powitała mnie pielęgniarka w hospicjum przy ostatniej wizycie. Faktycznie, drugi bobas był. A pomyśleć, że kiedy kilka miesięcy temu przyszłam się spytać, czy możemy wejść z niemowlakiem, to panie miały duże okrągłe oczy. No bo wejść można, przeciwwskazań nie ma. Jeszcze się upewniałam czy nikogo chorego zakaźnie nie ma. No nie ma, ale raczej z dziećmi nikt nie przychodzi, zwłaszcza z bardzo małymi dziećmi. Moja osobista rodzicielka panikowała na myśl, jakie to straszne rzeczy mogą się malutkiemu stać w takim miejscu. I tak przez te kilka miesięcy byliśmy rozpoznawani przez pielęgniarki jako ci „z dzieckiem”.  Drugi pacjent z pokoju na powitanie mówił, że tata czekał na wnuka. Mówił, w czasie przeszłym, bo już nie żyje. Hospicjum sprawia, że człowiek przejmuje się śmiercią osoby, która powiedziała do Ciebie jedno zdanie. No ale wracając do drugiego bobasa – może trochę oswoiliśmy to miejsce dla innych? Bo brak dzieci w miejscu, gdzie jest wiele starszych osób, za pewne mających wnuki, jest dodatkowo przygnębiające.

Choroby, zwłaszcza w tym ostatnim stadium są straszne. Odruchowo każdy chce chronić przed tym dziecko, ale z drugiej strony – straszność wynika z naszej dorosłej świadomości tego co się dzieje.  Dla dziecka taka chora osoba to i tak jeszcze jedna interaktywna zabawka, względnie po prostu jeszcze jeden dorosły, o tyle fajniejszy, że skupia całą uwagę na maluchu.

Taszczymy tam dziecko, bo wyczytałam, że dla starszych, uziemionych przez chorobę osób, to wnuki są sensem życia, namacalnym dowodem, że „coś” się w życiu udało. Nasze sprawy, sprawy dorosłych dzieci, już nie interesują rodziców tak bardzo, bo chora osoba po prostu oddala się od codzienności dorosłego. Dziecko stanowi psychiczny bufor dla mnie i dla taty, nie trzeba wysilać się na sztuczną rozmowę. Przy ostatniej wizycie tata odezwał się tylko po to, żeby spytać się, czy przywieźliśmy małego (nie zauważył nosidełka).

Sobotni poranek, mężuś uruchamia radio i serwuje audycję „ranni politycy”. Normalnie mam podejrzenia, że on to robi celowo, serwując mi polityków zamiast kawy. Dziś ciśnienie podniosła mi poseł Marzena Wróbel, Solidarna Polska. Dyskusja o legalizacji posiadania marihuany na własny użytek, a pani poseł z całą mocą stwierdza, że posiadającego marihuanę trzeba ukarać, nie za marihuanę, ale za to, że nastaje na własne zdrowie.

Jednostka nie ma znaczenia, znaczenie ma kolektyw, jeśli jednostka nastaje na swoje zdrowie lub życie, należy jednostkę ukarać, gdyż chciała popsuć coś, co w istocie należy nie do niej, a do kolektywu. Taki punkt widzenia reprezentują religie o podłożu konfucjańskim, judaistycznym i chrześcijańskim, taki punkt widzenia jest charakterystyczny dla Azji i Bliskiego Wschodu. Taki punkt widzenia reprezentuje nasze prawo, nie tylko odnośnie narkotyków, również odnośnie samobójstwa. Taki punkt widzenia reprezentuje w Polsce polityka społeczna, rodzinna i zdrowotna(o tym może jeszcze kiedyś będzie jak mi się frustracja obniży do poziomu umożliwiającego napisanie coś zrozumiałego a nie steku sarkastycznych złośliwości.) W Polsce zakłada się, że jednostka jest zbyt głupia by podejmować decyzje o samej sobie.

Zerwanie z takim punktem widzenia doprowadziło do rewolucji przemysłowej i technologicznej, gdyż jednostka mogła oderwać się od kolektywu, wyemigrować do miasta i zacząć wykonywać zawód  inny niż przodkowie.

