Foad Sa.'s shared items in Google Reader

فقط یک روز پس از 22 خرداد، یعنی همان روزی که تا دیروزش فضای نشاط و شادمانی عجیبی سراسر کشور و به خصوص شهرهای بزرگ را فراگرفته بود؛ افسردگی شدیدی بخش عظیمی از جامعه‌ی ایران و حتی ایرانیان دور از وطن را دربرگرفت.
آنچه گذشت نیازی به شرح و توصیف ندارد. بسیار زیاد درباره‌ی آن گفته و نوشته شده و بسیار بیشتر گفته و نوشته خواهد شد. این یادداشت درباره‌ی چیز دیگریست. درباره‌ی طنز است. درباره‌ی آن گوهری که قرار است در آشفته‌ترین حالات و بغرنج‌ترین اوضاع، خنده بر لب افسردگان بیاورد، دل ها را شاد کند و امید ببخشد.

طی یکی دو هفته‌ای که از آن ماجرا گذشت طنزنویسی به خصوص در عرصه‌ی رسانه‌ها (اعم از مطبوعات، سایت‌ها و وبلاگستان) به وضعیت نادری دچار شد. گذشته‌ از فضای خاصی که تولید طنز در مورد مسائل جاری جامعه را با خاطر جدی روبرو می‌کرد؛ خود طنزنویسان هم عدمتا روحیه و انرژی لازم برای طنزپردازی نداشتند. سهل است کسی برای دیدن و خواندن طنز هم دل و دماغ نداشت! خنده بازار کسادی بود که نه فروشنده داشت و نه خریدار؛ بیشتر آنچه به طور خصوصی و نیمه خصوصی منتشر می‌شد کارهایی بودند تلخ نظیر کاریکاتورهای مانا نیستانی.

اما به گمان من، خنده‌سازی در چنین وضعیتی بیش از پیش لازم است. تمام کسانی که قادر به این کارند، از افراد خوش‌ذوق گرفته تا طنزنویسان حرفه‌ای باید در دمیدن شادی و نشاط در جامعه هر چه سریع‌تر دست به کار شوند (شویم). افسردگی در جامعه‌ی ما مدت‌هاست اپیدمی شده اما اکنون به وضعیتی بحرانی رسیده است و هر چقدر بیشتر شود به ضرر خود ماست.

تمام مصیب‌های سیاسی و اجتماعی از بی‌تفاوتی سرچشمه می‌گیرد که افسردگی زاینده‌ی آن است. خنده دشمن افسردگی‌ست و اگر این‌طور هم نباشد (یعنی طنزپردازی و خنده‌سازی هیچ تاثیری در بهبود آینده‌ی ما نداشته باشد) ما دست کم برای کاستن از رنجی که می‌بریم نباید این کار را رها کنیم. در فیلم تایتانیک، صحنه‌ای به یادماندنی هست از گروهی نوازنده‌ی موسیقی که تا آخرین لحظات زیر آب رفتن کشتی، می‌نوازند. کشتی ما که البته در حال غرق شدن نیست و چنین هم مباد، ولی در چنان وضعیتی هم به قول مولانا کوشش بیهوده به از خفتگیست.

در این نوشته منظور من نه فقط طنزهای سیاسی و اجتماعی بلکه انواع روش‌های خنده‌سازی‌ست. (اصطلاح خنده‌سازی که مفهومی گسترده‌تر از طنزنویسی دارد را از مرحوم صلاحی وام گرفته‌ام) حتی بیش از طنزهای سیاسی نیش‌دار که در نهایت (در چنین وضعیتی) باز هم به عصبیت خواننده منتهی می‌شوند، فکاهیات و لطایفی که صرفا شیرین و خوش‌کننده خاطر هستند را مفید می‌دانم.

در همینجا بد نیست انتقادی که همواره از فضای عمومی طنز رسانه‌ای کشور داشته‌ام را یک‌بار دیگر تکرار کنم: نخستین مشخصه‌ی طنز خنده‌سازی است و ما چنان درگیر انتقاد شده‌ایم که گویی فراموش کرده‌ایم اثر طنزآمیزمان باید در وهله‌ی اول شیرین باشد و حتی خنده‌دار بودن کسر شان "طنز" شده است! و این مساله به ویژه در کشوری که عصبیت و افسردگی دو تا از بزرگترین شاخصه‌های جو روانی مردمان آن است بیشتر مشکل آفرین است.

