတာ။ တူမအေခ်ာပုံေလးကို ၾကည့္မဝဘူး။ က်မတို႕အားလုံးမွာ အိမ္ေခၚအမည္သပ္သပ္စီရွိတာေၾကာင့္ တူမေလးအတြက္ အိမ္ေခၚအမည္ စဥ္းစားလိုက္ဦးမယ္။ က်မရဲ့ အိမ္ေခၚအမည္ကလည္း အေဒၚေတြေပးထားတာတဲ့ေလ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-2860932640155548973?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-84219099321327801962010-02-04T15:54:00.003+09:002010-02-04T18:07:43.032+09:002010-02-04T18:07:43.032+09:00<div style="text-align: justify;"><br />ေယာင္ေျခာက္ဆယ္ ခုႏွစ္ဆယ္ ရွစ္ဆယ္နဲ႕ အခ်ိန္ျဖဳန္းေနတဲ့အေတာအတြင္း ဂ်ပန္စာ စာေမးပြဲရဲ့ ရလာဒ္ အေၾကာင္းၾကားစာ ေရာက္လာတယ္။ schedule ထဲမွာ ေဖေဖာ္ဝါရီ လလယ္ေလာက္မွ အေၾကာင္းၾကားမယ္ ေရးထားလို႕ ေနာက္တပတ္ထဲမွာ သိရေလာက္မယ္ ထင္ထားတာ။<span id="fullpost"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S2pvmnsxZdI/AAAAAAAADeA/FIlW3ZUxGaM/s1600-h/DSC00407.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/S2pvmnsxZdI/AAAAAAAADeA/FIlW3ZUxGaM/s320/DSC00407.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5434278609658406354" /></a><br />ေအာင္မယ္လို႕ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္။ အမွတ္ကိုဘဲ သိခ်င္ခဲ့တာ။ စာေမးပြဲျပီးျပီးခ်င္းကေန ၂ရက္ေလာက္က သူငယ္ခ်င္းေျပာျပတဲ့ တရုတ္ဆိုက္ေတြမွာ စာေမးပြဲျပီးျပီးခ်င္း တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ေမးခြန္းေတြ (တရားမဝင္)တင္ထားေပးတာမို႕ အဲဒီမွာ သြားရွာဖတ္ျပီး အမွတ္တြက္ၾကည့္ေနခဲ့တာ။ ခန္းဂ်ီး Vocabulary က တြက္ထားတဲ့အတိုင္း ကြက္တိ ၇၃မွတ္ရတယ္။ Reading Garammar က ကိုယ္ေရြးခဲ့တဲ့ အေျဖကို ျပန္မမွတ္မိလို႕ ၁၄၅မွတ္ေလာက္ရမယ္ မွန္းထားတာ ၃မွတ္တိုးျပီး ၁၄၈မွတ္ရတယ္။<br /><br />Listeningက ၂ပိုင္း ရွိတာ ပုံမပါတဲ့ ေမးခြန္းေတြကို အေျဖမွတ္မိေပမယ့္ ပုံနဲ႕ေတြကို သိပ္မမွတ္မိဘူး။ တရုတ္ဆိုက္ကလည္း ပုံနဲ႕ေမးခြန္းကို စကားေျပာနဲ႕ အေျဖသာ တင္ထားေပးျပီး ပုံမရွိတာမို႕ ဘယ္ပုံကို ေရြးခဲ့မွန္း မမွတ္မိပါဘူး။ စာေမးပြဲျပီးတာနဲ႕ မွတ္ထားသမွ်ေတြ ေခါင္းထဲက ထုတ္ပစ္လိုက္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္လဲ ပါပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မွန္းေျခအေနနဲ႕ အနဲဆုံး ၇၆မွတ္ အမ်ားဆုံး ၈၃မွတ္လို႕ တြက္ထားခဲ့တယ္။ အမွတ္၄၀၀ဖိုးမွာ စုစုေပါင္း ၂၉၄မွတ္ေလာက္ ေတာ့ ရမယ္မွန္းထားခဲ့ပါတယ္။<br /><br />မထင္မွတ္ဘဲ Listening အမွတ္၉၀ရတာမို႕ အံ့ဩသြားမိတယ္။ အဲေလာက္ေျဖႏိုင္ခဲ့တာလဲမဟုတ္ေတာ့ေလ။ တခ်ိဳ႕ေမးခြန္းေတြဆို ေရွ႕ေမးခြန္းမွာ စိတ္ကက်န္ခဲ့လို႕ ေနာက္ေမးခြန္းကို တဝက္ေလာက္ လြတ္သြားတာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိတယ္။ အမွန္းနဲ႕ေရြးခဲ့တာ ကံေကာင္းသြားပုံရပါတယ္။ Listeningေျဖလို႕ရရျခင္းရဲ့ ေနာက္တခ်က္က တီဗီကၾကည့္လြန္တာလဲ ပါတယ္။ အိမ္မွာ တေယာက္ထဲမို႕ တိတ္ဆိတ္ေနမွာစိုးလို႕ ၾကည့္ၾကည့္ မၾကည့္ၾကည့္ တီဗီကို ဖြင့္ထားျဖစ္တယ္။ မနက္ပိုင္းဆို သတင္း၊ ေန႕လယ္ပိုင္းကို ဇာတ္လမ္း၊ ညေနပိုင္းသတင္း၊ ညဘက္ ဉာဏ္စမ္းအပါအဝင္ အစီအစဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေန႕တိုင္းပါပဲ။ ဘေလာ့ေရး ဘေလာ့ဖတ္လည္း တီဗီေရွ႕မွာပါဘဲ။ ဒီေတာ့ ေသခ်ာမၾကည့္ျဖစ္တာေတာင္ ဂ်ပန္လို ေျပာသံက မျပတ္ၾကားေနရပါတယ္။<br /><br />လႊင့္သမွ်အားလုံး နားလည္တာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာေျပာမွန္း နားမလည္တာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ကိုယ့္ဘာသာ အမွန္းနဲ႕ ဒါကိုဆိုလိုတာျဖစ္မယ္လို႕ ေတြးယူျပီး သေဘာေပါက္လိုက္တာပါ။ အရင္ကဆို ဂ်ပန္သီခ်င္းေတြလည္း နားေထာင္ျဖစ္တယ္။ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္ မသိတဲ့စာသားရဲ့ အဓိပၸာယ္ကို ရွာရင္း စာလုံးအသစ္ေတြ သိရပါတယ္။ ဒီေနာက္ပိုင္း အရင္ကလို တကူးတကရွာျပီး နားေထာင္တာ သိပ္မလုပ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တခါတေလမွ ကိုယ္ၾကည့္တဲ့ အစီအစဥ္မွာ တီဗီကလႊင့္တာနဲ႕ ၾကဳံမွ ၾကည့္ျဖစ္ေတာ့တယ္။<br /><br />ဂ်ပန္ကာတြန္းကားလည္း ၾကဳံၾကိဳက္ရင္ ၾကည့္တယ္။ ျမန္မာမွာတုန္းက ကာတြန္းကားဆို pixar က ထုတ္တဲ့ 3Dကာတြန္းကားေတြ မျပတ္ၾကည့္တယ္။ တခါ လမ္းေဘးဆိုင္က 3Dကာတြန္းကား DVDဝယ္ရင္း အဲဒီထဲမွာ ဂ်ပန္ကာတြန္းကား တခုပါလာတယ္။ ပထမဆုံးၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ဂ်ပန္ကာတြန္းရုပ္ရွင္လို႕ ေျပာရမွာပါ။ Spirited Away ဆိုတဲ့ "ဆဲန္ နဲ႕ ခ်ိဟိ႐ို႕ ရဲ့ နတ္ဖြက္ျခင္း" (千と千尋の神隠し - Sen to Chihiro no Kamikakushi) ဆိုတဲ့ကားပါ။ အဲဒီကေန ဂ်ပန္ကာတြန္းေတြကို စိတ္ဝင္စားလို႕ ၾကဳံရင္ၾကည့္ျဖစ္လာတယ္။<br /><br />ကာတြန္းကားၾကည့္တဲ့အေၾကာင္းေရးတာက စာေမးပြဲနဲ႕ ဘယ္လိုဆိုင္လဲဆို ဒီႏွစ္ Listening ရဲ့ ပုံမပါတဲ့ ေမးခြန္းတခုမွာ သိပၸံကာတြန္းကားရဲ့ တစိတ္တပိုင္းလို စကားေျပာတဲ့ ေမးခြန္းပါပါတယ္။ ကာတြန္းကားဆိုေတာ့ ပုံမွန္အသံလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ပန္ကာတြန္းကား မၾကည့္ျဖစ္သူအတြက္ဆို စကားသံ စထြက္လာတာနဲ႕ ျပာသြားႏိုင္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ဟဲ့!ဘာပါလိမ့္လို႕ ျဖစ္သြားပါေသးတယ္။ ဒီလင့္ http://mymedia.yam.com/m/2972781 မွာ နားေထာင္လို႕ရပါတယ္။ အဲဒီေမးခြန္းလဲျပီးေရာ စာေမးပြဲအခန္းထဲ ရီသံတခ်ိဳ႕နဲ႕ ေရရြတ္သံေတြ ထြက္လာပါတယ္။ ဒီမွာေရာက္ေနသူအဖို႕ေတာ့ ဟာသျဖစ္ေနမွာပါ။ ဂ်ပန္ကာတြန္းကား ၾကည့္ေနၾကမဟုတ္သူအတြက္ေတာ့ ဘာကိုလိုက္နားေထာင္ရမွန္းမသိသလို လြတ္သြားႏိုင္ပါတယ္။<br /><br />ဒီေတာ့ လိုရာဆြဲေျပာရရင္ တီဗီၾကည့္လိုက္ ကာတြန္းကားၾကည့္လိုက္ လုပ္တာဟာလည္း စာေမးပြဲအတြက္ အေထာက္အကူရတယ္ ဆိုတာပါ။ <img src="https://mail.google.com/mail/e/338"/> စာေမးပြဲေအာင္တာနဲ႕ စာတတ္သြားျပီလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ စာေမးပြဲျပီးတာနဲ႕ စာအုပ္ေတြ စာအုပ္စင္ထဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျပန္ေရာက္ကုန္ပါျပီ။ စာဆိုတာ ဖတ္မေနရင္ ေမ့သြားတာမ်ိဳးမို႕ ခုေန ျပန္ေျဖၾကည့္ရင္ေတာင္ ေအာင္မယ္လို႕ တထစ္ခ် မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ တေန႕နဲနဲ စာဖတ္ႏိုင္ေအာင္လုပ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးေပမယ့္ ဖတ္တရက္ မဖတ္ဆယ္ရက္နဲ႕ပါ။ က်က္ထားမွတ္ထားတဲ့စာေလးေတြ လုံးလုံးမေမ့ခင္ေတာ့ ျပန္ဖတ္ဦးမွပါေလ။<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-8421909932132780196?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-40099007675287238012009-12-11T14:32:00.003+09:002009-12-11T16:39:37.938+09:002009-12-11T16:39:37.938+09:00<embed src="http://www.youtube.com/v/UXYQ-z0lKJs&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed><br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=UXYQ-z0lKJs&amp;feature=related">youtube link</a> <br /><br /><a href="http://www.mediafire.com/?jzmmz5iym1u">Download link</a><br /><br /><div style="text-align: justify;">မနက္ပိုင္း TVမွာ ၾကားလို႕ ရွာၾကည့္လိုက္တာ။ ျမန္မာသီခ်င္းရွိတယ္။ "March April May တန္ခူးလ သၾကၤန္ တို႕ႏွစ္ေယာက္တြဲလို႕ ေပ်ာ္ၾကမယ္" ဆိုတာေလ။ ေခါင္းစဥ္ေတာ့မမွတ္မိဘူး။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ယုဇနက ျပန္ဆိုထားတယ္ထင္တယ္။<br /></div><br /><span style="font-weight: bold;">由紀さおり　手紙　Yuki Saori - Tegami</span><br /><br />死んでもあなたと　暮らしていたいと<br />သက္ဆုံးထိတိုင္ အတူေနသြားခ်င္တယ္လို႕<br />今日までつとめた　この私だけど<br />ယေန႕ထက္တိုင္ ရုံၾကည္ေနခဲ့တယ္ေပမယ့္လည္း<br />二人で育てた　小鳥をにがし<br />ႏွစ္ေယာက္အတူ ေမြးျမဴခဲ့တဲ့ ငွက္ကေလးကို လႊတ္ေပးလိုက္မယ္<br />二人で書いた　この絵燃やしましょう<br />ႏွစ္ေယာက္သား ေရးခဲ့တဲ့ ဒီပန္းခ်ီကားကို မီး႐ိႈ႕လိုက္ရေအာင္<br />何が悪いのか　今もわからな<br />ဘာမ်ားမွားေနလဲကို ခုထိ နားမလည္ႏိုင္ဘူး<br />だれのせいなのか　今もわからない<br />ဘယ္သူ႕ေၾကာင့္လဲကို ခုထက္ထိ နားမလည္ႏိုင္ဘူး<br />涙で綴りかけた　お別れの手紙<br />မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ေရးထားတဲ့ လမ္းခြဲစာေလ<br /><br />出来るものならば　許されるのなら<br />ျဖစ္ႏိုင္မယ္ဆိုရင္ ခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္ေပါ့<br />もう一度生まれて　やり直したい<br />တၾကိမ္ေလာက္ ျပန္လည္ေမြးဖြားျပီး တဖန္ျပန္စခ်င္ပါတယ္<br />二人で飾った　レースをはずし<br />ႏွစ္ေယာက္အတူ ဆင္ယင္ထားတဲ့ ဇာလိုက္ကာကို ျဖဳတ္ပစ္ျပီး<br />二人で開けた　窓に鍵をかけ<br />ႏွစ္ေယာက္အတူ ဖြင့္ခဲ့တဲ့ ျပတင္းေပါက္ကို ေသာ့ခတ္လိုက္ရေအာင္<br />明日の私を　気づかうことより<br />ကိုယ့္ရဲ့မနက္ျဖန္ကို စိတ္ပူေနမယ့္အစား<br />あなたの未来を　見つめてほしいの<br />မင္းရဲ့အနာဂတ္လမ္းကို ျမင္ေတြ႕ေစခ်င္ပါတယ္<br />涙で綴り終えた　お別れの手紙<br />မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ အဆုံးသတ္ထားတဲ့ လမ္းခြဲစာ<br />涙で綴り終えた　お別れの手紙<br />မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ အဆုံးသတ္ထားတဲ့ လမ္းခြဲစာပါ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-4009900767528723801?