Avukat Hayati İnanç’ın sunucu ve danışmanlığını yaptığı “Can Veren Pervaneler” programının 11 Nisan 2010 tarihli bölümü…

Can Veren Pervaneler – 11 Nisan 2010

Avukat Hayati İnanç’ın sunucu ve danışmanlığını yaptığı “Can Veren Pervaneler” programının 26 Mart 2010 tarihli bölümü…

Can Veren Pervaneler – 26 Mart 2010

Avukat Hayati İnanç’ın sunucu ve danışmanlığını yaptığı “Can Veren Pervaneler” programının 13 Mart 2010 tarihli bölümü… 

Can Veren Pervaneler – 13 Mart 2010

Avukat Hayati İnanç’ın sunucu ve danışmanlığını yaptığı “Can Veren Pervaneler” programının 6 Mart 2010 tarihli bölümü…

Avukat Hayati İnanç’ın sunucu ve danışmanlığını yaptığı “Can Veren Pervaneler” programının 20 Şubat 2010 tarihli bölümü…

Can Veren Pervaneler (Video) – 28 Şubat 2010

Radyoda haberleri sunan spiker heyecanla 29 Şubat’taki MGK toplantısında alınan kararları okuyordu. İmam Hatip Okullarının gelecek için tehdit oluşturacak hale geldiğinden ve kapatılması gerektiğinden bahsediyordu.

Arifhan AKPINAR/28 SUBAT 2010/ haber7

Sanki her imam hatipli potansiyel suçluymuş gibi sunuluyordu. Toplantının yapıldığı yer hastanenin kasvetli odasından gözüküyor, hastane odası daha bir kasvetli hal alıyordu.

İmam Hatipli ağabeyim ölümle pençeleşiyordu. Haberlere içerlemişti. Oysa bir İmam Hatipli olarak ülkesini hep sevmiş çalıştığı devlet kuruluşunda hep yararlılıklar göstermişti. Şimdi ölümle pençeleşirken kendisini gözetmesi gerekenlerin, kendisini imha olması gereken varlıklar olarak görmelerine içerlemiş olmalıydı.

Kalktım radyoyu kapattım. Birden doktor içeriye girdi. O an doktorun, abimin İmam Hatipli olup olmadığını soracak sandım bir an. Gündemin etkisindeydim hâlâ. Doktor beni dışarı aldı.

‘’Müdahale etmezsek iki ay sonra ölür aslanım!’’ dedi. ‘’Acil operasyon lazım. Kan..!

Nereden, kimden, nasıl bulabilirdim ki kanı?

Burası Ankara. Türkiye’nin başkenti. Herşeyin olduğu ama yalnızsan, kimsesizsen hiçbir şeyin bulunmadığı bir şehir.

Hastanenin kan merkezinden; ‘’Kan yok, git kan verecek birkaç kişi bul!’’ dendi.

Nasıl bulabilirdim ki? Kimi tanıyordum ki bu şehirde. Sonra tanısam da bunca hengâmenin koşuşturmacanın içinde kim kime yardım etmek için zaman ayırabilirdi ki? Israrıma, bahaneme aldırmadı kan merkezindeki adam.

‘’Ben anlamam kardeşim o senin sorunun.’’ deyip kestirdi. O ara birileri Kızılay Kan Merkezi’ne gitmem gerektiğini belirtti.

Hemen dışarı fırladım. Aklımda binbir düşüncenin hengâmesi. Acı bir fren…

‘’Önüne baksana kardeşim, geberecen geberecen!’’

Kalın kara bıyıklı, yayvan yüzlü bir taksi şoförüyle gözgöze geldim birden. Kendimi kenara attım hemen. Giderken sayıştırıyordu taksi şöforü, aldırmadım.

Doktorun sesi yankılanıyordu hâlâ beynimde.

Hemen önümde duran dolmuşa binmem gerektiğini söyledi birisi. İndiğimde, ilk gördüğüm kişiye Kan Merkezini sordum

‘’Yanlış yere gelmişsin sen kardeşim!’’ dedi, geldiğim istikametin tam tersini gösterdi. ‘’Ya sabır!’’ çekip yeniden başka bir minübüse bindim. Minibüs şoförü haberler başlayınca  radyonun sesini açtı ve içerdeki uğultu bir anda kesildi. Spiker sürekli yirmisekiz şubat sürecinden bahsediyordu. 28 Şubat geçmişti ancak takvim sanki orada takılıp kalmıştı. Parti liderlerinden birisinin dünkü mitingte söyledikleri aktarılıyordu. Bağırarak imam hatiplerin kapatılması gerektiğini, laikliğin elden gittiğini seslendiriyordu. İnsanlar birbirini tanımadığı için yorum yapmaya çekiniyorlardı. Belki minübüstekilerin de bir kısmı imam hatipliydi. Ankara’nın tepesinden yükselen sesler, herkesi sindirmişe benziyordu. Belki de insanların gündeminde değildi bu konu.  Hayatın keşmekeşinden bunalan insanı, bunlar hiç ilgilendirmiyordu belki de.

Ülkemin başkentindeydim ve yapayalnızdım. Halkın derdine çare üretenlere en yakın yerdeydim ama en çaresiz olduğum yerdeydim. Öyle bir şeydi ki bu; insan hem gülebilir hem isyan edebilirdi. İnsanlar mide ile gırtlak, hayat ile ölüm arasında gidip gelmeye mahkûm edilmişken neyi tehdit edebilirlerdi ki, diye düşündüm.  Zira tehdit olarak algılanan insanlardan biri, yani ağabeyim, ölümle pençeleşiyordu. O da bir imam hatipliydi çünkü. Otuz dokuz yıllık hayatında kimseyi tehdit ettiğine, kimse şahit olmamıştı. Sahi, gerçekten böylesi masumlar, birtakım insanlar tarafından tehdit mi görülüyordu acaba? Yoksa bu işin içinde başka hesaplar mı vardı?

