1) Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου που περνούν ανάμεσα από τα βλέφαρα και σε ξυπνούν…Μια καινούργια μέρα ξεκινά και σε περιμένει να την ζήσεις…

2)Το νερό που τρέχει στο πρόσωπο σου….Πηγή αναζωογόνησης  και φρεσκάδας…

3)Ο αγέρας που μπαίνει στα πνευμόνια και μας χαρίζει ζωή…

4)Το απαλό χάδι τρυφερότητας από τον άνθρωπο που αγαπάς και σ’αγαπάει…

5)Το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού…

6)Ο καθαρός καταγάλανος ουρανός…που ακόμα και με τις συννεφιές του μοιάζει μαγικός…

7)Το φως του φεγγαριού…που κάνει τα πάντα να δείχνουν ομορφότερα…

8)Η φουρτουνιασμένη θάλασσα…κάθε κύμα της και μια ιστορία…ένας καημός…

9)Το φιλί της μάνας….αναντικατάστατο βάλσαμο…

10)O πόνος της αγάπης…..ναι,είναι όμορφος…πονάει γλυκά…

Να είμαστε ευγνώμονες που τα έχουμε όλα αυτά…που μας χαρίζονται τις περισσότερες φορές απλόχερα…

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον δημιουργό μας για όσας μας έδωσε…μικρά και ασήμαντα στα μάτια μας…αλλά τόσο σημαντικά για ολόκληρη την ζωή μας…Είμαστε ευλογημένοι όσοι τα έχουμε ζήσει όλα αυτα…

Ευανθία Ρεμπούτσικα – Το αστέρι κι η ευχή

Μερικές φορές ακόμα και οι εμείς οι της αέναης αυτοανάλυσης, δεν μπορούμε να παραδεχτούμε κάποια πράγματα που συμβαίνουν μέσα μας. Είναι δύσκολο να στήσουμε τον εαυτό μας στον τοίχο και να του πούμε την αλήθεια. Όμως ακόμα κι αν δεν το πούμε δυνατά, μέσα μας ξέρουμε. Πάντα ξέρουμε. Απλώς δεν είμαστε έτοιμοι να το συνειδητοποιήσουμε και διαλέγουμε την εύκολη λύση του στρουθοκαμηλισμού. Το κεφάλι μέσα στην άμμο και όλα μέλι γάλα. Έρχεται όμως μια στιγμή, που μια φράση , μια σκέψη, ένα γεγονός, μας κάνουν να δούμε τόσο καθαρά μπροστά μας την αλήθεια, που αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν πολύ κουτό να νομίζουμε πως μπορούμε να κρύψουμε τον όγκο ολόκληρου του σώματός μας πίσω απ’ το λεπτό μας δαχτυλάκι.

Βρίσκομαι και πάλι-για λίγες μέρες μόνο- στο πατρικό μου σπίτι[που στην περίπτωσή μου είναι «μητρικό»-ας αποτίσω φόρο τιμής εκεί που πρέπει, αφού ο βιολογικός μου πατέρας δεν μου έχει προσφέρει ποτέ τίποτα]. Μία απ’ τις ταινίες που αγαπώ, το “all that jazz”, που αρχικά ήταν θεατρικό μιούζικαλ, ζωντανεύει ξανά στην οθόνη της τηλεόρασής μου. Μπήκε στο dvd player μόνο γιατί θέλησα να θυμηθώ το στιγμιότυπο που μου έδωσε πριν από λίγα χρόνια την αφορμή να «δω καθαρά» κάτι σ’ εμένα και να το γράψω εξομολογητικά σε δυο απλές προτάσεις. Κρατώ στα χέρια μου ένα σημειωματάριό μου σε μια σελίδα του οποίου δεσπόζει μια παλιά διαπίστωσή μου σχετικά με τον εαυτό μου. Απλή, ρητή, κατηγορηματική. Χωρίς ίχνος δικαιολογίας του σκεπτικού που οδήγησε στο συμπέρασμα. Δεν χρειάζεται. Ξέρουμε. Κατά βάθος πάντα ξέρουμε!

Στην σελίδα έγραφα: “Στην ταινία «all that jazz» κάπου στις τελευταίες σκηνές, ένας απ’ τους χαρακτήρες λέει στον πρωταγωνιστή κάτι που νιώθω ότι θα μπορούσε να έχει δέκτη εμένα «Ξέρω τι σε απασχολεί, τι είναι αυτό που υπάρχει μέσα σου και σε βασανίζει. Ο φρικτός φόβος ότι είσαι ένα συνηθισμένο άτομο, τίποτα το ξεχωριστό».

Ξέρω την αξία της απλότητας του να είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Δεν ήταν υπεροπτικός ο τρόπος σκέψης όταν το έγραφα. Γνωρίζω επίσης ποια είναι η προσωπικότητά μου και πώς να διατηρώ σε φυσιολογικό επίπεδο τον δείκτη αυτοεκτίμησής μου άρα, ούτε ανασφάλεια ήταν. Μην βιαστείτε αγαπημένοι φίλοι. Έχω μελετήσει αυτές τις εκδοχές. Τι ήταν λοιπόν Ανθή? Μόνο όσοι έχουν αισθανθεί το ίδιο ξέρουν τι εννοώ ακριβώς. Και ας μην το παραδέχονται πάντα. Όμως το ξέρουν. Μέσα μας πάντα ξέρουμε!

Ξεκινώντας να γράφω δεν ξέρω ακριβώς τι θέλω να πω…θελώ απλά να μοιραστω τις ανησυχίες μου…τους φόβους μου…τα όνειρα μου…

Ζω σ’εναν κόσμο που μέρα με την μέρα νιώθω να καταρρέει..τα όνειρα μου,τα ιδανικά μου χάνονται…άνθρωποι που αγάπησα κι εμπιστεύτηκα με πρόδωσαν και συνεχίζουν να με προδίδουν..κι όμως τους αγαπώ ακόμα…Δεν έχω πειράξει ποτέ κανέναν,δεν έχω κοροιδέψει με ψεύτικα λόγια,όσα νιώθω τα λέω και δεν κρύφτηκα ποτέ πίσω από το δάχτυλο μου..κι όμως όλο αυτό το πληρώνω ακριβά..ποιό είναι το ηθικό δίδαγμα λοιπόν,γι αυτή την ζωή??
Να λες πάντα ψέμματα,ποτέ αυτό που νιώθεις πραγματικά,να δείχνεις άλλο πρόσωπο απ’αυτό που έχεις,να είσαι σκληρός έτσι ώστε να μην μπορεί κανένας να σε πληγώσει.

Ε,λοιπόν δεν θα σας κάνω την χάρη….δεν θα γίνω σας τα μούτρα σας…δεν θα σταματήσω ποτέ να λέω την αλήθεια…δεν θα πάψω ποτέ να λέω αυτό που πραγματικά αισθάνομαι…και μπορείτε να πατήσετε πάνω μου όσο θέλετε…Έτσι θα με κάνετε ακόμα πιο δυνατό άνθρωπο και θα σας ευγνωμονώ για μια ζωή…έχω περάσει πολλά σ’αυτή την ζωή και όμως άντεξα..είμαι εδώ,στέκομαι στα πόδια μου και ανυπομονώ για την επόμενη δοκιμασία που θα μου φέρει η ζωή…γιατί το παν είναι να τα βλέπουμε όλα θετικά!!!!
Δεν με ρίχνει τίποτα πλέον..ανασυγκροτώ τις δυνάμεις μου και γυρίζω πίσω με μεγαλύτερη αισιοδοξία και δύναμη για να συνεχίσω την ζωή μου…δεν κρατάω κακία σε κανέναν..ακόμα και σε κείνους που χάλασαν για πάντα την ονειρεμένη παιδική μου ηλικία…συγχωρώ και προχωρώ….κάπου στην γωνία με περιμένει κάτι πολύ καλό!!!
Ξορκίζω το κακό με πολύ γέλιο,λοιπόν….γιατί όταν γελάς όλα μπορείς να τα αντιμετωπίσεις…
Μην το βάζετε ποτέ κάτω…ότι και να συμβεί στην ζωή σας να θυμάστε πως αποκομίζετε πολλά από τις δυσκολίες που περνάτε…κάποτε θα αναγνωριστούν τα όσα κάνετε και θα ανταμειφθείτε αναλόγως…να προσέχε πολύ τους εαυτούς σας γιατί στην τελική μόνο αυτοί αξίζουν…να αγαπάτε και να το δείχνετε…να αγαπιέστε και να το χαίρεστε…

Και μην αφήνετε ποτέ κανέναν να σας αλλάξει…κρατήστε τον πραγμάτικό σας εαυτό και μην φοβάστε να τον δείξετε προς τα έξω….όποιος σας εκτιμήσει γι αυτό που είστε αξίζει να είναι δίπλα σας…χαρίστε το χαμόγελο σας για να λάμψει ο κόσμος σας…

Be your self…!!!

p.s : Όλα περνάν…κι ας μην ξεχνιούνται…αφήνουν απλά την χαρακιά τους…το σημάδι τους μένει απλά για να μας θυμίζει πως αντέχουμε…πολλά…πολύ περισσότερα απ’οσα νομίζουμε!!!

ΩΡΑ 8.30 π.μ. Είναι 6 Ιανουαρίου και πολλοί πιστοί ανά την χώρα, προσέρχονται με κατάνυξη στους ναούς για να θυμηθούν και να τιμήσουν την ημέρα που τα νερά του Ιορδάνη ποταμού βίωσαν την πρώτη τους επαφή με το σώμα του Χριστού. Ανάμεσά τους και εγώ. Αρκετές ώρες αργότερα, και ενώ η μέρα εκπνέει, ποικίλα τα συναισθήματα, πολλές εικόνες καταγεγραμμένες στον νου μου και μία όμορφη αίσθηση γαλήνης.

Η σχέση μου με την θρησκεία και την εκκλησία έχει πολλά κεφάλαια και στάδια και δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να την αναλύσω. Για ένα όμως είμαι υπερήφανη. Την εποχή που αισθανόμουν ότι δεν ήθελα να βρεθώ στην εκκλησία, δεν πήγαινα και είχα το θάρρος να απαντήσω σε όσους με κατέκριναν. Όταν το νιώθω πραγματικά, τότε είμαι εκεί. Ποτέ τυπικά, ποτέ απλώς για να φανώ. Σήμερα το πρωί λοιπόν βρέθηκα σε μια εκκλησία και παρακολούθησα την λειτουργία. Κατόπιν, γέμισα με αγιασμό το μπουκαλάκι μου και ακολούθησα την παράδοση παραβρισκόμενη στην τελετή ρίψης και ανάδυσης του σταυρού.

Αυτό που πάντα αγαπώ και ευχαριστιέμαι να κάνω όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε άλλους ανθρώπους, είναι να τους παρατηρώ. Είναι απίστευτο το υλικό που σου προσφέρουν και φοβερό το πόσα πολλά πράγματα μπορεί κανείς να μάθει ακόμα και για τον ίδιο του τον εαυτό όταν παρατηρεί τους άλλους σε στιγμές που δεν το ξέρουν. Βέβαια, αυτό είναι κάτι που ακόμη και αν δεν μου προσέφερε ευχαρίστηση, πάλι θα το έκανα, αφού είναι φυσικό μου, γίνεται πλέον από μόνο του. Στο ίδιο σπορ επιδόθηκα και σήμερα κατά τις ώρες παραμονής μου στην εκκλησία. Και όχι, μην βιαστεί το μυαλό να ρωτήσει «και πώς πρόσεχες την λειτουργία αν κοιτούσες συνέχεια τους άλλους»? Πίστεψέ με, καχύποπτε νου, όταν αυτό το χαρακτηριστικό είναι φυσικό σου, δεν χρειάζεσαι παρά λίγα λεπτά στην διάρκεια ωρών για να αντιληφθείς κάποια πράγματα που διαδραματίζονται τριγύρω.

Ανάμεσα στα πολύ όμορφα που βίωσα εκεί, δεν έλειψε και η διαπίστωση ότι η ανθρώπινη φύση είναι μερικές φορές τόσο δύσκολο να ξεφύγει από χαζές συμπεριφορές. Γύρω στις δέκα και κάτι λοιπόν, κατέφθασαν ολόφρεσκοι και ξεκούραστοι οι επίσημοι της πόλης. Συνοδεύτηκαν από παπά στις μπροστινές θέσεις. Οι κυρίες των κυρίων με οκτώ τόνους χρυσάφι σε αυτιά, λαιμό και δάχτυλα και φυσικά γούνα. Οι κύριοι κουστουμαρισμένοι και εντελώς κουρδισμένοι στην συμπεριφορά. Αρκετοί απ’ αυτούς, είχαν ζωγραφισμένη στο βλέμμα την φράση «άντε να γίνει κι αυτό να τελειώνουμε και σήμερα, τι τα ήθελα εγώ τα δημαρχιλίκια» και άλλα παρόμοια. Το αποκορύφωμα δε, ήταν ότι κάθε τόσο ένας απ’ αυτούς ή κάποιος άσχετος, φωτογράφιζε όλη την ομάδα κάνοντάς με να σκεφτώ ότι η φωτό θα βρεθεί σε κάποιο τοπικό έντυπο με την λεζάντα «το ‘παρών’ έδωσαν στην λειτουργία φυσικά ο …κος τάδε, ο δείνα κ.λπ.». Το ότι ήρθαν στα τελευταία σαράντα λεπτά και μιλούσαν και αρκετά συχνά μεταξύ τους, είναι λεπτομέρειες που απλώς δεν θα χωρέσουν στην λεζάντα.

Είδα ανθρώπους που ήταν εκεί χωρίς να ξέρουν ακριβώς τον λόγο. Άλλους που δεν έχασαν καμία εξέλιξη, άφιξη, κουτσομπολιό, ποιος ήρθε με ποια-τι φορά η τάδε και άλλα …ουσιαστικά πράγματα, καθώς θα έπρεπε να δώσουν ραπόρτο μετά την επιστροφή τους στο σημείο συγκέντρωσης της γειτονιάς τους, πχ ψιλικατζίδικο κ.λπ. Κάποιοι έψελναν παράλληλα με τους ρασοφόρους αλλά δεν γνωρίζουν σχεδόν καμία λέξη από το κείμενο της λειτουργίας. Άλλοι βαριούνταν αλλά τους είχε «κουβαλήσει» κάποιος δικός τους πιεστικά. Παιδάκια στριμωγμένα στο πλήθος, να αισθάνονται πνιγμένα καθώς είναι πιο κοντά σε ύψος απ’ τους υπόλοιπους, σε αναμονή της θείας κοινωνίας για την οποία νήστεψαν κατόπιν πιέσεως. Άνθρωποι περιποιημένοι και άλλοι ατημέλητοι. Άνθρωποι χαρούμενοι και άλλοι θλιμμένοι. Άνθρωποι πραγματικά παρόντες και άλλοι μόνο σώματι. Άνθρωποι συμμετέχοντες και άλλοι απλώς παραβρισκόμενοι. Άνθρωποι άπλυτοι που μύριζαν και μας ταλάνιζαν και λόγω ανύπαρκτου εξαερισμού. Ποικιλία συμπεριφορών και ενέργειας στο πλήθος αλλά το ίδιο και μεταξύ των ρασοφόρων. Κάποιοι απ’ αυτούς το βίωναν πραγματικά ενώ άλλοι τυπικά και διαδικαστικά.