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-30906184150441048492009-12-09T21:03:00.003+09:002009-12-09T21:24:59.654+09:002009-12-09T21:24:59.654+09:00<div style="text-align: justify;"><br />တကယ္ဆို တခါမွ ဂ်ပန္စာသင္ယူဖို႕ ဂ်ပန္လာဖို႕ဆိုတာ မေတြးမိခဲ့ပါဘူး။ ဆယ္တန္းေျဖျပီးတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕အတူ ေဝးလားဝါးလားလုပ္ျပီး ဘုရားေက်ာင္းမွာဖြင့္ထားတဲ့ အဂၤလိပ္စာlibiaryကို သြားျပီး ေယာင္ေျခာက္ဆယ္လုပ္ဖူးပါတယ္။ နယ္မွာက ဘာသာစကားနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့သင္တန္းဆိုတာ မရွိသေလာက္ပါဘဲ။ ျပီးေတာ့ တျခားဘာသာစကားဆိုရင္ အဂၤလိပ္စာကိုဘဲ ျမင္မိတာလည္း ပါပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာ တကၠသိုလ္တက္ျဖစ္ေတာ့ ပထမႏွစ္မွာ စာမ်ားလြန္းလို႕ တျခားစာလုပ္ဖို႕ ဘယ္လိုမွ မစဥ္းစားခဲ့ပါဘူး။ ဒုတိယႏွစ္မွာ ေက်ာင္းက လွည္းတန္းနားကေန ေျမာက္ဥကၠလာဘက္ ေရာက္သြားပါတယ္။<span id="fullpost"><br /><br />အဲဒီဘက္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတေက်ာင္းမွာ ပညာဒါနဆိုျပီး ဘာသာစကားေတြ အခမဲ့ သင္ေပးပါတယ္။ အေဆာင္ေနသူငယ္ခ်င္းေတြက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို အဂၤလိပ္စာသင္တန္းကို သြားတက္ၾကတယ္။ က်မကေတာ့ စိတ္မဝင္စားလို႕ မသြားပါဘူး။ အတင္းေခၚတာနဲ႕ အားနာပါးနာ ၂ခါေလာက္သြားျပီး လုံးဝမသြားေတာ့ပါ။ ယူတတ္ရင္ ပညာရတယ္ဆိုေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ first impression မွာတင္ ကိုယ္နဲ႕မကိုက္ဘူးဆိုတာ သေဘာေပါက္ျပီးသားပါ။ ေနာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ မယ္လမုဘုရားရွိတဲ့နားလို႕ထင္ပါတယ္၊ အဲဒီဘက္က ပညာဒါနစာသင္ေက်ာင္းမွာ သြားတက္ၾကျပန္တယ္။ အဂၤလိပ္စာအျပင္ ဂ်ပန္စာလည္းတက္ၾကတယ္။ က်မကို ေခၚေပမယ့္ မလိုက္ေရးခ် မလိုက္ပါ။ နီးနီးနားနားကိုေတာင္ မသြားတာ busၾကပ္ပိပ္သိပ္ စီးျပီးသြားဖို႕အေရး ပိုေတာင္မေတြးေသးပါ။<br /><br />စေန တနဂၤေႏြဆို အေဆာင္မွာ ႏွပ္ျပီးက်န္ေနခဲ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက တခြန္းစ ၂ခြန္းစ ဂ်ပန္လိုေျပာၾက ႏႈတ္ဆက္ၾကတာၾကားေတာ့ သူတို႕ၾကား ကိုယ္က ေနာက္က်က်န္ခဲ့သလို ခံစားရပါတယ္။ အဂၤလိပ္စာဆိုလည္း အဲဒီကတည္းက မလုပ္ျဖစ္ေတာ့တာ ခုထိပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ တႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ တက္ေနၾကပါေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္းက် အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ မသြားၾကေတာ့ဘူး။ အဲဒီအေတာအတြင္း အိမ္ၾကီးရွင္က သူ႕ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ရဲ့ တိုက္တြန္းမႈနဲ႕ ဂ်ပန္စာစလုပ္ျဖစ္တယ္။ ေလးငါးလေလာက္လုပ္ျပီး လယ္ဗယ္၁ကိုေျဖဖို႕ လုပ္ပါတယ္။ တခါထဲနဲ႕ လယ္ဗယ္၁ေျဖတာ pressureမ်ားလြန္းတယ္လို႕ ကုမၸဏီပိုင္ရွင္ကေျပာမွ လယ္ဗယ္၂ကို ေျဖေတာ့တယ္။ အဲဒါျပီးေတာ့ ကြန္ျပဴတာဘဲ ဆက္လုပ္ေနရာက လယ္ဗယ္၁ေျဖမယ္ဆိုျပီး ဂ်ပန္စာ ျပန္လုပ္ျပန္ပါတယ္။<br /><br />အဲဒီအခါ သူ႕ဘာသာသူသာမက ကိုယ့္ဘာဆြဲထည့္လာတယ္။ သူသင္ေပးမယ္ လယ္ဗယ္၄ေျဖတဲ့၊ ဘာမွမခက္ဘူး လြယ္လြယ္ေလးတဲ့။ တကယ္ဆို ေနာက္ဆုံးႏွစ္စာေမးပြဲနဲ႕ နီးျပီမို႕ မသင္ခ်င္ပါဘူး။ သို႕ေပသိလည္းေပါ့ သင္ေပးမယ့္သူက သင္ေပးမယ္ဆိုမွေတာ့ သင္ရတာေပါ့။ သင္ေနရင္း အခန္းတဝက္ေလာက္လည္းေရာက္ေရာ သင္တန္းတက္ခိုင္းပါေလေရာ။ ႐ံႈ႕ခ်ီႏွပ္ခ်ီနဲ႕ တက္ရပါတယ္။ ဒါေတာင္ basicအတန္းက ဖြင့္တာ ႏွစ္ပတ္ေက်ာ္ေနျပီမို႕ ဆရာက လက္မခံခ်င္ပါဘူး။ ဟီရဂန ခါတခနတတ္တယ္ေျပာမွ လက္ခံပါတယ္။ ေသာၾကာ၊ စေန၊ တနဂၤေႏြ ၃ရက္ မနက္ပိုင္းမို႕ ေသာၾကာဆို မနက္ဆို ျမိဳ႕ထဲကေန ေျမာက္ဥကၠလာကို ေက်ာင္းကအတန္းအမွီေျပးရတာမို႕ အေတာ္ကသီပါတယ္။ တခါတေလ ဆရာမက ေစာဝင္ျပီး သင္သြားတာမို႕ ေရာက္ရင္ အတန္းက ျပီးသြားႏွင့္ျပီ။<br /><br />ဒီလိုနဲ႕ဘဲ ဒီဇင္ဘာထဲေရာက္လာတယ္။ Finalစာေမးပြဲက နီးျပီမို႕ အပတ္တိုင္းလိုလို ေက်ာင္းမွာ စာေမးပြဲေတြ ဆက္ေနပါတယ္။ ႏွစ္စဥ္ ဒီဇင္ဘာ ပထမပတ္ရဲ့ တနဂၤေႏြမွာ ဂ်ပန္စာ အရည္အခ်င္းစစ္စာေမးပြဲလုပ္ပါတယ္။ ဂ်ပန္စာ စာေမးပြဲမတိုင္ခင္ ေက်ာင္းမွာလဲ စာေမးပြဲရွိတာမို႕ အေတာ္စိတ္ပင္ပန္းရပါတယ္။ ဂ်ပန္စာ အေျခခံစာအုပ္လဲ သင္လို႕မျပီးေသးပါဘူး။ listeningက်င့္ဖို႕ဆိုတာက အေတာ္ေဝးပါတယ္။ သူမ်ားေတြက စာေမးပြဲအတြက္ practiceအတန္း တြက္ျပီး က်င့္ေနေပမယ့္ ေက်ာင္းအခ်ိန္နဲ႕ အဆင္မေျပတာေၾကာင့္ မတက္ျဖစ္ပါဘူး။ စာေမးပြဲမေျဖခင္ရက္မွာ အိမ္ၾကီးရွင္ေျဖခိုင္းလို႕ ေမးခြန္းေဟာင္းတစုံေျဖၾကည့္တာ အမွတ္တြက္ေတာ့ မေအာင္ပါဘူး။ ဒီအဆင့္ေလးေတာင္ မရဘူးလားလို႕ အဆူခံရတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ ေက်ာင္းစာမ်ားလို႕ ေခါင္းေျခာက္ရတဲ့အထဲ သူလုပ္ခိုင္းလို႕လဲ လုပ္ရေသး အဆူလဲခံရမို႕ စိတ္လဲတို ငိုလဲငိုခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္တစုံ ထပ္ေျဖခိုင္းတာမို႕ ေျဖျပီး ကိုယ့္ဘာသာ အမွတ္တြက္ၾကည့္တာ ေအာင္ပါတယ္။ သူ႕ကိုေျပာမွ အရင္တစုံကို အမွတ္မွားတြက္ထားလို႕ မေအာင္တာျဖစ္ေနတယ္။ ေနာက္ထပ္ တစုံထပ္ေျဖရင္း စာေမးပြဲအတြက္ practiceက အဲဒါသာ လုပ္လိုက္ရပါတယ္။<br /><br />ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တာ ဒီေလာက္မို႕ ဒီထက္လဲ ပိုမလုပ္ႏိုင္ေတာပါ့ဘူး။ စိတ္ေတြလဲရွုပ္ ေခါင္းေတြလဲကိုက္ရင္း လယ္ဗယ္၄ ဝင္ေျဖျဖစ္ခဲ့တယ္။ အမွတ္အေကာင္းၾကီးလဲ မဟုတ္ အဆိုးၾကီးလဲမဟုတ္ဘဲ ေအာင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါျပီးေတာ့ finalတန္းေျဖျပီး နယ္ျပန္နားေနတာမို႕ ဂ်ပန္စာ ဆက္မလုပ္ျဖစ္ပါဘူး။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ လယ္ဗယ္၃နဲ႕ဆိုင္တဲ့အတန္းက မဖြင့္ေသးတာနဲ႕ လပ္ယားစိန္လုပ္ျပီး ေနပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက အလုပ္ဝင္ေနၾကေပမယ့္ အိမ္ၾကီးရွင္က မလုပ္ရဘူး ဒီလာဖို႕အတြက္ ဂ်ပန္စာဆက္လုပ္ပါဆိုလို႕ ဟိုလိုလိုဒီလိုလိုနဲ႕ ဂ်ပန္စာ သင္တန္းဘဲ ဆက္တက္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ လယ္ဗယ္၃ ျပီးေတာ့ လယ္ဗယ္၂ ေအာင္ခဲ့တယ္။ ၂ႏွစ္နီးပါ ဂ်ပန္စာခ်ည္းလုပ္လာရေတာ့ အီလာတယ္၊ ျငီးေငြ႕လာတယ္။ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ျမင္ျပီး အားက်တယ္။<br /><br />အဲဒါအျပင္ လယ္ဗယ္၁ကို ေျဖဖို႕ ေၾကာက္တာလည္းပါတယ္။ လယ္ဘယ္၃နဲ႕ ၂ၾကားက gapက အေတာ္ကြာသလို ၂နဲ႕ ၁ၾကားကလဲ ကြာလြန္းပါတယ္။ ေအာင္မွတ္ကလဲ ကြာသြားပါတယ္။ ၄ကေန၂အထိက အမွတ္(၄၀၀)မွာ ၆၀%ေက်ာ္ရင္ ေအာင္ေပမယ့္ လယ္ဗယ္၁ကေတာ့ ၇၀%ေက်ာ္မွ ေအာင္တာပါ။ ငယ္ငယ္ကေန ဆယ္တန္းအထိ ေျဖဘူးတဲ့ စာေမးပြဲအားလုံး ေအာင္မွတ္က ၄၀၊ တကၠသိုလ္ေရာက္ေတာ့ ၅၀၊ ဂ်ပန္စာ စလုပ္ေတာ့ ၆၀ တျဖည္းျဖည္း ျမင့္တက္လာတယ္။ လယ္ဘယ္၁က ၇၀%အထက္ဆိုတာေတာင္ အမွတ္(၄၀၀)ဖိုးက ခြဲေမးတာပါ။ ခန္းဂ်ီး+vocabulary ဆို အမွတ္၉၀ဖိုးေမးျပီး ၁၀၀မွာဘယ္ေလာက္၊ listening ဆို ၃၀ဖိုးေမးျပီး ၁၀၀မွာဘယ္ေလာက္၊ reading &amp; grammar ဆိုလည္း ၁၉၀ဖိုးေမးျပီး ၂၀၀မွာ ျပန္တြက္တာမို႕ တပုဒ္မွန္ရင္ အမွတ္မ်ားႏိုင္သလို မွားရင္လည္ အမ်ားၾကီး ေလ်ာ့ပါတယ္။ စာလုပ္ဖို႕ ေရွာင္ေျပးခ်င္တာေရာ အလုပ္လုပ္ခ်င္တာေၾကာင့္ အလုပ္ေလွ်ာက္လိုက္တာ ရသြားတာမို႕ အဲဒီကစျပီး ဂ်ပန္စာနဲ႕ အဆက္အသြယ္ ျပတ္ျပန္ပါတယ္။<br /><br />ဒီလည္းေရာက္ေရာ culture shock အျပင္ ဂ်ပန္စာလည္း ဒြတ္ခ ေရာက္ပါတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာ သင္တဲ့စာနဲ႕ လက္ေတြ႕မွာ ေျပာတာ မတူပါဘူး။ ေျပာရရင္ ျမန္မာစာလိုပါဘဲ။ စာအုပ္ထဲမွာ "ဘာျဖစ္ပါသည္ ညာျဖစ္ပါသည္" ဆိုတာ စကားေျပာရင္မွ မသုံးတာေလ။ အဲဒီေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီး စိတ္ဓာတ္က်ပါတယ္ ဒီေလာက္စာေတြလုပ္ထားတာေတာင္ ေရေရရာရာ နားမလည္လို႕ပါ။ အလုပ္လဲ မလုပ္ရ ဒီလိုဘဲ အခ်ိန္ေတြျဖဳန္းရင္း အင္တာနက္ထဲကတဆင့္ အိမ္နားမွာ ေဗာ္လန္တီယာ ဂ်ပန္စာသင္ေပးတဲ့အတန္းေတြ ရွိတယ္ဆိုတာသိျပီး သြားျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဓိကက စကားေျပာျဖစ္ဖို႕ပါ။ ကိုယ့္ဘာသာ နားေထာင္ စာဖတ္က ျဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ စကားက်ေတာ့ တဖက္က ေျပာမယ့္သူရွိမွ ျဖစ္မွာေလ။ အဲဒီေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္စကားေျပာတဲ့ လယ္ဗယ္က ဘယ္ေလာက္ဆိုးလဲဆို basicျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို မိတ္ဆက္စကားေတာင္ မွန္ေအာင္မေျပာႏိုင္ပါဘူး။ ေျပာမယ္ဆို စကားလုံးေတြက ေတာင္တလုံး ေျမာက္တလုံးနဲ႕ ဝါက်မမွန္ဘူးေလ။<br /><br />အတန္းမွာလည္း formျဖည့္ရင္ ဂ်ပန္စာ ဘယ္လယ္ဗယ္ေလာက္အထိသိလဲ ေရးရတယ္။ အဲဒါကို ၾကည့္ျပီး group လုပ္ေပးတာပါ။ အဲဒီတုန္းမွာ လယ္ဗယ္၂ေအာင္ထားတာ က်မတေယာက္ထဲမို႕ groupမရွိဘဲ ဆဲန္းေဆးနဲ႕ တေယာက္ထဲစသင္ရတယ္။ ေဗာ္လန္တီယာအတန္းဆိုတာ စာေမးပြဲအတြက္ သင္ေပးတာမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး။ ဂ်ပန္ေရာက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ ဘာသာစကား အခက္အခဲကို ကူညီေပးဖို႕နဲ႕ ဂ်ပန္႕ယဥ္ေက်းမႈတခ်ိဳ႕နဲ႕ ရင္းႏွီးေစဖို႕ပါ။ က်မအတြက္ေတာ့ စာသင္ရဖို႕ထက္ Conversationက အဓိကပါ။ တေယာက္ထဲ သင္ရရင္း လယ္ဗယ္၂ေအာင္ထားတဲ့ ကိုးရီးယားမေလးေရာက္လာတာမို႕ အေဖာ္ရသြားတယ္။ သူက လယ္ဗယ္၁ေျဖဖို႕ ဂ်ပန္စာ သင္တန္းေက်ာင္းမွာ အတန္းတက္ေနတယ္ေျပာတယ္။<br /><br />ဒီမွာရွိတဲ့ ဂ်ပန္စာေက်ာင္းေတြမွာ လျပတ္တက္လို႕ရတဲ့ အတန္းေတြရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ်ပန္စာအတန္းကို ဂ်ပန္မွာ တက္ရင္ ေစ်းၾကီးလြန္းတယ္။ ၃လျပတ္တတန္းဆိုရင္ ျမန္မာပိုက္ဆံနဲ႕ဆို ၁၅သိန္းအထက္ ရွိပါတယ္။ ကိုးရီးယားမေလးက ေျဖပါလား ေျပာေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယုံၾကည္မႈမရွိတာေၾကာင့္ မေျဖပါဘူး။ အတန္းမွာ တႏွစ္၂ခါ group ေျပာင္းပါတယ္။ ကိုးရီးယားမေလးက ႏိုင္ငံျပန္သြားေတာ့ ေနာက္တခါက်တဲ့ groupက တရုတ္သူငယ္ခ်င္း၂ေယာက္ပါ။ သူတို႕ေတြက လယ္ဗယ္၁ေအာင္ထားျပီးသားသူေတြပါ။ အရင္က ေတာက္ေလွ်ာက္ ေအးေဆးေနလာခဲ့သမွ် အဲဒီအခါမွ ေခြၽးျပန္ရေတာ့တာ။ ကိုယ့္ထက္ လယ္ဗယ္ျမင့္ေတာ့ ဖတ္ရတဲ့ စာေတြကလည္း ခက္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ စာမလုပ္တာ ၾကာတာမို႕ ကိုယ့္လယ္ဗယ္က ၂လို႕ေတာင္ ေျပာမရေအာင္ အေတာ္က်ေနျပီ။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ ၂ေယာက္ထဲက တေယာက္က တမ်ိဳးပါဘဲ။ ေစာင့္သင္ရတာမ်ိဳးဆို စိတ္မရွည္တဲ့ အမူအယာေတြလုပ္ပါတယ္။<br /><br />ေနာက္တေယာက္ကေတာ့ အေတာ္သေဘာေကာင္းတယ္။ သူနဲ႕ အေတာ္ခင္ပါတယ္။ တကယ့္ျမန္မာသူငယ္ခ်င္းလို ေပါင္းလို႕ရတယ္။ စိတ္ထားလဲ ႐ိုးတယ္။ သူက ဂ်ပန္ေရာက္ျပီး မၾကာခင္မွာဘဲ လယ္ဗယ္၁ကို အမွတ္အမ်ားၾကီးနဲ႕ ေအာင္ထားတာမို႕ သူ႕ကို ေမးရပါတယ္။ သူက ဂ်ပန္စာေက်ာင္းမွာ ၃လတက္ျပီး စာလုပ္ပါတယ္တဲ့။ ေနာက္ အဲဒီႏွစ္က လယ္ဗယ္၁ေျဖမယ္ဆိုတဲ့ တျခား ကိုးရီးယားသူတေယာက္ကို ေမးေတာ့လည္း ေက်ာင္းတက္ျပီးေျဖမွာတဲ့။ အိမ္ၾကီးရွင္ကို အဲဒါေျပာေတာ့ သူက အားေပးရွာတယ္ "ဂ်ပန္ေရာက္ေနတာဘဲဟာ ဂ်ပန္စာတတ္ခ်င္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာက်က္တဲ့ ဒီကဂ်ပန္စာေက်ာင္းတက္ဖို႕ေတာ့ မတန္ဘူးတဲ့" (ဟြန္႕!) သူေျပာတာလည္း ဟုတ္ပါတယ္။ မတန္မွန္း ကိုယ့္ဘာသာ သိတယ္။ ကိုယ္တိုင္လဲ စာျပန္လုပ္ဖို႕ အဲေလာက္ၾကီး အားမသန္ပါဘူး။ ဒီလိုနဲ႕ အခ်ိန္ေတြကုန္ျပန္တယ္။<br /><br />ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္မွာ ဂ်ပန္စာအတန္းတက္တုန္း ခင္ခဲ့တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဒီေရာက္လာျပီး အဆက္အသြယ္ရတယ္။ သူက ဒီႏွစ္ (၇)လပိုင္းမွာ ဂ်ပန္စာလယ္ဗယ္၁ေျဖဖို႕ ကိုယ့္ဘာသာ စာလုပ္ေနတယ္ေျပာတယ္။ က်မကေတာ့ စာေမးပြဲေျဖဖို႕ ကိုယ့္ဘာသာ အစအဆုံးျပင္ဆင္က်က္မွတ္ဖို႕ရာ မေတြးခဲ့ပါဘူး။ အျမဲတန္း သင္တန္းတက္ျပီးမွ ေျဖခဲ့တာကိုးေလ။ သူငယ္ခ်င္းကေအာင္သြားျပီး က်မကို စာျပန္လုပ္ၾကည့္ပါလား တိုက္တြန္းလာတယ္။ ေအာင္တာ/မေအာင္တာထက္ ကိုယ့္လယ္ဗယ္ကို စမ္းသပ္ၾကည့္ပါတဲ့။ စာကို ဟုတ္တိပတ္တိမလုပ္တာ ၃ႏွစ္ေတာင္ ရွိခဲ့ျပီ။ ေတြေဝေနခဲ့တယ္။ အရင္ကလည္း စာေမးပြဲဝင္ေျဖမယ္ စိတ္ကူးလိုက္ ၅လေလာက္ အလိုေရာက္ရင္ မျဖစ္ပါဘူးဆိုျပီး စိတ္ေလွ်ာ့ျပီး ေနာက္ႏွစ္မွ ဆိုျပီး ေရႊ႕လာခဲ့တာ။ ခုမွ ျပန္လုပ္လို႕ ရပါ့မလားေလ။<br /><br />မေရမရာစိတ္ကူးနဲ႕ ေလွ်ာက္လႊာဝယ္လိုက္တယ္။ အဲဒီေန႕က စာေမးပြဲမတိုင္ခင္ ၃လ တိတိ။ ေတြးၾကည့္ရင္ေတာ့ အေတာ္ခက္ပါတယ္။ ခန္းဂ်ီးနဲ႕ အသိုင္းအဝိုင္းႏိုင္ငံျဖစ္တဲ့ တရုတ္ေတြ ကိုးရီးယားေတြအတြက္ေတာ့ ဒီေလာက္အခ်ိန္ဟာ ဘာမွ မဟုတ္ေလာက္ေပမယ့္ ဗူးသီးငါးေပါင္းထုပ္ ခန္းဂ်ီးေတြနဲ႕ မရင္းႏွီးတဲ့သူအဖို႕ မလြယ္လွတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ေလွ်ာက္လႊာဝယ္ျပီးမွေတာ့ ဆိုျပီး ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္အားတင္းလို႕ စာအုပ္ဆိုင္သြား စာအုပ္ေတြ သြားရွာဝယ္ပါတယ္။ ဘယ္အပိုင္း အားအနည္းဆုံးလဲေမးရင္ လယ္ဗယ္၂ေျဖတုန္း reading အားအနည္းဆုံးပါ။ အခ်ိန္မမွီပါဘူး။<br /><br />ခုက် ဘာအားအနည္း ဆုံးလည္းဆို အားလုံးပါ။ ခန္းဂ်ီး Vocabulary Listening Reading Garammar အားလုံး အားလုံး။ စာအုပ္ေတြက ေစ်းမသက္သာလွသလို အရမ္းလည္း ေစ်းမၾကီးပါ။ ယန္း ေထာင့္ငါးရာ ႏွစ္ေထာင္ဝန္းက်င္ပါ။ CD ေလးခ်ပ္ပါတဲ့ Listeningကေတာ့ ယန္း၃၄၀၀ေက်ာ္မို႕ ေစ်းၾကီးတယ္ ေျပာရမယ္။ ခန္းဂ်ီး Vocabulary အတြက္ တစ္အုပ္၊ အားနည္းတဲ့ Readingအတြက္ ၂အုပ္ (စာေမးပြဲသာ ျပီးသြားတယ္ တအုပ္ဘဲ ဖတ္လို႕ျပတ္တယ္)၊ Listeningအတြက္ တစ္အုပ္၊ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ တစ္အုပ္၊ ၂၀၀၈ခုႏွစ္ ေမးခြန္းေဟာင္းတအုပ္ အားလုံးေပါင္း ၆အုပ္။ စာအုပ္ဖိုးခ်ည္း ယန္း၁ေသာင္းေက်ာ္ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါအားလုံး အလကားရတယ္လို႕ ေျပာလည္း ရႏိုင္တယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္ရဲ့ အလုပ္က တႏွစ္၂ၾကိမ္ ကုန္တိုက္မွာ ေစ်းဝယ္လို႕ရတဲ့ လက္မွတ္ေတြ ေပးပါတယ္။ အဲဒါနဲ႕ ဝယ္တာပါ။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sx-SNnp3vKI/AAAAAAAADZU/kK0ozP8sYoU/s1600-h/DSCN9306.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 220px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sx-SNnp3vKI/AAAAAAAADZU/kK0ozP8sYoU/s320/DSCN9306.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413206039803182242" border="0" /></a><br />အဲဒီေစ်းဝယ္လက္မွတ္ ဝယ္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြက ျမိဳ႕လယ္ေခါင္က ကုန္တိုက္ေတြမို႕ တျခားေစ်းၾကီးပစၥည္း ဝယ္မိတာထက္ အိမ္ၾကီးရွင္နဲ႕ က်မက စာအုပ္သာဝယ္ပါတယ္။ စာအုပ္က ဘယ္နားမွာ ဝယ္ဝယ္ အဖုံးမွာ ပါျပီးသား သတ္မွတ္ေစ်းမို႕ ေစ်းကြာျခင္း ေလ်ာ့ျခင္း မရွိပါဘူး။ စာလုပ္စရာ လက္နက္စုံျပီမို႕ စာစလုပ္ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္း အၾကံေပးတဲ့အတိုင္း ipodထဲ Listening သြင္းထားျပီး အျပင္သြားရင္ လမ္းမွာ နားေထာင္တယ္။ လယ္ဗယ္၁ Garammar လယ္ဗယ္၂နဲ႕စာရင္ မမ်ားပါဘူး။ Reading ဖတ္ျပီးေျဖၾကည့္တာ အျမဲတန္း တဝက္ေလာက္ မွားပါတယ္။ ကိုယ့္အေတြးနဲ႕ စာေရးသူအေတြး အဲလို ထပ္တူက်လြန္းတာပါ။ ပထမ တလေလာက္မွာ အရွိန္ေကာင္းေကာင္းနဲ႕ စာလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အိမ္အလုပ္အျပင္ တျခားဘာမွမရွိတာမို႕ စာက်က္ခ်ိန္ အမ်ားၾကီးလို႕ ေျပာလည္းရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္က လက္ခံႏိုင္တဲ့အခ်ိန္က ၃နာရီက အလြန္ဆုံးပါဘဲ။ အခ်ိန္ၾကာၾကာဖတ္လို႕ စာပိုရတာ မရွိဘဲ ေခါင္းေတြထူပူလာတယ္။<br /><br />ခန္းဂ်ီးလဲ စကိုင္ေရာ စိတ္ဓာတ္က်တာ ကမ႓ာဟိုဘက္အထိ ေဖာက္သြားတယ္။ ဘယ္လိုမွ မွတ္လို႕မရ၊ ခုက်က္ ခဏေနေမ့၊ အဲဒီကေနစျပီး စာလုပ္ပ်က္လာျပန္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းခ်င္းက သူ႕ခန္းဂ်ီးစာအုပ္နဲ႕ ေမးခြန္းေဟာင္းေတြ ငွါးေပးထားတယ္။ စာက်က္လို႕ အာရုံမရမယ့္အတူ သူ႕စာအုပ္ထဲကစာေတြ ကိုယ့္စာအုပ္ထဲျပန္ကူးေရးရင္း တခါတေလ အိမ္ၾကီးရွင္ကို နပူနစာ စာေမးရင္ အိေယာင္ဝါးနဲ႕ စာကို အျဖစ္ေလာက္ လုပ္ေနခဲ့တယ္။ ေအာက္တိုဘာလကုန္ခါနီးတာေတာင္ မက်က္မေန က်က္ရမယ့္ ခန္းဂ်ီးေတြ မျပတ္ေသးပါဘူး။ စာဖတ္ရင္း အဟင့္ရႊတ္ဖတ္လုပ္ေနလို႕ အိမ္ၾကီးရွင္က အဲေလာက္စိတ္ထဲ မထားပါနဲ႕လို႕ အၾကိမ္ၾကိမ္ ေျပာပါတယ္။ အစကတည္းက ကိုယ့္အေျခအေနသိေအာင္ စမ္းၾကည့္တဲ့သေဘာနဲ႕ ေလွ်ာက္လႊာတင္ခဲ့တာဘဲေလ။ ခက္တာက ေျဖမွေတာ့ ေအာင္ခ်င္တာကိုး (ေလာဘ~ေလာဘ)။ တခါမွ စာေမးပြဲက်တာ မရွိဘူးေတာ့လည္း ေၾကာက္မိပါတယ္။ မျဖစ္မညစ္ စာလုပ္ေနရာက ႏိုဝင္ဘာလထဲဝင္လာမွ ခန္းဂ်ီးက်က္တာ ရပ္ထားျပီး ေမးခြန္းေဟာင္းေတြ ေလွ်ာက္ေျဖၾကည့္တယ္။ ေအာင္ႏိုင္ပါ့မလားရယ္ေပါ့။ အျမဲတန္းေတာ့ အမွတ္ (၇၀)မို႕ on the marginပါဘဲ။ ကံမေကာင္းရင္ေတာ့ margin ေရာက္ဖို႕ သံုးေလးလွမ္းလိုပါတယ္။<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sx-XAtxcogI/AAAAAAAADZc/CIj65wJahGI/s1600-h/DSC00358.