Gowri Ananthan

இணையத்தில்.. (Click here)

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Thu, 30 Nov 2017 13:26:00 +0000

கௌரி அனந்தனின் கனவுகளைத் தேடி மற்றும் பெயரிலி நாவல்களை Kinddle ல் பெற

கனவுகளைத் தேடி / Kanavukalaith Thedi (Tamil Edition) by Gowri Ananthan
Link: https://www.amazon.com/dp/B06XDZWNMJ

பெயரிலி / Peyarili (Tamil Edition) by Gowri Ananthan
Link: https://www.amazon.com/dp/B06XF1YQD4

"மெளன வலிகளின் வாக்குமூலம்" சொல்லும் கதைகள்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Wed, 08 Nov 2017 11:31:00 +0000

பயணியின் பார்வையில் - அங்கம் 07

வடமாகாண சபை நிழல் யுத்தம் நடந்தவேளையில், நீடித்த ஆயுத யுத்தத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் "மெளன வலிகளின் வாக்குமூலம்" சொல்லும் கதைகள் வெளியானது

- முருகபூபதி

மொத்தம் 21 உண்மைக்கதைகளின் தொகுப்பு. இதில் ஆயுதம் ஏந்திய எவரும் விட்டுவைக்கப்படவில்லை. இலங்கை, இந்திய அரசுகள் மட்டுமன்றி சில உலக நாடுகளும் இக்கதைகளின் ஊடாக விமர்சனத்திற்குள்ளாக்கப்பட்டுள்ளன. பல போர்க்கால செய்திகளை இந்த நூலில் பார்க்க முடியும். இலங்கை, இந்திய இராணுவத்தினால் மட்டுமல்ல, புலிகள் உட்பட ஆயுதம் ஏந்திய அனைத்து தமிழ் இயக்கங்களினாலும் பாதிக்கப்பட்டவர்களால் மனந்திறந்து பேசப்பட்ட கதைகள்.

மற்றும் ஒரு முறிந்த பனையை ( Broken Palmyra ) இதில் காணமுடியும்.

"இந்தக்கதைகளில் வரும் சம்பவங்களும் கதை மாந்தர்களும் நிஜத்தை பிரதிபலிப்பவை. எனினும் எந்த ஒரு தனிநபரையோ, இயக்கத்தையோ அல்லது வேறு எவரையும் புண்படுத்தும் நோக்கத்தில் இந்தத் தொகுப்பு வெளியிடப்படவில்லை. வரலாற்றை ஆவணப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் உண்மைக் கதாபாத்திரங்களின் வாக்கு மூலத்தின் அடிப்படையிலேயே எமது இளையோரினால் இக்கதைகள் தொகுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இதில் பதினெட்டு தமிழ் மூலக்கதைகளும் மூன்று சிங்கள கதைகளின் மொழிபெயர்ப்புகளும் அடங்கியுள்ளன. இந்த இருபத்தியொரு கதைகளுக்குள்ளும், இலங்கை வரலாற்றின் முக்கிய சில பக்கங்கள், தமிழ், சிங்கள, முஸ்லிம் இன மக்களின் பார்வையில் சொல்லப்பட்டிருப்பது மேலதிக சிறப்பை பெறுகிறது" என்று நூலின் தொகுப்பாசிரியர் கௌரி அனந்தன் தமது உரையில் பதிவுசெய்துள்ளார்.

நன்றி முருகபூபதி ஐயா

( தேனீ இணையதளத்தில் வெளியான கட்டுரையிலிருந்து)

http://www.thenee.com/050717/050717-1/050717-2/050717-2.html

Testimonies of Silent Pain: Edited by Gowri Ananthan and Radika Gunaratne.

Twenty youth from Anuradhapura, Ampara, Killinochi and Jaffna have written either their personal stories or identified an individual in their own close circles, whose personal narratives are important to be shared with a wider audience. The Social Architects(TSA) are pleased to make these personal narratives available to a wider audience and hope the Policy Makers of Reconciliation and Transitional Justice will take note of the youth perspectives.

கெளரி அனந்தனின் 'பெயரிலி' நாவலை முன்வைத்து... - பாலு மணிமாறன்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Wed, 08 Nov 2017 11:10:00 +0000

கெளரி அனந்தனின் 'பெயரிலி' நாவலை முன்வைத்து...

- பாலு மணிமாறன், பதிப்பாளர் தங்கமீன் பதிப்பகம்.

உங்கள் முன் வைக்கப்படும் புதிர்களை அவிழ்ப்பதற்கு, சதா அலைந்தாடும் மனம் உங்களுக்கு உண்டென்பதை ஏதேனும் ஒரு தருணத்தில் உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? உணர்ந்திருப்பீர்கள். நானும் உணர்ந்திருக்கிறேன்.

ஆறாம் வகுப்பு. கணிதப்பாடம். என் ஆசிரியர் ஒரு கணக்கைப் போடுகிறார். இதற்கான விடையைக் கண்டுபிடிப்பது சுலபமல்ல, வீட்டில் போய் முயற்சி செய்யுங்கள் என்று சொல்லிவிட்டு அடுத்த கணக்கிற்குப் போய் விடுகிறார். நான் விடை தேடுவதில் மூழ்கிவிட்டேன். மிகச் சவாலான கணக்கு. 5 நிமிடம், 10 நிமிடம், 15 நிமிடமென நேரம் ஓடுகிறது. ஒரு தருணத்தில் விடையைக் கண்டடைந்துவிட்டேன். "டீச்சர் இதுதான் விடை" என்ற என் உற்சாகக் கத்தலில் சக மாணவர்கள் அதிர்கிறார்கள். நடத்திக்கொண்டிருந்த பாடத்தை நிறுத்திவிட்டு ஆசிரியை குழப்பமாகிப் பார்க்கிறார். பின்னர் புரிந்து கொள்கிறார். அவர் முகத்தில் சின்னதாக ஒரு புன்முறுவல். 'வெரி குட்' என்ற வார்த்தைகளால் பாராட்டிவிட்டு, 'எல்லோரும் சேர்ந்து கை தட்டுங்க' என்றதும், நண்பர்களும் புரிந்து கொண்டு கை தட்டுகிறார்கள். எப்போதாவது, முடியாதென சோர்ந்து போகும் தருணங்களில் எல்லாம், அந்தக் கைதட்டல் என் காதில் ஒலித்து, நம்பிக்கைகளை உயிர்பிக்கும். நாற்பது வருடங்களுக்கு முந்திய அந்தக் கைதட்டல்களை இன்னும் என் ஞாபகக்கிடங்கில் மீதம் வைத்திருக்கிறேன்.

இப்படி நீங்களும் வாழ்க்கையில் வெவ்வேறு வகையில் புதிர் அவிழ்த்திருப்பீர்கள். முடியாதென்று மற்றவர்கள் சவால்விடும் வேளைகளில், அந்த வேலையைச் செய்து முடித்துச் சிரிப்பதும் புதிர் அவிழ்க்கும் செயல்தான். அப்படி வாழ்க்கையில் புதிர் அவிழ்க்கும் மனநிலைகளை, மனிதர்களை, சூழல்களைக் கொண்டு தன்னுடைய 'பெயரிலி' நாவலைக் கட்டமைத்திருக்கிறார் இலங்கையில் பிறந்து வளர்ந்த கெளரி அனந்தன்.

தாயைப் பிரிந்துவிட்ட தந்தை வாழும் ஆவுஸ்திரேலியாவில் இருந்து, தன் கணவன் வருணுடன், இலங்கை நோக்கிப் பயணம் மேற்கொள்ளும் ஜானுவின் பயண நோக்கம் என்ன, அவளுக்கும், அவளுடைய உறவுகளுக்கும் என்ன நேர்கிறது என்பதைச் சொல்கிறது நாவல். நெடுக, புதிர் முடிச்சுகளைத் தானே போட்டு, தானே அவிழ்க்கும் ஆர்மூட்டும் அழகாக விளையாட்டை எளிமையான விதிகளோடு விளையாடி இருக்கிறது கதை.

தான் இலங்கைக்குப் பயணிப்பது எதற்கெனவென்று கணவனிடம்கூடச் சொல்லாமல் அவசரமாகும் ஜானு முதல் முடிச்சைப் போடுகிறாள். தன் தந்தையைப் பிரிந்து, இலங்கையில் 'ஐயா' என்றழைக்கப்படும் ஒருவரின் அரவணைப்பில் வாழும் தாய் விந்தியாவின் 'கவிதைகள்' அடங்கிய பிரதி, அடுத்த முடிச்சைப் போடுகிறது. அந்தக் கவிதைகளுக்குள், பின்னால் நடக்கும் சம்பவங்கள் முன்னமே சொல்லப்பட்டிருக்கின்றன என்ற அதிர்ச்சி, இன்னொரு முடிச்சைப் போடுகிறது.... இப்படி, நாவல் நெடுக, சின்னதும் பெரியதுமாகப் புதிர் முடிச்சுகள். அவற்றைச் சரியான நேரத்தில் முடிச்சவிழ்ப்பதன் வழியாக நாவல் இலக்கியத்தின் நுட்பமிகு பாதையில் பயணிக்கும் தன் திறனை இலகுவாக, நேர்த்தியான முறையில் வெளிக்காட்டி இருக்கிறார் கெளரி.

சில விடைகளைத் தேடி, ஓடி ஓடி, விடை கிடைக்காமல் ஓய்ந்து விடுவோம். இந்த நாவலின் இருள் பக்கங்கள் எல்லாவற்றின் மீதும் வெளிச்சம் பாய்ச்சி, எல்லாவற்றுக்குமான விடைகளைச் சொல்வதில் கதாசிரியருக்குப் பெரிதும் பிரியமிருக்கவில்லை. ஒரு கதாசிரியர் தான் தேடிக் கண்டடைந்த விடைகளை மட்டுமே வாசகருக்குச் சொல்லுதல் சாத்தியம். தெரியாதவற்றுக்கு வலிந்து முடிவு கட்டும் பொய் புனைவுத்தன்மை இல்லாத நாவலாக இது இருக்கிறது. உதாரணத்திற்கு, இந்த நாவலின் கதாநாயகன் வருண், அம்பாளை, அர்ச்சகர் என்ற மனித வடிவில் சந்திக்கிறான். 'இதை நான் வெளியில் சொன்னால், உலகம் நம்புமா?' என்ற அவனது வார்த்தைகளின் வழியே அந்த முடிச்சவிழ்க்காமல் நகர்ந்து விடுகிறார் கெளரி. இது தப்பித்தலில்லை. நாம் ஓர் அனுபவத்தைச் சந்திக்காதவரை அந்த அனுபவம் சாத்தியமில்லை என்று உறுதியாகச் சொல்லவும் வாய்ப்பில்லைதானே?

'பெயரிலி' ஒரு நேர்கோட்டில் பயணிக்கிறது. தான் பயணம் செல்லும் பாதையின் இருபுறமும் உள்ள உலகை அதன் அத்தனை அழகுகளுடனும் விவரிப்பதே அதன் பணியென நம்புகிறது. ஒரு பெரும்போருக்குப்பின் இயல்பிற்குத் திரும்பிக் கொண்டிருக்கும் நிலவெளியின் சலனங்கள் இந்தக் கதைக்குக் தேவையில்லை என்பதால், அதை ஒரு வாசகர் இந்நாவலில் தேடுதல் இயலாது. ஆனால், வானத்து மின்னலென ஓரிரு வரிகளில் சில துயரங்களைப் பதிவு செய்யவும் தவறவில்லை.

வருண், ஜானு, விந்தியா, ஐயா, லோயர், பாண்டி, மோனா என்று சில சில பாத்திரங்களின் வாழ்க்கையையும் உணர்வுகளையும் முன் வைத்து கட்டிப்பட்டிருக்கும் இக் கதைச்சித்திரம், மேடு பள்ளங்களற்ற ஹைவேயில் பயணம் செய்வது போன்ற உணர்வை வாசகனுக்குத் தரக்கூடும். அதிக சிக்கலற்ற கதாபாத்திரங்கள், நாவலில் நெடுந்தூரம் பயணம் செய்து இறங்கிய பின்னும், சளிப்படையா உணர்வைத் தருகின்றன.

இது கெளரிக்கு இரண்டாவது நாவல். ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட நாவலை எழுதும் திறனுள்ளவர்களுக்கு இரண்டு விஷயங்கள் நடக்கும். ஒன்று, முதலாவது நாவலை விடச் சிறந்த நாவலைத் தந்துவிட வேண்டுமென்ற உத்வேகம் அல்லது ஏற்கனவே நாம் நாவல் எழுதிய எழுத்தாளர்தானே என்ற மெல்லிழை போன்ற அலட்சியம். கெளரி கவனமெடுத்து எழுதி இருக்கிறார். அமானுஷ்ய உணர்வுகள், நவீன விவசாயம், சமகால விஞ்ஞானம், ஊடகம் என ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தப்படாத களங்களைக் கையாண்டாலும் அவை கோரும் உழைப்பைக் கதாசிரியர் போட்டிருக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையைக் கொடுக்கிறது 'பெயரிலி'

நாவல் ஜானுவின் போக்குகளை விவரித்துத் தொடங்குகிறது. தொடர்கிறது. இலங்கையில் போய் இறங்கும்வரை அவளையே பிரதானப்படுத்தி நகர்கிறது. அதன்பின், வருண் அதன் மேலேறி சவாரி செய்யத் தொடங்கிறான். கர்ப்பிணியான ஜானுவுக்கு மருத்துவமனையில் இருப்பதன்றி வேறெதுவும் வேலையில்லாமல் போகிறது. ஒருவர் கதையை நகர்ந்துகையில், மற்றவர் எந்த முக்கியத்துவமும் இல்லாமல் பின்நகர்ந்தமரும் கதை சொல்லல் முறை வாசகருக்குச் சற்று நெருடலாம். முதல் பிள்ளையைப் பெற்றெடுக்கிறாள் ஜானு. தன் முதல் பிள்ளையை கதையின் எவ்விடத்திலும் தந்தை வருண் கொண்டாடவில்லை. எடைகுறைந்த அப்பிள்ளையின் அருகிலமர்ந்து அதன் உதட்டசைவைக்கூட ரசிக்கவில்லை. படிக்கும் வாசகர் குழந்தையைக் கையிலெடுத்து வருணின் கையில் கொடுப்பதுகூட நேர்ந்து விடலாம்.

இறுதி அத்தியாயங்கள் முடிக்கும் அவசரத்தோடு நகர்கின்றன. சட்டென இயற்கை விவசாயம் செய்து, சட்டென தொழில் அமைத்து, சட்டென கம்பேனியின் முதன்மை ஆளாகி... சட்டென்று நாவலின் முடிவு நேர்ந்து விடுகிறது. இப்படிப்பட்ட விபத்துகளிலிருந்து நாவலாசிரியர்கள் தப்பிப் பிழைப்பது கடினம். கெளரி மட்டும் தப்பி விடுவாரா என்ன? இயற்கை விவசாயம் உள்ளிட்ட தன் நம்பிக்கைகளை பிரச்சாரத் தொனியில் சொல்லும் விபத்திலிருந்து இவர் தப்பியதையும் பார்க்கிறோம். இவையெல்லாம் பெரும் சுமைகள் அல்ல; அடுத்த நாவலில் இறக்கி வைத்துவிடத் தக்க சிறுசுமைகளே!

'ஐயா'வைப் போன்றவர்கள் இந்த நூற்றாண்டில் வாழ்ந்தார்கள் என்பதே அடுத்த நூற்றாண்டுக்காரர்களுக்கு நம்பிக்கையில்லாத செய்தியாகிப் போகலாம். ஆனால், இப்படிப்பட்ட ஐயாக்கள் வாழ்வதும் கதைகளாவதும் நம் பிள்ளைகளில் எதிர்காலத்திற்கு முக்கியம். என்றாவது ஒரு நாள் இலங்கை சென்றால், விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியில் வரும்வேளையில், எதிர்படுபவர் முகங்களில் நான் ஐயாவைத் தேட நேரலாம் என்பதையே இந்நாவலின் வெற்றியெனக் கொள்வேன்!

கனவுகளைத் தேடி அலையும் பெயரிலிகளும் அவர்கள்தம் கனவுகளும்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Wed, 08 Nov 2017 11:05:00 +0000

கனவுகளைத் தேடி அலையும் பெயரிலிகளும் அவர்கள்தம் கனவுகளும்
கனவுகளைத் தேடி - 2015, பெயரிலி - 2016
நாவலாசிரியர்: கௌரி அனந்தன்
விமர்சனம் : முனைவர் தோழா் பெருமா. செல்வ. இராசேசு

கௌரி அனந்தன் அவர்களின் இரண்டு நாவல்களை ஒருசேர வாசிக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது. இரண்டு நாவலும் இரண்டு விதமானவை. இரண்டையும் தனித்தனியே பேசலாம். அந்தளவுக்கு மொழி வளமும், கதையாடல் திறனும்; மிக்கவை. “கனவுகளைத் தேடி” நாவல் சாதாரண கதையுக்தியைக் கொண்டீருக்க, “பெயரிலியோ” மாய எதார்த்தவாத தன்மையைக் கொண்டு படிப்பவரின் மனதை விடாமல் நாவலுக்குள்ளேயே பயணிக்கச் செய்கிறது. இரண்டும் வௌ;வேறு மையங்களில்; இயங்கிக்; கொண்டிருந்தாலும், அவை பயணிக்கும் பாதையும் அந்தப் பாதைகள் நெடுகிலும் ஆசிரியர் கொண்டு நிறுத்தும் சம்பவங்களும் கதாப்பாத்திரங்களும் மிகவும் செறிவானவை. சுவாரசியமானவை.

“கனவுகளைத் தேடி” நாவல் பெண்ணியம், சுதந்திரம், அடக்குமுறைக்கு எதிரான போராட்டம், சுதந்திரத்தாகம் எனப் பல்வேறு தளங்களில் பயணிக்கிறது. இது இந்நாவலாசிரியரின் முதல் நாவல் என்பதை நம்மால் நம்பமுடியவில்லை. காரணம், மொழிநடை. கதையுக்தி, கதையாடல் தன்மை போன்றவை இவரை ஒரு சிறந்த எழுத்தாளராக அடையாளப்படுத்துகிறது. இலக்கிய வாசிப்பில் வேண்டுமென்றே தொய்வைக் கொடுத்திருக்கும் என்னைப் போன்றவர்களுக்கு மீண்டும் இலக்கிய பரப்பிற்குள் பயணிக்க வேண்டும் என்கிற ஆவலையும் விருப்பத்தையும் இதுபோன்ற நாவல்களே ஏற்படுத்துகின்றன. தற்போதைய எனது இலக்கிய வாசிப்பு என்பது தமிழை விட்டு மலையாள இலக்கிய பரப்பில் பயணித்துக் கொண்டிருக்கும் சூழலில் இதுபோன்ற படைப்புகள் தமிழின்மீதும் இதுபோன்ற படைப்புகள்மீதும் விருப்பத்தைக் கூட்டியிருக்கிறது என்றால் அது மிகையல்ல. அந்த வகையில் இந்த நாவலாசிரியரைப் பாராட்டாமல் இருக்க முடியாது.

மைதிலியிடம் மூதாட்டி ஒருவர் கூறுவதாக இடம்பெறும்,
“இவளோட காலத்திலை நிலமை எப்படியெல்லாம் மாறுமோ தெரியாது. ஆனா நாங்கள் உயிரோடை இருக்கும் வரைக்கும் எங்கடை ஒற்றுமையை விட்டுக் கொடுக்க மாட்டம். வீடு, காணி எல்லாம் ரெண்டாம்பட்சம்தான். முப்பது வருஷமா ஏதாவது தீர்வு வரும் எண்டு காத்திருந்தம். இப்பவும் காத்திருக்கிறம். இப்படி காத்திருக்கிறதொண்டும் எங்களுக்குப் புதுசில்லையே” (பக்.93,94) எனும். வரிகள், எவ்வளவு உண்மையானவை. கனவு என எளிதில் பலவற்றையும் தூக்கிப்போடும் நம் மனங்கள் கனவுகளின் மீதூன் ஊன்றப்பட்டிருக்கிறது என்பதை எவ்வளவு அழகாகக் கூறிச் செல்கிறது.

“கனவுகளைக் காதலிப்பீர்
கனவுகள்தான் உலகம்
கனவுகளே வாழ்க்கை
கனவுகளே சாசுவதம்” என்னும் கவிதை வரிகள் நமக்குக் கனவின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்திப் போவதோடு, நாவலாசிரியரின் கவிதை மனதையும் புலப்படுத்துகிறது. கனவுகளே மனிதர்களை நாளைய நிஜங்கள் நோக்கி நகர்த்திப் போகிறது என்பதை இந்த நாவல் அழகாக வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த நாவலின் மொழிநடையும்; மொழியைப் பயன்படுத்தியிருக்கும் நுட்பமும் தற்கால தமிழ் நாவலாசிரியர்களிடம் காண முடியாதது. தான்தான் பெரிய எழுத்தாளர்கள் என்று மெச்சித் திரியும் படைப்பாளிகளிடம்கூட இல்லாதது. இது இவரின்மீது இன்னும் அதிக எதிர்பார்ப்புகளை வைக்கிறது. அதனை அவரது இரண்டாவது நாவல் முழுமையாக தீர்த்து வைக்கிறபோது, நம் நம்பிக்கை வீணாகவில்லை என்னும் உணர்வு மேலிடுகிறது. இவரது இன்னொரு தனித்துவம், கதை நகரும் போக்கில் வாழ்வின் அனைத்து விஷயங்களையும் தொட்டுச் செல்லும் போக்கு. அதைப் பற்றிய விமர்சனங்களை வாசகர் மனதில் விட்டுவிட்டு ஒரு துறவியாகப் பயணிக்கும் எழுத்துகள்.

தத்துவம் பேசுகிறேன் என்னும் போர்வையில் வாசக மனதைத் துன்பபப்படுத்தவில்லை. தான் கண்டுணர்ந்த, அனுபவித்தவற்றைப் பாத்திரப்படைப்பின் பார்வையில் பேசிவிடுவது இந்த நாவலில் மற்றுமொரு சிறப்பு. சிறந்த படைப்பு என்பதும், படைப்பாளனின் திறமை என்பதும் படைப்பில் வெளிப்படும் கதாப்பாத்திரங்களாகக் கதாசிரியர் மாறிவிடும்போதுமட்டும்தான் சாத்தியமாகும். அது இவருக்கு கைவந்துள்ளது. ஒவ்வொரு கதாப்பாத்திரத்திற்கும் ஒவ்வொரு குணாம்சங்கள். அதிலும் குறிப்பாக மீனாட்சியின் பாத்திரப்படைப்பு நம்மையும் மீனாட்சியின் பாத்திரமாகக் கூடுவிட்டு கூடுமாற்றிப் போகிறது. அவளோடு சேர்ந்து பாடச் செய்கிறது. அவளோடு சேர்ந்து கொள்ளச் சொல்கிறது.

பெண் என்பவள் இங்கு எப்படிப் பார்க்கப்படுகிறாள் என்பதையும், அவளுக்கான உலகம் இதுதான் என மதங்களாலும், கடவுள் பெயர்களாலும் ஒரு உலகத்தைக் கட்டியெழுப்பிய இந்த ஆணிய சமூகம் பற்றிய தனது பார்வையை ஆசிரியர்
“உலகம் பூராவும் பரந்து வாழும் ஒழுக்க சீலர்களான எமது மறத்தமிழர்களிடையே பரவி, வாழ்நாளில் பிற பெண்களை ஏறெடுத்துமே பார்த்திருக்காத, அந்த அதியுத்தமர்கள் வெகு இலகுவில் நீலாவினை விபச்சாரி ஆக்கி விடுவார்களே” என கொதிக்கும்போதும் (ப.32),

“உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத மிருகங்கள் என்றால் போய் மிருகங்களை புணர்வதுதானே” (ப.46) எனக் கேட்கும்போது நாவலாசிரியரின் கோபம் நமக்குள்ளும் அக்கினிக்குஞ்சை அள்ளித் தெளித்து விடுகிறது. இந்தச் சமூகம் எந்தளவுக்கு மோசமானதாக இருக்கிறது என்றும் எண்ண வைத்து விடுவதோடு, இதற்காய் நாம் என்ன செய்யப் போகிறோம் என்கிற கேள்வியையும் நமக்குள் கேட்டுவிடுகிறது.

“தப்பு செய்தவங்க வெளியே சந்தோசமா சுதந்திரமா சுத்திக் கொண்டிருக்க பாதிக்கப்பட்ட நாங்க மட்டும் எதுக்கு கூனிக்குறுகிக் கொண்டு இருக்க வேணும்? அதிலையும் தேடிச் சோறு நிதந் தின்னாமல்” (ப.51) என மைதிலி கூறும் கூற்று சத்தியாவுக்கு மட்டுமல்ல நமக்குள்ளும் இந்த வாழ்க்கையைப் பாரதி சொன்னபடி வாழ்ந்துவிட வேண்டுமென்று நம்பிக்கையை விதைத்து விடுகிறது. அனைத்தையும் இழந்த வடிவம்மை, மூதாட்டி, மூதாட்டியின் பேத்தி, மைதிலி, நந்தா என ஓர் இழப்பின் உலகத்தை நாவலினூடே எந்தவிவத ஒப்பாரியும் இல்லாமல் சொல்லிச் செல்கிறது நாவல். ஆனால், வாசக மனம் என்னவோ ஒப்பாரி வைப்பதை நிறுத்த நாவலைப் படித்து முடித்த பின்னரும் மறுக்கிறது.