Έτσι κύλισαν ώρες αρκετές. Είχα την ευκαιρία να σκεφτώ, να ακούσω επί της ουσίας λόγια της λειτουργίας, να αισθανθώ κάποια από αυτά, να συγκινηθώ και να ευφρανθώ! Ό,τι και αν υπέπεσε στην αντίληψή μου λοιπόν στο διάστημα αυτό, όλα τα αρνητικά έσβησαν όταν, σε μια στιγμή έντονης συναισθηματικής φόρτισης και επαφής με όμορφα λόγια της λειτουργίας, θυμήθηκα στιγμιαία κάτι που έλεγε η γιαγιά μου. «Μην κοιτάς τι κάνουν οι άλλοι με την θρησκεία. Μην τους κρίνεις αν πάνε στην εκκλησία χωρίς να το εννοούν. Εσύ κάνε αυτό που είναι να κάνεις και όλοι κάποια στιγμή θα βρούνε τον δρόμο τους». Και είχε δίκιο. Για ακόμα μία φορά.

            Η Ηώ ήταν γονατισμένη στο κέντρο ενός τεράστιου λευκού δωματίου περιμένοντας τον Θεό της. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσε να αντικρύσει τους τοίχους είτε επειδή ήταν πολύ λαμπεροί και εξέπεμπαν αυτό το λευκότατο φως, είτε επειδή ήταν πάρα πολύ μακριά και η όρασή της δεν έφτανε μέχρι εκεί. Δεν ήξερε που ακριβώς βρισκόταν αυτό το δωμάτιο, αλλά ούτε και θυμόταν πως είχε φτάσει εκεί ή αν την είχε πάει κάποιος άλλος. Όπως και τις προηγούμενες φορές. Πάντα το ίδιο.

            Μπροστά της ήταν ο θρόνος του Θεού. Φτιαγμένος από άσπρο μάρμαρο και στολισμένος με υπέροχους πολύτιμους λίθους σε χρώματα και σχέδια που η Ηώ δεν είχε δει ποτέ, ορθωνόταν στο κέντρο του δωματίου με μεγαλοπρέπεια που γέμιζε τον απέραντο χώρο, αν και ήταν το μοναδικό αντικείμενο που υπήρχε τριγύρω.

            Η ίδια φορούσε ένα απλό μακρύ λευκό φόρεμα γεμάτο πτυχώσεις που άφηνε ακάλυπτα μόνο τα χέρια της, απ’ τους ώμους και κάτω. Τα πόδια της ήταν γυμνά και μαλλιά της δεμένα σε αλογοουρά, πράγμα που δεν το έκανε ποτέ.

            Είχε καθίσει πάνω στις φτέρνες της με τα χέρια της αφημένα πάνω στα πόδια και περίμενε καρτερικά. Γύριζε το κεφάλι της αριστερά και δεξιά παρατηρώντας το αχανές εκείνο δωμάτιο. Σκεφτόταν πως αν υπήρχε κάπου μια πόρτα, θα χρειαζόταν μια αιωνιότητα για φτάσει από εκεί στο σημείο που τώρα βρισκόταν. Τόσο απέραντο έμοιαζε. Το μόνο στέρεο που μπορούσε να δει ήταν το πάλλευκο δάπεδο, σε συμφωνία αποχρώσεων με το υπόλοιπο δωμάτιο. Μερικά μέτρα μπροστά της ο θρόνος και ολόγυρα τους η λευκή άλως που περιέκλειε τα πάντα, σαν αραχνοΰφαντο πέπλο.

            Η ύπαρξη και η παρουσία του συγκεκριμένου δωματίου της είχαν κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση. Όχι μόνο για την απεραντοσύνη του, αλλά και για την αίσθηση πληρότητας και ζεστασιάς που ένιωθε βρισκόμενη εκεί. Σα να την αγκάλιαζε αόρατα και προστατευτικά κάνοντάς την μ’ αυτόν τον τρόπο να μένει συγκεντρωμένη στον σκοπό της επίσκεψής της. Πράγματι, ενώ όλες της οι αισθήσεις δούλευαν πυρετωδώς, εξετάζοντας και καταγράφοντας τα πάντα, στο μυαλό της επικρατούσε μια απαράμιλλη ηρεμία.

            Τότε ένιωσε την παρουσία Του. Δεν Τον είχε δει, δεν Τον είχε ακούσει, απλά κάτι μέσα της τής είχε πει ότι ήταν εκεί. Η Ηώ έσκυψε προς το πάτωμα. Το πρόσωπό της απείχε ελάχιστα από την κάτασπρη επιφάνεια και τα χέρια της ακουμπούσαν κάτω, ακριβώς μπροστά από το κεφάλι της. Δεν το έκανε από φόβο, ούτε επειδή της το είχε υποδείξει κάποιος. Ούτε ακόμη κι Εκείνος της είχε ζητήσει κάποια απόδειξη ταπεινότητας και ευσέβειας. Το έκανε από μόνη της επειδή ήταν ο μόνος τρόπος που ήξερε για να δείξει τον απέραντο σεβασμό που έτρεφε προς το πρόσωπό Του. Ένα πρόσωπο που δεν είχε αντικρύσει ποτέ της.

            Άκουσε τα βήματά Του να πλησιάζουν από τα δεξιά της. Σταμάτησαν όταν έφτασε μπροστά στον θρόνο Του και άκουσε τα ρούχα Του να θροΐζουν καθώς καθόταν. Κρατώντας το κεφάλι σκυμμένο σήκωσε τα μάτια της και είδε τα πόδια Του μπροστά στον θρόνο. Τα παπούτσια που φορούσε ήταν κι εκείνα ολόλευκα. Πολύ διακριτικές ραφές κρατούσαν ενωμένα τα επιμέρους κομμάτια κι ένας ασημένιος τοκάς σε κάθε παπούτσι τα κρατούσε δεμένα στον ταρσό. Μπορούσε κανείς να διακρίνει την αρτιότητα ακόμη και σε κάτι που θεωρείται κοινό και αδιάφορο από όλους. Η κατάληξη του άσπρου υφασμάτινου παντελονιού Του σκέπαζε ελαφρώς τα παπούτσια  ενώ η τσάκισή του θύμιζε λάμα χειρουργείου.

            Κάθισε για μερικές στιγμές απέναντί της. Δεν ήξερε γιατί το έκανε πάντα αυτό. Ίσως να την μελετούσε. Ίσως να σκεφτόταν τι θα της έδινε αυτήν την φορά. Ή ίσως, απλά, να διασκέδαζε με την προσμονή της για την αποκάλυψη που θα της έκανε.

            Όταν σηκώθηκε, η Ηώ ένωσε τις παλάμες και τις σήκωσε πάνω απ’ το κεφάλι της, διατηρώντας το πρόσωπο της σε απόσταση μια σελίδας χαρτιού από το έδαφος. Εκείνος άφησε κάτι μέσα στην χούφτα της και μετά αποχώρησε, τόσο ανάλαφρα και τόσο αδιανόητα, όσο και η εμφάνισή Του νωρίτερα. Μόνο τότε η Ηώ σηκώθηκε και κάθισε πάλι στις φτέρνες της φέρνοντας με ανυπομονησία τα χέρια της μπροστά της ώστε να μπορεί να μελετήσει αυτό που της είχε δώσει.

            Αυτή την φορά ήταν ο αριθμός π. Ο λόγος της περιφέρειας κάθε κύκλου προς την διάμετρό του. Το περίφημο 3,14. Βρισκόταν ολόκληρος μέσα σε εκείνο το μικρό κρυστάλλινο ορθογώνιο, μερικών τετραγωνικών εκατοστών, που της είχε δώσει. Όλα του τα ψηφία βρισκόταν εκεί μέσα διατεταγμένα με έναν μοναδικό τρόπο, με τον οποίο μπορούσε να έχει πρόσβαση σε όποιο τμήμα του αριθμού επιθυμούσε. Από το πρώτο μέχρι το… τελευταίο ψηφίο, σκεφτόταν η Ηώ και η σκέψη από μόνη της δημιουργούσε υπερφόρτωση στον εγκέφαλό της. Ήταν σα να είχε κλειστεί το άπειρο μέσα σε ένα ορθογώνιο.

            Η Ηώ το κοίταζε με άκρατο θαυμασμό αλλά και με  απορία. Επεξεργαζόταν την δομή του π από μια εντελώς διαφορετική σκοπιά και την έβρισκε τέλεια. Προσπαθούσε να αποτυπώσει στην μνήμη της κάθε νέα λεπτομέρεια που συναντούσε, να αποκρυπτογραφήσει κάθε νέο μυστήριο που αναδυόταν. Αλλά αυτό ήταν αδύνατο, επειδή το μέγεθος του αριθμού ήταν άπειρο και ο χρόνος της περιορισμένος.

            Εκείνη την στιγμή ένιωσε ένα σφίξιμο στο στομάχι, το οποίο σήμανε το τέλος. Και ως δια μαγείας ή δείγμα θεϊκής επιθυμίας, τα πάντα εξαφανίστηκαν. Ακόμα και εκείνο το μικρό, αλλά τόσο πολύτιμο, κρυστάλλινο ορθογώνιο.

            Η Ηώ άνοιξε τα μάτια της και σχεδόν αμέσως τα έκλεισε ξανά επιθυμώντας το όνειρο να συνεχιστεί. Τράβηξε το πάπλωμα πάνω από το κεφάλι της και το πίεσε στο πρόσωπό της δίνοντας έμφαση στην επιθυμία της. Αλλά ήταν μάταιο. Είχε ξυπνήσει, πλέον, για τα καλά.

            Έμεινε ξαπλωμένη στο κρεβάτι ανασαίνοντας βαθιά. Ένιωθε το σώμα της ανάλαφρο και αναζωογονημένο και την ψυχή της γεμάτη από χαρά και αγαλλίαση. Ένιωθε, όμως, και ένα μικρό κενό, το οποίο είχε δημιουργηθεί από κάτι που της άνηκε για λίγο αλλά μετά, σχεδόν άσπλαχνα, της είχε στερηθεί.

            Οι ακτίνες του ήλιου είχαν τρυπώσει στο δωμάτιό της μέσα από τις τρύπες του πατζουριού και την αραιή πλέξη της κουρτίνας, υποκινώντας την να σηκωθεί. Πήγε στο μπάνιο και έριξε άφθονο νερό στο πρόσωπό της. Κοιτάχτηκε στο καθρέφτη και μέσα στα μάτια της μπορούσε να δει την χαρά που ένιωθε από την στιγμή που ξύπνησε. Χαμογέλασε στο εαυτό της.

            Ήξερε πολύ καλά γιατί συνέβαινε αυτό. Επειδή είχε συμβεί και αρκετά προηγούμενα βράδια. Πάντα το ίδιο όνειρο, με μόνη διαφορά το δώρο που προοριζόταν για κείνη. Αυτό την έκανε να αισθάνεται σημαντική και ξεχωριστή καθώς ήταν εκείνη που είχε επιλεγεί για να ρίχνει κλεφτές ματιές στην ακαθόριστη, αλλά διόλου ευκαταφρόνητη, πολυπλοκότητα του σύμπαντος.

            Ήξερε, επίσης, ποιος ήταν Εκείνος που παρουσιαζόταν κάθε βράδυ στα όνειρα της. Βέβαια, δεν έδινε μεγάλη σημασία στην κατανόηση των ονείρων μιας και τα θεωρούσε μηνύματα του υποσυνείδητου, που την στιγμή που ήταν πιο ευάλωτη διείσδυαν στο χώρο του συνειδητού και προβαλλόταν με την μορφή εικόνων και βίντεο στο κέντρο εισερχομένων του εγκεφάλου της. Αλλά, και πάλι, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ο Θεός κατείχε την κεντρική θέση στα όνειρά της, με μια μορφή την οποία είχε πάψει να αποδέχεται.

            Σχεδόν με το που πέρασε στο τμήμα φυσικής του πανεπιστημίου η Ηώ είχε αρνηθεί την εικόνα του Θεού που παρουσιάζει ο Χριστιανισμός. Οι γενειοφόροι καλοκάγαθοι παππούληδες είχαν τελειώσει πια για κείνην. Πλέον είχε ασπαστεί την άποψη που είχαν οι περισσότεροι μεγάλοι επιστήμονες για τον Θεό. Ένας απέραντος Νους. Αλλά αυτό και μόνο αυτό.

            Στα διάφορα αποφθέγματα επιστημόνων που είχε διαβάσει, τα οποία αναφέρονταν στον Θεό, υπήρχε ένα κοινό χαρακτηριστικό. Όλα έκαναν μνεία για την οξύνοια και την διανόησή Του, αλλά σε κανένα δεν αναφερόταν η αγάπη, η σοφία και η αγαθοσύνη Του. Απ’ ό,τι μπορούσε να πει η ίδια, ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο επειδή δεν είχε κάτι άλλο να κάνει ή για να αποδείξει στον εαυτό Του ότι μπορούσε να το κάνει και αυτό. Το σημαντικότερο επίτευγμα της εφευρετικότητάς Του ήταν η δημιουργία της ζωής, με αποκορύφωμα τον άνθρωπο.

            Όμως, ο σημαντικότερος λόγος που τα πίστευε όλα αυτά ήταν το ότι ο Θεός δεν είχε να κερδίσει τίποτα από τους ανθρώπους. Τίποτα απολύτως. Οι άνθρωποι είναι ανθρωποκεντρικοί με ξαφνικά εξάρματα πίστης τις στιγμές που όλα πάνε κατά διαόλου. Αλλά και πάλι, όταν όλα στρώσουν το αποδίδουν στον εξαιρετικό χειρισμό τους ή στην εκάστοτε κωλοφαρδία. Κι ο Θεός κοιτάει από πάνω και μονολογεί παραπονεμένα: «Και σε μένα, βρε παιδιά; Τίποτα;». Όχι, η Ηώ δεν ήταν διατεθειμένη να δεχτεί κάτι τέτοιο.