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 210px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sx-XAtxcogI/AAAAAAAADZc/CIj65wJahGI/s320/DSC00358.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413211315665412610" /></a><br />စာေမးပြဲမေျဖခင္ညအထိ ခန္းဂ်ီးေတြ မွတ္ေကာင္းတုန္းပါ။ ဒီလိုနဲ႕ဘဲ စာရတယ္ရယ္လည္းမဟုတ္ မရဘူးလဲမဟုတ္နဲ႕ စာေမးပြဲ ျပီးသြားပါတယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္ကိုေတာ့ ေအာင္ရင္ ဆုေပးပါ မေအာင္ရင္ေတာ့ အားေပးပါလို႕ ေျပာထားပါတယ္။ ဘုရားမွာ ဆုေတာ့လည္း မေတာင္းခ်င္ပါဘူး။ လိုအပ္မွ ဘုရားကို နားပူနာဆာလုပ္တယ္လို႕ ကိုယ့္ဘာသာ ခံယူထားလို႕ပါ။ ကံေကာင္းရင္ေတာ့ ေအာင္မယ္လို႕ဘဲ မွတ္ယူထားပါတယ္။ မေအာင္ရင္ေတာ့ ေနာက္တခါဆိုတာၾကီးကို စဥ္းစားရပါဦးမယ္။ ခုက ဆိုးဆိုးရြားရြားၾကီး မေျဖႏိုင္တာမျဖစ္သလို အခ်ိန္မေလာက္တာလဲ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ တကယ္ဆို Readingပိုင္း အရမ္းအားနည္းတာ ေဗာ္လန္တီယာအတန္းက ဆရာမရဲ့ သတင္းစာ ျဖတ္ပိုင္းေလးေတြ ေကာ္ပီကူးျပီး ဖတ္ခိုင္းတတ္တဲ့ ေက်းဇူးနဲ႕ အရင္ကထက္စာရင္ နဲနဲဖတ္ႏိုင္လာတာပါ။ သူငယ္ခ်င္းေက်းဇူးနဲ႕လဲ စာျပန္လုပ္ျဖစ္သြားပါတယ္။ စာလုပ္တယ္ အေၾကာင္းျပျပီး ခ်က္တရက္ မခ်က္တရက္နဲ႕ ထမင္းဘူးမွန္မွန္မထည့္ေပးျဖစ္တာလဲ ဘာမွမေျပာတဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္ကိုလည္း ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။ 皆　ありがとうね :)<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-3090618415044104849?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-66408935722866363012009-12-08T01:25:00.001+09:002009-12-08T01:35:15.484+09:002009-12-08T01:35:15.484+09:00<div style="text-align: justify;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/SvwwNBtm94I/AAAAAAAADTE/r1cZNhLc9H4/s1600-h/home1.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 276px; height: 294px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/SvwwNBtm94I/AAAAAAAADTE/r1cZNhLc9H4/s320/home1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403246653293918082" border="0" /></a><br />ဘာလိုလိုနဲ႕ ဒီအိမ္ကို ေျပာင္းလာတာ ဒီလ ၅ရက္ေန႕မွာ တႏွစ္ရွိသြားျပီ။ ျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့လဲ ဘာမွမၾကာလိုက္ေသးသလိုပါဘဲ။ အရင္ေနခဲ့တဲ့အိမ္ခန္းက 1K အခန္းပါ။ ပို႕စ္တခုမွာေတာင္ ေရးဖူးတယ္။ သူတေယာက္ထဲ အရင္ေနႏွင့္ေနတဲ့ အခန္းေလးေပါ့။ ဒီမွာအေနနဲ႕ဆို 1Kက တေယာက္ထဲေနရင္ မဆိုးလွပါဘူး ေျပာရမယ္။။ ဂ်ပန္ဖ်ာ ၆ခ်ပ္စာ အခန္းရယ္၊ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႕ ေရခ်ိဳးခန္း သီးသန္႕ရယ္ပါ။ ၂ေယာက္ေနျဖစ္ေတာ့လဲ ခိုအိမ္ေလးထဲ အစပိုင္းမွာ မေနတတ္ေပမယ့္ တေျဖးေျဖး ေနသားက်လာပါတယ္။ ဟိုဝယ္ဒီဝယ္နဲ႕ ပစၥည္းေတြ မ်ားလာတယ္။ ေျခခ်စရာ နဲလာတဲ့အိမ္ေလးထဲ ဧည့္သည္လာမယ္ဆို မ်က္လုံးျပဴးရတယ္။<span id="fullpost"><br /><br />ဒီလိုနဲ႕ ၾကာလာေတာ့ အိမ္ေျပာင္းဖို႕ စိတ္ကူးရေတာ့တယ္။ စာတိုက္ပုံးထဲ လာလာထည့္တဲ့ အိမ္ေၾကာ္ျငာေတြလဲၾကည့္ အင္တာနက္ထဲက အိမ္ငွါးတဲ့ ဆိုက္ေတြမွာလဲ လိုက္ရွာေပါ့။ လက္ရွိအခန္းနဲ႕ အက်ယ္သိပ္မထူးျခားတာေတာင္ ဘူတာနဲ႕နီးေလ ေစ်းက ပိုၾကီးလာေလပါ။ ဒီၾကားထဲ ဝယ္ရင္ေကာင္းမလား စိတ္ကူးျပီး တခ်ိဳ႕အိမ္အေဟာင္းေၾကာ္ျငာေတြကို ဖုန္းဆက္ေမးၾကည့္တယ္။ အသစ္ကို စိတ္မကူးရဲလို႕ပါေလ။ သို႕ေသာ္လည္းေပါ့ေလ ႏိုင္ငံျခားသားလို႕ ေျပာလိုက္တာနဲ႕ အင္တင္တင္ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။ ဥပေဒေတြမ်ားလြန္းတဲ့ႏိုင္ငံမွာ ဂ်ပန္လူမ်ိဳးအခ်င္းခ်င္းကို ေရာင္းတာထက္ ႏိုင္ငံျခားသားကိုေရာင္းရတာ အလုပ္ရွုပ္ပုံရပါတယ္။<br /><br />ႏိုင္ငံျခားသားဆိုတာနဲ႕ စပ္ဆက္ျပီး ေျပာရရင္ ဒီမွာ ႏိုင္ငံျခားသားကို အလြယ္တကူ အိမ္ငွါးမေပးပါဘူး။ ေက်ာင္းသားဆိုရင္လဲ ေက်ာင္းက ဒါမွမဟုတ္ "ဟိုေရွာနင္း"(保証人) လို႕ေခၚတဲ့ အာမခံေပးသူ ရွိမွပါ။ တကယ္ေတာ့ ဂ်ပန္မွာ ျပႆနာျဖစ္ရင္ ေခါင္းခံေပးရမယ့္ "ဟိုေရွာနင္း"ကို ဘယ္သူမွ အလြယ္တကူ မလုပ္ခ်င္ပါဘူး။ ေက်ာင္းတက္ေနလို႕ ကိုယ့္ေက်ာင္းက ေထာက္ခံေပးရင္ ေကာင္းပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းကေတာ့ ကိုယ့္ေက်ာင္းသားျဖစ္တာေတာင္ ေတာ္႐ံုမေထာက္ခံေပးဘူးလို႕ ၾကားဘူးပါတယ္။ ေထာက္ခံစာရဖို႕ ေငြသြင္းရတဲ့ေက်ာင္းမ်ိဳးလည္း ရွိတယ္ေျပာတယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္လဲ ေက်ာင္းသားအေနနဲ႕တုန္းက ေက်ာင္းကရွာေပးတဲ့အေဆာင္မွာ ေနခဲ့ပါတယ္။ အလုပ္လုပ္ေတာ့ ကုမၸဏီကေန အိမ္ျခံေျမအက်ိဳးေဆာင္ကို ခ်ိတ္ေပးပါတယ္။ အဲဒီ အိမ္ျခံေျမအက်ိဳးေဆာင္ကို ကိုယ္ေနခ်င္တဲ့ အခန္းအမ်ိဳးအစား၊ ေနရာ၊ ေပးႏိုင္တဲ့လစာေတြေျပာလိုက္ရင္ သူတို႕ရွာေပးပါတယ္။ အဲဒီအခန္းေတြကို လိုက္ၾကည့္ျပီး ကိုယ္သေဘာက်တာကို ေရြးရုံပါ။ အိမ္လခကိုေတာ့ ကိုယ့္ဘဏ္အေကာင့္ထဲကေန ကုမၸဏီကတဆင့္ လစဥ္ အက်ိဳးေဆာင္ကို ေပးသြားပါတယ္။ လတိုင္း စာရင္းဇယား ပို႕ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ရွင္အိမ္ငွါး တိုက္႐ိုက္ေတြ႕တာ နဲတယ္ေျပာရမယ္။ ဂ်ပန္အခ်င္းခ်င္းကေတာ့ ရွိပါတယ္။<br /><br />အိမ္မွာ တခုခုျဖစ္ရင္လဲ အက်ိဳးေဆာင္ကို ဖုန္းဆက္ေျပာရပါတယ္။ အိမ္ေသာ့ေပ်ာက္တုန္းက သူတို႕ဆီ ဖုန္းဆက္ေျပာေတာ့ ေသာ့ျပင္သူ လႊတ္ေပးတယ္။ က်တဲ့စရိတ္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ေပးရတာပါ။ ေသာ့အသစ္ထဲက ေသာ့တံတေခ်ာင္းကိုေတာ့ အက်ိဳးေဆာင္ကို ေပးထားရပါတယ္။ ဒါက ဂ်ပန္မွာ ထုံးစံပါ။ တကယ္လို႕ ကိုယ္မရွိတုန္း အခန္းမွာ တခုခုျဖစ္ရင္ ေသာ့ဖြင့္ဝင္လို႕ရေအာင္ပါ။ ျပီးေတာ့ အခန္းငွါးရင္ စေပၚလိုသေဘာမ်ိဳး ေပးထားရပါတယ္။ ကိုယ္ေနတဲ့ ေနရာေပၚမူတည္ျပီး တလစာ၊ ၂လစာ၊ ၂လခြဲစာ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးပါဘဲ။ တကယ္လို႕ အိမ္ေျပာင္းရင္ အက်ိဳးေဆာင္က လာျပီး အခန္းကို စစ္ပါတယ္။ ပ်က္စီးညစ္ပတ္တာေတြရွိရင္ အဲဒီထဲက ျပင္ဆင္စရိတ္ႏႈတ္ပါတယ္။ တကယ္တန္း ျပင္ဆင္စရိတ္ေပးသင့္တဲ့ ပ်က္စီးမႈနဲ႕ မေပးရတဲ့ ပ်က္စီးမႈရယ္လို႕ ရွိပါတယ္။ ဥပမာ aircon တပ္ထားျပီး ျဖဳတ္ရင္ နံရံမွာ အကြက္ရာ က်န္ပါတယ္။ အဲဒါမ်ိဳးအတြက္ အိမ္ငါးက ေပးေလ်ာ္စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါကို မသိဘဲ ေပးေနရတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အဲဒါကို TVက အိမ္ရွင္အိမ္ငွါးဥပေဒ အစီအစဥ္မွာ ၾကည့္ဘူးလို႕သိတာပါ။<br /><br />အိမ္ရွာတာ ျပန္ဆက္ရရင္ အိမ္ၾကီးရွင္က Apartment ဆို လုံးဝမေနခ်င္၊ Mansion မွ Mansion ဆိုတာရယ္ေၾကာင့္ ေတာ္ရုံနဲ႕ ရွာမရဘူး။ ဒီမွာ Apartment က Mansion ထက္ ေစ်းသက္သာပါတယ္။ ငလ်င္မ်ားတဲ့ႏိုင္ငံမို႕ အိမ္ၾကီးရွင္က စိတ္ခ်ရတဲ့ Mansionသာ ေနခ်င္ပါတယ္။ Mansionကလဲ ေစ်းေတာ္ရင္ ဘူတာနဲ႕ေဝး၊ ဘူတာနဲ႕နီးရင္း ေစ်းက မတန္နဲ႕ စိတ္တိုင္းက်မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒီၾကားထဲ လင္နဲ႕မယား လွ်ာနဲ႕သြားမို႕ ကိုက္မိၾကပါေလေရာ။ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္လဲေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ပါ။<img src="https://mail.google.com/mail/e/329" /> စိတ္ေကာက္ျပီး အိမ္ၾကီးရွင္ကို စကားမေျပာပါဘူး။ (အိုဆာကာက အမေရ_ "ေကာက္ေကြး"လို႕ မွန္းတာ မွန္တယ္ေနာ့ :P) အရင္လို တရက္ႏွစ္ရက္ထက္ကိုလြန္ျပီး ေကာက္ေၾကာရွည္စြာနဲ႕ ေလး/ငါးရက္အထိ စကားမေျပာတာမို႕ အိမ္ၾကီးရွင္လဲ အေၾကာင္းရွာရေတာ့တယ္။<br /><br />တကယ္ဆို သူကမွ ေတမိ။ တေန႕လုံးေနလို႕မွ စကားတခြန္းေတာင္ ေျပာသူမဟုတ္။ ကိုယ္မေျပာရင္ အိမ္က ဘိုးဘြားရိပ္သာလို ေျခာက္ကပ္တိတ္ဆိတ္ေနေတာ့တာ။ အိမ္က တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနတာျပီး ေနလို႕မေပ်ာ္ေတာ့တာမို႕ သူက ရုံးအျပန္ ဘူတာမွာ ေဝေနနဲ႕ တိုက္ခန္းေၾကာ္ျငာလာျပျပီး အိမ္နဲ႕နီးတာမို႕ သြားၾကည့္ရေအာင္ဆိုျပီး အေဖာ္လာစပ္တယ္။ အျပင္သြားရ ပ်င္းသူက အေဖာ္ေတြဘာေတြ လာစပ္ေနတာမို႕ အင္းမလႈပ္ အဲမလႈပ္နဲ႕ လိုက္သြားလိုက္တယ္။ အမွန္က အခန္းၾကည့္ဖို႕ထက္ စကားျပန္ေျပာေအာင္ ခင္းတဲ့ဗ်ဴဟာပါ။<img src="https://mail.google.com/mail/e/35D" /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Svwqw94CF1I/AAAAAAAADS8/OuQhC6ZlngU/s1600-h/home2.