Αυτή ήταν!
Τα μάτια Της σαν ρόζοι οξιάς.
Καστανά, με χρονολογικές κηλίδες 3ων δεκαετιών,
Υπήρχαν για να σπάνε την μονοτονία του άσπρου, αλέκιαστου δέρματός Της.
Υπήρχαν και για να κοιτάζουν…σπάνια…

Εχθές βγήκε στο μπαλκόνι κι αν και βράδυ, Την είδα καθαρά!

Τα μαλλιά Της…ω!!!
Φυσικά, αχτένιστα, μακριά, σαν τις λεύκες που φυσιούνται.
Και στα τελειώματα, σαν την άμμο που σκουραίνει από τα βρεγμένα βήματα που συναντάει.
Μέχρι εδώ έφτανε η μυρωδιά τους!
Χώμα! Ναι, φρέσκο χώμα μύριζαν!
Τα μαλλιά Της…!!!

Μα η φωνή Της, πόσο «άλλη» ήταν εχθές, στο μπαλκόνι…αν και βράδυ…

Τρία χρόνια Την άκουγα να τραγουδάει.
Να τραγουδάει.
Να τραγουδάει.
Να τραγουδάει….μόνο!
Μόνο.

«Περιμένω μια πρόταση γάμου,
Να ‘χει άρωμα φρέσκου Σφενδάμου.
Να χρυσίζει σαν κόκκος της άμμου.
…περιμένω μια πρόταση γάμου»

Αυτό τραγουδούσε.
Τρία χρόνια μόνο αυτό
Και η μελωδία ήταν Σολ-#Ντο-Μι, με Λα μπάσο τη μία και Σι ύφεση την άλλη.

Εχθές όμως, αν και βράδυ δεν Την είχα ακούσει ακόμα να τραγουδάει.
Αν και βράδυ…
Μέχρι που Την είδα!!!
Ναι…Αυτή ήταν!!!

Ούτε στο μπαλκόνι τραγούδησε.
Και τότε ΤΟ πρόσεξα.
Τα μάτια Της έτρεχαν ρετσίνι. Πηχτό, ασημένιο ρετσίνι.
Ναι το είδα, αν και βράδυ…
Είχε φτιάξει –μου είπαν- κι ένα κομπολόι για τον αγαπημένο Της! Ήταν κεχριμπαρένιο από το ρετσίνι των ματιών Της!
Δεν το πίστεψα μα να!!! ΤΟ είδα!!!
Αν και βράδυ!
Μα πιο βράδυ?
Ήταν τόσο το φως Της που έφτανε μέχρι την κορφή του Παγγαίου!
Φώτιζε ως και το τελευταίο βελανίδι…πάνω…ψηλά…κι έπαιρνε κι αυτό ένα χρώμα ασημένιο!
Είχα αμφιβολίες…νόμιζα πως ονειρευόμουν, μα…όχι…Αυτή ήταν .Την είδα!!!

Πριν προλάβω να Της μιλήσω, είδα το άσπρο ΝυΧτικό Της να ανεμίζει.
Ήταν πάλλευκο, πολύ και πλούσιο σαν χιονοστιβάδα.
Ανέμιζε με αρχοντιά.
Κι Αυτή…ναι, Αυτή ήταν!!!…ανεβασμένη στα κάγκελα του μπαλκονιού, κοιτούσε τα ασημένια βελανίδια…
Όχι…δεν τραγουδούσε…
Κοίταξε για λίγο τους γυμνούς αστραγάλους Της.
Λαμπίριζαν ματωμένοι καθώς το ΝυΧτικό Της ανέμιζε.
Και τα ασημένια δάκρυα…ποτάμι πλούτου!

Άνοιξε τα χέρια Της!!!
Κι έπεσε…
…μα πριν προλάβει να ακουστεί ο γδούπος του κορμιού Της στα σπαρτά…

…έκλεισα τα μάτια μου.
Όχι.
Δεν μπορούσα να δω.
Με έπνιξε ένας κόμπος θλίψης και παράπονου.
Περίμενα να ακούσω τον γδούπο…αλλά τίποτα…
Ώσπου άρχισαν τα’ αυτιά μου να ανατριχιάζουν.
Άκουγα κάτι σαν μέταλλο…μέταλλο που κάνει γκελ..και επαναλαμβάνεται…

Το κορμί Της είχε γίνει Χάντρες!!!!
Ασημένιες χάντρες που χτύπαγαν στο έδαφος και πηδούσαν επάνω…μέχρι το φεγγάρι και το ακουμπούσαν…κι αυτό ήταν σαν υγρό που παλλόταν από μια πέτρα μου έπεφτε επάνω του…και ξανά έπαιρνε σχήμα μεμιάς!!!

Και ξαφνικά ΧΑΘΗΚΑΝ ΟΛΑ από τα μάτια μου!
ΟΛΑ!
Ξημέρωσε αμέσως και ο ήλιος με τύφλωσε.
Σάστισα!!!

Ακόμα στ’ αυτιά μου ηχούσε εκείνος Ο μεταλλικός Της ήχος…μα…
…μα…ηχούσε και κάτι άλλο.
Ήταν ένα αδύναμο κλάμα.
Το κλάμα του.
Και κάτι ψίθυροι… «-Δεν πρόλαβα…»…ή κάτι παρόμοιο.

Η πομπή είχε ξεκινήσει.
Το φέρετρο ήταν λευκό σαν το δέρμα Της.
Και τα λουλούδια φρέσκα…κόκκινα…σαν τους ματωμένους Της αστράγαλους.

-Εεεεεεεε…παλικάρι!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Περίμενε λίγο!!!!!!!!!!!!!! Έχω κάτι να σου δώσω!!!!!!!!!
…φώναξα.
Μα δεν με άκουσε.
Είχα κρατήσει στη φτερούγα μου μια ασημένια χάντρα.
Μα αυτός δεν με άκουγε…ΔΕΝ άκουγε…ΔΕΝ άκουσε ΠΟΤΕ!

Τρία χρόνια του τραγουδούσε….κι αυτός ΠΟΤΕ ΔΕΝ Τ~Η~Ν ΑΚΟΥΣΕ!

Από το βιβλίο “Τα ομιχλώδη”

Ο Νίκος άκουσε την φωνή των γονιών του έξω από το σπίτι. Κατέβηκε κάτω στον δρόμο και είδε τον πατέρα του να κατεβάζει ένα αρνάκι από μια καρότσα αγροτικού αυτοκινήτου. « Έφερα το αρνί, χαχα, ωραίο ε; »

«Τι θα το κάνουμε;», ρώτησε ο Νίκος. «Θα το μεγαλώσουμε και θα το σφάξουμε το Πάσχα» Ο Νίκος κοίταζε τον πατέρα του με ένα βλέμμα εμπιστοσύνης. Είχε πάντοτε την αίσθηση ότι ο πατέρας του ήξερε τι έκανε. Ξαφνικά το αρνάκι άρχισε να τρέχει για να ξεφύγει την σκλαβιά, μα ο πατέρας πρόλαβει να πιάσει το σκοινι το οποίο ήτανε δεμένο στο πόδι του αρνιού. Το σκοινί τεντώθηκε, τραντάχθηκε με δύναμη και το αρνί  έφερε τούμπα στον αέρα κι έσκασε πάνω στην άσφαλτο. Ο πατέρας γέλασε και τράβηξε το αρνί με τα δυνατά και σκληρά του χέρια, σαν να τραβάει έναν δούλο από την αλυσίδα του.

