<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><rss xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:openSearch="http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/" xmlns:blogger="http://schemas.google.com/blogger/2008" xmlns:georss="http://www.georss.org/georss" xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr="http://purl.org/syndication/thread/1.0" version="2.0"><channel><atom:id>tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392</atom:id><lastBuildDate>Fri, 20 Sep 2024 11:36:28 +0000</lastBuildDate><category>społeczeństwo</category><category>konsumpcja</category><category>konwencja</category><category>antropologia</category><category>rozwój</category><category>film</category><category>jedzenie</category><category>lewica</category><category>moda</category><category>popkultura</category><category>prawica</category><category>nauka</category><category>telewizja</category><category>ciało</category><category>fenomenologia</category><category>rower</category><category>wygląd</category><category>życie</category><category>bohater</category><category>dzieci</category><category>kino</category><category>mitologia</category><category>starość</category><category>sztuka</category><category>tworzenie</category><category>ewolucja</category><category>geje</category><category>klasyka</category><category>polityka</category><category>psychologia</category><category>technika</category><category>wpływ</category><category>antyk</category><category>bogactwo</category><category>lgbt</category><category>literatura</category><category>morderstwo</category><category>naukowiec</category><category>seks</category><category>teoria</category><category>walka</category><category>allegro</category><category>chiny</category><category>facebook</category><category>fotografia</category><category>hitler</category><category>kreskówki</category><category>nieprzejrzystość</category><category>papierosy</category><category>pks</category><category>rodzina</category><category>samochód</category><category>socjologia</category><category>wojna</category><category>wróżby</category><category>anarchizm</category><category>anime</category><category>chandler</category><category>charles manson</category><category>emo</category><category>etnometodologia</category><category>ezoteryka</category><category>gothic</category><category>kult</category><category>olimpiada</category><category>podróż</category><category>polański</category><category>poser</category><category>postmodernizm</category><category>praca</category><category>prokrastynacja</category><category>second life</category><category>sekta</category><category>single</category><category>statek</category><category>tarot</category><category>teletubisie</category><category>tybet</category><title>najpiękniejszy reaktor</title><description>życie, społeczeństwo,  kultura, relacje władzy</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/</link><managingEditor>noreply@blogger.com (Dariusz Żukowski)</managingEditor><generator>Blogger</generator><openSearch:totalResults>73</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-3173555331349247974</guid><pubDate>Tue, 28 Nov 2017 02:51:00 +0000</pubDate><atom:updated>2017-11-28T05:16:49.055+01:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">polityka</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">prawica</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">społeczeństwo</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">wpływ</category><title>Prognoza rekonstrukcyjna dla Polski</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;height: 0px; text-align: justify;&quot;&gt;
W przededniu zapowiadanej rekonstrukcji proponuję taką prognozę:
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[V] &lt;b&gt;Mateusz Morawiecki&lt;/b&gt;: zostanie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Dobrze posługuje się językiem logiki ekonomii liberalnej, umiejętnie ubierając w niego polityczne koncepcje z konserwatywnego i socjalnego pudełka, a przy tym kompetentnie współpracując z sektorem finansowym (nie sypiąc mu piachu w tryby). Dzięki temu nie budzi jawnej odrazy liberalnych centrystów i biznesu, niektórych wręcz sobie zjednuje. Dobrze rozumie zadanie partyjne na odcinku ekonomicznym: rozumie priorytet rozdawania, rozumie potrzebę szukania gdzie indziej. Posłuszny zamówieniom politycznym: wbrew kalkulacjom i rozsądkowi wykonuje misję ochrony węgla. Przy okazji, kiedy trzeba, potrafi podbić patriotyczny bębenek. Idiotyzmy typu milion-polskich-samochodów-elektrycznych budzą tylko lekkie rozdrażnienie ludzi rozgarniętych, więc partia płaci za nie mało, natomiast masę patriotyczną dodatkowo cementują, uzupełniając jej narrację o elementy nowoczesności, przyszłościowości i wizji odrodzenia, odbudowy, niezależności. Nie intryguje, choć sprawia wrażenie mającego własne zdanie i mocny plan. Idealny człowiek na tym miejscu i zdecydowanie nie wyczerpał jeszcze swojej formuły.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEic0-UD3ARqucZ2VYtNSL-q5z0dH6rClyE_nhlnbqRjypsyQRKMEcG85-HdeRRstQxUBAgEEaLy9tRb-wUgAgRlVgnPbLQy6LFOvn4i5xFFLJJoT_4jzlYZywPL_iB1OkZ8Icun8Yp4yq0d/s1600/chess-5-1454541.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;240&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEic0-UD3ARqucZ2VYtNSL-q5z0dH6rClyE_nhlnbqRjypsyQRKMEcG85-HdeRRstQxUBAgEEaLy9tRb-wUgAgRlVgnPbLQy6LFOvn4i5xFFLJJoT_4jzlYZywPL_iB1OkZ8Icun8Yp4yq0d/s320/chess-5-1454541.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;[V] &lt;b&gt;Mariusz Błaszczak&lt;/b&gt;: zostanie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Wierny, lojalny, wdzięczny, rozumie cele partyjne, wyprzedza myśl prezesa - nieodmiennie doskonały na stanowisku, którego potencjalne nadmierne umocnienie mogłoby zagrażać frakcyjnością w feudalizmie partyjnym. Niezłomny w retoryce imigranckiej, która wciąż niewyczerpanie pompuje sondaże w tym kraju pełnym zawziętych prostaków. Dobry i zaradny totumfacki na okres przedwyborczy, gdy w gabinetach różnych podległych mu służb skupionych na zwycięstwie panuje coraz większy ruch.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[V] &lt;b&gt;Pan Jest Zerem&lt;/b&gt;: zostanie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mimo potencjału secesyjnego w ostatnich czasach po prostu dobrze wypełnia zadania i wizję partii w roli prokuratora generalnego, a przy tym nie podnosi indywidualnej głowy. Wciąż wydaje się dobrze odpowiadać na marzenie prostactwa o silnej ręce i policyjnej pałce.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[V] &lt;b&gt;Jarosław Krzyk Płodów&lt;/b&gt;: zostanie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Przygotował długofalową reformę budzącą więcej dobrych niż złych skojarzeń po różnych stronach spektrum. Niech ją teraz wdraża - lepiej, żeby został i sam zebrał bęcki, jeśli sprawy się popierdolą. Potrafi dyskutować z profesorstwem bez antagonizowania, dzięki czemu utrzymuje spokój w określonej sferze zawodowej, która, choć zasadniczo spokojna, ma gadane w mediach i dostęp do nich. Dodatkowo jest twarzą inteligenckiej, wykształciuchowskiej strony partii. Jako niedorzeczność traktuję tezy o &quot;skrzydle Gowina&quot; - ten człowiek nie ma żadnego potencjału secesyjnego. Ale ponieważ istnieje taki mit, utrzymanie Gowina będzie dodatkowo świadczyło o rzekomym pluralizmie panującym w partii.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[V] &lt;b&gt;Crazy Eyes&lt;/b&gt;: zostanie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Chociaż bardzo bym chciał, by było inaczej, tego człowieka od początku zaplanowano na długi bieg i do tej pory poza Adrianem nikt mu tego nie utrudniał. Nie widać żadnych sygnałów, by w jego udzielne panowanie ktoś z wierchuszki sypał jakiś piasek. Czemu to właśnie on pełni tę funkcję i czemu mimo jawnej destrukcji polskiej armii wciąż ją będzie pełnił - tego nie wiedzą dużo wnikliwsi analitycy niż ja. Choć pewną jaskółką zmian może być wypowiedź prezesa, że być może nigdy nie poznamy smoleńskiej prawdy. Jakoś nigdy nie kupowałem tezy o tym, że Antek jest trzymany jako naczelny śledczy smoleński, ale jeśli jest prawdziwa, a prezes stopniowo odpuszcza ten temat, to jego pozycja może zacząć słabnąć. A w końcu te helikoptery, których nie ma i z powodu idiotycznie nieudolnych działań Antka nie będzie jeszcze przez co najmniej rok, naprawdę by się przydały. Podobnie NATO może w końcu zacząć prosić o interlokutora po naszej stronie, z którym można cokolwiek na poważnie ustalić, a to instytucja brana (w miarę) serio przez ten rząd.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[V] &lt;b&gt;Nasza Beata&lt;/b&gt;: raczej zostanie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Błyskotliwa, szybko reaguje w walkach z europosłami, a mimo to wydaje się stonowana, flegmatyczna i jakoś niegroźna. Zawsze dobrze przygotowana, ma ludowe korzenie, a z wierzchu jest woman of reason - kobietą stanu, choć swojaczką. Przy tym jej pozostawienie oddala wizję wodzostwa i nawet ten rząd jakoś spaja, bo Beata nie toczy z nikim batalii i frakcyjnych walk. Dodatkowo jej &quot;konflikt&quot; z Morawieckim odwraca uwagę dziennikarzy, a i Jarkaczowi ułatwia zarządzanie przez konflikt.&lt;br /&gt;
Jeszcze jakiś czas temu byłem przekonany, że to tymczasowa sytuacja i Jarosław oczekuje na dogodny moment dla siebie, ale obecnie sądzę, że na tyle dobrze przygotował sobie układ i słupki są na tyle wysokie, że nie będzie wprowadzał tak dużej zmiany. Rozważałem też możliwość, że Beata poleci, ale nie zastąpi jej Jarosław, tylko ktoś trzeci - to chyba jednak fantastyka.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[?] &lt;b&gt;Elżbieta 500+&lt;/b&gt;: trudno ocenić.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Program 500+ teraz może prowadzić już dowolny urzędnik. Może ją posuną, by Beata nie czuła się zbyt pewnie? Albo zależne to będzie od jakichś rozdań talii niższych kart w partii, o których nie wiemy. Bo 500+, wielki sukces rządu, uznawany jest publicznie za sukces właśnie całego rządu i PiS-u, a nie jej własny, więc jej likwidacja nikogo raczej nie oburzy i nikomu nie będzie żal.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[+/V] &lt;b&gt;Witold Waszczykowski&lt;/b&gt;: raczej poleci.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jego niekompetencja szkodzi partii, nie potrafi nawet być skutecznie lojalny, jego wierność nie na wiele się przydaje, bo po prostu nie potrafi w dyplomację, ambasadorów itd. Z drugiej strony tą stroną rządów Jarkacz za bardzo się nie wydaje interesować, więc może zostanie. Ewentualnie to jego głowę przehandluje prezes u Adriana zamiast Crazy Eyesa.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[+/V] &lt;b&gt;Cyber-Anna&lt;/b&gt;: raczej poleci.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Mimo pracowitości i kompetencji zostanie zapewne zmieciona potrzebami chwili. Wybory samorządowe w państwie autorytarnym wymagają odpowiednio spreparowanej struktury informatycznej. To już nie jest czas dla technokratów i/lub ludzi o kręgosłupie etycznym - w odcinek informatyczny wkroczyć musi teraz osoba politycznie lojalna i wyraźnie rozumiejąca cel wygrania wyborów zarządzaniem cyframi. Mówi się nawet, że jej resort zostanie zlikwidowany/zlany z innym. To by było bardzo logiczne w tym świetle - nominacja ewidentnego funkcjonariusza partyjnego na ministerialne stanowisko ewidentnie potrzebujące niezależnego technokraty zaraz wywołałoby podejrzliwość i pytania, a tak - znika całe ministerstwo. I będzie to od razu przyczyna dymisji - bardzo dziękujemy za wybitną pracę, ale, no właśnie - znikło całe ministerstwo. Dostanie Medal.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[+] &lt;b&gt;Anna Deforma&lt;/b&gt;: poleci.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Skupiła na sobie mnóstwo ludzkiej złości, przeprowadzając pod polityczne zamówienie koszmarną reformę edukacji. Zrobiła to znakomicie, błyskawicznie, jak walcem, spławiając wszelką krytykę po swoich kaczych piórach. Ale teraz za to zapłaci. Wyjaśnieniem dymisji nie będzie jednak oczywiście niezadowolenie Polaków ze źle przeprowadzonej i w ogóle bezsensownej reformy, lecz &quot;przyczyny osobiste&quot; lub ekwiwalent bądź też objęcie innego stanowiska - pewnie w UE, gdyż w oku wyborcy propozycja stanowiska w UE jest wiarygodnym powodem porzucenia wysokiego stanowiska w polskim rządzie. Oraz dostanie Ważny Medal.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
[+] &lt;b&gt;Jan Szkodnik&lt;/b&gt;: poleci.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Spełnił swoje zadanie, a zaczyna być niebezpieczny, bo Puszcza Białowieska robi się coraz gorętszym kartoflem, za to jego posunięcie ma zalety: w okresie przedwyborczym likwidacja Szkodnika przytuli część elektoratu dużych miast, o który toczyć się będzie najbardziej zaciekła walka, a który go najszczerzej nienawidzi. W pewnym sensie wydawać się może, że był specjalnie hodowany, by zogniskować na nim tę nienawiść, a potem spektakularnie odstrzelić. Dokładnie na to przygotowuje nas Jarkacz wypowiedziami o dobroci dla zwierząt i fermach norek oraz &quot;Atlasem kotów&quot;. Dobry, empatyczny ojciec wyrwie chwasta, który był potrzebny w chwili jednolicenia konserwatywno-patriotycznej masy wyborczej, by pokazać faka kojarzonym z lewicą ekologom, lecz dziś jego odejście nie wzburzy nawet członków tej masy.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyBVzBcQbmMYkrrVxo0vJqqQS7-N6fX_19EgQktcdSz1JKoU-1OO0uifqn0E8o9gj8AZ9TWVzVtoe2BoBdMRNtxMjl_4DFrFBKNN-mFbSvFUE_QkLb-twaTa41pxScBQ4zxgLbDnElcFoB/s1600/Tree_Stumps_-_geograph.org.uk_-_633979.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; data-original-height=&quot;427&quot; data-original-width=&quot;640&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjyBVzBcQbmMYkrrVxo0vJqqQS7-N6fX_19EgQktcdSz1JKoU-1OO0uifqn0E8o9gj8AZ9TWVzVtoe2BoBdMRNtxMjl_4DFrFBKNN-mFbSvFUE_QkLb-twaTa41pxScBQ4zxgLbDnElcFoB/s400/Tree_Stumps_-_geograph.org.uk_-_633979.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2017/11/prognoza-rekonstrukcyjna-dla-polski.html</link><author>noreply@blogger.com (Dariusz Żukowski)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEic0-UD3ARqucZ2VYtNSL-q5z0dH6rClyE_nhlnbqRjypsyQRKMEcG85-HdeRRstQxUBAgEEaLy9tRb-wUgAgRlVgnPbLQy6LFOvn4i5xFFLJJoT_4jzlYZywPL_iB1OkZ8Icun8Yp4yq0d/s72-c/chess-5-1454541.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-4057622711008428171</guid><pubDate>Sun, 21 Dec 2014 01:56:00 +0000</pubDate><atom:updated>2014-12-21T03:03:45.442+01:00</atom:updated><title>Myśl znad ikeowskiej szafki</title><description>&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifFsnNDZUPi_j2jpNbY9hN4Dol8C-d3_zO3tvJiY03QZmtc0Ao-RrfySrn4D403ZoO5snmAPLWnl-U974NTuLckc80wVZ9PpZVzprPuTSOeru7wxXa9aq-mgWpKOwLckBwwuuUEUd0cNzJ/s1600/Zrzut+ekranu+2014-12-21+02.09.07.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifFsnNDZUPi_j2jpNbY9hN4Dol8C-d3_zO3tvJiY03QZmtc0Ao-RrfySrn4D403ZoO5snmAPLWnl-U974NTuLckc80wVZ9PpZVzprPuTSOeru7wxXa9aq-mgWpKOwLckBwwuuUEUd0cNzJ/s1600/Zrzut+ekranu+2014-12-21+02.09.07.png&quot; height=&quot;200&quot; width=&quot;168&quot; /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Kilka lat temu na rynku pojawił się nowy rodzaj potraw instant. Różnią się tym od typowej zupy czy sosu w proszku, że nie wystarczy ich tylko zalać wrzątkiem. To półprodukt, do którego trzeba włożyć jeszcze odrobinę własnego wysiłku, np. dodać kawałki sera, ciał zwierząt czy makaron. Fiksy takie szybko zdobyły spory kawał rynku potraw instant. Wymyślono je w działach marketingu. Z badań wynikło, że panie domu czują się winne i sądzą, że nie opiekują się rodziną dość dobrze, jeśli ich przygotowanie obiadu sprowadza się tylko do zalania proszku wodą albo odgrzania mrożonki. Stworzono im więc okazję do wykazania się w roli pani domu i oczyszczenia sumienia bez rezygnacji z przywilejów potraw instant. Na opakowaniach fiksów z Winiar jest nawet lista zakupów do zrobienia, by móc przyrządzić z fiksa prawie prawdziwy domowy obiad.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfAE-CSC14392ohKdu6k49a9JuXt5bNJ0HHKkEPRwBOOStLMziRbEr01_VOLVgVVPY8pr-40yGoy3xN8Q3HjFdYMs-8Dn-h_5MygLXfnkOQYu4TDciBov43e2GmnwYR6BplutpbM36rREZ/s1600/Zrzut+ekranu+2014-12-21+01.56.19.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfAE-CSC14392ohKdu6k49a9JuXt5bNJ0HHKkEPRwBOOStLMziRbEr01_VOLVgVVPY8pr-40yGoy3xN8Q3HjFdYMs-8Dn-h_5MygLXfnkOQYu4TDciBov43e2GmnwYR6BplutpbM36rREZ/s1600/Zrzut+ekranu+2014-12-21+01.56.19.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgfAE-CSC14392ohKdu6k49a9JuXt5bNJ0HHKkEPRwBOOStLMziRbEr01_VOLVgVVPY8pr-40yGoy3xN8Q3HjFdYMs-8Dn-h_5MygLXfnkOQYu4TDciBov43e2GmnwYR6BplutpbM36rREZ/s1600/Zrzut+ekranu+2014-12-21+01.56.19.png&quot; height=&quot;93&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Meble z Ikei trzeba poskładać sobie samodzielnie. Nie sprawia to większego problemu, instrukcje są obrazkowe i wręcz frustrująco precyzyjne. Składający czasem musi przynieść jakieś własne narzędzia (śrubokręt, młotek) i ogarnąć miejsce pracy (dywanik na podłodze chroni przed uszkodzeniami). Choć proces jest prosty, wymaga odrobiny skupienia, a przy montażu większych rzeczy można się trochę zmęczyć. W ten sposób bywalec Ikei, przeważnie człowiek ze średniej klasy pracujący intelektualnie, może się (skutecznie) sprawdzić w męskim zajęciu, jakim jest stolarstwo, korzystanie z narzędzi i tworzenie prawdziwych, namacalnych i praktycznych przedmiotów. W chwilach zwątpienia, gdy poczucie rozziewu między pragnieniem robienia czegoś choć trochę sensownego a realiami przeklejania komórek Excela czy grzania krzesła na kolejnym korpozebraniu staje się nieprzekraczalną przepaścią, zawsze może pojechać do Ikei, kupić jeszcze jedną szafkę i poczuć, jak fragmenty rzeczywistości wskakują na właściwe miejsca.