பெருமுதலாளிகளும் அவர்களது உலகைச் சீரழிக்கும் தொழில்களும் எப்படிப்பட்டவை என்பதை “கிணத்துத் தண்ணிதான். ஆனா நீங்க பயப்பிடாம குடிக்கலாம். இங்காலைப்பக்கம் இன்னும் கிணத்துல எண்ணெய் கலக்கேலை” (ப.81) என்னும் வரிகள் செவிட்டில் அடி;த்தாற்போல் உரக்கச் சொல்கிறது. தற்போதைய சூழலில் இதுபோன்ற அக்கிரமங்களுக்கு எதிரான மக்கள் போராட்டத்திற்கு இது போன்ற படைப்பாளிகளும் போராட்டக்காரர்களும்தான் காரணம் என்றால் அது மிகையல்ல.
சமகால அரசியலை, சமகால அரசியல் நிலையையும், ஆசிரியரின் தொலைநோக்குப் பார்வையையும் “சரியான தலைமைத்துவம் இல்லாது எமது அடுத்த தலைமுறை பிளவுபட்டுப் போகிறது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது” (ப.78) எனும் கூற்று இலங்கை மண்ணுக்கு மட்டுமல்ல தமிழ் மண்ணுக்கும் பொருந்தும். இதுதான் சிறந்த ஒரு படைப்பாளியின் காலம் பற்றிய அவதானிப்பு. அந்த அவதானிப்பு இந்த நாவலாசிரியரிடமும் உள்ளது என்பது அவரது ஆழ்ந்த புரிதலையும் அனுபவத்தையும் வாசிப்பையும் தெளிவாகக் காட்டுகிறது எனலாம்.

இடம்பெயர்வு வாழ்வு என்பது எப்படிப்பட்டது, அதன் துயரம் எப்படி தொடர்;கிறது என்பதை “என்ன சமாதானம் வந்து என்ன? எங்கடை சொந்த இடத்திலை போயிருக்கேலாமக் கிடக்குது. பிறகெதுக்கு இந்த எலக்சனும் மண்ணாங்கட்டியும்” (ப.92)எவ்வளவு வலிமையான வார்த்தைகள். அதுவும் ஒன்றுமறியாத வயதான மூதாட்டியிடமிருந்து இப்படிப்பட்ட வார்த்தை வரும் என்று நாம் எதிர்பார்க்க மாட்டோம். வாழ்க்கை கொடுத்த அனுபவப் பாடம் மூதாட்டியின் குரல் வழியாக ஆசிரியர் வெளியிடுவது ஆசிரியரது சமூகக் கோபத்தையும் இலங்கை மண்ணில் தமிழர்கள் நிலையையும் தெளிவாகக் காட்டிவிடுகிறது.

“எங்கடை மானம் மரியாதையை அடகு வைச்சு பெறப்போற தீர்வைவிட, எங்கட சுயமரியாதையோட இருந்துகொண்டு தீர்வைப் பெற்றுக் கொள்ளுறதுக்குக் காத்திருக்கிறது ஒண்டும் பிழையில்லைதானே” (ப.95) என்னும் வரிகள் அரசியல் அதிகாரத்திற்காக முதுகொடிந்து கிடக்கும் அரசியல்வாதிகளையும், அவர்களை வாக்களித்துத் தேர்ந்தெடுக்கும் தமிழக மக்களையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கச் செய்கிறது.

“கனவுகளைத் தேடி” நாவல் அற்புதமான படைப்பு எனச் சொல்லி விடலாம். இந்நாவல் இன்றைய அனைத்துப் பிரச்சினைகளையும் பேசுகிறது. அரசியல், பெண்ணியம், சுதந்திரம், அடிமைத்துவம், காதல், மறுமணம், பெண்விடுதலை, இடம்பெயர்வு வாழ்வு என அனைத்தையும் பேசுகிறது. என்றாலும் அதை ஒரு பிரச்சாரமாகப் பேசவில்லை. அதையே ஒரு முக்கிய பாடு பொருளாகக் கொண்டு பேசவில்லை என்பதுதான் இந்நாவலின் தனித்தன்மையும் சிறப்பும் கூட. இந்நாவலின் வெற்றியும்கூட. அந்தவகையில் நாவலாசிரியர் நம் பாராட்டுக்குரியவராகிறார் என்பதோடு கொண்டாடப்பட வேண்டியவருமாகிறார்

“பெயரிலி” கௌரி அனந்தன் அவர்களின் இரண்டாவது நாவல். பூவரசி பதிப்பக வெளியீடாக வந்துள்ளது (2016 ஆகஸ்டு). முந்தைய கனவுகளைத் தேடி நாவலிலிருந்து முழுவதும் மாறுபட்ட தன்மையில் அமைந்த நாவல். அழகிய ஒரு காதல் கதையை மாய எதார்த்தத் தன்மையோடு பேசியிருக்கிறது. சிறந்த கதையாளர் கௌரி அனந்தன் என்பதை இந்நாவலும் வெளிப்படுத்துகிறது. வருண், ஜானு வழியாக நகரும் கதை நாடுவிட்டு நாடு பயணித்து இலங்கையில் மையம் கொண்டு அங்கேயே நிறைவடைகிறது. தாய்நாட்டின் மீதான விருப்பம், விவசாயத்தின் மீதான நாட்டம் எனக் கதை தமிழ்ப் பாரம்பரியத்தைத் தேடிப் பயணிக்கிறது. அதற்கு மாயாவாதமும் விறுவிறுப்பும் சிறப்பாகவே கைகொடுத்துள்ளது. ஒரு துப்பறியம் நாவலை வாசித்த அனுபவம். அடுத்த என்ன? என்னும் எதிர்பார்ப்பை ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திற்குள் மட்டுமல்லாமல் ஒவ்வொரு அடியிலும் ஏற்படுத்தி நகரும் நாவல் அங்கங்கே ஆசிரியரின் மதிப்பீடுகளையும் விமர்சனங்களையும் விதைத்துச் செல்கிறது.

ஆண், பெண் பற்றிய விமர்சனமாக வருணுக்கும் சின்னய்யாவுக்கும் இடையே நடைபெறும் விவாதம் சாதாரண மனங்களை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்குவதோடு, வருணைப் போலவே திகைப்படையவும் வைக்கிறது.

“அங்க போய் வெறும் கல்லுக்கு முன்னால சாஸ்டாங்கமாய் விழுந்து கும்பிட ஏலும். ஆனால, காலம் முழுக்க உனக்காகவேயிருந்து உன்னோட சுகதுக்கங்களைப் பகிர்ந்துக்கிற ஒருத்தியோட கால்ல விழுறத மட்டும் கசக்குதோ”
“அது கடவுள்… கடவுளும் மனுசனும் ஒண்டா”
“அது உனக்குத்தான் கடவுள். வேற மதத்துக்காரன கேட்டுப்பார். வெறும் கல்லுண்ணதான் சொல்லுவான். எல்லாம் அவரவற்றை நம்பிக்கைகளைப் பொறுத்தது. அதுபோலத்தான் மற்றவைக்கு வித்தியா வெறுமனே ஒரு பெண்ணாக இருக்கலாம். ஆனா ஸீ இஸ் மைலைப். ஷீ இஸ் எவ்ரிதிங் ட மி” (ப.33).
எவ்வளவு அற்புதமான விவாதம். என்னைப் போன்றவர்கள் எதிர்பார்க்கும் மாற்றம். அதை எவ்வளவு நாசுக்காக நாவலாசிரியர் வெளிப்படுத்தி விடுகிறார். தண்ணீர்தேசம் நாவலில் வரும் ஆண், பெண் பற்றி வைரமுத்து கூறும் விளக்கம் அவர் மீது ஒரு மரியாதையை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அதேபோன்றதொரு மதிப்பும் மரியாதையும் நாவலாசிரியரின் மீதும் ; ஏற்பட்டுள்ளது என்பதை மறைக்காமல் கூறத்தான் வேண்டும்.

இருக்கிறதா? இல்லையா, என்றே தெரியாத ஒன்றின்மீது பற்றும் மதிப்பும் வைக்கும் நீ, உனக்காக வாழ்ந்து, உனக்காக இறக்கும், உயிரோடு நடமாடும் பெண் மீது வைத்தாலென்ன? என்று கேட்பது நாவலாசிரியரின் ஏக்கமாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதல்ல. இந்த பெண்ணினத்தின் வரலாற்று ஏக்கமாகவே பார்க்கப்பட வேண்டியதாகும்.

இரண்டு நாவல்களும் நாவலாசிரியரின் எழுத்தாற்றலையும் உலக அறிவையும் கதை சொல்லும் திறனுக்கும் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும். இவரிடமிருந்து இலங்கையின் சமகால வரலாற்றை, இந்நாவல்கள் போன்று உவத்தல் காய்தலற்ற நாவலாக எதிர்பார்க்கிறேன். அதற்கான திறமை அவரிடத்திலுள்ளது. காரணம், வருங்கால தமிழர் வரலாறு என்பது இலங்கை எழுத்துகளில்தான் காணமுடியும் என்பதில் உறுதியாக இருப்பவன். தமிழனை தமிழனாக அடையாளப்படுத்தக்கூடிய இலக்கியங்களாக அயலகத் தமிழ் இலக்கியங்களே திகழ முடியும். அதிலும் இலங்கை மற்றும் புலம்பெயர்ந்த இலங்கை தமிழர்களின் படைப்புகளில்தான் தமிழர்களைக் காண முடியும். நாவலில் குறைகள் ஒன்றுமே இல்லையா என்று நீங்கள் கேட்பது கெட்கிறது எனக்கு. குறைகள் இருக்கிறது. அது சுட்டிக் காட்டும் வண்ணம் பெரும் குறைகள் அல்ல. சின்னச் சின்ன ஒற்றுப் பிழைகள். அதுவும் பெரிய பிழையல்ல. அறியாமல் இடம்பெற்றுவிட் குறைகளாகவே காணமுடிகிறது. அடுத்த பதிப்பில் அது நிவிர்த்தி செய்யப்படும். அத்தோடு பெயரிலி நாவலில் பக்கம் அத்தியாயம் பத்தில், 58 - ஆவது பக்கத்தில் வரும் விவரணையில், வருண் சின்னய்யாவின் வண்டியில் தனியாகச் சுடுகாட்டிற்குச் செல்வதாகக் கூறிவிட்டு, அடுத்த அத்தியாயத்தில் வழக்குரைஞரும் வருணுடன் வருவதாகக் கூறியுள்ளது சிறிது குழப்பமாகவும் அமைந்துள்ளது. மற்றபடி சிறந்த இரு நாவல்களை வாசித்த மனத் திருப்தியை இந்த நாவல்கள் அளித்தன. நாவலாசிரியருக்கு வாழ்த்துகளும் நன்றிகளும்.

இரண்டாமவரே முதன்மை பெறுவர்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Wed, 08 Nov 2017 10:52:00 +0000

இரண்டாமவரே முதன்மை பெறுவர்

கெளரி அனந்தனின் - பெயரிலி

முனைவர் சு. செல்வகுமாரன்

உதவிப்பேராசரியர்

அண்ணாமலைப்பல்கலைக்கழகம்

கைபேசி – 9442365680

E.mail: mugadu.kumaran@gmail.com

ஒரு கலைப் படைப்பு உருவாவதற்கான காரணங்களாக வாசிப்பின் புறத்தே நாம் பல காரணங்களைச் சொல்லமுடியும். ஆனால் குறிப்பிட்ட படைப்பை படைத்த படைப்பாளியின் மனதில் அப்படைப்பை உருவாக்கம் செய்தமைக்கு அத்தகைய பல காரணங்கள் இருக்க முடியுமா என்பது கேள்வியே. ஆயினும் படைப்பாளியை அதிர வைத்த ஒரு நிகழ்வோ, மனிதச்செயல்பாடோ அல்லது அவரின் கனவோ, கற்பனையோ, ஆசையோ அவரை அந்த படைப்பை படைக்கத் தூண்டியிருக்கலாம். லக்கான் போன்றோர் படைப்பு – படைப்பாளி பற்றி கூறுகின்றபோது “தொலைத்து விட்ட ஒன்றை மீட்டுருவாக்கம் செய்யும் முயற்சியாக குறிப்பிடுவர்” இத்தகையதான நிலையில் உருவாக்கப்படும் கவிதை, புனைகதை போன்ற படைப்பானது சிலருக்கு மொழி வளமை மிக்க கலையாகவும், சிலருக்கு பயிற்சித் தளமாகவும் அமைந்து விடுகிறது. ஒரு படைப்பாளி படைப்பை யாருக்காக எழுதுகிறார்? எந்த தளத்திலிருந்து எழுதுகிறார்? எதை எழுதுகிறார்? என்பதான எல்லாவற்றையும் அந்த படைப்பாளியும் வாசகனும் விமர்சகனும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியதாகிறது. அப்போதே நல்ல படைப்பும் விமர்சனச் சூழலும் உருவாக முடியும்.

இலக்கிய படைப்பாக்கங்களை விமர்சகர்கள் இன்று வெகுஜன படைப்பு என்றும் தீவிர இலக்கிய வகை (தரம்மிகு) படைப்பு என்றும் வேறுபடுத்தி பார்ப்பதை பார்க்க முடிகின்றது. கலைத்துவம், கருத்தியல் அடிப்படையில் தீவிர இலக்கியங்களை இனங்கண்டாலும், அதேநேரம் வெகுஜன படைப்புகளையும், படைப்பாக்க முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருப்பவர்களின் தொடக்க நிலை படைப்புகளையும் நாம் நிராகரித்து விட முடியாது. பெரும் மக்கள் திரளுக்காக எழுதப்பட்ட ஒரு இலக்கியத்தை கலைத்துவம் அல்லது ஏதேனும் ஒரு காரணத்தைக் காட்டி அதை இலக்கியமே இல்லை என மறுத்துரைப்பதும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாதது. ஆக இந்த வேறுபாடுகளை சமத்துவப்படுத்தியே ஒரு படைப்பிலக்கியத்தை வாசிக்கவும் புரிந்து கொள்ளவும் வேண்டியுள்ளது. நான் ஏன் இதை பதிவு செய்கிறேன் என்றால் முக்கிய ஆளுமைகளின் அல்லது தீவிர இலக்கியப் படைப்பாக கருதப்படக் கூடிய படைப்புகளை தொடர்ந்து வாசித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒருவருக்கு சில நேரங்களில் வெகுஜன நோக்கிலான இலக்கியங்களுக்குள் நுழைவதற்கு அதன் மொழி தடையை ஏற்படுத்துவதாய் அமையும். வெகுஜன இலக்கிய வாசகனுக்கு எப்படி ஒரு தீவிர அல்லது கோட்பாட்டு தளம் சார் இலக்கியங்கள் தடையே ஏற்படுத்துமோ அத்தகையதான ஒரு தடையை அது ஏற்படுத்துகின்றது. ஒரு நிலையில் இது வாசகனின் பிரச்சனையும் கூட. இதனை படைப்பின் பிரச்சனையாக கருதமுடியாது. படைப்பை தம் பக்கம் திருப்பாமல் அதன் போக்கிலே சென்று வாசிக்கிறபோதே ஒரு படைப்பின் வாசனையை முழுமையாக நுகர முடிகிறது.

கெளரி அனந்தனின் “பெயரிலி” புதினம் இத்தகையதான சில முரண்களுக்கு இடையிலிருந்தே கிளைத்தெழுகிறது. வாழ்வு என்பது பணங்களால், பொருட்களால் மட்டும் இட்டு நிரப்பக் கூடிய ஒன்றல்ல. அது உணர்வுகளால் உறவுகளால் அன்பின் திளைப்பினால் உயர எழுவது. அன்பினால் ஒருவரை ஒருவர் ஆரத்தழுவிக் கொள்வதிலும், புரிந்துகொண்டு செயல்படுவதிலும் எத்தகைய சிறப்பு இருக்கின்றன என்பதனையும், அது தடைபட்டு இடைவெளி உருவாகிறபோது வாழ்வானது எப்படி மீட்டப்படாத நிலையிலேயே கைதவறி உடைந்து போகிற இசைக்கருவியாய் சிதைந்து பயனற்றதாய் போய்விடுகின்றது என்பதையும் வித்தியாம்மா, ஐயா, ஜானு, வருண், ஜானுவின் அப்பா உள்ளிட்ட பாத்திரங்களின் மூலம் கெளரி புதினத்தில் பதிவு செய்ய விளைகின்றார்.

புதினத்திற்கு “பெயரிலி” எனும் பெயர் வழங்கப்பட்டிருப்பது வாழ்வில் தங்கள் பெயரினை எந்த நிலையிலும் முன்மொழியாது பிறருக்காகவே வாழ்ந்து மடிந்து போன ஐயா, போன்ற மனிதர்களை மையப்படுத்துகின்றது. இங்கு ஐயாவிற்கான சிறப்புகள் பல நிலைகளிலிருந்தாலும், அவரின் வாழ்வில் பெண் துணைமை குறித்து பார்க்கிற போது அவை தமிழ் பண்பாட்டுக்கும், சமூக அமைப்புக்கும் மாறாக ஒரு மாற்றுக் கலாச்சாரத்தை பறைசாற்றுவதாகவே இருக்கின்றன. இந்நிலையில் ஐயாவை மையப்படுத்துவதாக தலைப்பினை இடம்பெறச் செய்திருப்பது புதின ஆசிரியர் கௌரியின் முற்போக்கு அல்லது எஸ்.பொ சொல்வது போல நற்போக்குத்தனத்தையே காட்டுவதாக உள்ளது.

ஆஸ்திரேலியா, இலங்கை, எனும் இருவேறு தளங்களை மையமிட்டு புதினம் நகர்கின்றது. சிங்கப்பூர் குறித்த பதிவு புதினத்தில் இடம்பெற்றிருந்தாலும் அதற்கான தளச்செயல்பாடுகள் எதுவுமே நிகழவில்லை என்றே சொல்ல வேண்டும். கதைமாந்தர்களும் அனைவரும் இலங்கையைச் சேர்ந்தவர்களாக உள்ளனர். பெரியய்யாவின் இறப்பும் அவர்களின் காணி இராணுவத்தினரால் கைப்பற்றப்பட்டமையும் போரின் வெளிப்பாடக பார்க்கமுடிகிறது. மாறாக இதனை ஒரு போர் சார்ந்த ஓரு இலக்கியமாகவோ, புலம்பெயர் இலக்கியமாகவோ கௌரி இதனை படைக்கவில்லை என்றே கருதுகின்றேன். ஆஸ்திரேலியா இவர்களின் பிழைப்புக்கான ஒரு இடமாகவே காட்டப்படுவதாயினும் காலச்சூழலில் அவர்கள் எல்லோருமே இலங்கையை வந்தடைவதும் இலங்கையிலேயே இயற்கை விவசாயத்தை வளர்த்தெடுத்தல், ஐ.டி பார்க்கை உருவாக்குதல் உள்ளிட்ட பலவற்றையும் தொடங்கி இலங்கையை வளமைப்படுத்துவதனையும் காணமுடிகிறது. மட்டுமல்லாது பெரியய்யாவின் மனைவி வள்ளியம்மை போருக்கு பின்பாக ஊரில் வந்து பல்வேறு துயரங்களுக்கு இடையிலும் அவருடைய இடத்தை கைப்பற்றி காணியினை திருத்தி அதில் குடில் அமைத்துக் கொண்டு வாழ முற்படும் நிகழ்வும் தமிழ் மக்கள் விரைவாக போரை மறந்து அல்லது ஒதுக்கி தம் தாய் மண்ணில் வந்து வாழ முற்படுதல் வேண்டும் என்பதன் ஆசையாக அடையாளமாக பார்க்க முடிகின்றது. மேலும் புதினத்தில் பல இடங்களில் இலங்கை பற்றியதான பதிவில் முன்பு இல்லாத கட்டிட அமைப்பும், வளமும், சாலை மேம்பாடும் இருப்பது போன்றதான விவரணைகளும் போர்சார்ந்த கருகல் வாடைக்கு மாறான வரும் நதட்கள் சார்ந்து நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துபவையாக உள்ளன.

பெயரிலி ஒரு வெகுஜன இலக்கியத்திற்கான தன்மையினையும், பல்வேறு புதிய உத்திமுறை மற்றும் முற்போக்கான கருத்தியலைக் கொண்ட தீவிர இலக்கிய வகைமை எனும் இருவேறுத் தன்மையினையும் உள்ளடக்கியதாக அமையப் பெற்றுள்ளது. மேலும் வாழ்வியல் குறித்த மதிப்பீடுகளும் நிகழ்வுகளும், பாத்திரச் செயல்பாடுகளும் அடுத்து இன்னவாக இருக்கும் என்று வாசகனால் தீர்மானிக்க முடியாதபடியான புதிர்தன்மையை கொண்டிருப்பதும் புனைவாக்கத்தின் வெற்றியாகவே பார்க்க முடிகிறது. மட்டுமல்லாது வாழ்வில் நடப்பவற்றை ஏற்கனவே நடந்தவை அல்லது ஏற்கனவே எழுதப்பட்ட கவிதைகள், பேசப்பட்ட வார்த்தைகள் மூலமாக நிதர்சனப்படுத்த முயல்வதும், அவைகளை தீர்க்கதரிசனங்களாக முன்வைப்பதும் கவனத்தில் கொள்ளத்தக்கதாகிறது.

இவற்றை இன்னும் விளங்கப்படுத்துவதாக இருந்தால் இலங்கையிலிருந்து ஆஸ்திரேலியாவிற்கு வந்தடைந்த ஒரு பார்சலில் இருந்த சில விபரங்களை (Documents) வைத்து அலுவலகத்திற்கு சென்றிருந்த வருணிடம் மனைவி ஜானு என்ன காரணம் என்று கூட சொல்லாமல் தொலைபேசியில் அழைத்து உடனடியாக இலங்கைக்கு விமானத்தில் செல்ல டிக்கட் புக் பண்ணச் சொல்கிறாள். காரணங்களை அறியாதும் கூட வருண் அவளை உடனடியாக இலங்கைக்கு அழைத்துச் செல்வகிறான். தனது திருமணத்திற்கு கூட அழைக்கப்படாத தாய் வித்தியம்மாவையும், தன் தாய் திருமணம் செய்து கொள்ளாத ஆனால் ஒரு கணவனைப் போல சேர்ந்து வாழ்கின்ற ஐயாவையும் ஜானுவும் வருணும் சந்திக்கிறார்கள். உறவின் நெருக்கத்திற்கு இடையில் ஒரு கட்டத்தில் ஐயா குறித்த ஒரு விமர்சனத்தை ஜானு முன்வைக்க தாங்கிக் கொள்ளாத வித்தியம்மா ஜானுவை அடித்துவிடுகிறார். இதில் எட்டுமாதமே நிரம்பாத கர்ப்பிணியாக இருந்த ஜானு மருத்துவமனையில் குறைமாதத்தில் ஒரு பெண் குழந்தையை பெற்றெடுக்கிறாள். வருணின் தாய் தந்தை மற்றும் ஜானுவின் தந்தைக்கு செய்தி சொல்லப்பட்டு அவர்களும் அவசரமாக ஆஸ்திரேலியாவிலிருந்து புறப்பட்டு இலங்கைக்கு வந்தடைகின்றனர்.

ஒரு சூழலில் வித்தியம்மாவும், ஐயாவும் ஒரு விபத்தில் இறந்து போக அவர்களுக்கு வருண் கொள்ளிவைப்பதுமான பல நிகழ்வுகள் புதினத்தில் விளங்கிக் கொள்ள முடியாத ஒரு மாய ஜால மாந்திரீகத் தன்மையோடு ஒரு சங்கிலித் தொடராக முடிந்து போகின்றதை பார்க்கலாம். இத்தகைய சிக்கலான அல்லது முரண்களைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டிருக்கும் கதைப்பின்னலானது கெளரியின் படைப்பாக்க வெற்றியாக பார்க்கப்பட வேண்டியது. எனினும் அடுக்கடுக்காக திரையிட்டு மறைக்கப்பட்டிருக்கின்ற திரைகளை விலக்கி வாசகன் ஒருவன் புதினத்தை விளங்கிக்கொள்ள வேண்டியிருப்பது படைப்பில் நெகிழ்ச்சி குறைவினை ஏற்படுத்துவதையும் உணர முடிகின்றது. அதுபோலவே சரளமாக அடிக்கடி குறுக்கிடும் ஆங்கில உரையாடல்களும் ஒரு சாதாரண தமிழ் வாசகனை கதையோடு ஒத்துப் போக முடியாதபடி தடை ஏற்படுத்துவதாகவே உள்ளன.

மேற்சுட்டிய நிலையில் புதிர்களும் முரண்களும் அதிகமாகவே புனைவில் இடம்பெற்றிருந்தாலும் அவைகளை வெவ்வேறு நிலைகளில் உடனுக்குடன் சமப்படுத்தி கதையினை நகர்வுக்கு கொண்டுவருவதும் கவனத்திற்குரியதாகும். மேலும் முதன்மைப் பாத்திரங்களான வருண், ஜானுவை முரண்பட்ட குடும்பச்சூழலில் இருந்து தேர்வு செய்திருக்கும் கௌரி, தன் பெற்றோரையே தனது ரோல்மாடலாக எடுத்துக் கொள்ளக் கூடிய அம்மா அப்பாவின் பிள்ளையாக வருணையும், மாறாக எதிர்கொள்ள முடியாத சிக்கல்கள் மிகுந்த பெற்றோர்களின் பிள்ளையாக ஜானுவையும் நம்மிடையே நிறுத்துகின்றார். புதினத்தின் இறுதிப் பகுதியில் வருணையும் ஒரு ஆதரவற்ற குழந்தையாக இருந்து எடுத்து வளர்க்கப்பட்டதற்கான சூழலையும் புலப்படுத்துவது முக்கியமானது. எனினும் நெருக்கடியான நிலைகளில் அவர்களுக்குள் ஒருவரை ஒருவர் புரிந்து கொண்டு அன்பு காட்டுவதும், விட்டுக் கொடுப்பதும், உரையாடல்கள் மூலம் சரிப்படுத்திக் கொள்வதும் நவீன அல்லது கல்வி கற்ற நகரிய வாழ்வு சார்ந்த மனிதர்களின் செயல்பாடாக காணமுடிகிறது. இன்னும் பல நிகழ்வுகளும் புதினம் மத்தியதர அல்லது அதற்கும் மேல்நிலையில் வாழ்கின்ற மக்களை மனதில் கொண்டே படைக்கப்பட்டுள்ளதை உணர்த்தி நிற்கின்றது.