Το επόμενο πρωί, Ο Νίκος σηκώθηκε, πήρε το πρωϊνό του και βγήκε έξω στην αυλή. Είδε το αρνάκι μέσα στον κήπο, δεμένο από ένα δέντρο και ολομόναχο. Ένα πολύ δυνατό συναίσθημα πλυμμήρισε την καρδιά του.. Το πλησίασε και το χάϊδεψε. Έκοψε μερικά χόρτα και του τα έδωσε να τα φάει. Πόσο πολύ το αγαπούσε εκείνη την στιγμή. Το αγκάλιαζε ξανά και ξανά. Μύριζε την μυρωδιά του, έβλεπε το συμπαθέστατο στόμα του να μασουλάει τα χόρτα, χάϊδευε το κεφάλι του και το κορμί του. Ο Νίκος χαμογέλασε. Το αρνί τον κοίταξε σαν ήθελε κι αυτό να χαμογελάσει. Εκείνη την στιγμή ήταν για αυτόν κάτι παραπάνω από ένα συμπαθητικό ζωάκι, κάτι παραπάνω κι από άνθρωπος…

   Ήτανε το πλάσμα που περίμενε τόσα χρόνια να του δώσει τρυφερότητα. Η οικογένεια του Νίκου ήτανε άνθρωποι με σκληρή καρδιά. Ήθελαν να δείχνουν μια καλή εικόνα στην κοινωνία και στα παιδιά τους αλλά η σκληρή ψυχή τους έκανε τον Νίκο να τους απεχθάνεται. Δεν άφηνε να τον πολυαγγίζουν ούτε οι γονείς του ούτε τα αδέρφια του. Όλοι τους ήτανε υποκριτές, είρωνες, χωρίς ίχνος ευαισθησίας μέσα τους. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα  να στερείται την σωματική επαφή χρόνια ολόκληρα. Ήταν συναισθηματικά μόνος σ αυτή την ζωή και απογοητευμένος. Αυτό το ζώο ήρθε ως άγγελος εξ ουρανού.

  Το βράδυ πήγε στην καλύβα όπου είχανε βάλει το αρνί. Όταν αυτό άκουσε τα βήματα του Νίκου άρχισε να βελάζει. Ήταν σαν ένα μωρό να καλούσε τον γονιό του για να το δώσει να φάει. Ο Νίκος άνοιξε την πόρτα, άναψε τον φακό και είδε το μικρό πλάσμα να τον κοιτά στα μάτια και να βελάζει αθώα. Έσκυψε και το αγκάλιασε. Δεν τον ένοιαζε αν θα τον λέρωνε με τα βρώμικά μαλλιά του.

  Αυτό ήτανε ευτυχία. Να αγαπάς ένα πλάσμα, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό. Του είχε φέρει γάλα μέσα σε ένα μπιμπερό για μωρά. Καθώς το αρνί το έπινε, ο Νίκος ένιωσε πραγματικά σαν μαμά που ταϊζει το παιδί της. Μπήκε και η μάνα του Νίκου μέσα στην καλύβα και χαμογέλασε βλέποντας τον να το ταϊζει. Το χάϊδεψε κι αυτή και  το τάϊσε. Έπειτα είπε: «Μην το πολυχαϊδεύεις, γιατί έχει ψύρες και είναι ακάθαρτο» Ήταν μια γυναίκα που έκρυβε καλά την βρώμα της ψυχής της και την κρατούσε πάντα για το τέλος.

  Ο Νίκος όπου και αν πήγαινε, στο σχολείο ή για παιχνίδι το απόγευμα, ένιωθε διαφορετικά. Δεν ήταν μελαγχολικός ή νευρικός. Δεν τσακωνόταν τόσο συχνά. Και μόλις γύριζε στο σπίτι, καθότανε παρέα με τον καλό του φίλο.

  Καθημερινά, καθότανε ώρες ολόκληρες στον κήπο μαζί του. Αυτό που του άρεσε δεν ήταν τόσο το ότι το χάϊδευε ή το τάϊζε, αλλά το ότι ήτανε παρέα οι δυο τους.

  Ο πατέρας, παρόλο που αγόραζε συνεχώς τροφή για το αρνί, δεν ασχολιόταν περαιτέρω.

Μια μέρα ήρθε και η γιαγιά του Νίκου και πήγε στον κήπο να το δει. «Ω, τι ωραίο αρνάκι! Το κακόμοιρο!» ,είπε χαϊδεύοντας του. «Πότε θα το σφάξετε;»

«Δεν θα το σφάξουμε γιαγιά το αρνί, τι είν αυτά που λες; Θα το χουμε έτσι ως κατοικίδιο και απλώς θα παίρνουμε το μαλλί του»

«Πως δεν θα το σφάξετε; ! » Ο Νίκος αδιαφόρησε με αυτά που είπε η γιαγιά του. Του έκανε εντύπωση η αντίθεση μεταξύ του πως το χάϊδευε και των λεγομένων της για την σφαγή. Χμμ, είναι από οικογένεια κτηνοτρόφων, αναλογίστηκε. Δικαιολογημένα σκέφτεται έτσι.

  Οι μήνες πέρασαν, το αρνί μεγάλωσε και έγινε τράγος. Έβγαλε κέρατα και είχε συγκρουσιακές διαθέσεις. Μόλις έβλεπε τον Νίκο έσκυβε το κεφάλι και όρμαγε πάνω του. Έγινε δύστροπο. Μερικές φορές καθόταν κάτω χωρίς να χει όρεξη για τίποτα. Ο Νίκος θύμωνε κάπου κάπου μαζί του, αλλά βαθιά μέσα του καταλάβαινε πως το άμοιρο αυτό ζώο είχε καταπιεστεί. Δεμένο σ’όλη του την ζωή, χωρίς άλλα αρνιά δίπλα του, ήταν δικαιολογημένο να συμπεριφέρεται έτσι. Του είχαν στερήσει την ζωή. Καμιά φορά, όταν σουρούπωνε, το αρνί ερχόταν στον Νίκο να το αγκαλιάσει κι έτσι καθόταν σιωπηλά μέσα στο μισοσκόταδο, κάνοντας, ίσως και οι δυο, την ίδια φαντασίωση: την εικόνα μιας καλύτερης ζωής. Ο Νίκος φαντάζονταν δυο χαρούμενους ανθρώπους, δυο διαφορετικούς γονείς που θα ρχοταν και θα τον έπαιρναν μακρυά από την μιζέρια. Το αρνί μάλλον θα χε στο μυαλό τις πρώτες βδομάδες της ζωής του, όπου ήτανε στην προστατευτική αγκαλιά της μάνας του, όπου έπαιζε με τα άλλα αρνιά. Η μάνα του Νίκου τον έβλεπε και ερχόταν και αυτή. Ήταν πολύ παρατηρητική γυναίκα και  πάντοτε παρούσα στις ιδιαίτερα συναισθηματικές στιγμές του με το αρνάκι. Καθόταν και τον έβλεπε να το χαϊδεύει, επισημαίνοντάς του ήρεμα αλλά και πολύ επίμονα ότι το αρνί θα τον γεμίσει ψύρες. Ύστερα το τάϊζε κι αυτή και μετά από λίγο έλεγε το ίδιο πάντα πράγμα« Πάμε τώρα μες στο σπίτι, νύχτωσε». Ο ίδιος πάντα επίλογος.