            Για κείνην τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά. Ας πούμε, για παράδειγμα, ότι κάποιος προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών καταφέρνει, μέσα από έναν κυκεώνα αλγορίθμων, να δημιουργήσει μια υποτυπώδη μορφή συνείδησης, με την οποία οπλίζει τα ψηφιακά του δημιουργήματα και τα τοποθετεί στον ψηφιακό κόσμο που έχει φτιάξει αποκλειστικά για τις ανάγκες τους. Ο προγραμματιστής αυτός θα ήταν ο θεός ενός ψηφιακού κόσμου και το μόνο που θα είχε να κάνει θα ήταν να παρακολουθεί τις δραστηριότητες των πλασμάτων του, οι οποίες, λίγο πολύ, θα του ήταν γνωστές, αφού εκείνος τις είχε προτοποθετήσει εκεί. Βέβαια, όποτε βαριόταν, θα μπορούσε να γράψει μερικές γραμμές κώδικα και να δημιουργήσει ένα «θαύμα» στον ψηφιακό του κόσμο, επειδή ξέρει ότι έχει τις δυνατότητες αλλά και για να διασκεδάσει με τις αντιδράσεις των πλασμάτων του. Εκείνα θα κινούνταν στον πλαστά τρισδιάστατο ολογραφικό τους κόσμο, χωρίς να μπορούν σε καμία περίπτωση να αντιληφθούν τον προγραμματιστή-θεό που τους κοιτάζει απ’ την δική του διάσταση. Η ανάγκη τους για μάθηση θα τους έκανε να αρχίσουν να εξερευνούν τον κόσμου τους και ίσως, μετά από πολύ καιρό, να ανακάλυπταν ότι ήταν αποκλειστικά φτιαγμένος από δυο στάθμες, τις οποίες εμείς θα ερμηνεύαμε ως δυο διακριτές ηλεκτρικές τάσεις ή ως 1 και 0, αλλά εκείνα θα σταματούσαν ακριβώς εκεί επειδή η νόηση τους δεν θα τους επέτρεπε να σκεφτούν πέρα από αυτό. Ο θεός, όντας άνθρωπος, θα ήταν πολύ υπερήφανος για το δημιούργημά του, θα θριαμβολογούσε και θα κομπορρημονούσε περί αυτού, αλλά ποτέ δεν θα προσπαθούσε να του εμφυσήσει την αγαθοσύνη του, αλλά και ούτε θα το αγαπούσε ποτέ αληθινά και αγνά.

            Μέσω της εμπορικότητας και της ανάγκης των ανθρώπων για ρευστό χρήμα, η αλγοριθμική συνείδηση μεταφέρετε σε πολλούς υπολογιστές, κι έτσι, πλέον, μόνο η Γη διαθέτει αρκετές χιλιάδες «θεούς». Αυτό, βέβαια, φαίνεται κάπως παιδιάστικο και αφελές, αλλά υπάρχει ένα κοινό γνώρισμα σε όλους αυτούς τους «θεούς». Κανένας δεν θα δίσταζε να σκοτώσει τα πλάσματά του για να αναβαθμίσει την συνείδησή τους στην Version 2.1. Και η Ηώ έτρεμε στην ιδέα ότι ο Θεός κάποια στιγμή θα μπορούσε να αποφασίσει να φτιάξει το Σύμπαν 2.1.

            Η ιδιαιτερότητα και η εκκεντρική Του παρουσία, όμως, στα όνειρά της συνέχιζε να της τριβελίζει το μυαλό. Τον θεωρούσε περισσότερο σαν μια προσωποποίηση του Όλου παρά σαν τον Θεό Αυτόν καθ’ Εαυτόν. Το ότι το υποσυνείδητό της τής παρουσίαζε τον συμπαντικό Νουν με την μορφή ανθρώπου, το εκλάμβανε σαν εκλαϊκευμένη επιστήμη. Και ήξερε ότι το χαιρόταν ιδιαίτερα, αφού αυτό της επέτρεπε να έχει μια πλατωνική σχέση μαζί Του.

            Τα όνειρα είχαν ξεκινήσει περίπου δυο βδομάδες πριν. Ήταν όλα παρόμοια εκτός από το πρώτο. Εκείνη την πρώτη φορά, η Ηώ, είχε βρεθεί με τον ίδιο απροσδιόριστο τρόπο σ’ εκείνο το κατάλευκο, τεραστίων διαστάσεων, δωμάτιο να γονατίζει με ευλάβεια μπροστά σ’ Εκείνον, που αμέσως αναγνώρισε σαν τον Θεό της, ο Οποίος καθόταν στον επιβλητικό Του θρόνο και το μόνο που έκανε ήταν να την εξετάζει και να την ερμηνεύει. Μόνο αυτό, όλο το βράδυ. Εκείνη παρέμενε εκεί γονατισμένη και σκυμμένη, χωρίς να νιώθει κάποιον φόβο ή κάποια ντροπή. Χωρίς να θέλει να αμφισβητήσει την σημαντικότητα της διαδικασίας, όσο περίεργη κι αν της φαινόταν πως ήταν. Χωρίς την ανάγκη να αφήσει το μυαλό της να ταξιδέψει κάπου αλλού. Όταν ξύπνησε το πρωί ήταν μούσκεμα από τον ιδρώτα. Η ανάμνηση της γνωριμίας που είχε κάνει γέμιζε την ψυχή με πολλά συναισθήματα. Το ότι είχε εισχωρήσει στα άδυτα του εαυτού της την έκανε χαρούμενη, επειδή της έδωσε την ευκαιρία να Του δείξει ποια στ’ αλήθεια είναι. Ηρέμισε πραγματικά όταν μετά από ένα ντους βγήκε έξω στο δρόμο και ο λαμπερός πρωινός ήλιος έριξε τις ακτίνες του στο πρόσωπό της.

            Αυτό, όμως, που ακολούθησε ήταν υπεράνω πάσης φαντασίας, για την ίδια. Οι επισκέψεις του Θεού συνεχίστηκαν και κάθε βράδυ ερχόταν να την συναντήσει στα όνειρά της. Ή κατά την διάρκεια των ονείρων της την έπαιρνε στο δικό Του μέρος. Υπήρχε πάντα η μυστικιστική ατμόσφαιρα που υπήρχε και την πρώτη φορά, αλλά τώρα υπήρχαν και κάποιου είδους παραχωρήσεις από μέρους Του, προς εκείνη. Της αποκάλυπτε τα μυστικά από έναν κόσμο, που εκείνη λάτρευε, μέσω μικρών αντικειμένων-δώρων που της προσέφερε. Αλλά όσο μικρό κι αν ήταν το μέγεθός τους, γιατί πάντα μπορούσε να τα κρατήσει μέσα στα χέρια της, αυτά που της φανέρωναν για την πολυπλοκότητα και την λειτουργία του σύμπαντος ήταν τεραστίας σημασίας.

            Μια φορά της είχε δώσει να κρατήσει ένα πολυδιάστατο αντικείμενο. Ήταν ότι πιο παράξενο είχε πιάσει ποτέ στα χέρια της. Ενώ η δομή του ήταν στερεή, εκείνο λειτουργούσε με έναν ρευστό ή ασταθή μηχανισμό που του επέτρεπε να έχει εντελώς διαφορετικό σχήμα κάθε φορά που η Ηώ το κοιτούσε από διαφορετική οπτική γωνία. Αλλά και όταν το επέστρεφε στην αρχική του θέση, η μορφή του ήταν και πάλι διαφορετική. Παρά την στερεότητά του, η Ηώ μπορούσε άνετα να βάλει τα δάχτυλά της μέσα στο αντικείμενο και να αγγίξει το εσωτερικό του. Κι ενώ τα δάχτυλά της ήταν μέσα στο αντικείμενο, με μια μικρή περιστροφή του χεριού της μπορούσαν ξαφνικά να μεταφερθούν στην εξωτερική πλευρά, χωρίς να τα έχει μετακινήσει καθόλου. Άλλες φορές πάλι, τα δάχτυλα της έμοιαζαν να βρίσκονται ταυτόχρονα και στο εξωτερικό και στο εσωτερικό του αντικειμένου. Οι πολλαπλές διαστάσεις είχαν ξετυλιχθεί μπροστά της και της φανέρωναν τις κρυφές ιδιότητες και τις μοναδικές εφαρμογές τους.

            Μια άλλη φορά, ο Θεός, της έβαλε στα χέρια ένα σωματίδιο Χιγκς. Αλλιώς γνωστό και ως μποζόνιο Χιγκς. Αλλά η πιο βαρυσήμαντη ονομασία του, με την οποία έχει γίνει διάσημο, είναι το σωματίδιο του Θεού. Η ύπαρξή του υπολογίστηκε, θεωρητικά, πριν από 40 χρόνια και από τότε, όλες οι προσπάθειες παραγωγής του απέβησαν άκαρπες. Η Ηώ, όμως, το είχε κρατήσει μέσα στα ίδια της τα χέρια. Βέβαια, χρειάστηκε να το μεγεθύνει με την όρασή της πάνω από ένα τετράκις τρισεκατομμύρια φορές για να μπορέσει να το δει, αλλά και πάλι, άξιζε τον κόπο. Το σωματίδιο του Θεού είναι το μοναδικό μονόμετρο στοιχειώδες σωματίδιο, και είναι αυτό που δίνει μάζα σε όλα τα υπόλοιπα σωματίδια, ακόμα και στον εαυτό του. Γι’ αυτό και του δόθηκε αυτό το χαρακτηριστικό όνομα. Χωρίς το σωματίδιο Χιγκς τίποτα δεν θα είχε μάζα και το σύμπαν δεν θα είχε υπάρξει ποτέ.

            Μ’ εκείνο, όμως, που η Ηώ είχε διασκεδάσει περισσότερο ήταν όταν της δόθηκε μια γέφυρα Αϊνστάιν-Ρόζεν, η γνωστή σε όλους κοσμική σκουληκότρυπα. Ήταν, βέβαια, πολύ μικρών διαστάσεων, αλλά ακόμη κι έτσι μπορούσε να αποκαλύψει τα μαγευτικά μυστικά που έκρυβε αυτό το εξαιρετικό φαινόμενο. Η Ηώ το αντιλαμβανόταν σαν μια λεπτή ελαστική κλωστή, μήκους περίπου μισού μέτρου, η οποία και στις δυο άκρες της έφερε από μια δίνη. Οι δίνες αυτές στην πραγματικότητα ήταν στρεβλώσεις του χωροχρόνου οι οποίες διοχετεύονταν μέσω της κλωστής και ένωναν τις δυο άκρες. Αυτό είχε ως μοναδικό αποτέλεσμα στα άκρα της κλωστής να βρίσκεται το ίδιο και το αυτό σημείο, όσο μακριά κι αν ήταν το ένα από το άλλο. Η Ηώ είχε βάλει το δάχτυλό της μέσα στην μια δίνη και αμέσως εμφανίστηκε στην άλλη άκρη της γέφυρας. Το δάχτυλό της συνέχιζε να προεξέχει προς το σημείο που κοιτούσε η δίνη ακόμα και όταν η Ηώ έστρεφε εκείνη την άκρη προς διαφορετικές κατευθύνσεις ή τέντωνε την κλωστή. Είχε γελάσει αφάνταστα παίζοντας με αυτόν τον τρόπο, που της θύμιζε ταχυδακτυλουργικά τρικ. Έφερε στο μυαλό της τον τρίτο νόμο του Άρθουρ Κλαρκ: Κάθε επαρκώς προηγμένη επιστήμη είναι απαράλλακτη με τη μαγεία.

            Και μ’ αυτόν τον τρόπο η Ηώ είχε λύσει πολλά από τα αινίγματα των σύγχρονων επιστημών. Αν και προερχόταν από τον κόσμο των ονείρων, η επανάληψή τους σε συνδυασμό με τον συναισθηματισμό που της προκαλούσαν την έκαναν να πιστεύει πως ένα μέρος όλων αυτών ήταν αληθινό. Το κακό ήταν ότι δεν μπορούσε να μεταφέρει τίποτα από τα όνειρά της στον πραγματικό κόσμο. Σίγουρα όχι κάτι χειροπιαστό, αλλά ούτε και κάτι διανοητικό. Αν και η όλη εντύπωση και λειτουργία των όσων είχε δει υπήρχε ακόμα μέσα στο μυαλό της, το να τα διατυπώσει  έμοιαζε, και πάν’ απ’ όλα ήταν, ανέφικτο.

            Αφού ντύθηκε, η Ηώ, στάθηκε ξανά μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου για να συμμαζέψει την εμφάνισή της. Έστρωσε τα ρούχα της και μετά άρχισε να χτενίζεται, ολοκληρώνοντας έτσι την πρωινή της περιποίηση. Αφού τέλειωσε το χτένισμα μάζεψε, με το χέρι της, τα μακριά κατάμαυρα μαλλιά της πίσω από το κεφάλι της, σαν σε αλογοουρά. Ήταν κάτι που έκανε κάθε μέρα τις τελευταίες δυο βδομάδες. Κοιτάχτηκε και χαμογέλασε, για ακόμη μια φορά, με την ασυνήθιστη, για κείνη, όψη που έπαιρνε το πρόσωπό της. Γιατί όχι; σκέφτηκε και σκαλίζοντας τα πράγματά της βρήκε ένα μικρό κόκκινο λαστιχάκι. Έδεσε μ’ εκείνο τα μαλλιά της και αμέσως ξεκίνησε για το πανεπιστήμιο.

            Δεν θα της έπαιρνε πάνω από είκοσι λεπτά για να φτάσει στην σχολή της με την αστική συγκοινωνία. Και  το ηλιόλουστο εκείνο πρωινό, θα έκανε την διαδρομή της αρκετά ευχάριστη. Τα μαθήματα θα ξεκινούσαν λίγο αργότερα κι αυτό θα της έδινε κάποιο χρόνο για να μιλήσει με τους συμφοιτητές της στους διαδρόμους και να ρίξει μα γρήγορη ματιά στις σημειώσεις της. Πολλές φορές, επίσης, της άρεζε απλά να κάθεται στη είσοδο της σχολής και να παρατηρεί και να αφουγκράζεται όλα εκείνα τα ανήσυχα και γεμάτα δίψα για μάθηση πνεύματα που συνευρίσκονταν καθημερινά εκεί.

            Είχε ήδη περάσει αρκετή ώρα φλυαρώντας και γελώντας με τους γνωστούς που βρήκε στα έδρανα του προθαλάμου της σχολής, όταν αποφάσισε να βγει λίγο έξω και να πάρει μερικές ανάσες φρέσκου δροσερού αέρα. Κάθισε στα σκαλοπάτια μπροστά από την είσοδο, άφησε δίπλα της την τσάντα της και έβγαλε από μέσα μερικές σελίδες με προχειρογραμμένες σημειώσεις από το προηγούμενο μάθημα. Πολλοί φίλοι της την πείραζαν γι’ αυτήν την συνήθειά της, αφού, ως γνωστόν, η μελέτη επιβαλλόταν μόνο σε περιόδους εξεταστικής. Εκείνη, όμως, παρέμενε αδιάλλακτη σχετικά με την ισχύ αυτού του φοιτητικού θεσμού.