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Weber dowodził, że kultura służy nadawaniu sensu rzeczywistości, w przeciwnym razie jak ten Sartre staniemy samotni wobec monstrualnej&amp;nbsp;aksjologicznej&amp;nbsp;próżni świata. Agentami kultury w dziedzinie nadawania sensu&amp;nbsp;są&amp;nbsp;także wytwórcy zupek i mebli. Robiąc fiksa i montując szafkę, robimy sens. W rzeczywistości otrzymujemy od producentów nieoczekiwaną nagrodę - w pełniejszym stopniu stajemy się ludźmi społecznymi umocnionymi w społecznych rolach. Gdy nadchodzi mrok, możemy zasypiać z uśmiechem na ustach.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/dN8vyO8ILD8?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2014/12/mysl-znad-ikeowskiej-szafki.html</link><author>noreply@blogger.com (Dariusz Żukowski)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEifFsnNDZUPi_j2jpNbY9hN4Dol8C-d3_zO3tvJiY03QZmtc0Ao-RrfySrn4D403ZoO5snmAPLWnl-U974NTuLckc80wVZ9PpZVzprPuTSOeru7wxXa9aq-mgWpKOwLckBwwuuUEUd0cNzJ/s72-c/Zrzut+ekranu+2014-12-21+02.09.07.png" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-5293714252515006844</guid><pubDate>Wed, 02 Oct 2013 13:47:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-10-19T20:47:51.075+02:00</atom:updated><title>Opcje barowe</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Siedząc w barze wegetariańskim, rozmawiałem z Vero nad różnymi odmianami barowej szajby i odpowiedzialnością konsumencką. Kilka myśli z tej rozmowy wydało mi się ciekawych.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;1. Bullshit skrojony pod ciebie&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bar V. oferuje zdrowe jedzenie wegetariańskie, będąc przytłoczony ogromem irracjonalistycznego, szkodliwego bullshitu. Wegetarianizm i irracjonalizm są niestety często z sobą skorelowane. W V. najlżejszy kaliber to hinduskie obrazy z Kriszną na ścianach i kawa pięciu przemian w menu, które można uznać po prostu za szeroko pojęte dekoracje. Drugi poziom to stosy ulotek na stołach i tablicach korkowych, reklamujących najróżniejsze formy diet, jog, spotkań z guru, spotkań uzdrawiających, spotkań duchowych etc. W trzecim kręgu umysłowych rzygowin znajdują się książki z medycyny alternatywnej eksponowane w specjalnej gablotce. Każda z nich to wyprany umysł jakiegoś człowieka czy&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://www.telegraph.co.uk/technology/apple/8841347/Steve-Jobs-regretted-trying-to-beat-cancer-with-alternative-medicine-for-so-long.html&quot;&gt;postawiona za późno diagnoza&lt;/a&gt;. Wisienką na torcie jest wielki, szklany baniak z drucianą siateczką na dole, z którego w barze V. leją &quot;strukturyzowaną wodę&quot;, 3 zł za 200 ml. Oszustwa medyczne (med-alt) to wszakże pewna odmiana oszustw naukowych (strukturyzowanie wody, promieniowanie kamieni itp.).&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Idiotyzm jest zapakowany w zwyczajne opakowanie. Wnętrze przypomina bar-stołówkę z metalowymi kuwetami z jedzeniem za szybą. Nie jest tam nawet zbyt hindusko mimo tego Kriszny na ścianach - ot, mieszanka ikeowska. Oferta spirytualistyczna jest dopasowana do profilu polskiego odbiorcy i mieści się w przyswajalnym dla niego new age&#39;owym nurcie bądź gdzieś na jego obrzeżach. Książki mają ładne zdjęcia, a plakaty strawny dizajn. Irracjonalizm jest sprzedawany w zrozumiałym, kulturowo nam dostępnym modelu konsumenckim i skrojony na naszą miarę poznawczo-estetyczną. Nie stanowi tylko dekoracji: jest nam sprzedawany.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;2. Guru przebija licznik&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: left; margin-right: 1em; text-align: left;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/95/ChingHai_Sydney_in_1993.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;&quot; border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/95/ChingHai_Sydney_in_1993.jpg&quot; title=&quot;Guru Ching Hai&quot; width=&quot;142&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Guru &lt;a href=&quot;http://pl.wikipedia.org/wiki/Ching_Hai&quot;&gt;Ching Hai&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bar L. to dla porównania z V. niemal placówka wietnamskiej sekty religijnej. Jego wygląd także jest właściwie normalny, lecz po chwili obserwacji zauważymy, że wietnamska obsługa usiłuje w kiczowo-barowym wnętrzu z chromowanymi krzesłami i blatami w plastikowy marmurek prowadzić restaurację z obsługą kelnerską. Menu to jedyna w swoim rodzaju mieszanka miniaturowych fotografii jedzenia z ich wietnamskimi opisami dręczona wyraźnym&amp;nbsp;&lt;i&gt;horror vacui&lt;/i&gt;. Wokół baru do zamówionych w małej poligrafii szyldów dodano ręcznie wykonane aktualizacje oferty na kartonowych tackach. I uwaga: klimatu tego uroczego miejsca dopełnia telewizor w rogu, na którym w kółko leci program przedstawiający myśl i wpływ pewnej guru (może całej sekty, nie jestem pewny) będącej zarazem sprawną bizneswoman. Pięknym widokom z Azji Południowo-Wschodniej towarzyszą historie ludzi, którym guru zmieniła życie i której słowo ponieśli w świat, zmieniając losy np. napotkanego taksówkarza. Program opatrzony jest podpisami w dwudziestu językach jednocześnie. Teksty na kolorowych paskach, w alfabetach pisanych od prawa do lewa i z lewa do prawa, a także zapisywanych pionowo, zajmują dobre 2/3 wizji. Szał.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;table align=&quot;center&quot; cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjemDNNDd8Txqxqr2jHDnw7vtvO63OlXmOc-N6FU5rux72nPJAe7ln5MvB6Uh5OnVgf3ZFmYo5k5UaagJiXHXMkpAwv_ZVSVtyGz9xnpqCL2-a2_UzgImpuZYaRpZJhAAqbq6LISle2kWzk/s1600/lh2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjemDNNDd8Txqxqr2jHDnw7vtvO63OlXmOc-N6FU5rux72nPJAe7ln5MvB6Uh5OnVgf3ZFmYo5k5UaagJiXHXMkpAwv_ZVSVtyGz9xnpqCL2-a2_UzgImpuZYaRpZJhAAqbq6LISle2kWzk/s400/lh2.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Wnętrze LH&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;br /&gt;
Z chęcią wracam do L. Mimo otwarcie prowadzonej agitacji irracjonalnej, opakowanie jest tak niedorzeczne i kosmiczne, że w polskim kontekście stanowi co najwyżej dekorację. (Ze zdumieniem odkryłem, że ów bar należy do międzynarodowej sieci sklepów i barów wegańskich, której strona internetowa znakomicie pasuje do wystroju: wygląda jak zrobiona przez dziesięciolatka w roku 1997. Nie wiem, czy w każdej placówce prowadzi się indoktrynację religijną z telewizorka, czy to tylko inicjatywa warszawskich wyznawców bogini). Potoki spirytualnej miłości i zaświadczenia o zmienianiu życia przez nawiedzoną guru to coś z innego wymiaru, co nawet człowiek naiwny może podziwiać tylko na zasadzie fascynacji kampem. W tym sensie wietnamska bogini przebija licznik niemal &lt;a href=&quot;http://www.anioly-nieba.pl/polski/default_6.htm&quot;&gt;jak Aśtar Szeran&lt;/a&gt;. Kupując u niej, wspieram nie tyle indoktrynację jak w V., ile tęczowy cyrk. Istnieje też jednak praktyczny wymiar miłosnego przesłania guru - sprzedawane jedzenie jest wegańskie i cruelty free.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;3. Wegemięso&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSm5bedQK75XrdPXAQ-tFWAvaKmOKHDtjlcvTfxp06T3lB4exwutUQGKWfOu_kBB92Q3jp5NSY51V3HGp0DqU-mmpcYv8c953ubkKW2NAYasMG49uNl9ofq-B4GMLaM2T9woccbQEAPQ4y/s1600/kebab.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSm5bedQK75XrdPXAQ-tFWAvaKmOKHDtjlcvTfxp06T3lB4exwutUQGKWfOu_kBB92Q3jp5NSY51V3HGp0DqU-mmpcYv8c953ubkKW2NAYasMG49uNl9ofq-B4GMLaM2T9woccbQEAPQ4y/s320/kebab.jpg&quot; width=&quot;44&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Leci głośna arabska muzyka pop. Syryjscy kucharze co chwilę wykrzykują łamaną polszczyzną liczebniki przez trzeszczący głośnik - numery kolejnych zamówień. W panującym ścisku&amp;nbsp;ludzi przy stołach&amp;nbsp;co chwilę potrącają lawirujące między stolikami kelnerki i&amp;nbsp;szukający miejsca&amp;nbsp;klienci. Niekiedy pojawia się pękaty, uśmiechnięty, wąsaty jegomość w firmowej koszulce polo, który okiem właściciela dogląda sali i czasem rozdaje dzieciom ciasteczka na koszt firmy. Hałas, zapach i ścisk sprawiają, że w pamięci ożywają sceny z Maroka i Iranu. To jest chyba wbrew intencjom właściciela, który, jak czytam w wywiadzie, chciałby nadać arabskiemu jedzeniu nową, restauracyjną twarz, odległą od &lt;a href=&quot;http://www.g-punkt.pl/kebab-w-stylu-kfc/#more-205&quot;&gt;&quot;brudnej budki&quot;&lt;/a&gt; z kebabem.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bar A. oferuje bogaty wybór arabskiego (czy też po fastfoodowemu arabskopodobnego) jedzenia, z czego 80% to zabite zwierzęta. Wśród nich wypatrzyliśmy sobie kilka potraw wegetariańskich, które jadamy na przemian. Bar ma niezaprzeczalny urok. Jest dobrze skomunikowany. Przejażdżka na rowerze do niego jest miła. Nawet metro jest tuż obok, a w dodatku stacja zyskała kiedyś miano najładniejszej stacji świata ostatnich lat. Jednak jedząc w A., wiem, że wspieram swoimi pieniędzmi fastfoodową sieć, która codziennie kupuje wielką ilość kebabowego mięsa. To właściwie trochę inaczej opakowany KFC czy McDonald&#39;s, w którym nie zjadłbym nawet kapuścianego fusa, nawet gdyby podsuwano mi tam darmowe sałatki wylewające się z kuwet.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;I w sumie...&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi0Aqg-gCZm2NjMvL5tE02qO6t_Z2QoZicZ0NIY9NhHuv83RPCahbopz5SddT_5NkEMX5rH1imUE7jlzXCAL9JoQopffwsiMpfvmhR83M-z5B9xTZK8QxzedLUFPsT_yo6BhIOsJSY-R78S/s1600/lh1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi0Aqg-gCZm2NjMvL5tE02qO6t_Z2QoZicZ0NIY9NhHuv83RPCahbopz5SddT_5NkEMX5rH1imUE7jlzXCAL9JoQopffwsiMpfvmhR83M-z5B9xTZK8QxzedLUFPsT_yo6BhIOsJSY-R78S/s200/lh1.jpg&quot; width=&quot;199&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Vero uważa, że z baru V. jest większy pożytek niż szkoda: promowanie wegetariańskiego jedzenia. Że jedzenie choćby wegetariańskich rzeczy w barze A. jest mniej odpowiedzialne społecznie i ekologicznie niż ewentualne ryzyko wspomagania irracjonalnej myśli promowanej w V. lub L., na którą przychodzący tam ludzie nie zwracają uwagi lub umieją się przed nią obronić. Zgadzam się z tym w przypadku wietnamskiego L., ale nie w przypadku V. Oczywiście nikt nie każe mi kupować tam strukturyzowanej wody czy kawy 5 przemian ani chodzić na ogłaszane na ulotkach spotkania, niemniej wydając swoje 20 zł, wspomagam intelektualną masakrę skrojoną w taki sposób, o którym wiem po lekturze licznych forów o homeopatii, terapii Gersona i innych potwornościach, że ma dużą moc infekowania. Oczywiście nie sposób obliczyć szkodliwości tego miejsca i określić, jaki odsetek klientów bierze to wszystko na poważnie. Ten popularny bar jako instytucja w czynny sposób potwierdza jednak szkodliwy bullshit i zarabia na nim, a więc świadomie go szerzy.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Myślę, że trzy pokazane przypadki to jakiś rodzaj skali czy kręgu wyborów, przed którymi stają wegetarianie i, szerzej, osoby nastawione na odpowiedzialną konsumpcję. A zarazem chodzi o sprawy, o których przeważnie się nie mówi, gdyż odpowiedzialność konsumencka w dzisiejszym dyskursie to prawa pracowników i ekologiczność. V. prezentuje tu szkodliwy irracjonalizm, A. to wspieranie śmierci zwierząt, L. to dryfowanie ku ubiznesowionej religii, i to dziwacznej, co jest pewną odmianą wykroczenia V. Z pewnością nie ma tu miejsca żaden &lt;a href=&quot;http://pl.wikipedia.org/wiki/Parametry_projektu&quot;&gt;diabelski trójkąt&lt;/a&gt;&amp;nbsp;i &lt;a href=&quot;https://www.facebook.com/Krowarzywa&quot;&gt;są takie knajpy&lt;/a&gt;, które sprzedają jedzenie wege bez dawania miejsca na promocję irracjonalizmu czy religii. Warto je wspierać.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Foto: 1) Wikimedia, 2) sxc.hu&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;
</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2013/10/opcje-barowe.html</link><author>noreply@blogger.com (Dariusz Żukowski)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjemDNNDd8Txqxqr2jHDnw7vtvO63OlXmOc-N6FU5rux72nPJAe7ln5MvB6Uh5OnVgf3ZFmYo5k5UaagJiXHXMkpAwv_ZVSVtyGz9xnpqCL2-a2_UzgImpuZYaRpZJhAAqbq6LISle2kWzk/s72-c/lh2.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-2761889626344208129</guid><pubDate>Fri, 30 Aug 2013 13:02:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-08-30T23:37:58.027+02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">konwencja</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">społeczeństwo</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">życie</category><title>23%, czyli dwie i pół osoby (na dziesięć)</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Wbrew tytułowi nie będzie o alkoholu.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Będzie o stylu dziennikarskim.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bo dla dziennikarza 31% to nie 31%, to trzech Polaków z dziesięciu. Myślę, że pominięty jeden Polak na stu może się poczuć dyskryminowany. 31% to też czasem &quot;nieco ponad&quot; 30%, a zdarzało mi się czytać także, że 31% to &quot;dokładnie&quot; trzech Polaków na dziesięciu&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;font-family: Georgia, serif; font-size: 13pt;&quot;&gt;–&lt;/span&gt;&amp;nbsp;pewnie jeden jest po prostu trochę grubszy od pozostałych.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
W mediach jest tak, jakbyśmy wszyscy mieli w umyśle precyzyjne matryce wyobrażające dziesięciu i stu Polaków (ludzi, zwierząt, obiektów), do których&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;font-family: Georgia, serif; font-size: 13pt;&quot;&gt;–&lt;/span&gt;&amp;nbsp;sztukując sytuację &quot;niemalami&quot;, &quot;prawiami&quot; i &quot;nieco ponadami&quot;&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;font-family: Georgia, serif; font-size: 13pt;&quot;&gt;–&lt;/span&gt;&amp;nbsp;trzeba dopasować wszystkie wyniki badań i statystyki. To dowód, że media opanowały ufoki, których mózgi tak właśnie działają. Albo Północni Koreańczycy, nawykli do ustawiania się w szeregach po dziesięcioro podczas porannych apeli z gimnastyką. Osobiście, widząc gromadę ludności w metrze, nie widzę w nich automatycznie dziesiątek i setek, tylko zbitą kupę ludzi. Kto ma tak samo, ręka w górę, wpisujcie miasta. Więc co właściwie widzę, gdy mam widzieć iluś ludzi z dziesięciu? Hm, może byłoby mi łatwiej i bardziej obrazowo, gdybym wyobraził sobie tych ludzi zapełniających stadion? (Swoją drogą, nigdy nie wiem, czy chodzi o miejsca na trybunach, czy ludzi ustawionych w rzędach na płycie boiska).&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://imgs.xkcd.com/comics/monster.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;http://imgs.xkcd.com/comics/monster.png&quot; width=&quot;310&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://xkcd.com/1257/&quot;&gt;http://xkcd.com/1257&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
- Ma długość boiska. Biega szybko jak gepard.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
- Waży tyle co płetwal błękitny.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
- Możemy z nim negocjować?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
- Nie. Ma inteligencję dwulatka.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
Zanim udało się pokonać Potwora Często Stosowanych Porównań, zdołał on pożreć tylu ludzi, że można by wypełnić nimi stadion, i zdewastował obszar wielkości Rhode Island.&lt;/div&gt;
&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
I co teraz: gdy mowa o 31%, &quot;czyli 3 Polakach na 10&quot;, powinienem wyobrazić sobie dziesięć osób i troje z nich to ci właściwi? Ale gdy myślę o &lt;i&gt;trzech &lt;/i&gt;osobach, to przestaję myśleć o proporcjach i relacjach. Trzy osoby ukonkretniają się w umyśle: widzę twarze znajomych, krewnych. Tamtych siedmioro pozostaje gdzieś w cieniu. Gubi się wymiar i posmak statystyki, która ma prezentować wielkie liczby, a nie twarze znajomych z grupy dziesięciu. Zdawało mi się, że po to właśnie wymyślono procenty&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;font-family: Georgia, serif; font-size: 13pt;&quot;&gt;–&lt;/span&gt;&amp;nbsp;procent to już pewna metafora, to już obraz, a przy tym także odesłanie do rejestru prowadzenia rozmowy w klimacie pewnej matematyczno-demograficznej powagi, a nie spotkania z dwoma i pół znajomymi w kawiarni. Procent tak mocno wrósł w nasze sposoby wymiarowania świata, że nie potrzeba nakładać na niego protez i obrazków. To narzędzie, z którego na co dzień korzystamy. Damy sobie radę. Mózgi nam nie wybuchną. 31% to 31%, trochę mniej niż 33% i trochę więcej niż 29% (a nie dwóch Polaków i jeden bez stopy z dziesięciu).&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Uwaga, w przerwie zenistyczna zagadka: 65% - sześciu czy siedmiu Polaków z dziesięciu?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjynTM8uU89aF34vHGKAcFfrOAhAdocPDBCWB8_nzXNtL1kPiey0dCyCxc0TdpHjftMaoaUP3ZcLArbVwuuoguzeRCWsuK0TGqWiQbEckxW3RRQsC-oksQhbvI1fJ8IL4I181kx5zJL_0oG/s1600/turtle.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;97&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjynTM8uU89aF34vHGKAcFfrOAhAdocPDBCWB8_nzXNtL1kPiey0dCyCxc0TdpHjftMaoaUP3ZcLArbVwuuoguzeRCWsuK0TGqWiQbEckxW3RRQsC-oksQhbvI1fJ8IL4I181kx5zJL_0oG/s400/turtle.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;Trzy czwarte żółwia.&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