Kızılay Kan Merkezi’ni bulmam uzun sürmedi. ‘’Aradığın guruptan kan yok elimizde.’’ sözü bir kurşun gibi işledi içime. İkinci kez bu sözü duymak çaresizliğimi katmerlemişti. Yutkundum, ağlayacak oldum. Gökyüzüne baktım karanlıktı, içim karanlıktı, şehir karanlıktı, her şey her şey karanlıktı. Ankara’da her şey sisli ve karanlıktı gözümde.

Uzaklaştım oradan. Başım dönüyordu. Dünden bu yana bir şey yemediğimi fark ettim. Yakındaki bir camiden sela sesi duydum. Ürperdim birden. Sela, cenaze demekti kimi zaman. Haftada bir de Cuma vakti demekti. Öyle ya bugün cumaydı. Camiye yöneldim. Birden durdum. Yarın haftasonu, ya bugün kan bulamasam! Birilerinden yardım istemeliydim. Ama kimden? Gideyim meclise, memleketimin milletvekillerinden yardım isteyeyim, diye geçirdim içimden. Ama ortalık toz dumandı. Siyasi hava gergindi. Bir şubat soğuğudur esiyordu havada. Bu şehir bu yönüyle ne kadar da mahşer yerine benziyordu. Herkes kendi derdine düşmüş, kimse kimseyi duymuyordu. Yardım istenecek bir makam vardı yalnızca. Üstelik zaman tükenmemişti daha. Duaların zamanı bitmemişti. Kıyamet kopmamıştı yani. Camiye yöneldim. Hakk kapısı en huzur verici sığınaktı. O, Rahman ve Rahimdi.

Camiye adımımı atmamla beraber, tedirginliğim gitti.

Namaz bittiğinde son kişi kalana kadar camide kaldım. Uzun uzun dua ettim. Çaresizliğimi arz ettim Çaresizlerin Çaresi’ne.

Camiden çıktım. Kan bulmadan hastaneye nasıl dönebilirdim. Bir kez daha Kan Merkzine yöneldim. Yavrusunun başından ayrılmayan çaresiz bir varlık gibi, kan merkezinden uzaklaşmak istemiyordum. Ürkek ürkek yeniden sordum yetkiliye.

- Ha, iyi ki geldin, dedi adam.

Gözlerim parladı birden. Boğazım kurudu. Daha bir şey soramadım.

- O pozitifti değil mi aradığın kan, dedi.

- Evet, diyebildim yalnızca.

Sesimin çıkıp çıkmadığını fark edemedim bile.

- Kan varmış, dedi.

- Ne kadar diye sormadım.

Heyecanlı bir titreyişle daldırdım elimi cebime. Üç ünite kan ve bir buz kalıbı poşetle elime verildiğinde, sanki Karun’un hazinelerini bulmuş gibiydim.

Çaresizlerin Çaresi imdadıma yetişmişti. Bir kuş olup uçtum hastaneye doğru. Gün boyu kapalı olan hava iyice kararmıştı. Ankara’nın üzerini kaplayan koyu gri bulutlar, Güneş gibi aydınlatmıştı sanki etrafı. Bu şehri hiç bu kadar aydınlık görmemiştim. 28 Şubatı falan unuttum bir an.

İbn-i Sina hastanesinin on dördüncü katına günlerdir hiç bu kadar heyecanla çıkmamıştım. Önce kanı ağabeyime göstermeliydim.

Kanı buldum abi, yarın inşallah opeyasyona alırlar seni, müjdesini verdiğimde günlerdir gülmeyen feri sönmüş gözlerindeki neşeyi görmekti muradım.

Odasına girdiğimde yatağını topluyorlardı. Gök gürledi o an. Şiddetli bir şimşek çaktı veya benim beynimdeydi çakan şimşek. Kan torbası elimden düşüverdi.

‘’Başın sağ olsun!’’ dedi, yanındaki yatan hasta.

Yoğunlaşmasını tamamlayan gökyüzü, bardaktan boşanırcasına döküyordu yağmuru. İri iri camlara vuruyordu damlalar. Benim gibi…

Cama döndüm yüzümü. Ankara, ayaklarımın altındaydı. Ankara, ayaklar altındaydı. Anlı şanlı akademisyenler, yargı mensupları, gazeteciler, rektörler, bürokratlar hiçbirşey bilmiyorlarmışçasına; ‘’İmam Hatipliler çoğaldı, Cumhuriyet tehlikede, baktığınız davalarda dikkatli olun, rejimi ve laikliği koruyun, kararlarınızı buna göre verin” mesajı verecek rütbeli insanları kendilerini aydınlattıkları için birifinglerde alkışlamaya hazırlanıyorlardı. Ankara’da zaman, Yirmi Sekiz Şubat karanlığına takılıp kalmıştı. An kararmıştı. Ankara, ne de karaydı böyle.

28 Şubat’ta takılıp kalmış Ankara’ya sitemle baktım:

‘’Gözün aydın Ankara, dedim, tehlike geçti! 28 Şubat’ta daha fazla takılmana gerek yok! İmam Hatipli öldü!’’

arif_han@mynet.com

Fadime Şahin’in bu ülkede, hatta bu dünyada yaşadığına dair ortada ne bir belge, ne resmi, ne de kişisel bir evrak var. Şahin’in nüfus kayıtları, SSK kayıtları yok. Hepimizin günlerce izlediği Müslüm Gündüz basılmasının ardından gelen mahkeme kayıtlarında ise kendisinden üstünkörü ‘bahsediliyor. Sadece bir iki cümle. İnanabiliyor musunuz? Ortada Fadime Şahin diye biri yok artık.