ما باید به سهم خودمان بکوشیم که غم و افسردگی را از خاطر همو‌طنان مظلوممان بزداییم و «خنده» در این نبرد فرساینده، ناجوانمردانه و نابرابر، نه یک ابزار سرگرمی یا دلخوش‌کُنک که«سلاح» ماست. سلاحی که بیش از هر چیز به سپری می‌مانند که باید شدت ضربات سهمگین را کاهش دهد و البته بسا که در وقت مناسب بتوان همین سپر را بر سر مهاجم هم کوفت!

از این‌رو به تمام دوستانی که به هر نحوی و با هر وسیله‌ای قادر به شاد کردن فضای عمومی جامعه هستند، دوستانه توصیه می‌کنم از تلاش خود در این راه، هر چقدر هم که اندک باشد، دریغ نکنند. جامعه اکنون بیش از هر زمان به طنز و خنده‌ای نیاز دارد که ما استعدادی در تولید و نشر آن داریم و هر استعدادی وظیفه‌ای به دنبال دارد...

-------------------

نقل از آی‌طنز

در همین رابطه بخوانید: قهقهه در مجلس ختم از محمد علی مومنی

خسته‌ام…

آرمان — Wed, 08 Jul 2009 02:47:02 PDT

■■خسته‌ام از این کشور.از کشوری که توی فیلماش پرویزها و خسروها بَدَن و احمدها و حسن‌ها خوب.خسته‌ا‌م ازینکه توی کشورم،برای خاکی که شنبه اومده،۴روز بعد رو که به روز دانشجو میرسه رو تعطیل میکنن.خسته‌ام از مردم،از مردمی که برای مخالفت با هاشمی به کس دیگری رای میدن.خسته‌ا‌م ازینکه هیچ چیمون عین آدم نیست.

خسته‌ام.

وطنم فراموش نخواهد کرد

ninahagen — Wed, 08 Jul 2009 02:15:18 PDT

خالو قربان: از همراهان ميرزا كوچك خان جنگلي بود كه بعدها به صف دشمنان وي پيوست

حاجی میرزا آغاسی: آخرین صدر اعظم محمدشاه قاجار

حاج ابراهیم کلانتر : عامل قتل لطفعلی خان زند

احمد شاه قاجار: آخرین پادشاه قاجار

رضا خان سردار سپه: عامل سرکوب جنبش جنگل، کودتاچی سوم اسفند ، موسس سلسله پهلوی

سپهبد فضل الله زاهدی: تنها طی سه روز اول کودتا، زاهدی 500 نفر از شخصیت های سیاسی و نظامی وفادار به دولت مصدق را بازداشت و تبعید کرد. در این دوران حزب توده نیز به شدت سرکوب شد و 14 نفر از افسران آن به دستور زاهدی تیرباران شدند. محاکمه مصدق، اعدام فاطمی، برقراری مجدد رابطه با انگلیس و سرکوب اعتراضات دانشجویان دانشگاه تهران، از جمله رویدادهای دیگر دوران نخست وزیری او بود.

اشرف پهلوی : خواهر دوقلوی محمد رضا پهلوی که نقش عمده ای در کودتای 28 مرداد داشت.

مظفر بقایی : در ۱ اردیبهشت ۱۳۳۲ سرتیپ افشارطوس رئيس شهربانی دولت مصدق، به دست عوامل بقایی و فضل‌الله زاهدی ربوده و کشته شد.در ماجرای کودتای ۲۸ مرداد نیروهای دکتر مظفر بقایی از افرادی بودند که به خانه مصدق حمله بردند

سید ابوالقاسم کاشانی : یکی از فعالان در کودتای 28 مرداد. او پس از کودتا به خبرنگاران گفت : «مصدق برای برقراری جمهوریت می‌کوشید. او شاه را مجبور کرد ایران را ترک کند . اما شاه با عزت و محبوبیت چند روز بعد برگشت. ملت شاه را دوست دارد.»

محمدعلی شاه قاجار: مجلس شورای ملی را به توپ بست و ملك المتكلمين و ميرزا جهانگيرخان صوراسرافيل و تعداد زیادی از آزادیخواهان را به قتل رساند.