To osobliwe, jak małą wiarę dziennikarze pokładają w ludzką wyobraźnię i jak bardzo infantylizują przekaz prostych liczbowych rzeczy, bowiem podstawianie obrazków (&quot;wielkości boiska&quot;, &quot;o masie dużego samochodu&quot;) jest właśnie demonstracją braku wiary. Mamy różne doświadczenia i, pewnie zdziwią się teraz dziennikarze, mało kto bywa na stadionie na tyle często, by mierzyć nim odległości (chyba że jest &lt;a href=&quot;http://pl.wikipedia.org/wiki/Stadion_(miara)&quot;&gt;starożytnym Grekiem&lt;/a&gt;), mało kto też pozwala po sobie jeździć samochodem, by poczuć jego ciężar. Dziś stadion to jakieś 70x120 cm, czyli powierzchnia telewizora. Podejrzewam, że byłoby lepiej, gdyby każdy z nas samodzielnie decydował, czy uświadomi sobie odległość, przeliczając metry na stadiony, tory łucznicze, autobusy, rzuty beretem, penisy czy zasięg biegnącego bez głowy kurczaka. Zresztą wymyślono pewną porównawczą wielkość, którą można całkiem fajnie się posługiwać przy opowiadaniu o wymiarach świata. Powiem wam, dziennikarze, z moich doświadczeń wynika, że ludzie całkiem nieźle ją czują. Uwaga: to tyle, co dość szerokie rozwarcie ramion, czyli &lt;i&gt;metr&lt;/i&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Foto: sxc.hu&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2013/08/23-czyli-dwie-i-po-osoby-na-dziesiec.html</link><author>noreply@blogger.com (Dariusz Żukowski)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjynTM8uU89aF34vHGKAcFfrOAhAdocPDBCWB8_nzXNtL1kPiey0dCyCxc0TdpHjftMaoaUP3ZcLArbVwuuoguzeRCWsuK0TGqWiQbEckxW3RRQsC-oksQhbvI1fJ8IL4I181kx5zJL_0oG/s72-c/turtle.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>2</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-8514902141796630793</guid><pubDate>Wed, 06 Mar 2013 21:50:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-03-07T00:16:30.911+01:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">antropologia</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">jedzenie</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">pks</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">podróż</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">samochód</category><title>W brzuchu Wilczycy</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl0wRjDAgowA1p2yOvQHMiz5hBXb229zt45ncFTdOoJbl1RqwL95b_qGYUx5GZN6u1kTfO-StnE2_bsSf4QQ7m9Oa8bEcSuzlLHV0KdlJ60bZyEyS3AAl_Y1UpePat5AFDx9ysbtj72-je/s1600/bus1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;197&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl0wRjDAgowA1p2yOvQHMiz5hBXb229zt45ncFTdOoJbl1RqwL95b_qGYUx5GZN6u1kTfO-StnE2_bsSf4QQ7m9Oa8bEcSuzlLHV0KdlJ60bZyEyS3AAl_Y1UpePat5AFDx9ysbtj72-je/s320/bus1.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href=&quot;http://www.dziennikwschodni.pl/apps/pbcs.dll/article?AID=/20130304/KRAJSWIAT/130309840&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Przeczytałem przedwczoraj&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;, że w ramach nowego rozporządzenia unijnego wszyscy przewoźnicy autobusowi/autokarowi w Unii zostali objęci jednolitym systemem obowiązków: żadnej dyskryminacji p/w niepełnosprawności, jednakowe ceny niezależne od kraju pochodzenia pasażera, a przede wszystkim możliwość domagania się zwrotu kosztów biletu, jeśli odjazd autobusu spóźnia się o dłużej niż 2 h na trasie 250+ km, jeśli zaś opóźnienie wyniesie 90 min lub więcej, przewoźnik musi zapewnić pasażerom odpowiednią pomoc - przekąski, posiłki, napoje - oraz ewentualne zakwaterowanie.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Wizja pasażera: człowiek żyjący w ramach ścisłego harmonogramu. Jednocześnie zaś istota, która musi być nieustannie odżywiana, pojona i otaczana opieką. Może to być dziecko z mukowiscydozą lub wąsko wyspecjalizowany ekspert, który zanurzony w głębinach swojej dziedziny zatracił zdolność samodzielnego życia, a trzeba go przewieźć z jednej korporacyjnej wieży do innej, by mógł na czas Rozwiązać Problem. Prawo raczej nie definiuje norm &lt;i&gt;explicite&lt;/i&gt;, lecz raczej wyznacza ramy legalności, a ramy to granice, a więc ekstrema, a więc rzeczy rzadko się ziszczające. Lecz mimo wszystko wizja autobusu pełnego nadwrażliwych śpiewaków operowych, superhakerów o szklistych oczach, w których odbijają się zielone cyfry z ekranu laptopa, oraz upośledzonych dzieci, którym drużyna w czerwonych uniformach podłącza kroplówki, ociera ślinę i poprawia koce - ta wizja siedzi wraz z nami w ostatnim rzędzie tego prawnego autokaru.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjEjXPsUs2fxW0CqsvKeO-Y0nSndNFrLZrLRCWmW1-iDbTIs0FfOpVPewTgpbUGOxm3u5mqOt-eLQl0gTOSgIhhEDLw0g28sHF-oFYJBZcSMyQKgyI0RneoPvyJRz0vkXJd0KOy6XuPLgHz/s1600/bus3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;46&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjEjXPsUs2fxW0CqsvKeO-Y0nSndNFrLZrLRCWmW1-iDbTIs0FfOpVPewTgpbUGOxm3u5mqOt-eLQl0gTOSgIhhEDLw0g28sHF-oFYJBZcSMyQKgyI0RneoPvyJRz0vkXJd0KOy6XuPLgHz/s400/bus3.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Zderza się z nią w milczeniu inna wizja, którą konotuje słowo &quot;podróż&quot;. Podróżnik to człowiek zaradny. Choćby była to zaradność babci z Lublina, która jedzie do rodziny we Wrocławiu, wyposażona w baterię słoików i worek gotowanych jaj, człowiek wkracza w podróż jak w alternatywny czas poza zwyczajną koleją rzeczy, gotowy na nieoczekiwane sytuacje i konfrontacje. To jasne, że już od stu czy dwustu lat w Europie - nawet w Polsce - podróż jest bezpieczna, a zagrożenia raczej urojone, anegdotyczne, miejsko-legendowe (hivoman ze strzykawką na dworcu w Katowicach). Niemniej rytuały wkraczania w czas choćby banalnej podróży (bilet, bagaż, miejsce) - które są mi tak bliskie, bo najeździłem się po Polsce i świecie co niemiara - pozwalają poczuć zbliżający się podróżny rauszyk nadchodzących wyzwań i porzucenia &amp;nbsp;&quot;codzienności dziennego kiczu&quot;.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: left; margin-right: 1em; text-align: left;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgP6lmns-6S-ochngJ1QWt9r3Z9aVqfBny0f4lkIlT8HxvQ-pKwE6kifv9djaRx4avSHkYJJaCmxm6r99d0H9gRR702IcGLMKitD7vnAeDOg99QvnUZ1viFdLv-boHTJ8n0dAQMelsaB3OK/s1600/bus4.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img alt=&quot;&quot; border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgP6lmns-6S-ochngJ1QWt9r3Z9aVqfBny0f4lkIlT8HxvQ-pKwE6kifv9djaRx4avSHkYJJaCmxm6r99d0H9gRR702IcGLMKitD7vnAeDOg99QvnUZ1viFdLv-boHTJ8n0dAQMelsaB3OK/s320/bus4.jpg&quot; title=&quot;&quot; width=&quot;199&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;* Szczeniaczek popiera moje słowa&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
W jakimś sensie unijne rozporządzenie, wyznaczając ekstrema, których nie można przekroczyć, i standaryzując wszystko z góry, odbiera podróży część i romantycznie, i dosłownie (etnologicznie) pojętej magii. Niewiadoma otrzymuje granice i systemy - przestaje być niewiadomą. A właśnie na niewiadomej (czyli na ewentualności niebezpieczeństwa) opiera się cała podróżna alternatywa, travelerska przygoda odwróconego czasu. Jasne, że prawne regulacje podróży były od zawsze, lecz jakoś zbiegały się z pradawną, &quot;naturalną&quot; umową między przewoźnikiem a podróżnym. Dziś, jeśli autobus opóźni odjazd o 91 minut, obsługa (a jej ręką - gromada prawników) musi podać przekąskę. Ta przekąska to sedno enigmy: czy ludzie wsiadają do autobusów wyniszczeni głodem, tak że po 90 minutach muszą otrzymać dawkę kalorii, inaczej dojdzie do tragedii? To jasne, że wręczenie ptiberów nie ma przed niczym zabezpieczać; nie jest to też nawet gest ustalający hierarchie czy znieważający, jak by się mogło wydawać na pierwszy rzut oka. To komunikat od państwa do obywateli. Przekąska co półtorej godziny ma przypomnieć europejskiemu pasażerowi w nietypowej chwili awarii - jedynej, w której faktycznie mógłby choć na chwilę o tym zapomnieć, sądząc, że stoi u bram niewiadomej - iż całą podróżną sytuację/interakcję nieodwołalnie reguluje euromaszyna, czyli Wilczyca, silna i opiekuńcza, o żelaznych kłach i sutkach zawsze gotowych trysnąć ciepłym mlekiem.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Nie chciałbym, by moje słowa ktoś odczytał jako prostą krytykę Unii. Regulacje unijne to część szerokiej wizji obywatela, który w pełni korzysta z osiągnięć cywilizacji, w tym ochronnego, inkluzywnego, powszechnego systemu prawnego. Taka jest klientocentryczna logika unijnego postępu, sprawiająca, że gdy wsiada do autobusu człowiek faktycznie poszkodowany, starszy czy niepełnosprawny (dla którego emocje podróżne to przerażenie i bezsilność, a nie seksowny rauszyk), przejażdżka w brzuchu Wilczycy jest dlań przyjemna. Jest to dobre i tak powinno być.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWiYhrhkSHuega28TH9hmmbwXd7uCzOWKgGEJAcKIZvr1QhRY0ZkH9yNMHcWzSwdLtXYnUISinLBNmmUBxY2IJyOFXJqgpvimD5L3ICmHHZTq9p3oit_Ec1ZUWoMsUiwpkRJ9XDYDnxS9Z/s1600/bus2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;176&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWiYhrhkSHuega28TH9hmmbwXd7uCzOWKgGEJAcKIZvr1QhRY0ZkH9yNMHcWzSwdLtXYnUISinLBNmmUBxY2IJyOFXJqgpvimD5L3ICmHHZTq9p3oit_Ec1ZUWoMsUiwpkRJ9XDYDnxS9Z/s320/bus2.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Przewoźnik w Maroku albo Iranie nie potrzebuje niczego poza zdezelowanym autem i (bardzo tanim) paliwem, ale i niczego nie gwarantuje: ani punktualności (ha ha!),&amp;nbsp;ani bezpieczeństwa (choć rzecz się dzieje w ramach innych złożonych systemów regulacji i pomocy, na których opisanie nie ma tu miejsca). Przejażdżka kijowską marszrutką czy autokarem linii Gazal gdzieś w górach Elburz to specyficzne przygody. Wiadomo też, że w Polsce unijnej z biegiem czasu, nawet na lokalnych liniach na Wschodzie, oddalimy się od wizji podróży-jako-przekraczania-granicy, podróż bowiem zostanie na dobre wprasowana, wdeptana łapami Wilczycy w jednorodną tkankę świeckiej zwyczajności. A i drobne linie lokalne dysponujące flotą pięciu rozklekotanych, przepełnionych vanów, w których grzmią przeboje lata i swój aromatyczny woal rozpościerają Viceroye, z biegiem czasu utoną w mleku Wilczycy, bo nie będzie ich stać na odszkodowania za opóźnienia czy stałe podtrzymywanie zapasu herbatników na wypadek awarii. W końcu wyprą ich sieci drogowych potentatów podstawiających pachnące zielonym jabłuszkiem Bovy i Setary. Potem małe linie odrodzą się pewnie znowu, reinkarnowane z dotacji, nowoczesne, trzeciosektorowe, spartycypowane i małoojczyznowe. A my już wtedy będziemy tak bogaci i zepsuci, że propozycję wkroczenia na pokład bez klimy, WC i telewizorka w fotelu uznamy za obrazę. I tak nasz rejon Europy się wychładza, podróż staje się transportem. Po gorący dreszcz niewiadomego trzeba będzie jechać, jak wiadomo, na Wschód - tam musi być jakaś cywilizacja.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Foto: sxc.hu&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2013/03/w-brzuchu-wilczycy.html</link><author>noreply@blogger.com (Dariusz Żukowski)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl0wRjDAgowA1p2yOvQHMiz5hBXb229zt45ncFTdOoJbl1RqwL95b_qGYUx5GZN6u1kTfO-StnE2_bsSf4QQ7m9Oa8bEcSuzlLHV0KdlJ60bZyEyS3AAl_Y1UpePat5AFDx9ysbtj72-je/s72-c/bus1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-1370985376669633782</guid><pubDate>Fri, 22 Feb 2013 06:00:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-03-02T13:46:58.272+01:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">bohater</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">konwencja</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">mitologia</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">nauka</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">naukowiec</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">polityka</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">społeczeństwo</category><title>Kopernikus była Prusakiem</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Dwa dni temu obchodziliśmy 540. rocznicę urodzin Kopernika i musiała to być sprawa niebanalna, skoro astronom dostał własną &lt;a href=&quot;http://www.wired.com/geekmom/2013/02/happy-birthday-copernicus/&quot;&gt;grafikę Doodle&lt;/a&gt;. W Polsce okazję uznano za ważną z automatu, w końcu że Kopernik była Polakiem, wie każde dziecko.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Nie od wczoraj wie również jednak, że historię re-konstruujemy na potrzeby chwili dziejowej i interesu politycznego. To jasne, że przed wiekiem, w epoce zapotrzebowania na narodowe legitymacje i polskie symbole narodowe, Kopernik musiał być Polakiem. Pochodził z Torunia i wystarczy, szafa gra, gotyk na dotyk, Cayuga my ass. Zresztą świadczy o tym popularny tekst, trzeba bowiem żyć w bardzo specyficznym duchu i odpowiadać na konkretne zapotrzebowanie, by stworzyć wierszyk &quot;polskie go wydało plemię, wstrzymał Słońce, ruszył Ziemię&quot; - jego jedyną istotną treścią i celem jest określenie, podkreślenie, obronienie i upowszechnienie narodowości bohatera, mimo że jego &quot;narodowość&quot; jest mało znacząca w obliczu dokonań. Viral się jednak udał - poszło po szkołach i trafiło pod strzechy, odsuwając niestety w cień &amp;nbsp;ważniejszą wiedzę o samej istocie i okolicznościach przewrotu kopernikańskiego czy historii astronomii w ogóle. Ważne, by dało się wpisać kolejną pozycję na listę Patriotów, postawić parę pomników i by Polska pozostawała Ojczyzną Wielkiego Polaka.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEin18Ys6VMVVKVRAwLxtdRfPC7oaZUlYTZblw3A-uELEUJGGeK-4Vn8TOpu6uohb3KIwg1388Egq38_8masqGuLphaAQ-6EJk5Cla0sHndf1gG8HNf5YTGqU-tv4qexVgGshnBYjzReYyoC/s1600/887916_31888558.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;110&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEin18Ys6VMVVKVRAwLxtdRfPC7oaZUlYTZblw3A-uELEUJGGeK-4Vn8TOpu6uohb3KIwg1388Egq38_8masqGuLphaAQ-6EJk5Cla0sHndf1gG8HNf5YTGqU-tv4qexVgGshnBYjzReYyoC/s400/887916_31888558.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Czasy się jednak zmieniły, podobnie jak zapotrzebowania i interesy. To aż nazbyt jaskrawe, że wciąż istnieje grupa ludzi domagających się starego typu narodowościowych nadęć. Ale weźmy ich w nawias i popatrzmy na astronoma z Torunia, zapominając polsko-plemienne farmazony (aczkolwiek wystarczyłoby zmienić &quot;plemię&quot; na liczbę mnogą i dwuwiersz nabrałby nowoczesnego sensu w obliczu teorii neoplemion). Historia nie jest moją mocną stroną, ale Wikipedia sztukuje nieprzeczytane książki. I o ile &lt;a href=&quot;http://pl.wikipedia.org/wiki/Miko%C5%82aj_Kopernik&quot;&gt;polska wersja hasła&lt;/a&gt;&amp;nbsp;wręcz parodystycznie skupia się na wyliczaniu zasług Kopernika dla panującego wówczas króla tudzież obrony polskich miast i skarżeniu się na zakon krzyżacki (co ma pośrednio, zgodnie z efektem aureoli, implikować jego gorący polski patriotyzm - Krzyżacy, czyli &lt;i&gt;Hitler!&lt;/i&gt;), o tyle na &lt;a href=&quot;http://en.wikipedia.org/wiki/Nicolaus_Copernicus&quot;&gt;wersji angielskiej&lt;/a&gt; znajdziemy fajny rozdział pt. &lt;i&gt;Narodowość&lt;/i&gt;. Konrad Rudnicki międzywojenny spór badaczy polskich z niemieckimi nazywa kłótnią naukowców w czasach nacjonalizmu. Czesław Miłosz i Norman Davies podkreślają kompletny bezsens rzutowania współczesnej koncepcji narodu na czasy renesansu, kiedy ona w ogóle nie istniała, a jeśli wspominać o jakimś terytorialnym poczuciu przynależności Kopernika, trzeba by go uznać za Prusaka. W &lt;i&gt;Bożym igrzysku&lt;/i&gt; Davies podsumowuje te wątki celnym zdaniem: można go uważać zarówno za Niemca, jak i za Polaka, lecz w znaczeniu przypisywanym tym określeniom przez współczesnych nacjonalistów, nie był ani jednym, ani drugim. I tak to wyglądało. Kopernik, człowiek renesansu, syn niemieckiej rodziny mówiący kilkoma językami, w tym biegle po niemiecku, polsku, włosku, łacińsku, mieszkający na terenach dzisiejszej Polski, a wówczas Prus, należących jednak do Korony. Poliglota, polihistor, podróżnik w szerokim znaczeniu tego słowa w czasach oddychających różnorodnością.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Dzisiejsza Europa pod wieloma względami przypomina tę renesansową sprzed wyklucia się państw narodowych i gwałtownego zapotrzebowania na mitologie narodowotwórcze. Kopernik nie jest już nam potrzebny jako członek polskiego plemienia. Nie ma jednak sensu marnować kolejnej okazji, którą buntowniczy astronom nam stwarza. To okazja do wzmocnienia innej konfiguracji myślowej: takiej, w której ludzie nie są już liśćmi w jakiejś niewolniczo-symbiotycznej relacji z gigantycznym drzewem narodu, lecz stanowią nieprzebrany zbiór różnorodnych, lokalnych roślin o zagmatwanym, nierozdzielnym systemie splątanych korzonków. Burza, która złamie drzewo, zakołysze trawą. Jeśli jednak wyzwolenie z dawnych szkolnych kategorii myślenia - myślenia tradycją i polskością - jest niełatwe lub niemożliwe programowo (to do was, nauczyciele i ministrowie edukacji), można spojrzeć na tradycję inaczej. Za &lt;i&gt;naszą&lt;/i&gt; tradycję uznać można dzieje bezstresowego łączenia &quot;przeciwstawnych&quot; &quot;żywiołów&quot; &quot;narodowych&quot;, co owocowało wielobarwnymi, wielofasetkowymi tożsamościami ludzi z terenu dzisiejszej Polski - niekiedy ludzi wielkich. A jednak ich tożsamości były pełne, spójne i naturalne. Możemy się na przykładzie Kopernika nauczyć, że opisu takiego &quot;fenomenu&quot; jak jego wieloelementowa tożsamość nie trzeba szukać w teoriach borderline&#39;owych czy służących do opisu dziwactw, zjawisk na tzw. styku kultur czy narodowości. Może to być bowiem właśnie stan normalny. Słowa takie jak &quot;mieszanka&quot; czy &quot;pogranicze&quot; tracą sens wobec ewidentnie jednolitej, rzec by można skutecznej tożsamości człowieka zwyczajnie żyjącego w świecie, którego oczywistą cechą jest wielorakość. To homogenizm jest czymś fałszywym - podobnie jak zamykanie kogoś takiego jak Kopernik w klatce narodowości.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A polskość? Odwieczna polskość może być polskością różnorodności. Goście z zewnątrz i uczniowie w szkołach powinni ujrzeć Kopernika na nowe czasy. To się opłaca - dawne symbole po okresach zmian przeważnie bezpowrotnie się dewaluują, lecz akurat konstrukt postaci Kopernika jest na tyle elastyczny, że trzyma potencjalną wartość jak obrazy albo złoto. By go jednak odtworzyć jako symbol i oczyścić z dławiącego kurzu nacjonalizmu, musimy zapomnieć i nigdy nie wracać do zaczepnego dwuwiersza o polskim plemieniu. Dziś niech Kopernik przerzuci most między podobnymi epokami - renesansu i Europy Ojczyzn. Pod pomnikiem Thornianina z astrolabium mogą się przeciąć wszystkie szlaki i geny świata. Koszt i warunek tego osiągnięcia: trwałe odrzucenie szukania własnej legitymacji w ramach &quot;symboliki plemienia&quot;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Foto: sxc.hu&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2013/02/kopernikus-bya-prusakiem.html</link><author>noreply@blogger.com (Dariusz Żukowski)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEin18Ys6VMVVKVRAwLxtdRfPC7oaZUlYTZblw3A-uELEUJGGeK-4Vn8TOpu6uohb3KIwg1388Egq38_8masqGuLphaAQ-6EJk5Cla0sHndf1gG8HNf5YTGqU-tv4qexVgGshnBYjzReYyoC/s72-c/887916_31888558.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>2</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-1444452234155438236</guid><pubDate>Wed, 19 Dec 2012 13:10:00 +0000</pubDate><atom:updated>2017-09-04T20:04:16.422+02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">ewolucja</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">teoria</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">życie</category><title>Dziwnie roztargnione gołębie</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Moja krótka teoryjka na temat gołębi. Przyszła mi do głowy po przeprowadzeniu się z Krakowa do Warszawy. W Krakowie tylko zdziecinniali starcy i równie zdziecinniali turyści karmią gołębie. W oku krakowianina to tak, jakby rzucać jedzenie szczurom. Wiadomo rzecz jasna, i mieszkańcy papieskiego grodu nie są na to ślepi, że za gołębiem otwiera się inny wachlarz konotacji niż za szczurem. Jednak komunikaty kultury Zachodu w tej sprawie są sprzeczne: gołąbek&amp;nbsp;nosi w dzióbku gałązkę oliwną tudzież symbolizuje pokój. Może dlatego pochodzący z Krakowa Orbitowski stworzył w pewnej książce znakomite, dualistyczne porównanie jednego z bohaterów do złośliwego starca rzucającego okruszki gołębiom. Aby, gdy podejdą, tłuc je laską.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhcn6VBLnelPSLPrifJsoVNlD01KQ7xNzcIWBv5gj4EP6ji52BBIJ6YOxUyOzEK7CFgzlwp8AQvZg0ApeozxCbX0ARIB_yY94apaqsQeAAD0Ef3DuD1Ilvd1mCF-W1knrTEmRuqGHJxEZb8/s1600/pigeon3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;72&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhcn6VBLnelPSLPrifJsoVNlD01KQ7xNzcIWBv5gj4EP6ji52BBIJ6YOxUyOzEK7CFgzlwp8AQvZg0ApeozxCbX0ARIB_yY94apaqsQeAAD0Ef3DuD1Ilvd1mCF-W1knrTEmRuqGHJxEZb8/s400/pigeon3.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