GAZETE HABERTÜRK / BALÇİÇEK PAMİR

FADİME Şahin’i hatırlıyor musunuz? Birçoğunuzun “Evet” diyeceğine eminim.
Birçoğunuz da birkaç detay verince, biliyorum diyecektir. Ne garip, bir dönem günlük hayatımızın tam ortasına bomba gibi düşmüştü Fadime Şahin ve onu seks tuzağına düşüren Aczmendi tarikatı şeyhi Müslüm Gündüz. Upuzun saçları,
sakallı ve elinde asasıyla dolaşan bu tarikat şeyhi ve renkli gözleri ağlamaktan şişmiş güzel yüzlü tesettürlü kızın dramı, her gece televizyonlar aracılığıyla evimizdeydi. “Pes artık!” demiştik. Din uğruna neler yapılıyor! Şimdi daha iyi hatırladınız herhalde. Sonra malum 28 Şubat’ın gelişi, tankların yürüyüşü… Türkiye’nin kaderi darbelerin, bu sefer “postmodern”i gelmişti. Fadime Şahin unutuldu gitti… Sonra galiba Reha Muhtar yıllar sonra buldu ortaya çıkardı. Estetik ameliyat yaptırmıştı ve başını açmıştı. Ne gariptir ki bu durum kimseyi şaşırtmamıştı. Öyle çok manipülasyon, öyle çok yanlı haberler yapılıyordu ki… Neyi yazıp çizeceğimize, neye inanacağımıza şaşırmıştık. Fadime Şahin-Müslüm Gündüz basılması, 28 Şubat sürecinin kuşkusuz tek nedeni değil ama gidişatı hızlandıran etkilerinden biri olmuştu. Kamu vicdanı yaralanmıştı. Bu kısa zihin tazelemeden sonra gelelim bugüne… Geçtiğimiz günlerde Yeni Şafak, Ergenekon
soruşturması kapsamında ifadesine başvurulan bir gizli tanığın söylediklerini okuyucularına şöyle aktardı.
“Fadime Şahin, aslında pavyonda çalışan bir telekızdı. Oradan alınıp, özel bir görevle Aczmendi Lideri Müslüm Gündüz’ün metresi haline getirildi. O dönemde yine gündemde olan cinci hoca Ali Kalkancı da aslında bir alkolikti. Bütün bu isimler Refahyol’u düşürmek için organize edildi”
Bazılarını acı acı gülümseten, bazılarına “Hadi canım, saçma” dedirten bu bilgiyi
doğrulamak aslında çok kolay olmalıydı. Bulursun Fadime Şahin’i, anlatır olup biteni. Ergenekon savcıları da aynı şeyi yaptı. Fadime Şahin’i tanık statüsünde ifade vermeye çağırmak istediler. Ama bulamadılar. Fadime Şahin, sanki buhar olup uçmuştu. Buhar olup derken abartmıyorum.

NASIL MI?

Fadime Şahin’in bu ülkede, hatta bu dünyada yaşadığına dair ortada ne bir belge, neresmi, ne de kişisel bir evrak var. Şahin’in nüfus kayıtları, SSK kayıtları yok. Hepimizin günlerce izlediği Müslüm Gündüz basılmasının ardından gelen mahkeme kayıtlarında ise kendisinden üstünkörü bahsediliyor. Sadece bir iki cümle. İnanabiliyor musunuz? Ortada Fadime Şahin diye biri yok artık.

PEKİ NE OLDU?

Önce Fadime Şahin’in geçmişiyle başlayalım. Fadime Şahin, muhafazakâr bir aileden geliyor. 1972 Malatya Arguvan doğumlu. Hayat ona pek de adil davranmamış olacak ki 1995 yılına kadar Aksaray’da şu anda restoran hizmeti
veren bir mekânda, konsomatris olarak çalışıyor. Bir gün kapısını iki kişi çalıyor. Biri, kamuoyunun yakından bildiği, hatta geçtiğimiz günlerde Ergenekon kapsamında ifadesi alınan bir isim S.S. Bu ismin önderliğinde Fadime Şahin bir süre Fatih’te dini bir eğitimden geçiriliyor, görüntüsü değiştiriliyor. Ardından Müslüm Gündüz ile tanıştırılıyor. Gündüz ne kadar bu işlerin içindeydi, bu kumpasa ne kadar kendi isteğiyle katıldı, bilemem. Benim araştırmalarım Fadime Şahin ile sınırlı. Fadime Şahin-Müslüm Gündüz ilişkisi planlanırken Şahin bir işadamının yanında sekreter olarak işe başlıyor. O işyerinde iki ismi var. Bazıları kendisine “Kevser” diyor, bazıları “Fadime” diye sesleniyor. Çalıştığı şirketin ismi Avitaş. Avitaş 1969 yılında Mak. Yük. Müh. Eşref Avdagiç tarafından kurulmuş,
kompozit plastikten komponentler imal eden ve otomotiv sanayiine yönelik çözümler üreten bir şirket. O dönem Pendik SSK’da kayıtlı olarak gözüken Fadime Şahin’in patronu ise Eşref Avdagiç’in oğlu Şekip Avdagiç. Fadime Şahin’i
bizzat işe alan da o. İyi de biz bu ismi nereden biliyoruz?
Şekip Avdagiç, Nuri Çolakoğlu’ndan boşalan 2010 İstanbul Kültür Başkenti Yürütme Kurulu Başkanlığı’na gelen isim. Hadi bakalım buradan buyurun. Ne alaka yani? Biraz araştırdım. Avitaş, Başbakan Erdoğan’ın İstanbul Belediye Başkanlığı döneminde kamuoyuna İGDAŞ yolsuzluğu olarak geçen tablonun da başaktörü. Gerçi açılan davalar zaman aşımından düşmüş ama Avitaş’ın ve Avitaş’ın eski ortağının kurduğu Kimelsan Kimya’nın başı, bir dönem naylon
faturalar konusunda epey ağrımış. Aslında olup biteni anlamak zor olmasa gerek. O dönemdeki vergi beyannameleri ortada. Ama bu da başka bir yazı konusu.
Dönelim Fadime Şahin’e… Ne dedik? Buhar oldu uçtu. Kanıt mı istiyorsunuz?
Buyurun TC kimlik numarasını: TC 37570863278. Araştırın bakalım ortada böyle biri var mı? Hani tıpkı şu ünlü Bourne Identity filmi gibi. Kadına ait bütün bilgiler yok edilmiş. Ben en iyisi mi size neler olduğunu anlatayım. Fadime Şahin o kanal bu kanal dolaşıp ağladıktan sonra birilerinin emriyle önce Hollanda’ya gönderilmiş. Bir süre bu ülkede yaşayan Şahin, oradan Almanya’ya geçmiş. Şimdi ise Türkiye’de ama Fadime Şahin olarak değil.