بر این لیست بیفزایید...

پی نوشت: نام "زندگان" را نیاوردم. قضاوت من و "مردگان" در دادگاه عدل خداوندیست، بی داغ و درفش.

تولد؟

(author unknown) — Wed, 08 Jul 2009 13:46:12 PDT

بیست و هفت سال از من می‌گذرد. هر سالتولدی تلخ‌تر از پارسال. متشکرم؟ پ.ن: هجدهم تیر 1361

واقعاً ده سال از ۱۸ تیر گذشت؟

آق بهمن — Wed, 08 Jul 2009 13:29:16 PDT

فردا پنج‌شنبه دهمین سالگرد ۱۸ تیر ۱۳۷۸ است. پارسال که شروع کردم به نوشتن چیزهایی که از آن روزها یادم بود، فکر نمی‌کردم وقتی به این روزها برسیم، وضعیت ایران این‌طور باشد.
حالا که هست. شاید با رفتن توی خیابان‌ها دست کم به آن‌هایی که ده سال پیش و همین طور در این چهار هفته مردند و ناقص شدند زندان رفتند و کتک خوردند، نشان دهیم که از یادشان نبرده‌ایم.
فردا مسیرهایی برای راه‌پیمایی در بیشتر شهرها اعلام شده. البته من نمی‌دانم چه کسی دعوت کرده و مسیرها را تعیین کرده، اما فکر نمی‌کنم آن‌قدرها هم مهم باشد. در تهران ۹ مسیر اعلام شده که همه به میدان انقلاب و جلوی دانشکاه تهران ختم می‌شوند. این‌جا می‌توانید مسیرهای راه‌پیمایی در تهران و همه شهرها را ببینید.

مرتبط:
روایت من از ۱۸ تیر ۷۸ - قسمت اول
روایت من از ۱۸ تیر ۷۸ - قسمت دوم
روایت من از ۱۸ تیر ۷۸ - قسمت سوم
روایت من از ۱۸ تیر ۷۸ - قسمت چهارم

این را هم این‌جا دیدم:

"من به هیچ عنوان کسی را به کتک خوردن دعوت نمی‌کنم (بگذارید به پای شغلم). فردا بعدازظهر اما، در سال‌روز هجده تیر خونین، نزدیک به یک ماه بعد از کمدی تراژیک بیست و دوم خرداد، اگر نمی‌خواهید به مسیرهای اعلام شده بروید هم در خانه نمانید. خرید را بهانه کنید برای رفتن به نزدیک‌ترین خیابان یا میدان اصلی محل. این را در راستای همان کتک نخوردن می‌گویم. هر چه تعداد بیشتری بیرون از خانه باشند، تعداد کمتری کتک می‌خورند. در خیابان باشید. دور از محل تجمع. به قصد خوردن بستنی یا بلال حتی."

عدالت

گناهکار — Wed, 08 Jul 2009 12:51:44 PDT

اروجعلی ببرزاده

.

lahhzeh — Wed, 08 Jul 2009 15:28:18 PDT

یک وقتی، دوباره این خیابان‌ها می‌شوند خیابان‌های خودمان.

اشکها تمومی ندارن

sophiebellle — Wed, 08 Jul 2009 12:35:40 PDT

یعنی به جایی رسیدم که هیچکی نمیاد حرفامو بشنوه…نه غرامو، نه درددلامو، نه آرزوهامو
خفه شم، لال شم
برم گم شم

پاک باید کرد صورت مسئله را ...

mohamad — Wed, 08 Jul 2009 16:22:18 PDT

در پی حذف صدا و سیمای ایران از مجمع عمومی اتحاديه تلويزيونهای اروپا...

خب! حالا بعد از تماشای شبکه های بیگانه ی فریبکار که از خودشون پول گرفتن یه نگاه به کانالای رسانه ی ملی بندازیم...

تیفففف!
شبکه یک
تاکید رئیس جمهور بر سخنان مقام معظم رهبری در نماز جمعه ی دو هفته پیش!
تیفففف!