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 219px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Svwqw94CF1I/AAAAAAAADS8/OuQhC6ZlngU/s320/home2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403240673669420882" border="0" /></a>တကယ္ေတာ့ ဘာရယ္မဟုတ္ သြားၾကည့္တာပါ။ ဟိုလဲေရာက္ေရာ ရုံးခန္းက တာဝန္ခံက ရႊန္းရႊန္းေဝေအာင္ စကားေတြေျပာတာ နားေထာင္ရတာ တနာရီေလာက္ ၾကာသြားတယ္။ သူတို႕မလဲ တိုက္ခန္းမွာ သုံးပုံတပုံေလာက္ဘဲ ေနသူရွိေသးတာမို႕ လူလိုခ်င္ေနတာပါ။ modern roomေတြလဲ လိုက္ျပနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာေနတာမို႕ အားေတာင္နာလာတယ္။ အိမ္ျခံေျမဆိုင္ရာ ဥပေဒေတြကို စာအုပ္ဖြင့္ျပီး ရွင္းျပေနတာ ၂နာရီေက်ာ္ေတာင္ၾကာပါတယ္။ ဘာတလုံးမွနားမလည္ပါဘူး။ ကိုယ့္ဂ်ပန္စာက အျဖစ္ေလာက္သာသိတာကိုးေလ။ ဒီလိုဥပေဒဆိုင္ရာ ခန္းဂ်ီးဗ်စ္ထူနဲ႕ စာအုပ္ၾကီးေတာ့ ဖတ္တတ္ဖို႕ ေဝးပါေသးတယ္။ က်မက သိပ္နားမလည္ဘူးလို႕ ေျပာလိုက္လို႕ တာဝန္ခံလည္း အိမ္ၾကီးကိုသာ ဦးတည္ျပီး ရွင္းျပေနေတာ့တယ္။ ကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ေဘးမွာ ေခါင္းကိုက္ရင္းငိုက္ေနပါတယ္။<br /><br />အရင္ဆုံးၾကည့္တဲ့ အစြန္ခန္း 4LDK Typeကို ၾကည့္ျဖစ္တယ္။ တျခားႏိုင္ငံမွာ တိုက္ခန္းကို ဘယ္လိုဖြဲ႕စည္းထားတယ္ဆိုတာ မသိေပမယ့္ ဒီမွာေတာ့ အခန္းေၾကာ္ျငာရင္ L-living room, D-dining room, K-kitchen room စသျဖင့္ LDKလို႕ အတိုေျပာျပီး အိပ္ခန္းအေရအတြက္ကို ကိန္းဂဏန္းနဲ႕ ေရးပါတယ္။ 4LDK က အိပ္ခန္း၄ခန္းနဲ႕ ထမင္းစားခန္း ဧည့္ခန္း မီးဖိုေခ်ာင္ ပါတဲ့ အခန္းပါ။ အိပ္ခန္း၄ခန္းပါေပမယ့္ အခန္းဝင္ေပါက္ေတြက ဟိုေကြ႕ဒီေကြ႕နဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ဝကၤပါလို အခန္းေတြလို႕ ျမင္မိတာရယ္၊ အိမ္ဝင္ေပါက္ကေန ဝင္လိုက္ရင္ ေဒါင့္ခ်ိဳးအေကြ႕ျဖစ္လို႕ အိမ္ထဲခ်က္ခ်င္းမျမင္ရတာေၾကာင့္ ေမွာင္တယ္ ၾကိဳက္ဘူးဆိုျပီး ဂ်ီးထူလိုက္ပါတယ္။ လင္မယား၂ေယာက္နဲ႕ အခန္း၄ခန္းလဲ မလိုအပ္ဘူးထင္တာေၾကာင့္ပါ။<br /><br />ေနာက္ထပ္ အိပ္ခန္းသံုးခန္းပါတဲ့ 3LDK Type အခန္းပုံစံသုံးမ်ိဳး ထပ္ျပတယ္။ အဲဒီထဲက အမ်ိဳးအစားတခုမွာ ဂ်ပန္စတိုင္ဖ်ာနဲ႕အခန္းတခန္းပါတယ္။ ကိုယ့္ေတြအတြက္ေတာ့ ဖ်ာအခန္းက မလိုအပ္တာေၾကာင့္ ဒီအခန္းကိုလဲ ပယ္လိုက္တယ္။ ေနာက္ 3LDKက ေမာ္ဒန္စတိုင္လိုမ်ိဳး၊ ေဒါင့္ခန္းလည္းျဖစ္ျပီး ေဒါင့္ခ်ိဳးကို စက္ဝန္းလို ဝိုက္ထားတာမို႕ မီးဖိုေခ်ာင္ကေန ဧည့္ခန္းအထိ ေဘးနံရံက အဝိုက္ၾကီးပါ။ အိမ္ထဲ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်ရခက္မယ္ထင္လို႕ မၾကိဳက္ဘူး။ ျပီးေတာ့ တျခား3LDK အခန္းေတြထက္ ပိုက်ယ္တယ္ဆိုေပမယ့္ ဝိုက္ဝိုက္ၾကီးမို႕ ပိုက်ဥ္းတယ္လို႕ေတာင္ ထင္မိတယ္။<br /><br />တခန္းျပီးတခန္း ဂ်ီးမ်ားလာတာ လိုက္ျပတဲ့သူလဲ စိတ္ပူပုံေပၚတယ္။ ရွိတာမွ အခန္းက 4LDK Type တမ်ိဳးရယ္ရယ္ 3LDK Type သံုးမ်ိဳးရယ္ကို ဟိုဟာလဲအင္တင္တင္ ဒီဟာလဲအင္တင္ျဖစ္ေနတာကိုးေလ။ ေနာက္ဆုံး ခုအခန္းကို လိုက္ျပတယ္။ တခါးဖြင့္တာနဲ႕ ဝရံတာအထိတိုးရိုေပါက္ျမင္ရတယ္ ဒီတခ်က္ မဆိုးဘူးေပါ့။<br /><br />အခန္း၃ခန္းကလဲ အက်ဥ္းအက်ယ္ သိပ္မကြာဘူး။ အလယ္ခန္းျဖစ္ေနေတာ့ အင္းမ္...။ လိုက္ျပတဲ့တာဝန္ခံကလဲ ကိုယ့္ကို mainမွတ္ျပီး လာလာေမးပါတယ္။ ဘယ္လိုအခန္းမ်ိဳး အၾကိဳက္ဆုံးလဲဆိုျပီး။ ေတာင္ဘက္မ်က္ႏွာမူတာ ၾကိဳက္တယ္လို႕လဲေျပာလိုက္ေရာ သူ႕မွာပ်ာပ်ာသလဲျဖစ္ျပီး ဘာျဖစ္လို႕လဲတဲ့။ တေနကုန္ အလင္းေရာင္ရတာရယ္ အဝတ္ေတြလဲ ေျခာက္ျမန္တယ္ေလလို႕ ေျပာလိုက္ေတာ့ ဒီတိုက္လဲလင္းပါတယ္ အဝတ္လဲေျခာက္ျမန္တယ္လို႕ကို ေကာင္းေၾကာင္းေျပာေတာ့တာ။ သူ႕တိုက္က အေရွ႕ဘက္ကို မ်က္ႏွာမူေနတာေလ။<img src="https://mail.google.com/mail/e/347" /><br /><br />အိမ္ၾကီးရွင္ကေတာ့ ဒီအခန္းကို မဆိုးဘူးထင္ေနျပီ။ model roomဆင္ျပီး ျပထားတာလဲ ဒီအခန္းပုံစံမ်ိဳးမို႕ပါ။ တာဝန္ခံကလဲ အေျပာေကာင္း သူကလဲ အားနာတာမို႕ ဟုတ္ေတာ့ေနပါျပီ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ သူတို႕ျပတဲ့အထဲက 3LDK Type ဒီအခန္းကို ေရြးျဖစ္သြားတယ္။ ဆဲန္းေဆးကို ဒီအေၾကာင္းေျပာျပေတာ့ ဂ်ပန္စကားပုံနဲ႕ေျပာရရင္ ကုမၸဏီဘက္က "ဆူျဖိဳးတဲ့ဘဲ ဖမ္းမိတယ္"(いい鴨)လို႕ ေျပာရမယ့္တဲ့။ (ျမန္မာလို သားေကာင္ဖမ္းတယ္/ အခ်ဥ္ဖမ္းတယ္လို႕ ဆိုမလားဘဲ။) တကယ္ေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္လုံး "အခ်ိဳရွာ သကာေတြ႕"ၾကတာပါ။<br /><br />ဒီၾကားမွာ အိမ္ေျပာင္းႏိုင္ဖို႕ လုပ္ရတာ အမ်ားၾကီးပါ။ အရင္ကေတာ့ အက်ိဳးေဆာင္က ရွာေပးတာမို႕ ဘာမွအလုပ္မပိုလိုက္ပါဘူး။ ခုက ကိုယ့္ဘာသာ ရွာတာမို႕ လိုတာအားလုံး ကိုယ္တိုင္ၾကိမ္ၾကိမ္သြားရ လိုက္ေပးရပါတယ္။ ေျပာမယ့္သာေျပာတာ တကယ္တန္း လုပ္စရာေတြ ဘာမွနားမလည္ပါဘူး။ အားလုံး အိမ္ၾကီးရွင္နဲ႕ တာဝန္ခံသာ ေျပာဆိုေနၾကတာ။ ခဏၾကာ ဘာစာရြက္လိုလိုက္ ခဏၾကာ ညာစာရြက္လိုလိုက္နဲ႕ ရွုပ္ေနတာပါဘဲ။ ႏိုင္ငံျခားသားျဖစ္တာမို႕လည္း ပါပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္က် အိမ္ၾကီးရွင္က လိုက္ခဲ့လို႕ ေခၚေခၚသြားတာမို႕သာ ပါသြားတာ။ ေရာက္တဲ့ေနရာမွာ ေျပာတာေတြ နားမလည္ေတာ့ ငုတ္တုတ္ငိုက္၊ အဲေလာက္ေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ အသုံးက်မွန္း သိေတာ့တယ္။ ေျပာင္းရဖို႕ ေသခ်ာသြားေတာ့ တာဝန္ခံက ေသာ့အပ္ပါတယ္။ အဲဒီထဲက တေခ်ာင္းကို အိမ္လုံျခဳံေရးကို ေပးထားရတယ္။ ေသာ့ရျပီဆိုေတာ့ ကိုယ့္အခန္းလို႕ ေျပာလို႕ရပါျပီ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Svuq_OkT-AI/AAAAAAAADRk/LUKk6QKNunU/s1600-h/DSC00326.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Svuq_OkT-AI/AAAAAAAADRk/LUKk6QKNunU/s320/DSC00326.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403100181179922434" border="0" /></a>ဒီအခန္း ပုံစံကအျပင္ကေနျပန္လာလို႕ တံခါးဖြင့္ဝင္လိုက္တာနဲ႕ အိမ္ေရွ႕ဧည့္ခန္းေရာ ဝရံတာအထိပါ ေတာက္ေလွ်ာက္ျမင္ရေတာ့ ဘာလို႕မွန္းမသိ စိတ္ေအးတယ္။ အဲလိုမျမင္ရရင္ ေထာင့္ခ်ိဳးက ဘြားကနဲ ဘာေပၚလာမလဲလို႕ မဟုတ္တာ ေတြးေၾကာက္ပါတယ္။ တကယ္ဆို တခါးဖြင့္လိုက္တာနဲ႕ အဝင္ဝကမီးက autoလင္းတာကို ကိုယ့္ဘာသာ အေၾကာက္ထူတာပါ။ (သတၱိကေတာ့ ဘာရွိသလဲမေျပာနဲ႕ ဘာမွကို မရွိဘူး :D)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sx0ippH7CWI/AAAAAAAADXQ/2OHKib3s9Io/s1600-h/DSC00339.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 241px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sx0ippH7CWI/AAAAAAAADXQ/2OHKib3s9Io/s320/DSC00339.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412520425978268002" border="0" /></a>မီးဖိုေခ်ာင္ကို ဧည့္ခန္းနဲ႕ ကပ္ရပ္မွာ counter kitchen လုပ္ေပးထားတာပါ။ အေရွ႕ဘက္မွာ ထမင္းစားစားပြဲထားဖို႕ရာ အြန္လိုင္းက ဝယ္လိုက္တဲ့ ဆိုဖာက အရွည္လြန္သြားတာမို႕ ေနရာလြတ္က်ဥ္းသြားျပီး စားပြဲထားလို႕မ ရေတာ့ပါဘူး။ အြန္လိုင္းက ေစ်းဝယ္ရင္ အဲလိုမ်ိဳးလဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။ တကယ္က အစကတည္းက အိမ္အခန္းအက်ယ္ရဲ့ေျမပုံ ရွိပါတယ္။ ပရိေဘာဂဝယ္ရင္ အက်ယ္တိုင္းလို႕ရေအာင္ဆိုျပီး တာဝန္ခံက ေျမပုံနဲ႕တိုင္းထြာတြက္ရတဲ့ ေပတံေသးေသးေလးပါ ငွါးေပးထားတယ္။ အဲဒါကို သိသိၾကီးနဲ႕ ခုံဝယ္ေတာ့ နံရံဘက္ထားတဲ့ခုံကို ၂ေယာက္စာနဲ႕ ၃ေယာက္စာခုံက ေစ်းသိပ္မကြာဘူးဆိုျပီး ဝယ္ခ်လိုက္တာ။ ခုလို ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။<br /><br />ဒီမိုင္မီးဖိုေခ်ာင္ေလးထဲမွာ လက္စြမ္းေတြျပတယ္၊ စားခ်င္တာေတြ ခ်က္တယ္၊ ထင္ရာျမင္ရာ ရမ္းသမ္းcookတယ္၊ မနက္မနက္ အိပ္ခ်င္မူးတူးထည့္ေပးတဲ့ ထမင္းဘူးကို ေကာင္တာေပၚတင္ျပီး ဓာတ္ပုံ႐ိုက္တယ္။ အရင္ကေတာ့ အိမ္အလယ္မွာ မီးဖိုေခ်ာင္မို႕ အနံ႕ေတြ ေအာင္းမွာ စိုးမိတယ္။ အနံ႕စုပ္ပန္ကာ ျပင္းျပင္းဖြင့္ရင္ ကိစၥမရွိဘူးမို႕ ေတာ္ပါေသးတယ္။ ဧည့္ခန္းနဲ႕ကပ္ရက္ မီးဖိုေခ်ာင္ရွိေတာ့ တမ်ိဳးေကာင္းတာက အားလုံးကို မီးဖိုထဲေခ်ာင္ထဲကေန စီးျပီးၾကည့္လို႕ရသြားတယ္။ လွီးခြၽတ္ေဆးေၾကာရင္း တီဗီေငးတယ္။ အရွိန္ပါလာရင္ အေရွ႕ေရာက္သြားတာမို႕ ဟင္းအိုးေတြလဲ တူးတတ္ ကပ္တတ္ပါတယ္။ အိမ္ရွင္မျဖစ္ေပမယ့္ ဟင္းခ်က္ျပဳတ္တာ အဲေလာက္ ဝါသနာမပါပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တန္းက် တအိမ္လုံးမွာ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ ဟင္းခ်က္ေနရတဲ့အခ်ိန္က စိတ္ျငိမ္သက္တယ္ေျပာရမလား ဒီအိမ္ရဲ့ အိမ္ရွင္မဆိုတဲ့ feeling အျဖစ္ဆုံးလို႕ ေျပာရမယ္။ ဒါကိုယ့္အပိုင္စား ကိုယ့္ရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ေနရာေလးဆိုျပီးေတာ့ပါ။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sx0ipEDYy4I/AAAAAAAADXI/37c44N8XNQo/s1600-h/DSC00313.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 227px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sx0ipEDYy4I/AAAAAAAADXI/37c44N8XNQo/s320/DSC00313.