PEKİ ONU BUHAR EDEN KİM?

Fadime Şahin, “Tanık Koruma Programı”yla yeni bir kimlik kazanmış. Şu anda Türkiye’de ama İstanbul’da değil. Yeniden estetik ameliyat yaptırmış. Görenlerin söylediklerine göre yüzü fazla değişime uğramamış ama tarzı farklı. Başı açık, son derece modern giyimli. Hayatını İstanbul dışında sürdürüyor. Çalışıyor ve yeni kimlik numarası, yeni ismi ve yeni nüfus kayıtları var. İsmi mi ne olmuş? Fadime Şahin’in artık iki ismi var. Bu ismi ve soyadını yayınlamak doğru değil diye düşünüyorum, o yüzden birinci ismi ve soyadının baş harflerini veriyorum.
Fadime Şahin, artık Tuğba A.Y. olarak hayatına devam ediyor. Geçtiğimiz günlerde İstanbul Emniyeti bünyesinde, sesiz sedasız, ilk defa Tanık Koruma Şube Müdürlüğü kuruldu ve başına da Organize Şube Müdür Yardımcısı, deneyimli
polis Azmi Araz getirildi. Bu gelişme bile resmi olmayan tanık koruma programlarından duyulan rahatsızlığın önemli bir göstergesidir.

Şimdi gelelim aklımı kurcalayan sorulara:

1- Fadime Şahin, niye Tanık Koruma Programı’na alındı?
2- Fadime Şahin, neyin tanığı?
3- Hayatı tehlikede mi? Kim tarafından tehdit ediliyor?
4- Fadime Şahin, Ergenekon soruşturması kapsamında tanık olarak mı dinlenecek yoksa sanık olarak mı tutuklanacak?

28 Şubat döneminin başaktrislerinden Fadime Şahin’e ne olup bittiği, onun geçmişi ve yaşadıklarını bilmeye hakkımız var diye düşünüyorum. Üstelik 28 Şubat süreciyle ilgili bazı gerçeklerin ortaya çıkmasını sağlayacaksa eğer,
çok daha önemli diye düşünüyorum. Fadime Şahin’in Tanık Koruma Programı’yla buharlaştırılması ise Türkiye’nin gündemini doğru algılayabilmemiz için önemli bir bilgi.

NOT: HABERTÜRK, Fadime Şahin’in “MİT’in koruma programı” ile kimlik değiştirdiği iddiaları üzerine MİT’i aradı. Teşkilat adına verilen yanıtta “Teşkilatın bir tanık programı olmadığı, hele hele Fadime Şahin ile herhangi bir ilgilerinin bulunmasının dahi düşünülemeyeceği” açıklandı.

Edward Cullen, Bruce Willis, Dj Banu.. sıralamasının sonuna Hz. Muhammet ekleyip biz gerekeni sanalda da yaparız diyerek hacım modunda ümmetçe alemlere akalım!

Sanal ümmet!

Olmam!

Çünkü o sanal otlakta her naneyi yiyen ağızların kenar nickinde sanal ümmet olmayı muazzam kılmış o aşk mıntıkalarında neredeyse sanal mescitler oluşturup namazları tıklayarak kılacağımız kolay yollu elektronik mağaralarda peygamberin ismini görmek istemem.

O bir köşe yazarı , medya patronu, cemaat lideri, ümmetin fenomeni değil o ümmetin gerçeği! Bugün şehirlerarası cüppe süksesi yapıp kitleleri hatip cdlerinin peşinden sürükleyen cep telefonunda polifonik ebabil sesinden rahatsız olup jet skyle dalga tavaf edenlere hayran sayfaları açılsın!

Balyozuna namaz iddiasına giren paşaların sayfaları açılsın, mecliste yarım gr etmeyecek dilleriyle sandık ümmetçiliğine oynayan milliyetçi küstahların sayfaları açılsın ki Müslüman milliyetçi olmaz! Dediğimizde ümmet birbirinin bacağına sıksın ! aman hemen tehditler çakalım, mafya aksanıyla facebooklarda leş vesikalıkları görelim ödümüz de elimizde patlasın!

Su altından hukuk yürütmeye çalışan, dalgıçlıkla yargıçlık arasında bocalayan naftalin erkeklerinin adaletine hayran olanlara sayfalar açılsın!

Bugün Hz. Muhammed’i googlede arattırdığınızda İslami chat sitelerinin boyun kütürdeten aslanları çıksın bedir hendek hudeybiye isimleri elit islamcıların uğrak restaurantlarında kartvizit olarak dursun!

Hira mayoları, Hudeybiye fırın, Bedir Center gibi örnekleri onursuzluğumuzun tozuyla çoğaltalım! Sonra da akşama kandil simidine sendeyiz ağzıyla tayyi mekan fişekleri atalım! Bir de bu sanal aşk mutasyonu kavlinden evrimler geçiren ortamlarda peygambere hayran olalım!

Edward Cullen, Bruce Willis, Dj Banu.. sıralamasının sonuna HZ. Muhammet ekleyip biz gerekeni sanalda da yaparız diyerek  hacım modunda ümmetçe alemlere akalım!