புதினத்தில் ஜானுவின் தந்தை வித்தியம்மா பற்றி குறிப்பிடுகின்ற போது கல்யாணம்ங்கிறது பெண்களை அடிமைப்படுத்த ஆண்களால் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு ஆயுதம் என்று வித்தியம்மா நம்புவதாக தந்தை பெரியாரின் கருத்தை ஆசிரியர் கெளரி முன்வைப்பதை பார்க்க முடிகிறது. அது போலவே இன்னொரு இடத்தில் தன் கணவனை விட்டு வெளியேறி வந்து ஐயாவுடன் நெருக்கமான ஒரு உறவு கொண்டு வாழும் நிலையில் வித்தியாம்மா தன் மன உணர்வினை எழுதி வைத்திருப்பதும், அதனை வித்தியம்மாவின் இறப்புக்கு பின்னாக வருணின் வாசிப்பின் மூலம் வெளிப்படுத்துகின்றபோது ஒரு ஆணின் எத்தகைய அன்புக்குரியவளாக ஒரு பெண் இருப்பினும் அவளது ஆசைகள், எண்ணங்கள் நிறைவேற்றப் படுவதிலிருக்கின்ற இடைவெளி புலப்படுத்தப்படுகின்றது. மட்டுமல்லாமல் அவளின் உழைப்பிற்கான விலை இந்த ஆணாதிக்க சமூகத்தில் மறுக்கப்படுவதும் அடையாளப்படுத்தப் படுகின்றது.

“பெப்ரவரி 29. என்னைத் திருமணம் செய்து கொள்வாயா என்று தனக்குப் பிடித்த ஆணிடம் கேட்கும் நாளாம் இன்று. அவனிடம் எதையும் கேட்கத் தோன்றவில்லை. அவன் தன்னையே தந்து விட்ட பிறகு. எங்காவது கூட்டிச் செல்லலாம் தான்.. இருந்தும் அவனது மார்பில் உறங்கிவிடும் சுகத்தை விட அதிக சந்தோசத்தையா அவை தந்து விட முடியும்? ஏதாவது வாங்கித்தரலாம் என்றாலும் 'எவனோ ஒருவனின் பணத்தில் எனக்கு முந்தாணை விரிக்காதே' என்பான். இதைவிட மோசமாக ஒரு பெண்ணை எவரும் திட்டியிருக்க முடியாது அதுவும் அவளை. இருந்தும் அவள் அதனையெல்லாம் பொருட்படுத்தியதில்லை. அவள் மனதில் இப்போது இருக்கும் ஒரே கேள்வி 'என் பணத்துக்கு நான் எங்கே போவது?' திறமைகளை வளர்த்துக் கொள்ளத் தெரிந்த அவளால் அதனை விலை பேசத் தெரியவில்லை.

நீ உண்ணும் ஒவ்வொரு அரிசியிலும் உனது பெயர் பொறிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்கிறார்களே? எனது பெயர் பொறிக்கப்பட்ட அரிசி எங்கே என்று கொஞ்சம் எனக்குக் காட்டுங்கள்” (பெயரிலி, ப - 79)

புதினத்தில் முதன்மை கதாபாத்திரங்களை மறைத்து நிற்கும் புதிர்களை அவிழ்க்க முயலும் போது அவர்களுக்கு அதனால் பின் விளைவு வராதவாறு துணைமைப் பாத்திரங்களின் மூலமான நிகழ்த்தப்படுகின்ற உரையாடல் அல்லது எழுத்துக்களின் மூலமாக சூழல் அறிந்து அவிழ்ப்பதும், சில நிகழ்வுகளை அல்லது தகவல்களை பாத்திரங்களின் மறைவிற்கு பின்பாக வெளிக்கொணர்வதும் சமூக உளவியல் நோக்கில் குறிப்பிடத்தக்கனவாகும்.

புதினத்தில் முன்வைக்கப்படுகின்ற கவிதை வரிகள் வாழ்வியலை புரிந்து கொண்ட தத்துவார்த்த வரிகளாக அமைத்திருப்பது ஆசிரியர் கெளரியின் வாழ்வியல் குறித்த நுண்பார்வையாகவும் புரிந்துகொள்ள முடிகின்றது.

“ஈருயிர் பறித்தே

ஓருயிர் ஜனிக்கும்

உயிர் தந்தவர்களின்

வாரிசாய் அது வளரும்” (பெயரிலி, ப - 41)

“நீ உயிர் கொடுத்ததா

உனக்கு உயிர் கொடுத்ததா

என்று வருகையில்

இரண்டாமவரே முதன்மை பெறுவர்” (பெயரிலி, ப - 45)

அது போலவே ஜானுவும் வருணும் ஒரு சூழலில் வாழ்வில் எது பிழை? எது சரியென்று அறிய முடியாமல் பெருத்த குழப்பத்திலிருப்பதான பதிவும் எல்லோருடைய வாழ்விலும் எல்லா நேரங்களிலும் வாழ்வு ஒரு குழப்பமுடையதாகவும் ஒரு புதிராகவும் விளங்குவதையே கெளரி இங்கு கவனப்படுத்த முயற்சிக்கிறார். மட்டுமின்றி விதி, ஜாதகத்தின் மீது நம்பிக்கையினை ஏற்படுத்துவதும், முனி குறித்த பதிவும், இறைக்காட்சி, இறைச்செயல் குறித்த பதிவுகளும் பல கேள்விகளை எழுப்புவதாகவே உள்ளன.

மேலும் வருணை கேமரா - டெலஸ்கோப்பி லென்ஸ், ஐ பேட், லேப்டாப் உள்ளிட்ட நவீன கருவிகளின் தொடர் இயக்கமாக பார்க்க முடிகிறது. அத்துடன் ஐயா, வித்தியாம்மாவின் இழப்பினை தாங்கிக் கொள்ள முடியாத ஒருவராக வருணை காட்டிக் கொள்ளினும் அவர்கள் இறந்து எட்டு நாளைக்குள்ளாகவே தனது சுயவேலையில் கவனமாக இருந்து ஒரு புராஜக்ட் முடித்தல் உள்ளிட்ட வருணின் பல நிகழ்வுகள் ஒரு நவீன மனிதச் செயல்பாடாக பார்க்கமுடிகின்றது. அதே வேளை பல இடங்களில் அவனது கருணை சார் மன உணர்வினையும் பார்க்க முடிகின்றது. குறிப்பாக ஐயாவின் இறப்புக்கு பின்னராக திரை மறைவில் சொத்து தொடர்பாக நடந்த பல நிகழ்வுகளில் வித்தியம்மாவால் நடத்தப்பெற்ற அனாதை குழந்தைகள் உள்ளிட்ட பல குழந்தைகள் கல்வி கற்ற அந்த பள்ளி எல்லாம் மூடிவிடுவதற்கான சாத்தியங்கள் நிரம்ப உருவாகிற போது வருண் தனது பெற்றோருடன் நிகழ்த்தும் உரையாடல் குறிப்பிடத்தக்கது. அதில் வருண் அவங்க எல்லோரோட வாழ்க்கையையும் என் கண் முன்னால் அழிந்து போக விடமாட்டேன் என்று உறுதி பூண்வதை காண முடிகிறது. வருணின் பேச்சில் செயல்பாட்டில் பிறக்கின்ற நவீன வாழ்வியல் கூறுகளின் தொடர் ஓட்டத்தையும் அதே வேளை அவர் சிறுபிள்ளையில் ஒரு ஆதரவற்றவராக வாழ்ந்திருந்ததின் அடையாளங்களையும் ஒருங்கே கண்டடைய முடிகிறது. இவை ஒரு மனிதனின் எண்ணங்களில் செயல்பாட்டில் அவன் வாழ்ந்த வாழ்வு எப்படி பிரதிபலிக்கிறது என்பதை வருணிடம் நதம் இனங்காணமுடிகிறது.

புதினத்தின் முற்பகுதியில் ஐயாவை வருண் சந்திக்கும் பொழுதினில் அவரை வருண் எப்படி அழைக்க வேண்டும் என்று உரையாடுகிற போது “ஐயா” என குறிப்பிடுவதை முதலாளித்துவத்தின் எச்சமாக அடையாளப்படுத்துவதைக் காணலாம். ஐயா எனும் சொல் தமிழ்ச் சூழலில் மரியாதைக்குரிய சொல்லாக பார்க்கப்படும் அதே வேளை அதன் பின் ஒழிந்திருக்கும் அதிகாரத்தையும் கௌரி அடையாளப் படுத்த தவறவில்ல என்பதும் முக்கியமானது.

ஆக புதினம் பலரின் தனித்த எண்ணங்களாகவும் ஏக்கங்களாகவும் கருத்துருவாகவும் திகழ்வதோடு சமூக, அரசியல் விமர்சனங்களையும் கொண்டிருந்தாலும் யதார்த்த வாழ்வில் பெயரிலிகளின் ஊடாய் இரண்டாமவரே முதன்மை பெறுவர் என்பதை உறுதிப்படுத்தும் வாழ்வியல் சிந்தாந்தத்தின் வெளிப்பாடாய் கௌரியின் பெயரிலியை பார்க்கமுடிகிறது.

கௌரி அனந்தன் எழுதிய 'பெயரிலி' நாவல் வெளியீடும் அறிமுக நிகழ்வும்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Sat, 25 Jun 2016 14:42:00 +0000

நாவல் வெளியீடு - சென்னை 08-06-2016

நாவல் அறிமுகம் - கொழும்பு 23-06-2016

video link

விமர்சனம்

உதயதரிசனம் 05-07-2016, Nethra TV

On Shruti TV

கௌரி அனந்தனின் "கனவுகளைத் தேடி" நாவல் வெளியீடு

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Mon, 30 May 2016 03:32:00 +0000

On Nethra TV

On Vasantham TV

On IBC Tamil

மௌனங்கள் கலைகின்றன

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Mon, 25 May 2015 04:54:00 +0000

நேற்று கொழும்பு சுதந்திர சதுக்கத்தில் வித்யாவின் கொடூர கொலைக்கு எதிராக 'நீதி மற்றும் சிறுவர் விவகார அமைச்சின்' ஏற்பாட்டில் நடைபெற்ற நிகழ்வினை ஆர்ப்பாட்டம் என்பதை விட கவனயீர்ப்பு அல்லது நினைவுகூரல் நிகழ்வு என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

நேற்றைய தினம்.. நேரம் ஒரு மூன்று மணியிருக்கும் அப்போது தான் எனது கல்லூரியின் பழைய டைரக்டர் செல்லவிருக்கும் ஒரு நிகழ்வு சம்பந்தமாக FBயில் அறிகிறேன். அவர் ஒரு சிங்களவர் எனினும், தமிழர் நலனில் அதிக அக்கறையுள்ளவர். அரசியல் நிலைகள் என்பதினைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால் 'ரோசி சேனநாயக' அவர்கள் என்னால் என்றுமே வியந்து பார்க்கப்படும் ஒருவர். அவரது ஆளுமை தன்னம்பிக்கை திடசங்கர்ல்பம் ஒவ்வோர் பெண்களுக்குமே இருந்துவிட்டால் நிச்சயமாக நாம் அரசியலில் முப்பது வீதமென்ன ஐம்பது வீத பிரதிநிதிதுவத்தினை கூட பெற்றுவிட முடியும் என்பது திண்ணம்.

நிற்க, இந்நிகழ்வு சம்பந்தமாக மேலதிக விபரங்களை தமிழ்வின் மூலம் அறிந்து கொண்டதன் பின்னர் புறப்படலாம் என்று முடிவெடுத்து வெளிக்கிடும்போது அம்மா வந்து கேட்டார் எங்கே போகிறேன் என்று. வழமையாய் வீட்டில் யாரும் அப்படி கேட்பதில்லை. ஆர்ப்பாட்டம் என்று சொன்னால் அப்பா நிச்சயமாக விடமாட்டார். அதனால் சற்றே தடுமாற்றதுடன், மீட்டிங் ஒண்டு இருக்கு போய்ட்டு வந்திடுறன், கொஞ்சம் லேட் ஆகும் என்றேன். அம்மா மெல்ல அறைக்குள் வந்து மெதுவான குரலில் "சுதந்திர சதுக்கத்தில வித்தியாவுக்காண்டி எதோ நிகழ்வு நடக்குதாமே போகேல்லையோ..?" எண்டு கேட்டார். எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

உங்களுக்கு எப்படி..? கேட்கவே தேவையில்லை எனக்கு முன்பு தினமும் ipadல் செய்தி வாசிப்பது அவா தான். ஜெயலலிதாவின் வழக்கு முதல்கொண்டு வித்தியாவின் கொலைவரை அத்தனை செய்திகளும் அவவுக்கு அத்துப்படி. மௌனமாக தலையாட்டினேன். "நானும் வாறன்." மேலும் அதிர்ந்தேன். இதுநாள் வரையில் எந்தவொரு ஆர்ப்பாட்டத்திர்க்குமே அவர்கள் சென்றதில்லை. இன்று என்ன புதிதாய்..? கேட்கவில்லை. "அப்போ ஜனனி?". "அவளையும் கூட்டிக்கொண்டு போகலாம்.." சத்தியமாக நான் இந்த உலகத்தில் தான் இருக்கிறேனா என்றொருதரம் குழப்பமாகிவிட்டது. என்னை நானே கிள்ளிப் பார்க்கும் முன்பே அவரே தொடர்ந்து "ஆனா அப்பாவுக்கு தெரிய வேண்டாம். விடமாட்டார்." என்றார். அப்போதுதான் இது கனவில்லை என்று தெளிந்தேன்.

சரியென்று எல்லோருமாய் புறப்பட்டு நண்பியோருவரின் வீட்டுக்கு சென்றுவிட்டு, அங்கிருந்து புறப்படுகையில் ஜனனி கீழே விழுந்து கால் நோகிறது என்றது. தவிர மழையிலும் நன்றாக நனைந்து விட்டதனால் நான் அவர்களை திரும்பி வீட்டுக்கு போகும்படி சொன்னேன். அதற்க்கு அம்மா குளிர் மேலும் ஏறாமல் இருக்க கடையில வேற சொக்ஸ் வாங்கி போட்டிட்டு போகலாம் என்றார். என்னைப் போல் தான் எனது தாயாரும் ஒன்றினை செய்வதென்று முடிவெடுத்துவிட்டால் மாற்றுவது கடினம். ஆனால் இத்தனை வருடங்களில் அவர் என்னிடம் இத்தனை தூரம் அடம்பிடித்ததில்லை. ஒருவழியாக அவர்களை சமரசம் பண்ணி வீட்டுக்கு அனுப்பிவிட்டு நான் பஸ் ஏறும்போதே மனம் வெறுமையாகிவிட்டது.

நிகழ்வில் கலந்து கொண்டுகொண்டிருக்கும்போது கூட மனம் இந்த சம்பவத்தையே சுற்றி சுற்றி வந்தது. இது நாள்வரை எத்தனையோ ஆர்ப்பாட்டங்கள் நடந்திருக்கின்றன. அவை எதற்குமே செல்ல வேண்டும் என்று தோன்றாத போது எதற்காய் இதற்க்கு மட்டும்..? காரணம் வித்தியாவா..? அந்த கொடூர கொலையா..? அல்லது ஆழுமை மிக்க அரசியல்வாதியொருவர் முன்னின்று நிகழ்த்துவதாலா..? அல்லது அவர்களே முன்னின்று நடத்தும் போது நாம் செல்லாமலிருப்பது நியாயமில்லை என்று கருதியதாலா..? அல்லது கடைசியில் சிலர் சொல்லுவது போல் "நோகாமல்(?) எல்லோரும் கலந்துகொள்ளலாம் என்பதனாலா..?"

நேற்றைய நிகழ்வின் பின்னர் FBயில் நான் பகிர்ந்து கொண்ட எனது கீழுள்ள பதிவினைப் பார்த்தால் எதுவென்று உங்களால் நிச்சயமாக புரிந்து கொள்ள முடியும் என நம்புகிறேன். இல்லாவிடின் இதே நிகழ்வுக்கு எனது நண்பியொருவர் நாலேவயதான தனது பையனை கூட கூட்டிவந்திருந்தார். (அவரை அங்கு தான் தற்ச்செயலாக சந்திக்க நேர்ந்தது.) அவரிடம் தான் கேட்க வேண்டும். அவருக்கு நிச்சயமாக எம் அனைவரையும் விட அதிக தெளிவு இருக்கலாம்.

They didn't know her until few days ago..

But they came for her..

They didn't know what's written on those posters..

But they hold them for us..

Hot wax drops burnt their hands..

But they didn't let the wind blow out their lights..

They did it silently.. And sent out their message loudly..

They didn't know her until few days ago.. But they came for her.. They didn't know what's written on those...
Posted by Gowri Ananthan on Sunday, 24 May 2015

எல்லாமே பொய் என்று சொல்வாயா?

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Fri, 22 May 2015 13:13:00 +0000

"அப்போ இனிமே பேசிறதில்லை எண்டு முடிவு பண்ணீட்டிங்க அப்படித்தானே?" அவனிடமிருந்து எந்தப் பதிலுமில்லை. அவள் போனையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். சற்று முன்புதான் போன் பண்ணியபோது ஏதோ நண்பனின் திருமணத்தில் இருப்பதாய் சொல்லியிருந்தான். இரவிரவாய் மணிக்கணக்கில் இருந்து சட் பண்ணிய நாட்கள் வெறும் கனவுபோல வந்து போனது. அவன் எதற்காய் அவளிடமிருந்து விலகிட நினைக்கிறான் என்று புரியவில்லை. என்னதான் அவர்கள் "No Emotions.. No Relationship.." என்று சொல்லிக்கொண்டாலுமே அவள் தன்னைக் காதலிப்பது அவனுக்கு நன்றாகவே தெரியும். அன்பில்லாமல் உடம்பை மட்டும் கொடுப்பதற்கு அவள் தெருவோர விபச்சாரியா என்ன..?

சற்று முன்பு பார்த்த மேகம் மாறி போக
காலம் இன்று காதல் நெஞ்சை கீறி போக

ஒருமணி நேரம் கடந்திருக்கும். அவன் ஆன்லைனுக்கு வந்துவிட்டான். மனம் துள்ளியது. ஆனால் அடுத்த கணமே அவன் என்ன சொல்லப்போகிறானோ என்ற பயம் சிறிதே தொற்றிக்கொண்டது. முன்புபோல் இல்லாவிடினும் அப்பப்போ பேசிச்செல்லும் சில வார்த்தைகளைக் கூட நிறுத்திவிடுவானோ என்று பயமாக இருந்தது. 'பேசாவிட்டால் போகட்டும் ஆனால் இன்று ஒரு முடிவு தெரிந்தே ஆகவேண்டும். பதிலே தெரியாமல் தினம் தினம் செத்துப் பிழைப்பதற்கு, பதிலை அறிந்துவிட்டு ஒரேயடியாய் சாவது மேல்... சே இதுக்கெல்லாம் போய் சாவார்களா என்ன..? காதலாவது மண்ணாங்கட்டியாவது.. இந்த உலகத்தில இவன் மட்டும் தான் ஆ..?' மேற்கொண்டு எதையும் நினைக்க முடியவில்லை மூளையே ஸ்தம்பித்து விட்டதுபோல் இருந்தது.

நெஞ்சம் துடிப்பதும் மின்னல் அடிப்பதேன் சொல்
உன்னை பிரித்திட என்னை எரித்து நீ செல்
எல்லாமே பொய் என்று சொல்வாயா?

"அப்பிடி இல்லையப்ப்ப்ப்பா...." திரையின் பாதிவரை நீட்டி முழக்கி விரிந்தது அவனது பதில். என்னதான் கோபமாக இருந்தாலுமே அவனது ஒவ்வோர் வார்த்தைகளையும் அவள் ரசித்திருக்கிறாள். இன்றும் அப்படித்தான். ஆனால் அதை காட்டிக் கொள்ளாமலே..

"அப்போ என்னவாம்..?"
பப்பியொன்று மெல்ல எட்டிப்பார்த்து தலையை சரித்து அப்பாவியாய் முகத்தை வைத்துக் கொண்டது.

ஏங்கி ஏங்கி நான் கேட்பது உன்னைதானடா
தூங்கி போனதாய் நடிப்பது இன்னும் ஏனடா

"என்ன ரியாக்சன் இது?" இப்படித்தான் அடிக்கடி அவள் ஏதாவது முக்கியமாய் பேசிட்டிருக்கும்போது பதில் வராது. பப்பிதான் ஒவ்வொரு ரியாக்சனில வந்து போகும். எரிச்சலாய் வந்தது. "நீங்க மட்டும் இப்ப எண்ட கையில கிடைச்சீங்க கொன்னுருவன்"

வாங்கி போன என் இதயத்தின் நிலைமை என்னடா?
தேங்கி போன ஓர் நதியென இன்று நானடா ..!!

"ஹிஹிஹி.. அவ்ளோ கோபமா?"

"கோபம் இல்லை. கொலைவெறி.."

"நோ மா.. அது தப்பு.. காம் டவுன் காம் டவுன்.."

அவளுக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது. சே.. யார் எப்படிப் போனால் அவளுக்கென்ன? இதற்க்கு மேல் அவன் எதுவும் பிடிகொடுத்துப் பேசுவான் போல் தெரியவில்லை. அவனைப் பொருத்தவரை உடலைத் தொட்டதில் வேண்டுமென்றால் அவள் முதலாய் இருக்கலாம் ஆனால் மனதைத் தொட முடியவில்லையே..? மனதில் அன்பில்லாது உடலை மட்டும் தொட்டின்புற இந்த ஆண்களால் மட்டும் எப்படி முடிகிறது? ஆனால் தன் தோள்மீது சாய்ந்தவளை, இலாவகமாக சுற்றி அணைத்த அவனது கைகளின் இறுக்கம், விரல்களின் நெருக்கம் காதலை சொல்லியதே? அதுகூட பொய்தானா? நினைக்க நினைக்க தலை சுற்றியது.

தாங்கி பிடிக்க உன் தோள்கள் இல்லையே
தனந்தனி காட்டில் எந்தன் காதல் வாட ..

உனது ஆளுமையை ரசிக்கிறேன் என்றவன் தான் இன்று குடும்பத்தில் ஆண்களுக்கு பெண் அடங்கியிருத்தல் அழகு என்கிறான். மார்டன் உடையில் வரச் சொல்லியவன் இன்று, குடும்ப குத்துவிளக்குகளே அழகு என்கிறான். எதனால் இந்த திடீர் மாற்றம்? ஒரே நாளில் ஒருவனின் குணம் ரசனை எல்லாமே இப்படி தலை கீழாய் மாறிவிடுமா என்ன? இல்லையெனின் அவள் வெறுக்க வேண்டும் என்பதற்காய் இப்படியெல்லாம் நாடகமாடுகிறானா..? அவனது ஆளுமைக்குள் அவள் என்றோ அடங்கிவிட்டாள் என்பது கூட அவன் அறியாததா..? இல்லாவிட்டால்.. வேறேதும்..? கண்ணாடி முன்னின்று ஒருமுறை கீழிருந்து மேலாய் பார்த்தாள். கண்களைச் சுற்றிய கருவளையம் இப்போ சற்றே ஆழமாகத் தெரிந்தது.

சேர்ந்து போன நம் சாலைகள் மீண்டும் தோன்றுமா?
சோர்ந்து போன என் கண்களின் சோகம் மாறுமா?

மீண்டும் சென்று போனில் அவனுடனான இதுவரை கால உரையாடல்களை மீண்டுமொருதரம் எடுத்துப் பார்க்கிறாள். எவ்வளவு இனிமையான தருணங்கள் அவை. கவலைகளே இல்லாத, ஜாலியான உரையாடல்கள். சின்ன சின்ன குறும்புகள், சிரிப்புகள், நாணல்கள்..

ஓய்ந்து போன நம் வார்த்தைகள் மேலும் தொடருமா ?
காய்ந்து போன என் கன்னத்தில் வண்ணம் மலருமா ?

இறுதியில் அவர்கள் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்திருந்த அந்த நாளும் வந்தது. சென்றது. அதன் பின் அவன் பேச்சினை வெகுவாகக் குறைத்துக்கொண்டான். திடீரென்று ஒரு நாள் அவனிடமிருந்து எந்த பதிலுமே இல்லை. ஒரு நாள்.. இரண்டு நாள்.. மூன்று நாள்.. ஒருவேளை அந்த 'ஒருநாள்' மட்டும் அவர்கள் வாழ்வில் வந்திருக்காவிட்டால் அவையெல்லாம் அப்படியே இருந்திருக்குமோ? அவனும் கூட முன்பு போல சகஜமாகவே உரையாடியிருப்பானோ? அவளுக்கு கூட அவன் மேல் இத்தனை இணைப்பு/ஈர்ப்பு ஏற்பட்டிருக்காதோ?

தேய்ந்த வெண்ணிலா திரும்ப வளருமா ?
தொட்டு தொட்டு பேசும் உந்தன் கைகள் எங்கே..?

"அப்போ இனிமே பேசிறதில்லை எண்டு முடிவு பண்ணீட்டிங்க அப்படித்தானே?" அவனிடமிருந்து எந்தப் பதிலுமில்லை. அவள் போனையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

Y.Ananthan (Quad CCIE #28365)

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Thu, 21 May 2015 22:51:00 +0000

உலகத்தில ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு கனவிருக்கும். அதை அடைவது சந்தோசமென்றால் அதை அடைய உதவுவது அதைவிட சந்தோசம்.

இற்றைக்கு சுமார் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு ஒரு மங்கள நாளில் அவர்கள் இருவரும் பிரிந்து விடுவதாக பத்தாவது முறையாக முடிவெடுத்திருந்தனர். ஆனாலும் முந்தைய ஒன்பது முடிவுகளின் பின்னர் போல் இல்லாமல் இம்முறை கம்பஸ் முடிந்து விட்ட காரணத்தினால் இனிமேல் இருவரும் சந்திக்கும் வாய்ப்பு அரிது என்பதனால் சற்று அதிகநேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அப்போது தான் அவளுக்கு என்ன தோன்றியதோ திடீரென்று கேட்டாள். அவனின் வாழ்க்கையின் கனவு/லட்சியம் என்னன்னு.. இதற்க்கு முன்பும் பல தடவை கேட்டிருக்கிறாள். அப்போதெல்லாம் அவன் ஒவ்வோர் முறையும் ஒவ்வோர் பதிலை சொல்லியிருக்கிறான். ஆனால் எந்தப் பதிலும் அவளுக்கு திருப்பதி தரவில்லை. அதாவது அவனது ஆழ்மனது ஆசையாக அவளுக்குப் படவில்லை. ஏதோ வாழ்க்கையை சுமூகமாய் ஒட்டி கரை சேர்ப்பதற்குத் தேவையான வரையறைக்குள் மட்டுப்பட்டிருந்தது. இம்முறை அவள் இரண்டாவது, மூன்றாவது முறை கேட்டும் எந்தப் பதிலும் அளிக்காமல் அசிரத்தையாக ஏதோ ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்தான். சற்று நேரத்தில் திடீரென அவளிடம் திரும்பி, "நீ என்ன செய்வதாய் முடிவெடுத்திருக்கிறாய்?" என்றான். அவள் அமைதியாக, "தெரியல.. மேல படிக்கணும். யூ கே போகலாம் எண்டு ஐடியா. ஆனா படிச்சு முடிச்சிட்டு என்ன செய்யப் போறன் எண்டு தெரியல." இருவரும் நீண்ட நேரம் எதுவும் பேசவில்லை.