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412520416027134850" border="0" /></a>အခန္းသုံးခန္းထဲက ဝရန္တာဘက္က်တဲ့အခန္းကို မိုင္မုန္႕ဆီေၾကာ္ေလးရလာခဲ့ရင္ ထားမယ္လို႕ေတာ့ ရည္ရြယ္တာပါပဲ။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ အခန္းလြတ္ေပါ့။ ေယာင္းမလာေတာ့ ဒီမွာတည္းတယ္။ ေႏြမွာေတာ့ airconၾကိဳက္တဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္ ေနတယ္။ ေနာက္တခန္းကိုေတာ့ စာအုပ္စင္နဲ႕ တိုလီမိုလီထားတဲ့စင္ ထားထားတယ္။ စာၾကည့္ခန္းမဟုတ္ပါဘူး။ စာက ၾကည့္ခ်င္တဲ့ ေနရာ ၾကည့္တာ။ အရင္ကေတာ့ ထမင္းစားခန္းလုပ္ထားတာကို အလယ္ထဲေရာက္ေနတဲ့အခန္းမို႕ မီးေခ်ာင္းအျမဲဖြင့္ေနရတာ မၾကိဳက္တာနဲ႕ ထမင္းစားပြဲကို ဧည့္ခန္းေရႊ႕လိုက္တယ္။ ေလာေလာဆယ္ ဒီလို ေနရာခ်ထားတယ္။ အရင္က စာအုပ္စင္ကို ဧည့္ခန္းမွာ ထားတာ။ ၾကာေတာ့ ႐ိုးလာတာနဲ႕ ေရႊ႕ပစ္လိုက္တယ္။ အဲလိုဘဲ၊ စိတ္က ျငီးေငြ႕လြယ္တယ္။ ခဏဟိုေရႊ႕ ခဏဒီေရႊ႕နဲ႕။ ငါးေဖာင္း႐ိုးေဘာ္ဒီ အဲဒါေၾကာင့္ ခါးလဲ ခဏခဏ နာပါတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sx0mJfvnycI/AAAAAAAADXY/5Ok4xrYjPoI/s1600-h/DSC00327.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 121px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sx0mJfvnycI/AAAAAAAADXY/5Ok4xrYjPoI/s320/DSC00327.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412524271751121346" border="0" /></a>ဒီအိမ္မွာ အဆင္ေျပသြားတာက အဝတ္ေလွ်ာ္စက္ထားတဲ့ေနရာက မ်က္ႏွာသစ္ေဗစင္နဲ႕ တခန္းထဲျဖစ္တာပါ။ အရင္အိမ္လို ဝရန္တာမွာမဟုတ္တာေၾကာင့္ ေဆာင္းတြင္းအတြက္ အေတာ္ေကာင္းပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ တခါးဖြင့္ျပီး ဝရံတာထြက္ အဝတ္ထုတ္ရတာ အေတာ္ေအးတာပါ။ လက္ေတြလဲ ခဏနဲ႕ ထုံက်င္တက္လာတယ္။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sx0oDZ9h6FI/AAAAAAAADXg/zAv873f0AsE/s1600-h/DSC00332.png"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 213px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sx0oDZ9h6FI/AAAAAAAADXg/zAv873f0AsE/s320/DSC00332.png" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5412526366142883922" border="0" /></a>အိမ္ဝင္ဝင္ခ်င္း ဘယ္ဘက္မွာ Toilet ရွိတယ္ဆိုရင္ ဘယ့္ႏွယ့္ၾကီးလဲ ထင္ပါလိမ့္မယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေရာက္စက ေနခဲ့တဲ့အခန္းမွာ တံခါးဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း မီးဖိုေခ်ာင္နဲ႕ ေရခ်ိဳးခန္းမို႕ အေတာ္အံ့ဩမိတာပါ။ ဝရံတာရွိတဲ့ဘက္ကို အေရွ႕လို႕ သက္မွတ္ရင္ေတာ့ အိမ္အဝင္ေပါက္ရွိရာက အေနာက္ျဖစ္သြားမွာပါ။ အိမ္ေနာက္ေပါက္ကေန အိမ္ထဲဝင္ရတယ္ေပါ့။:P ဝင္ေပါက္ေဘးမွာ ဖိနပ္ထားခန္းေလး လုပ္ေပးထားတာ အေတာ္အဆင္ေျပတယ္။ ျမင္ကြင္းမွာ ပြပြထမေနေတာ့ဘူး။ ေျပာမယ့္သာေျပာတာ သူ႕ဖိနပ္က တရံဘဲရွိတာ။ က်န္တာအားလုံး က်မဖိနပ္ေတြခ်ည္း။ (မမ်ားပါဘူးေနာ့!)<br /><br />တကယ္တန္း ဒီဘက္ကို အိမ္ေျပာင္းဖို႕ျပင္တဲ့အခါ အခန္းပိစိေကြးက ထြက္လာတယ္လို႕ မထင္ရေလာက္ေအာင္ ပစၥည္းေတြ အေတာ္မ်ားပါတယ္။ ဒါေတာင္ အဝတ္ေတြလႊတ္ပစ္ စာအုပ္ေတြလႊတ္ပစ္နဲ႕ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ဝိတ္ေလွ်ာ့ပစ္တာပါ။ ဒီဘက္မွာ ပစၥည္းေတြေနရာခ်ျပီး ေနာက္ရက္မွာ အရင္အိမ္ကို ျပန္သြားရွင္းရပါတယ္။ ေျပာင္းမလာခင္ နဲနဲရွင္းခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီတုန္းက ပစၥည္းေတြ ပုံထားတာမို႕ ေသခ်ာေတာ့ မရွင္းရေသပါဘူး။ ေနာက္ရက္ကိုယ့္ဘာသာ တေယာက္ထဲ ကြၽပ္ကြၽပ္အိပ္ထဲ ေဆးေက်ာပြတ္တိုက္ဖို႕ လိုမယ္ထင္တာေတြထည့္ျပီး ခ်ီတက္ရပါတယ္။ အိမ္ၾကီးရွင္ကေတာ့ သူလဲလိုက္ရွင္းဦးမယ္ေျပာေပမယ့္ ရုံးဖြင့္ရက္မို႕ ကိုယ့္ဘာသာ သြားမယ္ေျပာျပီး ထြက္လာခဲ့တယ္။ ၂နာရီေလာက္ဘဲၾကာမယ္ထင္ရာက ေဆးေၾကာပြတ္တိုက္ရင္း မြန္းလြဲျပီး ညေနဘက္ေတာင္ ေရာက္လာတယ္။ ရွင္းေပးတယ္ဆိုေတာ့လည္း တံခါးေဘာင္ေျမာင္းၾကားက သဲမႈန္ေတြပါမက်န္ ႏိႈက္ႏိႈက္ခြၽတ္ခြၽတ္ လိုက္ပြတ္ေဆးေနလို႕ ၾကာတာပါ။ လက္လက္ထေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ေပမယ့္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ သန္႕သြားေအာင္ လုပ္ထားခဲ့ခ်င္တာပါ။ အခန္းပိစိေကြးကို ၾကမ္း၃ၾကိမ္ေလာက္ တိုက္ေပးလိုက္တယ္။ မွန္ျပတင္းေတြက အၾကမ္းတခါ အေခ်ာတခါ၊ ဝရံတာကိုလည္း ေဆးေပးခဲ့တယ္။ ဒီဇင္ဘာလလယ္မို႕ ေအးလိုက္တာ ထုံက်င္ေနတာပါဘဲ။<br /><br />အိမ္မေျပာင္းခင္မွာ ၾကိဳျပီး အက်ိဳးေဆာင္ကို ေျပာထားရပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ ရက္၂၀ေက်ာ္သြားတာနဲ႕ တလစာ ထပ္သြင္းရမွာပါ။ အခန္းေသာ့အပ္တဲ့ေန႕မွာ မနက္ေစာေစာ အိမ္ၾကီးရွင္နဲ႕အတူထြက္ခဲ့ျပီး လက္စသတ္ သိမ္းစရာေတြ ထပ္သိမ္းျပီး အက်ိဳးေဆာင္ကို ေစာင့္ေနလိုက္ပါတယ္။ အက်ိဳးေဆာင္က အခန္းကို နံရံေတြစစ္၊ ဘယ္ေနရာ ဘာျဖစ္ဆိုတာကို ပါလာတဲ့တဲ့စာရြက္မွာေရးပါတယ္။ ျပီးေတာ့ အိမ္ၾကီးရွင္က လက္မွတ္ထိုးေပးျပီး ေသာ့အပ္လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီက ေရးထားတာကိုၾကည့္ျပီး စေပၚကေန ျပန္ႏႈတ္ေပးတာပါ။ အိမ္ကို သန္႕ေနေအာင္ သုံးထားေပတဲ့အတြက္ရယ္ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္ေပးထားတာေၾကာင့္ရယ္ သိပ္အႏႈတ္ခံရမွာမဟုတ္ဘူး ေျပာပါတယ္။ ပင္ပန္းရက်ိဳး နပ္တယ္လို႕ ဆိုရမယ္။<br /><br />ဒီဘက္အိမ္အတြက္ေတာ့ လိုအပ္တာေတြ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း အင္တာနက္က ရွာဝယ္တယ္။ အိမ္နဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ Home Centerရွိေပမယ့္ အဲဒီမွာ ဝယ္ရင္ ကိုယ့္ဘာသာ သယ္ရမွာပါ။ အြန္လိုင္းကဝယ္တာ ေသခ်ာ မ်က္ေစ့နဲ႕ မၾကည့္ရတာရယ္ ကိုင္မၾကည့္ရတာ တခုဘဲ ခက္ျပီး ေစ်းသက္သာတဲ့အျပင္ အိမ္တိုင္ယာေရာက္ ပို႕ေပးတာမို႕ အဲေလာက္ မပင္ပန္းပါဘူး။ ပင္ပန္းတာက ဘယ္အရာမဆို အညႊန္းစာရြက္ဖတ္ျပီး ခုတင္၊ စားပြဲ၊ ဆိုဖာ၊ ခုံ အားလုံး ကိုယ့္ဘာသာ စင္ရတာပါ။ ဒီလို တို႕စိတို႕စိဝယ္ရင္း တျဖည္းျဖည္း အိမ္အဂၤါရပ္နဲ႕ ညီလာပါျပီ။ ဒီကအိမ္ေတြအေနနဲ႕ၾကည့္ရင္ အက်ယ္ၾကီး မဟုတ္သလို က်ဥ္းတယ္လို႕လဲ မဆိုသာပါဘူး။ မိသားစု ၃ေယာက္ေလာက္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္ ေနလို႕ရပါတယ္။<br /><br />အခုေနတဲ့ေနရာက ျမိဳ႕လယ္နဲ႕ဆို လွမ္းပါတယ္။ နဂိုကတည္းက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းဘဲ ေနခ်င္တဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္က လူစည္ကားတဲ့ေနရာဆို ရွုပ္လို႕ဆိုျပီး မၾကိဳက္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတေယာက္ထဲေနကတည္းက ဒီဘက္ကို ေရြးေနေနတာပါ။ တိုက်ိဳရဲ့ ၂၃ျမိဳ႕နယ္ထဲမွာ သက္ၾကီးရြယ္အိုအမ်ားဆုံးျမိဳ႕နယ္လို႕ ဆဲန္းေဆးက ေျပာပါတယ္။ အခုအိမ္ကေန ၂ဘူတာေလာက္ကစျပီး စည္ကားပါတယ္။ ျမိဳ႕လယ္ေရာက္ခ်င္ရင္ေတာ့ ရထားတနာရီ ဝန္းက်င္ေလာက္ စီးရပါမယ္။ ေဝးတယ္ေျပာရင္ေတာ့ ေဝးမွာပါ။ ကိုယ္တိုင္အတြက္ေတာ့ နီးတာလဲမဟုတ္ ေဝးတာလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ လွ်ပ္စစ္ျမိဳ႕ေတာ္ "အာကီဟဘာရ"၊ ျမန္မာဆိုင္ေတြရွိရာ "တာကဒႏိုဘဘ"၊ တိုက်ိဳရဲ့ တရုတ္တန္း "အုအဲႏို"ေစ်းတန္း၊ တခါတေလ ဝယ္ေလ့ရွိတဲ့ ကုန္တိုက္ေတြရွိရာ "အီခဲဘုကုရို"ဘက္ေတြကို နာရီဝက္ေလာက္ ရထားစီးရင္ ေရာက္တာမို႕ပါ။ ဒါ့အျပင္ တျခားေထြေထြထူးထူးေနရာေတြလည္း ေတာ္ရုံမသြားပါဘူး။ ကိုယ္ထင္ ခုတင္ေရႊနန္းမို႕ ခုေနတဲ့ေနရာကို မဆိုးဘူးလို႕ထင္ပါတယ္။ အိမ္နားမွာ စာၾကည့္တိုက္ရယ္ မူၾကိဳေက်ာင္းရယ္ မူလတန္းေက်ာင္းရယ္ အလယ္တန္းေက်ာင္းရယ္ ရွိပါတယ္။ ဒီအိမ္ကို ေရြးတုန္းကေတာ့ အဲဒါေတြ တခုမွ စိတ္ထဲမရွိပါဘူး။ ခုမွ အဆင္ေျပသားဘဲလို႕ ျမင္လာမိတာပါ။ ဒီမွာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ေနျဖစ္မယ္ေတာ့ ခုထက္တိုင္ မသိေသးပါဘူး။ ေတာ္ေတာ္ အသက္ၾကီးတဲ့အထိလဲ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။<br /><br /><span style="color: rgb(153, 153, 153);">(အရည္မရ အဖတ္မရ ပို႕စ္အရွည္ၾကီးကို ဆုံးေအာင္ဖတ္ေပးလို႕ ေက်းဇူးတင္ပါသည္။ တကယ္တန္း ဒီပို႕စ္ကို တႏွစ္ျပည့္တဲ့ ၅ရက္ေန႕မွာ တင္ဖို႕ ၾကိဳေရးထားတာပါ။ အဲဒီေန႕မွာ ဘယ္လိုမွ မဘေလာ့ႏိုင္လို႕ ခုမွ ျပန္တည္းျဖတ္ျပီး တင္လိုက္ပါတယ္။)</span><img src="https://mail.google.com/mail/e/1E3" /><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-6640893572286636301?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-21481750245602031222009-11-26T18:43:00.006+09:002009-11-26T18:57:38.606+09:002009-11-26T18:57:38.606+09:00<div style="text-align: justify;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sw5N1yGXPDI/AAAAAAAADWg/oKXeX7WPQgQ/s1600/DSC00349.