Bir tarafta cumhuriyet heykelleri diğer tarafta muhafazakar anıtlar ikisi de sert ikisi de duvar tek farkı ilki bize çarpıyor ikincisine biz gidip çarpıyoruz ! Mübarek olsun!

Esra ELÖNÜ – Haber 7
eelonu@mynet.com

Avukat Hayati İnanç’ın sunucu ve danışmanlığını yaptığı “Can Veren Pervaneler” programının 20 Şubat 2010 tarihli bölümü…

Can Veren Pervaneler (Video) – 20 Şubat 2010

Ali Cemal, Ali Savaş, Ozan ve Recep’den oluşan Türkçe Dublaj; 5+1 isimli ilk albümlerini tamamlayarak raflardaki yerlerini aldılar.

Uzun süredir devam eden arkadaşlıklarını müzikal yolculukta da devam ettiren ve 5+1 parçadan oluşan albümlerini hazırlayan Türkçe Dublaj’ın bu çalışması ; Yüksel Eser ve Volkan Acar’ın prodüktörlüğünde ve Müzikram Yapım logosu ile çıktı.
Rock Müziği’mizin önemli isimlerinden Yaşar Cenker Sarp’ın yönetmeliğinde ve aranjörlüğünde hazırlanan çalışmada grup elemanlarından her birinin birer parçası bulunmakta…. Albüm isminin 5′ini oluşturan bu parçalar; ‘Derken, Kaçma, Yaşat Beni, Alacağın Olsun’ ve ‘Derken – Akustik Versiyon’ Çalışmada bir de cover var. Müziğimizin çınarlarından Aşık Mahsuni Şerif’in ‘Yedin Beni’ isimli, Anadolu Rock ezgileri taşıyan parçası, Türkçe Dublaj’ın repertuarında + 1 olarak yer aldı.

Albümün ilk klibi Faysal Tokmak’ın yönetmenliğinde ve The One Gym-Spa’nın sponsorluğunda ‘Derken’e çekildi. Grup elemanlarının arkadaşı da olan ve İspanya’da yaşayan fotoğraf ve grafik sanatçısı Erkan Özkarakaş tarafından grup için özel olarak tasarlanan ve hediye edilen grup logosu da klipte de kullanıldı. Klip ayrıca albümde de yer almakta.

ayrintili bilgi icin;

http://www.muzikramyapim.com/haber_detay.asp?AnaKat=3&AltKat=21&HDetay=3

cikis sarkisinin klibi icin;

http://www.dreamtv.com.tr/videolar/472

Hayatımızda pek çoğumuzun batıl inançları vardır. Kimi nazara inanır, kimi 13 sayısının uğursuzluğuna, kimi ise ayna kırılmasının kötü bir şey olacağının habercisi olduğuna. Peki hiç düşündünüz mü bu batıl inançların kaynağı nedir? İşte merakınızı giderecek açıklamalar:

Niçin tahtaya vuruyoruz?
Çok eski zamanlarda meşe ağacının, yüksekliği ve sağlamlığı nedeniyle, bazı güçlere sahip olduğuna inanılıyordu. Tahtaya vurma inancı dünyanın apayrı iki yerinde birbirinden bağımsız olarak gelişti. Önce milattan önce 2000′li yıllarda Kuzey Amerika yerlilerinde, sonra da Ege’de Helen uygarlığında. Her iki kültür de meşe ağacına çok sık yıldırım düştüğünü gözlemlemişti. Amerika yerlileri meşenin, Tanrının yıldırımla yeryüzüne inip üzerinde oturduğu yer olduğuna, Helenler ise Yıldırım Tanrısı olduğuna inanmışlardı. Kuzey Amerika yerlileri, bu ağacın köküne vurarak, ileride başlarına gelebilecek tehlikelere ve şansızlıklara karşı Tanrı ile temasa geçtiklerine inanıyorlar ve ondan kendilerini korumasını istiyorlardı. Ortaçağda ise Hıristiyan din adamları bu inancı kendi devirlerine taşıdılar. Onlara göre bu inanışın temelinde Hz. İsa’nın tahta bir çarmıhta öldürülmesi yatıyordu. Hatta Avrupa’nın her katedralinde orijinal tahta haçın küçük bir parçasının bulunduğuna inanılıyordu. Bu tahtaya vurmak ise “Tanrım dua ve isteklerimi gerçekleştir” anlamına geliyordu.

Merdivenin altından geçmek uğursuzluk mu ?
Duvara dayanan bir merdiven, duvar ile arasında bir üçgen oluşturur. Bu, bir çok kültürde tanrıların kutsal üçgeni olarak bilinir. Örneğin piramitlerin kenarlarının üçgen olması da bu inanca dayanır. Bir üçgenin içinden geçmek de, bir kutsal yere meydan okumak anlamına gelebilir. Eski Mısırlılar için zaten merdivenin kendisi iyi şansın sembolü idi. Merdiven olmasaydı, Güneş Tanrısı Osiris’i karanlıkların ruhundaki hapis hayatından kurtarmak mümkün olamayacaktı. Ayrıca merdiven, tanrıların katına tırmanmak için de şekilsel bir semboldü.

Asırlar sonra Hıristiyanlık bu inancı da Hz. İsa’nın ölüm şekline adapte etti. Çarmıha dayalı merdiven kötülüğün, hıyanetin ve ölümün sembolü oldu. İnsanlar, merdivenin altından geçmekle bütün bu kötü geleceklerle karşılaşabileceklerine inandırıldılar.

17. yüzyılda İngiltere ve Fransa’da suçlular darağacına götürülmeden önce bir merdivenin altından geçiriliyorlardı. Değişik kültürler bu uğursuzluğa karşı bazı panzehirler geliştirdiler. Mesela Romalıların panzehiri yumruktu. O kişiler orta yani en uzun parmaklarını gerip diğer parmaklarını yumruk gibi yaparlar ve geçtikten sonra merdivene doğru sallarlardı.