W każdym razie niejednokrotnie oglądałem w Warszawie obsceniczne spektakle dokarmiania gołębi i to odgrywane nie przez turystów, którzy, podróżując, trwają chwilowo w świecie pomiędzy i z tego oszołomienia robią różne dzikie rzeczy, tylko autochtonów. Ale spójrzmy: prowadzi się kampanie chroniące wilki, a myśliwych strzelających do tych zwierząt uznaje się za barbarzyńców&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;calibri&amp;quot; , &amp;quot;sans-serif&amp;quot;; font-size: 11.0pt; line-height: 115%;&quot;&gt;–&lt;/span&gt;&amp;nbsp;bo wilków kiedyś było dużo, a dzisiaj jest mało. Zagęszczenie szkodnika jest odwrotnie proporcjonalne do jego statusu. Gdyby w Warszawie było tyle samo gołębi co w Krakowie, też tłukłoby się je tą przysłowiową laską. Ale właściwie dlaczego warszawska populacja gołębi jest tak mizerna?&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;calibri&amp;quot; , &amp;quot;sans-serif&amp;quot;; font-size: 11.0pt; line-height: 115%;&quot;&gt;–&lt;/span&gt;&amp;nbsp;zadałem sobie pytanie. Dlaczego tutaj te bezczelne gnojki nie paradują z kromką chleba na szyi jak w Krk, tak leniwe i oswojone, że wolą przejść przejściem podziemnym między ludźmi niż przelecieć nad ulicą? Dlaczego w stolicy żaden gołąb nie będzie wydziobywał ci z ubrania okruchów kebabu? Dobrze, zwracam część honoru, podobno jest w Wawie gołąb, który regularnie jeździ kilka przystanków metrem. Jednak szerszy ogląd wskazuje jednoznacznie, że Warszawę gołębie kolonizują niechętnie, przez co przypominają normalne ptaki, a nie niczego się niebojącą gangsterską dzicz.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidzXOrJQkixy0hg09LP8MvYTB2wTNnvc8HAUgOJEajjcWP61w3F_Qv7O2snNUPvGS6fSEsF3c-2q82OogjK-tRo5KBn5blPACmNTpXhWXyVp_zgcqc5Oa7ECtWDEFOjQlUPtt-vC0PZCe1/s1600/pigeon1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;191&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEidzXOrJQkixy0hg09LP8MvYTB2wTNnvc8HAUgOJEajjcWP61w3F_Qv7O2snNUPvGS6fSEsF3c-2q82OogjK-tRo5KBn5blPACmNTpXhWXyVp_zgcqc5Oa7ECtWDEFOjQlUPtt-vC0PZCe1/s200/pigeon1.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Oto hipotezka do teoryjki, ale wyjdźmy w świat i spójrzmy na miasta Włoch&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;calibri&amp;quot; , &amp;quot;sans-serif&amp;quot;; font-size: 11.0pt; line-height: 115%;&quot;&gt;–&lt;/span&gt;&amp;nbsp;Cremona, Padwa, Florencja, Rzym, Wenecja to gołębiowe potęgi. To zarazem miasta, których część zabudowy ma ponad tysiąc lat, a na pewno sięga średniowiecza. Najwyraźniej gołębiom wystarczy pięć czy siedem wieków, by poczuły się jak w domu, bo zabudowa krakowskiego Rynku, jakim go znamy, zaczyna się w XIII stuleciu. Warszawa też jest stara, tyle że nic z niej nie zostało po wojnie. I oto sedno teoryjki: istnieje pewien czynnik (lub szereg przenikających się czynników) działający na zabudowę miast, który wzmaga się z czasem, powodując chętniejsze zasiedlenie przez gołębie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Przez stulecia budynki osiadają, delikatnie się odkształcają. Cegła zastyga w uścisku drewnianych więźb. Wektory naprężeń sklepień opadają o milimetr na wiek. W mury przesiąka wilgoć, a wraz z nią miliardy komórek i tysiące odmian grzybów, mchów, roztoczy, bakterii o nazwach niemożliwych do wymówienia, które prowadzą tam swoje tajemne cykle metaboliczne. Deszcze i sadze malują budowle kolejnymi warstwami nagarów i solnych wykwitów. Obok tego wszystkiego&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;calibri&amp;quot; , &amp;quot;sans-serif&amp;quot;; font-size: 11.0pt; line-height: 115%;&quot;&gt;–&lt;/span&gt;&amp;nbsp;pokolenia ludzi, ich wibracje.&amp;nbsp;Miasto śpiewa swoją pieśń, a może szepcze swój szept. Niesłychanie złożone, bardzo stare środowisko pachnie, wygląda i rezonuje inaczej niż Gdynia, Radom, Łódź, gdzie nie ma nadmiaru gołębi.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggo5Y-nE6mimftLwriw-kJHFFesvMHHWrEviwXblIWQC_i0tl_jepCsx554Mj35iQ2K7XGYPwnLW055qlHXppV1OXfA2NZay3ZsMuv6FpG3hkNmI7BRGX_PFpqsQ55aqIy3fvQMNpfXFk-/s1600/pigeon2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEggo5Y-nE6mimftLwriw-kJHFFesvMHHWrEviwXblIWQC_i0tl_jepCsx554Mj35iQ2K7XGYPwnLW055qlHXppV1OXfA2NZay3ZsMuv6FpG3hkNmI7BRGX_PFpqsQ55aqIy3fvQMNpfXFk-/s200/pigeon2.jpg&quot; width=&quot;190&quot; /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Osobliwy czynnik przyciąga gołębie jak kusicielska, snująca się w przestworzach wstęga. Ciągną jej śladem, migrując do Krakowa, by wtulić się, wpełznąć gdzieś pod dachem między wyszczerbione, omszałe cegły. Na Rynku zaś niezawodni turyści gotowi są płacić za rożek ziarna, by się nim posypać i pozwolić obsiąść chmarze szarych szczurków. I kiedy spojrzeć w szkliste, tępe oczko gołębia,&amp;nbsp;na krótką chwilę przychodzi myśl, że choćbyś nie był mądry czy wyjątkowy, to i tak możesz żyć tajemnicą, kierować się tajemnicą, stanowić tajemnicę&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;font-family: &amp;quot;calibri&amp;quot; , &amp;quot;sans-serif&amp;quot;; font-size: 11.0pt; line-height: 115%;&quot;&gt;–&lt;/span&gt;&amp;nbsp;nawet dla siebie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Foto: sxc.hu&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2012/12/dziwnie-roztargnione-goebie.html</link><author>noreply@blogger.com (Dariusz Żukowski)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhcn6VBLnelPSLPrifJsoVNlD01KQ7xNzcIWBv5gj4EP6ji52BBIJ6YOxUyOzEK7CFgzlwp8AQvZg0ApeozxCbX0ARIB_yY94apaqsQeAAD0Ef3DuD1Ilvd1mCF-W1knrTEmRuqGHJxEZb8/s72-c/pigeon3.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-6943712498893849002</guid><pubDate>Wed, 22 Aug 2012 00:41:00 +0000</pubDate><atom:updated>2012-08-22T02:49:13.408+02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">konwencja</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">moda</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">rower</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">społeczeństwo</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">technika</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">wygląd</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">życie</category><title>Rowerzyści</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjx6pOuFr0uXiywv4EJwqWxCyxPtBYypxoKvwUqZYIddAG5N5hUtJ66DeiO3KIqhhDFLqhyphenhyphen48ubRfjyThF3C1rFgukAfvj85kWJ3gIdAvHqrDvNcfeePiCrmASgD3YLc9Oqj1JfAoW0Ot0h/s1600/bike.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjx6pOuFr0uXiywv4EJwqWxCyxPtBYypxoKvwUqZYIddAG5N5hUtJ66DeiO3KIqhhDFLqhyphenhyphen48ubRfjyThF3C1rFgukAfvj85kWJ3gIdAvHqrDvNcfeePiCrmASgD3YLc9Oqj1JfAoW0Ot0h/s200/bike.jpg&quot; width=&quot;168&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Lato jest okresem sprzyjającym obserwacji zwierząt rowerowych. Poniższa lista nie jest bynajmniej pełną&amp;nbsp;typologią, lecz zaprezentowaniem kilku szczególnie rzucających się w oczy typów w morzu miejsko-szosowo-trekingowej pospolitości. Oni są wśród nas. Może nawet sami nimi jesteście. Choćby się z was nabijali, walczcie o swój Styl.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;u&gt;DZIUNIA&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Typowy wygląd:&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Wiek do 19 lat. Prawie zawsze leginsy. Do tego trampki, t-shirt z New Yorkera, bransoletki i/lub tani plastikowy zegarek, dodatki we fluorescencyjnych kolorach. Fryzura z modną grzywką.&amp;nbsp;Często widywana w pozie przegiętej: całe ciało wsparte na nodze stojącej na pedale i przekrzywione w łuk - w ten sposób powoli się toczy.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Miejsce i czas występowania:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Osiedla, podwórka, tereny rekreacyjne. Wyłącznie od maja do września w porze bezdeszczowej. Widywana w czasie deszczu, jak pędzi do domu, łkając.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Rower:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Dowolny 26-calowy góral, rzadziej trek, a czasem streetowy BMX, na którym nie wykonuje żadnych ewolucji. Czysty. Ćwierkający łańcuch. Wiek roweru do 5 lat.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Styl jazdy:&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Towarzysko-zdezorientowany (często w niewielkim stadzie innych Dziuń). Prędkość do 10 km/h, tendencja do nagłego&amp;nbsp;skręcania i&amp;nbsp;stawania. Okresowe zrywy do 16 km/h (&quot;Karolinaaa, noeź, kurwa, jedziemyyy!&quot;).&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;u&gt;KRAKOWIANKA Z ASP&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;b&gt;Typowy wygląd:&amp;nbsp;&lt;/b&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjx6pOuFr0uXiywv4EJwqWxCyxPtBYypxoKvwUqZYIddAG5N5hUtJ66DeiO3KIqhhDFLqhyphenhyphen48ubRfjyThF3C1rFgukAfvj85kWJ3gIdAvHqrDvNcfeePiCrmASgD3YLc9Oqj1JfAoW0Ot0h/s1600/bike.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Ubranka z Zary połączone z wykopaliskami z babcinej szafy i zdobyczami z second handu. Artystyczny nieład: obowiązkowy długi szal, apaszka lub inne powiewające elementy. Okulary przeciwsłoneczne wielkości talerzy (brązowe szkła), kapelusz z szerokim rondem (często słomkowy). Wiek między 20 a 45 lat.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;u&gt;Uwaga&lt;/u&gt;: tak naprawdę Krakowianka z ASP studiuje na polonistyce lub kulturoznawstwie, rzadziej na historii sztuki.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Miejsce i czas występowania:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Ścisłe centrum dużych miast i ich lanserskie dzielnice (Kazimierz, Ostrów Tumski, Prenzlauerberg). Półrocze ciepłe, pogoda dobra. Rzadziej spotykana wersja Krakowianki z ASP obejmuje dizajnerski gumowy płaszcz i kalosze - wówczas można ją spotkać także podczas lekkiego deszczu.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Rower:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;28-calowa holenderska damka z 1970 roku wyprodukowana w 2011 roku,&amp;nbsp;roadsterowa kierownica,&amp;nbsp;skórzane siodełko na sprężynach wielkości pytonów. Detale (lampka, nóżka, ochraniacz koła) dorobione przez firmę StareHolendry.pl. Obowiązkowy koszyk na notatki, kwiaty, świeże truskawki i/lub pieska. Rzadziej: przewieszona przez ramię Zorka lub tuba na rysunki.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Styl jazdy:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Godnie do celu. Niska kadencja - Krakowianka z ASP nie jedzie, lecz przemierza, nie ulice, lecz bulwary. Tułów absolutnie wyprostowany, a nawet lekko odchylony w tył. Na szczęście przeważnie K. z ASP ma określony cel i konsekwentnie do niego dąży z prędkością nieprzekraczającą 14 km/h. Przed krawężnikiem lub w sytuacji, gdy przepisy ruchu drogowego mogą kolidować ze stylem jazdy, schodzi z roweru.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;u&gt;DZIAŁKOWICZ(KA)&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Typowy wygląd:&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Przypadkowo dobrana odzież robocza w stylu P.O.D. (fragmenty dresu, dżinsy albo stare spodnie od garnituru, dziurawa marynarka, flanelowa koszula) - niewprawne oko może działkowicza pomylić z żulem. Klapki, mokasyny lub sandały. Baseballówka lub kapelusz. Ogorzała skóra, podwinięte rękawy, przeważnie szczupły(a). Wiek 45+.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Miejsce i czas występowania:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Podmiejskie ścieżki, przejazdy przez zagajniki, osiedla, zwłaszcza jednak ogródki działkowe i ich okolice.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Rower:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Dowolny, zmaltretowany. Często 28-calowy brikolaż elementów połączonych w mniej więcej funkcjonalną całość lub jedna z klasycznych marek (Wagant, Romet),&amp;nbsp;rzadziej podrdzewiały góral lub nawet Jubilat bądź Wigry.&amp;nbsp;Ćwierkający łańcuch, zdecentrowane obręcze, kapciowate opony. Ważne, by jechał. Przy kierownicy obowiązkowe lusterko. Na bagażniku skrzynka z plonami, grabkami, sadzonkami etc., przyczepiona malowniczą mozaiką sznurków i ekspanderów.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Styl jazdy:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Zmęczony commuter: choć jedzie z niską kadencją i powoli, widać, że wie, dokąd zmierza, i drzemie w nim pradawna siła wynikła z obcowania z Ziemią. Posiada ginącą umiejętność wsiadania na rower po staropolsku: najpierw lewa na lewy pedał, a gdy rower się rozpędzi, przekładamy prawą nad siodełkiem.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;u&gt;KARK NA AEROBACH&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Typowy wygląd:&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Sportowe bermudy, podciągnięte wysoko białe skarpetki, podkoszulek Everlast na ramiączkach, adidasy. Krótkie włosy. Solarium. Czasem&amp;nbsp;anaboliczne pryszcze na twarzy i barkach.&amp;nbsp;Wiek: 20-30 lat.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Miejsce i czas występowania:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Osiedla. Tereny rekreacyjne. Półrocze ciepłe, pogoda dobra.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Rower:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;26-calowy jaskrawy góral w wieku do 3 lat.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Styl jazdy:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Pan trener lub kumple na forum kulturystycznym zalecili mu połączenie wyciskania ciężarów z ćwiczeniami aerobowymi. Stosuje się więc gorliwie i przykładnie jeździ na rowerze. Nie ma za bardzo dokąd, buja się więc w okolicy osiedla.&amp;nbsp;Bardzo wysoka kadencja i szybkie przebieranie nogami przy powolnej jeździe. Kolana mocno rozchylone (prawdopodobnie za mała&amp;nbsp;rama lub&amp;nbsp;zbytnio&amp;nbsp;obniżone siodełko - dalsze badania naświetlą ten fenomen), łokcie na zewnątrz (być może nawyk z samochodu) i mocne pompowanie na przedni amortyzator. Czasami znienacka przyspiesza.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;u&gt;RODZINKA Z KLASY ŚREDNIEJ&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Typowy wygląd:&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Modny dres z najnowszej kolekcji Salomona lub innej drogiej firmy promującej linię &quot;sport w mieście&quot;. Nowe buty sportowe (ale nigdy SPD).&amp;nbsp;Mama: makijaż, solarium, fryzura. Tata z brzuszkiem w różnych natężeniach.&amp;nbsp;Wiek: 28-45 lat. Plus dziecko do 10 lat. Wszyscy *obowiązkowo* w kaskach rowerowych.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Miejsce i czas występowania:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Zakole i trasa wzdłuż Wisły, ale nie dalej niż stopień wodny Dąbie. Asfaltowe ścieżki wokół Błoni.&amp;nbsp;Czerwiec, lipiec, sierpień (pozostałe miesiące są zbyt zimne i ryzykowne), pogoda znakomita.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Rower:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Nowy 26-calowy jaskrawy góral znanej marki. Dziecko: czysty, nowy rowerek. Rowery dowożone samochodem jak najbliżej ścieżki rowerowej i takoż odwożone.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Styl jazdy:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Szybkość wyznacza dziecko. Cała grupka jedzie powoli, blokując większą część ścieżki, często głośno rozmawia. Ruchy raczej niepewne, nastawienie roszczeniowe. Możliwe nagłe postoje w celu zrobienia zdjęcia (dziecku).&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;u&gt;ANIME WARRIOR Z LASKU WOLSKIEGO&lt;/u&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Typowy wygląd:&amp;nbsp;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Czarna zbroja z tworzyw sztucznych zrobionych przez NASA okrywająca całe ciało. Grube rękawice. Pełny kask, ale zsunięty na tył głowy.&amp;nbsp;Wiek od 16 do 25 lat.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Miejsce i czas występowania:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Las Wolski i analogiczne strefy górsko-leśne wraz z ich okolicami. Od lutego do grudnia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;b&gt;Rower:&lt;/b&gt;