            Ξεφύλλιζε τις σημειώσεις της, μελετώντας και κατανοώντας μαθηματικούς τύπους, όταν κάτι μπήκε ανάμεσα σ’ αυτήν και τον ήλιο, ρίχνοντας μια σκιά πάνω της. Στράφηκε προς τα αριστερά της κι αυτό που είδε της προκάλεσε μια υπερβατική αίσθηση déjà-vu. Λίγα σκαλοπάτια πιο κάτω βρίσκονταν δυο λευκά παπούτσια των οποίων οι πολύ διακριτικές ραφές κρατούσαν ενωμένα τα επιμέρους κομμάτια ενώ ένας ασημένιος τοκάς σε κάθε παπούτσι τα κρατούσε δεμένα στον ταρσό. Ένα ολόασπρο υφασμάτινο παντελόνι με άψογη τσάκιση, πέφτοντας ανάλαφρα από πάνω, τα κάλυπτε ελαφρώς.

            Η Ηώ ένιωσε μικρούς κόμπους να δένονται σε όλο της το σώμα προκαλώντας της μια άβολη δυσκινησία. Ταυτόχρονα η καρδιά της βρισκόταν σε σύγχυση, μη ξέροντας αν έπρεπε να σταματήσει ή να αρχίσει να χτυπάει σαν τρελή. Τα πνευμόνια της είχαν πεισμώσει για το ότι δεν χρειάζονται πλέον άλλον αέρα, ενώ ο εγκέφαλός της έπιασε απίστευτες ταχύτητες επεξεργασίας προσπαθώντας να αποδιώξει τα σήματα που έστελναν τα μάτια της.

            «Καλημέρα σας, δεσποινίς», ακούστηκε η ευγενική φωνή του άντρα που βρισκόταν μπροστά της. «Μήπως μπορείτε να μου δείξετε προς τα πού βρίσκεται η Γραμματεία της σχολής;»

            Ανακτώντας ξανά τον έλεγχο του σώματός της, η Ηώ, έστρεψε το βλέμμα της προς τα πάνω. Την ενδυμασία του άντρα συμπλήρωνε ένα σακάκι στο ίδιο χρώμα με το παντελόνι κι ένα γκρίζο πουκάμισο. Το πρόσωπό του ήταν κρυμμένο από τις φωτεινές ακτίνες του ήλιου που έπεφταν κατευθείαν στα μάτια της Ηώς. Έστρεψε το σώμα της κάπως αδέξια, ίσως απ’ την ταραχή της, για να σηκωθεί. Μόλις στάθηκε στα πόδια της είδε τον άντρα να σκύβει κάπως βιαστικά λέγοντας:

            «Επιτρέψτε μου να σας βοηθήσω»

            Τότε η Ηώ κατάλαβε ότι της είχαν φύγει οι σημειώσεις απ’ τα χέρια και οι σελίδες είχαν σκορπιστεί στα σκαλοπάτια. Εκείνη, ακόμα συνεπαρμένη, έμεινε αρκετή ώρα ασάλευτη να κοιτάζει τον άντρα που ανεβοκατέβαινε τα σκαλιά μαζεύοντας τα σκόρπια φύλλα. Τελικά κατόρθωσε να μιλήσει.

            «Όχι… δεν χρειάζεται…», είπε αλλά εκείνη την στιγμή ο άντρας της έδινε πίσω τις συγκεντρωμένες σημειώσεις της. «Ευχαριστώ», του είπε συνεσταλμένα.

            «Παρακαλώ» της είπε εκείνος και χαμογέλασε προσθέτοντας «Μου φάνηκε ότι λίγη βοήθεια θα σας ήταν χρήσιμη»

            Η φυσιογνωμία του άντρα είχε αιχμαλωτίσει το βλέμμα της Ηώς. Φαινόταν περίπου 50 χρονών, αλλά ίσως και να ήταν πολύ μεγαλύτερος αφού το πρόσωπό του αν και δεν έδειχνε ταλαιπωρημένο από τα χρόνια παρ’ όλ’ αυτά ξεχείλιζε από εμπειρία και σοφία. Στο κέντρο του προσώπου του τα μάτια του λάμπανε σαν δυο καταπράσινα σμαράγδια που κρύβουνε γνώσεις αλλά και μυστικά. Στην κορυφή του κεφαλιού του τα πυκνά μαλλιά του είχαν γκριζάρει ομοιόμορφα με έναν τρόπο μοναδικό, που κάτω απ’ τις ακτίνες του ήλιου τα έκανε να φαίνονται σα να έχουν το χρώμα του ασημιού.

            Είναι το πρόσωπο που δεν έχω δει ακόμα; αναλογιζόταν η Ηώ σκεφτόμενη τα όνειρά της. Της φαινόταν αδύνατο, μια πολύ μεγάλη σύμπτωση, αλλά όσα είχε, μέχρι τώρα, δει, συνέκλιναν προς την αντίθετη άποψη. Σίγουρα, όμως, ήταν ένα πρόσωπο το οποίο θα μπορούσε να δώσει στην Θεϊκή εκείνη μορφή των ονείρων της.

            «Λοιπόν», μίλησε ξανά ο άντρας «Μπορείτε τώρα να μου πείτε που είναι η Γραμματεία της σχολής;»

            «Ναι, φυσικά», απάντησε η Ηώ και του εξήγησε πώς θα βρει το γραφείο της Γραμματείας.

            «Ευχαριστώ πολύ», της είπε ευγενικά. «Το όνομά μου είναι Αναστάσιος Κωνσταντινίδης και θα είμαι λέκτορας στην σχολή γι’ αυτό και το επόμενο εξάμηνο. Θα χαρώ να σας δω στις παραδώσεις». Την αποχαιρέτισε με ένα νεύμα του κεφαλιού κι ένα χαμόγελο και ύστερα ανέβηκε τα σκαλοπάτια και χάθηκε πίσω από την πόρτα της εισόδου.

            Η Ηώ απέμεινε μόνη να κοιτάζει τους φοιτητές που συνέχιζαν να μπαινοβγαίνουν από την είσοδο της σχολής. Αργά, το σάστισμα που είχε προκληθεί στις σκέψεις και στο κορμί της άρχισε να υποχωρεί. Την θέση αυτού του σαστίσματος πήρε μια οξεία περιέργεια. Ήθελε να ξανασυναντήσει αυτόν τον άντρα, να μάθει ποιος είναι και να ακούσει αυτά που έχει να πει. Βρισκόταν στον τέταρτο χρόνο της πανεπιστημιακής της ζωής. Ήδη διένυε το τελευταίο εξάμηνο ακαδημαϊκών μαθημάτων και το επόμενο εξάμηνο θα το αφιέρωνε αποκλειστικά στην πτυχιακή της εργασία. Επίσης, είχε δηλώσει τα μαθήματα που θα παρακολουθούσε σ’ αυτό το εξάμηνο και δεν μπορούσε να προσθέσει κάτι άλλο στο, ήδη φορτωμένο, πρόγραμμά της. Δεν υπήρχε, όμως, καμία περίπτωση να χάσει τις παραδώσεις εκείνου του άντρα, που της είχε συστηθεί ως Αναστάσιος Κωνσταντινίδης.

            Στις αρχές της επόμενης εβδομάδας είδε την ανακοίνωση που ανήγγειλε την έναρξη των παραδόσεων του Δρ. Αναστάσιου Κωνσταντινίδη για το μάθημα Η Δομή και η Σύσταση της Ύλης. Η Ηώ σημείωσε τις ημερομηνίες και παρά του ότι η πρώτη παράδοση θα γινόταν σε δυο μόλις μέρες, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τον ενθουσιασμό και την ανυπομονησία της.

            Κι εκείνες οι δυο μέρες πέρασαν σχετικά γρήγορα. Ίσως σ’ αυτό να έφταιγε και το γεγονός ότι το μυαλό της Ηώς φερόταν λες και είχε παραλύσει, κάνοντάς την να βρίσκεται σε μια κατάσταση συνεχούς αφηρημάδας. Το πρωί της πρώτης παράδοσης σηκώθηκε από το κρεβάτι νωρίτερα από τις άλλες φορές ώστε να έχει αρκετό χρόνο να ετοιμαστεί. Τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Έφαγε πρωινό, ντύθηκε και καθώς κοιταζόταν στον καθρέφτη, επιμελούμενη της τελευταίες λεπτομέρειες της εμφάνισής της, έδεσε για ακόμη μια φορά τα μαλλιά της σε αλογοουρά. Λίγα λεπτά αργότερα έμπαινε στο αστικό λεωφορείο που θα την οδηγούσε στο πανεπιστήμιο.

            Έφτασε στο αμφιθέατρο λίγα λεπτά πριν από την έναρξη της διάλεξης, καθυστερώντας επίτηδες την άφιξή της. Μερικοί αργοπορημένοι φοιτητές έμπαιναν εκείνη την στιγμή στην αίθουσα. Η Ηώ, με την σειρά της, πέρασε κι εκείνη την πόρτα, βρίσκοντας ένα αμφιθέατρο να βρίθει από νέο κόσμο. Σχεδόν όλες οι θέσεις ήταν πιασμένες και ένα βουητό φτιαγμένο από μουρμουρητά έφτανε στα αφτιά της από κάθε μεριά της αίθουσας. Βρήκε μια θέση για να καθίσει αρκετά πίσω στο αμφιθέατρο, αφού σκοπός της ήταν μόνο να παρακολουθήσει κι όχι να συμμετέχει. Ήταν η μοναδική φορά που ερχόταν σε παράδοση μαθήματος χωρίς να έχει στυλό και τετράδιο μαζί της για να κρατάει σημειώσεις.

            Ο καθηγητής δεν είχε εμφανιστεί ακόμη κι όλοι είχαν βρει την ευκαιρία να ανταλλάξουν νέα, να κουτσομπολέψουν και να αστειευτούν, σε ένα περιβάλλον που δεν συναντούσε κάνεις συχνά στο πανεπιστήμιο.

            Μερικοί συριστικοί ήχοι ακούστηκαν προτρέποντας την αίθουσα να ησυχάσει. Κάποιοι γύρισαν τα κεφάλια τους προς την πόρτα, και το ίδιο έκανε και η Ηώ. Ο καθηγητής είχε μόλις περάσει το κατώφλι και προχωρούσε προς την έδρα. Είχε το βλέμμα του στραμμένο προς τους φοιτητές και χαμογελούσε βλέποντας πόσο μεγάλη απήχηση είχε η πρώτη του παρουσία εκεί. Σταμάτησε μπροστά στην έδρα και άφησε επάνω της έναν άσπρο φάκελο που κρατούσε στα χέρια του, μετά στράφηκε προς τους φοιτητές, διατηρώντας το χαμόγελο στο πρόσωπό του.

            Από τα πίσω καθίσματα η Ηώ τον περιεργάστηκε κάπως αδιάκριτα, αφού η απόσταση της το επέτρεπε. Το ντύσιμο του ήταν πολύ πιο απλό και καθημερινό από την προηγούμενη φορά. Φορούσε τζιν παντελόνι και ένα καρό πουκάμισο στα χρώματα του ουρανού και της θάλασσας. Στο πρόσωπό του, όμως, μπορούσε ακόμα να διακρίνει την ίδια λάμψη και σοφία, όπως και την πρώτη φορά.

            «Καλημέρα», είπε ο καθηγητής και η φωνή του ακούστηκε πεντακάθαρη σε όλη την αίθουσα. Πολλές φωνές ανταπέδωσαν τον χαιρετισμό. «Το όνομά μου είναι Αναστάσιος Κωνσταντινίδης», συνέχισε ο καθηγητής «και μαζί θα κάνουμε το μάθημα για την δομή και την σύσταση της ύλης.»

            Σταμάτησε για μια στιγμή και περιέφερε το βλέμμα του σε όλο το αμφιθέατρο, σα να αναγνώριζε κάθε φοιτητή ξεχωριστά.

            «Αφού αυτό είναι το πρώτο μας μάθημα, θα ξεκινήσουμε κάπως χαλαρά, και θα αναφερθούμε σε πράγματα τα οποία είναι σχετικά γνωστά. Μια μικρή επανάληψη αν θέλετε. Ποιος ή ποια, λοιπόν, μπορεί να μου πει ποια είναι η μικρότερη ποσότητα της ύλης, που διατηρεί τις ιδιότητες του αρχικού σώματος;»

            Η ερώτηση απευθυνόταν σε όλους, έτσι κάποιος απάντησε: «Το μόριο»

            «Πολύ σωστά», ήρθε άμεσα η επιβράβευση από τον καθηγητή, γνωρίζοντας, θαρρείς, ποιος ήταν αυτός που έδωσε την απάντηση. «Το μόριο είναι η ελάχιστη ποσότητα ελεύθερης ύλης που έχει και τις φυσικές και τις χημικές ιδιότητες του σώματος από το οποίο προήλθε.»

            Η Ηώ πραγματικά απολάμβανε την διάλεξη, ακόμη κι αν αυτή είχε μόλις αρχίσει. Όλα αυτά της ήταν πολύ γνωστά, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τα παρουσίαζε ο καθηγητής τους έδινε μια διαφορετική διάσταση. Ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε για το αντικείμενο ήταν σα να βρισκόταν ο ίδιος εκεί μέσα και να τους μετέφερε τα τεκταινόμενα από πρώτο χέρι. Μ’ αυτόν τον τρόπο έπαιρνε και τους φοιτητές μαζί του, βυθίζοντας τους σ’ έναν αχανή μικρόκοσμο.

            «Και τι υπάρχει πέρα από τα μόρια;», ρώτησε ο καθηγητής αφού τέλειωσε την αναφορά του σχετικά με τα μόρια.

            Η ερώτηση ήταν και πάλι προς όλους και μια κοπέλα είπε: «Τα άτομα»

            «Τα άτομα, ακριβώς αυτά είναι.», το πάθος και η ένταση του καθηγητή φαινόταν να ανεβαίνουν καθώς τα σωματίδια γινόταν όλο και μικρότερα. «Πρωτόνια, νετρόνια και ηλεκτρόνια σε μια συνεχή αλλά, κατά τα άλλα, απρόβλεπτη κίνηση συνδέονται με εκατομμύρια συνδυασμούς δημιουργώντας την ύλη που όλοι ξέρουμε.»