Kara kedi geçmesinin anlamı ne?
Milattan önce 3000′li yıllarda, eski Mısırlılar zamanında kediler kutsal bir canlı olarak görülüyordu. Hatta siyah dişi kediler tanrıça olarak kabul ediliyordu. Kedileri hastalık ve ölümden korumak için kanunlar bile yapılmıştı.

Kedilerden, özellikle siyah kedilerden nefret, Hıristiyanlığın kendinden önceki kültürleri ve onların sembol kabul ettiği şeyleri yok etme güdüsü ile Ortaçağda, İngiltere’de başladı..

Bağımsız, bildiğini yapan, “inatçı” ve “sinsi” karakteri, sayılarının da şehirlerde aşırı artması ile birleşince, kediler gözden düştü. O yıllarda evinde kedi besleyenler yalnız yaşayan fakir ve yaşlı kadınlardı. Yine o yıllar büyücü ve cadı inancının tüm Avrupa’da histeriye dönüştüğü yıllardı. Siyah kedi besleyen bu kadınların kara büyü yaptıklarına ve siyah kedilerin geceleri şeytana dönüştüklerine dair korku dolu halk hikâyeleri üretildi. Cadı konusu bir paranoyaya dönüşünce birçok zavallı kadın kedisi ile birlikte yakıldı. Fransa’da kral 13. Louis bu uygulamayı yasaklayana kadar her ay binlerce kedi yakıldı

Nazar değmesi nasıl oluyor?
Nazar inancının ardındaki güç, bakışın ruhla bütünleşmesidir. Nazar değmesi ile ilgili olarak en çok kabul gören görüş, gözdeki yansımadır. Eski insanlar sudan, aynadan yansıyan görüntülerinin kendi ruhları olduğuna inanıyorlardı. Karşılarındaki insanın gözleri içinde kendi küçük görüntülerini görünce tehlikede olduklarını, ruhlarının karşısındakinin gözleri içinde hapsolduğunu sanıyorlardı.

Bu korkunun dünya çapında genel bir inanca dönüşmesinin, şimdi Irak’ın bulunduğu topraklarda yaşamış eski Sümerlerden kaynaklandığı sanılıyor. Sümerlerin inançlarına göre bazı insanlar bakarak suları kurutabilir ve bu nedenle ölüme sebep olabilirlerdi. Sonradan bu inanç, bir bakışla yaşayan şeyleri de kurutabilme yönünde gelişti

Doğu Akdeniz ve Ege kıyılarında bu inanca, sayılarının daha az olması sebebiyle, mavi gözlü insanların daha fazla nazarlarının değdiği inancı da ilave edilmiştir. Bu nedenle buralarda nazarı geri itmek veya ayna gibi yansıtmak için mavi göz şeklinde camdan yapılan nazarlıklar, nazarın değebileceği düşünülen her yere takılmaktadır.

Ayna kırılması niçin uğursuzluk getirir?
Göllerde veya su birikintilerinde, kendi aksini gören ilkel insan şaşırmış, bunun kendisinin ruhu olduğunu sanmış, suyu bulandırıp görüntüsünün kaybolmasına neden olanları da düşman bilmiştir.

İlk aynalar; Mısırlılar zamanında, pirinç, bronz, gümüş ve altından yapılmıştı ve kırılmaları mümkün değildi. Bu devirde de bu parlak yüzeylerden yansıyan görüntünün o insanın ruhunun bir yansıması olduğuna inanılıyordu.

Cam kapların yapılmaya başlanılmasından sonra da, içindeki sudan yansıyan görüntünün ruhun bir yansıması olduğu inancı devam etti ama camlar kırılabiliyordu ve o zaman da içinde bulunan ruhun bir parçası vücudu terk ediyordu

13 sayısı niçin uğursuzdur?
13 sayısının uğursuz olduğuna dair inanç bir çeşit korku hastalığı olarak kabul edilmiş olup adı ‘triskaidekaphobia’dır. Bu inancın kökleri mitolojik tanrıların yaşadığına inanılan çağlara, İskandinavya topraklarına kadar gider. Işık ve güzellik tanrısı Balder’in verdiği ziyafete 12 kişi davetli iken, yalanların ve hilelerin tanrısı Loki, davetli olmadığı halde, zorla 13. kişi olarak katılmak ister. Çıkan tartışmada Loki Balder’i öldürür.

İskandinavya’dan Avrupa’nın güneyine kadar yayılan bu mit, Hıristiyan din adamları tarafından Hz. İsa’nın son yemeğine uyarlanır. Bu uyarlamada Balder’in yerini Hz. İsa, Loki’nin yerini de Judas alır. Bu yemekten 24 saat sonra Hz. İsa çarmıha gerilerek öldürüldüğü için Hıristiyanlarda akşam yemeğinde 13 kişi bir araya gelirse bunlardan birinin başına bir felaket geleceğine inanılır. 13 sayısının uğursuzluğuna duyulan inancın kökeninde bir yıl içinde ayın 13 kez dolunay olarak gözükmesinin yattığını söyleyenler de vardır.

“13″ün uğursuzluğuna inanılmasının diğer ilginç sebepleri de şunlar…

‘ Apollo 13’ aya gitme macerasında başarısız olan tek ekiptir.

Darağacına giden yolda 13 basamak vardır.

13 Ekim 1307’de çok sayıda şövalye tutuklanıp idam edildi.

Cadılar toplantısına katılanların sayısının 13 olduğuna inanılırdı.

Ad ve soyadındaki harflerin toplamı 13 olanların çok şanssız bir hayat geçireceği düşünülür.

13 yaşı çocukların erişkinliğe adım attıkları yaştır. Hepimiz bunun ne kadar sıkıntı verici olduğunu biliriz.