شبکه دو
- اصلا به نظر من مسئله ای نیست که ما بخوایم درموردش صحبت کنیم! هه هه هه!
- منم کاملا با نظر شما موافقم هه هه... آقای حبیبی لطفا دیدگاهتون رو در مورد زیر سوال بردن صحت انتخابات توسط منافقین و تحریک اغتشاش گران به اغتشاش از سوی رسانه های غربی و ایجاد تنش در بین نظام فرهیخته ی جمهوری اسلامی و جبهه ی ملی گرای دولت چهل میلیونی بیان کنید و برای ما بگید که چطور "بی بی سی" و "صدای آمریکا" و "تپش" و "پی ام سی" و ... تحت فرمان صهیونیست ها، دست به توطئه علیه جمهوری اسلامی زده اند. اصلا بفرمایید جامعه ی به ظاهر سوسیال دمکوکرات سکولار که استبداد و تبعیض نژاد رو در بر داره چگونه با رکود اقتصادی که در پیش داره نخواهد توانست مقابله کرد؟ ...
- اِ یهی (صداش گرفت)
تیففف!

شبکه 3
- محمد علی آبادی رئیس سازمان تربیت بدنی کشور خاطرنشان کرد که نه تنها هیچ یک از بازیکنان تیم ملی مچ بندی به دستشان نبسته بودند بلکه شورت ورزشی هم پایشان نبود!
تیففف!

شبکه 4
- کارگردان در این فیلم میخواد از دولت فاسد آمریکا انتقاد کنه و ...
تیففففف!

شبکه استانی
- عزیزان من! ما با هم دوست هستیم. با هم رفیقیم. هیچ کس نمیتونه ما رو از هم جدا کنه!
(نه اشتباه نکنید! خاله سارا نبود. احمدی نژاد بود)
تیفففف!

شبکه ی خبر
(زندانیان در حال اعتراف با چهره ی شطرنجی)
(با لحجه ی اصفهانی بخونین)
- ما از اعضای سازمان جاسوسی آمریکا هستیم که به ما دستور داده شد هنگام انتخابات در مساجد بمب بذاریم. بعد از انتخابات گفتن که مردم رو با اسلحه ی قاچاقی که بهتون دادیم بکشین و اغتشاش راه بندازین و اعدام بشین...
- کات! اَه!
- بازم خوب نشد؟
- بابا دو تا جمله میخوای بگیا! ببین چقد فیلم هدر دادی! همه رو خسته کردی! بازیگوش شدیا!
- خب منم خسته شدم! اصلا دیگه نمیخوام بازی کنم! هی میگی این کارو بکن اون کارو بکن! اینو بگو! اونو بگو! اینجوری راه نرو! از این ور برو! خب منم آدمم! خسته می شم!
- حالا چرا ناراحت میشی بیا بشین یه چایی بخور!
تیففففف!

شبکه ی آموزش
- دو به علاوه ی دو مساوی است با ده! سندش هم در آموزش پرورش موجوده!
- استاد پس این که یه عده از فروشنده ها میگن دو دو تا چهارتا میشه چی میگن؟
- اون یه مقوله ی جداگانه ست! اصلا به اداره ی کشور ربطی نداره! چند بار بت بگم؟! ما وارد مقوله ی سیاست نمی شیم! می فهمی؟!
تیففففف!

شبکه ی قرآن
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَكُونُواْ مَعَ الصَّادِقِينَ
اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد از خدا پروا كنيد و با راستگویان باشيد (سوره توبه، آیه 119)

آرشیو: اِ یهی (صداش گرفت)... اهم! بسیار سوال خوب و بجایی بود. همونطور که عارض بودید اصلا ما با سوال پیچیده ای روبرو نیستیم. پاسخ دادن به این سوال که در حال حاضر باید بهش پاسخ داد نیازی به تخصص نداره و هر انسانی میتونه از خود سوال به جواب برسه...

پ.ن: پس از گذشت سالها تلویزیون ایران به این مهم پی برد که به جای اون زنیکه گوشه ی تصویر می تونه واسه فیلما زیرنویس بذاره.
در آستانه ی یوم الله 18 تیر دوباره سیستم ارسال پیامک از کار افتاد.
فردا 18 تیر ساعت 4 همه در خیابان های اعلام شده حاضر می شویم.
پنجشنبه ی هفته ی بعد نیز همه با شاخه ای گل یا برگی سبز در مقابل پایگاه های بسیج و سپاه.
عکس از منبع پارازیت بر فراز برج میلاد

نماد تغییر

zeki — Wed, 08 Jul 2009 22:27:24 PDT

احمدی نژاد پس ازاعلام این که خود نماد تغییر است اقدام به تغییر اسم،آدرس وشماره تلفن خود کرد.