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 238px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sw5N1yGXPDI/AAAAAAAADWg/oKXeX7WPQgQ/s320/DSC00349.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408345788895411250" border="0" /></a><br /><br />ျပီးခဲ့တဲ့တပတ္ကရယ္ မေန႕က မွာထားတဲ့ ပစၥည္းေတြ ေရာက္တယ္။ အရင္တပတ္ တနလၤာေန႕မွာ အိမ္ကေန ပစၥည္းပို႕ထားတယ္ဆိုကတည္းက လည္ပင္းတရွည္ရွည္ ျဖစ္ေနခဲ့တာ။ ၄ရက္အၾကာနဲ႕ေရာက္လာေတာ့ ဝမ္းသာသြားတယ္။ လက္ဖက္ေတြမွာထားတာေလ။ ျပီးေတာ့ ဒီတခါ အတန္းက ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲမွာ လက္ဖက္ပြဲ ျပင္ယူသြားမယ္ စိတ္ကူးထားလို႕။ ဂ်ပန္ေတြက လက္ဖက္ကို သုပ္စားတယ္ေျပာရင္ သေဘာမေပါက္ၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဒီတခါေတာ့ သိသြားေအာင္ ေကြၽးလိုက္မယ္။ ျပီးေတာ့ တျခားစားစရာ ခ်က္ယူသြားရတာထက္ လူလဲ သက္သာတယ္။ သူတို႕ စားႏိုင္တာ မႏိုင္တာေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးရယ္။ မစားႏိုင္လဲ ကိစၥမရွိပါဘူး။ အိမ္မွာစားဖို႕ ပိုက်န္တာေပါ့။ (အဟိ မေကြၽးခင္ကတည္းက ကပ္ေစးနဲေနျပန္ပါျပီ။)<span id="fullpost"><br /><br />ဒီတခါ ပဲေၾကာ္က City Martက ဝယ္ပို႕လာတာ။ အရင္စားေနက် တံဆိပ္ေတြထက္ အရမ္းစားေကာင္းတယ္။ ေရာက္ကတည္းက ၂ရက္ဆက္တိုက္ မနက္ေကာ ညပါ လက္ဖက္သုပ္နဲ႕ ထမင္းစားတာ ပဲေၾကာ္တထုပ္ကို ကုန္ေရာ။ ခုနဲနဲ အရွိန္သတ္ထားတယ္။ ဒီတခါ အိမ္လက္ရာ ဘာမွမပါဘူး။ အေမကလည္း ခြဲစိတ္ဖို႕အတြက္ အိမ္ျပန္သြားရ အမကလဲ ကိုယ္ဝန္ၾကီးနဲ႕မို႕ တမင္ မမွာတာပါ။ ဒါေတာင္ အမက ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္ေပးလိုက္မယ္လုပ္ေနလို႕ တားထားရတယ္။ အဓိကက လက္ဖက္စားရရင္ ရျပီလို႕။ ဒီက ျမန္မာဆိုင္ေတြမွာ ဝယ္လည္းရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္စားေနက် တံဆိပ္မရွိတာရယ္ ဆိုင္မွာဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာထားမွန္းမသိတာေၾကာင့္ အိမ္ကိုဘဲ မွာတာ။ ပင္ရင္းကေန ဝယ္ပို႕ေပးတယ္။ ဟိုတခါ လက္ဖက္ျပႆနာျဖစ္တုန္း စားေနက်တံဆိပ္ေလးမပါလို႕ ေတာ္ေသးတယ္။ (ပါလာလဲ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ပါဘူး။)<br /><br />အိမ္က စားစရာေတြေရာက္အျပီးမွာ အြန္လိုင္းကေန ဟင္းခ်က္စရာေတြ ထပ္ဝယ္ရျပန္တယ္။ စိမ္းစားငါးပိကုန္ေနတာ ၾကာျပီ။ ငါးပိအစား ငံျပာရည္နဲ႕ခ်က္ေနတာ လက္က်န္က ကုန္ေတာ့မယ္။ ဒါေတြက ဂ်ပန္ဆိုင္မွာ မရွိဘူးေလ။ ငံျပာရည္ေတာ့ ရွိတတ္ပါတယ္။ တထြာသာသာ ပုလင္းပိစိေကြးကို ေစ်းကအေတာ္ၾကီးတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒါေတြကို အြန္လိုင္းမွာ ထိုင္းဆိုင္က ဝယ္ပါတယ္။ အျမဲဝယ္ေနက်ဆိုင္က ေစ်းတက္လာတာနဲ႕ ဆိုင္ေျပာင္းဝယ္ျဖစ္တယ္။ ဒီဆိုင္မွာ ျငုပ္သီးစိမ္းလည္း ရွိေနေသးတယ္။ ဝယ္ခ်င္တာေတြ စာရင္းေရးျပီး ေပါင္းလိုက္ေတာ့ တအားမ်ားေနတာနဲ႕ ျပန္ေလွ်ာ့ရတယ္။ သူက ဝယ္ပါေျပာေပမယ့္ သြားရည္စာေတြေတာ့ ျဖဳတ္ပစ္ရပါတယ္။ (ဆာရိုနာရာ သရက္ျပင္ေလးရယ္။) မဝယ္မျဖစ္ေတြကို ဦးစားေပးျပီး တျခားစားခ်င္တာ နဲနဲရယ္ေပါ့။ ဒါေတာင္ မနည္းပါဘူး။<br /><br />တကယ္ဆို "အုအဲႏို"က "အ-မဲ႐ို႕ကို" (アメ横) ေစ်းတန္းဘက္သြားရင္ အဲဒါေတြအားလုံး ဝယ္လို႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သြားရမယ့္ အခ်ိန္ရယ္ ရထားခရယ္ တြက္လိုက္ရင္ အြန္လိုင္းပို႕ခနဲ႕ သိပ္မကြာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေတာင္ တခ်ိဳ႕ဆိုင္ဆို ယန္းငါးေထာင္ေက်ာ္ဖိုးဝယ္ရင္ အလကား ပို႕ေပးတာမ်ိဳးရွိပါတယ္။ ေရခဲ႐ိုက္ပစၥည္းဆိုရင္ေတာ့ ပို႕ခ ပိုေစ်းၾကီးတယ္။ ကိုယ္တိုင္သြားဝယ္ရင္ အဲေလာက္ တျပဳံတမၾကီးလည္း မသယ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ လူေရာ အခ်ိန္ပါ သက္သာတဲ့၊ အိမ္အဝအထိ ပို႕ေပးတဲ့ အြန္လိုင္းေစ်းဝယ္တာကိုဘဲ မွီခိုေနပါတယ္။<br /><br />ထိုင္းဆိုင္က ပစၥည္းပုံးၾကီးေရာက္လာေတာ့ ပို႕ေဆာင္ေရးဝန္ထမ္းက မ'ႏိုင္ရဲ့လားလို႕ ေမးတယ္။ ရပါတယ္ ေျပာျပီး လက္ေျပာင္းယူလိုက္တာ ယိုင္နဲ႕နဲ႕ ျဖစ္သြားလို႕ အျမန္အျမန္ ဖိနပ္ခြၽတ္မွာ ခ်ထားလိုက္ရတယ္။ အဲေလာက္ ေလးမယ္လို႕မွ မထင္မိတာကိုး။ ပုံးေဖာက္ၾကည့္မွ ဖန္ပုလင္းေတြ မ်ားတာေၾကာင့္ အေတာ္ေလးတာပါ။ အထဲမွာ ပါလာတဲ့ စာရင္းနဲ႕ ပစၥည္းေတြ တိုက္စစ္၊ အိုေချပီဆိုမွ သိမ္းဆည္းဖို႕ လုပ္ရတယ္။ မသိမ္းခင္ ဘေလာ့မွာ ႂကြားဖို႕ ဓာတ္ပုံ႐ိုက္ထားလိုက္တယ္။ အိမ္က ပို႕ထားတာေလးေတြ အပါအဝင္ေပါ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sw5N2FHWm_I/AAAAAAAADWo/VxAdTeE0wgA/s1600/DSC00350.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sw5N2FHWm_I/AAAAAAAADWo/VxAdTeE0wgA/s320/DSC00350.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5408345793999838194" border="0" /></a><br />ဂ်င္းလက္ဖက္ရယ္ လက္ဖက္အစပ္ရယ္ကို ထမင္းဘူးထဲ ထည့္ျပီးစားေနတာမို႕ ေလွ်ာ့ေနပါျပီ။ အခ်ိဳႏွပ္ကေတာ့ ပြဲမွာ ေကြၽးဖို႕ ထားထားတယ္။ အစပ္သြားေကြၽးလို႕မွ မျဖစ္တာေလ။ ေတာ္ၾကာ အစပ္ေၾကာက္တဲ့ ဂ်ပန္ေတြ ျမန္မာလက္ဖက္သုပ္ဆို ေၾကာက္ပါျပီ ျဖစ္သြားမွျဖင့္။ ဒီတခါ ထိုင္းဆိုင္က ငါးပိရည္က်ိဳပုလင္းပါ စမ္းဝယ္ထားတယ္။ တကယ္တူရဲ့လားလို႕ ပုလင္းေဖာက္ၾကည့္တာ တူတာမွ လက္ကိုေပသြားလို႕ အနံ႕ေလးကို ေဟာင္သြားတာဘဲ။ သရက္ကင္းနဲ႕ တို႕စားခ်င္လိုက္တာ။ ပုလင္းေတြထဲ ေဖာက္ထည့္ထားလို႕ အိမ္ကပို႕ထားတဲ့ တခ်ိဳ႕ စားစရာေတြ ပုံထဲ ပါမလာေတာ့ဘူး။ ေၾကာ္ျငာရမယ္ဆိုရင္ ေရႊပုစြန္ေျခာက္တံဆိပ္ စားစရာေတြ အေတာ္သန္႕ပါတယ္။ အျမင္သန္႕တာ ေျပာတာပါ။ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ အခ်ိဳလဲ ပုစြန္ေျခာက္မႈန္႕သက္သက္နဲ႕ ေၾကာ္ထားတာလား မသိဘူး အေတာ္ခ်ိဳပါတယ္။ လက္ဖက္အရြက္ႏုေလးေတြက ပုံမပ်က္ဘဲ အျမင္လွတယ္။ ပုစြန္ေျခာက္ဆိုလည္း ေသးေသးသြယ္သြယ္ေလးေတြမို႕ လက္ဖက္ျပင္ရင္ ၾကည့္ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ပုစြန္ေျခာက္ကို ၾကီးလြန္းရင္ေကာ ေသးလြန္းရင္ပါ မၾကိဳက္ပါဘူး။ ခုလို ဇေကာဇကအရြယ္မွ။ မုန္႕ဟင္းခါးလည္း သာဂဒိုးသား မုန္႕ဟင္းခါးက နာမည္ၾကီးတယ္ေျပာလို႕ ထည့္ေပးလာတယ္။ ရုံးပိတ္ရက္ တရက္ရက္ ခ်က္စားၾကည့္ဦးမယ္။ ခုေတာ့ ရိကၡာေတြအမ်ားၾကီးမို႕ ေပ်ာ္ျမဴးေနပါတယ္။ (စာရင္းေပါင္းၾကည့္ခ်င္ဘူး)<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-2148175024560203122?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-2795927038478052572009-11-18T18:55:00.003+09:002009-11-18T19:08:56.640+09:002009-11-18T19:08:56.640+09:00<div style="text-align: justify;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/SwPFkhAQ1CI/AAAAAAAADUg/bi1I5KoHHzI/s1600/relaxkuma.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 233px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/SwPFkhAQ1CI/AAAAAAAADUg/bi1I5KoHHzI/s320/relaxkuma.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5405381208900162594" /></a><br />အိမ္တြင္းပုန္း လုပ္ေနတာ ၾကာျပီ။ ေဆာင္းေအးေအးမွာ မိုးကလဲ ေန႕တိုင္းနီးနီးရြာေတာ့ အျပင္မထြက္ခ်င္ပါ။ ထမင္းဘူးလည္း ထည့္ေပးတရက္ မထည့္ေပးတရက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူကေတာ့ သေဘာေကာင္းစြာ ကိတ္စနမရွိဘူးဆိုေပမယ့္ အျပစ္မကင္းသလို ခံစားရတယ္။ အျပင္မသြားလို႕ အိမ္ထဲမွာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေနလားဆိုေတာ့လဲ မဟုတ္။ စာလည္း ေသခ်ာမဖတ္၊ ေခြေခါက္ျပီးသာ ေနေနေတာ့တာ။ ဒီတေန႕ေတာ့ ေနသာတာနဲ႕ ေစ်းထြက္ဝယ္ဖို႕ စိတ္ကူးတယ္။ အိမ္နားက စူပါမဟုတ္ဘဲ နဲနဲေဝးတဲ့ေနရာဘက္ သြားတယ္။ ထုံးစံအတိုင္း အြန္ဖြတ္(on foot)။ စက္ဘီးက ဝယ္ထားျပီး တခါသာစီးတယ္၊ ေၾကာက္လို႕ ဒီအတိုင္းထားထားတာ သံေခ်းေတာင္တက္လို႕။ လမ္းေလွ်ာက္တာ က်န္းမာေရးနဲ႕ ညီတယ္လို႕ ကိုယ့္ဘာသာ အားေပးျပီး ေလွ်ာက္၊ သိပ္မေဝးပါဘူး ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္ရင္ မိနစ္၂၀ေလာက္။<span id="fullpost"><br /><br />ၾကဳံတုန္း ယန္းတရာဆိုင္ထဲဝင္ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္။ တရာ-တရာနဲ႕ ဝယ္မိတာ မ်ားျပီ။ မီးဖိုေခ်ာင္ပစၥည္းအားလုံးနီးပါးက ယန္းတရာဆိုင္က ဝယ္ထားတာေတြခ်ည္း။ ယန္းတရာဆိုင္ဆိုေပမယ့္ ဆိုင္ေပၚမူတည္ျပီး ရွိတာေတြကလဲ မတူတတ္ဘူး။ Lawsonယန္းတရာဆိုင္၊ Daisoယန္းတရာဆိုင္၊ Can-doယန္းတရာဆိုင္ စုံလို႕။ ဒါေတာင္ အရင္အိမ္နားမွာတုန္းက ၉၉ယန္းဆိုင္ ရွိတယ္။ ခ်စ္စရာေကာင္းတာေလးေတြမ်ားရင္ ဝယ္မိျပီ။ တကယ္ဝယ္စရာရွိလဲဝင္ မရွိလဲဝင္၊ ထြက္လာရင္ေတာ့ ပစၥည္းသုံး/ေလးခု ပါလာတယ္။ စီးတဲ့ေရ ဆည္တဲ့ကန္သင္းဆိုတာလဲ အျမဲမဟုတ္။ တခါတေလ စီးတဲ့ေရ တျဗန္းျဗန္းလုပ္။ ေတာ္ေသးတယ္ တလစီ အသုံးစရိတ္ သပ္သပ္ေပးထားလို႕။ လက္ထဲရွိသမွ် အားလုံးဝယ္တာမဟုတ္ေပမယ့္ စိတ္ညစ္ရင္ ေစ်းေလွ်ာက္ဝယ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ စုဗူးထဲလဲ ေရာက္တဲ့အခါေရာက္ မေရာက္တဲ့အခါ မေရာက္။<br /><br />ယန္းတရာဆိုင္ကထြက္ေတာ့ အေႏြးထည္ေရာင္းတဲ့ အတန္းဘက္ ပတ္လိုက္တယ္။ ခဏတျဖဳတ္ မ်က္စိအစာေကြၽးျပီးသကာလ အသားလက္ကားေရာင္းတဲ့ဆိုင္ဘက္ ေျခဆန္႕။ အသားေတြ ေစ်းေတာ္တာမို႕ ဟိုဟာလည္း ဝယ္ခ်င္ ဒီဟာလည္း ဝယ္ခ်င္၊ သယ္ႏိုင္တဲ့ ႏႈန္းကို စဥ္းစားျပီး ဝယ္တာေတာင္ ၾကက္သားေဖာ့ဗန္း၂ဗန္း၊ ဝက္သား ၂ဗန္း၊ အမဲသား တဗန္း အားလုံးေပါင္း ၅ဗန္း လက္ကားဆိုင္မို႕ အားလုံးက ဗန္းအၾကီးေတြ။ ဒီၾကားထဲ ခ႐ုဆီပုလင္းၾကီးေတြ႕တာနဲ႕ ဝယ္လိုက္တယ္။ ပုလင္းကလဲ ဖန္ပုလင္းနဲ႕မို႕ ေလးသားမ်ားဘဲ။ ဆြဲေပေတာ့ တနင့္တပိုး။<br /><br />ဒီဘက္ေရာက္မွေတာ့ အသီးအရြက္ကုန္စုံဆိုင္ဘက္ သြားရမယ္ေလ။ အဲဒီမွာ ကန္စြန္းရြက္ရတယ္။ တျခားအသီးအရြက္ေတြလဲ စူပါထက္ ေစ်းသက္သာတယ္။ ေဆာင္းဝင္လို႕ ထင္တယ္ ကန္စြန္းရြက္တထုပ္ ၁၅၀ယန္း ျဖစ္ေနျပီ။ မၾကာခင္ ၂၀၀ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ ဝယ္မရတာနဲ႕စာရင္ ေတာ္ပါေသးတယ္ေလ။ ၾကက္သားကာလသားဟင္း ခ်က္ခ်င္လို႕ ဗူးသီးအစား ခ်က္ေနၾက "ရွိ႐ို႕အူရိ-白瓜"ကို ရွာတာ မရွိ။ ပိုက္ဆံရွင္းခါနီးမွ ေဂၚဖီပန္းေတြ႕တာနဲ႕ တထုပ္ ထပ္ထည့္လိုက္တယ္။ ဘယ္လက္ေျပာင္းသယ္ ညာလက္ေျပာင္းသယ္နဲ႕ ေလွ်ာက္ရင္း အိမ္ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။<br /><br />မြန္းလြဲေတာင္ အေတာ္ေက်ာ္ေနျပီမို႕ ေန႕လည္စာစားျပီး ခဏနား။ ၄နာရီေက်ာ္ဘဲရွိေသးတယ္ ေနေရာင္ေပ်ာက္သြားျပီ။ ဟိုလွည့္ဒီလွည့္နဲ႕ ေဆးခန္းသြားဖို႕ ျပန္ထြက္ရျပန္။ ေဆးဝယ္ရုံဆိုေတာ့ အၾကာၾကီး မေစာင့္လိုက္ရပါဘူး။ ေဆးထုတ္တဲ့ေနရာသြားေတာ့ ထုတ္ေပးတဲ့ေဆးေတြၾကည့္ျပီး 'ငါမ်ား ေဆးအေရအတြက္ မွားေရးမိလိုက္လား'လို႕ ေတြးမိတယ္။ ေဆးဝယ္တဲ့ formမွာ လိုခ်င္တဲ့ အေရအတြက္ကို ကြက္လပ္ေပးထားျပီး အေနာက္မွာ "~ခု"ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ိဳး "ခို-個" လို႕ ေရးထားတာမို႕ ျဖည့္လိုက္တာ။ သူ႕ရဲ့ "ခို-個"က ဂရမ္နဲ႕ တြက္ေပးတာမို႕ အမ်ားၾကီးျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ဆိုသတိထားမွ။<br /><br />အျပန္မွာ အိမ္နားက စူပါထပ္ဝင္တယ္။ ဟင္! ဝယ္ျပန္ျပီလားလို႕ ထင္ၾကမယ္။ မနက္စာ ေပါင္မုန္႕ကုန္ေနလို႕ပါ။ ႏြားႏို႕တဗူးပါထည့္ျပီး အသားေရာင္းတဲ့အတန္းဘက္ သြားစပ္စုလိုက္တယ္။ မနက္က ဝယ္ခဲ့တာနဲ႕ ေစ်းဘယ္ေလာက္ကြာလဲ သိခ်င္လို႕။ အေတာ္ကြာတယ္ဆို ငါကြ!လို႕ စိတ္ထဲမွာ ၾကိတ္ေပ်ာ္၊ ဪ အိမ္ရွင္မ အိမ္ရွင္မ ဘာရယ္မဟုတ္တာေလးကိုဘဲ အေရးလုပ္ေနတယ္။ ၾကည့္ရင္းနဲ႕ ဝက္နံ႐ိုးေတြ ေစ်းက်တာေတြ႕တာနဲ႕ ဝက္နံ႐ိုးၾကိဳက္တဲ့ အိမ္ၾကီးရွင္မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ျပီး ဝယ္လာလိုက္တယ္ ၂ဗန္း။ ဒီေလာက္အမ်ားၾကီးဝယ္ျပီး ဘာလုပ္မွာလဲေမးရင္ ခ်က္သင့္တာခ်က္ ခဲသင့္တာ ခဲထားျပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းစားပါမည္။ ခုထိေတာ့ ဘာမွမကိုင္ရေသးပါ၊ ကြန္ျပဴတာေရွ႕ ေရာက္ေနပါသည္။ ပို႕စ္တင္ျပီးရင္ေတာ့ ဟင္းသြားခ်က္ေတာ့မည္။ ဒီည အရည္ေသာက္က ကန္စြန္းရြက္ခ်ဥ္ရည္ဟင္းျဖစ္ပါသည္။ (ႂကြားတာ)<img src="https://mail.google.com/mail/e/347" /><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-279592703847805257?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4102389976443892031.post-6310028018441452642009-11-16T21:16:00.004+09:002009-11-16T21:59:55.677+09:002009-11-16T21:59:55.677+09:00<div style="text-align: justify;"><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sv51mRbj9II/AAAAAAAADT0/iT1Mis2RrWQ/s1600-h/hohoemi.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 250px; height: 250px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sv51mRbj9II/AAAAAAAADT0/iT1Mis2RrWQ/s320/hohoemi.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403885903265657986" border="0" /></a><br />ငယ္ငယ္တုန္းကပါ။ အဖိုးမွာ ေနာက္မယားရွိတယ္လို႕ အေဒၚက ေျပာလာတဲ့အခါ မ်က္လုံးျပဴးသြားတယ္။ တသက္နဲ႕တကိုယ္ တခါမွ မၾကားမိဘူး။ အဖြားကို သြားေမးေတာ့လည္း 'အင္း'တဲ့ ခပ္ျပဳံးျပဳံးဘဲ။ အေဒၚေတြကလဲ ဘာမွမျဖစ္သလိုနဲ႕ အဖြားေတာင္ သက္သာေသးတယ္တဲ့။ တခါတေလ အေဒၚတို႕အတြက္ပါ အကူအညီရတယ္တဲ့။ ဘယ္လိုၾကီးလဲ? မ်က္ေမွာင္ၾကံု႕မိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ အေဒၚက ေခၚသြားျပီး အဲဒီ အဖိုးရဲ့ ေနာက္မယားဆိုတာနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။<br /><br />ေတြ႕ခါစက အိုးတိုးအမ္းတန္းျဖစ္သြားမိတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျပဳံးျပလိုက္ပါတယ္။ သူကလဲ သေဘာေကာင္းတယ္။ ေနာက္ပိုင္း မၾကာမၾကာေတြ႕ျဖစ္တယ္။ တကယ္က အဲေလာက္ ေတြ႕စရာအေၾကာင္းမရွိတာကို သက္သက္ စိတ္ဝင္စားလို႕။ သူကလဲ ခုမွ ေတြ႕ဘူးေပမယ့္၊ တစိမ္းရယ္ လူရင္းရယ္ မခြဲပါဘူး။ ဘယ္သူ႕ကိုမဆို ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြဘဲ။ တခါတေလ ကစားတာေတာင္ သူ႕ကို လက္တဖက္က ဆြဲထားလိုက္ေသး။ အခ်ိန္တန္လို႕ အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ သူ႕ကို ေခၚသြားခ်င္တယ္။ အဖိုးက ခြင့္ျပဳမယ္ မထင္။<br /><br />ဒီေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ၾကံဖန္ရတယ္။ ဒီလိုနဲ႕ ၾကိဳးစားလိုက္တာ အိမ္အျပန္ သူ႕ကို ေခၚသြားလို႕ ရသြားတယ္။ အဖိုးကေတာ့ သူ႕ေနာက္မယားနဲ႕သူပါ။ ကိုယ္တိုင္က တျခားသပ္သပ္နဲ႕။ ဘယ္သူနဲ႕မဆို အဆင္ေျပေအာင္ေပါင္းတတ္တဲ့ ေနာက္မယားက ဒီမွာ။<span id="fullpost"><img src="https://mail.google.com/mail/e/329"/><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sv51mXuHj0I/AAAAAAAADTs/YK4t5KyLbl8/s1600-h/magonote.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 241px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sv51mXuHj0I/AAAAAAAADTs/YK4t5KyLbl8/s320/magonote.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403885904954101570" border="0" /></a><br />ေနာက္ေက်ာဘယ္ေလာက္ယားယား သူနဲ႕ေတြ႕ရင္ အဆင္ေျပသြားရမယ္။ လက္လွမ္းမမွီလို႕ တျခားသူကို အကူအညီေတာင္းဖို႕ မလိုေတာ့ဘူး။ အစအေနာက္သန္တဲ့ အေဒၚေတြက ေက်ာကုတ္တံကို ကျပက္ကေခ်ာ္နဲ႕ ေနာက္မယားလို႕ ေခၚရာက အက်င့္ပါသြားတာပါ။ ဂ်ပန္လို ဘယ္လိုေခၚမွန္းသိခ်င္တာနဲ႕ ရွာေဖြလိုက္တာ "ေျမးေလးရဲ့လက္" (မေဂါ့ႏိုတဲ့ - 孫の手)လို႕ ထြက္လာတယ္။ လက္ေသးေသးေလးမို႕ အဲလိုေခၚတာလားလို႕ ရာဇဝင္ကို ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ တရုတ္နတ္သမီးအမည္ "မကို"麻姑（まこ）က လာတာတဲ့။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sv51mJlbMZI/AAAAAAAADTk/wUTEssNpajc/s1600-h/%E9%BA%BB%E5%A7%91.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 215px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_z8V9UdBYatw/Sv51mJlbMZI/AAAAAAAADTk/wUTEssNpajc/s320/%E9%BA%BB%E5%A7%91.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403885901159543186" border="0" /></a><br />နတ္သမီးက လက္သည္းအရွည္ၾကီးမို႕ သူ႕ရဲ့ေက်ာယားရင္ အဲဒီလက္နဲ႕ ေနာက္ေက်ာကို ကုတ္ရာက "မကို႕ရဲ့လက္" 「မကို႕ႏိုတဲ့ - 麻姑の手」 လို႕အမည္တြင္ရာက တေျဖးေျဖး အသံထြက္ နီးစပ္တဲ့ "မေဂါ့ႏိုတဲ့" 「孫の手」လို႕ ျဖစ္လာပါတယ္။ အသံနီးစပ္မႈတခုသာမကဘဲ ကေလးလက္ကေလးနဲ႕တူတဲ့အတြက္ အဖိုးအဖြားေတြ ႏွစ္သိမ့္ေပးသလိုလဲျဖစ္တာမို႕ "မေဂါ့ႏိုတဲ့"လို႕ေခၚေၾကာင္းလဲ ဆိုပါတယ္။ "မေဂါ့ႏိုတဲ့" ကို သတၱဳ၊ ပလတ္စတိတ္၊ သားေရ၊ သစ္သား၊ ဝါး၊ ေခါက္သိမ္းႏိုင္တဲ့ အိပ္ေဆာင္ စသျဖင့္ ႐ိုး႐ိုးသာမန္ကေန တန္ဖိုးၾကီးကုန္ၾကမ္းေတြနဲ႕ လုပ္ထားတယ္။ "ေနာက္မယား" "မေဂါ့ႏိုတဲ့" "Backscratcher"က ဘာနဲ႕ဘဲ လုပ္ထားပါေစ အဓိကက ေက်ာအယားေျပေစဖို႕လို႕ဘဲ ထင္ပါတယ္။<br /><br />(ေဆာင္းတြင္းေရာက္လာလို႕ အသားေတြ ေျခာက္ျပီးယားရာက ငယ္ငယ္ကအေၾကာင္း ျပန္သတိယလို႕ ေရးလိုက္တာပါ။ ေနာက္မယားေလး ရွာဦးမွ..။<img src="https://mail.google.com/mail/e/1E3"/>)<br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4102389976443892031-631002801844145264?l=myaywetwai.blogspot.com' alt='' /></div>ျမရြက္ေဝhttp://www.blogger.com/profile/05175412346018892532noreply@blogger.com4