&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Jaskrawy, top-endowy, grawitacyjny góral w wieku 2-3 lat. Tyle potrzeba, by powstała w pełni skustomizowana maszyna godna jazdy na niej.&amp;nbsp;Rower mimo agresywnego wyglądu najwyraźniej nieprzystosowany do jazdy, często go bowiem widać na bagażniku autobusu 134.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;Styl jazdy:&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;W swoim naturalnym środowisku, pomimo braku ścigających go leśnych drapieżników, Anime Warrior pędzi w dół zbocza, zapowiadając się buczeniem grubych opon na ubitej ziemi.&amp;nbsp;W środowisku pozaleśnym i pozagórskim jedzie z prędkością 15-20 km/h, będąc już wówczas często w stanie po połknięciu gałęzi (sztywna stójka na pedałach, maksymalnie wyprostowany). Niekiedy&amp;nbsp;pędzi wprost na pieszego lub innego rowerzystę i robi nagły zwrot tuż przed kolizją.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: transparent; font-size: x-small;&quot;&gt;Foto: sxc.hu&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2012/08/rowerzysci.html</link><author>noreply@blogger.com (Dariusz Żukowski)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjx6pOuFr0uXiywv4EJwqWxCyxPtBYypxoKvwUqZYIddAG5N5hUtJ66DeiO3KIqhhDFLqhyphenhyphen48ubRfjyThF3C1rFgukAfvj85kWJ3gIdAvHqrDvNcfeePiCrmASgD3YLc9Oqj1JfAoW0Ot0h/s72-c/bike.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>9</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-5162219763203022930</guid><pubDate>Wed, 06 Jun 2012 23:24:00 +0000</pubDate><atom:updated>2012-06-07T02:58:34.461+02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">anarchizm</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">hitler</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">lewica</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">polityka</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">rower</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">społeczeństwo</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">walka</category><title>Muszą być trupy, czyli krytyka anarchizmu dziś</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Kiedyś projektowałem okładki polskich wydań płyt pewnego czeczeńskiego barda i przy okazji miały powstać także antywojenne oraz proczeczeńskie wlepki. Zleceniodawca zapodał hasło: &quot;Kto nie umiera na ekranie, ten nie umiera wcale&quot;. Wymyśliłem, że użyję zdjęcia żołnierza, które znalazłem na necie (pracując dla anarchistów nie tylko można, ale i należy brać zdjęcia po prostu z netu bez oglądania się na prawa autorskie): żołnierz w hełmofonie siedzi na nim wychylony do połowy z włazu czołgu i z dziecinną miną bawi się dwoma pacynkami. Zdjęcie to wmontowałem w fotkę telewizora, tak jakby było wyświetlone na ekranie, i dodałem hasło. Zleceniodawca skonsultował się ze swoją jaczejką. Niedobre, zawyrokowano. Dlaczego? Na zdjęciu muszą być zwłoki, a nie różowe pacynki - zwłoki możliwie najbardziej zmasakrowane. Inaczej nikt nie zwróci uwagi. Ale przecież w tym jest nieoczywistość, mroczna ironia, to ma siłę, a przede wszystkim od zwłok &quot;normalni&quot; ludzie będą właśnie odwracać głowę. A to ich zaintryguje. Nie. Muszą być trupy.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Kiedy regularnie przechodzę przez ul. Kościuszki na Salwatorze przy pętli, widzę nasprajowany na murku napis &quot;Wolne konopie&quot; i do tego link do anarchistycznej strony www. Zawsze na ten widok ogarniała mnie złość. Złość wynikająca z tego, że niezwykle ważny temat, jakim jest legalizacja marihuany, został zawłaszczony przez anarchistów. Rzekłbyś, nagłaśniali problem w czasach, gdy nikt tego nie robił? Błędna optyka. Swoimi działaniami pokazywali nasłuchującym rytmów kultury wyborcom, że marihuana to żaden problem - nieistotna, marginalna kwestia poruszana przez podejrzane, marginalne, radykalne ugrupowania zdegenerowanej młodzieży, która pragnie wywrócić ład społeczny i się przy tym naćpać. Negatywny efekt halo z brudnych ubrań, posznytowanych przedramion i retoryki konfrontacji przeniósł się na marihuanę, a także na większość innych spraw, o które &quot;walczyli&quot; anarchiści, dopóki ktoś poważniejszy o nie nie zawalczył, wprowadzając je do obiegu. Akurat w przypadku marihuany był to kapitalista Janusz Palikot (który sam postrzegany jest jako ekstremum polityczne, ale niezbyt głośno, bo to &quot;ekstremum&quot; gromadzi 12% wyborców). Wyjął on ziele z przegródki &quot;patologia społeczna&quot; i przeniósł w dziedzinę istotnych problemów do zajęcia się w sejmie. Dlatego ów napis na murze już mnie nie irytuje, a zaczyna napawać nadzieją.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4srl103Oyd0g6V60m5wkCEyGzrfGvVVP0gFIPeKTC6Xd1y4Uz16amLeVqOG_UMQgAHSp_FfZ55cptV619wmVGGnCsUz4tinIrIjPF4jWiZSeZMP9YhOgWheNcoYfmJnOkI1UHd6wZEbXW/s1600/anar1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4srl103Oyd0g6V60m5wkCEyGzrfGvVVP0gFIPeKTC6Xd1y4Uz16amLeVqOG_UMQgAHSp_FfZ55cptV619wmVGGnCsUz4tinIrIjPF4jWiZSeZMP9YhOgWheNcoYfmJnOkI1UHd6wZEbXW/s320/anar1.jpg&quot; width=&quot;183&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Niedawno miała miejsce okupacja krakowskiego Rynku i pacyfikacja tej okupacji bladym świtem policjantami przez władze miasta. Chciałbym być wyraźnie zrozumiany: niezależnie od mojej krytyki działań anarchistycznych uważam, że rozpędzanie&amp;nbsp;protestów&amp;nbsp;tego typu i w taki sposób jest kompromitującym wyrazem krótkowzroczności, arogancji, alienacji od ludzi i ich problemów, niezrozumienia rytmów nowoczesnej demokracji oraz zwykłym łajdactwem i skurwysyństwem. To rzekłszy, jednocześnie mam wrażenie, że cała akcja okupacyjna, którą śledziłem w mediach i na stronie Fb - gdzie sami okupanci pisali swoje komunikaty - była nastawiona od początku na konfrontację. Tak jak po pewnych charakterystycznych sygnałach można wyniuchać piramidkę finansową (&quot;za rok będziesz miał dwa domy i audi, tylko zaproś jak najwięcej znajomych&quot;) albo szarlatanerię medyczną (&quot;medycyna Zachodu nie chce rzetelnie tego przebadać, a mojej ciotce pomogły kulki z cukru i mocz wielbłąda&quot;), tak samo można wywęszyć akcję zaprogramowaną na kurs kolizyjny: żądania nie do spełnienia, czarno-biały, amatorski kontrastowy plakat z fontem Maszyna&amp;nbsp;AEG i niecierpliwe oczekiwanie, aż coś się zacznie dziać, aż przyjadą psy i ktoś popełni najmniejsze wykroczenie przeciw prawu do zgromadzeń, czyli &quot;demokracji&quot; - muszą przecież być &quot;trupy&quot;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Nie chodzi bowiem o osiągnięcie celu, albo inaczej: cele nie są takie, jakby się zdawało, celem jest walka z Systemem, w czasie której zdobywa się kolejne odznaki hardkorowca (liczba spisań i zatrzymań na 24 h). To walka w duchu konserwatywnym, nieróżniąca się zasadniczo pod względem zasad i dynamiki od działań Radyja czy innych narodowopatriotycznych gówien: mamy rację, mamy ubranka, wrzeszczymy, że system to hitleryzm, a kiedy jeszcze mamy wrogów z pałami, nasze szczęście jest pełne. Okupanci na Fb i w prasie robią dosłownie wrażenie, że stale, od początku oczekiwali (nie mylić z &quot;prowokowali&quot;) na interwencję policji (która, powtarzam, i tak była skurwysyńska. Zresztą prawda jest taka, że jeśli anarchiści mogą się do czegoś przydać, to właśnie do ubarwienia miasta swoją zabawną, widoczną i kontrkulturową obecnością, co przydaje miastu europrestiżu). Symetria agresji i wzajemnych pretensji może być tu pełna, bo anarchiści, grupa konserwatywna, mówią językiem władzy, tylko dodają &quot;nie&quot; na początku. Zachęty w rodzaju zaproszenia &quot;&lt;a href=&quot;http://wolnemedia.net/spoleczenstwo/okupacja-rynku-glownego-w-krakowie/&quot;&gt;wszystkich solidaryzujących się&lt;/a&gt; z postulatami lokatorów, aby przybywali na Rynek Główny i dołączali się do akcji&quot;, to tworzenie atrapy otwartości, bo nikt &quot;z ulicy&quot; nie dołączy się spontanicznie do gromady anarchistów z irokezami, obwieszonych napisami &quot;&lt;a href=&quot;http://www.youtube.com/watch?v=sQGe2BSJbok&quot;&gt;Bandyci, zostawcie nasze rodziny&lt;/a&gt;&quot;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Ale dość o okupacji, bo to sprawa przebrzmiała. Wyjąłem ją tylko jako niedawny przykład działań przeciwskutecznych: tworzenia wokół niezwykle ważnych problemów społecznych aury zagadnień radykalno-anarchistycznych, a więc takich, z którymi żaden zwykły zjadacz chleba nie chce mieć do czynienia. Zaczyna się te problemy postrzegać&amp;nbsp;wówczas&amp;nbsp;jako marginalne i podejrzane, a kiedy wpadną w tę koleinę, może być trudno przywrócić im istotną rangę (tak jak było z marihuaną). Tworzenie komunikatu, który dociera do świadomości zwykłego człowieka, nie może polegać na ciągłym napieraniu ku ekstremom i &quot;trupom&quot;, o czym wie każdy student psychologii pierwszego roku. I właśnie to mam przeciw akcjom anarchistycznym: zamiast faktycznie zwracać uwagę na drogie mojemu sercu problemy, mają tendencję do oparszywiania ich; a im głośniej krzyczą, tym mocniej spychają te sprawy na margines. Nie chodzi o to, że anarchiści nie mają racji - najgorsze jest to, że oni właśnie mają rację! Mają ją i zawłaszczają pod retoryką agresji zbuntowanego szesnastolatka, który bardziej chce okazać swój protest niż zmienić stan rzeczy.&amp;nbsp;To prawda, istnieją powszechne anarchistyczne akcje edukacyjne - organizowane na trawnikach pod squatem, albo lewicowe pikniki - na które przychodzi nastu znajomych pobawić się przy ska-punkowej kapeli.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
To miał być krótki wpis, więc szybko kończę: jedną z akcji, która zaczynała się w oparach anarchizmu, była Masa Krytyczna, ewoluująca obecnie w stronę Święta Cyklicznego. Pierwotne logo Masy Krytycznej: zaciśnięta pięść połączona z kształtem roweru. Hurra, odzyskamy zagrabioną przestrzeń miejską! Jednak jakimś sposobem (licencjat dla socjologa) z roku na rok anarchiczność Masy spadała i siłą (chyba?) zwykłych mieszkańców miasta różnych orientacji, płci, wieku i nastawienia, którzy coraz większą liczbą brali udział w zbiorowych przejazdach, impreza ta zaczęła przybierać coraz bardziej cywilizowaną formę. Skończyły się interwencje oddziałów prewencyjnych policji, zaczęły się pikniki. Być może&amp;nbsp;w różnych miastach&amp;nbsp;Masę i Święto organizują po części ci sami ludzie - i to jest bardzo zabawny paradoks, bo Święto faktycznie &lt;i&gt;może&lt;/i&gt; coś zmienić, mimo (lub dlatego) że bierze w nim udział zwykła mainstreamowa publiczność. Mieszczanie spacyfikowali anarchię. Dietl pokonał Bakunina. I w ten sposób, dopiero po zdemontowaniu anarchistycznego krzykliwego sztafażu, można zacząć poważnie i skutecznie zajmować się problemami wartymi walki z nadzieją na zmianę, a nie konfrontację.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
PS Interesująca działalność, jaką jest &lt;i&gt;guerilla gardening&lt;/i&gt;, w wykonaniu &lt;a href=&quot;http://pies-ogrodnika.pl/&quot;&gt;Psa Ogrodnika&lt;/a&gt; i anarchistycznej &lt;a href=&quot;http://pl-pl.facebook.com/people/Zielona-Partyzantka/100001212982265&quot;&gt;Zielonej Partyzantki&lt;/a&gt;&amp;nbsp;- akcje trwające niemal równocześnie.&amp;nbsp;Porównanie opisów / retoryki podobnych zdawałoby się akcji (kliknij, aby powiększyć).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhqoDk9r9Mz9xe8MmTyaQ0rMaa_fdv30MaNDGEb7_6Y8jolWpmAWCr0Q7wN2U8wbi5m-9_h1jvHxn-_rqeRzDEVGgk99Bd99IowfQiqV1WGGaXt3PtZunGeXfL1xPx_8U_YMS6xesWEDTvC/s1600/pies_ogr.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;190&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhqoDk9r9Mz9xe8MmTyaQ0rMaa_fdv30MaNDGEb7_6Y8jolWpmAWCr0Q7wN2U8wbi5m-9_h1jvHxn-_rqeRzDEVGgk99Bd99IowfQiqV1WGGaXt3PtZunGeXfL1xPx_8U_YMS6xesWEDTvC/s200/pies_ogr.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgRWQu3IhUpA3k24yj56cWwr-PRqkHLvmDCMmbGwRCWc77sFISRkELkacO4aIAiMjTRprAXj0b5ufWb0wIjUCVUgiMFE63nrA0TiI9L2KgxKCuw80Re4WuFi-H0f0MNPsDL_N7hp58fUXKM/s1600/ziel_part.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgRWQu3IhUpA3k24yj56cWwr-PRqkHLvmDCMmbGwRCWc77sFISRkELkacO4aIAiMjTRprAXj0b5ufWb0wIjUCVUgiMFE63nrA0TiI9L2KgxKCuw80Re4WuFi-H0f0MNPsDL_N7hp58fUXKM/s200/ziel_part.jpg&quot; width=&quot;135&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2012/06/musza-byc-trupy-czyli-krytyka.html</link><author>noreply@blogger.com (Dariusz Żukowski)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh4srl103Oyd0g6V60m5wkCEyGzrfGvVVP0gFIPeKTC6Xd1y4Uz16amLeVqOG_UMQgAHSp_FfZ55cptV619wmVGGnCsUz4tinIrIjPF4jWiZSeZMP9YhOgWheNcoYfmJnOkI1UHd6wZEbXW/s72-c/anar1.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>2</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-2457853221416708217</guid><pubDate>Tue, 29 May 2012 11:43:00 +0000</pubDate><atom:updated>2012-05-29T19:48:22.205+02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">antropologia</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">ciało</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">konwencja</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">moda</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">społeczeństwo</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">starość</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">wygląd</category><title>Komunikaty brody</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;i&gt;Tekst ten miał towarzyszyć cyklowi fotografii o temacie &quot;broda&quot; i znaleźć się w albumie, lecz ponieważ do projektu nie doszło, zachęcam do przeczytania tu. Załączone zdjęcia &lt;u&gt;nie&lt;/u&gt; są częścią tego cyklu, wziąłem je z sxc.hu po prostu po to, by cieszyły oko. Dziękuję Mariuszowi Nierodzie za owocną rozmowę.&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Jakiś czas temu mój znajomy wybrał się do Egiptu. Na granicy
wzbudził podejrzenia pograniczników. Dokładnie przeszukano jego bagaż i zabrano
go na przesłuchanie. Czy ma coś wspólnego z Al Kaidą? Jeśli nie, jak twierdzi,
to dlaczego nosi taką brodę? Mój znajomy był bezradny. Broda jak broda, co tu
odpowiedzieć? Wreszcie okazało się, że chodzi o brodę długą, specyficznie
„zapuszczoną”, a w dodatku noszoną bez wąsów. Dla polskiego turysty była to po
prostu kwestia mody. Dla pogranicznika z Egiptu całkowicie jasny przekaz: „Jestem
islamskim ekstremistą”. &lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Przypadek mojego kolegi jasno dowodzi, że zarost na twarzy
jest komunikatem, i to w dodatku takim, który w różnych kontekstach i kulturach
nabiera różnych znaczeń. Rządzą nim reguły zarostowego języka. Inny znajomy
zapuścił (czy raczej wciąż bez końca zapuszcza) dziki, krzaczasty zarost bez
żadnej formy – „żyjący własnym życiem”, jak powiada – gdyż jako lewicowiec i
anarchista odwołuje się w ten sposób do postaci Kropotkina, Bakunina i Marksa.
(Jest od nich nawet bardziej ekstremalny, bo ma także dready!). Bujna broda
sygnalizuje tu więc niechęć wobec systemowych rozwiązań i utartych ścieżek. Być
może nie mielibyśmy teorii ewolucji, gdyby nie przypominała Darwinowi przy
każdym spojrzeniu w lustro, że powinien myśleć śmielej niż jego koledzy z
akademii. Kto wie, czy poznalibyśmy losy Anny Kareniny, gdyby wielki nonkonformista
Tołstoj nie miał czego gładzić, szukając właściwych fraz. Oczywiście wszyscy dziewiętnastowieczni
wizjonerzy, których wymieniłem, ubrani są na zdjęciach w garnitury i upozowani
na poważnych dżentelmenów, gdyż komunikatem jest nie tylko broda, ale także
ubiór, mimika etc. Mimo to, patrząc na czarno-białe odbitki, odnosi się
przemożne wrażenie, że choć ludzie ci pozostawali w karbach dyscypliny
intelektualnej, dzikość ich zarostu na pewno szokowała osoby ze środowisk, w
jakich żyli. &lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLIbu8yJgnXHmOcGxsThQLGdK7LIWsI-z__iItaOwpmC2GeSBt_T9fLiC2jrJI9QF9ChPABZuGxUw-wQApbx5xO4l-VdkWpaaHuGS0Irz_nLnZjVrKndsoRCddjJ_kzccFV2oXVWA0YVm8/s1600/b2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;88&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLIbu8yJgnXHmOcGxsThQLGdK7LIWsI-z__iItaOwpmC2GeSBt_T9fLiC2jrJI9QF9ChPABZuGxUw-wQApbx5xO4l-VdkWpaaHuGS0Irz_nLnZjVrKndsoRCddjJ_kzccFV2oXVWA0YVm8/s400/b2.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Broda bywa jednak również komunikatem o przeciwnym znaczeniu
– okazuje poparcie dla grupy i wspólnie wyznawanej idei. W sporej części
Bliskiego Wschodu zapuszczenie wąsów lub brody – przeważnie jednak w pewnym
stopniu okiełznanej – oznacza męską dojrzałość i przyjęcie na siebie odpowiedzialności
wynikającej z życia w rodzinie, klanie. (Wiedz zatem, że jeśli pracodawca czy znajomi
krzywo patrzą na twoją brodę, są takie miejsca na Ziemi, gdzie będziesz z nią
ciepło przyjęty. Jeśli jednak przeprowadzka jest ci nie w smak, zawsze możesz skorzystać z pomocy Frontu Wyzwolenia Brody, brytyjskiej organizacji mającej na celu ochronę
przed dyskryminacją osób z brodą). Niekiedy brody nosi się wręcz z nakazu
obyczaju&amp;nbsp;–&amp;nbsp;jak to się dzieje w wypadku muzułmańskich duchownych, polityków czy
urzędników –&amp;nbsp;bądź reguł prawa, obowiązującego na przykład w korpusach irańskich
Strażników Rewolucji albo w całym Teheranie za czasów Ahmadineżada w roli burmistrza,
który wydał urzędowy nakaz zapuszczania bród jako komunikat przywiązania ludu
do wartości szyickich.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Bo broda to nie tylko rewolucja, to przecież także tradycja
– pokażcie mi proroka bez brody! Wzorując się na religijnych mędrcach, zapuszczają
ją żydowscy kapłani i prawosławni popi. Lecz prorok to nie tylko „człowiek
systemu” i obrońca wiary, to także wizjoner, odnowiciel, nierzadko wręcz
obrazoburca, a więc człowiek stojący na pograniczu między starym i nowym,
między jedną a drugą opowieścią o tym, jak wyjaśniać świat. Broda znakomicie
nadaje się na jego atrybut – jest czymś dwoistym, mocno zakorzenionym w ciele,
a jednocześnie wystającym na zewnątrz. To nieodłączna część człowieka, ale chaotyczna,
jakby „roślinna” i „zwierzęca” zarazem, wyraźnie różniąca się od części ciała.