به گفته مقامات آگاه وی قصد انجام جراحی پلاستیک نیز دارد.

گوشی X520 Xenium فيليپس با باطری نيم قلمی

Wed, 08 Jul 2009 07:20:09 PDT

فیلیپس در مدل Xenium X520 که در آوریل 2009 عرضه کرد، ابتکار جدیدی به خرج داد. به طوری که علاوه بر باطری اصلی Li-Ion 1050 mAh که اجازه 740 ساعت آماده باش و 8 ساعت مکالمه را می دهد که زمان بسیار ایده آلی برای بسیاری از افراد است. یک درگاه هم مانند درگاه کارت حافظه گذاشته که کاربران می توانند، در آن درگاه به آسانی باطری AAA یا همان نیم قلمی از هر نوعی قرار دهند و زمان آماده به کار و مکالمه را افزایش دهند.

شاید این گوشی مناسب آن افرادی باشد که بطور دائم در سفر هستند و یا به جاهایی می روند که دسترسی به برق میسر نیست و با توجه به ارزانی و متداول بودن باطری های نیم قلمی به راحتی می توانند آن را تهیه کنند، چون این باطری ها به وفور در هر جایی پیدا می شود، پس این گونه افراد با این گوشی نباید هیچ نگرانی و دغدغه خاطری پیرامون باطری خود داشته باشند.

از مشخصات فنی این گوشی هم می توان به دوربین 2 مگاپیکسلی، رادیو، قابلیت پخش ویدیو و موسیقی و همچنین قابليت ارتقاء حافظه با کارت های Micro SD اشاره کرد. این گوشی جالب در سه رنگ نقره ای، سیاه و قرمز عرضه می شود.

منبع

http://friendfeed-media.com/48b96ee7481a4b9e79d61b6a0ee92b4014e6db96

(author unknown) — Tue, 07 Jul 2009 10:54:42 PDT

تیر و تبر

حامد — Mon, 29 Jun 2009 00:12:46 PDT

+ من می‌گویم این تیرها یک روزی بهمن می‌شود ، حالا تو باور مکن !

بیست و چهار سالگی

حامد — Fri, 03 Jul 2009 09:55:33 PDT

سال قبل ، وقتی روز تولدم رو پدر و مادرم یادشون رفت گفتم اتفاقیه که ممکن ِ همیشه پیش بیاد. روز تولد رو یک روز بعد جشن گرفتن ولی تمام شیرینی و شادی‌اش به اینه که توی همون روز خاص باشه. روزی که آدم احساس میکنه واسه‌ی اونه.مخصوص اون‌ه.

امسال هم یادشون رفت و بهانه‌شون این بود که به خاطر مسافرت ، اصلا یادمون نبود و … مسخره‌است که میگه تو هم خودت یادت نبود ! مگه میشه آدم روز تولدش یادش بره ؟ مگه میشه ؟ تولد بیست و چهار سالگی هم گذشت ، بی تبریک و جشن و هدیه .

یک روز از خواب پا میشی، می‌بینی رفتی به باد ، هیچ کس دور و برت نیست ، همه رو بردی ز یاد ، چند تار موی ِ دیگه‌ات سفید شد ای مرد ِ بی‌اساس ، جشن تولد ِ تو باز مجلس عزاست ، بریدی از اساس

- مرسی از منیره که تنها کسی بود که امسال بهم هدیه داد.یک فال حافظ خیلی قشنگ و یک کارت هدیه. خیلی شرمنده کرد منو

- مرسی از سوفی که روم‌ی رو توی فرندفید برام ساخت که اگرچه به شلوغی روم بقیه دوستان نبود اما باز هم ممنون از لطفش خیلی زیاد.

- از بقیه دوستانی هم که توی فیس‌بوک و توییتر تبریک گفته بودن ممنونم.