சிறுது நேரத்தில் அவன் விடை பெறுவதாய் கூறவே அவளும் பஸ் ஹால்ட் வரை சென்றாள். பஸ்சில் ஏறச் சென்றவன் சற்றே தாமதித்து திரும்பி அவள் பக்கம் வந்தான். "எண்ட லட்சியம் என்னனு கேட்டாய் தானே..?" அவள் திகைப்புடன் அவனையே கண்வெட்டாமல் பார்த்தாள். "ஒரு பெரிய நெட்வொர்க் ஆர்கிடெக்ட் ஆக வரவேணும். உலகத்திலையே விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய சிலருக்குள்ள எண்ட பேரும் இருக்க வேணும்." அவளுக்கு எதுவும் பேச முடியவில்லை. தொண்டை அடைத்துக் கொண்டது. மெதுவான குரலிலை அவள் சொன்னாள்.. "எண்ட கனவு எதெண்டு கேட்டாய் தானே..?" இப்போது அவன் புரியாமல் பார்த்தான். "உன்னை அந்த இடத்தில பார்க்க வேணும். அதுதான்.."

சே.. ரொம்பவே செண்டிமெண்டா போய்ட்டுதோ.. சரி. கொஞ்சம் ஆசுவாசப் படுத்திக்கொண்டு மேல படியுங்க. வாழ்க்கைன்னா எத்தினையோ இடர்கள் வரத்தான் செய்யும். பல சமயம் எமக்கான பாதை எதென்று புரியாத குழப்பங்கள் உண்டாகும். ஆனால் அதையெல்லாம் தாண்டி எம்மை எமது வழியில் இட்டுச் செல்பவை தான் எமது கனவுகளும் இலட்சியங்களும். நாம் எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு எமது இலட்சியத்தினை நேசிக்கிறோமோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு அதற்க்கான பயணம் சுவாரசியமாக இருக்கும். அதிலும் துணைக்கு கூடவே இன்னொருவர் வருகிறார் என்றால் அந்தப் பயண அனுபவம் இன்னும் சுவாரசியமே.. ஆனாலும் அனந்தனின் துரதிர்ஷ்டம் நான் துணையாக வந்ததை விட தொந்தரவாக வந்ததுதான் அதிகம். இருந்தும் ஆரம்பத்தில் CCNA இலேயே இரண்டு தரம் பெயிலான போது அனந்தனின் நம்பிக்கை சற்றே ஆட்டம் கண்டிருந்த சமயம், எனக்கு மட்டும் நம்பிக்கை போகவில்லை. உன்னால் முடியும் என்றேன். மூன்றாவது முறையில் பாஸ். அதுக்கப்புறம் பிடிச்ச ஓட்டம் தான். இந்தப் பத்து வருசத்தில நாலாவது CCIE யும் எடுத்தாச்சு. எனக்குத் தெரிஞ்சு ரெண்டே ரெண்டு இலங்கையர் தான் இந்த நிலைல இருக்கினம். ஒன்று காரியப்பர் (இப்போ penta ccie), மற்றையது அனந்தன்.

பொதுவாகவே இந்த எக்ஸாம் எவ்வளவு கடினம் என்று அனைவருக்கும் தெரியும் என்பதனால் நான் இங்கு விலாவாரியாக எழுத தேவையில்லை. தெரியாதவர்கள் இங்கே சொடுக்கி பார்க்கலாம். என்னதான் நீங்க ஒருவருஷம் முழுவதும் முக்கி முக்கி படிச்சாலும் அந்த கடைசி ஓரிரு மாதங்கள் மிக மிக முக்கியம். அதனால் தான் நாம ஜனனியுடன் அடிக்கடி இலங்கைக்கு காசியாத்திரை போகவேண்டியிருப்பது. சரி இப்படியெல்லாம் படிச்சு அப்பிடி என்னத்த தான் கண்டீங்கன்னு கேட்டா.. சம்பளம், அந்தஸ்து எல்லாத்தையும் தாண்டி.. உங்க கனவுகளை அடையும்போது ஒரு மனதிருப்தி வருமே.. அதை வார்த்தைகளால வர்ணிக்க முடியாது. அதன் பின்னர் உங்கள் முன் இமாலய பிரச்சினையே வந்தாலும் எல்லாமே தூசுபோல் தெரியும்.. ஆனால் கூடவே தன்னடக்கமும் இருந்தால் யாரிடமும் மிண்ட வேண்டிய தேவையிருக்காது. தவிர, எல்லா சந்தர்ப்பங்களும் எமக்கே சாதகமாக அமையும்.

உதாரணத்துக்கு ஒரு சுவாரசியமான சம்பவத்தினை மட்டும் கூறி முடிக்கலாம் எண்டு இருக்கிறேன். சில மாதங்களுக்கு முன்னர் ஆசிய பிராந்திய நெட்வொர்க் புரோபிசனல்ஸ்க்கு நடந்த கான்பிரன்ஸ்க்கு அனந்தனும் அவரின் பழைய முதலாளியும் போயிருந்த சமயம் இலங்கையில் தலை சிறந்த ஒரு கம்பனியில் இருந்தும் சிலர் வந்திருந்தனர். அவர்கள் சற்றே மேம்போக்காக அளவளாவிகொண்டிருந்த சமயம் அனந்தனின் முதலாளி வந்திருக்கிறார். அப்போது அனந்தன் அவருடன் கதைத்த பின்னர் இலங்கையில் இருந்து வந்தவர்களுக்கு இவர் தனது பழைய முதலாளி என்று சொல்லி அறிமுகப்படுத்த, "முதலாளியா? இப்படி சகஜமா கதைக்கிறீங்களே?" என்று கேட்டிருக்கின்றனர். அதற்க்கு அனந்தன் "இங்கு அப்படித்தான்" என்று சொல்லி முடிக்கவில்லை. அனந்தனின் முதலாளி "நான் என்னப்பா பெரியாள்.. இவருதான் மூண்டு ccie எடுத்திட்டு இப்ப நாலாவதுக்கு படிச்சிட்டு இருக்கிறார். நாம இனிமேதான் ரெண்டாவதே." என்டாரே பாக்கலாம். அவர்கள் கண்கள் ஆச்சரியத்தினால் விரிந்தன. அப்புறம் என்ன? கான்பிரன்ஸ் ஒரு பக்கம் போய்ட்டிருக்க இவங்க இங்கால ccie க்கு படிப்பதெப்படின்னு குப்பி எடுத்திட்டிருந்தாங்க.

நிற்க, நாளைக்கு (21) தான் எக்ஸாம். இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கும் போது அனந்தன் சாட்ல வர "என்ன நாளைக்கு எக்சாமுக்கு தயாரா?" என வினவுகிறேன்.

யாருக்கு நம்பிக்கை இருக்குதோ இல்லையோ எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது, தான் கனவு கண்ட இடத்தினை வெகு விரைவிலே அடைவான் என்று..

அதெல்லாம் சரி இவ்ளோ சொல்றியே, அப்போ கூடவே இருந்து உதவுறது தானே..? இப்படி அம்போ எண்டு விட்டிடு வந்து.. இப்ப என்ன பெரிய இவளாட்டம் பேச வந்திட்டே எண்டு நீங்க கேக்கிறது புரியுது. அதாகப்பட்டது என்னவென்றால் அவனது கனவுக்கான பாதையை அவன் அறிந்து விட்டான். ஆனால் எனக்கும் ஒரு கனவிருக்கிறது.. "உலகத்தில ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒவ்வொரு கனவிருக்கும். அதை அடைவது சந்தோசமென்றால் அதை அடைய உதவுவது அதைவிட சந்தோசம்."

முன்னைய பதிவுகள்..
யோ. அனந்தன்: பாகம் ஒன்று
யோ. அனந்தன்: பாகம் இரண்டு
யோ. அனந்தன்: பாகம் மூன்று

தொடர்புடைய பதிவுகள்

மகளிர் தினம்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Sun, 08 Mar 2015 11:59:00 +0000

மகளிர் தினமாம் இன்று.
வாழ்த்துக்கள் சொல்கின்றனர்..
ஆமா எதுக்கு..?

பெண்ணியம் பேசும் பெண்களுடனும் சரி
அடக்குமுறை பேசும் ஆண்களுடனும் சரி
அதிகம் பேசுவதில்லை நான்

எனவே அவர்கள் இதனை
படிக்காதீர் தயவுசெய்து

ஒருமுறை மிகவும் பொறுப்பான வேலையில் இருந்தபோது, ஒருவர் என்னிடம் வந்து "அழகான பெண்களிடம் அறிவு குறைவாக இருக்குமாமே உண்மையா?" அப்பிடின்னு கேட்டார். அவர் வயதில் என்னை விட மிகவும் பெரியவர். ஆனால் மிகவும் சாதாரண வேலையிலிருந்தார். அவரின் வயதிற்கு மதிப்புக் கொடுத்து நான் எதுவும் சொல்லவில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து "நீங்க ரொம்பவே அழகாக இருக்கிறீங்க" என்றார். அன்று வந்த கோபத்தில் அவரை துவைத்து எடுத்துவிட்டேன். பிறகு யோசித்தேன், ஒரு பெண்ணின் அறிவை எடைபோடத் தெரியாத அல்லது பொறாமைப்படுகின்ற மற்றும் புற அழகைப் பார்த்து மட்டுமே மயங்குகின்ற ஒரு முட்டாளிடம் போய் இத்தனை நேரம் மினக்கட்டோமே என்று..

இவ்வாறு இத்தனை வருடங்களில் பல சம்பவங்களை சொல்லலாம். அதற்காய் நான் ஒரு பெரிய மாமேதை, அறிவாளி அப்பிடின்லாம் சொல்லவரலை. ஆனால் என்னுடன் பேசுபவர்கள், முக்கியமாக ஆண்கள், புற அழகு என்ற விடயத்தை தாண்டி, அறிவார்ந்த விடையங்களை விவாதிக்கையில் அந்த ஆனந்தமே தனிதான். அது என்னையும் அறிவாளி என்று ஏற்றுக்கொண்டதனால் ஏற்பட்டதல்ல. ஏனெனில் பலசமயம் விவாதங்களில் வெளிப்படும் ஒருவரின் அறிவினைவிட முட்டாள்தனங்களே அதிக சுவாரசியத்தினை கொடுக்கும். நடுநிசி வேளையில் கண்களுக்கெட்டாத தொலைவிலிருக்கும் நட்சத்திரங்கள் பற்றிய கற்பனைகள், விவாதங்களின் முடிவில் அர்த்தமற்றுப்போகும் / வேறோர் அர்த்தத்தினை வெளிப்படுத்தும் தத்துவங்கள், பந்தங்கள் அற்ற உறவுகள் / உறவுகள் அற்ற பந்தங்கள் என்று நான் காதலிக்கும் விடயங்களை உன்னாலும் காதலிக்க முடிந்தால் அல்லது அதைப்பற்றி பேசமுடிந்தால், உடல் சார்ந்த மனோ வக்கிரங்கங்களிருந்து மீண்டு வர முடிந்தால் நீயும் என் காதலனே..!

சமுதாயத்தில் ஒரு ஆணுக்கான சுதந்திரம் எதுவோ, அது பெண்ணுக்கும் உள்ளது என்பது எனது உறுதியான நிலைப்பாடு. ஒரு பாரதியால் ஒரு கண்ணம்மாவை காதலிக்க முடிந்த போது, ஒரு கண்ணம்மாவால் பாரதியை காதலிக்க முடியாதா என்ன? இதுகாலவரை பெண்களுக்கு போடப்பட்ட வரைமுறைகளில் பெரும்பாலானவை அவர்களை ஆண்களிடமிருந்து பாதுகாக்கவே ஆகும். பாம்பின் கால் பாம்பறியும் என்பது போல், ஆண்களின் மனோ வக்கிரங்களை பெண்களைவிட அவர்களுக்கே அதிகம் தெரியும். அதனால் தான் தன்னைப்போல் ஒருவனிடம் சிக்கி சீரழிந்து விடக்கூடாது என்று வெகு கவனமாக இருந்தனர் இன்றும் சிலர் இருக்கின்றனர். இதனை இன்று ஜோதிக்கு எதிராய் பேசுபவர்கள் பலரின் பேச்சில் காணலாம்.

அடுத்து அவ்வாறான ஒரு சூழ்நிலை (தன்னைப்போல் ஒருவனால்) ஏற்பட்டுவிடின் அது தனக்கே மிகுந்த அவமானம் என ஆண் கருதினான். இத்தகைய மனோபாவம் அதிகமாகி, கடைசியில் பெண்ணடிமைத்தனத்துக்கு வித்திட்டது மட்டுமல்லாது ஒருகட்டத்தில் பெண்களே தம்மைக் காத்துக்கொள்ள இத்தகைய வரைமுறைகள் வேண்டியதே என நம்பத்தொடங்கி விட்டிருந்தனர். மேலும் வருசத்துக்கு ஒன்று என்று வரிசையாய் ஐந்தாறை கொடுத்துக்கொண்டிருந்தால் பாவம் அவர்களுக்கு வேறு சிந்தனைகளுக்கு எங்கே நேரமிருக்கிறது? அனா போன்ற அப்பாவிகளுக்கு, அவர்களை சப்மிசிவ்களாக மாற்றத்துடிக்கும் கிறிஸ்டியன் போன்றவர்களே கிடைக்கின்றனர். அவர்களும் அவன் என்றாவது மாறுவான் தன் காதலை புரிந்து கொள்ளுவான் என்று காத்திருக்கிறார்கள் அல்லது அவன் செய்வது சரிதான் என நம்பத்தொடங்கி விடுகின்றனர்.

எனது படிக்கும் காலங்களில் நான் பார்த்து வியந்த இந்துஜா போன்ற பெண்கள் கூட இன்று தாம் உண்டு தமது குடும்பம் உண்டு என்று இருந்து விடவே விரும்புகிறார்கள். ஆனால் அவர்களில் எத்தனை பேரின் கணவன்மார் அவர்களின் தியாகத்தினை புரிந்து கொண்டிருக்கின்றனர்? தமது மனைவியின் ரசனைகள் iPhone 6+ ஐயும் தாண்டி இருக்கு என்பது எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? அவர்கள் தமது பள்ளி வயதில் கண்ட கனவுகள் இன்னும் கனவுகளாகவே இருக்கின்றன என்பது புரியும்?

ஆகவே இங்கு பெண்ணடிமைத்தனம் என்பது பெண்கள் தாமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் வரை தான்.. இதை அறிவதற்கு படித்து பட்டமெல்லாம் பெற்றிருக்க வேண்டுமென்பதில்லை. சிலநேரம் மெத்தப்படித்தவர்கள் கூட குடும்பம் என்று வருகையில் மடைத்தனமாக நடந்துகொள்வதுண்டு. (கவிஞர் தாமரையை சொல்லவில்லை). சுயத்தினை அழிக்கும் எதனையும் எதிர்க்கும் உள்ளுணர்வு எம் அனைவர்க்கும் இயற்கையாகவே உண்டு.. அதை கேட்கிறோமா இல்லையா என்பதில் தான் எமது சுதந்திரமும் அடிமைத்தனமும் அடங்கியிருக்கு..

எண்ணெய் காவிகள்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Fri, 06 Feb 2015 07:40:00 +0000

பதினெட்டடி ஆழக்கிணறு
பளிங்கு போன்ற நீர்
பாதிக்கும் மேல் நிறைந்திருக்கும்
அமிர்தம் இதுவோ என வியப்பர்
யார் கண்பட்டதோ..?

அன்றொரு நாள்
தாகம் என்று வந்தவர்க்கு
குடத்தில் நீர் கொடுத்தால்
நம்ப மறுத்து
செவ்விளனி நீரென்று
வாதிடுகையில்
கூட்டிச் சென்று
துலா பிடித்து நீரள்ளி
குடிக்கக் கொடுத்தோம்

அதிசயித்தவர்
காரணம் கேட்கையில்
செல்லும் வழியில் எங்காவது
நன்னீர்க் கிணறு இருப்பின்
இரவோடு இரவாய்
தூக்கிவந்துவிடுவோம் என்று
நக்கலாய் சொன்னதை
நம்பிச் சென்றவர் எம்மைப் பின்
'கிணறு காவிகள்'
ஆக்கி விட்டார்..

அவர் இன்று வந்திருந்தால்
பூரித்துப் போயிருப்பார்
மத்திய கிழக்கிலிருந்து
தூக்கிவந்துவிட்டதாய்..

Event Page: https://www.facebook.com/events/756672027744407

Click here for the Full news on this issue

நம் ஊர்.. நம் கிணறு.. ஆனால் இதுவரை இந்தப் பிரச்சினைக்காக ஒன்றையும் செய்ய முடியவில்லை.. இது சம்பந்தமா ஒரு ஆவணப்படம் எடுக்கும் நோக்கத்தினை பல மாதங்களின் முன்பு முன்வைத்தேன். இருந்தும் சில பல அரசியல் காரணங்களால் கைகூடவில்லை. ஊடகங்கள் பல இருட்டடிப்புச் செய்த போதிலும் இன்று பல இளையோர்களின் முயற்ச்சியினால் இது வெளிக்கொண்டுவரப்பட்டிருக்கிறது. எமது உரிமையை காக்க நாம் தான் நேரடியாக களத்தில் இறங்கவேண்டும் என்பதனை மீண்டுமொருமுறை நிரூபித்திருக்கிறார்கள். வாழ்த்துக்களுடன் மனமார்ந்த நன்றிகள்.

பன்னாடைகள்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Tue, 16 Dec 2014 03:53:00 +0000

நேற்று முழுக்க முகப்புத்தகத்தில பன்னாடை.. பன்னாடை அப்பிடின்னு திட்டிடிருக்கிரன்களே? பன்னாடை அப்பிடின்னா என்ன?

இது பனை / தென்னை மரங்களின் நார் போன்ற ஒரு பகுதி; நெருக்கம் குறைந்த சல்லடை போலத் தோற்றமளிக்கும். அருகிலுள்ள படத்தினைக் காண்க. அரிதட்டு போலவே இதுவும் கழிவுகளை வடிகட்ட பயன்படக்கூடிய மிகவும் உபயோகமான ஒரு பொருளாகும். என்ன ஒன்று நல்லதை விட்டுவிட்டு கழிவுகளை வடிகட்டி வெளியே வைத்திருப்பதனால், அதன் பயன்பாடுகளை மறந்த நமது நன்றி கெட்ட சமூகம் அதனை முட்டாள் என்கிறது.

சரி இதெல்லாம் இப்ப எதுக்கு எண்டு கேட்டீங்கன்னா முதல்ல கீழே தரப்பட்டிருக்கும் எனது நேற்றைய பதிவை படிங்க.

நாங்க தலைவர்ட பர்த்டேய கேக் வெட்டி கொண்டாட இருக்கோம். என்ன சொல்றீங்க?
அது போன கிழமையே முடிஞ்சுதே?
இல்லை பன்னிரெண்டாம் திகதி லிங்கா ரிலீஸ் அன்னிக்கே தியேட்டர்ல கொண்டாட arrange பண்ணியிருக்கிறாங்க..
ஒ அப்பிடியா..

தலைவர் என்பதன் அர்த்தம் எவ்வாறு அடுத்த தலைமுறையிடமிருந்து எப்படி படிப்படியாக அகற்றப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்பதனை வேதனையுடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது எமது தலைமுறை. அதற்காக அவர்களை கேவலமாகப் பேசுவதினால் உங்களின் மனவக்கிரங்களுக்கு / இயலாமைக்கு ஒருவேளை ஆறுதல் தேடிக்கொள்ளலாம். ஆனால் அவற்றினால் எந்தப் பலனுமில்லை. நேற்று ஒரு பதிவினை பார்த்தேன். "எமது போராடும் உரிமையை பறித்துவிட்டு மக்களுக்கு நீ கொடுத்தது என்ன? முள்ளிவாய்க்கால் துயரங்களைத் தானே?" என்று EPRLF தடைசெய்யப்பட்ட தினத்தினை நினைவுகூருகிரார்கள். இதற்க்கு விருப்பம் தெரிவித்தவர்களும் பகிர்ந்தவர்களும் அதிகமே தவிர எதிராக எந்த கருத்தினையும் யாரும் கூறியதாக தெரியவில்லை. பல பெண்களை பாலியல் வல்லுறவுக்குட்படுத்தியவர்களுக்கு, அபலைகளாக்கியவர்களுக்குத் துணைபோனவர்களை எம்மால் சற்றும் கூச்சமே இல்லாமல் தூக்கிப் பிடிக்க முடியும்போது, தனக்குப் பிடித்த ஒரு நடிகனின் பிறந்தநாளை கொண்டாடுவதில் எந்தத் தவறும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. நாம் வாழ தம்முயிரை தந்த மாவீரர்களின் நினைவுனாளைக்கூட நாலு கதவையும் சாத்திவிட்டு அறைக்குள்ளிருந்து சுட்டிவிளக்கில் விழிநீர் சிந்த நினைவுகூரும் நிலையில் அவர்கள் கனவுகண்ட தேசமிருக்க, வெளிநாட்டில் யார் கொண்டாடுவது என்று கோஸ்டிச் சண்டை. வெறும் பதினைந்து கிலோ கேக்குக்கும் ஒரு பக்கெட் பாலுக்கும் நீலிக்கண்ணீர் விடுபவர்கள் தினசரி அடிக்கும் தண்ணிக்கு செலவு செய்யும் காசை மிச்சப்படுத்தி அடுத்த தலைமுறையின் கல்விக்கு உதவலாமே? அப்படி உதவுபவர்களுக்கு தலைவணங்குகிறேன். இது அவர்களுக்கான பதிவல்ல. ஏனெனில் அடுத்தவர்களுக்கு உதவும் மனதுள்ளவர்கள், பிறர் தவறு செய்தால் எவ்வாறு திருத்தலாம் என்று நினைப்பார்களே ஒழிய இவ்வாறு கீழ்த்தரமாக ஒருபோதும் இழிவுபடுத்த மாட்டார்கள்.

மில்லியன் கணக்கில் செலவுசெய்து ஹெலிகோப்டோரிலும், கப்பலிலும், நேவி ஹோட்டலிலும் என்று நம்மவர் சற்றும் கூச்சமேயில்லாமல் விழாக்கள் கொண்டாடுகையில் வெறும் பத்தாயிரம் கூட முடிந்திராத இந்த ஒரு சாதாரண நிகழ்வினை தமது சுயலாபங்களுக்காக திரித்து வெளியிட்டு சமூக சீர்திருத்தவாதிகள் என்று பெயரெடுக்க நினைப்பவர்களுக்கு ஒரு சவால் விடுகிறேன். உங்களின் மானசீக தலைவரின் பிறந்தநாளை அடுத்த வருடம் இதே இடத்தில் வைத்து நினைவுகூரும் துணிவு உங்களில் யாருக்காவது இருக்கிறதா? இருந்தால் வாருங்கள். அதுவரை நீங்கள் / நாங்கள் உயிரோடு இருந்தால்.. அதன் பிறகு மேற்கொண்டு பேசலாம்.

இந்தப் பதிவுக்கு நீங்கள் கொடுத்த வரவேற்ப்புக்கும் ஆதரவுக்கும் முதலில் நன்றியை தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். ஒருவரை திட்டுவது என்பது இலகுவான விடயம். ஆனால் தூக்கிவிடுவது என்பது மிகவும் சிரமம். ஏனெனில் தூக்கிவிடுவதற்க்கு நீங்கள் மேலே இருக்கவேண்டும். நிலவைப் பார்த்து நாயால் குலைக்கத்தான் முடியும். சூரியனால் தான் ஒளியை கொடுக்க முடியும்.

அப்படி ஒளிகொடுக்கும் நிலையில் நீங்கள் இருக்கிறீர்கள் என்று கருதினால் வாருங்கள். நாம் ஒன்றிணைவோம். தமிழன் இன்றுவரை தலைநிமிர தடைவிதிக்கும் வசைகள் வேண்டாம். தலைநிமிர உதவிய ஆயுதங்களும் வேண்டாம். அன்பினால் அறிவினால் மாற்றத்தை உண்டாக்க உதவுவோம்.

தகவல் தொழிநுட்பதுறை மாணவர்களுக்கு Yarl IT Hub போன்று ஒவ்வோர் துறைக்கும் அது சார்ந்த வல்லுனர்கள் கொண்டு ஒவ்வோர் அமைப்பினை உருவாக்கி அதன் மூலமாக அவர்களின் வளர்ச்சிக்கு உதவுவோம். கல்வி மறுக்கப்பட்டு வாழ்தலுக்கான அனைத்து வழிகளும் அடைக்கப்பட்டபோது வேறுவழியின்றி ஆயுதம் தூக்கினர் அன்று. இன்றும் அதே நிலைதான். ஆனால் அவர்கள் திரும்பவும் ஆயுதம் தூக்கிவிடக்கூடாது என்பதற்காய் திட்டமிடப்பட்டு பல்வேறு வழிகளில் திசைதிருப்பி விடப்படுகின்றனர். உங்களுக்கு உண்மையிலேயே அவர்கள் மீது அன்பிருந்தால்.. கரிசனை இருந்தால்.. மாற்று வழியை முன்வையுங்கள். சம்பந்தப் பட்டவர்களிடம் மற்றும் தகுதியானவர்களிடம் உங்களின் கருத்தினை / திட்டத்தினை கொண்டுசேர்க்கும் பொறுப்பினை நீங்கள் விரும்பினால் நாம் ஏற்றுக்கொள்கிறோம் அல்லது உங்களுக்கு நம்பிக்கையானவர்களிடம் கொடுங்கள். ஏற்கனவே இத்தகைய செயல்திட்டங்கள் இருப்பின் அவற்றையும் தெரியப்படுத்துங்கள். ஒற்றுமையே பலம். தமிழனின் ஒரே பலவீனமும் அதுவே. புரிந்து இனியாவது ஒன்று சேர்வோம்.