Sıralamada 12 rakamı mükemmeliyet ve bütünlük ifade eder. 13 rakamı ise kusursuzluğun üzerine ekleme yapmak olarak algılanır. Bu sebepten de uğursuz olduğu varsayılır.

milliyet

1850′li yıllarda verilen söz ve yıllar sonra bağışlanan servet! Manisa bugün iki hastane birleştirildiği için ABD’deki milyar dolarlık fonu kaybetmek üzere… Morris Şinasi’nin hikayesi ve Manisa’ya bıraktığı müthiş servetin öyküsü:

Morris Şinasinin vasiyeti şimdi ne olacak?

Morris Şinasi adını daha önce duymadıysanız, o halde arkanıza yaslanın ve bu ilginç hikayeyi okumaya başlayın.

Geçenlerde Manhattan’daki ofisime heyecanla giren arkadaşım beni Op.Dr. Fahrettin Er ile tanıştırdı. Op.Dr. Er, Manisa Merkez Efendi Devlet Hastanesi’nde  üroloji uzmanı olarak çalışan araştırmacı ruha sahip bir doktor.

Hayatını Manisa tarihini, kültürünü ve geçmişini araştırmaya adamış desek yeridir. Araştırdığı konulardan birisi de Moris Şinasi’nin çok ilginç hayat hikayesi. Nereden çıktı şimdi bu hikaye diyeceksiniz? Ama eğer yazıyı sonuna kadar okuma sabrını gösterebilirseniz, bu konuyu neden yazdığımı anlayacaksınız.

Asıl adı Mouse (Musa) Aşkenazi olan Moris 9-10 yaşlarında kuş palazı hastalığına yakalanır, Manisa’daki yüzlerce çocuk gibi. Yıl 1864’tür. O tarihte çocukların gidebileceği tek bir hastane vardır Manisa’da. O da Kanuni Sultan Süleyman’ın annesi, Yavuz Sultan Selim’in karısı, Kırım Hanı Meng’li Giray’ın  kızı olan Hafsa Sultan’ın yaptırdığı Manisa Sultan Camii Darüşşifası’dır.

Küçük Mouse günlerce hastanede kalır. Sonunda iyileşir ve taburcu olma vakti gelir. Küçük Mouse’in babası tedirgin ve mahcup bir edayla, hiç parası olmadığını söyler hastanenin Başhekimi ve aynı zamanda küçük Mouse’nin de doktoru olan Şinasi Bey’e. Bunun üzerine Doktor, ‘üzülmeyin, burası vakıf hastanesidir, parası olmayanlardan para alınmaz’ der.

Bu konuşmayı odasında sessizce dinleyen küçük Mouse işte orada, o dakikada, bir gün zengin olursa eğer, doğup büyüdüğü bu beldeye bir hastane yaptıracağı sözünü verir kendi kendine. İşte Morris Şinasi’nin inanılmaz öyküsü böyle başlar.

15 yaşında, önce fakir ailesine destek sağlamak için Yahudi mezarlığında bekçi olarak işe girer.

Okuma bilmediğinden bir aileye mezar yeri gösteremeyince işinden olur. 1870 yılında Mısır’da  bir tütün tüccarının yanında çalışmaya başlar.

Kısa zamanda patronunun gözüne girer ve 1892 yılında patronundan aldığı 25 bin dolarla ABD’ye gider.

Gümrükten geçerken Mouse olan adını Morris diye, Aşkenaz olan soyadını ise bir vefa örneği olan hayatına silinmez izler bırakan onu ücretsiz tedavi eden doktoru Şinasi Bey’in adı ile değiştirir. Morris Şinasi adıyla yeni hayatına devam eder.

Yıll 1903’tür. Osmanlı ile ABD arasındaki tütün anlaşması Morris’in önünü açar. Ege tütününü iyi tanımaktadır.  Erkek kardeşi Solomon’u da Manisa’dan getirterek işlerini iyice büyütür.

Kurduğu fabrikada Türk tütünü kullanılmaktadır. Kısa zamanda üne kavuşur. Türkiye’den özellikle Manisa ve Akhisar civarından aldığı tütünleri yine bu bölgeden götürdüğü usta ve kalifiye işçilerle işler.

1903 yılında Selanik’te iş arkadaşı olan Jozef Ben Rubi’nin kızı Laurette ile tanışıp evlenir. Victoria, Juliette ve Altina isimli üç kızı ile Leon isimli bir erkek çocuğu olur. Artık çok zengindir. Yunan Yahudisi eşi için o döneme göre oldukça gösterişli bir malikane yaptırır.

Morris Şinasi Yunanistan’daki bir basın toplantısında kendisine uzatılan kağıdı yanındakine verir ve ‘Ben okuma bilmem sen oku’ der.

Bir gazetecinin ‘okuma yazma bilmeden bu kadar zengin oldunuz, bir de tahsilli olsanız kim bilir ne olurdunuz?’ diye sorunca Morris ‘İyi bir mezar bekçisi olurdum.’ cevabı verir.

SERVETİNİN DÖRTTE BİRİNİ HASTANEYE BAĞIŞLAR

1916 yılında şirketinin tüm haklarını Amerikan Tabacco Company’e satar. Ve iş hayatından çekilir.

Morris Şinasi hayatını 1929 yılında kaybeder. Şinasi, 9 yaşındayken verdiği sözü tutmuştur. Ölümünün ardından vasiyeti açıklanır. Ve Ameirka’yı kasıp kavuran o büyük buhran döneminde tüm birikiminin neredeyse 4’te birini Manisa’da hastane yapılması için bağışladığı ortaya çıkar.

‘Vasiyeti doğrultusunda vakfedilen bir milyon dolarlık bağışın 180 bin doları hastanenin inşaatına ve gerekli donanımın alınmasına, bakiye 820.000.- doların ise menkul kıymetlere yatırılıp bu yatırımdan elde edilecek gelirin, her yıl hastaneye gönderilmesine karar verilir. Chemical Bank temsilcisi Huntington Turner, Ankara’ya gidip Dr. Refik Saydam ve başvekil İsmet İnönü ile görüşür ve 27 Mayıs 1930 tarihinde Ankara’dan ayrılır.