   Είχε περάσει ένας χρόνος και το αρνί έγινε ένας βαριεστημένος τεμπέλης όπου σηκωνόταν μόνο για να φάει. Καθόταν με τα πολλά κιλά του κάτω από μια ελιά, έκλεινε τα μάτια του και κοιμόταν. Μόνο οι σκνίπες που προσπαθούσαν να εισχωρήσουν στα ρουθούνια του διατάρασσαν την ησυχία του κι έτσι κουνούσε νευριασμένα το κεφάλι του για να τις απωθήσει. Στο πόδι του ήταν ακόμη δεμένο το ίδιο σχοινί, από τότε που το είχαν φέρει. Παλιότερα, το αρνί προσπαθούσε να τρέξει μέχρι που το σχοινί τεντώνονταν και ματαιώνονταν η προσπάθειά του, ξανά και ξανά. Τώρα πια είχε συνηθίσει και δεν απομακρυνόταν πάνω από 2 μέτρα από κει που το χαν δεμένο.

   Ο Νίκος πήγε ένα απόγευμα στα γενέθλια ενός φίλου του. Εκεί που έπαιζε ένιωσε να τον πονά η κοιλιά του κι’ αποφάσισε να φύγει. Χαιρέτησε τον φίλο του, του ευχήθηκε να τα κατοστήσει και κίνησε για το σπίτι. Το χε να καθήσει κανά δίωρο-το είχε πει και στην μάνα του-αλλά εκτάκτως έφυγε πάνω στο μισάωρο. Ανέβηκε τα σκαλιά του σπιτιού του και είδε κόσμο στον κήπο. Η μάνα, ο πατέρας κι ένας γεροδομένος κι άσχημος άντρας κάτι έκαναν…

  Ο Νίκος ένιωσε τον χρόνο, τα μάτια του και το μυαλό του να σταματάν απέναντι στο σφαγμένο ζώο που ήταν κρεμασμένο από ένα κλαδί. Η μάνα του ήρθε αστραπιαία και του είπε: «Το αρνάκι μας το δώσαμε σ’ έναν τσοπάνη κι’ αυτός μας έδωσε ένα άλλο. Μείνε ήσυχος»

«Ναι, το δώσαμε το αρνάκι», ακούστηκε ένας ήχος μέσα απ’ τα στραβά σαγόνια του άσχημου άντρα.  Ο Νίκος ήθελε να το πιστέψει. «Ναι, μακάρι…οπωσδήποτε πρέπει να είναι έτσι», σκέφτηκε.

Πρόσεξε το κρεμασμένο ζώο: Το είχαν γδάρει εντελώς, του είχαν ανοίξει την κοιλιά και είχαν βγάλει όλα τα εντόσθια. Ο ασχημάνθρωπος λίγο παραπέρα, έκανε μια τομή στο στομάχι και άδειαζε το πρασινωπό από τα χόρτα περιεχόμενό του στο χώμα. Το βλέμμα του Νίκου όμως καρφώθηκε στην πάνω σιαγόνα του αρνιού. Είχε απομείνει ένα μικρό κομματάκι από το τρίχωμά του. Ο καλός του φίλος είχε στα χείλη του ένα μαύρο σημείο, έτσι που θα μπορούσες να τον ξεχωρίσεις μέσα από πολλά αρνιά. Αυτό αποδείκνυε την αλήθεια: Είχαν σφάξει τον φίλο του. Ένιωσε αμέσως την ανάγκη να φωνάξει στους ανθρώπους-τέρατα στηριζόμενος σε αυτό το αποδεικτικό στοιχείο μα κάτι τον εμπόδιζε: Ήταν η κανονικότητα με την οποία αυτοί οι άνθρωποι συμπεριφέρονταν. Σαν να μην είχε γίνει τίποτε κακό, σαν ήταν όλα καλά, σαν μια συνηθισμένη μέρα όπου φώναξαν έναν άνθρωπο να κάνει μια δουλειά ρουτίνας. Αυτή η αρρωστημένη κατάσταση έκανε τον Νίκο να χάσει το έδαφος κάτω απ’τα πόδια του. Δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Γύρισε στο δωμάτιό του κι’ έπεσε στο κρεβάτι βυθισμένος σε μιαν άβυσσο.

 Ξύπνησε  το βράδυ της επόμενης ημέρας. Μπήκε μέσα στην κουζίνα και είδε το αρνί πάνω στο τραπέζι, τυλιγμένο μέσα σ’ ένα πλαστικό κάλυμμα. Το μαύρο τριχωτό σημείο στα χείλη του ήταν ακόμη εκεί. Θα μπορούσε ακόμη και τότε να φωνάξει τους γονείς του και να τους ζητήσει να λογοδοτήσουν. Τους είχε στο χέρι, αλλά δεν έδωσε σημασία. Έβγαλε το κάλυμμα και αγκάλιασε το χωρίς δέρμα αρνάκι έτσι όπως το χε αγκαλιάσει την πρώτη φορά που το γνώρισε. Το μάτια του αρνιού, τον κοίταζαν θα λεγες φοβισμένα, σαν του λεγαν: «Είμαι μόνο, χρειάζομαι αγάπη». Γι αυτόν θα ήταν για πάντα ο καλύτερός του φίλος. Και δεν μπορεί να χάνονται έτσι οι φίλοι. Σίγουρα, τον περίμενε κάπου σ’ έναν άλλο κόσμο για να ξανασυναντηθούνε.

  Ακούστηκε η φωνή του πατέρα του έξω από την αυλή να τον καλεί. Ο Νίκος στάθηκε για μια στιγμή σκεφτικός, ξανατύλιξε το αρνί και βγήκε έξω. Τον είδε να σκαλίζει τα αναμμένα κάρβουνα σε μια ψησταριά που είχε στήσει. «Έλα δώ», του είπε

Τον χάιδεψε μαλακά στην πλάτη σαν ένα καλοκάγαθος πατέρας. Γύριζε κάτι κρέατα-εντόσθια πάνω στην σχάρα λέγοντας του: «Το αρνί μας έχει γνήσιο κρέας, όχι σαν κάτι άλλα που τους δίνουν φάρμακα. Εμείς μόνο τριφύλλι και καλαμπόκι το ταϊζαμε», προδίδοντας τον εαυτό του και την γυναίκα του, όσον αφορά το ψέμα που είπαν στον Νίκο. Αλλά δεν του έκανε πλέον τίποτα αίσθηση. Καταλάβαινε ξεκάθαρα αυτά που άκουγε αλλά δεν αισθανόταν τον πόνο.  Είχε μουδιάσει συναισθηματικά. Μαζί με τον πατέρα του, κοντά στην θέρμη της αναμένης φωτιάς, ένιωθε μια ασφάλεια, μια γαλήνη. Ο πατέρας κάρφωσε με το πιρούνι ένα κομμάτι συκώτι και το έδωσε ευγενικά στον Νίκο. Αυτός το πήρε και το κράτησε σκεφτικός για μερικά δευτερόλεπτα γιατί ένιωθε πως κάτι δεν πήγαινε καλά κι ας ήταν όλα κανονικά τριγύρω του. Η μάνα ήρθε κι αυτή φέρνοντας ένα πλούσιο μενού με σαλάτες και ποτά. Ήταν χαμογελαστή. Ήταν η ιδανική εικόνα μιας οικογένειας όπου η μητέρα ετοιμάζει πλούσια γεύματα και ο πατέρας, μεγάλος και δυνατός, στέκεται πάνω από την φωτιά υπομένοντας με αυτοθυσία την κάψα πάνω στο δέρμα του. Ο Νίκος έφερε το πιρούνι στο στόμα του, μάσησε το συκώτι και το κατάπιε. Η γνώριμη γεύση ψημένου συκωτιού, σκέφτηκε. Δεν του φαινόταν τίποτε παράξενο. Όλα ήταν καλά. Αγαπούσε τους γονείς του.

