Kıymetlim Nagihan, “Sanırım ben önümüzdeki dokuz ay filan kolbastı oynayamayacağım” dediğinden beri altı ayı biraz geçti ve ben o günden beri bir baba adayıyım. Güzel bir süreçmiş. Üşengeçinsanlargil familyasından olmasaydım bu olay bağlamında da günlük 10 yazı yazardım siz de belki okurdunuz, “Bütün sülalenin kız bebek beklerken aldığı pembe renkli yün yumaklarını iki hafta sonra mavisi ile değiştirmesi” gibi filan. Ama dedikleri gibi “Üşeniyorum öyleyse yarın”.

“Gog” ve “Puslu Kıtalar Atlası” şimdilerde okuduğum iki kitap. “Atem tutem men seni” ve “Çilekli” dilimdeki şarkılar. “Duha” her zamanki gibi en tatlı gelen Kur’an suresi. “Sabah” en çok kaçan. Şekerciden bilye büyüklüğünde “rengarenk sakızlar” ve “patlayan şekerler” almak yeni eğlencemiz. “Şeftalili Nestea” ve “Soda peşine Türk kahvesi” sevdiğimiz içecekler.

Yıllardır düşlediğim bir şey, kişisel gündemimi popüler gündemin üzerine çıkarmaktı. Hamdolsun çok yaklaştım gibi. Farkındalığın aslında o kadar da gerekli bir şey olmadığını, şu hayatta Mevlana’nın yanı sıra Şems’in ve Tavus Baba’nın da var olmuş olduğunu bilmenin, gedavet rüzgarı’nın hanımeli kokusuna karışınca ayaklarının yerden nasıl kesildiğini görmenin, safllığa yatmanın değil de bizzat saflığın ne bulunmaz bir nimet olduğunu anlamak istersen, şu hikayeciği dinle … demek isterdim ama hikayem henüz bitmedi. Belki ve hatta belli ki yeni başlıyor.

Allah yar ve yardımcımız olsun.

Rabbim rahmeti ile muamele etsin, rahmet eylesin. Allah eşine, ailesine ve sevenlerine sabr-ı cemil versin.

Merakla beklenen 3. nesil iPhone hakkında konuşulanlar için, Siber Kültür’den geliyor: “Yeni iPhone ile İlgili Çıkmış Tüm Dedikodular”.

Bu müzelerden en ünlüsü (ve benim bildiğim tek olanı) Madame Tussauds Müzesi. Ben sadece Londra’da var sanıyordum ama çeşitli şehirlerde 8 tane daha varmış.

Çağ kebabı tek şiş gelince paniklemek ve ikinci şişi görünce sevinmek, köydeki kirazları ve elmaları ve anne yemeklerini düşünüp ağlayana ağlamak, bir arkadaşın 2.123 gramlık bir dünyalısının dünyaya gelmesi, sivasspor’un hocası asker bülen’tin neler hissettiğini hissetmeye çalışmak, kendi kendine serum takmaya çalışana yardım etmeye çalışırken fıttırmak, pencere koluna serum şişesinin takılması, “bizzat ben bastırıyorum haftaya haber al”cılar, polenler ve polenler ve polenler ve başağrısı, konyada lahmacun bulunca sevinene sevinmek, odanın çekirdek kokması, seda sayanlı pepsi reklamı, ve ruhat mengi’nin agresifliğinin tavan yapması, dinler ve medeniyetler tarihi uzmanı aytunç altındal’ın mayınlar üzerine yorum yapması, uydu yazılımının yenilenmesi.

Derken yine pazartesi oldu.

Bugün en sevdiğim bilgi kaynakları listemde takvim yaprağının arkası yerini indirdiğim alt yazıların yanında gelen çeviri notları‘na bıraktı. Bugünün diğer bir anlamı da uzun süredir beklediğim bir haberin -inşallah- yolda olduğudur.

Ne güzel bi’şeydin sen Psyduck, en sevdiğimiz Pokemondun Psyduck. Bugün Martha Stewart’ın programında portakallı ördek tarifini seyrederken birden aklıma geldin.

Bayıldım, çok akıllıca. Zaten ödül almış (Cannes Lions 2007 Promo Winner). Diğer ödüllü, süper reklam işlerini kurcalamak için Ads Of The World arşivinde kaybolun.

Bu arada Nike, Nay-ki diye okunuyormuş diye duydum, çok zoruma gitti.

Yeni tema hayırlı mubarek.

Bende cliffhanger etkisi yapan şeyleri düşündüm. İlk sırayı işle ilgili beklediğim bir haber alıyor. Onunla beraber, 5. sezonunun finalini bugün seyrettiğim LOST dizisi de beni cidden cliffhanger manyağı yapmış durumda.

Biraz boşluktan istifade ederek dizilerin sezon finallerini günü gününe seyretme şansı buldum. Fringe, House ve LOST finalleri muhteşemdi. Ama hiç seyretmemiş birisine bahsetmenin azami derecede tehlike arzettiği LOST’un finali en güzeliydi. 2010’a kadar ara verdi. Geride onlarca “arkası yarın” hatta arkası “arkası 7 ay sonra” bırakarak. Final hakkında konuşmayacağım, spoiler (keyfkaçıran) okumayı sevsem de yazmayı sevmiyorum.