Ayrılmasından hemen sonra Dr. Refik Saydam, Chemical Bank and Trust Co.’nun gönderdiği yazıda hastanenin inşaası için nakden ödenecek olan 180 bin dolarlık tutarla kırk yataklık bir hastanenin inşa edilebileceğini bildirir. Turner’a, kendisinin teklif ettiği gibi, vakfedilen 820.000.- dolarlık kısmın menkul kıymetlere yatırılmasından elde edilecek yıllık yaklaşık otuzüç-bin dolar gelirin her yıl hastaneye bağışlanmak üzere T.C. Ziraat Bankası A.Ş.’ye havale edilmesinin uygun olduğunu söyler.’ *

Ardından Hastane’nin kurulması çalışmalarına başlanır.

‘1932 yılında doların Türk lirası karşılığı ortalama değeri 2,1193 liradır. Dolayısıyla yıllık toplam 28.560.- lira tutarındaki personel maaşları yaklaşık 13.500.- dolara tekabül etmekte olup vakfedilen 820.000.- doların yıllık menkul sermaye geliri hem personel hem de diğer hastane giderlerini rahatça karşılayabilmektedir.

Morris Şinasi’nin vakfettiği 820.000.- dolar yatırıldığı menkul kıymet fonu Chemical Bank tarafından yönetilmeye devam eder. Chemical Bank 31 Mart 1996 tarihinde ‘The Chase Manhattan Bank’ ile birleşir ve fon The Chase Manhattan tarafından devralınır. Fon banka tarafından başarılı bir şekilde yönetildiğinden 1933 yılından beri her yıl düzenli bir şekilde yıllık getirişi Morris Şinasi Hastanesi’ne bağışlanmaya devam eder.’*

Bu yardımın devamı da Moris Şinasi isminin hastanede hastane olarak muhafaza edilmesi şartına bağlanmıştır.

Ne var şimdi burada diyeceksiniz elbette değil mi?

ŞİMDİ PARAYI ELİMİZİN TERSİYLE İTİYORUZ

Şimdi sıkı durun.

Dr. Fahrettin Er’den aldığımız bilgiye göre, Hastane’nin adı bir süre önce değiştirilmiş. Hastanenin yeni adı birleştirildiği Manisa Merkez Efendi Devlet Hastanesi olmuş. Ancak Morris Şinasi adı hastanenin duvarlarında kalacakmış. Yani Morris Şinasi Milletlerarası Çocuk Hasatanesi poliklinik hizmet binaları olarak kalacak. Ancak 820 000 dolarlık fonu 80 yıldır yöneten ilgili Amerikan bankasının yöneticileri bunu kabul etmek istemiyor görünüyorlar. Kısacası 80 yıl önce geliri Türkiye Cumhuriyeti’ndeki bir hastaneye tahsis   edilen bu fonu ve gelirini Türkiye’ye yollamak taraftarı değiller.

Peki 1929 yılında kıymetlendirilmeye başlanan 820.000 doların bileşik faiziyle birlikte bugün ulaşmış olduğu meblağı tahmin edebiliyor musunuz?

Sağlık Bakanlığı acaba bu konunun farkında mı?

Uzman bir arkadaşıma göre inanılmaz büyük bir rakam bu. Şu an teyit ettiremediğim için yazamıyorum. Ama çok büyük bir meblağ bu. Türkiye’nin mutlaka bir adım atmasını gerektiren bir durum!

Ayrıca merak ettiğim bir şey var?

SAĞLIK BAKANLIĞI NE KADARINI BİLİYOR?

Sağlık Bakanlığı acaba bu uygulamadan ne boyutta haberdardır? Neden böyle bir şeye ihtiyaç duyulmuş olabilir?

Hadi, parayı bir kenara bırakalım. Bu kadar kıymetli bir tarihi hadiseye nasıl bu denli kayıtsız kalınabilir?

Açılımdan sözedilen bir dönemde, böyle bir uygulama doğru mudur?

Yahudi asıllı bir Osmanlı Vatandaşı, Osmanlı’yı vatan bilmiş, tüm birikiminin neredeyse 4’te birini bu topraklara vakfetmiş? Osmanlı’yı bundan daha güzel ne anlatabilir?

Şu kadarını söyleyeyim Dr. Fahrettin Er’i tamamen bir tevafuk sonucu ilgili bankanın fon yöneticisiyle görüşmeye ben götürdüm ve bu inanılmaz hikayeyi öğrenmiş oldum.

Anti siyonist özelliği ile bilinen ikinci Abdülhamid’in Dördüncü  Dereceden Osmanlı nişanı ile Morris Şinasi’yi ödüllendirdiğini de aklımızın bir kenarında tutalım.

Bankanın fon yöneticisi Hastanenin adının değişmesi nedeniyle söz konusu fonun artık sona erdiğini ifade ediyor. Aldığım bilgiler, söz konusu bankanın bu fonu bir süredir devralmak istediği ve bu konuda da çeşitli girişimlerde bulunmuş olabileceği yönünde.

Dr. Fahrettin Er, Morris Şinasi’nin torunlarıyla da görüşebilmeyi umuyordu. Ama bu olmadı. Bankanın ilgili fon yöneticileri Dr. Er’e ailenin hayatta olan üyeleri ile ilgili bilgileri vermedi.

Sağlık Bakanlığı’nı bu konuyu enine boyuna araştırmaya ve Manisalı olması dolayısıyla Başbakan yardımcısı sayın Bülent Arınç’ı da konuyla ilgilenmeye davet ediyorum.

*Musa’nın  Evlatları  Cumhuriyet’in  Yurttaşları    Rıfat N.Benli  Sayfa:83-101   İletişim  Yayınları  İstanbul  2003

Aydoğan VATANDAŞ / Haber 7
aydogan29@yahoo.com