Το φως χάθηκε απ’ τα μάτια του. Βυθίστηκε ξανά στον σκοτεινό του κόσμο. Βρισκόταν πάλι μέσα στον μακρύ σωλήνα όπου το σκοτάδι, η υψηλή θερμοκρασία και η έλλειψη αέρα ήταν οι επικρατούσες συνθήκες. Έπρεπε να συρθεί και να βγει έξω στο φως, αλλά ο σωλήνας είχε άγνωστο μήκος κι’ αυτό τον τρέλαινε. Κόντευε να σκάσει απ’ την πολύ ζέστη εκεί μέσα. Έπρεπε να κάτσει και να σκεφτεί:
«Είναι αλήθεια αυτό που ζω; Είναι όνειρο ή πραγματικότητα; Ναι είναι πραγματικότητα! Πως κατάντησα να βρίσκομαι εδώ μέσα; Γιατί να τύχει αυτό σε μένα; Υπομονή, κάτι πρέπει να κάνω.»
Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να εισπνέει και να εκπνέει. Τα τοιχώματα του σωλήνα ήταν τόσο χοντρά που κανείς δεν τον άκουγε. Ήταν ολομόναχος στην μέση του πουθενά. Ο αέρας λιγόστευε κάνοντας ακόμη και ένα μέτρο μήκους να μοιάζει σαν ένα χιλιόμετρο. Δεν μπορούσε να ανασάνει όπως ήθελε κι έτσι αρκέστηκε σε πολύ ριχές αναπνοές, για να κάνει οικονομία στο διαθέσιμο οξυγόνο. Τα πνευμόνια του έπρεπε να προσαρμοστούν στις επικρατούσες συνθήκες.
Θεέ μου! Έφτασε η στιγμή που ποτέ δεν θα ευχόταν να ρθει: ο αέρας τέλειωσε, δεν υπήρχε τίποτα. Όλα συνθλίβονταν μέσα του. Θάνατος!!! Η τρομερή αυτή στιγμή λάμβανε χώρα…
Ήταν σ’ ένα λιβάδι στην εξοχή. Η πεδιάδα, γεμάτη από πολύχρωμα άνθη που απλώνονταν μέχρι τoυς πρόποδες των βουνών. Όλα ήταν γαλήνια: Ο καταγάλανος ουρανός που σκέπαζε το τοπίο, ο ήλιος που ζέσταινε την πλάση και αποκάλυπτε με το φως του την απέραντη πεδιάδα , τα ζώα που έβοσκαν τα χόρτα…
Καθόταν με το βλέμμα του και κοιτούσε μέχρι πέρα τον ορίζοντα, απλώς στεκόταν και κοιτούσε. Δεν θυμόταν από που είχε έρθει. Θα έλεγε κάποιος ότι είχε πάθει αμνησία. Κάτι φωνές ακούγονταν από μέσα που του μιλούσαν για μια κόλαση η οποία τον καλούσε συνεχώς. Το παραμέρισε. Πήγε κι έκατσε στο τραπέζι με τον κύριο και την κυρία Νέλσον που τον περίμεναν. Πήρε το φλυτζάνι με το ζεστό γάλα και γέμισε το ποτήρι του. Άλειψε μια φέτα ψωμί με μέλι και με αργές κινήσεις απόλαυσε το πρωϊνό του.

Έφτασε στη αυλή του νηπιαγωγείου. Τα νήπια ήτανε καμιά εικοσαριά κι’ έπαιζαν, φώναζαν, έτρεχαν…
Ο hollow έβγαλε το όπλο και το σημάδεψε πάνω τους. Τα μικρά τον κοίταζαν χωρίς να καταλαβαίνουν τίποτε. Οι σφαίρες εκτινάσσονταν η μία μετά την άλλη, εισχωρώντας πάνω στα κορμάκια τους. Σπαραχτικά κλάματα κι’ ουρλιαχτά ακούγονταν από τα παιδάκια που έπεφταν κάτω νεκρά. Ο θόρυβος του πολυβόλου ακούγονταν σαν μουσικό κομμάτι death metal , με ξέφρενο και βαρύ ρυθμό. Το κρανίο ενός μικρού αγοριού έφαγε 5-6 σφαίρες και εκτινάχθηκε προς τα πίσω, αφήνοντας μόνο την κάτω σιαγόνα στην θέση της. Φάνηκε η γλώσσα σε ολόκληρο το μάκρος της, η τρύπα του λάρυγγα και ο νωτιαίος μυελός, ως ένα άσπρο σημείο μέσα στην κοκκινίλα της σάρκας.
Σ’ ένα άλλο νήπιο, οι σφαίρες που του τρύπησαν την κοιλιά ήταν τόσες πολλές που του ‘βγαλαν τα εντόσθια έξω, δημιουργώντας ένα λυπηρό θέαμα που κανένας άνθρωπος δεν θα άντεχε να δει.
Η νηπιαγωγός βγήκε στην αυλή πανικοβλημένη να δει τι συμβαίνει. Μόλις την είδε ο hollow, έπρεπε ν’ ασχοληθεί μαζί της. Έστρεψε το όπλο πάνω της και πάτησε την σκανδάλη. Το μετακινούσε αργά πάνω στο κορμί της ώστε να την πιάσουν πολλές σφαίρες και να γίνει λιώμα. Σιγά-σιγά. Στην κοιλιά, στο στήθος, στον λαιμό, στο κεφάλι και πάλι προς τα κάτω. Έφαγε καμιά κατοσταριά σφαίρες που δεν την τρύπησαν απλώς αλλά την έκαναν κυριολεκτικώς κομμάτια, το ένα πάνω στο άλλο, σαν ένα παζλ που το χάλασες. Ο hollow συνέχισε το μακάβριο έργο του και το φινάλε ήταν ότι πιο απάνθρωπο είχε δει ποτέ κανείς. Μια βαμμένη κόκκινη αυλή με κατατρυπημένα απ’ τις σφαίρες 20 μικρά αγγελούδια. Το δάπεδο ήταν γεμάτο από εντόσθια, μάτια, μυαλά κι’ ό,τι άλλο δεν άντεξε στο πέρασμα των σφαιρών και βγήκε βιαίως απ’ την θέση του. Χωρίς αμφιβολία, έμοιαζε σαν σφαγείο ζώων. Στα μάτια του hollow όμως ήταν κάτι πολύ όμορφο.