             Η Ηώ ένιωσε να παρασέρνεται από την ευφράδεια και παραστατικότητα του καθηγητή. Ένιωσε να σμικρύνεται σε μέγεθος και να βρίσκεται στην καρδιά ενός ατόμου. Παντού γύρω της υπήρχαν πρωτόνια και νετρόνια σφιχτά δεμένα μεταξύ τους με ισχυρή πυρηνική ενέργεια, η οποία την διαπερνούσε, ηλεκτρίζοντας την ευχάριστα. Έξω από τον πυρήνα, τα ηλεκτρόνια, σαν πλανήτες σε τροχιά, περιστρέφονταν ταχύτατα, καθένα στην δική του στοιβάδα. Μπορούσε να αναγνωρίσει τα άτομα του άνθρακα των οποίων τα ηλεκτρόνια σχημάτιζαν sp3 και sp2 υβριδισμούς, οι οποίοι με την σειρά τους δημιουργούσαν ομοιοπολικούς και ετεροπολικούς δεσμούς, επεκτείνοντας την ανθρακική αλυσίδα και δημιουργώντας τις ενώσεις που είναι υπεύθυνες για την ζωή.

            «Και τι υπάρχει πέρα από τα άτομα;», ρώτησε ξανά ο καθηγητής εκμαιεύοντας την απάντηση από τους μαθητές.

            «Τα κουάρκ.», ακούστηκε η φωνή μιας φοιτήτριας.

            «Φυσικά και είναι τα κουάρκ.», αναφώνησε ο καθηγητής και συνέχισε την ομιλία του κάνοντας την Ηώ να χάνεται σε ακόμη μικρότερα μεγέθη. Πάνω και κάτω κουάρκ. Παράξενα και γοητευτικά κουάρκ. Ένας μυστηριώδης κόσμος είχε απλωθεί γύρω της κι εκείνη παρακολουθούσε, γεμάτη δέος, τα διάφορα είδη των κουάρκ να έρχονται κοντά και γλουόνια να τα συγκρατούν μεταξύ τους, σχηματίζοντας μ’ αυτόν τον τρόπο αδρόνια.

            «Και τι υπάρχει πέρα από τα κουάρκ;», ρώτησε για άλλη μια φορά την τάξη του ο καθηγητής.

            «Οι χορδές.», απάντησε ένας φοιτητής.

            «Ναι ναι, είναι οι χορδές». Η φωνή του καθηγητή μετέφερε την Ηώ σε έναν ακόμη πιο παράξενο, μονοδιάστατο κόσμο, όπου τα πάντα ήταν φτιαγμένα από μικροσκοπικές χορδές οι οποίες δονούνταν με εκατομμύρια διαφορετικούς τρόπους για να σχηματίσουν όλα τα υπόλοιπα σωματίδια των ανωτέρων διαστάσεων.

            «Και τι υπάρχει πέρα από τις χορδές;»

            Ήταν η μοναδική φορά που η ερώτηση του καθηγητή έμεινε αναπάντητη. Προφανώς είχαν φτάσει σε ένα σημείο όπου οι φοιτητές δεν είχαν τις απαραίτητες γνώσεις για να συνεχίσουν να δίνουν απαντήσεις.

            «Λοιπόν; Κάποιος ή κάποια;», επέμεινε ο καθηγητής κοιτώντας τους φοιτητές οι οποίοι για πρώτη φορά έσπασαν την ησυχία κι άρχισαν να σιγοψιθυρίζουν. Αφού ο καθηγητής είδε πως δεν θα έπαιρνε μια απάντηση, στράφηκε προς την έδρα και άνοιξε τον φάκελο τον οποίο είχε φέρει μαζί του. Έβγαλε από μέσα μια σελίδα, που μάλλον περιείχε την λίστα με τα ονόματα των φοιτητών και την κοίταξε.

            «Για να δούμε», είπε. «Ηώ, να ένα ενδιαφέρον όνομα»

            Η Ηώ τα ‘χασε. Αυτό ήταν αδύνατο. Δεν είχε καν δηλώσει το όνομά της, πώς ήταν δυνατόν να βρίσκεται στην λίστα;

            «Ηώ; Μπορείς να μας πεις που είσαι;», ρώτησε ευδιάθετα ο καθηγητής. Η Ηώ, κάπως διστακτικά, σήκωσε το χέρι της.

            «Α, να ‘σαι.», της είπε και φαινόταν πως το διασκέδαζε. «Λοιπόν, δεσποινίς, σε ακούμε»

            «Τι θέλετε να σας πω;», ρώτησε η Ηώ, που ήταν ακόμα μπερδεμένη και μετά βίας θυμόταν την ερώτηση που είχε τεθεί.

            «Τι βρίσκεται πέρα από τις χορδές;», ξαναρώτησε ο καθηγητής και την κοίταξε στα μάτια περιμένοντας την απάντησή της. Σιωπή επικράτησε στην αίθουσα.

            Η Ηώ δεν είχε ιδέα για το ποια είναι η απάντηση σ’ αυτήν την ερώτηση. Στην πραγματικότητα δεν πίστευε ότι κάποιος άνθρωπος είχε μια απάντηση για την συγκεκριμένη ερώτηση. Έτσι, σήκωσε αδιάφορα τους ώμους και είπε: «Ένας Θεός ξέρει.».

            Μερικά γέλια ακούστηκαν στην αίθουσα κι ακόμη και ο ίδιος ο καθηγητής άρχισε να γελάει. Μετά την κοίταξε και με τρόπο σοβαρό, αν και με το χαμόγελο ακόμα στα χείλη, την ρώτησε: «Μπορείς να το αποδείξεις αυτό επιστημονικά;»

            Ακόμα περισσότερα γέλια ξέσπασαν μέσα στην αίθουσα κι ανάμεσα σ’ αυτά ήταν και του καθηγητή, που προσπαθούσε μάταια να ελέγξει τον εαυτό του. Μόνο η Ηώ παρέμεινε σοβαρή για κάποιο διάστημα, ώσπου κι αυτή, τελικά, έσκυψε το κεφάλι της και χαμογέλασε.

            Όταν γύρισε στο σπίτι ένιωθε σα να είχε επιστρέψει από ένα είδος μυστηριακής τελετής, όπου η ψυχή της είχε εξαγνιστεί και όλο της το είναι πλημμύρισε με χαρά και ευτυχία.

            Το ίδιο βράδυ τα όνειρα επέστρεψαν. Αλλά δεν την είχαν πάει σ’ εκείνο το δωμάτιο όπου περίμενε τον Θεό να κάνει την εμφάνισή Του. Τώρα ο Θεός ήταν μαζί της, και είχε πρόσωπο. Η Ηώ τον έβλεπε να ανεβοκατεβαίνει τα σκαλιά μαζεύοντας σκόρπια φύλλα χαρτιού και στην συνέχεια να της τα δίνει λέγοντας της: «Μου φάνηκε ότι λίγη βοήθεια θα σας ήταν χρήσιμη». Αμέσως μετά βρέθηκε μέσα στο αμφιθέατρο, ανασηκώνοντας τους ώμους με τον ίδιο τρόπο που έκανε νωρίτερα το πρωί και λέγοντας για ακόμη μια φορά: «Ένας Θεός ξέρει». Το χαμογελαστό πρόσωπο του Θεού την κοιτούσε από την άλλη μεριά της αίθουσας και την ρώτησε: «Μπορείς να το αποδείξεις αυτό επιστημονικά;»

            Τότε η Ηώ πετάχτηκε από το κρεβάτι της. Ήταν μούσκεμα στον ιδρώτα, όπως και στο πρώτο της όνειρο. Σηκώθηκε όρθια, φόρεσε στα γρήγορα ένα ζευγάρι παντόφλες που υπήρχαν δίπλα από το κρεβάτι, άρπαξε μια ελαφριά ζακέτα από την κρεμάστρα και βγήκε από το σπίτι.

            Βγήκε στον δρόμο και άρχισε να τρέχει. Τα μάτια της είχαν γεμίσει με δάκρυα. Αλλά κι ένα χαμόγελο ήταν σχηματισμένο στο πρόσωπό της. Ήξερε που την πήγαιναν τα βήματά της. Ένα μέρος που δεν πήγαινε συχνά, αλλά τώρα, μέσα στην νύχτα, είχε μεγάλη ανάγκη να βρίσκεται εκεί.

            Η εκκλησία ήταν αρκετά κοντά στο σπίτι της και μετά από μερικά λεπτά η Ηώ έσπρωχνε την βαριά της πόρτα και έμπαινε στο εσωτερικό της. Δεν είχε εισχωρήσει ξαφνικά μέσα της ο Χριστιανισμός, κάνοντάς την να αναζητήσει τον οίκο του Θεού. Κάθε άλλο, οι απόψεις της για τον Χριστιανισμό παρέμειναν οι ίδιες. Ήταν, όμως, ό,τι πλησιέστερο υπήρχε ώστε να εκφράσει εκεί την ευγνωμοσύνη και την ευσέβεια της για την αποκάλυψη που της είχε γίνει. Επειδή η Ηώ ήξερε, πλέον, τι ήταν αυτό που αποζητούσε ο Θεός από τους ανθρώπους.

            Αλληλεπίδραση. Αυτό για το οποίο πασχίζουν να έχουν οι άνθρωποι μεταξύ τους, είναι αυτό το οποίο θέλει κι Θεός από αυτούς. Και πώς το καταφέρνει αυτό; Είναι μια σχέση δασκάλου-μαθητή. Ένας ο δάσκαλος δίνει στους μαθητές του τα απαραίτητα εφόδια και στοιχεία που χρειάζονται ώστε να ανταπεξέλθουν στα μαθήματα και συνεχώς παρατηρεί την πρόοδό τους και πως προσπαθούν να του μοιάσουν στην γνώση. Έτσι και ο Θεός, έπλασε τους ανθρώπους κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του και τους παρακολουθεί ενώ αυτοί επιλύουν τα προβλήματα που τους έχει βάλει, εισπράττοντας μ’ αυτόν τον τρόπο την αναγνώριση και τον σεβασμό τους, καθώς προσπαθούν να Του μοιάσουν. Να Του μοιάσουν στο πνεύμα αλλά και στην γνώση. Κι αυτές είναι οι δυο οδοί που ακολουθεί ο άνθρωπος για να φτάσει τον Θεό. Η θρησκεία και η επιστήμη. Δυο κόσμοι που έχουν συγκρουστεί αρκετά στο παρελθόν κι έχουν καταλήξει τελικά να λένε ότι ενδιαφέρονται για διαφορετικού είδους απαντήσεις. Κι όμως, και οι δυο έχουν τον ίδιο και τον αυτό σκοπό. Η θρησκεία θέλει να εξυψώσει το πνεύμα του ανθρώπου και μέσω της καλοσύνης, της ευγένειας και της ευσέβειας να το φτάσει στο επίπεδο του Θεού. Η επιστήμη με την συνεχή έρευνα και μελέτη προσπαθεί να κατανοήσει το πώς δουλεύει ο κόσμος και να τον δει με τα μάτια του Θεού. Κι έτσι, οι μαθητές του Θεού πλησιάζουν σιγά σιγά προς τον Δημιουργό τους. Κι ο Θεός, βλέποντας πως οι άνθρωποι ανταποκρίνονται στα καλέσματά του, συνεχίζει να τους κρατά υπό την προστασία Του.

            Την Ηώ την ξύπνησε ο ιερέας της εκκλησίας. Την είχε πάρει ο ύπνος μπροστά στην Αγία Τράπεζα. Ο ιερέας πρέπει να την είχε αντιληφθεί νωρίτερα εκείνο το βράδυ, επειδή είχε μια κουβέρτα ριγμένη πάνω της. Δεν την είχε ενοχλήσει καθόλου, όμως, επειδή εκείνος, καλύτερα από τους υπόλοιπους ανθρώπους, κατανοούσε πότε κάποιος ήθελε να βρίσκεται κοντά στον Θεό. Τώρα, όμως, που η ώρα της πρωινής λειτουργίας πλησίαζε, έπρεπε να την ξυπνήσει.

            «Σήκω» της είπε, ακουμπώντας την απαλά στον ώμο «Μια νέα αυγή έχει έρθει».

            Και πόσο πολύ δίκιο είχε.

ΤΕΛΟΣ

Ορεστιάδα, 6 Ιανουαρίου 2010

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Είναι αλήθεια ότι όλο τον χρόνο ζεις στο τεραστίων διαστάσεων εργαστήρι σου με ράφια ξέχειλα από υλικά περιτυλίγματος-παιχνίδια κ.ά, κάνεις σέρβις στο έλκηθρό σου, το εξελίσσεις, εκπαιδεύεις τους συνεργάτες σου και γενικά προπονείσαι για τις άγιες τούτες μέρες που τις βιώνεις ως οδοιπορικό σε κάθε είδους έδαφος με στόχο την ικανοποίηση όσων περιμένουν να μετατρέψουν μια ημέρα τους σε κάτι το ιδιαίτερο ανοίγοντας ένα δώρο? Αν ναι, θέλω να ξέρω τα εξής δύο: Πρώτον, πότε σκέφτεσαι να συνταξιοδοτηθείς? Και Δεύτερον, είσαι ευτυχισμένος?

Ανθή

Αγαπητή Ανθή,

Θα είμαι ευτυχισμένος την χρονιά που οι συνεργάτες μου συγκλονισμένοι θα μου αποκαλύψουν πως όλα τα γράμματα που λάβαμε είχαν το ίδιο περιεχόμενο. Κάθε αποστολέας από κάθε γωνιά του πλανήτη ζήτησε ένα και μόνο πράγμα. Όχι γόβες. Όχι αμάξι. Όχι προαγωγή. Όχι τύχη. Όχι έναν καλό γαμπρό. Όχι δόξα. Όχι ΛΟΤΤΟ. ΜΟΝΟ ΕΝΑ. Να τους δωρίσω την δυνατότητα να συνειδητοποιήσουν, να διατηρήσουν και να εκμεταλλευτούν σωστά την πραγματική δύναμη που υπάρχει μέσα τους. Να καταλάβουν ότι αυτό που λένε «τύχη» είναι οι επιλογές τους και πως μπορούν όντως να πλάθουν οι ίδιοι την ψυχολογία τους και να δημιουργούν την ζωή τους όπως ακριβώς επιθυμούν.

Όσο για την άλλη απορία σου, θα συνταξιοδοτηθώ όταν το θελήσετε. Το ζήτημα όμως είναι, θα ζητούσατε ποτέ κάτι τέτοιο ή μήπως ακόμη και όσοι δεν το παραδέχεστε νιώθετε καλύτερα όταν έχετε στο πίσω μέρος του μυαλού ότι ένας Άγιος Βασίλης [που κάποιοι μπορεί αλλιώς να τον ονομάζουν] είναι κάπου εκεί έξω-έτοιμος να σας δωρίσει ό,τι ζητήσει η ψυχούλα σας?

Να είσαι καλά.