வழியில் தவறு நேரலாம். பன்னாடைகள் என திட்டப்படலாம். இல்லை அதைவிடவும் மோசமாகவும் திட்டப்படலாம். அவற்றையெல்லாம் கடந்து செல்லும் துணிவுள்ளவர்களை இருகரம்கூப்பி வரவேற்கிறோம். ஏற்கனவே தமது ஆர்வத்தினை தெரிவித்தவர்களுக்கு மிக்க நன்றி. மிக விரைவில் தங்களின் எண்ணத்தினை செயல்வடிவமாக்க்கூடிய பொறிமுறையுடன் தொடர்பு கொள்கிறோம்.

முக்கிய குறிப்பு: இது எவ்வித பணரீதியான எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் உதவியாக மட்டுமே செய்யப்படுவதனால் நீங்கள் ஏதாவது பணம் கொடுக்க விரும்பினால் அதற்குரிய சரியான திட்டத்துடன் அணுகுங்கள். அத்திட்டம் எம்மால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும் பட்சத்தில் அதற்க்கான வரவு செலவு கணக்கு உங்களுக்கு சமர்ப்பிக்கப்படும். தாங்கள் ஒரு திட்டத்தினை முன்வைக்கும் போது, யார் விரும்பியோ விரும்பாமலோ நாம் இங்கே அரசாங்கத்தினை மீறி எதுவும் செய்ய முடியாது என்பதையும் தயவு செய்து கவனத்தில் கொள்ளுங்கள்.

சரி.. நாம் நாம் என்று சொல்கிறேனே அந்த நாம் யார் எண்டு கேட்டீங்கன்னா... இந்த திட்டத்துக்கு கைகொடுக்கப் போகும் நீங்க எல்லாருமே தான். வெளிநாட்டு அறிவுஜீவிகளுக்கும் உள்நாட்டு ஆர்வலர்க்கும் அல்லது உள்நாட்டு அறிவுஜீவிகளுக்கும் வெளிநாட்டு ஆர்வலர்களையும் இணைக்கும் பாலமாக எமது பிரதான குழு இயங்கும். பெறப்படும் அல்லது தயாரிக்கப்படும் திட்டங்களைப் பொறுத்து அந்தந்த துறைக்குரிய உபகுழுக்கள் உருவாக்கப்படும். பிரதான குழு வெறும் பாலமாகவும் கண்காணிப்பாளர்களாகவும் மட்டுமே செயல்படும். உபகுழுக்களே தத்தம் துறைக்குரிய திட்டத்தினை நடைமுறைப்படுத்தும். இது சம்பந்தமான மேலதிக தகவல்களைப் பெற விரும்புபவர்கள் அல்லது இணைய விரும்புபவர்கள் uthayamsl@googlegroups.com என்ற மின்னஞ்சல் முகவரியில் தொடர்பு கொள்ளலாம். நன்றி.

'ஓம் சாந்தி' (I am a Peaceful Soul)

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Fri, 03 Oct 2014 06:12:00 +0000

ஏனோ இதுவரை இங்கே நம்மைப்பற்றிய பயோ டேட்டா (நேரடியாக) எழுதவேண்டிய தேவை வரவில்லை. அப்படி வந்த சமயத்தில் 'ஓம் சாந்தி' (I am a Peaceful Soul) அப்பிடின்னு ஒற்றை வரியில் அமைதியா சொல்லிட்டுப்போற பக்குவம் / தெளிவு வந்திடிச்சு. இருந்தும் இந்த மாற்றம் வருவதற்குள் பல வருடங்களல்ல, பல பிறவிகள் சென்றிருந்தன.

அதெப்பிடின்னு சின்னதா, அறுதியும் இறுதியுமா.. ஒரு trailer போட்டோம்ன்னா..

பல பிறவிகளின் சாரமாக.. இந்தப் பிறவியில், பதினைந்து வயதுவரை, சைவத் திருமுறைகள், ஆண்டாள் பாயிரங்கள், நாயன்மார் சரிதைகள், சைவ சித்தாந்தங்கள் என்று பக்தி மார்க்கத்தில் கடவுளைக் காதலித்த காலம் முதல் அத்வைதம், துவைதம், சென் தத்துவங்கள், ஓஷோவின் பார்வைகள் என்று பலவற்றை இருபத்தியைந்து வயதுவரை தத்துவார்த்த ரீதியிலும், எண்ண அலைகள், அல்பா, பீட்டா, டெல்டா, தீற்ரா, பிரைன்வேவ்ஸ் என காது கிழிய ஹெட்போனை மாட்டிட்டு முப்பது வயதுவரை விஞ்ஞான/பௌதீக ரீதியிலும் எதையோ கண்டுபிடித்துவிட வேண்டும் என்ற வேகத்தில் தீவிரமாக ஆராய்ச்சி செய்து செய்து களைத்து போதும்டா சாமி, கடல்லையே இல்லையாம்.. எனும்போது தான் அந்த அதிசயம் நடந்தது.

இற்றைக்கு சுமார் பத்து வருடங்களுக்கு முன்பு, உலகின் இன்று பலரைப் போலவே கடவுள் பற்றிய பல்வேறு கொள்கைகள் குழப்பத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்த காலமது. என்னதான் கடவுளைப்பற்றிய தேடல்கள் இருந்தாலும் மனிதனின் இயற்கையான உணர்வுகளை (சந்நியாசிகள் போல்) அடக்கவேண்டும் என்பதினை மனம் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தது. அப்படியே அடக்க முடிந்தாலும் அது சம்பந்தமான எண்ணங்கள் வருவதைத் தடுக்க முடியாது என்றே நினைத்திருந்தேன். ஆகவே ஓஷோ (ரஜனீஷாக) இருந்தபோது சொன்னதுபோல், எமது உணர்ச்சிகளை, ஆசைகளை (பார்வையாளனாக இருந்து?) முழுவதுமாக அனுபவித்து முடிக்கும் வரை மனம் ஒரு நிலைப்படாதென்ற மிக மிகத் தவறான கொள்கை இருந்தது. அப்போது தான் தியான வகுப்பெடுத்து சிலகாலங்களிலேயே இறை சேவைக்கு தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்துக்கொண்ட சிநேகிதி ஒருவருடன் கடுமையான வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டிருந்த போது சொன்னது, "நீ உன் வழியில் போ.. நான் என் வழியில் போகிறேன். ஆனால் கடைசியில் யார் சரியான இடத்திற்கு முதலில் போய் சேர்கிறோம் என்று பார்ப்போம்."

காலங்கள் கடந்தன. பல ஞானிகள் காலம் காலமாக, படித்துப் படித்துக் கூறியது போலவே எமது உணர்வுகளும் ஆசைகளும், நாமாக உணர்ந்து மனதை எமது கட்டுக்குள் வைத்திருந்தாலேயொழிய தாமாக என்றும் தணியப்போவதில்லை / தணிந்தாலும் மீண்டும் விழித்தெழும், என்று புரிந்து கொள்ள இப்பிறவியில் மட்டும் முப்பது வருடங்கள் எடுத்திருக்கிறது. ஞானத்தைத் தெரிந்து, புரிந்து, உணர்ந்து கொள்ள மேலும் மூன்று வருடங்கள். ஆனால் அதனுள் முற்றாய் அமிழ்ந்துவிடும் துணிச்சல் வந்தது, மோகத்தை முற்றாக எண்ணங்களிலிருந்தும் கூட அகற்றிவிட முடிந்த சில மாதங்களின் பின்னரே..

உணவில் கட்டுப்பாட்டைக் கையாள்கையில் தான், எண்ணங்கள் எவ்வளவு மாசுற்றிருக்கின்றன என்பது புரிந்தது. எண்ணங்களில் கட்டுப்பாட்டைக் கையாள்கையில் தான், இன்னும் எத்தனை பழைய மாற்றப்படவேண்டிய சமஸ்காரங்கள் இருக்கின்றன என்பது புரியத் தொடங்குகின்றது.

இதெல்லாம் இப்ப எதற்க்குச் சொல்கிறேன் என்றால் அது கூட ஒரு பழைய சமஸ்காரம் தான். அதாகப்பட்டது.. சில வருடங்களின் முன்னால் ஒரு சகோதரி, "சிங்கப்பூர்ல மொடலாக இருந்த பொண்ணு.. இப்ப இங்க வந்து கம்பெனி நடத்துது." அப்பிட்டின்னு சொல்லியிருந்தாங்க. அப்போ என்னதான் ஞானத்தை அறிந்திருந்தாலுமே, ஈகோ அப்பிடின்னு ஒரு சமாச்சாரம் கொஞ்சம் தலையெடுத்து வருத்தமாயிடுத்து. அப்புறம் நினைச்சேன்.. அதுவும் உண்மைதானே? பிறகென்ன? என்று. டெமோ, சிஸ்டம் அட்மின், வெப் மாஸ்டர், நெட்வொர்க் மேனேஜர், ப்ராஜெக்ட் மேனேஜர் அப்பிட்டின்னு என்னவெல்லாமோ பௌதீக உலகில் குப்பைகொட்டி கடைசியில், ஊரில போய் ஏதாச்சும் உருப்படியாப் பண்ணுவம் எண்டு, சொந்த கம்பனி வைக்கலாம்ன்னா அவங்களுக்குத் தெரிந்தது புற அழகு மட்டும் தான், அப்பிடின்னு கோபமா வேறை வந்தது. நடுவில ஒருத்தர், தான் போட்ட பிச்சையில தான் எல்லாமே எண்டு, கம்பெனில இருந்த ஒவ்வொருத்தருக்கும் இரவிரவா கால் போட்டு புலம்புவது மட்டுமல்லாமல் இணையத்தில் கூட அவ்வப்போது வந்து புலம்பித் தள்ளுவார். அப்படியே தாசீ, ..சின்னு காதுகொடுத்துக் கேட்கமுடியாத பலவார்த்தைகள் வெகு சரளமாக வந்து விழும்.. அவரது அறியாமையைக் கூட மன்னிக்க முடிந்தது.

பதின்ம வயதுகளில் ஒரு சமயம் பம்பலப்பிட்டி பிள்ளையார் கோவிலில், கண்காட்சி நடத்திக்கொண்டிருந்த சகோதரிகளின் பேச்சை கேட்கவிடாமல் இழுத்துச் சென்ற அம்மாவை நிறுத்தி, இன்னும் ஒரு சில நிமிடம் உன்னிப்பாகக் கேட்டிருந்திக்கலாம். வரவிருந்த சம்பவங்களைத் தடுக்க முடியாது போயிருப்பினும், துன்பத்தை தவிர்க்கும் ஞானமாவது கிடைத்திருக்கும். ஆக, பலர் பல பிறவிகளாய் அனுபவிக்கவேண்டிய/முடிக்கவேண்டிய (கர்மா/துன்பம்) அனைத்தையும் இங்கே இந்தப் பிறவியிலேயே அனைவருடனும் முடித்தாயிற்று என்று சந்தோசப்பட்டுக் கொள்ளவேண்டியது தான்.

லௌகீக தந்தை கூட, முன்னர் சில சமயம் கேட்பார், உனக்குத்தான் இன்னும் நிறைய வயசிருக்கே அனுபவிக்க வேண்டியது இன்னும் நிறைய இருக்கே.. இதெல்லாம் இப்ப தேவையா எண்டு.. அப்ப புரியல.. இப்ப புரியுது.. பலரோட நிறைய கர்மா செட்டில் பண்ண (அனுபவிக்க..!) வேண்டியிருந்திருக்குக்கு... :)

பிற்குறிப்பு: இன்றிலிருந்து (http://bkgowri.blogspot.com) என்ற தளத்தில் ஆத்மீகம் சார்ந்த விடையங்களை எழுத இருப்பதால், அனேகமாக இது தான் ரசிகையாய் எழுதும் கடைசிப் பதிவு என நினைக்கிறேன்.

நினைவு தெரிந்த நாள் முதல், உண்மையான ஆத்மீகத் தேடல் இருந்தும் சரியான புரிதல் இல்லாமல், வழியறியாமல் தடுமாறிய, தடம் மாறிய என்னைப்போல் ஒரு சிலருக்காவது உதவும் என்ற ஒரு சிறிய நம்பிக்கையுடன் பயணம் தொடர்கிறது.

If You have been searching for a love that never lets you down, a truth that is unshakeable and a beauty that goes beyond the superficial, You have indeed been searching for GOD - perhaps without even being aware of it.

ஓம் சாந்தி!

யோ. அனந்தன் : பாகம் மூன்று : அம்பி குரூப்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Mon, 22 Sep 2014 09:51:00 +0000

"டேய்.. இங்க எழும்பி வாடா.."
"என்ன சார்..?"
சடார் படார் எண்டு கை, கால், தோள், தலை எண்டு கண்மண் தெரியாமல் அடிவிழுகிறது.
"இவருக்கு.. இப்ப.. ஏன்.. அடிவிழுது.. எண்டால்..." பூசையை நிப்பாட்டாது.. "நீ என்ன பெரிய ரௌடியாடா..? "
"இல்லை சார்.. நீங்க தான் அப்பிடி சொல்லுறியள்."
"என்னையே எதிர்த்து கதைக்கிறியா..?" குருவானவரின் பூசை இப்போது அதி தீவிரமடைகிறது..
"நீ இப்ப என்ன செய்யிறாய் எண்டால் உண்ட அப்பாவையும் அம்மாவையும் சைக்கிள் ரிக்சாவில பின்னால ஏத்திக்கொண்டு 'சுன்னாகத்திலையே நான் தான் பெரிய ரவுடி' எண்டு கத்திக்கொண்டு போ.. " அடி இன்னும் நிற்கவில்லை இருந்தும், அந்த இக்கட்டான சூழலிலும் மிகவும் அப்பாவியாக முகத்தை வைத்துக்கொண்டு
"நீங்க பெரிய ரவுடி எண்டு சொல்றத்துக்கு ஏன் சார் என்ர அம்மா அப்பாவை ஏத்திக்கொண்டு போகணும்?"
ஒரு கணம் திகைத்த குருவானவர், உடனே சுதாகரித்துக்கொண்டு நாலாவது சாம பூசையை தொடங்குமுன் நம்மாள் எஸ்கேப்.

இது நடந்தது கிட்டத்தட்ட இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு யாழ் இந்துக் கல்லூரி, ஆண்டு ஆறு வகுப்பறையில்..

ஆண்டு ஐந்து புலமைப் பரீட்சையில் சிறப்பு சித்தியடைந்துவிட்டோம் / யாழ் இந்துக்கல்லூரியில் இடம் பிடித்துவிட்டோம் என்ற மமதையில் செல்பவர்களுக்கு / இந்தப் பிறவியிலேயே திருத்தமுடியாத தறுதலைகள் என்று பெரெடுத்தவர்களுக்கு அன்று சிம்ம சொப்பனமாக விளங்கியவர் தான், அம்பி என்கிற அம்பிகைபாகன் சார். அவரது அடிகளும் பேச்சுக்களும் மிகவும் பிரசித்தமானவை. உதாரணத்துக்கு "செப்பமான அடியும் 0 மார்க்சும்", "ரிப்போர்ட் மற்றும் அந்த நீலப் படிவம்" என்று எதுகை மேனையுடன் பேசுவது மட்டுமல்லாது அதற்க்கேற்றவாறு தாளம் போடுவதுபோல் அவரது கையசைந்து முன்னால் நின்றிருப்பவரின் கை, கால், தோள், தலை எண்டு கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் பட படவென்று நல்ல அடி விழும்.

இவ்வாறாக அன்று அவரிடம் படித்தவர்கள் / அடிவாங்கியவர்கள் ஒருசிலர் தொடங்கிய குழுதான் இந்த 'அம்பி குரூப்'. பார்க்கத்தான் இவர்கள் அம்பி மாதிரி ஆனா பண்ணிய அழிச்சாட்டியங்கள் எல்லாமே அந்நியன் தான். இவ்வாறு நாளொரு மேனியும் பொழுதொரு வண்ணமுமாக இந்த குரூப் வளர்ந்தது போலவே அவர்களது குழப்படிகளும் கட்டுக்கடங்காமல் போனது. (தலை முடி தான் சரியா வளரலை)

'Ambi' Group

உதாரணத்துக்கு சில..

"டேய் அனந்தன். நான் இண்டைக்கு சொல்லுறன் நல்லா கேட்டுக் கொள். இந்த வகுப்பில இண்டைக்கு இருக்கிற எல்லாரும் கம்பஸ் என்ட்டர் பண்ணி போனாலும் நீ மட்டும் கடைசி வரைக்கும் என்ட்டர் பண்ணாமல் கட்டுறத்துக்கு பொம்பிளையும் கிடைக்காமல் தெருத்தெருவா அலைய போறாய். வேணுமெண்டா இருந்து பார்." அப்பிடின்னு சபித்த ஒரு ஆசிரியரை வழியில் மடக்கி "சார்.. இப்ப நான் கொழும்பு கம்பஸ்ல செகண்ட் இயர் படிக்கிறன்." என்று சொன்னதை கேட்டாரோ இல்லையோ பக்கத்தில் முகம் வெளிறியபடி நின்றிருந்த என்னை திரும்பி ஒருதரம் மேலும் கீழும் பார்த்தார்.

இன்னொரு ஆசிரியர் தினமும் வகுப்புக்கு வந்ததும் முதல் வேலையாய் "அனந்தன். எழும்பும். கொப்பியை எடும். இங்கை வாரும். வெளிய போம்." என்று சொல்லிவிட்டு தான் பாடத்தையே ஆரம்பிப்பார். நம்மாளும் லேசுப்பட்டவரில்லையே.. சில நாட்களிலேயே ஆசிரியர் வந்ததும் அவருக்கு வேலை வைக்காமல், தனக்குத் தானே "அனந்தன். எழும்பும். கொப்பியை எடும். வெளிய போம்." என்று சொல்லிவிட்டு மரியாதையாய் கொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறிவிடுவார்.

இன்னொரு ஆசிரியர் சொன்னது, "அனந்தன் நீர் ஒருத்தன் பண்ணுற தலையிடியால நான் ஒவ்வொருநாளும் நாலு பனடோல் சாப்பிட வேண்டி இருக்கு".

இப்படியாக, இவர் ஒருவர் மேல் அத்தனை ஆசிரியரும் சொல்லிவைத்தால் போல் கோபப்பட அப்படி என்ன காரணம் இருக்க முடியும். 'ஒன்றா இரண்டா இவன் பண்ணியது..? சிவனின் திருவிளையாடல் போல சொல்ல தொடங்கினால் விடிய விடிய நாள் கணக்கில் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கலாம்' என இவரது நெருங்கிய நண்பர்கள் / அம்பி குரூப் அங்கத்தவர்கள் சொல்லுவார்கள். ஏதோ எனக்குத் தெரிந்த ஒரு சிலவற்றில் இரண்டை மட்டும் இங்கே தருகிறேன்.

1. புகைப்பிடிக்கும் பழக்கமுள்ள ஒரு ஆசிரியரின் வகுப்பில் ஒருநாள் அவர் குடித்து முடித்த மிகுதிக் கட்டைகளை கண்டுபிடித்து அவருக்குத் தெரியாமல் பொறுக்கியெடுத்துக்கொண்டுவந்து அவரது மேசையிலேயே அடுக்கிவைத்துவிட்டு, அவர் வந்ததும் "பாருங்க சார் பாருங்க.. யாரோ ஒரு பொறுக்கிப்பயல்.. எங்கட ஸ்கூல் வளாகத்துக்குள்ள சிகரட் பிடிக்கிறான். இவங்களையெல்லாம் ஸ்கூல் உள்ளயே விடக்கூடாது." அப்பிட்டின்னு ரொம்ப அப்பாவியாய் ஒரு கம்ப்ளைன்ட் பண்ணியது.

2. பிரபல பெண்கள் கல்லூரியின் கண்காட்சிக்கு திருவாளர் அனந்தன் வகுப்புத் தலைவனாக இருந்த உயர்தர வகுப்பை மட்டும் அனுமதிக்காததால் எல்லோரையும் கூட்டிக்கொண்டு கள்ளமாய் சாதாரண உடையில் அந்த மகளிர் கல்லூரியினுள் மதிலேறிக் குதித்து நுழைந்தது மட்டுமல்லாது கூடப்படிக்கும் மாணவியின் தலை முடி என நினைத்து அந்தப் பாடசாலை அதிபரின் சேலைத் தலைப்பைப் பிடித்து இழுத்தது. தவறுணர்ந்து கோபத்தில் கொப்பளித்துக்கொண்டிருந்த அவரிடம் ஒருவாறு மன்னிப்புக் கேட்டுவிட்டு திரும்பிப் பார்த்தால் கனல் கக்கும் விழிகளுடன் அருகில் நின்றிருந்தது இவர்களது கல்லூரி அதிபர்.

நிற்க, இந்த 'அம்பி குரூப்' அங்கத்தவர்கள் அனைவரும் இன்று தத்தமது துறையில் பேர் சொல்லும் வகையில் தான் இருக்கிறார்கள். இலங்கையில் பிரபல சங்கீத வித்துவான் ஆரூரன், MIT இல் ஒரு பிரபல புள்ளியாக வளர்ந்திருக்கும் பிரசன்னா, வைத்திய நிபுணர் பிரம்மா, சிங்கப்பூரில் நெட்வொர்க் specialist அனந்தன், கட்டடத் துறையில் நைனா எனப்படும் ஜெயந்தன், வடிவமைப்பு துறையில் ஐங்கரன், கணணி துறையில் மயூரன் மற்றும் உலகளவில் இன்னும் பலர்..

எட்டு வருடங்களுக்கு முன்பு திருமண மண்டபத்தில் தம்பதி சமேதரராக திருவாளர் அனந்தன் அமர்ந்திருக்கிறார். அட்சதை போட ஒவ்வொருவராக வருகின்றனர். எனக்குத் தெரியாதவர்களை அனந்தனும், அனந்தனுக்குத் தெரியாதவர்களை நானுமாக அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறோம். முகத்தில் சிறு புன்முறுவலுடன் அடுத்து வருபவர் எனது நெருங்கிய நண்பியின் தந்தை. நான் வாய் திறக்குமுன், சடாரென்று "சார் என்னை தெரியுதா..?" என்ற அனந்தனை நான் கிலியுடன் பார்க்க, வந்தவரோ அதே புன்முறுவல் மாறாத முகத்துடன் தெரியும் என்பதுபோல் தலையை ஆட்டி பின் எம்மை ஆசீர்வதித்துச் சென்றார். அவர் வேறுயாருமல்ல.. இவர்களது குரூப் உருவாக காரணகர்த்தாவான சட்சாத் அதே அம்பிகைபாகன் சார் தான்.

அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும் இவர்கள் இப்படித்தான் என்று. ஏனெனில் அவர்களும் ஒரு காலத்தில் இவர்களைப் போல் (?) மாணவர்களாக இருந்தவர்கள் தானே..

முன்னைய பதிவுகள்..
யோ. அனந்தன்: பாகம் ஒன்று
யோ. அனந்தன்: பாகம் இரண்டு

பி.கு: இவை அனைத்தும் கல்லூரி குறும்புகள் மட்டுமே. பிரத்தியேக வகுப்புக்களில் நடைபெற்றவை தனி. அவற்றில் பல (பெண்கள் சம்பந்தப் பட்டிருப்பதால்) என்னிடமிருந்து மறைக்கப்பட்டவையாகவும் இருக்கலாம்.

குற்றவுணர்வு

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Mon, 28 Jul 2014 17:41:00 +0000

கடந்த காலங்களின் நினைவுகளை

அழித்துவிட்டதாய்

அவை தந்த ரணங்களை

ஆற்றிவிட்டதாய்

ஆறுதல்கொள்ளும் ஒவ்வொருமுறையும்

ஏதோவோர் புகைப்படம்..

நினைவுகளை கிளறி விடலாம்

ரணங்களை மீண்டும் கிண்டிப் பார்க்கலாம்

ஏன் எதற்கு என்று அறியாத வலிகள்

ஏதோவோர் குற்றவுணர்வு

பாடசாலை விட்டுவரும் நேரங்களில்

மிதிவண்டியில் லாவகமாக

காவல்துறைக்குப் போக்குக்காட்டி

அருகருகே வரும் சில நிமிடங்களில்

பலவற்றை பேசியிருக்கிறோம்

எதுவும் நினைவிலில்லை

ஒன்றைத் தவிர..

போவது பற்றி விவாதிக்கையில்

உன் விருப்பம் உரைக்காமலே

நீ போய்விட்டாய்

நினைத்ததை முடிக்காமல்

நான் மட்டும்

உயிருடன் இருக்கிறேன்

நம் புகைப்படத்தைப் பார்த்தபடி

அழக்கூடத் தெம்பில்லாமல்..

புட்டும் தேங்காய்ப்பூவும்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Sun, 22 Jun 2014 08:36:00 +0000

எரியுற நெருப்பில எண்ணைய வாக்கிராப்போல இது தேவையா என்று ஒருக்கா தோணிச்சு. ஆனால் தற்போது இலங்கையின் பலபாகத்திலும் முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக மிதவாத சிங்கள பௌத்தர்களால் மேற்கொள்ளப்படும் வன்முறைகள் குறித்து ஏன் இன்னும் பலர் மௌனமாகவோ அல்லது அடக்கி வாசிக்கிறார்கள் என்றோ பலருக்கு தோன்றாமலில்லை. இன்னும் சிலரோ அதற்க்கும் மேலே போய், புட்டும் தேங்காய்ப்பூவும் போல இருக்கும் எமதருமை சகோதரர்களுக்கு இது நல்லா வேணும் என்ற ரீதியில் பதிவுகளை இட்டு வருகிறார்கள். எனது இந்தப் பதிவு கூட மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் அப்படித்தான் தெரியும், ஆனால் ஏதோ என்னால் முடிந்தவரை இரு தரப்பு மனோபாவங்களையும் எனக்குத் தெரிந்தளவில் சிறிதே அலச முயன்றிருக்கிறேன். கரணம் தப்பினால் மரணம் தான். சமீபத்தில் கூட ஒரு பிரபல பதிவர் இவ்வாறு முயன்று பல அவதூறுகளை வாங்கிக் கட்டியிருந்தார். அவரது நிறுவனமும் சம்பந்தமேயில்லாம தூற்றப்பட்டது. இருந்தும் விதி யாரை விட்டது..? பார்க்கலாம்.