Ήταν ήρεμα στην αίθουσα αποφάσεων. Ο Στεφάν πάντα χαλάρωνε σε αυτό τον χώρο. Η θέα βοήθαγε πολύ. Μια ματιά έξω και η Πρέσπα του υποκλινόταν. Ο ήλιος δεν είχε ώρα που είχε ξεπροβάλλει και σήμερα η μέρα ήταν καθαρή, χωρίς σύννεφα θανάτου. Θυμήθηκε, χωρίς συγκεκριμένο λόγο, όταν είχε δει για πρώτη φορά την Πρέσπα, σε μια σχολική εκδρομή. Τότε, βέβαια, ήταν δύο… Μια μεγάλη και μια μικρή… Η μια σκέψη έφερε την άλλη και μέσα στην ηρεμία του βυθίστηκε στις ένοχες αναμνήσεις της Παλιάς Εποχής… όταν όλα ήταν πιο εύκολα αλλά και λιγότερο υποσχόμενα.

Τις σκέψεις του διέκοψαν δυο χτυπήματα στην πόρτα.

«Περάστε!»

Η πόρτα άνοιξε. Ήταν ο Νίκος, ο γνωστός Νίκος. Ο Στεφάν συνοφρυώθηκε ανεπαίσθητα. Μπορούσε να φανταστεί τον διάλογο που θα επακολουθούσε και ήδη του έλειπε η αναπόληση του.

«Καλημέρα. Ενοχλώ;»

«Όχι», απάντησε ψέμματα ο Στεφάν. «Πώς θα μπορούσα να σε βοηθήσω;»

«Το ξέρεις ήδη. Δεν αντέχουμε άλλο αυτή την απομόνωση. Πόσο ακόμα θα μπορέσουμε χωρίς επικοινωνία; Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει εκεί έξω».

«Νίκο. Είναι καιρός να δώσουμε τέλος σε αυτό το θέμα. Ξέρω ότι οι Έλληνες θέλετε να προσπαθήσετε να γυρίσετε νότια. Τι ελπίζετε όμως να βρείτε;» Δεν περίμενε απάντηση. «Πρέπει να το πάρετε απόφαση, όπως και όλοι μας. Είμαστε μόνοι. Είμαστε ελεύθεροι. Τι κι αν είμαστε μόνο μερικές εκατοντάδες άτομα; Δεν έχει σημασία η γλώσσα του καθενός, δεν έχει σημασία το παρελθόν του καθενός. Και δεν έχει σημασία κανείς και τίποτα άλλο. Έχουμε προχωρήσει, το καταλαβαίνεις;»

Σταμάτησε και χάθηκε για λίγο στις σκέψεις του… Κατανοούσε την θέση των άλλων. Οι νοοτροπίες δεν αλλάζουν τόσο γρήγορα. Ο πόλεμος ήταν ακόμα νωπός στην μνήμη όλων, όπως και η Παλιά Εποχή. Όπως ένας φίλος που έχεις να δεις καιρό… Δεν είχε πάρει περισσότερο από δύο χρόνια για να καταρρεύσει η καλοστημένη πραγματικότητα τους. Τώρα όμως ζούσαν κάτι νέο, κάτι πρωτόγνωρο.

Από την αρχή του αιώνα είχαν γίνει τα πρώτα βήματα για την δημιουργία ενός Διασυνοριακού Πάρκου στις Πρέσπες. Τότε σκοπός ήταν η προστασία του περιβάλλοντος: πολύ της μόδας εκείνη την εποχή, ρομαντικός ιδεαλισμός. Τα πάντα άλλαξαν όταν οι έντονες κλιματικές αλλαγές προκάλεσαν τις πλημμύρες του ‘23 και ένωσαν τις δύο Πρέσπες όπως ήταν πολύ πριν κυριαρχήσει ο άνθρωπος στην Γη. Αυτό ήταν το έναυσμα για περισσότερο εστιασμένες προσπάθειες στην λίμνη με την βοήθεια της Ελλάδας, της Αλβανίας και της Βόρειας Μακεδονίας και με την στήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Δεν άργησε η Πρέσπα να γίνει πρότυπο κέντρο ριζοσπαστικού οικολογικού πειραματισμού αειφόρου ανάπτυξης. Εθελοντές και από τις τρεις χώρες που δούλεψαν στο Διασυνοριακό Πάρκο Πρέσπας έκαναν την ευρύτερη περιοχή αυτόνομη ενεργειακά, ερχόμενοι σε πλήρη συνεργασία με την χλωρίδα και την πανίδα της λίμνης. Εκείνη την περίοδο ήταν που και ο Στεφάν έφτασε στην λίμνη ως ένας απλός εθελοντής από τα Σκόπια, ειδικός στην τεχνολογία περιβάλλοντος. Ο πόλεμος βρήκε την Πρέσπα έτοιμη και ανεξάρτητη. Επιζήσαντες από τις γύρω περιοχές σύντομα κατέφτασαν ως πρόσφυγες όμως πολλοί από αυτούς δεν είχαν γνώσεις πρακτικής οικολογίας και δεν μπορούσαν να βοηθήσουν άμεσα. Ο Στεφάν, γνωρίζοντας πολλές γλώσσες, ανέλαβε να μάθει στους καινούργιους πώς να είναι χρήσιμοι. Ούτε που το κατάλαβε για πότε συντόνιζε τα πάντα. Ένας από τους καινούργιους ήταν και ο Νίκος από την Φλώρινα. Είχε βασικές γνώσεις Σλαβομακεδονικών και αυτό ήταν αρκετό για να γίνει αντιπρόσωπος των ελληνόφωνων.

«Προχωρήσαμε χωρίς να είμαστε έτοιμοι, Στεφάν. Είμαστε πλοίο χωρίς ρότα. Χρειαζόμαστε να διατηρήσουμε όπως μπορούμε τον ελληνικό πολιτισμό για να προχωρήσουμε».

Ο Στεφάν δίστασε. «Ακόμα θεωρείς τον εαυτό σου γνήσιο Μακεδόνα, Νίκο; Κι εγώ κάποτε το πίστευα. Θέλεις όμως να επιστρέψεις στον κόσμο που γέννησε και εξιδανίκευσε αυτές τις σάπιες πεποιθήσεις;»

«Πού θα φτάσουμε αν πετάξουμε την ταυτότητα μας; Είναι χρέος μας, ειδικά τώρα, να διαιωνίσουμε την κληρονομιά μας. Ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα».

«Αυτή η κληρονομιά μας έφερε εδώ που είμαστε σήμερα, καλώς ή κακώς. Εστιαζόταν στις διαφορές, όχι στις ομοιότητες των ανθρώπων. Ζούμε για να φτιάξουμε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτόν στον οποίο γεννηθήκαμε. Ένας κόσμος ικανός για τέτοια καταστροφή αξίζει λησμονιάς. Δεν θα ανεχτώ να χάσει η ανθρωπότητα και αυτή την ευκαιρία να φτιάξει τις βάσεις για μια κοινωνία ανοχής και σεβασμού».