Zarost na twarzy otacza usta, najważniejszy organ proroka będący bramą do boskiego
objawienia. Kto wie, dokąd sięgają korzenie brody, może do wnętrza głowy lub
natchnionego przez bogów serca? Inne typy religijnych wizjonerów czy postaci z pogranicza między światem doczesnym i duchowym również kojarzą się z brodą:
jurodiwy, derwisz, dziad proszalny, wróż, szaman. Ten ostatni przywdziewa się
też w emblematy zwierzęce – ptasie pióra, futra, pazury – na znak stanu
nieustannego pobytu pomiędzy tym, co znane, i tym, co zaświatowe, dzikie. Dziki
człowiek, bestia, zwierzak musi mieć brodę i nie ma mowy o ustępstwach na rzecz
społecznego gorsetu (garnituru), jaki dobrowolnie zakładali Tołstoj czy Whitman.
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3IuTFrPGiAp-hQ_a-SY0YOI3lnskctxnM6FBzSu2dfF6HgwDMNVpVDkDy7ww1yqYmn6qTBMKQYTqe8DE_hKIikqLEJx_9s2T2YPvePi9K2dtD4LoNxWJ7quMDhSAKSwmYmWNkVH3XwD8a/s1600/b1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;121&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi3IuTFrPGiAp-hQ_a-SY0YOI3lnskctxnM6FBzSu2dfF6HgwDMNVpVDkDy7ww1yqYmn6qTBMKQYTqe8DE_hKIikqLEJx_9s2T2YPvePi9K2dtD4LoNxWJ7quMDhSAKSwmYmWNkVH3XwD8a/s200/b1.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Przypomina mi to o kolejnej obserwacji z lotniska. Niedawno
przyglądałem się trzem włoskim surferom, którzy wybierali się popływać w
morzach północnej Afryki. Każdym gestem komunikowali swój luz, swobodę i
nonkonformizm. Ich wygląd wystylizowany był na dzikich facetów, grizzly menów,
jak gdyby więcej czasu spędzali przy pile spalinowej albo w psim zaprzęgu niż w mediolańskim
biurze. Ważnym elementem ich image’u były długie kręcone włosy, gęste wąsy i
brody. A jednak coś zgrzytało w tym wizerunku drwala. Włosi mieli skórzane
kurtki, ale modne i nowe; dżinsy co prawda przetarte, ale fabrycznie; zegarki –
z najnowszej kolekcji; czyściutke sznurówki w caterpillarach rozwiązane nie
przez niedbałość, lecz z wyrachowaniem; włosy – lśniące od kosmetyków i
starannie ułożone na nieład; i wreszcie brody: przytrymowane, ulizane,
wygładzone, kojarzące się raczej z dyrektorem działu marketingu niż z traperem z
Missouri. &lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjn75OblHos4JSTBFBdDVWaEFJNs1rGM7fOW1ZyuuaeWb1V3kWptVHLeVBNXfdGXdSsmZ5fJZ-quiPiQG-4khrpDNhgKh_gE_Z0qOPyQvKddxGFcYey14YWp3HVropAnt4q7RyqiOXpHREz/s1600/b3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjn75OblHos4JSTBFBdDVWaEFJNs1rGM7fOW1ZyuuaeWb1V3kWptVHLeVBNXfdGXdSsmZ5fJZ-quiPiQG-4khrpDNhgKh_gE_Z0qOPyQvKddxGFcYey14YWp3HVropAnt4q7RyqiOXpHREz/s320/b3.jpg&quot; width=&quot;230&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Tak oto przejawiają się nasze dzisiejsze ostrożne transakcje
i negocjacje między światem tradycyjnych symboli a praktyką życia w nowoczesnym
świecie. Pragniemy zjeść kulturowe ciastko i zarazem wciąż je mieć. Chcemy
korzystać z zalet brody. Wskazywali je mężczyźni sportretowani w albumie:
to komunikat o męskości i mocy seksualnej (Dionizos, Zeus i Pan są brodaci!).
Chcemy też jednak uniknąć historycznego obciążenia zarostu – skojarzeń z niemodnymi
ideologiami, wiejskością, ubóstwem, radykalizmem. „Jestem męski i dziki” – mówi
broda, „jestem kulturalny i bogaty” – dopowiada jej czysto-schludny kontekst, w
którym nie ma miejsca na brud i znój fizycznego wysiłku innego niż pluskanie
się w falach Atlantyku. Trymowanie i układanie obniża ryzyko – ryzyko
posądzenia o faktyczną wizjonerską dzikość serca i umysłu, która przecież bywa
niebezpieczna w naszym ułożonym świecie i nie zawsze stanowi pożądany kapitał,
którym chcemy się chwalić. Nauka z tego taka: jeśli chcesz być po nowoczesnemu
„kreatywny”, nie stając się jednocześnie niebezpiecznym rewolucjonistą, zapuść
brodę – i starannie ją pielęgnuj. &lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;MsoNormal&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Niezależnie jednak od tego, czy mężczyzna ma na rękach
odciski od siekiery, czy od myszki, broda go wyróżnia. Jeśli jest coś, co łączy
wszystkie brody świata – a przynajmniej te z kręgu euroatlantyckiego – to jest
to sprawianie, że ich posiadacze wydają się wyjątkowi. Zarost coś komunikuje,
podczas gdy „łyse” twarze pozostają milczące i anonimowe. Brodacz raczej nie
zechce kroczyć równym krokiem w karnym szeregu, a jeśli nawet postanowi włączyć
się w masowy ruch, stanie na jego czele lub będzie głosem krytyki. A nawet
broda-gadżet, którą nosi się bezideowo, chwilowo czy w pogoni za modą, to już
coś w miejsce niczego, szept wobec ciszy.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Foto: sxc.hu&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2012/05/komunikaty-brody.html</link><author>noreply@blogger.com (Dariusz Żukowski)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhLIbu8yJgnXHmOcGxsThQLGdK7LIWsI-z__iItaOwpmC2GeSBt_T9fLiC2jrJI9QF9ChPABZuGxUw-wQApbx5xO4l-VdkWpaaHuGS0Irz_nLnZjVrKndsoRCddjJ_kzccFV2oXVWA0YVm8/s72-c/b2.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-3421561524662465650</guid><pubDate>Sat, 12 May 2012 16:54:00 +0000</pubDate><atom:updated>2012-05-22T13:03:20.562+02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">morderstwo</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">polityka</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">psychologia</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">rozwój</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">społeczeństwo</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">technika</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">wojna</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">życie</category><title>Jaka armia dla Polski</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;i style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Rzadko wypowiadam &lt;a href=&quot;http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/02/abonamentowy-freeware-kultury.html&quot;&gt;konkretne propozycje zmian w państwie&lt;/a&gt;, ale jak już to robię, to aż dziw bierze, że jeszcze nie jestem premierem lub chociaż ministrem. Oto pomysł na polską armię. Dziękuję Maksowi za inspirującą rozmowę (świat czeka na Twojego bloga, Max!).&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Fakty:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJSd_OHCxDTobgxUE-0UYQ1flR2InTClwObCyTXpi_qibvnEBn_HbcqE00edRRqKI5WpukRu67H5OjBXZBfMa_NgrkksZIigjgESNi0MKRVm23BY2zxM_tGIGU_WYMhskivC3Lth7eYxva/s1600/szereg.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJSd_OHCxDTobgxUE-0UYQ1flR2InTClwObCyTXpi_qibvnEBn_HbcqE00edRRqKI5WpukRu67H5OjBXZBfMa_NgrkksZIigjgESNi0MKRVm23BY2zxM_tGIGU_WYMhskivC3Lth7eYxva/s320/szereg.jpg&quot; width=&quot;136&quot; /&gt;&lt;/a&gt;1. Polska jest krajem biednym, którego nie stać na nowoczesny sprzęt wojskowy, taki jak samoloty szturmowe, zróżnicowana i rozbudowana flota, nowoczesne wojska pancerne.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
2. Ten nasz ubogi kraj w 2009 roku w pełni sprofesjonalizował armię. Taki krok w wypadku krajów technicznie i/lub finansowo słabych jest osobliwy, ale się dokonał (co zresztą bardzo popieram).&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
3. Aspekt kulturowy: w Polsce tradycje wojskowe są mocno rozbudowane, etos militarny - silny, pozycja wojskowych - wysoka, budżet na wojsko dobrze zabezpieczony i stosunkowo wysoki. W dobie misji międzynarodowych mocną pozycję medialną i PR-ową zyskały jednostki Grom.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
4. O ile w wypadku lotnictwa czy marynarki głównym problemem rozwoju i warunkiem &lt;i&gt;sine qua non&lt;/i&gt; są pieniądze na sprzęt, o tyle w wypadku wojsk piechoty - choć pieniądze są ważne - podstawowe czynniki są mniej zależne od finansów, a bardziej od jakości &quot;materiału ludzkiego&quot;: morale i wyszkolenia. Po odejściu z wojska obowiązkowych zdemoralizowanych poborowych, których znamy głównie w wersji zapity-agresywny-debil-w-PKP, do armii trafiają kolejne roczniki ludzi, którzy faktycznie chcą tam być - oto największa korzyść uzawodowienia.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
5. Nowoczesne konflikty, w których Polska bierze udział - i brać będzie w nadchodzących dekadach - to przedsięwzięcia wielonarodowe, w których każdy dorzuca swoją cegiełkę i powstaje mniej lub bardziej skuteczna mozaika specjalistów i grup.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Wnioski:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A. Z powyższych punktów wynika, że Polsce najłatwiej byłoby rozwijać wojska lądowe - piechotę.&amp;nbsp;Sytuacja wojsko zawodowe + brak środków na samoloty/statki wymuszać powinna zainteresowanie siłami lądowymi i piechotą.&amp;nbsp;W dziedzinie marynarki i lotnictwa skupiać się należy na wspomaganiu i ochronie działań piechoty (na transporcie, logistyce, rozpoznaniu, ewakuacji i leczeniu, wsparciu bojowym, wojnie/ochronie informacyjnej), zamiast inwestować w F16 i niszczyciele rakietowe, na których nabywanie i obsługę nas nie stać.&amp;nbsp;Dysproporcja wynikająca ze specjalizacji (mamy piechotę, słabujemy na niebie) nie jest zbyt istotna w działaniach NATO, przy których inne państwa mogą dostarczyć innych puzzli do tej układanki. Już się&amp;nbsp;to&amp;nbsp;zresztą dzieje: polskie oddziały transportowane są na Bliski Wschód samolotami z USA, gdyż Polsce brakuje odpowiednich maszyn. Zasadnicze znaczenie miałoby niedrogie uzbrojenie służące mechanizacji i informatyzacji piechoty: transportery opancerzone, lekkie i średnie czołgi, samochody, szeroka gama broni ręcznej i montowanej na pojazdach. Koszt nabycia i utrzymywania jednego myśliwca szturmowego przekłada się na bardzo rozbudowaną bazę zasobów dla piechoty zmechanizowanej i zinformatyzowanej - supernowoczesnych jednostek XXI wieku, które nazywał będę piechotą wspomaganą.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjPJd_6gDz32q-L6ox77a11cGcyoJY33xuDLggr9W_yq-B0FmA_cD0pqn2fsP6O8f9cLkqMITD_a6O7bP1hySV4zVOCmC-LejCHFDAN-yfvbZJNisUzvpR0r-NV3gsbM08FPxUoGNiWQA2S/s1600/wsparcie.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;118&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjPJd_6gDz32q-L6ox77a11cGcyoJY33xuDLggr9W_yq-B0FmA_cD0pqn2fsP6O8f9cLkqMITD_a6O7bP1hySV4zVOCmC-LejCHFDAN-yfvbZJNisUzvpR0r-NV3gsbM08FPxUoGNiWQA2S/s400/wsparcie.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
B. Słowem-kluczem jest specjalizacja. Odzyskawszy znaczne środki z błędnej strategicznej wizji Polski jako potęgi militarnej na wszystkich polach, należy przeznaczyć je na wyszkolenie piechoty. Przez wyszkolenie rozumiem doprowadzenie jej do najwyższego światowego standardu. Ważnym, wykonanym już krokiem są polskie doświadczenia z misji zagranicznych, w czasie których wypromowano m.in. właśnie Grom.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Rzecz jasna szkolenie to nie tylko bieganie przez opony. Musiałoby ono zostać opracowane z największą starannością i uwzględnieniem trenerów,&amp;nbsp;lekarzy,&amp;nbsp;dietetyków,&amp;nbsp;psychologów (obok tych pomagających w przypadkach traumy, także tych zajmujących się sportem i motywacją). Nie wspominam o informatykach/specjalistach IT, bo ci nie stanowiliby &quot;obsługi&quot;, lecz&amp;nbsp;kluczowy element ludzki w szkoleniu i działaniach bojowych.&amp;nbsp;Cel znaczącego podniesienia jakości żołnierza wymaga zatrudniania wyłącznie najlepszych, doświadczonych i sprawdzonych konsultantów - w tym, wobec braku Polaków, osób z zagranicy. Polska Armia staje się wówczas niezwykle pożądanym i prestiżowym pracodawcą. Posiadanie epizodu wojskowego w CV czyni wówczas z pracownika osobę pożądaną na rynku pracy. Skutkuje to zarazem ciśnieniem na uczelnie wyższe i kształceniem doborowej kadry na miejscu.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
C. Jednocześnie, co oczywiste, armia zostaje zaopatrzona w wiodący sprzęt wojskowy do działań piechoty wspomaganej. Już obecnie dysponujemy pewną ilością niezłych transporterów, broni ręcznej, karabinów snajperskich itp. Doposażyć należy ją w elektroniczne systemy i centra wspomagania piechoty, a przyszłych zakupów dokonywać właśnie z myślą o prymacie piechoty wspomaganej w ramach opracowanego spójnego systemu logistycznego i operacyjnego.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Kiedy każdy piechociarz staje się komandosem, kim byliby najlepsi wśród nich?&amp;nbsp;Najostrzejsze szkolenia przechodzić mogą grupy antyterrorystyczne, do chirurgicznych operacji odbijania zakładników lub niszczenia niewielkich celów. Przy odpowiednim szkoleniu i dofinansowaniu Polskie jednostki specjalne miałyby&amp;nbsp;szansę&amp;nbsp;- w kulturze armii, o jakiej tu mowa - prześcignąć SAS i dorównać GSG9.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
D. Ponieważ polska piechota wspomagana stałaby się istotnym czynnikiem zabezpieczania polskich interesów dyplomatycznych w misjach zagranicznych, musiałaby być ona przystosowana do walki w najróżniejszych teatrach działań wojennych. Polska świetnie się do tego nadaje: mamy zimę i lato, góry i równiny, morze, rzeki, bagna i lasy. Sojusznicze placówki bliskowschodnie to miejsce do treningu pustynnego, &lt;a href=&quot;http://polska-zbrojna.eu/index.php?option=com_content&amp;amp;view=article&amp;amp;id=10510&amp;amp;Itemid=105&quot;&gt;a południowoamerykańskie&lt;/a&gt; - do warunków dżungli i tropiku. Polska Armia musiałaby utrzymywać i rozwijać sieć przyjaznych powiązań międzynarodowych, co zawsze łączy się z zainteresowaniem ekonomicznym.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgLkq182yHohqpNxDPoLU2Eswemk-G_HJP6LnI-dkMS1WPjvQPkrQLOhypD1lF91Jrdwv5wrgNRPeWmUfFjKgMwIJEYSXw520CF7aVsu13josr8uIADCABIMvOCrzM3Rg2rGSAMY1UiSDnh/s1600/km.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;225&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgLkq182yHohqpNxDPoLU2Eswemk-G_HJP6LnI-dkMS1WPjvQPkrQLOhypD1lF91Jrdwv5wrgNRPeWmUfFjKgMwIJEYSXw520CF7aVsu13josr8uIADCABIMvOCrzM3Rg2rGSAMY1UiSDnh/s320/km.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;E. Ponieważ Polska jest krajem ubogim i ma skromne zaplecze badawczo-rozwojowe, polski przemysł zbrojeniowy w XXI wieku raczej nie będzie konkurencyjny wobec przemysłów wiodących gospodarek świata. Dzisiejsi polscy producenci broni mogliby więc zamienić się w ośrodki oceny, wyboru i adaptacji&amp;nbsp;do polskich potrzeb&amp;nbsp;tego, co jest rozwijane na świecie (systemy łączności satelitarnej i szyfrowania, nowinki z dziedziny robotyki i broni ręcznej), ewentualnie nabywania licencji i rozwijania produkcji określonych wyrobów. Mogliby także produkować specyficznie polskie akcesoria lub rozwijać polski firmware do nabywanych systemów.&amp;nbsp;Wszystko to zorganizowane, znowu, w oparciu o prymat wojsk piechoty wspomaganej, czyli jedną i klarowną wizję polskiej aktywnej obronności.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
F. Wraz ze wzrostem prestiżu armii i jej kulturowej akceptacji można stopniowo wdrożyć system obrony obywatelskiej (od lat optuje za nim Max i podniósł go w czasie naszej rozmowy na ten temat) na wzór skandynawski lub szwajcarski. Polska posiada dobrą glebę kulturową - etos partyzancko-powstaniowy, silny patriotyzm, w tym lokalny - dla takich działań. Osobiście z przyczyn ideowych nie popieram takiego długofalowego rozwiązania - uważam, że żadnego obywatela nie wolno zmuszać do służby z bronią w ręku, a agitacja promilitarna to narzędzie konserwatywnej prawicy. Jednak jego praktyczne korzyści dla obronności kraju są nie do przecenienia. Wiemy, że nie jesteśmy w stanie dotrzymać pola jakimkolwiek poważnym siłom zbrojnym - jeden rosyjski lotniskowiec ma większy potencjał militarny niż całe polskie lotnictwo - a piechota wspomagana byłaby nastawiona głównie na operacje międzynarodowe. Jednak dzięki obronie cywilnej wspomaganej działaniami armii w ciągu kilku dni można przekształcić kraj w piekło dla najeźdźcy, czyli teren działań wszędobylskiej, uzbrojonej, zorganizowanej i wyszkolonej partyzantki. Dobrze pomyślany trening może też pozytywnie oddziaływać na kapitał społeczny: sąsiadów łączyć będą nie tylko miedze i blokowiska, lecz także wspólnie odbywane co rok czy dwa manewry i szkolenia, którym zresztą można nadać charakteru obozu surwiwalowego czy harcerskiej przygody. Można tu nawet zrezygnować z aspektu militarnego i skupić się na powszechnym szkoleniu ludności na wypadek klęsk żywiołowych, katastrof budowlanych, karamboli ulicznych etc. - struktura, trzeźwość decyzyjna, łańcuchy komunikacyjne i nawyki organizacyjne pozostaną. &amp;nbsp;Piętnastu sąsiadów z dzielnicy zamienia się w sprawnie działający pluton ratowników i organizatorów.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Korzyści mojej&amp;nbsp;&lt;i&gt;Strategii dla Armii&lt;/i&gt;:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
- Pełne wykorzystanie faktu uzawodowienia armii. (Czerpanie - wreszcie! - z wysokiego morale żołnierzy).&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
- Pełne wykorzystanie środków finansowych na spójny, technokratyczny program szkolenia i wyposażania armii. Nabywanie dużo korzyści za małe pieniądze. (Nawet najlepsza piechota kosztuje mniej niż samoloty).&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
- Możliwość stworzenia wyspecjalizowanych, skutecznych jednostek przy stosunkowo niewielkim budżecie.