மே 2009 நடுப்பகுதி. இறுதிக்கட்டப் போர் தீவிரமாக நடந்துகொண்டிருந்த சமயம். இணையப் போராளிகள் தீவிரமாக முகப்புத்தகத்தில் போரிட்டுக் கொண்டிருந்த வேளையில் நானும் என்பங்குக்கு *NESOR அறிக்கையை எனது சுவரில் பகிர அங்கு நடந்த ரத்தக் களரி கீழே தரப்பட்டிருக்கிறது. தற்போது தான் கவனித்தேன் அந்த சகா தனது பின்னூட்டங்களை பிழை உணர்ந்தோ என்னமோ தற்போது அகற்றியிருக்கிறார் / என்னை பிளாக் பண்ணியிருக்கிறார். ஆனாலும் எனது ஜிமெயில் இல் தேடியபோது கிடைத்து. ஆனால் இன்னொரு ரத்தக் களரியை பார்க்க விரும்பாததால் இங்கே அவரது பெயர் மறைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

(* NESOR அறிக்கை என்பது 2009 வரையான தமிழர் மீதான வன்முறை / படுகொலைகள் தொர்டர்பான விபரமும் அவை எங்கு நடைபெற்றன என்பது தொடர்பான ஓர் (முழுமையற்ற) ஆவணப்படுத்தல் அறிக்கை. )

H+++m U+++f commented on your status:

"NESHOR (Nice catchy name) Another Bogus Front Org like the TRO, BTF, BTA, WTM, THR, White Pigeon etc. etc. All for Collecting money for Arms & Comfy lives for the Megalomaniac Murderer Prabakaran & Selfish Tamil Diaspora (Economic Refugees - Just like U), thriving on the suffering of the Innocent Tamil Civilians held as human shields by the LTTE TERRORIST!

Just Look at it's F...ing logo, it has an Utopian PEelam Map... doesn't that tell a lot about the authenticity... impartiality... of it's reports ....LOL! Created to Siphon money, procure weapons & spread False Propaganda!"

Kajentheran Balasundaram Hello h+++m, waht happen in vavuniya camp?Did u see chanel4 vedio?If u tell they are pro LTTE media u are fool.wait and see man

12 May 2009 at 19:19 · Like

H+++m U+++f commented on your status:

"Dear Kajan..... I don't know about you, but I ain't stupid to believe orchestrated False Propaganda and LTTE Paid "Journalist" Maggots!

Any one with a Brain knows how much the LTTE spends on their carefully planed False Propaganda Dissemination Campaign and How the Media Circus jump into the Feeding Frenzy! There is ample proof of how the LTTE sympathisers have infiltrated the Media, NGOs & "Humanitarian" Business Conglomerates!"

இடையில் இன்னும் சில நண்பர்கள் பின்னூட்டத்தில் வந்து இரத்தக் களரி அதிகமாவதை உணர்ந்து குறுக்கிட்ட நான் அதற்க்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தேன்.

Gowri Ananthan Hi H+++m,
I'm not against to anyone.. even to Sinhalese.. I know Muslims also have the same pain as Tamils.. its just a way of expressing our pain.

I totally agree with what Theepan said, "From my recollection of incidents that took place in my lifetime and stories that happened as we grew up, the document seems to have recorded the incidents.." if you just go through the article, then you will definitely realize it is prepared not with the intention of harming others, but to document what has happened to us.

we do not have rights to express our pain, even if we try, then immediately labeled as LTTE. so please keep LTTE aside, and please think of our people who are suffering just for no reason. we need your help.. they need your help.. its time for everyone to think about humanitarian..

BTW up to my knowledge, Singapore does not give any refugee Visa until now..

13 May 2009 at 10:17 · Like

தவறு செய்தது ஒரு சிலர் தானே அதற்கு பொதுப்படையாக முழு சமூகத்தையும் குறை சொல்ல வேண்டுமா என்று பலர் கேட்கலாம். அதே போல் தான் சிங்களவர்களும் சொல்கிறார்கள். ஒரு சில சிங்களவர்கள் தானே தாக்குகிறார்கள் என்று. அதனால் தாக்குதல் என்பதுவும் இழப்பு என்பதுவும் இல்லாமலாகிவிடுமா? அவர்கள் ஆயுதம் கொண்டு தாக்குகின்றனர் எனில் மீதிப்பேர் மௌனமாக இருந்து அதை ஆமோதிக்கின்றனர். விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய ஒருசிலரே எதிர்க்கின்றனர். அவ்வாறு எதிர்ப்பவர்களும் மறுநாளே காணாமல் போகின்றனர் அல்லது காணாமல் போகச் செய்யப்படுகின்றனர்.

சரி. இதை இப்ப இங்க சொல்லவேண்டிய அவசியம் என்ன? பழிக்குப் பழியா?

ஏற்கனவே சீழ் வடிஞ்சிட்டிருக்கிற புண்ணில ஏன் மேலும் மேலும் கிண்ட வேண்டும்?

முதலாவதாக இதை இங்க சொல்ல வேண்டிய அவசியம் வந்ததன் காரணம், அன்று தமிழர்கள் அடிவாங்கியபோது, அது சரியே என்று அரசாங்கத்தின் பக்கம் நின்று (பாராளுமன்றத்தில் சுமந்திரன் பேசும் ஒவ்வொருமுறையும் சம்பந்தமேயில்லாமல் அடிக்கடி குறுக்கிட்டு தனது விசுவாசத்தைக் காட்டும் ஒரு அமைச்சர் போல) அவர்கள் கேட்காமலேயே வாதாடியவர்கள் தான் இன்று தமக்கு ஒன்றென்றவுடன் எதுவுமே செய்யமுடியாத சூழலில் இருக்கிறார்கள். அன்று எமக்காகக் குரல் கொடுங்கள் என்று நாம் ஒவ்வொருவரும், ஒவ்வரிடமும் கெஞ்சி அழுததுபோல் எனக்குத்தெரிந்து எவரும் இதுவரை யாரிடமும் கேட்டதாகத் தெரியவில்லை. ஏன் அன்று தொண்ணூறுகளில் கூட.. என்னைப் பொருத்தவரை அவர்கள் நம்புவது முதலாவது கடவுளை.. அடுத்தது தன்னை.. தம்மை..

இது இப்படியிருக்க இன்றுவரை யாராவது வந்து எமக்குத் தீர்வு பெற்றுத் தருவார்கள் என்று வாசலையே இமைகொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் நாம் போய் அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறுகிறோம், கொதித்தெழுகிறோம் அல்லது யார் முதலில் அரவணைப்பது என்று நமக்குள் அடிபட்டுக் கொள்கிறோம். வேடிக்கையாகவில்லை..? (ஆணியே புடுங்க வேண்டாம்)

அப்போ கவலை தெரிவிப்பது மற்றும் அதனைப் பகிர்வது தவறாகுமா? இல்லை. ஆனால் அப்படிச் செய்துவிட்டதால் நீங்கள் மகாத்துமா ஆகிவிட்டதாய் நினைத்து மற்றவர்களை வசை பாடாதீர்கள். அவர்கள் ஒட்டுமொத்த தலைமையும் மௌனமாக இருந்து ஆமோதிக்கும் போது, ஜெனீவா தீர்மானத்தை வைத்து பகடையாடும்போது நீங்கள் யாரை வைத்து யாரிடம் நீதி கேட்கிறீர்கள்? முதலில் சரியான தலைமைத்துவத்தை உருவாக்கட்டும். அதற்க்கு ஏதாவது செய்யமுடியுமா என்று பாருங்கள். அவர்களை கேள்வி கேளுங்கள். சரியோ பிழையோ ஒரு ஜனநாயக(?) நாட்டில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைவர்களின் நிலையே மக்களினதும் நிலையாகும்.

சீழ் கட்டிய புண்ணுக்கு வைத்தியம் பார்ப்பதக்கு அதை கிண்டித்தான் ஆகவேண்டும்.

காதலின் தற்கொலைகள்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Sat, 25 Jan 2014 01:07:00 +0000

"உங்கடை மகள் என்ன.. யாரோ ஒரு ....யப் பெடியனைக் காதலிக்குதாமே?" கேட்டதிலிருந்து அவருக்கு இருப்புக் கொள்ளவில்லை. கிட்டத்தட்ட பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவரின் அக்காவின் மகளின் காதல் (கலப்புத்) திருமணத்துக்குப் போகாதிருந்த காரணம் இன்று கண்முன்பு பூதாகரமாகி நிற்கிறது. இரவு முழுக்கத் தூக்கம் வரவில்லை.

"என்னப்பா இது சரிவருமே? உன்னட்டை ஏதும் இதப் பற்றி சொல்லியிருக்கிறாளே?"

"எனக்கு ஒண்டும் தெரியாது. ஏதோ அவளின்டை பழைய சிநேகிதியிண்டை ஒன்றுவிட்ட அண்ணனோ மச்சான்காரனோ எண்டு சொன்னவள். வேறையொண்டும் சொல்லேலை. நீங்களே அவளோடை கதையுங்கோ.."

இரவிரவா செல்லடிச்சா கூட எழும்பாதவளுக்கு யாரும் ரகசியம் கதைத்தால் மட்டும் தூக்கம் கலைந்துவிடும். அப்படி எழுந்தவள் கதை தன்னைப் பற்றித் தான் என்றுணர்ந்ததும் தீவிரமாக அவதானிக்கத் தொடங்கினாள்.

"யார் அந்த ...... ஊர்ப் பெட்டை தானே? அவை ...யர் எண்டு நீ தானே சொன்னது.."

"எண்டுதான் நினைக்கிறன். நீங்களே அவளோடை கதையுங்கோ.."

அவளுக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது. இத்தனை வருடங்களில் எத்தனை காதல்களை / காதல் என நம்பப் பட்டவைகளை ஓரிரு வார்த்தைகளிலேயே முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தவர்கள் முன்பு இன்று சாதீயம் வகையாய் மாட்டிக்கொண்டுவிட்டது. இனி அவள் என்ன சொன்னாலும் அது வெறும் செவிடன் காதிலூதிய சங்கு தான். நெஞ்சை எதுவோ பலமாகப் பிடித்து அழுத்துவது போலிருந்தது. மூச்சு விடமுடியவில்லை. கண்களை இருட்டிக் கொண்டு வருகையில், அவளின் தோள்கள் பலமாக உலுப்பப் பட்டன.

"உன்னோடை கொஞ்சம் கதைக்க வேணும்.. எழும்பு.." இரவுமுழுக்க தூக்கமில்லாமலோ அல்லது கோபத்தினாலோ சிவந்து போயிருந்த அவரது விழிகள் அவளைப் பயமுறுத்தின. தொண்டைவழி சிரமப்பட்டு விழுங்கிய நீர் கண்களினோரம் கசிய எத்தனிக்கையில் அதனை மறைக்க மறுபக்கம் திரும்பி படுத்தவாறே எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவு இயல்பான குரலில்.. "ம்ம்.. சொல்லுங்கோ.."

"ஆஸ்திரேலியா பிஎச்டி மாப்பிளை ஒண்டு வரன் கேட்டு வந்திருக்கு. என்ன சொல்ல.." அவளுக்குப் புரிந்து விட்டது. அவர்கள் எல்லாம் முடிவு செய்துவிட்டார்கள். கண்ணீர் தலையணையை நனைத்தது.

"உனக்கு சம்மதம் தானே..? இல்லாட்டி யாரையாச்சும் நினைச்சு வச்சிருக்கிறியே?"

அவளிடமிருந்து பதிலேதுமில்லை. அவள் என்ன சொன்னாலுமே இது காதலேயில்லை என்று நிரூபிக்கும் வகையில் அவர் ஒரு பதில் வைத்திருப்பார்.

அதுவும் அவர் சொல்லும் விதம் இருக்கிறதே.. அவளை என்றைக்குமே குற்றம் சொல்ல மாட்டார். அவள் ஒரு தேவதை போலும் அவளை அடைய அவர்களுக்கு எந்த விதத்திலும் தகுதியில்லை என்பது போலும் தான் பேச்சைத் தொடங்குவார். அவளுக்குக் கோபம் கோபமாக வரும். எந்தப் பெண்ணுக்கும் அவள் காதலிப்பவன் தான் உலகமகா நாயகன். அப்படியிருக்க அவரது முதலாவது அம்பே அதனைத் தகப்பதர்க்கான அத்தனை காரணங்களையும் கொண்டிருக்கும்.

அடுத்து திடீரென்று அவர்களை மிகவும் உயர்த்திப் பேசுவார். பின்பு இருவரையும் சமதளத்தில் வைத்து மிகவும் தீர்க்கமாக ஆராய்ந்தவர் போல் "அவனுக்கு நீ தேவையே ஒழிய, நீ தான் அவனது உலகமென்றில்லை." என்பார். அவர் சொல்வதும் ஒருவகையில் உண்மையாகத்தான் இருக்கும். ஏனெனில் அவர்களிடம் அவளைக் கவர்ந்ததே அவர்களது ஆளுமைதானே..? அந்த ஆளுமை நிச்சயமாக ஒருநாளும் எதற்காகவும் தன்னை அழித்துக்கொள்ளாது. அது அவளது காதலால் அழியுமென்றால் அவள் காதலித்ததும் அழிகிறதே.. அப்போது அவள் காதலும் அழிந்து விடுமா??

இப்போது அவள் முழுவதுமாய் குழம்பிப் போயிருப்பாள். அவரது குற்றச் சாட்டுகளுக்கு எப்படிப் பதில் சொல்வது என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே "நாங்கள் உயிர்வாழ்வதே உனக்காகத்தானே" என்று பெற்றோரின் பாசம் என்ற கடைசி அம்பை எடுத்து விடுவார். அவள் காதலித்த யாரும் அவ்வாறு சொன்னதில்லை. அப்படி சொன்னவர்கள் யாரையும் அவள் காதலித்ததுமில்லை. அத்தகைய காதலில் அவளுக்கு நம்பிக்கையிருந்ததுமில்லை. ஆனால் ஒவ்வோர் காதல் முடிவிலும் தற்கொலை வரை போயிருக்கிறாள். அது அவளின் மன அழுத்தத்தின் உச்சக்கட்டம்.

"விரும்புறது தப்பெண்டு சொல்லேலை. ஆனா எங்களுக்கு சரிப்பட்டு வருமா எண்டும் பாக்கோணும் பிள்ளை.." அவரது அழுத்தமான குரல் அவளை மீண்டும் இந்த உலகுக்குக் கொண்டுவந்தது. அவர் எதிர்பார்க்கும் தகுதி எதுவெண்டு இதுநாள் வரையில் அவளுக்குப் புரிபடாத புதிராகவே இருந்தது. முன்பு வயதைக் காரணம் காட்டியிருந்தார். இப்போது சாதி?

"சாதியைப் பற்றிப் பிரச்சினையில்லை. ஆனால் நான் ஏன் சொல்லிறன் எண்டால்.. ஒவ்வொரு சாதிக்கும் எண்டு சிலசில பண்புகள் இருக்கு. அவை மற்ற சாதிகளிண்டை பண்புகள் பழக்க வழக்கங்களோட ஒத்துப் போகாது. அதால கடைசி வரைக்கும் சந்தோசமில்லாமல் தான் இருக்கவேண்டி வரும்." அவளுக்குத் தலை சுற்றியது. ஒருவாறு தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டு "நீங்க இப்ப என்ன சொல்ல வாறீங்கள்..?"

சிறிது நேர அமைதிக்குப் பின்னர் "நான் வேணுமெண்டால் அவை எப்பிடி எண்டு அவையிண்ட வீட்டை போய் கதைச்சுப் பாக்கிறன்.. " அவரது மாமூலான பதில் தான். ஆனால் வழக்கத்துக்கு மாறாக, இப்போது அவள் சம்மதித்துவிட்டிருந்தாள். அது அவளின் மன உளைச்சலின் உச்சமா அல்லது அப்பிடி என்னதான் செய்துவிடப் போகிறார் என்ற ஒரு அசட்டுத் தைரியமா என்று தெரியாது... ஆனால் அதிசயமாக அந்த சம்பந்தம் கூடி வந்தது.

கல்யாணமாகி சிறிது காலத்திலேயே அந்தக் காதலும் முடிவுக்கு வந்தது.. ஒவ்வொரு காதலின் முடிவிலும் அவள் தற்கொலை வரை போயிருக்கிறாள். அது அவளது மன அழுத்தத்தின் உச்சக்கட்டம்.

தமிழ் இனி.. 2

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Fri, 10 Jan 2014 01:48:00 +0000

எனது தமிழ் இனி.. பதிவுக்கு பலர் பாராட்டி கருத்து தெரிவித்திருந்தாலும் சில காரசாரமான பதில்களும் கிடைக்கப் பெற்றிருந்தன. பொதுவாகவே தனிப்பட்ட பாராட்டுதல்களை இங்கே தனித்தனியே போட்டு நன்றி சொல்வது எனது வழக்கமல்ல. அதனால் அவர்கள் அனைவருக்கும் பொதுவாகவே நன்றியைக் கூறிக்கொண்டு, மற்றைய கருத்துக்களுக்குச் செல்வோம்.

முதலாவது கருத்து :

கட்டுரையின் அடிப்படையையே புரிந்துகொள்ளாமல் ஜெயமோகன் மீது எதிர்வினைகள். ஜெயமோகன் தமிழை அழிக்கும் நோக்குடனோ சிதைக்கும் நோக்குடனோ எதையும் கூறவில்லை. அவர் சொன்னது இதுதான் “ஒரே எழுத்துருவாக ஆக்கினால் அடுத்த தலைமுறை அதை எளிதில் வாசிக்கும்” என்று மட்டும்தான். ஆங்கில எழுத்துருவில் தமிழை வாசிக்கும் வாசகர்கள் இருக்கிறார்கள் என்றோ, இப்போதே நூல்களை அப்படி வெளியிடமுடியும் என்றோ அவர் சொல்லவில்லை.
ஜெயமோகன் அவருக்கு கிடைத்த எதிர்வினைக்கு சொன்ன விளக்கம் ஒரு பகுதி

//“என்னைப்பொறுத்தவரை இது ஒரு சாத்தியக்கூறு பற்றிய யோசனை மட்டுமே. கண்ணெதிரே தமிழ்க்கல்வி அனேகமாக வழக்கொழிந்துவருவதைக் காண்கிறேன். சமீபத்தில் பல பொறியியல்கல்லூரிகளுக்குச் செல்லும்போது அங்குள்ள மாணவர்கள் தமிழ்ச்செய்தித்தாள்களைக்கூட வாசிப்பதில்லை என்பதை கவனித்திருக்கிறேன். குமுதம் என்ற இதழை ஒரு கல்லூரி வகுப்பறையில் ஒருவர் கூட கேள்விப்பட்டதேயில்லை என்று அறிந்த அதிர்ச்சியை நான் ஏற்கனவே பதிவுசெய்திருக்கிறேன். ஆனால் அவர்களனைவருமே தமிழ்பேசக்கூடியவர்கள்
இதுதான் நம்மைச்சூழ்ந்துள்ள உண்மையான யதார்த்தம். இதை காணாமல் தவிர்ப்பதில் பொருளில்லை. இது ஒரு தேசியப்பொதுப்போக்கு. இந்தியா முழுக்க இதேநிலைதான் உள்ளது. இதற்கு எதிராகச் சட்டம்போடுவதோ பிள்ளைகளுக்கு வலுக்கட்டாயமாக ஆனா ஆவன்னா கற்றுத்தருவதோ பயனற்றது. அதை புலம்பெயர்ந்த தமிழர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளிடம் பத்துவருடம்முன்னரே செயல்படுத்திப்பார்த்து தோற்றிருப்பார்கள். அதுவே இன்று தமிழகப் பெருநகர்களில் நடக்கிறது. நாளை தமிழகம் முழுக்க இதுவே நிலைமையாக இருக்கும்
ஐம்பதாண்டுக்காலம் கழித்து ஒருவேளை தமிழ் மிகச்சிறுபான்மையினர் மட்டுமே வாசித்து-எழுதும் ஒரு மொழியாக நீடிக்கும். பேச்சு மொழி என்றுமிருக்கும். அதில் இலக்கியங்களை வாசிக்க ஆளிருக்கமாட்டார்ள். இன்று பல செவ்வியல் மொழிகளுக்கு இருக்கக்கூடியதுபோன்ற ஆர்வம்கொண்ட மிகச்சிறிய வட்டத்தினர் மட்டுமே தமிழை தீவிரமாக வாசிப்பார்கள். இதுதான் நான் உண்மையிலேயே வருமென அஞ்சக்கூடிய சூழல்.
இதற்கு எதிராகச் செய்யக்கூடுவது என்று தோன்றக்கூடிய ஒரு வழி நான் சொல்வது.சாத்தியமான பல வழிகளில் ஒன்று. நாளைய தொழில்நுட்பம் எதைச் சாதிக்குமென எனக்குத் தெரியாது. ஆனால் உலகமெங்கும் பலமொழிகளுக்கு அடிப்படையான பொது எழுத்துரு ஆங்கிலமாக மாற வாய்ப்புண்டு என்றே நினைக்கிறேன். அந்த எழுத்துருவை வேறெந்த எழுத்துருவிலும் மாற்றிவாசிக்க தொழில்நுட்பம் வாய்ப்பளிக்கும். தமிழை பிராமியிலோ வட்டெழுத்திலோகூட வாசிக்கமுடியும். ஆகவே எப்படியும் கற்றுக்கொண்டே ஆகபோகிற ஆங்கில எழுத்துருக்கள் வழியாகவே தமிழை வாசிக்க- எழுதக் கற்றுக்கொள்வது சுலபமான வழியாக இருக்கும்.
ஒருவேளை இது வெறும் ஊகமாக இருக்கலாம். மிகையான அச்சமாக இருக்கலாம். இந்த மாற்று வழி நடைமுறைச் சிக்கல்களைக் கொண்டதாக இருக்கலாம். ஆனால் ஏன் இப்படி யோசிக்கக் கூடாது என்பது மட்டுமே என் கேள்வி. விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும் நாம் அத்திசைநோக்கிச் செல்கிறோம்
வழக்கம்போல தொண்ணூறுசதவீதம்பேருக்கும் நான் என்ன சொல்கிறேன் என்று புரியாது. வரவிருக்கும் உடனடி எதிர்வினை என்பது ‘அப்டீன்னா நீ எதுக்கு தமிழிலே எழுதறே? அப்டியே இங்கிலீஷ் எழுத்துக்களிலே எழுதவேண்டியதுதானே? நீ எழுத ஆரம்பிச்சுப்பாரு…’.
நண்பர்களே, நான் இப்போது ஆங்கில எழுத்துருக்களில் எழுதுவதைப்பற்றிச் சொல்லவில்லை. இப்போதுள்ள வாசகர்கள் ஆங்கில எழுத்துரு வழியாக எளிதாக வாசிப்பார்கள் என்றும் சொல்லவில்ல ... ஆங்கில எழுத்துருக்கள் வழியாக தமிழ் இளமையிலேயே பள்ளிகளில் பயிலப்பட்டால் அவர்களுக்கு பின்னாளில் தமிழ் வாசிக்க எளிதாக இருக்குமே என்றுதான் சொல்கிறேன்.”//

ஜெயமோகன் வணிக இலக்கியம் அற்ற முழுமையான இலக்கிய எழுத்தாளர். அவருடைய தீவிர வாசகனான எனக்கு அவரின் எழுத்தின் யாதார்தமும் உண்மையும் புறிகின்றது. அவர் எந்த தாயையும் கொல்லவில்லை, வணிகஇலக்கியத்தை நோக்கி தமிழ் வாசகர்கள் சென்று கொன்டிருக்க அதில் இருந்து மாறுபட்டு நல்ல தமிழ் இலக்கிய எழுத்துகளை படைத்தது ஆரோக்கியமான வாசர்களை உருவாக்கி தமில் தாயை வளர்த்தவர் ஜெயமோகன்.

----

இதற்க்கு பதில் சொல்வதற்கு முன்பு இரு தினங்களுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு சிறிய சம்பவத்தினை நினைவுகூருவது நலம் என்று கருதுகிறேன்.

இரண்டு வயதிலிருந்தே பள்ளிக்கு ஆர்வத்துடன் செல்லும் ஒரு குழந்தை நாலரை வயதில் திடீரென்று போக மறுத்து அடம் பிடிக்கின்றது. காரணம் கேட்டால்,
"டீச்சர் பேசினவா.."
"ஏன்? நீங்கள் ஏதும் குழப்படி செய்தனீங்களே?"
"இல்லை"
"அப்ப எதுக்கு பேசுறா?"
"எனக்கு சைனீஸ் எழுத வருதில்லை.."

ஒருகணம் திடுக்கிட்டேன். நாலு வயது குழந்தையிலிருந்தே சைனீஸ் சரியாக எழுதப் பழக்க அவர்கள் படும்பாடு ஆச்சரியமாக இருந்தது. நாம் மட்டும் தமிழை சொல்லிக்கொடுக்க எமது குழந்தைகள் வளரட்டும் பார்க்கலாம் என்றிருக்கிறோம். ஆனால் எமது ஊரில் அப்படியல்ல. அனந்தனின் அக்காவின் மகள் நாலுவயதிலேயே திருக்குறள் முதலாம் அதிகாரம் மனப் பாடம். தமிழ் எழுத்துகளும் அத்துப்படி.