«Αν θέλουμε να αλλάξει η κατάσταση πρέπει να έχουμε ισχυρά θεμέλια. Και αυτή την στιγμή, Στεφάν, επιλέγεις να πετάξεις ό,τι καλό έχει απομείνει. Είμαστε φτερά σ’αυτόν άνεμο του θανάτου. Είχα την ψευδαίσθηση πως θα έβλεπες επιτέλους τον κίνδυνο. Δεν χρειάζομαι όμως την συναίνεση σου!»

«Δεν θα βοηθήσω για τίποτα στο οποίο δεν πιστεύω. Καλή τύχη, θα σου χρειαστεί αν θέλεις να φτάσεις μακριά».

Ο Νίκος άνοιξε την πόρτα και βγαίνοντας την έκλεισε με δύναμη.

Ο Στεφάν αναστέναξε και γύρισε στο παράθυρο με θέα στην λίμνη. Τρεις αργυροπελεκάνοι προσγειώθηκαν στα νερά της με αυτή την χάρη που πάντα σε ξαφνιάζει. Εκείνοι δεν φαίνονταν ούτε να επηρεάζονται από οποιαδήποτε Καταστροφή ούτε και να τους νοιάζει με κανέναν τρόπο η κατάργηση των συνόρων που είχαν δημιουργήσει οι ίδιοι οι άνθρωποι. Κάποια πράγματα ίσως δεν αλλάξουν ποτέ… Ο Στεφάν κοίταξε το ρολόι του. Ήταν ώρα για τον πρώτο αντι-ραδιενεργό καθαρισμό της ημέρας.

Πριν από χρόνια, είχαν κολλήσει στο μυαλό μου τρεις βασικοί φόβοι. Για την ακρίβεια, ένας ήταν ο φόβος αλλά τρεις οι διακλαδώσεις του. Η βασική εμμονή ήταν ότι θα πεθάνω νωρίς και οι τρεις υποκατηγορίες φόβου: ότι δεν θα προλάβω να γίνω ηθοποιός [αυτή την πετριά είχα φάει τότε], ότι δεν θα προλάβω να βιώσω πολλές εμπειρίες και ότι δεν θα προλάβω να διαβάσω πολλά βιβλία. Τα δύο πρώτα δεν είναι της παρούσης να τα αναλύσω αλλά όσον αφορά στα βιβλία, συνεχίζω να διαβάζω μανιωδώς [ακόμα και με κόστος σε ύπνο] με μια διάθεση απέναντι στον Χάρο «θα σου δείξω εγώ που ήθελες να με πάρεις νωρίς και να μην προλάβω να εμπλουτίσω τον πνευματικό μου κόσμο»! Το καλοκαίρι είναι ακόμα καλύτερη περίοδος να τον εκδικηθώ προκαταβολικά[που έχει το θράσος να βγαίνει παγανιά χωρίς να ρωτά αν είμαστε έτοιμοι να ακολουθήσουμε] καθώς υπάρχει λίγο περισσότερος χρόνος για διάβασμα.

Έχοντας ήδη ολοκληρώσει την ανάγνωση τριών βιβλίων από τις αρχές Ιουνίου έως τώρα, βρίσκομαι μιάμιση μέρα πριν, στο μπαλκόνι της κρεβατοκάμαράς μου με τον ήλιο να δύει και την ευτυχία μου που έχω λίγο ελεύθερο χρόνο να έχει χτυπήσει κόκκινο, να έχω μπροστά μου την «ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ». Συγγραφέας η CHEVY STEVENS [αν δεν κάνω λάθος, αυτό δεν είναι το αληθινό της όνομα]. Ο πρωτότυπος –προ μετάφρασης- τίτλος του βιβλίου είναι «STILL MISSING». Το βιβλίο το είδα να προτείνεται σε μια εφημερίδα και ένα περιοδικό. Η υπόθεση μύριζε μυστήριο και η διάθεσή μου χρειαζόταν κάτι τέτοιο αυτές τις μέρες, γι’ αυτό και το αγόρασα. Αυτό όμως που κέρδισα διαβάζοντάς το [το ολοκλήρωσα σε 1 ½ μέρα] ήταν κάτι παραπάνω από την ικανοποίηση της δίψας μου για μια σκοτεινή ιστορία εξαφάνισης. Πόσο μπορεί να σε εκπλήξει ένα βιβλίο! Πώς μπορεί ένας συγγραφέας να ανατρέψει αυτό που περίμενες ή να δώσει και μια άλλη –πολύ πιο βαθειά – διάσταση σε κάτι που φάνταζε απλώς μια προσπάθεια να γίνει κάποια η επόμενη Αγκάθα Κρίστυ! Είναι σαν κάποιος να σου έχει λίγο πολύ μαρτυρήσει το δώρο που θα σου κάνει αλλά τελευταία στιγμή αλλάζει γνώμη και όταν εσύ ανοίγεις το περιτύλιγμα και νομίζεις πως ξέρεις ποια θα είναι η …kinder έκπληξη, αντικρίζεις κάτι άλλο- πιο δυνατό και πιο μεγάλο!

Δεν θα πω περισσότερα πράγματα για την υπόθεση ή το πώς καταφέρνει μια νέα γυναίκα και νέα συγγραφέας να μας δώσει ανοιχτά μπροστά μας μια ολόκληρη πορεία αναγέννησης ψυχής μιας γυναίκας εμπλουτίζοντας όλο αυτό με πολλές δόσεις και μυστηρίου αλλά και χιούμορ και έναν πρωτότυπο τρόπο εξιστόρησης. Αξίζει να τα δείτε με δικά της λόγια!

Απλώς διαβάστε το!