ΥΓ. Έχω ένα αίσθημα πικρίας όταν κάθε χρόνο διαπιστώνω το ίδιο πράγμα. Ενώ όλοι ισχυρίζεστε στο γράμμα σας ότι μου ζητάτε αυτό που πραγματικά θέλετε ώστε να είστε χαρούμενοι, όταν πια επιστρέφω στο εργαστήρι και παρατηρώ τους πάντες απ’ το μαγικό θεωρείο μου, έχετε την ίδια ακριβώς διάθεση που είχατε πριν! Ανικανοποίητοι, θλιμμένοι και σε αναμονή της επόμενης εποχής του έτους που είθισται να δίνει χαρά! Απίστευτο! Κάντε κάτι!

Εκτός από την καθημερινή δολοφονία της ελληνικής γλώσσας, κάποιοι προφανώς αποφάσισαν να λειτουργήσουν το ίδιο εγκληματικά και εναντίον της ελληνικής γραμματικής. Δυο ρήματα που σημαίνουν κάτι εντελώς διαφορετικό, έχουν κατά έναν περίεργο τρόπο εξισωθεί. Και ενώ όλοι το γνωρίζουμε, προσποιούμαστε ότι δεν έχουμε καταλάβει την εξοργιστική αυτή ταύτιση. Κι όμως. Έχει γίνει.

Έχω=είμαι. Αυτό είναι το κοινωνικό δεδομένο αγαπητοί φίλοι. Το τι είμαστε και πόσο αξίζουμε, μετριέται πλέον από αυτά που κατέχουμε. Γι΄ αυτό λοιπόν τρέχουμε όλοι με σκοπό να αυξήσουμε τα υπάρχοντά μας ώστε να ανεβάσουμε τον δείκτη εκτίμησης-σεβασμού που οι συνάνθρωποί μας έχουν για μας. Μόνο χειροπιαστά πλέον μπορούμε να αποδείξουμε το τι είμαστε στον μάταιο τούτο κόσμο και αόριστες έννοιες όπως «συναίσθημα», «ψυχή», «φιλότιμο», «αγάπη», «συμπόνια» και άλλα της ίδιας συνομοταξίας , θεωρούνται πλέον «ντεμοντέ» και έχουν εκτοπιστεί όπως τους αρμόζει- εκεί όπου ανήκουν, στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ως παλαιά!Η ιστορία όμως επαναλαμβάνεται και όταν θα γυρίσει ο τροχός και η παρατημένη αυτή ομάδα θελήσει να πάρει την ρεβάνς, ποια θα είναι η θέση μας? Ιδού η απορία!

Προκειμένου να πετύχουμε τον πολυπόθητο στόχο της συσσώρευσης πλούτου λοιπόν [ή υλικών αγαθών, αν η λέξη πλούτος τρομάζει], έχουμε αυξήσει τις ώρες που δουλεύουμε στριμώχνοντας σε μια γωνιά όλα τα υπόλοιπα! Δέκα ώρες δουλειάς, τρεις ώρες μετακινήσεων, φροντίδα σπιτιού, ψώνια κ.λπ και στον χρόνο που απομένει[λέμε τώρα!] πετάμε τα υπόλοιπα. Μόνο που μέσα σ’ αυτά τα υπόλοιπα είναι και το να ζούμε!Πόσο να σμικρυνθεί αυτό πια?

Ο σύγχρονος άνθρωπος πιστεύει σε έναν και μοναδικό Θεό, την καριέρα – με ό,τι την συνοδεύει [χρήμα, δόξα, εξουσία]. Στον βωμό αυτής της θεότητας θυσιάζει την πραγματική ουσία. Και ας φτύσουμε επιτέλους την καραμέλα που πιπιλάμε, ότι δήθεν φταίνε τα μέσα ενημέρωσης, οι πολιτικοί κ.λπ. Φταίμε εμείς και μόνον εμείς!Κανείς δεν θα πατήσει στους ώμους σου αν εσύ δεν σκύψεις. Αν το σύστημα που μας περιβάλλει θέλει να μας υποτάξει δένοντάς μας με μια αλυσίδα δουλειάς-δουλείας χωρίς ανταμοιβή και βάζοντάς μας σε καραντίνα κρατώντας την ζωή απ’ έξω, εμείς πρέπει να ξέρουμε να κρίνουμε και να αντισταθούμε!Όμως δεν το κάνουμε. Και έχουμε αυτό που μας αξίζει.

Οφείλουμε να φέρουμε μια ισορροπία στον κόσμο μας και να εμπλουτίσουμε τον «χάρτη» μας και με άλλα θέματα εκτός από κυνήγι επαγγελματικής καταξίωσης. Γιατί ακόμα και αν αυτό το δεύτερο μας φέρει πλούτο, θα λείπει η κατάλληλη βάση για να τον χαρούμε. Θα απουσιάζει η εσωτερική γαλήνη, ομορφιά, ισορροπία άρα, τα θεμέλια. Και κτίριο χωρίς γερό στήριγμα στο βάθος της γης, μόνο κακή μοίρα το περιμένει.

Ας αρχίσουμε λοιπόν να κάνουμε κάτι γι’ αυτό και ας ελπίσουμε ότι μέχρι να φέρουμε τα πρώτα αποτελέσματα, κανένας «σεισμός» δεν θα μας έχει επισκεφτεί…

Δεν υπάρχει τίποτα πιο εντυπωσιακό απ’ το να μαθαίνεις κάτι για την ζωή σου σε στιγμή που δεν το περιμένεις. Και αν σκεφτείς λίγο, ίσως συνειδητοποιήσεις ότι πάρα πολλά πράγματα ουσίας που έχουν προσθέσει κάτι στην προσωπικότητά σου, τα έχεις μάθει από πρόσωπα ή καταστάσεις που υποτιμούσες και δεν φανταζόσουν ότι έχουν κάτι βαθύ να σου δώσουν.

Υπήρξε στο παρελθόν, μια μικρή περίοδος στην ζωή μου κατά την οποία αγόραζα πολλά περιοδικά. Όχι αυτά που συχνά χαρακτηρίζουμε ως «κουτσομπολίστικα», όσο περιοδικά για το σπίτι, την υγιεινή διατροφή, την μόδα, τα ταξίδια. Δεν είχαν πάντα κάτι ενδιαφέρον ή ίσως και να είχαν ένα θέμα καλό και χίλια δυο άλλα που θα ήταν χάσιμο χρόνου να τα διαβάσεις. Όμως ήταν μια φάση έξαρσης της καταναλωτικής μου μανίας και αρκετά ευρώ θυσιάστηκαν ώσπου να την ξεπεράσω.

Αφού άφησα πίσω μου λοιπόν την περίοδο άσκοπης συλλογής χάρτινου φανταχτερού υλικού στο δωμάτιο, κατέληξα σε ένα-δυο μόνο μηνιαία περιοδικά τα οποία και αγοράζω ανελλιπώς μαζί με την εφημερίδα μου καθώς συνεχίζω να προτιμώ την έντυπη από την ηλεκτρονική ενημέρωση. Ένα από αυτά τα περιοδικά είναι και η vogue. Μου αρέσει γιατί δεν είναι απλώς ένα περιοδικό μόδας. Έχει επιπλέον θέματα για θέατρο, βιβλία, αρχιτεκτονική και γενικότερη καλλιτεχνική δημιουργία. Επίσης, συνήθως καλές συνεντεύξεις και ωραίες προτάσεις για ταινίες. Δεν την θεοποιώ. Απλώς δεν είναι άλλο ένα χαζό περιοδικό αλλά έχει ανέβει σε υψηλότερα σκαλοπάτια ποιότητας.

Η αλήθεια είναι πως όταν καταφέρνω να βρω λίγο ελεύθερο χρόνο, προτιμώ να διαβάσω βιβλίο ή να γράψω και σπανίως θα καταφύγω σε περιοδικό. Όταν το κάνω, τότε μόνο αναζητώ το τελευταίο τεύχος της vogue που κάπου θα βρίσκεται μέσα στο σπίτι περιμένοντας καρτερικά να του δώσω λίγη σημασία.

Σε μια τέτοια κατάσταση λοιπόν βρισκόμουν προ ημερών. Διαβάζοντας την συνέντευξη μιας αμερικανίδας συγγραφέως, ανακάλυψα από τι πάσχω εδώ και χρόνια. Λέγεται ADD-addictive defocusing disorder. Έτσι χαρακτηρίζεται το να μην μπορεί κάποιος να ασχοληθεί με το ίδιο πράγμα για πολύ καιρό. Βέβαια, γνώριζα από παλιά και από την μακροχρόνια αυτοανάλυση στην οποία επιδίδομαι ότι έχω κάτι τέτοιο, απλώς δεν ήξερα ότι έχει και όνομα ή ότι είναι κάτι σαν πάθηση-σύνδρομο.

Το σημαντικό όμως δεν ήταν αυτό αλλά οι διαδικασίες που κινήθηκαν ξανά τις επόμενες μέρες στο μυαλό μου σχετικά με αυτό μου το χαρακτηριστικό. Και ακόμα καλύτερο θα είναι το να έχω σε λίγο καιρό αποτελέσματα από τον επαναπροσδιορισμό δεδομένων και συμπεριφορών μου που προκλήθηκε με βάση και αφορμή αυτή την τόση δα μικρή πληροφορία που είδα σε ένα απλό περιοδικό.

Είναι γεγονός ότι υπάρχουν αρνητικά μας χαρακτηριστικά που τα ξέρουμε, αναγνωρίζουμε την ύπαρξή τους, τα έχουμε εντοπίσει πολλές φορές, ίσως και να τα σκεφτόμαστε συχνά και να βάζουμε σκοπό ότι θα τα αλλάξουμε. Όμως, τότε μόνον πραγματικά θα τα διορθώσουμε, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή , τότε που θα αισθανθούμε ότι δεν πάει άλλο, ότι μας έχει κουράσει να ερχόμαστε ανά διαστήματα ξανά στην διαπίστωση πως ακόμα είναι έτσι όπως ήταν αυτά τα πράγματα, πως είμαστε στο ίδιο στάδιο. Τότε, γίνεται αυτό που άλλοι από εμάς απλοϊκά ονομάζουμε «κλικ», άλλοι γύρισμα του μυαλού ή οτιδήποτε περιγράφει για τον καθένα ότι ήρθε η ώρα της αλλαγής. Βρίσκουμε την δύναμη να ξυπνήσουμε απ’ τον λήθαργο την αυτοπειθαρχία μας και ξεκινούμε μια πορεία με έναν και μοναδικό στόχο. Να βελτιωθούμε σαν άνθρωποι. Και όταν το «βέλος» βρει αυτό τον στόχο, τότε έχουμε πραγματικά κάνει κάτι σπουδαίο, ένα ουσιαστικό βήμα μπροστά.

Η καταστροφή της γης ξεκίνησε από εκεί που δεν το περιμέναμε. Ο κόσμος πάντα φοβόταν ότι κάποιος επιστήμονας θα έπαιζε με τους νόμους της φύσης, νόμους που δεν παραβιάζονται, και ότι η φύση θα έβαζε την ανθρωπότητα στην θέση της μια και καλή.
Όχι μόνο ο φόβος αυτός ήταν βάσιμος, αλλά εγώ ήμουν αυτός που τον έκανε πραγματικότητα.

Όλα ξεκίνησαν με την καταστροφή της κινέζικης σεληνιακής βάσης από σεισμό. Ήταν μια τραγική στιγμή για τον άνθρωπο. Θρηνήσαμε διακόσιους από τους καλύτερους επιστήμονες του κόσμου, και το σημαντικότερο τεχνολογικό σκαλοπάτι της επιστήμης από την εκτόξευση του τηλεσκοπίου Hubble.

Δεν είχε καταλαγιάσει ο θρήνος καλά-καλα και μας κάλεσαν από τον στρατό της Κίνας. Μάζεψαν τους κορυφαίους σεισμολόγους από όλο τον κόσμο, και μας έβαλαν όλους μαζί σε μια αίθουσα. Το αστείο ήταν ότι το σκηνικό έμοιαζε με το ετήσιο συνέδριο μας, πρακτικά όλοι γνωρίζαμε ο ένας τον άλλο, γιατί δεν ήμασταν και πολλοί. Καθώς ρωτάγαμε ο ένας τον άλλο αν γνωρίζει τίποτα παραπάνω, μια εκπρόσωπος της κινέζικης διαστημικής αεροναυτικής υπηρεσίας μας ενημέρωσε ότι θα λαμβάναμε μέρος σε ένα τιτάνιο προτζεκτ.
Έλαβαν τις συμβουλές μας, τις μελέτες μας και τις απαιτήσεις μας για εξοπλισμό, και τρία χρόνια μετά μας εκτόξευσαν στην σεληνιακή βάση σεισμικής έρευνας.

Η βάση ήταν ολοκαίνουργια. Από την πρώτη στιγμή που πατήσαμε πόδι εκεί μέσα, νιώθαμε σαν στο σπίτι μας. Άλλωστε, είχαμε περάσει τρία χρόνια σχεδιάζοντας και προσομοιώνοντας τις δουλειές μας. Κάθε διάδρομος, κάθε κομμάτι εξοπλισμού ήταν οικείο και εκεί ακριβώς που το περιμέναμε να βρίσκεται. Η ατμόσφαιρα ήταν ενθουσιώδης, νιώθαμε σαν παιδάκια με ακριβά και γυαλιστερά παιχνιδάκια σε καλοκαιρινή κατασκήνωση. Βρισκόμασταν στην πιο σύγχρονη σεληνιακή βάση, με παθιασμένους επιστήμονες και δουλεύαμε πάνω σε ένα πείραμα αδιανόητο εβδομήντα χρόνια πριν.

Η ειρωνεία βέβαια ήταν ότι ενώ είχαμε εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, δουλεύαμε με δεδομένα ηλικίας ακριβώς εβδομήντα χρόνων. Η πρώτη αποστολή με στόχο την μελέτη της σεληνιακής σεισμικής δραστηριότητας ήταν η Απόλλων 15, τον Ιούλιο του ‘71. Το πρόγραμμα αυτό εγκατέστησε τρεις σταθμούς παρατήρησης, οι όποιοι είναι αρκετοί για την καταγραφή των σεληνιακών σεισμών. Η ΝΑΣΑ τότε έκπληκτη παρατήρησε σεισμική δραστηριότητα στην σελήνη, και έκανε μια ολοκληρωμένη για τα τότε δεδομένα παρατήρηση της.
Πάνω σε αυτή την μελέτη είχαμε βασίσει εκατομμύρια εργατοώρες, δημιουργώντας το δίκτυο τιθάσευσης σεληνιακών σεισμών. Ένα σημαντικό πλεονέκτημα του να δουλεύεις με σεισμούς στην σελήνη αντί στην γη, είναι ότι σε αντίθεση με της γης, η σελήνη έχει περιοδικούς σεισμούς συγχρονισμένους με τις παλίρροιες. Επίσης, οι περιοδικοί αυτοί σεισμοί αντανακλώνται στο εσωτερικό της σελήνης χωρίς να ασθενούν, γιατί δεν υπάρχουν οι ωκεανοί της Γης για να τους αποσβέσουν. Η έρευνα του ‘71 είχε χαρτογραφήσει δέκα τοποθεσίες που εν δυνάμει γίνονταν σεισμικά επίκεντρα. Οι δικές μας έρευνες είχαν ανακαλύψει ακόμα δυο, και στις δώδεκα αυτές τοποθεσίες είχαμε εγκαταστήσει τα σεισμικά αντίμετρα.
Επί δεκαετίες, η επιστήμη της σεισμολογίας ήταν μια άσκηση υπομονής. Κάναμε τους υπολογισμούς μας, διαμορφώναμε τις θεωρίες μας, στήναμε τα μηχανήματα μας και περιμέναμε, μερικές φορές ακόμη και για χρόνια. Όχι πια. Για πρώτη φορά είχαμε την δυνατότητα να δοκιμάσουμε ιδέες και θεωρίες σε σεισμούς περιοδικούς και αρκετά όμοιους με της γης.