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
- Klarowna, wieloletnia strategia rozwoju armii w nowoczesnych warunkach politycznych.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
- Elastyczność rozwoju. (Formacje piechoty łatwiej restrukturyzować, doposażać, modernizować i modelować/szkolić zależnie od potrzeb danego czasu niż np. flotę).&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
- Plan wpasowany w warunki polskie: kulturowe, geograficzne, polityczne.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
- Wraz ze zwiększoną skutecznością bojową zwiększa się skuteczność osiągania celów politycznych w czasie misji międzynarodowych.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
- Zwiększona możliwość działania na styku wojsko-struktury cywilne (doborowe grupy antyterrorystyczne gotowe do szybkiego reagowania/doradztwa na całym świecie).&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Wady:&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
- Mocniejsze i aktywniejsze zaangażowanie piechoty wspomaganej w misjach skutkowałoby zwiększeniem śmiertelności, która źle wygląda w mediach.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
- Obecne struktury decyzyjne w armii są skostniałe i odziedziczone po PRL, gdzie generalicja i oficerstwo przejada duże sumy pieniędzy, a decyzje polityczne przeważają nad praktycznymi (F16, korweta Kościuszko). Możliwe wyjście: misje zagraniczne odbywają się niejako obok zasadniczych struktur dowodzenia armią. To w nich pozyskujemy nowocześnie myślących, znających realia i języki żołnierzy i dowódców. Mógłby to być inkubator nowej armii, który trzeba by wesprzeć jasną wolą polityczną MON-u.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
A teraz czekam na zaproszenie na konsultacje do Warszawy. Salut!&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2012/05/jaka-armia-dla-polski.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjJSd_OHCxDTobgxUE-0UYQ1flR2InTClwObCyTXpi_qibvnEBn_HbcqE00edRRqKI5WpukRu67H5OjBXZBfMa_NgrkksZIigjgESNi0MKRVm23BY2zxM_tGIGU_WYMhskivC3Lth7eYxva/s72-c/szereg.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-1440550126327853470</guid><pubDate>Tue, 08 May 2012 19:24:00 +0000</pubDate><atom:updated>2012-05-12T19:02:56.611+02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">fenomenologia</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">jedzenie</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">konsumpcja</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">sztuka</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">życie</category><title>Espresso-dō</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-Cgsw2g8bLt4/T6lyNd8QZoI/AAAAAAAAJbw/pNH308o4oOU/s1600/czas.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;133&quot; src=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-Cgsw2g8bLt4/T6lyNd8QZoI/AAAAAAAAJbw/pNH308o4oOU/s200/czas.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;b style=&quot;font-weight: bold;&quot;&gt;Czas&lt;/b&gt; - wymiar, w którym istnieje byt, jaki znamy. Tempus edax rerum - czas, pożeracz rzeczy - przeraża swoją nieuchronnością, ale jest też ramą życia i świadomości. To warunek i zasada wszystkiego, a przy tym podstawowa miara ludzkiego doświadczenia. Czas nie tylko umożliwia, ale i wymusza bieg odwiecznego koła zmian. Z każdym taktem kosmicznego zegara kwanty materii zmieniają swoje położenie. W czasie trwa wszystko, co kiedykolwiek poznamy. W czasie dzieje się ruch, myśl i pamięć.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-qg6EfZnQe1s/T6lyN1U8mXI/AAAAAAAAJb0/h8BTR8lnb44/s1600/press.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;133&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-qg6EfZnQe1s/T6lyN1U8mXI/AAAAAAAAJb0/h8BTR8lnb44/s200/press.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;b style=&quot;font-weight: bold;&quot;&gt;Ciśnienie&lt;/b&gt; to doświadczanie. Czujemy cokolwiek dzięki naporowi cząstek na mechanoreceptory w ciele. Rozmowa to ciśnienie: słyszymy dzięki temu, że na błonę bębenkową wywierane jest szybko zmieniające się ciśnienie, a mówiący mówi dzięki stworzeniu ciśnienia w płucach i przepchnięciu powietrza przez struny głosowe. Żywe organizmy trwają, prowadząc w swoich wnętrzach nieustanną grę ciśnień; tłoczenie krwi i limfy, osmoza, oddychanie, wydalanie i mnóstwo innych procesów opiera się na wytwarzaniu ciśnienia lub podciśnienia. I wreszcie atmosfera - nieustanna masa powietrza napierająca na nas w każdej sekundzie istnienia - atmosfera z jej wiatrem, deszczem, zapachami - to ciśnienie, ochronna kopuła, bez której nie byłoby życia na Ziemi. Ciśnienie to oddziaływanie, czucie i życie.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-teqsLM2J37k/T6lyOXkXlvI/AAAAAAAAJb4/yTlwRkZhB_g/s1600/temp.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;157&quot; src=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-teqsLM2J37k/T6lyOXkXlvI/AAAAAAAAJb4/yTlwRkZhB_g/s200/temp.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;b style=&quot;font-weight: bold;&quot;&gt;Temperatura&lt;/b&gt; odpowiada za podstawowe doświadczenia człowieka: ciepło i zimno. Ale od temperatury zależy dużo więcej - kształt rzeczywistości, jaką znamy: jej stany skupienia, możliwość wywierania ciśnienia, rozpuszczalność, reaktywność.&amp;nbsp;Gorąco gwiazd tłoczy w kosmos fotony, które pozwalają istnieć życiu. Temperatura była na samym początku - gdy spadnie do zera, Wszechświat umrze.&amp;nbsp;Temperatura to energia, a więc ruch cząsteczek. Ruch to zmiany i działanie, ciśnienie i czucie.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Czas, ciśnienie i temperatura to trzy podstawowe elementy, które przenikają rzeczywistość na wszystkich poziomach: od kwantowego (obiektywnego, fizycznego) przez osobisty (doświadczalny, subiektywny) po kulturowy (poddający się językowi i refleksji, kształtowany w metaforze).&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-KhPBDDkiYj8/T6lynpqoRnI/AAAAAAAAJcI/FeRfaf9_gIg/s1600/espresso_02.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-KhPBDDkiYj8/T6lynpqoRnI/AAAAAAAAJcI/FeRfaf9_gIg/s200/espresso_02.jpg&quot; width=&quot;133&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Te trzy elementy schodzą się harmonijnie przy parzeniu espresso. Każdy z nich jest konieczny, żaden nie jest wystarczający. Medium - to woda, zasada życia.&amp;nbsp;Aby powstała filiżanka kawy, woda musi nabrać odpowiedniej temperatury. Podgrzana, musi oddziaływać przez określony czas. Aby wydobyć eteryczną esencję kawy, musi zostać poddana ciśnieniu.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
W ten sposób w filiżance espresso skupiają się trzy konieczne elementy istnienia, życia i czucia. Akt jej parzenia jest małym aktem odnawiania świata.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Pomyśl o tym, wdychając następnym razem aromat espresso.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Foto: 1, 2 i 3 sxc.hu, 4 własne&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2012/05/espresso-do.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://3.bp.blogspot.com/-Cgsw2g8bLt4/T6lyNd8QZoI/AAAAAAAAJbw/pNH308o4oOU/s72-c/czas.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-4073485788829967693</guid><pubDate>Sun, 22 Apr 2012 09:59:00 +0000</pubDate><atom:updated>2012-05-08T01:42:33.957+02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">ciało</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">jedzenie</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">konsumpcja</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">rozwój</category><title>Jak się odchudzać, będąc facetem — cz. II: TRIKI</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;To druga część tematu Dieta dla faceta. Pierwsza, z przedstawieniem podstawowych zasad odchudzania jako mężczyzna, &lt;a href=&quot;http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2012/04/jak-sie-odchudzac-bedac-facetem-cz-i.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;jest tutaj&lt;/a&gt;.&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Opisane w tej części &lt;b&gt;triki&lt;/b&gt; mają ułatwić redukcję wagi i wzmocnić twoją motywację.&amp;nbsp;Sam wszystkie z powodzeniem wypróbowałem, a ponieważ jestem wegetarianinem, odnoszą się głównie do kuchni wege (którą i tobie gorąco polecam). Większość trików da się&amp;nbsp;jednak&amp;nbsp;zaadaptować do każdej sytuacji.&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;
&lt;b&gt;TRIK: PÓŁ NA STÓŁ&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
To wariacja na temat popularnej diety MŻ, czyli Mniej Żreć.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Po przeczytaniu pierwszej części koleżanka zadała mi słuszne pytanie, czy każdemu facetowi będzie się chciało liczyć kalorie. Może niektórzy się tym zniechęcą. Trafna uwaga, istnieje takie ryzyko. Oto trik, który odsuwa na bok wszystkie inne porady: &lt;b&gt;jedz o połowę mniej&lt;/b&gt;. Ale jak wyznaczyć tę połowę?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-ZX-UE7QpFxA/T5MirIJxFTI/AAAAAAAAJTE/fy2anPCoONE/s1600/half.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-ZX-UE7QpFxA/T5MirIJxFTI/AAAAAAAAJTE/fy2anPCoONE/s200/half.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Wersja &lt;b&gt;hardkorowa&lt;/b&gt;: wymaga lodówki i tupperware&#39;ów.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Jedz normalnie, czy też raczej przygotowuj się do normalnego jedzenia. Przykład: robisz sobie normalne śniadanie, niech to będą dwie kanapki z serem, dwie z jajkiem i ogórkiem, herbata z dwoma łyżeczkami cukru. Zjadasz kanapkę z serem, kanapkę z jajkiem, do herbaty sypiesz 1 łyżeczkę. Całą resztę chowasz do lodówki i masz od razu żarcie na jutro. W restauracji: zamawiasz normalny posiłek, zjadasz dokładnie połowę każdego składnika, resztę chowasz do plastikowego pudełka. (Srał ich pies, niech się gapią). W barze: chcesz wypić 4 piwa. Bierzesz jedno, następnie wodę mineralną, potem drugie i znowu woda. Zalety: dokładność; gotowe posiłki na 2 dni. Wady: można wyjść na dziada z pudełkiem na resztki, ale przy odrobinie fantazji możesz to przekuć w pozę proekologicznego hipstera lub posiadacza psa.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Wersja &lt;b&gt;lajtowa&lt;/b&gt;: wyobraź sobie, ile byś zjadł, i przyrządź o połowę mniej. Zalety: szybka. Wady: bardzo podatna na samooszukiwanie się; no i co zrobić w restauracji? (Najpiękniejszy reaktor jest przeciwny marnowaniu jedzenia).&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;&lt;br /&gt;&lt;/b&gt;
&lt;b&gt;TRIK: OLEJ LANIE&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-hh-CVBz3GD0/T5M7mvyGGPI/AAAAAAAAJTY/bGPU6rRScgI/s1600/lanie.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-hh-CVBz3GD0/T5M7mvyGGPI/AAAAAAAAJTY/bGPU6rRScgI/s1600/lanie.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;span style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;W pierwszej części wpisu wytknąłem parę razy, że majonezy i keczupy niepostrzeżenie dokładają ci kalorii, które proponowałem liczyć. Ale czy naprawdę trzeba się rozdrabniać na każdy gram majonezu, każdego skwarka, każdą zeskrobkę z maselniczki? Bez jaj. Dlatego rada jest prosta: po prostu &lt;b&gt;pomiń&lt;/b&gt; wszystko, co jest mazistym, ciekłym czy sypkim &lt;b&gt;dodatkiem &lt;/b&gt;do jedzenia (majonez, keczup, sos tatarski, wszelkie inne sosy, dressing, winegret, olej, masło, Delma itp., skwarki, cebulka prażona, bita śmietana, posypka czekoladowa, cukier). Zamiast tego połóż sałatę albo przepij wodą czy sokiem pomidorowym bez wódki — znakomity na upały.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;TRIK: FAST, FAST FOOD&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Jako facet masz mecze w telewizji&amp;nbsp;do obejrzenia&amp;nbsp;i sportowe auta do poprowadzenia, a każda minuta spędzona w kuchni to minuta nie spędzona na modelce. Jak zrobić sobie dietetyczny fast food?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;1) Nie obieraj warzyw&lt;/b&gt;. Wystarczy, że wiele z nich tylko umyjesz. Ziemniaki w mundurkach mają nawet lepszy, ekologiczny wygląd. Marchew możesz gotować albo i jeść na surowo w skórce (zwłaszcza w sezonie). Niektórzy boją się skórek pomidorów albo obierają jabłka (!) — nigdy tego nie rozumiałem, daj spokój.&amp;nbsp;Wybieraj też te rośliny, które natura sama wpycha nam gotowe do ust: brokuły, kalafior, seler naciowy, por, ogórek, papryka, sałata, rzodkiew (w tym biała, niedoceniana, a dobra, wielka i pożywna), cukinia etc., etc. — jeden ruch nożem i jedzenie jest gotowe (albo w sam raz do krótkiego duszenia).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-EYZKwNSwKNc/T5M6gvraz5I/AAAAAAAAJTQ/jDVAjPdwHK8/s1600/sloje.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-EYZKwNSwKNc/T5M6gvraz5I/AAAAAAAAJTQ/jDVAjPdwHK8/s200/sloje.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;b&gt;2) Jedz mrożonki, puszki i słoiki&lt;/b&gt;. Drażliwy temat: zadaję teraz kłam tysiącletniej wiedzy naszych matek i babek, że mrożonka to wymysł diabła, a kto ją kupuje, nie tylko niszczy organizm, ale i dowodzi braku Szacunku dla Kuchni. Tymczasem warzywa i owoce tracą najwięcej wartości w czasie transportu i obróbki termicznej, podczas gdy te na &lt;b&gt;mrożonki&lt;/b&gt;&amp;nbsp;(dobrych firm) są selekcjonowane (najwyższa jakość) i zamrażane zwykle tuż po zebraniu z pola. W stanie hibernacji są nieczułe na horror przewożenia i zachowują większość witamin, smak i wygląd. Są też od razu pokrojone — czego chcieć więcej? (Słyszałem jednak kiedyś argument, że mrożenie odbiera roślinom energię czi. Z tą wiedzą musisz zmierzyć się samodzielnie...).&amp;nbsp;Co do &lt;b&gt;puszek&lt;/b&gt;, możesz w nich kupić pyszną fasolę (podbiła Dziki Zachód), groszek, soję, cieciorkę, pomidory i inne warzywa zalane wodą z solą — sól może być tu pewnym problemem dla ciśnieniowców, ale wówczas dodaj mniej z solniczki. (Mówię tu tylko o puszkach owocowych/warzywnych, bo mięsne są tłuste, tuczące i obrzydliwe). W &lt;b&gt;słoiku&lt;/b&gt; znajdziesz groszek z marchewką (pokonać przedszkolną traumę...),&amp;nbsp;fasolę szparagową, kiełki, pikle itd. Jeden ruch ręki i wpadają na talerz.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;3) Gotuj krótko i razem&lt;/b&gt;. Witarianie to tacy nawiedzeni goście, którzy programowo niczego nie gotują — i mają trochę racji, bo w obróbce termicznej warzywa tracą witaminy, zwiększa się też przyswajalność i IG wszelkich pokarmów (bardziej tuczą). Możesz pójść kroczek w tę stronę — jeśli nie chce ci się gotować, zjedz po prostu żarcie nieprzetworzone, oszczędzisz czas i siły. (Wiadomo wszakże nie od dziś, że prawdziwy mężczyzna nie je miodu, tylko żuje pszczoły). Brokuły, kalafior i cukinia są w pełni strawne bez gotowania. Jeśli jednak chcesz zjeść coś ciepłego, potnij rośliny i wrzuć je na chwilę do duszenia — &lt;b&gt;wszystkie&lt;/b&gt; &lt;b&gt;naraz&lt;/b&gt;.&amp;nbsp;Kaszę też zagotuj na tej samej patelni. Garść makaronu czy kuskusu dodaj na 10 minut przed końcem duszenia. Pokrojenie ziemniaków (i wszystkiego innego) na małe kawałki redukuje ich czas gotowania o 2/3. No i zamiast doprowadzać wszystko do stanu anihilacji, jedz gorące, lecz półtwarde. Ząb czuje wówczas przyjemny opór (stąd określenie&amp;nbsp;&lt;i&gt;al dente&lt;/i&gt;), jedzenie ma fakturę, a nie jest jakąś starczą papką, rośliny nie tracą właściwości, ty zaś oszczędziłeś pół godziny na granie w Diablo III.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;4) Gotuj na zapas&lt;/b&gt;. Zamiast robić jeden posiłek, zrób od razu na trzy dni. Roboty prawie tyle samo, a potem tylko nakładasz na talerz.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;5) Pomyśl o malakserze&lt;/b&gt;. Szatkowanie, mielenie, tarcie, zagniatanie ciasta etc. w pełni zautomatyzowane. Malakser kup jednak tylko wtedy, gdy masz miejsce, by stale trzymać go na wierzchu. Jeśli będziesz musiał go wyciągać z szafki i chować za każdym razem, odechce ci się takiego srania i wrócisz do deski i noża.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;6) Znajdź bar z chudymi rzeczami&lt;/b&gt;. Jeśli gotowanie jako takie wydaje ci się żałosne, spróbuj znaleźć miejsce z dietetycznym jedzeniem. Sprawa jest trudna, bo nawet w barach sałatkowych na roślinność leją majonez i oliwę, większość rzeczy jest smażonych, a sporo trafia do panierki albo zostaje posypanych&amp;nbsp;prażoną&amp;nbsp;cebulką czy innym gównem. (Fajne są bary, gdzie możesz wskazać składniki leżące w kuwetach za szybą). Może jednak znasz odpowiednie miejsca lub jesteś w stanie tak zbajerować kelnerkę, że załatwi ci z kuchni, co chcesz (dieta otwieraczem podrywu).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;TRIK: ZAPASY W KREMIE&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-NfRGH5_-BGI/T5M8qk27bYI/AAAAAAAAJTg/QDFS2xu0KcM/s1600/krem.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-NfRGH5_-BGI/T5M8qk27bYI/AAAAAAAAJTg/QDFS2xu0KcM/s200/krem.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;To sprytny sposobik na walkę z głodem, na który wpadłem niedawno. Wymaga blendera. Otóż:&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Gotuję dowolne warzywa z przyprawami przez 10 minut, po czym wrzucam je do blendera. 