عشق در پرانتز

koo — Tue, 07 Jul 2009 12:43:18 PDT

می خواستم تا مدت ها همان پست قبلی را با اضافه کردن لینک ها یا نوشته هایی نگه دارم و هیچ پست جدید مستقلی نداشته باشم. فکر نمی کردم که جز در آن فضای سبز به سیاه آمیخته از چیز دیگری نوشتنم بیاید که آمد.

حالا شما این غزل را در پرانتز بخوانید. که در واقع دوست نداشتم جز در آن حال و هوا بنویسم. اما قبول کنید که دست خود آدم نیست..و البته نخواهد بود!

خورشید تو از آسمانم می زند بیرون

رنگ تو از رنگین کمانم می زند بیرون

از اژدهای وحشی عشق تو می آید

این آتشی که از زبانم می زند بیرون

هر روز لاغرتر، شبیه ساقه ای از نی

دردِدلم با استخوانم می زند بیرون

خام توام...خام خیالات تو...می بینی

حرف نپخته از دهانم می زند بیرون

حالا که پایان خوشی در انتظارت نیست

شخصیتت از داستانم می زند بیرون

۰۰۰

انگار شکلی تازه از زن بودنم هستم

وقتی که مردی از جهانم می زند بیرون

عنوان این پست برداشتی از نام کتابی از قیصر عزیز است..(طوفان در پرانتز)

یکی از دوستان ما تحلیل جالبی در مورد قضیه‌ی حسین فهمیده و اون

عامه‌پسند — Tue, 07 Jul 2009 12:11:18 PDT

یکی از دوستان ما تحلیل جالبی در مورد قضیه‌ی حسین فهمیده و اون جمله‌ی امام خمینی داشت. می‌گفت امام خمینی داشته این حرکت رو مسخره می‌کرده. چون «رهبر ما آن طفل سیزده‌ساله‌ای است...» درگیر این پارادوکس بزرگه که طفل سن مشخصی داره و حتی اگه به دوازده‌ساله بشه گفت طفل، به سیزده‌ساله نمی‌شه.

خواب ...

noreply@blogger.com (GOLROKH) — Sat, 04 Apr 2009 05:41:00 PDT

دیشب خواب دیدم به تهران برگشتم

تهران قهر بود

اگر پاس‌بانی که در تاریکی سوت می‌کشد، پسر ِ من بود

(author unknown) — Wed, 08 Jul 2009 04:44:27 PDT

Shared by Foad Sa.

ما باید به خانه‌هامان برگردیم
و چهره‌های شاد را بر صفحهء تلویزیون تماشا کنیم

هرچیزی، عمری دارد. بعضی چیزها هم بازی اند. بازی‌ها را، اغلب، خودمان می‌سازیم، و گاهی هم دچارشان می‌شویم ناخواسته. بازی ِ خجسته، آن است که خودت بسازی و خودت دچارش بشوی.
و حالا این تنها بازی ِ این‌سال‌ها هم تمام شد: یک وبلاگ، با عمر ِ «فقط سه ماه» برای «پیدا کردن».
حالا عمر ِ وبلاگ «اگر پاسبانی که در تاریکی سوت می‌کشد، پسر ِ من بود» سرآمده است؛ چندشبی هست که سرآمده عمر آن وبلاگ. و این فاش‌گویی، آخرین نفس ِ آن بازی است.
و این که چرا اصلا، و چرا حالا، دیگر مهم نی‌است. ما آدم ِ حرف ایم؛ داشتیم حرف می‌زدیم که این بازی خودش را شروع کرد و من ادامه‌اش دادم. روزی که شروع شد، قرار نبود این‌طور بشود روزگار و روزها. ولی شدند و شدیم. پس اگر حالا ازش می‌نویسم، ندیدن ِ این ایام تلخ نی‌است که من نیز سراسر سکوت ام و افسردگی و یاس. قصه این است: سه‌ماه قبل از این‌روزها آن بازی شروع شده بود، و پایان‌اش هم قول وُ قرار بود که این پُست باشد. این پُست، که حالا شاید دارید می‌خوانیدش، مهم‌ترین قسمت بازی است؛ چیزی شبیه یک «دین ِ دلی» که باید ادا می‌شد و دارد می‌شود. و مهم‌تر از این، مقصود ِ اصلی این بازی: یک بستهء شاید خوب!