Είναι πρωί Παρασκευής και ξυπνώ στην απίστευτη ελληνική πραγματικότητα που πάντα βρίσκει τρόπο να μας εκπλήσσει ακόμα και όταν νομίζουμε ότι δεν υπάρχει άλλο περιθώριο γι’ αυτό. Είναι η μέρα που πρέπει να κάνω επίσκεψη σε κάποιο ΚΕΠ παρέα με την μητέρα μου ώστε να τακτοποιήσουμε μερικά έγγραφα και να κατοχυρωθεί το γνήσιο της υπογραφής μας. Μιλώ μαζί της στο τηλέφωνο και προσπαθούμε να βρούμε τον καλύτερο συνδυασμό των δραστηριοτήτων μας ώστε να διαχειριστούμε η καθεμία σωστά τον χρόνο της και ταυτόχρονα να διευθετήσουμε και το συγκεκριμένο θέμα. Η μόνη πληροφορία που δεν έχουμε αλλά χρειαζόμαστε οπωσδήποτε είναι το ωράριο του ΚΕΠ Πειραιά στο οποίο εξυπηρετούσε και τις δύο να βρεθούμε. Και εδώ αρχίζει η κωμωδία.
Καλώ στο 11880 και ζητώ το τηλέφωνο του εν λόγω ΚΕΠ. Μου το δίνουν. Καλώ εκεί. Το μήνυμα έδινε πολλές επιλογές και μπορούσες να πληκτρολογήσεις αριθμό για κάθε διαφορετικό τομέα που αναλάμβανε το ΚΕΠ. Το δικό μου ενδιαφέρον εστιαζόταν στο ωράριο άρα, μπορούσε να με βοηθήσει οποιοδήποτε τμήμα. Επιλέγω ένα από αυτά και αμέσως ακούω ότι το συγκεκριμένο τμήμα εκείνη την στιγμή είχε όλους τους υπαλλήλους του απασχολημένους. Μάλιστα. Κλείνω. Σε δέκα λεπτά, επαναλαμβάνω την κλήση και επιλέγω το ίδιο. Το μήνυμα επιμένει. Κλείνω και ξανακαλώ με το σκεπτικό ότι κάποιο άλλο τμήμα ίσως να είναι πιο χαλαρό. Επιλέγω λοιπόν άλλον αριθμό. Το μήνυμα είναι ίδιο. Επίτηδες κλείνω και κάνω ξανά την κλήση πατώντας άλλη επιλογή. Το μήνυμα ίδιο. Έκανα ακριβώς την ίδια κίνηση με το εσωτερικό κάθε τμήματος αλλά όλα έδειχναν ότι οι πάντες ήταν απασχολημένοι με κάποια υπόθεση συμπολίτη μου και δεν μπορούσαν να μου απαντήσουν. Ωστόσο, οι δουλειές μου έτρεχαν, η μέρα προχωρούσε αλλά εγώ δεν ήξερα ποιο χρονικό περιθώριο είχα να προλάβω την επείγουσα επίσκεψή μου στο ΚΕΠ.
Για να κάνω την μεγάλη ιστορία μικρή, μετά από σαράντα λεπτά, τηλεφώνησα ξανά με όλα τα εσωτερικά νούμερα [τηλεφωνικά νούμερα ή ίσως όχι μόνο] να είναι απασχολημένα. Είχα μάθει το μηνυματάκι απ’ έξω κι ανακατωτά. Αποφάσισα να δράσω. Επικοινώνησα με την μητέρα μου και της είπα να ξεκινήσει προς τα εκεί. Μπήκα στο αυτοκίνητό μου με την θλιβερή διαπίστωση ότι είμαι ένας Έλληνας πολίτης που δεν μπορώ να έχω μία απλή επικοινωνία με ένα –τι ειρωνεία για το όνομά του- ΚΕΝΤΡΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ! Μα ποια εξυπηρέτηση αγαπητοί? Σας ψάχνω και δεν σας βρίσκω! Ούτε για να βεβαιωθώ για το ωράριό σας! Το αποκορύφωμα δε της απίστευτης κωμωδίας που σε τραγωδία είχε εξελιχθεί, ήταν αυτό που αντίκρισα φτάνοντας. Μπαίνω, το βλέμμα μου κάνει μια κυκλική βόλτα στον χώρο και διαπιστώνει ότι σχεδόν όλα τα γραφεία είναι άδεια. Η πρώτη ατάκα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αυτή του Σπύρου Παπαδόπουλου στους ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΥΣ. «Τι έγινε ρε παιδιά»? Προχώρησα και κάθισα σε μια καρέκλα στο κέντρο. Μόλις τέσσερις υπάλληλοι βρίσκονταν εκεί και είχαν κάνει «πηγαδάκι» γελώντας και κουτσομπολεύοντας κάποια απούσα προϊσταμένη-αν κατάλαβα καλά. Για δέκα λεπτά δεν μου έδωσε κανείς σημασία. Ήμουν ένας αόρατος πολίτης στο ΚΕΝΤΡΟ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΩΝ! Απίστευτο, κι όμως ελληνικό!
Έμεινα εκεί βυθισμένη στις σκέψεις μου. Θυμήθηκα το ηχητικό μήνυμα που έλεγε ότι όλα τα τμήματα ήταν μη διαθέσιμα. Προφανώς και εκείνη την στιγμή κάποιος άλλος συμπολίτης μου άκουγε ακριβώς το ίδιο στο τηλέφωνο. Το ειρμό μου διέκοψε μια κυρία που μπήκε βιαστικά αλλά σταμάτησε απότομα κάνοντας με το βλέμμα την ίδια «βόλτα» που νωρίτερα είχαν κάνει τα δικά μου μάτια. Τρεις υπάλληλοι είχαν πια απομείνει. Κατέληξε να με κοιτά και το πρόσωπό της φώναζε «μα καλά, πού πήγαν όλοι»?

Έρχονται στιγμές στην ζωή μας που εμείς οι ίδιοι καταδικάζουμε τον εαυτό μας σε ακινησία…σχεδόν σε πλήρη αναπηρία…Μένουμε κολλημένοι στο παρελθόν ανήμποροι να κάνουμε έστω κι ένα μικρό βηματάκι μπροστά!Τι φοβόμαστε άραγε?Ότι θα πέσουμε ξανά?Η ότι αυτό που μας δένει με το παρελθόν μπορεί να ξαναγυρίσει?

Πρέπει να λάβουμε κάποιες σοβαρές αποφάσεις και να διαλέξουμε το μονοπάτι μας..πρέπει να προχωρήσουμε…και όταν προχωράμε πάμε πάντα μπροστά ποτέ πίσω!Ποιές είναι οι επιλογές μας ,λοιπόν?Να στεκόμαστε σαν αγάλματα περιμένοντας να γίνουν όλα όπως παλιά?Γιατί τόσο όμορφα όπως ήταν τότε δεν πρόκειται να ξαναγίνουν ποτέ!Και συ απλά θα χάσκεις βλέποντας όλους να προχωρούν  μπροστά..θα τους κοιτάς  να απομακρύνονται και στο τέλος να χάνονται από τα μάτια σου…και συ θα μένεις εκεί..πάντα στο ίδιο σημείο..μόνος…και ξεχασμένος…απ’ολους…κι απ’όλα!

Γιατί διαλέγουμε να βασανίζουμε τον εαυτό μας?Γιατί ενώ ξέρουμε πως αυτός που φεύγει δεν πρόκειται να γυρίσει να σου ρίξει ούτε ένα βλέμμα εμείς ελπίζουμε σε ένα θαύμα…στο θαύμα που ακόμα και μεις  ξέρουμε πως δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ…Η ελπίδα λένε πεθαίνει πάντα τελευταία..και κάπως έτσι πεθαίνουμε και μεις μαζί της!Μην περιμένεις άδικα..δεν θα αλλάξει τίποτα..ποτέ!Όσο κι αν το θες,όσο κι αν το ελπίζεις,όσο κι αν τα βράδια προσεύχεσαι κρυφά με δάκρυα στα μάτια…ότι έφυγε το χεις χάσει…δεν θα είναι πια ποτέ ξανά δικό σου…κι εσύ δεν θα ‘σαι πια ποτέ ο ίδιος!

Η δύναμη βρίσκεται μέσα μας,στην ανάγκη για ζωή,στην ανάγκη να πάρεις όσα στερήθηκες,στην ανάγκη του εγωϊσμου μας!Ψάξε να βρείς αυτή την κινητήρια δύναμη που θα σε βγάλει από το λήθαργο που έχεις πέσει!Ψάξε και θα την βρείς!Τα πρώτα σου βήματα θα είναι αβέβαια…μικρά και διστακτικά…μόλις όμως αναθαρρύσεις λίγο θα θες να φύγεις τρέχωντας…Γιατί πόσο πια να αντέξεις να πονάς τον εαυτό σου?Όσο κι αν θεωρήσεις πως αυτό που σε κρατά καθηλωμένο αξίζει πραγματικά τα πάντα και την οιανδήποτε θυσία…δεν γίνεται να αυτοκαταστρέφεσαι πια!Έφτασε η ώρα να ανοίξεις τα μάτια σου και να ζήσεις την ζωή σου,όχι να την παρατηρείς απλά να περνά μπροστά από τα μάτια σου.