Βρισκόμασταν σε μια τεχνητή πόλη φτιαγμένη μέσα από τις στάχτες της προηγούμενης σεληνιακής βάσης, γι’αυτο την ονομάσαμε Φοίνικα. Στον Φοίνικα κατοικούσαν τριανταέξι σεισμολόγοι που χαίρονταν σαν παιδάκια στην παιδική χαρά. Περίπου εξήντα βοηθοί, φοιτητές όλοι, έκαναν τον ψυχρό τόπο να βουίζει από ζωντάνια. Την εικόνα συμπλήρωναν μηχανικοί, τεχνικοί, ψυχολόγοι, ιατροί, αστροναύτες και γεωλόγοι φέρνοντας το σύνολο περίπου στα πεντακόσια άτομα. Ο Φοίνικας ήταν ένα τόσο μεγάλο έργο που έκανε τον διεθνή διαστημικό σταθμό να μοιάζει με ψαρόβαρκα. Η απίστευτη πίεση του να φτιαχτεί ο Φοίνικας σε χρόνο μηδέν, γιατί τρία χρόνια είναι πραγματικά χρόνος μηδέν, και ο ενθουσιασμός μας καθολη την πορεία, μας είχε κάνει να ξεχάσουμε ότι ο λόγος που βρισκόμασταν εκεί ήταν να μάθουμε γιατί συνέβη ο καταστροφικός σεισμός.

Γνωρίζαμε τον λόγο, αλλά όχι την αιτία. Ήδη από το ‘71 είχαν μελετήσει ένα περίεργο φαινόμενο, αυτό του σμήνους σεισμών. Το φαινόμενο είναι απλό, για κάποιο λόγο τον οποίο δεν γνωρίζουμε, περιοδικοί σεισμοί σε συχνότητα ακόμα και μιας ώρας εκτονώνονται για ημέρες ασταμάτητα στην σελήνη. Ήταν κατά την διάρκεια ενός τέτοιου σεισμικού σμήνους που η κινέζικη σεληνιακή βάση καταστράφηκε ολοσχερώς. Ήμασταν σίγουροι πως αν ανακαλύπταμε την αιτία, η κατανόηση μας για τα ουράνια σώματα και τους σεισμούς θα εξελισσόταν, και ποιος ξέρει και τι άλλο θα ανακαλύπταμε?
Το πείραμα του ‘71 ήταν παθητική παρατήρηση, αλλά εμείς κάναμε πια ενεργητικά πειράματα. Επί πέντε χρόνια συλλέγαμε δεδομένα. Ο Απόλλων 15 είχε κάνει ότι καλύτερο μπορούσε για την εποχή του, και αποτέλεσε μια γερή βάση για εμάς. Είναι αστείο αν σκεφτείς ότι οι άντρες εκείνοι ήρθαν μέχρι την σελήνη με υπολογιστές που δεν φτάνουν καν τα σημερινά κινητά τηλέφωνα. Είναι αστείο αλλά αξίζει σεβασμό. Τα νέα δεδομένα ήταν τόσα πολλά που είχαμε καταλήξει να δοκιμάζουμε ακόμα και θεωρίες των φοιτητών σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε τα φαινόμενα.

Και γιατί όχι άλλωστε? Κάθε μήνα, σαν ρολόι θα εκτονωνόταν ένας σεισμός, με επίκεντρο μια από τις δώδεκα νότες όπως τις είχαμε ονομάσει. Σήμερα είχαμε την Λα, τον άλλο μήνα την Σολ, τον επόμενο την Φα. Ένας από τους προγραμματιστές είχε περάσει τις νότες σε ένα απλό πρόγραμμα, και κάθε φορά που καταγράφαμε έναν σεισμό προσέθετε την τελευταία νότα στο τραγούδι. Μετέδιδε την μελωδία από τα μεγάφωνα σε ολόκληρο τον Φοίνικα, και για μερικά λεπτά σταματούσαμε τα πάντα για να ακούσουμε το τραγούδι της σελήνης, το οποίο συμπληρώναμε με ρυθμό μιας νότας κάθε μήνα. Τα πρώτα χρόνια ήταν απλά μια συγκινητική φασαρία, αλλά όσο πλησιάζαμε τον στόχο μας η κοσμική μελωδία μεταλλασσόταν σε κάτι σαν τον εθνικό ύμνο του Φοίνικα.

Η καταστροφή της γης ξεκίνησε όταν στον εθνικό ύμνο του Φοίνικα προστέθηκε ένα σόλο.

Όταν επιτέλους καταγράφηκε σεισμικό σμήνος, ήμασταν εκστασιασμένοι και κατατρομαγμένοι. Ο Φοίνικας ήταν κατασκευασμένος έτσι ώστε να αντέχει σε σεισμούς, αλλά παρόλα αυτά όλοι βρισκόμασταν σε ετοιμότητα να τρέξουμε στις σωσίβιες λέμβους. Κοίταζα με κομμένη την ανάσα τις οθόνες. Από την μια, είχα τα πραγματικά δεδομένα της καταγραφής από τα δώδεκα σημεία. Από την άλλη, είχα τα αποτελέσματα του υπερυπολογιστη, ο οποίος προσπαθούσε να προβλέψει σε πραγματικό χρόνο τον επόμενο σεισμό του σμήνους από τα μοτίβα και τα προηγούμενα δεδομένα.

Είχα παραλύσει, το μόνο που έκανα ήταν να περιμένω την νέα γραμμή στην οθόνη, την δόνηση που θα την ακλουθούσε δευτερόλεπτα μετά και την ταυτόχρονη πρόβλεψη στην δεύτερη οθόνη. Στην αρχή, δεν μπορούσα να το πιστέψω, έτρεχα διαγνωστικά και επανέλεγχους τον έναν μετά τον άλλο. Ο υπολογιστής έδειχνε ένα απλό νούμερο, 99,7%. Το νούμερο αυτό έκρυβε όμως πολύ περισσότερα.

99,7% ταύτιση ανάμεσα στο προβλεπόμενο και το καταγεγραμμένο αποτέλεσμα. Όχι, ούτε αυτό αρκεί για να το περιγράψει.

Το νούμερο αυτό ήταν η επιβεβαίωση του έργου ολόκληρης της ζωής μου. Δέκα χρόνια έρευνας, τρία χρόνια προετοιμασίας, πέντε χρόνια συλλογής δεδομένων και λεπτών ρυθμίσεων.

Μπορούσα να προβλέψω έναν σεισμό στο πρώτο δευτερόλεπτο της εκδήλωσης του.
Και σε τι χρησιμεύει αυτό, με είχε ρωτήσει ένας στρατιωτικός όταν παρουσίαζα την έρευνα μου. Του είχα απαντήσει, ότι αν μπορείς να προβλέψεις έναν σεισμό σε πραγματικό χρόνο, μπορείς να τον ακυρώσεις.
Με είχε κοιτάξει έκπληκτος τότε, αλλά δεν τον αδικώ. Εδω συνάδελφοι μου και αμφισβητούσαν την σοβαρότητα του έργου μου.

Η ιδέα είναι απλή κατά βάθος. Υπάρχει το φαινόμενο του συντονισμού. Αυτό που συμβαίνει δηλαδή, όταν μια δόνηση έχει την ίδια ακριβώς συχνότητα με την ιδιοσυχνότητα ενός αντικειμένου. Ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα συντονισμού είναι όταν μια υψίφωνος σπάει ένα κρυστάλλινο ποτήρι με την φωνή της. Ένα πιο καθημερινό παράδειγμα, είναι όταν γυρνάμε τον πυκνωτή στο ραδιόφωνο για να το συντονίσουμε με έναν σταθμό. Το σήμα ενισχύεται και αναπαράγεται από τα ηχεία.

Ε λοιπόν, ο συντονισμός μπορεί να λειτουργήσει και ανάποδα. Ένας σεισμός δεν είναι τίποτα άλλο από μια τεράστιας ενέργειας δόνηση. Αν γνωρίζεις ακριβώς την διάρκεια, τον χρόνο και την ένταση ενός σεισμού, μπορείς να διοχετεύσεις μια ίδια δόνηση που θα ακυρώσει τον σεισμό.

Πως όμως θα παράγεις δονήσεις που η ενέργεια τους ισαριθμεί με πυρηνικές εκρήξεις μεγατόνων?

Εδω είναι που εισάγεται η δεύτερη ειρωνεία.
Δεν είναι τυχαίο που ο Αϊνστάιν έλεγε ότι πατάει στους ώμους γιγάντων. Κάθε μεγάλος επιστήμονας βασίζεται πάνω στο συλλογικό έργο αιώνων δουλειάς και πειραμάτων.

Εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση. Ο ένας ώμος ήταν το πρόγραμμα Απόλλων 15, αλλά ο δεύτερος ήταν ακόμα πιο παλιός. Ήταν ο ώμος του Νίκολα Τέσλα, ενός εφευρέτη που έζησε κοντά στο 1900. Πάρα πολλές από τις εφευρέσεις του χρησιμοποιούνται ακόμα και σήμερα, αλλά υπήρξε μια συγκεκριμένη που όταν ανακοινώθηκε όλοι πίστευαν ότι θα καταστρέψει την γη. Ήταν όμως πολύ νωρίς για να την φοβούνται.

Η καταστροφή της γης θα ερχόταν εκατόν ογδόντα χρόνια μετά, από μια μικρή πόλη λεγόμενη Φοίνικας, με εθνικό ύμνο την μελωδία της Σελήνης.

Χρησιμοποίησα τις μελέτες του Τεσλα για τον συντονισμό, και την εφεύρεση του η οποία λεγόταν σεισμική μηχανή. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι μπορούσε να παράγει σεισμούς με ελάχιστη φαινομενικά ενέργεια, και δεν νομίζω να φανταζόταν ποτέ ότι ένας σεισμολόγος στο μέλλον θα χρησιμοποιούσε την ίδια συσκευή για να παράγει ακυρωτικούς σεισμούς.

Ίσως και ο ίδιος να είχε σκεφτεί την χρήση αυτή, η διάνοια του ήταν ασύλληπτη, αλλά δεν θα το μάθουμε ποτέ. Ακόμα και αν είχε σκεφτεί την πιθανότητα, δεν ήταν σε θέση να προβλέπει σεισμούς σε πραγματικό χρόνο με την τεχνολογία της εποχής του.

Αυτό όμως σήμαινε το 99,7%. Όλα τα κομμάτια είχαν μπει στην θέση τους. Το μόνο που χρειαζόμουν ήταν τον επόμενο σεισμό σε ένα σεληνιακό μήνα. Ώρες μετά, αφού έληξε η κατάσταση συναγερμού ακούσαμε με δάκρυα στα μάτια την προσθήκη στην μελωδία της Σελήνης.

Το άκουσμα αυτό μας έκανε να νιώθουμε τόσο μικροί…

Γιόρτασα την επιτυχία μου με μια είκοσι χρόνια μικρότερη από εμένα φοιτήτρια υδροπονικης και τα παράπλευρα πειράματα της στην δημιουργία αλκοόλ.

Σκόπευα να την παντρευτώ, αλλά με πρόλαβε η καταστροφή της γης.
Ο μήνας που ακλούθησε έμοιαζε ο μεγαλύτερος της ζωής μου. Δοκίμαζα ασταμάτητα τον εξοπλισμό, έλεγχα τις ενδείξεις, έτρεχα προσομοιώσεις την μια μετά την άλλη. Κοίταζα συνέχεια τις αναφορές από τα τηλεσκόπια για κανένα αδέσποτο μετεωρίτη που θα μπορούσε να μου χαλάσει το πείραμα. Οργάνωνα ασταμάτητες ασκήσεις στους τεχνικούς και τους μηχανικούς που ήταν υπεύθυνοι για το πείραμα μου, και η αγαπημένη μου φοιτήτρια έφτασε σε σημείο να μου ρίξει σφαλιάρα για να συνελθω και να ηρεμήσω.

Προσπαθούσα να το κρύψω, αλλά το άγχος των τελευταίων ημερών ήταν αβάσταχτο. Τα δευτερόλεπτα της τελευταίας μέρας με χτυπούσαν σαν το βασανιστήριο της σταγόνας.

Περίμενα στο δωμάτιο ελεγχου, μαζί με τους συναδέλφους μου. Της κρατούσα το χέρι, και δάγκωνα τα χείλη μου. Ήταν η στιγμή της αλήθειας.
Η καταστροφή της γης ξεκίνησε όταν ένα μικρό ανθρωπάκι αποφάσισε να μιμηθεί τον Άτλαντα και προσπάθησε να κρατήσει τον ουρανό στους ώμους του.

Η αγωνία μου έκανε τα γόνατα να λυγίσουν. Η συνειδητοποίηση του τιτάνιου πειράματος που σκόπευα να ξεκινήσω με έκανε να τρομοκρατηθώ. Για κάποιο λόγο μου ήρθε στο μυαλό η εικόνα ενός παλιρροϊκού κύματος, εγώ να προσπαθώ μάταια να το εμποδίσω με τα χέρια μου, και έπειτα αυτό να με καταβροχθίζει σε μια στιγμή.

Η καταστροφή της γης ξεκίνησε όταν πάτησα ένα κουμπάκι και έπεσε ένα κομμάτι του ουρανού.