Oczywiście społeczeństwo powinno być zainteresowane, żeby jednostka nie robiła sobie krzywdy, ale społeczeństwo powinno w takich kwestiach motywować, a nie karać. Byt kolektywny nie wie, czy dla konkretnej jednostki palenie marihuany jest lepszym czy gorszym sposobem na frustrację niż alkohol, dziwki czy agresja i czy w wykonaniu tej konkretnej jednostki marihuana przyniesie społeczeństwu więcej czy mniej strat niż cokolwiek innego.

obudzony fajerwerkami w noworoczną noc poleciał do ogrodu kontemplować widoki. W przyszłym roku pewnie na wigilię zagada, żeby mu kupić petardy, coby też mógł postrzelać. Koty, również obudzone, polazły skontrolować stan misek. Jak co roku nie rozumiem rozkręcania akcji w rodzaju „mam psa, nie mam fajerwerków”. Różne czworonogi miałam, niektóre noworocznej nocy nie lubiły, ale jakoś żaden konwulsji nie dostawał. Petardy na zewnątrz nie robią więcej hałasu niż rozkręcony tv wewnątrz, to może akcja „mam psa, nie używam telewizora”?. Nie strzelam, bo mi szkoda pieniędzy na puszczanie ognia panu bogu w okno, i to zasłonięte. Niemniej co roku lubię popatrzeć na to, co inni zakupili na zmarnowanie.
Zresztą te akcje chyba obliczone są wyłącznie na wysyłanie sobie obrazków z internetu. Fajnie jest mieć takie wystrzałowe święto raz do roku. (ale do szału doprowadzają mnie osobniki strzelające 2 tygodnie przed i 2 po nowym roku, i to w biały dzień, mam wtedy ochotę takiemu wsadzić petardę w odwłok i odpalić)

to się ma tak:

Człowiek buszując w sieci dowiaduje się różnych ciekawych rzeczy, np dowiaduje się, że wcale nie jest leniwcem, który śpi z dzieckiem, bo mu się wstawać w nocy nie chce. Jestem odpowiedzialnym rodzicem, który w ramach rodzicielstwa bliskości uprawia cosleeping. Od razu to lepiej brzmi. A tak serio spanie wspólne z dzieckiem wygląda o wiele lepiej w teorii niż w praktyce.

Najpierw przynosimy takie małe, bezbronne coś, co krztusi się przez sen i jest oczywiste, że śpimy razem, przynajmniej dla mnie było oczywiste, bo akurat sen mam lekki i spanie obok dziecka daje szanse interweniowania, gdyby się coś działo. Owszem, mlekopij kilka razy zakrztusił mi się własną śliną w pierwszych dniach naprawdę paskudnie. Tempo w jakim człowiek wybudza się w takiej sytuacji jest imponujące, żadna kawa tak nie działa. No ale, na początku układa się taką małą kruszynkę na specjalnym posłaniu z wałeczków utrzymujących malucha w pożądanej pozycji na boku. Nakrywa się malucha osobnym kocykiem i idzie spać obok. Jest super, do karmienia wystarczy wygrzebać malucha z jego posłania i przenieść na chwilę pod swoją kołdrę, da się to zrobić nie wystawiając nogi spod kołdry. Po jakiś 2 tygodniach maluch ogłasza strajk względem rzeczonych wałków, chce spać na wznak i już. A kocyk wykopuje prosto na swoją buźkę. Tym samym likwidujemy posłanko i dzielimy się z malcem własną kołdrą oraz przestrzenią spaniową. W dodatku przez sen cały czas przytrzymujemy kołdrę, aby małe było przykryte, ale z otworem gębowym ponad kołdrą. Uczymy się budzić, kiedy małe zsunie się całe pod kołdrę. Chwilę potem małe załapuje katar gigant i kończy się spanie na płaskim. Materac zostaje złamany w połowie i podniesiony mniej więcej na 45 stopni. Młode zadowolone śpi na skosie i nie dusi się od kataru, dorosły śpi w pozycji siedzącej i każdego ranka modli się, żeby kręgosłup jeszcze trochę wytrzymał. Po jakiś trzech tygodniach katar przechodzi a rodzicowi jest już wszystko jedno w jakiej pozycji śpi, może i na stojąco. No ale, rozpłaszczamy materac z powrotem, stwierdzając przy okazji, że jest już porządnie opluty przez malucha.

Na płaskim standardowej wielkości niemowlę okazuje się zajmować całe, dwuosobowe łóżko. Zostaje nam jakieś 15cm na brzegu i analogiczny skrawek kołdry. No ale przysypiamy na tym skrawku, dbając o wygodę dziecka i staranie pilnując żeby to ono było przykryte. Tymczasem mlekopij okazuje się ósmym wcieleniem dżdżownicy i mimo, że jeszcze nie raczkuje nawet, to przez sen pełza po całym łóżku do momentu, aż namaca rodzica. Po czym człowiek zostaje obudzony dostając małą łapką w nos, albo w oko.

Tym samym rozpoczęliśmy akcję „każdy kocha swoje łóżeczko”

A dla zachowania równowagi psychicznej
… i don’t do drugs, i get high on baby hugs