ஒரு குழந்தை ஒரு மொழியை மட்டும் தான் சரியாகப் புரிந்து படிக்க முடியும் என்பது மிகவும் தவறான கருத்து. அதை எப்படி சொல்லிக்கொடுப்பது என்று (நன்றி: திலகன்) இன்னும் புரிந்து கொள்ளாமல் இருப்பது எமது தவறு. எமக்கு நேரமில்லை என்று சொல்லித் தப்பிக்க முடியாது. ஏனெனில் நேற்று ஜனனி பாடசாலையில் தானே வரைந்து எழுதி கொண்டு வந்த படம் தான் மேலுள்ளது. இங்கு எமது வீட்டில் யாருக்கும் சைனீஸ் தெரியாது. அதற்காக ஜனனி இருதினங்களுக்கு முன்பு பாடசாலை போக மறுத்தபோது நீ ஆங்கிலம் மட்டும் நன்றாகப் படித்தால் போதும் என்று சொல்லியிருக்கலாம். ஆனால் சைனீசும் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தை அவள் மனதில் விதைத்தேன். அது மட்டும் தான் நான் செய்தது.

அடுத்ததாக, மொழி என்பது வெறுமனே பேச்சுமொழி மட்டுமல்ல. வேறு சில மொழிகள் அப்படியிருக்கலாம். ஆனால் தமிழின் உயிர்நாதமே அதன் எழுத்துக்கள் தான். அதனையே கொன்றுவிட்டு தமிழை வளர்க்கிறோம் என்று சொல்வது முட்டாள்தனமில்லாமல் வேறென்னவாக இருக்கமுடியும்? அதைவிடுத்து தமிழை ஆரம்ப கல்வியில் கட்டாய பாடமாக்கலாமே?சொல்லிக்கொடுப்பதற்கு எத்தனையோ ஆசிரியர்கள் தாகத்துடன் காத்திருக்கிறார்கள்.

இரண்டாவது கருத்து :

இதுவும் எனது முதல் பதிவுக்கு வந்த கருத்துத் தான். இதற்கும் எனது பதிவுக்கும் என்ன சம்பந்தம் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் முதலாவது கருத்துக்கு இதனை வைத்து பதில் சொல்லலாம் என்பதால் இங்கு போடுகிறேன். இதில் இரண்டாவது கருத்தைப் பார்த்தீர்களானால் பொய்மைகளை எழுத்திலா / ஈழத்திலா என்று தெரியவில்லை. அடுத்ததென்ன ஆன்மீகமா? அப்படியாயின் ஆன்மீகத்திற்கும் எனது முதல் பதிவுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

இப்படி தமிழை ஆங்கிலத்தில் எழுதப் போனால் பல மயக்கங்கள் உருவாகும். அவற்றைத் தவிர்க்க ஆங்கிலத்தை தமிழுக்கு ஏற்றால் போல் குற்றுகள் வைத்தோ கோடுகள் வைத்தோ சில மாறுதல்கள் செய்ய வேண்டியிருக்கும். குறைந்த பட்சம் இன்னென எழுத்துகளுக்கு இன்னென ஆங்கில எழுத்துகளின் கூட்டமைப்பை உபயோகிக்க வேண்டும் என்றாவது மனப்பாடம் செய்யவேண்டும். இத்தனை சிரமப்பட்டு வேற்று மொழியொன்றை தமிழுக்கு ஏற்றவாறு செதுக்குவதற்கு பேசாமல் தமிழ் எழுத்துருக்களைப் படித்துவிட்டுப் போய்விடலாமே?

கடைசியாக உங்களுக்காக ஒரு விஷப் பரீட்சையில் இறங்குகிறேன். கீழிருப்பதை வாசித்துத்துப் பொருள்கொண்டு பாருங்கள் அப்போது புரியும். (அனந்தன் நேற்றைய தினம் வாசிக்கத் தொடங்கிய ஒரு தொடரிலிருந்து எடுத்தது. பதிவை எழுதிவிட்டு அனந்தனை தொடர்புகொண்டு கேட்டேன். "பதிவு நன்று. ஆனால் அதென்ன கடைசியில் என்னமோ ஆங்கிலத்தில் கிறுக்கியிருக்கு?" என்றார்.)

kaasiyil varanaa nathiyum assi nathiyum kalakkum iru thuraikalukku naduve amainthirukkum padiththuraiyil anthiyil ezhuthirikal konda vilakkin mun amarnthu sootharkal kinaiyum yaazhum meeddip paadinar. ethire kaasimannan peemathevanin moondru ilavarasikalum amarnthu athaik keddukkondirunthanar. sennira aadaiyum sevvariyodiya periya vizhikalum kondaval ambai. neelanira aadaiyanintha minnum kariyaniraththil irunthaval ambikai. vennira aadaiyanintha melliya udal kondaval ambaalikai. mukkunangalum kaasimannanidam moondru makalkalaakap piranthirukkindrana endranar nimiththikarkal.

ஜெயமோகனை நான் எதிர்க்கவில்லை. அவரது முட்டாள்தனமான சில கருத்துகளை தான். வேறாராவது இதனைச் சொல்லியிருந்தால் வெறுமனே கடந்து போயிருக்கலாம். அதில் உண்மை கூட இருக்கலாம். ஆனால் தமிழை வளர்க்க நினைக்கும் ஒருவர் இப்படியான கருத்துகளை உதிர்ப்பது வரவேற்கத் தக்கதல்ல.

தமிழ் இனி..

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Wed, 01 Jan 2014 04:57:00 +0000

சில தினங்களுக்கு முன்னர் நண்பியொருவர் ஜனனி தமிழில் சரளமாக (நம்மளை மாதிரி தத்தக்க பித்தக்க தான்..) உரையாடுவதைப் பார்த்துவிட்டு அவர்களின் மகள் தமிழில் கதைக்கிறாளில்லை என்று மிகவும் வருத்தத்துடன் கூறினார். அவர்களுக்கு நாம் தமிழில் கதைத்தால் விளங்கும். ஆனால் பதில் ஆங்கிலத்தில் தான் வரும். இன்றைய தமிழ் குழந்தைகளின் நிலை இதுதான்.

"இதற்க்கெல்லாம் போய் எதற்க்காய்க் கவலைப்பட வேண்டும்? வளர வளர சரியாயிடும்" என்று பாட்டி சொன்னார். "இல்லை. இப்ப இருந்தே சொல்லிக்கொடுக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் பிறகு எப்பவுமே தமிழில் கதைக்க முயற்ச்சிக்க மாட்டாள்" என்றார் தந்தை.

இவையெல்லாமே ஒருவிதத்தில் உண்மைதான். ஆனால் நாம் எப்படி தமிழில் கதைக்கத் தொடங்கினோம்? எமது பெற்றோர் எந்த மொழியில் நம்முடன் கதைத்தார்களோ அதையே நாமும் பழகிக்கொண்டோம். யாரும் இதுதான் உனது தாய் மொழி, அதில் தான் பெற்றோருடன் கதைக்க வேண்டும் என்று எமக்கு மூன்று நான்கு வயதில் சொல்லித்தந்திருப்பார்களா என்றால் இல்லை. அப்போது ஆங்கிலத்தில் அடிப்படைக்கல்வி இல்லை என்பது ஒரு வாதம். ஆங்கிலத்தில் அடிப்படைக்கல்வி இல்லை, ஆனால் ஒவ்வோர் வீட்டிலும் தமது பிள்ளைகளுக்கு ஆங்கிலம் சொல்லிக்கொடுக்க அப்பாமார் பட்டபாடுகள் அதைவிட அதிகம். சில (உயர் அந்தஸ்து?) பாடசாலைகளில் தமிழில் கதைத்தால் தண்டனை என்று கூட இருந்தது. இன்று இவையெல்லாம் இல்லை. மாறாக பிள்ளைகளை தமிழ் கதைக்க வைக்க பாடுபடவேண்டி இருக்கிறது. இந்த நிலையில் ஜனனியால் / வெளிநாட்டில் இருக்கும் ஒரு குழந்தையால் எப்படி தமிழில் கதைக்க வைக்க முடியும்?

1. தாய் மொழி : முதலாவதாக, நமது தாய்மொழி என்ற எனது புரிதல் என்பது பல இலக்கிய இலக்கண வரைமுறைகளைத் தாண்டி, அது எனது தாயின் மொழி, அவரது தாயின் மொழி. பல்லாயிரம் ஆண்டுகளாக நமது மூதாதையர் கதைத்துவந்த மொழி. அவர்களுடன் நானும் அந்த மொழியிலேயே கதைக்கிறேன் என்பது பெருமை தருகிறது. அதேபோல் ஜனனியை உணரச் செய்யவேண்டும் என்று நினைத்தேன். தாய் என்றாலே தமிழ் வரவேண்டும். இதுதான் முதல் படி.

2. உரையாடல் : எனக்கும் தமிழ் தெரியும். உனக்கும் தமிழ் தெரியும். பிறகெதுக்கு வேற்று மொழியை கடன் வாங்கவேண்டும்? சில நாடுகளில் வெளியில் போகும் போது தமிழில் கதைக்க வெட்க்கப் படுவார்கள். ஆனால் சிங்கப்பூரில் தமிழ் உரையாடல்களை அதிக இடங்களில் காணலாம். இருந்தும் நம்மவர் சிலர் தமிழில் கதைத்தால் நாகரீகமில்லை / மற்றவர்களின் கவனம் தேவையில்லாமல் தம்பக்கம் திரும்பி விடுமோ என்ற பயத்தில் பிள்ளைகளுடன் ஆங்கிலத்தில் கதைக்கின்றனர். ஆனால் நாம் வெளியில் போகும் போதும் தமிழில் தான் ஜனனியுடன் கதைப்பது. புரியாதவர்கள் விசித்திரமாகப் பார்ப்பார்கள். அதனால் என்ன அவர்கள் சைனீஸ், மலாயில் கதைப்பது நமக்குப் புரிகிறதா என்ன? ஆனால் இதுவரை நாம் தமிழில் கதைப்பதைப் பார்த்துவிட்டு யாரும் முறைத்ததோ (இலங்கையில் கூட முன்புதான் முறைப்பார்கள். இப்போது புன்னகைக்கிறார்கள் / புன்னகைக்க முயற்ச்சிக்கிறார்கள்.) அல்லது இழிவாக பார்த்ததோ இல்லை. மாறாக தாமும் தமக்குத் தெரிந்த தமிழில் ஜனனியுடன் கதைக்க முயற்ச்சிக்கிறார்கள். இதைவிடப் பெருமையையா ஆங்கிலத்தில் கதைப்பது தந்துவிடப் போகிறது?

3. கதை சொல்லல் : பாட்டி வடைசுட்ட கதையை பத்துவிதமா சொல்லலாம் என்று எனக்கு கம்பஸ் போய்த்தான் தெரிஞ்சுது. ஆனா ஜனனி 'சோபியா தி பர்ஸ்ட்' இனை பத்துவிதமா சொல்லும். நாம பங்குக்கு எதையாவது சொல்லவேணுமில்லை? இந்த சமயத்திலைதான் சாண்டில்யனும் கல்கியும் கைகொடுப்பினம். சோபியா சிவகாமியாகவும், குந்தவையாகவும் மாறும். நரசிம்மவர்மனும், வந்தியத்தேவனும் வருவார்கள். ஒருதடவை இப்படித்தான் அரண்மனைக்கு வந்தியத்தேவன் வருகிறான். யாருமேயில்லை. தூரத்தில் கொலுசொலி கேட்கிறது. சிறிது நேரத்தில் ஓர் இனிய கம்பீரமான குரல் ஒன்று "யாரங்கே?" என்கிறது. கொலுசொலி மெதுவாக மெதுவாக அண்மிக்கிறது. வந்தியத்தேவன் பதில் சொல்லிமுன்... "கொலுசெண்டால் என்னம்மா?" இது ஜனனி. "இருங்கோ வாறன்." இப்போது ஜனனியின் கைகளில் இரு கொலுசு. போட்டுவிட்டதும், "இப்ப பிரின்சஸ் ஜனனி தான் வாறா..". நாம ஒரு கதை சொல்ல அவர்கள் மனதில் இன்னொரு கதை உருவாகிறது. அரண்மனை என்று சொன்னால் எமது மனதில் ஆதித்த கரிகாலனின் பொன்மாளிகை வந்தால், அவர்களது மனதில் ஆங்கிலக் கோட்டைகள் தான் வந்து தொலைக்கின்றன. "இளவரசியாரே.." வந்தியத்தேவன் சொல்லி முடிக்கவில்லை. "இளவரசி எண்டால் என்ன..?". "அதாம்மா பிரின்சஸ்". என்னதான் பேபி, டார்லிங் என்று ஆங்கிலத்தில் கொஞ்சினாலும் தமிழில் செல்லம், குட்டி என்று கொஞ்சுவது போல் வருமா என்ன?

4. ஒளிப்பதிவு செய்தல் : என்னதான் பெரியவர்கள் அழகாக கதை சொன்னாலுமே குழந்தைகள் மழலைத் தமிழில் சொல்வது போல் வராது. அவர்கள் தமிழில் கதைப்பதை / கதை சொல்வதை ஒளிப்பதிவு செய்து அவர்களுக்குப் போட்டுக்காட்டி அவர்களை மேலும் ஊக்கப்படுத்தலாம். இந்த வகையில் கானரூபனின் கதை ஒளி போன்ற ஒரு முயற்ச்சியை ஏன் ஒவ்வோர் வீட்டிலும் ஆரம்பிக்க கூடாது? குறிப்பாக புலம்பெயர் நாடுகளில்..

இப்படி இன்னும் எத்தனையோ வழிகள் இருக்கு. 'இனி எம் பிள்ளைகளுடன் தமிழில் தான் கதைப்போம்' என்று புத்தாண்டு (எந்தப் புத்தாண்டு எண்டு கேக்கப்படாது!) சபதம் கூட எடுக்கலாம். ஆனால் அநேக சபதங்கள் போலவே இதனையும் சாகடித்துவிடாதீர்கள். முதலில் நாம் நாமாக இருந்தால் எல்லாம் நலமாக முடியும். அதற்காய் ஆங்கிலம் பேசுவது தவறென்று கூறவில்லை. இன்னும் சொல்லப் போனால் "ஜனனி ஆங்கிலம், சைனீஸ், தமிழ் என்று மூன்று மொழியையும் ஒரே நேரத்தில் படிப்பதால் எதனையும் முழுமையாக தெரிந்து பேசுவதில் தடை ஏற்படலாம்." என்று அவளின் அப்பப்பாவே கவலைப் பட்டார். என்னைப் பொறுத்தவரை அவள் எத்தனை மொழி படித்தாலும் பேசினாலும் தாய்+மொழி தமிழ் தான். அது அவள் தாயின் மொழி. தாய் மேல் அன்பும் மரியாதையும் இருக்கும் வரைக்கும் தாய் மொழிமேலும் அதே நேசம் இருக்கும்.

சமீபத்தில் ஒரு பிரபல தமிழ் எழுத்தாளர்கூட தமிழை ஆங்கில எழுத்துக்கள் கொண்டு எழுதினால் அதிகமானோரிடம் (தனது புத்தகம்) சென்று சேரும் என்று திருவாய் மலர்ந்தருளியிருந்தார்.

என்னுடன் முன்பு வேலை செய்த சில சென்னைத்தமிழ் நண்பிளுக்கு தமிழ் தெரியும். ஆனால் வாசிக்கத் தெரியாது. கனடாவில் சமீபத்தில் வெளிவரும் சில நினைவுமலர் புத்தகங்களில் தேவாரங்களை ஆங்கில எழுத்துருவில் வெளியிடுவதாகக் கேள்விப்பட்டேன். ஆனால் ஒரு எழுத்தாளருக்கு தாம் எழுதும் மொழியை வளர்க்கும் நோக்கம் இருக்கவேண்டுமே ஒழிய அதன் எழுத்துருவையே சிதைத்துவிடும் எண்ணம் எப்படி உருவானது என்றுதான் தெரியவில்லை.

அவரது கதைகளை பெரிதளவில் ரசித்துப் படிக்காவிடினும், ஒரு எழுத்தாளர் என்ற மரியாதை ஜெயமோகன் மீது இதுவரை இருந்தது. தவிர யாரையுமே நான் மிக மோசமாகத் திட்டுவதுதில்லை. அதனால் குறைந்த பட்சம் 'வடிகட்டிய முட்டாள்' என்று கூடத் திட்டமுடியவில்லையே என்று மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது.

நீங்கள் சாகடிப்பது மொழியையல்ல. பெற்ற தாயை..

பிற்குறிப்பு: இது யாருக்கும் அறிவுரை கூறுவதற்காக எழுதப்பட்டதல்ல. எதுவோ நம்மளால முடிஞ்சது..

இரண்டாம் பக்கம்: தமிழ் இனி 2

மீண்டும் விதையாய் ...

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Wed, 27 Nov 2013 10:13:00 +0000

மனிதர்களைத் தொலைத்துவிட்டு
மரங்களை நடுகின்றோம்
அவைதான் எத்தனை
அடிகளையும் தாங்குமே

பூக்கும் பருவத்தில்
முகர்ந்து பார்ப்பர்
காய்ந்த மாடு கம்பில் விழுவது போல்
உரசியும் பார்ப்பர்
உணர்ச்சிகள் மீறினால்
புணர்ந்துவிட்டு
புயல் தான் வந்து சிதைத்ததென்று
கூசாது பொய்யுரைப்பர்

கனிதரும் வயதில்
கைதொட விடாவிடின்
பசுமைப் புரட்சிச் சட்டத்தின் கீழ்
கைது செய்வர்
புழுக்கள் உள்நுழையும்
பூச்சிகள் சுற்றி மொய்க்கும்
அணில் கூட வந்து கடித்துப் பார்க்கும்
உன் அழுகை யாருக்கும் கேட்காது

காய்த்த மரம்தான் கல்லடிபடும்
காய்த்து உன்குற்றம் என்று
ஐநாவைக் கூட ஏமாற்றுவர்

கமேரூன் வந்து பார்ப்பார்
கௌரவம் என நீ நினைப்பாய்
கல்லைத் தேடி இவர்கள்
கண்கள் செல்லும்

மீண்டும் விதையாய் விழுவாய் இந்த மண்ணில்
யார் கரங்களில் கதறி அழுவதற்கோ?

உயிரற்ற ஜீவன்கள்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Wed, 20 Nov 2013 01:19:00 +0000

அக்டோபர் 1990ல் ஒரு நாள். விடுமுறையில் வந்த அப்பா, அப்போது நான்காவது படித்துக்கொண்டிருந்த அவளையும், அம்மாவையும் ஏற்றிக்கொண்டு ஒரு பழைய மோட்டார் சைக்கிளில் மடுவுக்கு போய்க்கொண்டிருக்கிறார். அவர்கள் மூவர் இருப்பதற்கே இடமில்லை, அதற்குள் பின்னல் ஒரு மூட்டை வேறு. அப்போதெல்லாம் யாழ்ப்பாணத்தில் பெட்ரோல் தட்டுப்பாடு. அதனால் வாகனங்களின் எஞ்சினில் என்னமோ தில்லுமுல்லு பண்ணி மணெண்ணெயில் ஓடப் பண்ணியிருந்தார்கள். ஸ்டார்ட் பண்ணுவதற்கு மட்டும் சிறிது பெட்ரோல் விட்டால் போதும். முதலில் கொஞ்சம் மக்கர் பண்ணினாலும் போகப் போக சரியாயிடும் என்று அவர் சொன்னதை நம்பி அவர்களும் புறப்பட்டு விட்டனர். வழியில் இரண்டொரு தடவை நின்றபோதே வேண்டாம் திரும்பி போவம் என்று சொன்னாள். யார் கேட்டார்கள்?

விடியக் காலமை வெளிக்கிட்டால் பின்னேரதிற்கு முன்பு போய்ச் சேர்ந்துவிடலாம் என்று சொல்லியிருந்தார். ஆனால் மதியம் தாண்டிய போதே காடுகள் தெரியத் தொடங்கிவிட்டன. மடுவை அண்மித்துவிட்டோம் என்று சந்தோசப்படுகையில் தான் அந்த முற்றிலும் எதிர்பார்த்த சம்பவம் நடந்தே விட்டது. எத்தனை காடுமேடெல்லாம் தட்டுத் தடுமாறி அப்பாவுடன் கூடவே திரிந்த அந்த உயிரற்ட ஜீவன், தனது ஓட்டத்தை கடைசியில் முழுவதுமாக நிறுத்திக்கொண்டது. அப்பாவும் தனக்குத் தெரிந்த வித்தையெல்லாம் செய்து பார்த்தார், ஆனால் அதுவோ சற்றும் நகர மறுத்தது.

சுற்றிவர ஆளரவமற்ற காடு. அவளுக்குப் பிடித்த இடம்தான். அதன் அழகை ரசித்துக்கொண்டே பேசாமல் நடந்தே போயிடலாமே என்று தோன்றியது. "அப்பா, காடெண்டால் நிறைய மானெல்லாம் இருக்குமாமே? எனக்கு மான்களோட விளையாட ஆசையாயிருக்குப்பா" என்றொரு தடவை சொன்னபோது "அங்கை நிறைய யானை, புலி எல்லாம் இருக்கும். அதால சும்மா இங்கை போல சொல்லாமல்கொள்ளாமல் உண்டை பாட்டுக்கு தனிய சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு வெளிக்கிடக்கூடாது என்ன?" என்று தீர்மானமாகச் சொல்லியிருந்தார்.

கூப்பிடு தூரத்தில் அம்மா அப்பாவிடம்,
"என்னப்பா, இன்னும் கன தூரம் போகவேணுமே?"
"இப்பதானே பூநகரி தாண்டினது. இன்னும் அரைவாசித் தூரம் போக வேணும்."
"அப்ப.. காடு வந்திட்டுதே?"
"இனி வழி முழுக்க காடுதான்"

குதூகலத்துடன் நடந்தே சென்றுவிடத் தயாரானவள் 'இன்னும் அரைவாசித் தூரமா?' என்றபடி திகைப்புடன் நின்றுவிட்டாள். திடீரென்று இருட்டி விட்டதைப் போலிருந்தது. மழை வரப்போகிறதோ என்று மேலே பார்த்தால் அதற்க்கான சாத்தியக் கூறுகள் தெரியவில்லை. சற்றுமுன்பு இதமாய் வருடிச் சென்ற காற்று இப்போது சில்லென்று குளிர்வதுபோல இருந்தது. தூரத்தில் சில மரங்கள் முறியும் சத்தம் கேட்டது. அவளுக்கு இப்போது காட்டைப் பார்த்த சந்தோசம் போய் பயம் பிடித்துக்கொண்டது.

"அப்பா அப்பா. மழை வரப்போகுது போல இருக்கு. அங்கை மரம் முறிஞ்சு சத்தம் கேக்குது. யானை வருது போல. கெதியா ஸ்டார்ட் பண்ணுங்கோ." ஓடிவந்து பயத்தில் நாக்குளற எதையோ உளறினாள்.

அவர் அண்ணாந்து மேலே பார்த்துவிட்டு, பின்னர் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தார். "இங்கை ஒண்டுமில்லை. நீ பயப்படாதை." என்றுவிட்டு டாங்கை ஒருதடவை திறந்து இடம் வலமாக ஆட்டிப்பார்த்துவிட்டு மூடியபடி கிக்கரை நாலைந்து தடவை விடாமல் உதைத்த விதம் அவரும் பதட்டமாயிருக்கிறார் என்று தோன்றியது. ஆனால் அவர்களின் பயம், பதட்டம் எதனையுமே உணராதவாறு அத்தனை உதைகளையும் தாங்கிக்கொண்டு அந்த மோட்டார் சைக்கிள் வெறுமனே நின்றுகொண்டிருந்தது.

நிமிடங்கள் ஒவ்வொன்றும் நரகமாய்க் கழிந்தன. வழமைக்கு மாறாக நன்றாகவே இருட்டிவிட்டிருந்தது. காட்டில் சீக்கிரமாய் இருட்டிவிடும் என்று அப்பா சொல்லியிருக்கிறார். ஆனால் மூன்று மணிக்குள்ளாகவா? அம்மா சற்றுத் தொலைவில் இருந்த முடக்கில் சென்று யாரும் வருகிறார்களா என்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அப்பா இன்னும் அந்த உயிரற்ற ஜீவனை உதைத்துக் கொண்டிருந்தார். அவள் இருவரையும் பார்த்துவிட்டு பேசாமல் தாயை நோக்கி நடக்கத் தொடங்குகையில் அவர் அவளை நோக்கி கையசைப்பது தெரிந்தது. ஓடிச் சென்று பார்த்தால் தூரத்தில் ஒரே புழுதி மண்டலம்.

"அப்பா இங்கை யானை கூட்டமா வருகுது. ஓடியாங்கோ." அவளது அலறலைக் கேட்டு அப்பா ஓடிவந்து பார்த்தார். தூரத்தில் இப்போது புள்ளியாய் எதுவோ அசைகிறது. மெதுவாய் தான் என்றாலும் நிச்சயமாக யானை போல் தெரியாததால் ஓரளவு அமைதியானாள். சற்று நேரத்துக்கெல்லாம் அது ஒரு லாரி என்று தெரிகிறது. சந்தோசத்தில் துள்ளிக் குதித்து கைகளை அவர்களை நோக்கி அங்குமிங்குமாக அசைக்கிறாள். கிட்டே வர வர அதன் மேலே சில மனிதர்கள் உடகார்ந்து இருப்பது தெரிகிறது. அவர்கள் நன்றாக நெருங்கிவிட்டனர். லாரி இப்போது சற்று வேகத்தைக் குறைக்கிறது. நிற்கப் போகிறது என்று எண்ணிய கணத்தில், முடக்கில் திருப்பி சடுதியாக வேகத்தைக் கூட்டியதைப் பார்த்து அதிர்ந்து போகிறாள். கடைசியாக இருந்த ஒரே நம்பிக்கையும் அற்றுப் போகையில், சற்றுத் தூரம் சென்ற அந்த லாரி சடுதியாக பிரேக் போட்டு நிற்கிறது. மூவரும் ஓட்டமும் நடையுமாக அதனருகே சென்றபோது, முன்னாலிருந்து ஒருவர் இறங்கி வருகிறார்.