Τραγούδησε η Λα Μινόρε, η αγαπημένη μου νότα. Ο υπερυπολογιστής προφήτευσε την έκβαση του σεισμού δευτερόλεπτα πριν αυτός εκτονωθεί. Ο χρόνος αυτός ήταν αρκετός για να αρχίσουν να συντονίζονται οι δώδεκα σεισμικές μηχανές που ήταν διάσπαρτες πάνω από κάθε επίκεντρο. Την ενέργεια που έλειπε από το σεισμικό εμπόδιο την υπερκάλυπτε η ανθρώπινη διάνοια, οι νόμοι της φύσης, τα αψεγάδιαστα μαθηματικά και η ανθρώπινη αλαζονεία. Το ακυρωτικό σεισμικό κύμα που παρήγαγαν οι σεισμικές γεννήτριες άφηνε μόνο το τρία τοις χιλίοις του αρχικού σεισμού να ξεφύγει, και οι υπερευαίσθητοι σεισμογράφοι κατέγραφαν μόνο τον ψίθυρο του σεισμού.

Τα είχα καταφέρει. Είχα συγκρατήσει με γυμνά χέρια το παλιρροϊκό κύμα για έντεκα ολόκληρα δευτερόλεπτα.

Την κρατούσα στα χέρια και την φιλούσα κατενθουσιασμένος όταν ένα κομμάτι της Σελήνης στο μέγεθος της Αυστραλίας αποκολλήθηκε και άρχισε να πέφτει προς την Γη.

Δεν υπήρχε πια διαφορά στο πάνω και στο κάτω. Ο Φοίνικας είχε τσαλακωθεί σαν τενεκεδάκι, και το μόνο που μας έσωσε ήταν η άψογη αντίδραση των υπευθύνων ασφαλείας. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς έγινε, αλλά μας γράπωσαν και μας πέταξαν μέσα στις σωσίβιες λέμβους για να προσγειωθούμε στην Γη.
Ήμουν σφιχτά δεμένος στο κάθισμα και με δυσκολία έβλεπα τα κομμάτια βράχου που κατευθύνονταν προς την γη. Το μικρό παραθυράκι της σωσίβιας λέμβου μου έδειχνε μόνο την νότια Αμερική και έβλεπα τις σεληνόπετρες να κατεβαίνουν αργά-αργά

Η αντίδραση των στρατών της γης ήταν γρήγορη. Αλλεπάλληλες εκτυφλωτικές λάμψεις με τύφλωσαν, από τα πυρηνικά που επίσημα δεν υπήρχαν και εκτοξευτήκαν από σιλό που επίσημα είχαν αφοπλιστεί. Άκακοι στρατιωτικοί δορυφόροι άνοιξαν πυρ ενάντια στην βροχή από σεληνιακές πέτρες εξαπολύοντας κρυφές τεχνολογίες. Πυρηνικά υποβρυχια που είχαν καταστραφεί σύμφωνα με την συνθήκη πυρηνικού αφοπλισμού του 2036 αναδυθήκαν και έκαψαν τον ουρανό. Πυραυλικές άμυνες μικρής εμβέλειας προσπάθησαν μάταια να αναχαιτίσουν τις αμέτρητες πύρινες σφαίρες που έπεφταν στην γη.

Μπορούσα να ακούσω με την φαντασία μου την μοναδική εντολή που έδιναν ομοφώνα οι αξιωματικοί σε δεκάδες γλώσσες , “Πυρ κατά βούληση”.
Με δίκασαν και με βρήκαν ένοχο όλες οι πληγείσες χώρες. Πολλές από τις δίκες εκπροσωπούσαν χώρες οι οποίες δεν υπήρχαν πια.
Έγιναν πάνω από τριάντα απόπειρες κατά της ζωής μου. Οι ίδιοι οι δεσμοφύλακες μου προσπάθησαν με τα γυμνά τους χέρια να με σκοτώσουν. Έχω ουλές στο γερασμένο σώμα μου από μαχαίρια, σφαίρες και εγκαύματα. Με έκλεισαν σε ένα σκοτεινό κελί, και τοποθέτησαν ένα ψηφιακό πινάκα με κόκκινα νούμερα. Τα νούμερα ξεκινούσαν από τα δυο δισεκατομμύρια, και αύξαναν καθημερινά. Ίσως κάποιος άλλος στην θέση μου να αυτοκτονούσε. Δεν είμαι σίγουρος γιατί δεν το έκανα.
Επιστήμονες από κάθε γωνιά της γης έκαναν μελέτες και πρότειναν λύσεις. Τρελές ιδέες έπεφταν στο τραπέζι και αντιμετωπίζονταν σοβαρά. Ο ένας πρότεινε να γεμίσουν την σελήνη με νερό από τους ωκεανούς της γης, για να αποκαταστήσουν την μάζα της και να σταθεροποιήσουν την κίνηση της. Ο άλλος πρότεινε να δημιουργηθεί μια υπερκατασκευή, ένας δακτύλιος γύρω από την γη και να μετακομίσει εκεί το ανθρώπινο είδος. Ο τρίτος έδειχνε ποιους κομήτες έπρεπε να εκτρέψουμε για να χτυπήσουν την σελήνη και να ισιώσει.

Η ανθρωπότητα βρέθηκε σε μια δύσκολη θέση. Έπρεπε να συνεργαστεί και να λύσει προβλήματα τα οποία απειλούσαν την ζωή όλων. Έσπρωξε στην άκρη τις διαφορές της και τις μικροδιαμαχες. Το πετρέλαιο δεν είχε πια καμία σημασία, ούτε η επιρροή, ούτε τα χρηματιστήρια.

Ο πλανήτης μας γινόταν χρόνο με τον χρόνο αφιλόξενος. Το κλίμα απορρυθμίστηκε τα πρώτα πέντε χρόνια, αλλά τα επόμενα έγινε φονικό. Καθημερινά κάποιο μέρος της γης πληγόταν από τυφώνες, πλημμύρες και καταιγίδες. Η άστατη κίνηση της σελήνης χειροτέρευε τα πράγματα. Χιλιάδες χάνονταν κάθε μέρα, είτε από πείνα και αρρώστια, είτε από βίαιες καταστροφές. Ο κόκκινος μετρητής αύξανε συνεχώς, έγινε το προσωπικό μου ρολόι.

Οι εκτιμήσεις έδειχναν ότι είχαμε τριάντα χρόνια ακόμα μέχρι να γίνει η γη εντελώς αφιλόξενη. Όσες χώρες απέμειναν, άνοιξαν τα χαρτιά τους και συνεργάστηκαν για την μεγάλη έξοδο. Χιλιάδες Κιβωτοί, τα μεγαλύτερα σκάφη στην ιστορία της ανθρωπότητας, κατασκευάστηκαν για να μεταφέρουν ολάκερα βιοσυστηματα της γης. Η γεωδιαμορφωση του Άρη, ενώ αρχικά υπολογιζόταν ότι θα χρειαστεί ογδόντα χρόνια, έγινε σε εικοσιπέντε. Οι αλματώδεις εξελίξεις στις τεχνολογίες της γεωδιαμορφωσης μας επέτρεψαν να ξεκινήσουμε και την μετάλλαξη της Αφροδίτης, καθώς και των φεγγαριών του Άρη. Κιλότονοι προμηθειών και εξοπλισμού φορτωθήκαν σε κάτι αστεία ρομποτικά μεταγωγικά με κεραίες και χρυσά πανιά, τα οποία αφέθηκαν στο ποτάμι των ηλιακών ακτινών για να φτάσουν σε μερικές δεκαετίες στις αποικίες.

Τον Γεναρη του 2078, δευτερόλεπτα πριν καταρρεύσει το κλίμα της γης μετρώντας σε κοσμολογικούς χρόνους, ξεκίνησε η μεγάλη έξοδος. Οι Κιβωτοί ξεκίνησαν προς τις Αρειανές αποικίες για ένα ταξίδι χωρίς επιστροφή, αφήνοντας ένα πρασινωπό ίχνος από τους κινητήρες αντιύλης.

Η τιμωρία μου αποφασίστηκε ομοφώνα. Οι Κιβωτοί έφυγαν και εγώ έμεινα πίσω.
Ελπίζω ότι εσείς, οι απόγονοι της ανθρωπότητας θα βρείτε αυτό το αρχείο όταν τελικά επιστρέψετε στην Γη. Υπολογίσαμε ότι το κλίμα θα σταθεροποιηθεί σε πέντε χιλιάδες χρόνια, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι η ανθρωπότητα μετά από μερικούς αιώνες. Ίσως να βρείτε τον τρόπο να επιστρέψετε νωρίτερα. Δεν μπορώ να φανταστώ τον πολιτισμό σας ή την τεχνολογία σας. Ίσως και να μην θέλετε να γυρίσετε πίσω, τώρα πια που ανοίχθηκαν οι ορίζοντες του διαστήματος.

Αυτό που ξέρω είναι ότι στα ιστορικά αρχεία της πρωτεύουσας του Άρη, της Νέας Ρώμης, θα με μάθετε ως τον καταστροφέα της Γης.

Δεν το αρνούμαι.

Όμως πρέπει να καταλάβετε ότι μέσα από αυτή την παγκόσμια τραγωδία, η ανθρωπότητα ενώθηκε και έπλευσε προς τα άστρα.
Δεν είμαι τόσο σίγουρος πια ότι η καταστροφή της γης ήταν άσχημο γεγονός.

Όταν σε μικρή ηλικία αντελήφθην για πρώτη φορά πως αν κάποιος πεινά και δεν έχει μαγειρέψει έχει την δυνατότητα να τηλεφωνήσει κάπου και να έρθει το φαγητό στην πόρτα του, ξαφνιάστηκα. Όμως το συνήθισα. Μεγαλώνοντας και παρατηρώντας τις εξελίξεις, θεωρούσα σίγουρο ότι το λεγόμενο «delivery» θα εξαπλωνόταν και σε άλλους τομείς. Αυτό όμως που δεν είχε αγγίξει η κατά τα άλλα αρκετά δημιουργική φαντασία μου, είναι ότι κάποτε θα εμφανιζόταν αυτό που εγώ ονομάζω «life delivery». Διότι κυρίες και κύριοι, είτε το θέλουμε είτε όχι, όλη η ζωή βρίσκεται στα διαφημιστικά μαγνητάκια που καμαρώνουν πάνω στο ψυγείο μας ή σε μια απλή πληκτρολόγηση και ελάχιστα βήματα μιας βόλτας μας στο διαδίκτυο.

Ας δούμε μαζί μια μέρα απ’ την ζωή του Μάνου. Ξυπνά και θέλει απεγνωσμένα καφέ γιατί «το μάτι δεν ανοίγει αλλιώς». Ο συγκάτοικός του έχει φύγει για την δουλειά και ο ίδιος βαριέται φρικτά να αυτοεξυπηρετηθεί. Επίσης, δεν είναι σίγουρος και για το αν υπάρχουν τα απαραίτητα υλικά στην κουζίνα του εργένικου σπιτιού τους. Κανένα πρόβλημα! Ένα μαγνητάκι στο ψυγείο έχει φυλακίσει το κατάλληλο διαφημιστικό. Η καφετέρια που βρίσκεται μερικά στενά πιο κάτω είναι η λύση που αναζητούσε και σε λίγα λεπτά ο ουρανίσκος του απολαμβάνει ό,τι το μάτι πόθησε απ’ τον κατάλογο λίγο νωρίτερα. Είτε είναι ένας απλός και ταπεινός ελληνικός είτε freddo cappuccino με σιρόπι καραμέλα, έφτασε στο κατώφλι του με ένα τηλεφώνημα.

Τέσσερις ώρες αργότερα, μετά από μια εξαντλητική περιήγηση ανά τον κόσμο με όχημα το λαπ τοπ και το CONNX του, ο Μάνος πεινάει. Σύμφωνα με τα παλαιότερα δεδομένα, η λίστα με τις επιλογές του θα περιλάμβανε μόνο ανθυγιεινές πίτσες, παραγεμισμένα χάμπουργκερ, σουβλάκια ή κάτι παραπλήσιο. Οι ανάγκες των ημερών όμως δημιούργησαν μαγαζιά που στέλνουν στο σπίτι μαγειρευτό φαγητό. Τα «ψητά του Γιάννη» δέχονται πόλεμο απ’ τις νεοφερμένες «νοστιμιές κατσαρόλας της Ευτέρπης» και ο Μάνος έχει ξανά την ευκαιρία, αν και ανεξαρτητοποιημένος πια, να γευτεί ό,τι έτρωγε απ’ τα χεράκια της μαμάς ή της γιαγιάς του.

Το απόγευμα, οι τύψεις για το άδειο ψυγείο τον οδηγούν να χρησιμοποιήσει το τηλέφωνο που είδε πάνω σε ένα βαν γνωστής αλυσίδας super market συνοδευόμενο από σλόγκαν για διανομή κατ’ οίκον. Παρήγγειλε τα απαραίτητα και επέστρεψε ήρεμος να δουλέψει μπροστά στον υπολογιστή του. Ο Μάνος είναι μεσίτης και πλέον εργάζεται κατά βάση από τον χώρο του. Μέσω ιντερνέτ… Ξαφνικά θυμάται ότι σε δύο εβδομάδες πρέπει να παραβρεθεί σε μια σημαντική επαγγελματική συνάντηση στο Λονδίνο αλλά δεν έχει κλείσει θέση για το αεροπλάνο. Κανένα πρόβλημα! Η αγαπημένη του μηχανή αναζήτησης εμφανίζει μπροστά στα μάτια του όλες τις επιλογές και εκείνος, αφού ρίξει μια ματιά, κατοχυρώνει το εισιτήριό του απευθείας.

Μετά από αρκετές ώρες δουλειάς, χρειάζεται ξεμούδιασμα και βάζει στο DVD player ένα πρόγραμμα yoga. Τελειώνοντας, κάνει ένα μπάνιο και αποφασίζει να μείνει μέσα και να δει μια ταινία. Επικοινωνεί με το video club της γειτονιάς και σε δώδεκα λεπτά, τα DVD που ζήτησε, βρίσκονται στα χέρια του. Δυόμιση ώρες αργότερα, αλλάζει γνώμη και θέλει να βρει τους φίλους του σ’ εκείνο το μαγαζί που θα πήγαιναν για ένα ποτό. Ο Μάνος δεν έχει δικό του μεταφορικό μέσο αλλά το μαγνητάκι στο ψυγείο θα κάνει και πάλι το θαύμα του. Το ραδιοταξί στέλνει έναν πρόθυμο οδηγό του και ο Μάνος είναι καθ’ οδόν για το στέκι της παρέας του. Βέβαια, και να μην έβγαινε, όλο και κάτι ενδιαφέρον θα έβρισκε να κάνει. Θα συνδεόταν μέσω skype με την Έλενα και αν και οι δύο είχαν ανάγκη από συντροφικότητα, ίσως η «συνάντησή» τους να γινόταν και λίγο αισθησιακή. e-loving…

Δεν υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος Μάνος στο μυαλό μου όταν έγραφα, αλλά σίγουρα βρίσκεται κάπου εκεί έξω- και με άλλο όνομα και τραγικά κλωνοποιημένος!