Είναι μια δύσκολη απόφαση…σε πονάει και μόνο η σκέψη πως θα πρέπει να παραδεχτείς ότι τόσο καιρό που περίμενες πήγε στα χαμένα..σε πονάει η σκέψη να παραιτηθείς από κάτι που πίστευες πως μπορούσες να κερδίσεις αν πάλευες λίγο ακόμα!Μα όσο και να παλέψεις η μάχη γίνεται μέσα σου και μόνο.Τίποτα δεν θα κερδίσεις…όταν κάποιος δεν είναι ικανός να δει τι αξίζεις δεν θα το καταλάβει ποτέ…δεν θα εκτιμήσει ποτέ αυτό το ερείπιο που άφησε πίσω του,το οποίο αγωνίζεται να ζήσει έστω και λίγες στιγμές του παρελθόντος.Αφησε ,λοιπόν, το παρελθόν σου να φύγει μαζί κι αυτό που σε δένει μαζί του…Απελευθέρωσε το…άστο να φύγει μακριά σου,αυτό θέλει,αυτό ήθελε πάντα!

Ζήσε την ζωή σου,το τώρα,το αύριο…Ζήσε…

Υ.Γ. : Ένα συνονθύλευμα σκέψεων και προσωπικών εμπειριών…Το τραγούδι που ακολουθεί με συντρόφευε καθ’όλη την διάρκεια της συγγραφής μου…αυτά τα λιγοστά λόγια που συμπυκνώνουν τις χιλιάδες σκέψεις μου!

watch?v=Ao4vWzx3vV8

1) Οι πρώτες αχτίδες του ήλιου που περνούν ανάμεσα από τα βλέφαρα και σε ξυπνούν…Μια καινούργια μέρα ξεκινά και σε περιμένει να την ζήσεις…

2)Το νερό που τρέχει στο πρόσωπο σου….Πηγή αναζωογόνησης  και φρεσκάδας…

3)Ο αγέρας που μπαίνει στα πνευμόνια και μας χαρίζει ζωή…

4)Το απαλό χάδι τρυφερότητας από τον άνθρωπο που αγαπάς και σ’αγαπάει…

5)Το χαμόγελο ενός μικρού παιδιού…

6)Ο καθαρός καταγάλανος ουρανός…που ακόμα και με τις συννεφιές του μοιάζει μαγικός…

7)Το φως του φεγγαριού…που κάνει τα πάντα να δείχνουν ομορφότερα…

8)Η φουρτουνιασμένη θάλασσα…κάθε κύμα της και μια ιστορία…ένας καημός…

9)Το φιλί της μάνας….αναντικατάστατο βάλσαμο…

10)O πόνος της αγάπης…..ναι,είναι όμορφος…πονάει γλυκά…

Να είμαστε ευγνώμονες που τα έχουμε όλα αυτά…που μας χαρίζονται τις περισσότερες φορές απλόχερα…

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στον δημιουργό μας για όσας μας έδωσε…μικρά και ασήμαντα στα μάτια μας…αλλά τόσο σημαντικά για ολόκληρη την ζωή μας…Είμαστε ευλογημένοι όσοι τα έχουμε ζήσει όλα αυτα…

Ευανθία Ρεμπούτσικα – Το αστέρι κι η ευχή

Μερικές φορές ακόμα και οι εμείς οι της αέναης αυτοανάλυσης, δεν μπορούμε να παραδεχτούμε κάποια πράγματα που συμβαίνουν μέσα μας. Είναι δύσκολο να στήσουμε τον εαυτό μας στον τοίχο και να του πούμε την αλήθεια. Όμως ακόμα κι αν δεν το πούμε δυνατά, μέσα μας ξέρουμε. Πάντα ξέρουμε. Απλώς δεν είμαστε έτοιμοι να το συνειδητοποιήσουμε και διαλέγουμε την εύκολη λύση του στρουθοκαμηλισμού. Το κεφάλι μέσα στην άμμο και όλα μέλι γάλα. Έρχεται όμως μια στιγμή, που μια φράση , μια σκέψη, ένα γεγονός, μας κάνουν να δούμε τόσο καθαρά μπροστά μας την αλήθεια, που αντιλαμβανόμαστε ότι ήταν πολύ κουτό να νομίζουμε πως μπορούμε να κρύψουμε τον όγκο ολόκληρου του σώματός μας πίσω απ’ το λεπτό μας δαχτυλάκι.

Βρίσκομαι και πάλι-για λίγες μέρες μόνο- στο πατρικό μου σπίτι[που στην περίπτωσή μου είναι «μητρικό»-ας αποτίσω φόρο τιμής εκεί που πρέπει, αφού ο βιολογικός μου πατέρας δεν μου έχει προσφέρει ποτέ τίποτα]. Μία απ’ τις ταινίες που αγαπώ, το “all that jazz”, που αρχικά ήταν θεατρικό μιούζικαλ, ζωντανεύει ξανά στην οθόνη της τηλεόρασής μου. Μπήκε στο dvd player μόνο γιατί θέλησα να θυμηθώ το στιγμιότυπο που μου έδωσε πριν από λίγα χρόνια την αφορμή να «δω καθαρά» κάτι σ’ εμένα και να το γράψω εξομολογητικά σε δυο απλές προτάσεις. Κρατώ στα χέρια μου ένα σημειωματάριό μου σε μια σελίδα του οποίου δεσπόζει μια παλιά διαπίστωσή μου σχετικά με τον εαυτό μου. Απλή, ρητή, κατηγορηματική. Χωρίς ίχνος δικαιολογίας του σκεπτικού που οδήγησε στο συμπέρασμα. Δεν χρειάζεται. Ξέρουμε. Κατά βάθος πάντα ξέρουμε!

Στην σελίδα έγραφα: “Στην ταινία «all that jazz» κάπου στις τελευταίες σκηνές, ένας απ’ τους χαρακτήρες λέει στον πρωταγωνιστή κάτι που νιώθω ότι θα μπορούσε να έχει δέκτη εμένα «Ξέρω τι σε απασχολεί, τι είναι αυτό που υπάρχει μέσα σου και σε βασανίζει. Ο φρικτός φόβος ότι είσαι ένα συνηθισμένο άτομο, τίποτα το ξεχωριστό».

Ξέρω την αξία της απλότητας του να είσαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος. Δεν ήταν υπεροπτικός ο τρόπος σκέψης όταν το έγραφα. Γνωρίζω επίσης ποια είναι η προσωπικότητά μου και πώς να διατηρώ σε φυσιολογικό επίπεδο τον δείκτη αυτοεκτίμησής μου άρα, ούτε ανασφάλεια ήταν. Μην βιαστείτε αγαπημένοι φίλοι. Έχω μελετήσει αυτές τις εκδοχές. Τι ήταν λοιπόν Ανθή? Μόνο όσοι έχουν αισθανθεί το ίδιο ξέρουν τι εννοώ ακριβώς. Και ας μην το παραδέχονται πάντα. Όμως το ξέρουν. Μέσα μας πάντα ξέρουμε!