"அது உங்கடை மோட்டார் சைக்கிளா?" எரிச்சலுடன் கேட்கிறார்.
"ஓமோம். இடையிலை நிண்டிடுது. அதுதான்.. யாராச்சும் வாரங்களா எண்டு பாத்திட்டு இருக்கிறம்."
"அதுக்கு இப்பிடி நடு ரோட்டிலை போட்டிட்டு நின்டா மற்ற வாகனங்கள் எப்பிடி போறது?" எட்டிப் பார்த்தால் அந்த உயிரற்ற ஜீவன் இப்போது நடுவீதியில் குப்புற விழுந்து கிடந்தது.
"இல்லை.. அது ஸ்டார்ட் ஆகுதில்லை. மனுசி பிள்ளையோட தனிய காட்டிலை கன நேரமாக நிக்கிறம். ஒருத்தரும் வார மாதிரித் தெரியேல்லை. நீங்க புத்தளமா போறியள்? இவையளை வழியிலை மடுவிலை இறக்கி விடுறீங்களா?" அப்பா இப்படிக் கெஞ்சி முதல் தடவையாகப் பார்க்கிறாள். தவிர அவர்கள் யார்? எங்கே போகிறார்கள் என்று அவருக்கு எப்படித் தெரிந்தது? வியப்பாக இருந்தது.

இப்போது மேலேஇருந்து சிலர் இறங்கி வந்தனர். உள்ளேயிருந்து சில தலைகள் எட்டிப் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தன. யாரினது முகத்திலும் சந்தோசம் கடுகளவும் இல்லை. 'கடு கடு' என்றிருந்தது. அவளுக்கு பயம் பிடித்துக் கொண்டது. தந்தையின் பின்னால் ஒளிந்து கொண்டு அவரது கையைப் பிடித்து இழுத்தாள். அது அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதற்கான சமிக்ஞை. அவரோ அதைப் பொருட்படுத்தாமல் அவர்களிடம் "மனுசியையும் பிள்ளையையும் மட்டுமாவது கூட்டிக்கொண்டு போங்கோ." இன்னும் கெஞ்சிக் கொண்டிருந்தார். அவளுக்கு வெறுப்பாக இருந்தது.

நீண்ட யோசனை, கலந்தாலோசனைகளின் பின்பு ஒருவாறாக அவர்கள் அந்த உயிரற்ற ஜீவன் உட்பட அனைவரையும் ஏற்றிச் செல்ல ஒத்துக்கொண்டனர். மோட்டார் சைக்கிளை ஏற்ற பாதி மூடியிருந்த பின் கதவைத் திறந்தபோது தான், அதனுள் ஏற்கனவே பெண்கள் குழந்தைகள் என்று ஒரு பதினைந்து இருபது பேர் மூட்டை முடிச்சுடன் அடைந்து கிடப்பது தெரிந்தது. வேண்டாத விருந்தாளிகள் நுழைந்துவிட்டதுபோல அவர்களது பார்வை சுட்டெரித்தது. ஆண்கள் எல்லோரும் மேலே ஏறிக்கொள்ள மீண்டும் அந்த லாரி மெதுவாகப் புறப்பட்டது.

யாரும் முகம் கொடுத்துப் பேசவில்லை. இதுவரை அவளைப் பார்த்த யாருமே "என்ன பேரும்மா?" அல்லது "இப்ப என்ன படிக்கிறே?" என்று கேட்க்காமல் போனதில்லை. ஆனால் அவர்கள் அனைவருமே இறுகிப்போயிருந்தனர். என்ன மனிதர்கள்? இதற்க்கு காடும் யானையும் எவ்வளவோ பரவாயில்லை என்று தோன்றியது.

பேசாமல் இறங்கிவிடலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில் லாரி தானாகவே நின்றது. அப்பா வந்தார். எதுவும் பேசவில்லை. மோட்டார் சைக்கிள் இறக்கப்பட்டது. அவளும் அம்மாவும் எதுவும் பேசாமல் இறங்கிக் கொண்டனர். லாரி புறப்பட்டுவிட்டது.

"ஏன் அப்பா இவை இப்பிடி இருக்கினம்? கொஞ்சம் கூட இரக்கமில்லாமல்.." எரிச்சலுடன் கேட்டாள்.
"அவைண்ட நிலை அப்பிடி." கூறியவர் மேலே எதுவும் சொல்லவில்லை. நிதானமாய் விபரிக்கும் சூழ்நிலையிலும் அவர் இருக்கவில்லை. மற்றைய தருணங்களில் எனின் அந்தப் பதிலுடன் விட மாட்டாள். துருவித் துருவி கேட்டு முழுவதையுமே அறிந்திருப்பாள். ஆனால் இப்போது, அவர்கள் மீதும் நியாயம் இருக்கு என்று சமாதானமாகி விடுவமோ என்று பயந்தாள்.

அந்த சமயத்தில் அவளுக்கு முதலில் வந்தது கோபமா அல்லது அழுகையா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அவளது கன்னத்தை நனைத்தது நிச்சயமாக கண்ணீர்த் துளிகள் இல்லை. ஈ. காக்கா கூட வராத அந்த வழியில் அந்த லாரியை அனுப்பியது கடவுள் தான் என்று நம்பியிருந்தவளுக்கு கோபம் இப்போது அவர் மேல் திரும்பியது. ஆனால் தமது வீடு வாசல்களை விட்டு வலுக்கட்டாயமாகத் துரத்தப்பட்டு சொந்தபந்தங்களுடன் புத்தளத்தை நோக்கி அதில் போய்க்கொண்டிருந்தவர்கள் அனைவரும் இன்னும் அல்லாவை நம்பிக் கொண்டுதானிருந்தனர்.

ராஜீவ் காந்தியைக் கொன்றதை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு கண்மூடித்தனமாக தமிழர்களை இன்றும் பழிவாங்கும் இந்தியா போல, புலிகளை வென்றுவிட்டார் என்ற ஒரே காரணத்துக்காக ராஜபக்சவை கண்மூடித்தனமாக இன்னும் நம்பிக்கொண்டிருக்கும் பல சிங்களவர்கள் போல, அவளும் மேற்கொண்டு அவர்களைப் பற்றி எதையும் கேட்டறியவில்லை. அறிந்துகொள்ளவும் விரும்பவில்லை.

தபாலகங்கள்

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Tue, 05 Nov 2013 13:27:00 +0000

அன்புள்ள நண்பி நிஷாவுக்கு,
நலம். நலமறிய ஆவல். உனது கடிதம் நேற்றுத்தான் கிடைத்தது. வாசித்தேன். மிக்க மகிழ்ச்சி. நீ எமது பாடசாலையில் கேம்ஸ் கேப்டன் ஆக தெரிவாகியிருப்பதாக சொல்லியிருந்தாய். சந்தோசம். எமது பாடசாலை நாட்கள் மறக்க முடியாதவை. குறிப்பாக வகுப்பறைக்கு போகாமல் இருப்பதற்காகவே சேர்ந்துகொள்ளும் விளையாட்டுப் பயிற்ச்சிகள்..

ஒருமுறை நீ, நான், தாமரா மூவரும் விளையாட்டுப் பயிற்சி இருக்கெண்டு நினைத்து நிற உடுப்பில் போய், இல்லையென்று அறிந்ததும் களவாக சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு வெளிக்கிடும் சமயம் அதிபரிடம் மாட்டினோம். அவர் தீர விசாரித்த பின்னர் மன்னித்து வகுப்புக்குப் போகச்சொன்னர். ஆனால் அதன் பின்னர் புதிதாய் வந்திருந்த வகுப்பாசிரியை அனைவரின் முன்னாலும் வைத்து திட்டித் தீர்த்தார். தவிர அன்று தான் நாம் அவவின் வகுப்பு என்றே தெரியும் என்று கூறினார். (எமக்கு மட்டும் என்னவாம்?) தாமரா வழமைபோல சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள். தொட்டாச்சிணுங்கி நானோ கஷ்டப்பட்டு அழுகையை அடக்கிக் கொண்டிருக்க, நீ எல்லோருக்குமாய்ச் சேர்த்து அழுது தீர்த்தாய். ஞாபகமிருக்கிறதா?

...............

இவ்வாறாக மலரும் நினைவுகளை மீட்டும், தற்போதைய நிகழ்வுகளை அறிந்துகொள்ளும் ஒரு அத்தியாவசிய ஊடகமாக கடிதங்களும் அவற்றைக் கொண்டு சேர்க்கும் தபால்துறையும் அன்று இருந்தது.

பெரும்பாலான தபாலகங்கள் முதலில் தொலைதூர தந்தி சேவையை மையமாக வைத்தே இயங்கின. இத்தகைய தபாலகங்களில் இருக்கும் தபாலதிபர் இருபத்திநாலு மணி நேரமும் கடமையிலிருக்க வேண்டும். கிடைக்கும் தகவலை உடனே உரியவரிடம் சேர்க்கவேண்டும். இவை அனேகமாக மரணச் செய்திகளாகவே இருக்கும். அதனாலேயே பெரும்பாலும் எந்த வீட்டிற்காவது தந்தி வந்திருக்கிறது என்று அறிந்தால் அந்த வீட்டின் முன்பு ஊரே கூடிவிடும், துக்கம் விசாரிப்பதற்கு.

போர்க்காலத்தில் யாழின் அநேக கட்டடங்களைப் போலவே பல தபாலகங்களும் அழிவுக்குள்ளானது. அவ்வாறாக முற்றாக அழிவுக்குள்ளான பின்னரும் மீண்டெழுந்து 2013ம் ஆண்டின் உலக அஞ்சல் தினவிழாவில் தரம் ஒன்று காரியாலத்திற்கான தெரிவில் முதலாமிடத்தைப் பெற்ற சுண்டிக்குளி தபாலகத்தின் ஒரு சிறிய வரலாற்றுப் பதிவு தான் இது.

ஈமெயில், இன்டர்நெட் என்று தூரங்கள் குறுகிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில் இத்தகைய தபாலகங்களின் தேவை மிகவும் அரிதாகவே காணப்படுகிறது. என்னதான் இவை தம்மை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள பல புதிய சேவைகளை இணைத்துக் கொண்டாலுமே நம்மில் எத்தனைபேர் இவற்றைப் பாவிக்கிறார்கள் என்பது கேள்விக்குறி தான். சென்ற மாதம் ஒரு பதினைந்து ரூபா முத்திரை வாங்கவேண்டிய தேவை. அந்த அரசாங்க அலுவலகத்தில் இருந்த எவருக்கும் அண்மித்த தபாலகம் இருக்கும் இடம் தெரியவில்லை. சரி வெளியே வந்து ஓட்டோ ஓட்டுனரிடம் கேட்டால் அவருக்கும் கூடத் தெரிந்திருக்கவில்லை. வேறுவழியில்லாமல் பஸ் பிடித்துப் போய் வெள்ளவத்தை தபாலகத்தில் வாங்கிவந்தது.

ஏய் பொண்ணு!

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Wed, 30 Oct 2013 01:57:00 +0000

தமிழ்ப் படங்களில் கட்டபஞ்சாயத்து காட்சிகளில் வரும் பண்ணையார்கள் போன்ற உருவத்தில் இரண்டுபேர். முழுவதுமாய் நரைத்த தலையுடனும், வெள்ளை வேட்டி சட்டையிலுமாக சற்றுத் தொலைவில் நின்று உரையாடிக் கொண்டிருந்தனர்.

"ஏய் பொண்ணு, இங்கை வா"

நர்சரியின் முன்பு நான்கு வயது குழந்தை ஒன்று, சற்றே தூரத்தில் நின்றிருந்த மற்றைய குழந்தையை அழைத்துக் கொண்டிருந்தது. மற்றையது பாதி புரிந்தும் புரியாமலும் தாயை பரிதாபமாகப் பார்த்தது.

+++++++++++++++

அது சற்று முன்புதான் மரணச்சடங்கு நடந்துமுடிந்த வீடு. ஆண்கள் பலரும் சுடலைக்குப் போயிருந்தனர். வயதுபோன சிலர் மட்டும் வெளியே இருந்து கதைத்துக்கொண்டிருந்தனர். பெண்கள் வீடு கழுவுவதிலும் வந்தவர்களுக்கு டீ குடுப்பதிலும் மும்முரமாயிருந்தனர்.

"ஏய் அக்கா இஞ்சை வா.."

சற்றே வளர்ந்த குழந்தையொன்று கிணத்தடியில் நின்ற தனது அக்காவை அழைத்துக்கொண்டிருந்தது.

"கோபி, இங்கை வா." முழு நீள காற்சட்டையும் வெள்ளை ஷர்டின் மேலே பெல்ட் அணிந்தபடி முற்றத்தைக் கூட்டிக்கொண்டிருந்தவர் அந்தக் குழந்தையை அழைத்தார்.

"என்ன மாமி?" விளையாட்டின் சுவாரசியம் மாறாமல்.. ஓடி வந்ததினால் சற்றே மூச்சு வாங்கியபடி.

"யாரையும் 'ஏய்' போட்டுக் கூப்பிடக்கூடாது. சரியா?"

"ஏன் மாமி? அம்மா அப்பிடித்தானே கூப்பிடுறவா?" என்றது அந்த வாயாடிக் குழந்தை.

"அது முந்தி வேலையாட்களை கூப்பிடுறவை. பிறகு அதுவே பழகிட்டுது. இப்ப எங்கடை இடத்திலை எல்லாரும் சமம். அதால யாரையுமே அப்பிடி இழிவுபடுத்துவதுபோல கூப்பிடக் கூடாது. விளங்குதே?" சற்றே கண்டிப்பான குரலில் கூறிவிட்டு மீண்டும் முற்றம் கூட்டப் போய்விட்டார் அந்தப் போராளி அக்கா.

+++++++++++++++

"'ஏய்' எண்டா என்னம்மா?" அப்பாவித்தனமாய் தாயைப் பார்த்துக் கேட்டது அந்தக் குழந்தை.

"அதும்மா முந்தி.. " நாலு வயதுக் குழந்தைக்கு பரம்பரை மிடுக்கு, சாதித் திமிர் என்பவற்றை எப்படி சொல்லி விளங்கப் படுத்துவதென்று புரியாமல் விழித்த அந்தத் தாய், சுதாகரித்துக்கொண்டு "அது மரியாதை இல்லாத சொல். இனிமே அப்பிடிக் கூப்பிடக் கூடாது எண்டு சொல்லுங்கோ" என்று ஒருவாறு, சங்கடத்துடன் கூறி முடித்தாள்.

நெறிப்படுத்தியவர்கள் இன்று உயிருடன் இல்லை. தாம் இருப்போம் என நினைத்து நெறிப்படுத்தவுமில்லை.

மரக் கொட்டகை

noreply@blogger.com (Gowri Ananthan) — Mon, 21 Oct 2013 06:41:00 +0000

பச்சைப் பசேலென்ற நீர்வெளி. அதன் நடுவே அழகிய வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய சிறிய கொட்டகை. அதனை கரையுடன் இணைக்கும் பாலத்தின் முடிவில் தேவநம்பியதீசன் காலத்து புத்தர்கள் அல்லது அவர்கள் உருவை ஒத்தவர்கள் தரையில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்திருந்தனர்.

இப்போதெல்லாம் புத்தரை எங்கே வைப்பது என்றொரு விவஸ்தையே இல்லாமல் போய்விட்டது. அதனால் விகாரைகளை விட அநேக பார்களில் தான் காணக்கிடைக்கிறார். அங்கெல்லாம் முன்பு பெரிய தொப்பையுடனும் மொட்டந் தலையுடனும் குலுங்கி குலுங்கிச் சிரித்தபடி ஓர் உருவம் இருக்கும். சுற்றிவர நிறைய தங்க நாணயங்கள் இறைந்து கிடக்கும். சிலர் குபேரன் என்பர். ஆனால் பொதுவாக அழைக்கப்படுவது 'சிரிக்கும் புத்தர்' என்று தான். அப்படி அழைக்கும்போதெல்லாம் புத்தரே நேரில் வந்து 'என்னை வைச்சு ஒன்னும் காமடி கீமடி பண்ணலியே' என்று வடிவேலு பாணியில் கேட்ப்பதுபோலிருக்கும். அதனால் தானோ என்னமோ இப்ப சாந்தமான முகத்துடன் கண்களை பாதி மூடியபடி புன்முறுவலுடன் அமர்ந்திருக்கும் புத்தரையே வைத்துவிட்டார்கள். இல்லாவிட்டால் ஒருவேளை வருபவர்கள் எல்லோருமே குபேரனைப் போலிருப்பதால் ஒரு மாறுதலுக்கு கம்பீரமாக கட்டுமஸ்தான உடலோடும் தலையில் சற்றே முடியோடும் இவராவது இருக்கட்டுமே என்று நினைத்தார்களோ தெரியாது.

அந்தப் படத்தை மீண்டுமொருமுறை பார்த்தாள். பசேலென்ற நீர்வெளியின் முன்பு வெளிர்நீல உடையில் தலையை விரித்துப் போட்டபடி ஓர் அழகிய பெண். அழகி என்று சொல்லமுடியாது; ஆனாலும் கறுப்புக் கண்ணாடி அணிந்து, கைகளில் போடவேண்டிய சில்வர் வளையல்களை காதில் மாட்டியபடி வலதுபக்க தெத்திப்பல் தெரிய சிரிக்கையில் சற்றக்குறைய அழகாயிருப்பது போலதான் தெரிந்தது. தவிர உதட்டின் நிறத்திலேயே பூசப்பட்ட உதட்டுச் சாயமும், முகத்தில் போடப்பட்டதே தெரியாதபடி பரவியிருந்த முகப்பூச்சும் கனகச்சிதமாகப் பொருந்தியிருந்தன. எல்லாவற்றையும் விட மலர்ந்த முகம் பெண்களுக்கு அழகு என்று சொல்லுவார்கள். அது தீபாவுக்கு இருந்தது. அதுதான் அந்த வெளிர்நீல அழகியின் பெயர்.

படத்தை சற்றே zoomout செய்து பார்த்தால் அவள் யார்மீதோ சாய்ந்து நிற்பது தெரியும். பின்னால் சில அழகிய புத்தர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களின் முன்னால் அவளுக்கு மிக அருகில் முட்டுக் கொடுத்தவாறு, சிவப்பு நிற ரீ-ஷர்ட்ல் இருந்த இரண்டு பொத்தான்களையுமே கழட்டி விட்டு, கருப்புநிற பிரேம் போட்ட கண்ணாடியில்.. அது அவனே தான்.

கண்ணாடி முழுவதும் பரந்திருந்த அந்தக் கண்களைக் கூர்ந்து பார்த்தாள். அவை ஒளியிழந்து களைத்துப் போயிருந்தன. முன்பொருகாலத்தில் பார்த்த கணத்திலேயே இன்னுமோர் சமாந்தர உலகுக்கு பயணிக்க வைத்த கருந்துளைகளல்ல அவை. தேதி குறிக்கப்பட்டபின் இறுதி நாட்களை எண்ணிக்கொண்டிருக்கும் நோயாளியின் கண்களைப் போல இருந்தது; திருமணத் தேதி குறிக்கப்பட்ட அந்த மணமகனின் கண்கள்.

தலையில் மீதமிருந்த ஓரிரு முடிகளைத்தன்னும் தக்கவைக்க எந்த முயற்ச்சியும் செய்ததாகத் தெரியவில்லை. தலைப்பாகை இருக்கும் தைரியத்தினாலிருக்கலாம். அகல விரிந்த கரிய உதடுகளின் நடுவே தெரிந்த எட்டுப் பல்லுகள் அவன் சிரிக்க முயற்ச்சிக்கிறான் என்பதை உறுதிப்படுத்தின. உதடுகளைச் சுற்றி முளைவிட்டிருந்த சற்றேறக்குறைய அடர்ந்த முடிகள் பிரெஞ்சுத் தாடிக்கான முயற்சியாய் இருக்கலாம். இருவரினதும் நெருக்கம் இருவீட்டாரின் சம்மதமாயிருக்கலாம். ஒருவேளை திருமணம் முடிந்து விட்டதோ என்னமோ. கீழே போடப்பட்ட பின்னூட்டங்களை பார்த்தால் அப்படித் தெரியவில்லை. பலர் அவர்களது ஜோடிப்பொருத்தத்தை வியந்தும், பாராட்டியும், வாழ்த்தியும் இருந்தார்கள். அதில் பாதிக்கு மேற்பட்டோர் அவளினதும் நண்பிகள் தான். அவளது மிக நெருங்கிய நண்பியும் கூட. முன்பென்றால் அவளால் நம்ப முடியாமலிருந்திருக்கும். ஒரு பாட்டமாவது அழுது தீர்த்திருப்பாள். இப்போது மெல்லிய புன்னகை மட்டுமே பதிலாக வந்தது.

'எனக்கு நிறைய பொறுப்புகள் இருக்கு. இப்ப இதைப் பற்றியெல்லாம் யோசிக்க நேரமில்லை.' என்றவனின் கழுத்தில் புதிதாய் இரண்டு பவுணில் மின்னிய சங்கிலி முகத்தின் களையை மழுங்கடித்து விட்டிருந்தது. சென்று கண்ணாடியில் தனது முகத்தைப் பார்த்தாள். அன்று அவள் கழுத்தை அலங்கரித்திருந்த முக்கால் பவுன் சங்கிலி இப்போதில்லை. அதுவும் பின்னொருநாள் இரண்டு பவுணில் மின்னிய பின்னரே இன்று இல்லாது போயிருக்கிறது. ஆனால் அது இருக்கும் வரை இருந்த எதையோ பறிகொடுக்கப் போவது போன்ற பதட்டம் இன்றில்லை. எதிலும் பற்றிருக்கும் வரைதான் அது பற்றிய பயமும் கவலையும். அதிலும் பெறுமதி கூடக் கூட இழப்பு பற்றிய பயமும் அதிகரிக்கும். அதனால் ஏற்படும் மன அழுத்தம் மற்றவர் மீது பிரயோகிக்கப்பட இறுதியில் அதீத வெறுப்பையே சம்பாதித்துக் கொடுக்கிறது.

சரியாக வைட் பாலன்ஸ் செய்யப்படாத வானம் சற்றே வெண்ணிறமாக பரவி நிற்க நீர்நிலை மட்டும் பச்சை நிறத்தில் தெரிவது அதிகப்படியான கியூ / சச்சுரேசன் காரணமாக இருக்குமோ என்று ஒருகணம் தோன்றியது. ஆனால் அப்படியாயிருக்க முடியாது என்று அவர்கள் முகம் சொல்லியது. 100ல் போகையில் நவலோகா மருத்துவமனைக்கு முன்னிருக்கும் இந்த இடத்தை பலதடவை பார்த்திருக்கிறாள். ஒவ்வோர் முறையும் கடந்து செல்கையில், ஆமர்வீதியில் அரைமணி நேரம் தரித்து நிற்கும் 155 பஸ், இந்தவழியால் வரக்கூடாதா என்று நினைத்திருக்கிறாள். ஆனால் ஒருமுறைதன்னும் இறங்கிச்சென்று பார்க்கவோ படமெடுக்கவோ நினைத்ததில்லை. அப்போதெல்லாம் அதற்க்கு முன்பிருந்த காவலரண் காரணமாயிருக்கலாம்.

அப்படி அவள் என்ன செய்துவிட்டாள். அவனை காதலிப்பதாக சொன்னாள். எதற்க்காக அப்படிச் சொன்னாள் என்று இதுவரையுமே அவளுக்குத் தெரியாது. ஏனெனில் காதல் / திருமணம் என்பவற்றின் மீது நம்பிக்கை அவளுக்கு என்றுமே இருந்ததில்லை. அது அவள் மனதார வெறுக்கும் ஒரு நிகழ்வு. அப்படியிருக்க எதற்காய் காதலித்தாள்.. அல்லது தானும் காதலிப்பதாய் நம்பினாள்? தனக்காய் யாருமில்லை என்று அவள் நம்பியிருந்த வேளையில் அவளுக்காய் பேசினான், அவளுடன் பேசினான், அவளுடன் மட்டுமே பேசினான்.

அவன் கூறிய காரணங்கள் எதுவுமே ஏற்கும் படியாகவில்லை. அவள் எதையுமே நம்ப மறுத்தாள். அவன் எவ்வளவு தூரம் தன்னை விரும்புகிறான் என்பதை நம்பினாளோ அதையளவு அவன் விரும்பவில்லை என்பதையும் நம்பினாள். இது மனப்பிரழ்ச்சியா அல்லது பலவிதமான தத்துவங்களைப் படித்ததால் வந்த தெளிவான குழப்பங்களா என்று தெரியாது. ஆனால் அவன் இதனைத் தெளிவாகப் புரிந்து வைத்திருந்தான். அதனால் தான் பிறகொருசமயம் சாவகாசமாக உரையாடிய சந்தர்ப்பமொன்றில் 'என் மீதான உனது உணர்வுகள் குழப்பமானவை.' என்று மிகவும் தெளிவாக முகத்திலடித்தற்போல் சொல்லியிருந்தான். அதைக் கேட்டு அவளுக்குக் கோபம் வரவில்லை. இத்தனை தூரம் தன்னைப் புரிந்து வைத்திருக்கிறானே என்று சந்தோசப்பட்டாள்.

அன்று தோன்றியது, பேசாமல் நண்பர்களாகவே இருந்திருக்கலாமோ என்று. ஆனால் அவளைப் பொருத்தவரை நட்பு என்பது உடலைத் தாண்டி இருக்கவேண்டும். எந்த ஒரு ஆண்மகனும் தன்னை ரசிக்கிறான் என்று தெரிந்த பிறகு ஒருபெண்ணால் அவனுடன் மீண்டும் சகஜமாகப் பழக முடியாது. அவளுக்கு பிடித்திருந்தால் வெட்கப்படுவாள் அல்லது அதை மறைக்க ஜோதிகா போல 'ஏன் என்ர இடுப்பைப் பார்த்தாய்?' என்று சண்டைபிடிப்பாள். அதுவே பிடிக்காதவிடத்து அருவருப்பாய் உணர்வாள். இரண்டு சந்தர்ப்பத்திலும் வெறும் நட்பு மட்டும் தான் என்பவர்கள் தம்மைத் தாமே ஏமாற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

அவளுக்குப் பிடித்த இடத்தில் அவளுக்குப் பிடித்திருந்த நபர்கள். படம் அழகாக இருந்தது. லைக் போடலாமென்றால் அவன் பிளாக் பண்ணியிருப்பது தெரிந்தது. புத்தர்களை வெளியே காவலிருத்தி அந்த மரக்கொட்டகைக்குள் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது என்று இன்றுவரை அவளுக்குத் தெரியாது. தெரிந்துகொள்ளவும் விரும்பியதில்லை.