گفت: «تو بدون این حسین نوروزی و بانو، بدون این موسیقی وبلاگ، چی داری بنویسی؟» خندیدم: «شاید شد!» امتحان کردم و خبر نداشت. به خودم گفتم می‌شود نوشت، و فقط صورت چیزها را عوض کرد؛ «حالا اگه پیداش کردی توی سه‌ماه! اگه!»

نشانه‌ها و چیزهایی که از این خانه (از این «گاوخونی») به آن‌جا عاریه رفته، بس‌یار است. مثلا هم‌این «نائیریکا Naeerika» در آدرس وبلاگ، و مثلا علاقهء من به شعرهای قدیمی کیومرث منشی‌زادهء گرامی و مرحوم طاهره صفارزاده؛ که سطری از اولی را برای «عنوان وبلاگ» انتخاب کردم و زیرنویس ِ این عنوان هم سطری از شعر صفارزاده شد:

اگر پاییز نیاید
اگر پاییز نیاید
چهارشنبه را در شیرقهوه می‌ریزم
...
اگر پاسبانی که در تاریکی سوت می‌کشد، پسر من بود
شاید هرگز صندلی‌ها را شماره نمی‌کردم
صندلی‌ها معلق، بعدازظهرهای پُرشرجی
رودخانه‌ای که در کنار خانهء ما
هرگز آواز نمی‌خواندم
هرگز هیچ‌چیز را
عوض نمی‌کردم

بخشی از شعر «سمفونی زرد» سرودهء کیومرث منشی‌زاده

دل‌مان تنگ شده است
برای خاکی که خوب می‌شناسیم
برای تقلبی که خوب می‌شناسیم
نان
نان ِ خودمان
تعارف
تعارف ِ خودمان
هوا
هوای صبح‌گاهی خیابان‌های تنگ ِ دی‌روز ِ خودمان

خواهرم می‌نویسد «کارت»های زیبا به مقصد نمی‌رسند
اما امنیت ِ نامهء سفارشی هم غم‌انگیز است
ما باید به خانه‌هامان برگردیم
و چهره‌های شاد را بر صفحهء تلویزیون تماشا کنیم
آن‌ها ما را به شکیبایی دعوت خواهند کرد
آن‌ها ما را به شنیدن مرثیهء نرون برای رُم دعوت خواهند کرد
دختر ژنرال اصرار دارد که لاهیجان به‌ترین چای ِ جهان است
اما خودش چای کلکته می‌نوشد
ما خسته‌ایم .. باید به خانه‌هامان برگردیم
زیر درخت ِ خصومت ِ هم‌سایگان بنشینیم
و فنجان‌های اعتماد ِ متقابل را دست به دست بگردانیم
...
زبان مادری را از یاد می‌بریم
یک‌بار که غریبه‌ای مرا می‌کُشت
به اشکالات دستور زبانی برخوردیم
باید برگردیم و جیرهء عشق را از بازار سیاه ابتیاع کنیم
سفر از یک قارهء خون است به قارهء دیگر
هرج و مرج غریبی است
یگانه ‌وقار
درخت بیدی است که روی رودخانه خم شده است
مردم در جاده‌های مه‌آلود ِ «ما پیروز خواهیم شد*» ناپدید می‌شوند
برادران ما در سینا می‌میرند
قبری برای آن‌ها نیست
باغستان‌های درهء نیل را اجاره داده‌اند
در لهستان حق ِ وتوُ به اشراف تعلق دارد
در تایوان آدم را مثل سیب‌زمینی کنار هر خوراک می‌نشانند ...
باید به برادرت که عیله تو توطئه می‌کند حق بدهی
حق با او است
زندگی ِ لعنتی‌اش را باید ادامه بدهد
حق با او است ...
چرا باید این‌چنین لرزان و ترسان باشیم؛
ما که در محاصرهء مردان هستیم؟
مردان ِ پاس‌بان، مردان ِ تاجر، مردان ِ امنیت

*سرود ِ سیاهان
بخشی از شعر «دلتنگی» سرودهء مرحوم طاهره صفارزاده

چیزهای زیادی دارد از این‌جا؛ اصلا هم‌این «ویرگول‌نطقه {؛}»! و حتی خیلی از عناوین و سطرهای آن‌ نوشته‌ها هم از نوشته‌های این‌جا گرته‌ای دارند. سعی کردم فقط کمی «رسم‌الخط»‌اش بشود «رسم‌ ِ خط» و مثل معمول‌اش.
آن وبلاگ در یک‌ماهگی مغشوش بود و نویسنده‌اش مانده بود در «که چی؟!». در دوماهگی، که لینک بعضی از وبلاگ‌هایی را که می‌خواند اضافه کرد، و کم‌کم «خواننده/بیننده» از راه می‌رسید، فکر کرد که «باید جدی بود دیگه». یک‌ماه جدی بود، و در پایان سه‌ماهگی هم عمرش را داد به «گاوخونی». که قرار هم جز این نبود: سه ماه!
یکی‌دوتا نوشته ازش حذف شد، که حتی به قامت آن‌جا هم نمی‌آمد. باقی، سِیری سه‌ماه دارد که می‌ماند برای خودش آن‌جا. حقیقت این است: من بیرون از این‌جا، چیز دندان‌گیری ندارم برای گفتن.
چندنفر به‌لطف کامنت گذاشته بودند و بعضی‌ها هم لینک داده بودند. بازی برای ما بود، و برای آن‌ها که می‌خواندند صرفا وبلاگی بود با عمری کوتاه، که گاهی هم با چیزکی به‌روز می‌شد. ممنون ِ ایشان ام بابت لطف و توجه‌شان.
من هم یک‌ماه و اندی لینک وبلاگ‌هایی را که معمولا می‌خواندم گذاشتم کنار وبلاگ. سعی کردم که آشناها نباشند که معلوم است چرا. گاهی هم رعایت نکردم البته.
و حالا که تمام شده، فرقی ندارد کی می‌نوشت و چی؛ قرار نی‌است دیگر به‌روز شود. گرچه کل بازی از هم‌این «اسم نویسنده» شروع شد.

نوشتن در آن‌جا اما تجربهء خوبی بود. نه این‌که با گذاشتن ِ «ی» به‌جای «ء» عوض بشود همه‌چیز. سخت بود برای کسی از تبار روضه‌خوان‌ها، که جای صدخط نوشته برای یک لحظه، در یکی‌دو جمله یا حتی کم‌تر، یک پُست را تمام کند {در این‌جا صدای «کورش ع» در گوش می‌پیچد که دارد چیزهایی می‌گوید و غُر می‌زند}. خدا به آن‌ها که کوتاه‌نویس اند در هر قالب و شکلی، عزت و عمر سعادت‌مند و بلند دهد.

و البته در خیلی از آن نوشته‌ها، خبری از خودم نبود. گفتم که، ترس داشتم بازندهء این بازی باشم. یکی‌دوتا نوشتهء آن‌جا ردگم‌کنی است و بعضی کلمات مال من نی‌است.
من، تنها، «ایلعازر»ی بودم که «حیات موقت دوباره»ای در آن سرزمین داشتم. برای من، تنها لطف «کتاب مقدس»، وهم‌آلود و داستانی بودن ِ اسامی و فضاها و قصه‌هاش است که از آن بهره بردم در این وبلاگ؛ ممنون راویان کتاب مقدس!

فامیلی داشتیم که گاهی به مناسبتی برای ما کادو می‌آورد. بعد، خودش تاب نمی‌آورد و می‌گفت: «برو کادو رو باز کن ببینیم براتون چی آوردیم؟»
و اما حالا؛ تو رسما باختی! بعید بود ببینی و نفهمی. شاید هم دیدی و رد شدی! دیدی و رد شدی! و من برنده می‌باشم اکنون!
پس لطفا برو این بسته را باز کن ببین برات چی‌ها نوشتم ... با علاقهء بس‌یااااااااااااااااااااااااار!

رفتن‌-بازی

noreply@blogger.com (،) — Thu, 21 May 2009 08:11:51 PDT

- فقط زنگ زدم ببینم چیزی پیش ِ هم نداریم که بعدن نیاز به تماس نباشه؛ خب کاری نداری؟

و این جمله هی تکرار خواهد شد، تکرار خواهد شد، تکرار؛ دل‌کندن ساده نیست این‌همه.