80% zamieniam w krem trochę tylko rzadszy niż puree. (Jeśli trzeba,&amp;nbsp;stopniowo&amp;nbsp;rozcieńczam go podczas mielenia wodą, w której rośliny się gotowały). Nalewam krem do talerza. Pozostałe 20% warzyw dokładam w postaci niezmielonej, by nie czuć się jak 90-latek. Na górę rzucam szczypiorek czy coś surowego.&amp;nbsp;Nie wiem, jak to działa, ale taki gęsty &lt;b&gt;krem potrafi zapchać&lt;/b&gt; człowieka na parę godzin, trzeba tylko zjeść go sporo. (Jeśli nie składa się z samych kartofli, będzie miał śmiesznie niską wartość kaloryczną).&amp;nbsp;Jeżeli&amp;nbsp;zostanie ci&amp;nbsp;trochę mazi, wstaw ją do lodówki — stężeje i można jej używać jak sosu lub pasty na kanapki. Jedząc ją, nie wyobrażaj sobie kociej kupy, tylko raczej Zajebiście Futurystyczną Pożywkę dla Astronautów.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;TRIK: DYSPENSA ZASPOKAJACZA&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-CIXGTknFzR0/T4leuwuGjuI/AAAAAAAAJNk/miScaNkmPcc/s1600/marchew.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-CIXGTknFzR0/T4leuwuGjuI/AAAAAAAAJNk/miScaNkmPcc/s200/marchew.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Możesz być nawet srogim Wikingiem, który pożera tylko dziewice i bekon, ale musisz przyznać, że w świecie warzyw znajdą się i takie, które ci smakują. Teraz, odchudzając się, przypomnij sobie, co by to mogło być. Wyszukaj coś, co lubisz, a co ma &lt;b&gt;nie więcej niż 40 kcal&lt;/b&gt;/100 g (im mniej, tym lepiej; &lt;a href=&quot;http://tabele-kalorii.pl/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;tu sprawdzisz kalorie&lt;/a&gt;). Musi to być łatwo dostępne i proste w przygotowaniu.&amp;nbsp;Jeśli forma surowa ci nie odpowiada, może lepsza będzie postać kiszona lub marynowana. Marchewka, kalarepa, ogórek, pomidor, ogórek kiszony lub konserwowy, pieczarki marynowane, kapusta kiszona — coś na pewno znajdziesz. Możesz też zrobić kombinację kilku składników. Od dziś jest to twój&amp;nbsp;&lt;b&gt;zaspokajacz&lt;/b&gt;.&amp;nbsp;Dbaj o to, by zawsze mieć jego zapas w lodówce. Nie musisz go liczyć do tabel, nie musisz się hamować. Jeśli chcesz zjeść dziesięć marchewek albo słoik pieczarek — wal śmiało. Jest to zdrowe, prawie nietuczące i pozwoli ci na odreagowanie od ciągłego ograniczania się. Możesz to jeść między posiłkami i wieczorem. Możesz zabrać ze sobą i podjadać w tramwaju. Zaspokajaj głód bez lęku. Moim zaspokajaczem są marchewki, jabłka i pikle, a w lecie przechodzę na pomidory.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;TRIK: MANTRA MOCY&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-VG2sLyfR5Cg/T4lewaUnu7I/AAAAAAAAJNs/6nVUL1VgwHU/s1600/sila.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-VG2sLyfR5Cg/T4lewaUnu7I/AAAAAAAAJNs/6nVUL1VgwHU/s200/sila.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Zdarza się, że mam dość redukcji i chciałbym wreszcie bezkarnie oderżnąć sobie pokaźną kromkę pulchnego chleba z chrupiącą skórką, posmarować ją grubo masłem i nałożyć na nią ogórków z jajkiem i majonezem, wpieprzyć, a potem czynność tę powtórzyć kilka razy. Kiedy moje ręce kręcą się podejrzanie w okolicy szafki z pieczywem, staram się zdyscyplinować umysł przez wypowiedzenie&amp;nbsp;&lt;b&gt;mantry&lt;/b&gt;.&amp;nbsp;Ma to mnie sprowadzić na ziemię i uprzytomnić ryzyko zaprzepaszczenia dotychczasowych dokonań. Ma też podkreślić, że jestem twardy jak Roman Bratny.&amp;nbsp;Nie jest właściwie tak ważne znaczenie słów, ile sam fakt ich przywołania, opancerzenia się w nie.&amp;nbsp;Moją mantrą była fraza z&amp;nbsp;&lt;i&gt;Diuny&lt;/i&gt;&amp;nbsp;(niemająca nic wspólnego z dietą, ale to nieważne): &quot;&lt;a href=&quot;http://wiersze.doktorzy.pl/diuna.htm&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Strach to mała śmierć, a wielkie unicestwienie&lt;/a&gt;&quot;. Niezłe mogą być też Hemingwayowskie &quot;Człowieka można zniszczyć, ale nie pokonać&quot;, które nabiera tu trochę ironicznego wydźwięku, a nawet: &quot;Żadnych kompromisów, nawet w obliczu Armageddonu&quot; wypowiedziane przez Rorschacha z&amp;nbsp;&lt;i&gt;Watchmen&lt;/i&gt;.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;TRIK: JAK W ZEGARECZKU&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Podobną zasadę do poniższej proponuje dieta chronometryczna oraz twoja mama. Sprowadza się to do stwierdzenia: &lt;b&gt;nie jedz na noc&lt;/b&gt;. Logika jest prosta: rano rytmy dobowe powodują, że organizm wytwarza hormony i enzymy nastawiające go na wysokie obroty. Dzięki temu łatwo trawi jedzenie, przekształcając tłuste i kaloryczne posiłki w energię na dzień. Przez nadchodzące godziny będzie miał siłę i ochotę ją palić. To samo 1800 kcal zjedzone w proporcji 1000 kcal przed godz. 15 plus 800 kcal po 15 będzie miało zupełnie inny efekt niż 600 kcal do 20 plus 1200 kcal po 20, kiedy to organizm szykujący się do snu zmagazynuje sobie zasoby w postaci tłuszczu. Tak więc zasada jedzenia &lt;b&gt;po południu tylko warzyw&lt;/b&gt; (i/lub zaspokajaczy, zob. &lt;i&gt;Dyspensa zaspokajacza&lt;/i&gt;) będzie jak dopalacz nitro dla szybkości twojej redukcji.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;TRIK: BĄDŹ JAK BEAR GRYLLS&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
To metoda, przyznam, dość squattersko-studencka.&amp;nbsp;Bear Grylls 1) nie ma jedzenia, 2) w środku pustkowia umie się posilić jak na weselu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Trik jest więc prosty: &lt;b&gt;nie miej jedzenia&lt;/b&gt;, zwłaszcza w pojemniku na chleb.&amp;nbsp;(To trudne, gdy mieszkasz z innymi). Rób niewielkie zakupy, kupuj cokolwiek rzadko i do końca korzystaj z tego, co masz w lodówce. Uruchom wyobraźnię. Jabłko, trzy oliwki, kawałek pora, łyżka dżemu, resztka serka wiejskiego, nieco keczupu... Dawniej szedłbyś do sklepu, bo lodówka pusta. Teraz bądź jak Bear Grylls: wymyśl, jak zagospodarować te resztki.&amp;nbsp;Już po paru dniach zobaczysz, jak dużo jedzenia jest w pustej lodówce i że zupełnie spokojnie można się najeść bez pieczywa do wszystkiego.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;TRIK: PRZYJEMNE NIESPODZIANKI&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-kSqHLhbSkNI/T5NKQjaRtnI/AAAAAAAAJTw/GmriROTOVd0/s1600/owoce.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-kSqHLhbSkNI/T5NKQjaRtnI/AAAAAAAAJTw/GmriROTOVd0/s200/owoce.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Tak, mowa tutaj o &lt;b&gt;lodziku&lt;/b&gt;. A konkretnie lodach śmietankowych, które mają przeważnie 150-170 kcal w 100 gramach, lub sorbetowych, miewających nawet dwa razy mniej. Zwróć uwagę na &lt;b&gt;dżemy&lt;/b&gt; bez cukru/niskosłodzone (np. Streamline): wiele z nich nie przekracza 100-120 kcal. Większość &lt;b&gt;jogurtów&lt;/b&gt; owocowych i naturalnych mieści się pod setką, nawet te nie-light. &lt;b&gt;Musy owocowe&lt;/b&gt; oscylują wokół 60 kcal. &lt;b&gt;Krewetki&lt;/b&gt; mrożone to 60 kcal. No i oczywiście wszystkie &lt;b&gt;owoce&lt;/b&gt;, nawet te mocno słodkie, mieszczą się pod setką.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pamiętaj też, że choć smażenia bardzo nie polecam,&amp;nbsp;możesz jedzenie grillować na grillu z otwartym ogniem albo z teflonowymi płytami, bez tłuszczu. Możesz je też piec. Zapach pieczonych jabłek z cynamonem wielu ludziom przypomina najbardziej mistyczne chwile dzieciństwa. Serek wiejski po sesji w teflonowym grillu zamienia się w ser przypominający do złudzenia bundz.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Redukcja może mieć więc swoje słodkie i smaczne odsłony. Oczywiście nie opychaj się lodami i dżemami. Wiedz po prostu, że dwie łyżki lodów bez bakalii czy parę plastrów ananasa z puszki możesz spokojnie wkomponować w menu, zwłaszcza w okolicach choćby umiarkowanego wysiłku fizycznego (reakcja glikemiczna). Możesz sobie zrobić z tego nagrodę w sobotni poranek za trudy odchudzania. Pamiętaj też jednak, że niektóre lody i dżemy przebijają 300 kcal, nie daj się więc wywieść w pole.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;TRIK: SZTACHNIJ SIĘ ŻARCIEM&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div&gt;
Trochę podobny trik występuje w diecie Hirscha.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-EqtUYA3KYkY/T5M-eLVszbI/AAAAAAAAJTo/ga93lZJXkCI/s1600/smell.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-EqtUYA3KYkY/T5M-eLVszbI/AAAAAAAAJTo/ga93lZJXkCI/s200/smell.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Może się to wydać trochę głupawe (i ryzykowne), ale u mnie działa zwłaszcza w połączeniu z&amp;nbsp;&lt;i&gt;Bądź jak Bear Grylls&lt;/i&gt;. Kiedy najdzie cię głód, idź do lodówki czy szafki z jedzeniem i &lt;b&gt;przypatruj się produktom&lt;/b&gt;. Wdychaj ich zapach, syć się kolorami etc. Potem odejdź od lodówki i wróć do tego, co robiłeś. Mechanizm triku jest chyba taki, że normalnie wróciłbym do biurka czy książki z przekąską. W tym wypadku wracam co prawda bez przekąski, mózg jednak odnotował wyprawę po jedzenie i uznał, że problem głodu ma z głowy na jakiś czas.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Stosować do dwóch razy na wieczór. W pobliżu świeżego pieczywa zachować szczególną ostrożność.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
(W diecie Hirscha proponują także robienie mocno aromatycznych, przyprawionych potraw. Ja nie stwierdziłem dietetyczno-sycącego&amp;nbsp;działania&amp;nbsp;przypraw, ale z chęcią poznam Wasze odczucia).&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ANTYTRIKI&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Krążą różne tezy na temat odchudzania, o których,&amp;nbsp;po licznych lekturach,&amp;nbsp;chciałbym wyrazić swoje &amp;nbsp;negatywne zdanie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;1) Light&lt;/b&gt;. Jedzenie wszystkiego w wersji light sprawia, że &lt;a href=&quot;http://www.kobieta.pl/zdrowie/diety-zdrowo-jesc/zobacz/artykul/produkty-light/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;pompujesz się chemią&lt;/a&gt;. Można wybrać mleko 2,0 zamiast 3,8, ale odtłuszczony ser żółty czy jogurt bez cukru to jakaś parodia. Zamiast tłuszczu, mąki i cukru producent musi to w końcu czymś dopełnić i nie jest to ambrozja. Nie wiem, komu smakuje acesulfam i aspartam. Nie polecam pełnego wejścia w tryb light. Lepiej jeść normalne rzeczy bez konserwantów i chemii&amp;nbsp;(benzoesan sodu, sorbinian potasu — ohyda), byle nie za dużo.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;2) Picie wody/ssanie guzików&lt;/b&gt;. Picie wody jest bardzo pożyteczne i możesz to robić do porzygania. Problem w tym, że woda nie zaspokaja głodu. Przełykanie i ssanie powoduje wytwarzanie kwasów żołądkowych. Szybciej zrobisz się od tego głodny.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;3) Drastyczna redukcja kalorii&lt;/b&gt;. W I części sugerowałem deficyt kalorii w okolicach 500 kcal dziennie lub przyjmowanie nie mniej kcal niż &lt;a href=&quot;http://jekyllhyde.kakadoo.pl/?p=919&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;wyliczone BMR&lt;/a&gt;. Jeśli jednak ma&amp;nbsp;się&amp;nbsp;dużo silnej woli albo zapas heroiny, można by zejść niżej, np. do 1000 kcal, prawda? Otóż przy nagłym i drastycznym obniżeniu przyjmowanej energii organizm zaczyna gwałtownie magazynować wszystko, co dostaje. Paradoksalnie, można wówczas wręcz przytyć i ciągle być na wilczym głodzie. Przede wszystkim jednak oczywiście twoja wydajność spada: jesteś śpiący, zakręcony, zziębnięty i głodny. (Zob. pkt 5).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;4) Monodieta&lt;/b&gt;. Jeden z mitów głosi, że organizm przez jakiś czas przystosować się musi do trawienia wyłącznie jednej rzeczy — białek, węglowodanów, kapusty, skrobi, owoców itp. — a gdy to się już stanie (&quot;przestawi się metabolizm&quot;, tak jakby człowiek miał w sobie jakieś wajchy i zwrotnice), wolny od całej reszty balastu zaczniesz zdrowieć i chudnąć. Inna wersja to dieta z wykluczeniem jakiegoś &quot;złego&quot; składnika. To nonsens. Jedyne złe składniki w diecie to toksyczne chemikalia. Wszystkie pozostałe trzeba przyjmować w odpowiednich proporcjach. Tylko z umiarem.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;5) Obsesja ekspresu&lt;/b&gt;. Obżerałeś się latami, chciałbyś schudnąć w tydzień. To może i piękna, futurologiczna wizja, ale bezsensowna i przeciwskuteczna. Nawet nie z powodu &quot;efektu jojo&quot;. Efekt jojo to dziennikarskie pieprzenie — sam okres odchudzania nie spowoduje magicznie żadnego &quot;efektu&quot; po jego zakończeniu. To my sami jesteśmy odpowiedzialni za to, by kontrolować swoje żywienie po okresie chudnięcia. Dlatego zamiast podchodzić &quot;po katolicku&quot; do redukcji — teraz jest post, ale potem się nawpierdalam — przyjmij &quot;protestancki&quot; punkt widzenia: umiar (ale nie post i nie święto) to cnota&amp;nbsp;dożywotnia.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Weź też pod uwagę efektywność i komfort życia. Przy dietach drakońskich albo z rażącymi dysproporcjami składników &lt;b&gt;zmniejszasz skuteczność&lt;/b&gt; swojej cielesnej maszyny — w pracy, w łóżku, w sporcie, na uczelni. Zamiast podwyższać kondycję fizyczną i odczuwać wzrost formy, będziesz słabł i pogłębiał problemy zdrowotne, usiłując zejść o fantastyczną liczbę kg w ciągu tygodnia. Po prostu trudno tak żyć. Kryzys może też przyjść nagle: będziesz się dobrze czuł, dopóki znienacka nie siądą nerki czy wątroba.&amp;nbsp;Moim zdaniem lepiej ze 150 do 50 km/h wyhamować stopniowo, redukując kolejne biegi i płynnie wciskając środkowy pedał, niż zaciągnąć ręczny, wbić jedynkę i wypieprzyć skrzynię biegów z założeniem, że potem się to jakoś naprawi.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;6) Siłownia&lt;/b&gt;. Typowy samczy antytrik: &quot;będę chodził na siłownię&quot;. W samej siłowni nie ma nic złego — o ile trening jest prowadzony pod okiem trenera, regularnie, z wyraźnym celem redukcji wagi i &lt;b&gt;przy zachowaniu diety&lt;/b&gt; (czyli rozsądnego żywienia dopasowanego do treningu).&amp;nbsp;Byle jaki, nieregularny trening siłowy może nieść odwrotne efekty i spowodować przyrost masy (mięśniowej i tłuszczowej). Amatorski trening bywa także często wymówką, usprawiedliwieniem gównianego jedzenia i objadania się. &quot;Byłem na siłowni, odfajkowane na ten tydzień, a teraz dawaj, stara, pulpety i piwo&quot;. I na koniec warto dodać, że redukcji wagi &lt;a href=&quot;http://www.odchudzamsie.pl/odchudzanie/odchudzanie-wymaga-cwiczen-aerobowych-i-odrobiny-anaerobowych&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;sprzyja głównie trening aerobowy&lt;/a&gt;, a więc taki, do którego żadna siłownia nie jest potrzebna: bieganie, pływanie, rower, górskie marsze, kopanie piłki z dziećmi, gonitwy z psem, seks.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-xkGT0RkkZhY/T5PUouHxmDI/AAAAAAAAJUI/gEP32sVw74w/s1600/bakterie.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-xkGT0RkkZhY/T5PUouHxmDI/AAAAAAAAJUI/gEP32sVw74w/s200/bakterie.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;b&gt;7) Szkiełko i oko&lt;/b&gt;. Na koniec metaantytrik: podchodzenie do żywienia z suwmiarką i jubilerską wagą, kalkulatorem i kalorymetrem to ślepa uliczka. Weźmy na przykład taki fakt: kilkadziesiąt procent energii z pożywienia przyswajamy dzięki działaniu bakterii w przewodzie pokarmowym. Te małe skórkowańce u jednego działają superskutecznie, dzięki czemu przyswoi 80% kalorii z weselnego tortu. U drugiego mają wydajność na poziomie 50%. Jeden tyje w mgnieniu oka, drugi szybciej chudnie między kieliszkami wódki niż zdąży wpompować. A te bakterie to tylko jeden z wielu czynników decydujących o przemianach metabolicznych, ich tempie i wydajności. Każde przeliczenie BMR, IG, BMI itp. zawsze będzie tylko płynnym przybliżeniem.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pamiętasz&amp;nbsp;&lt;i&gt;Rocky&#39;ego IV&lt;/i&gt;, w którym Rocky walczy z ruskim bokserem granym przez Lundgrena? Iwan trenował na superwypasionych urządzeniach, które badały każdy dżul włożony w cios, regulowały co do sekundy tempo biegu i ćwiczeń. &lt;a href=&quot;http://www.youtube.com/watch?v=1oDTNEEu3Rw&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Rocky pojechał w góry&lt;/a&gt;: żył w drewnianej chacie,&amp;nbsp;biegał po śniegu,&amp;nbsp;dźwigał kamienie w sieci, rąbał drewno. Oto morał: żeby wygrać ze złośliwym Ruskiem tłuszczu i jak włoski imigrant przejść drogę od zera do bohatera, &lt;b&gt;zachowaj rozsądek&lt;/b&gt;, słuchaj swojego organizmu, zamiast podjadać&amp;nbsp;—&amp;nbsp;kieruj się uczuciem głodu i bądź uczciwy wobec siebie. I puszczaj sobie &lt;i&gt;Hearts on Fire &lt;/i&gt;na zmianę z&lt;i&gt; Eye of the Tiger.&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
|||&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;CO PO DIECIE?&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-S-s81_FfQK0/T5PU0wXDIgI/AAAAAAAAJUQ/lEXaVwuKu18/s1600/sukces.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-S-s81_FfQK0/T5PU0wXDIgI/AAAAAAAAJUQ/lEXaVwuKu18/s200/sukces.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Kiedy osiągniesz cel wagowy, przejdź się do sklepu z ubraniami i kup kilka seksownych obcisłych ciuchów. Poderwij dziewczynę albo własną żonę. Możesz w ogóle zmienić styl ubierania się albo wprowadzić do garderoby jakiś specyficzny dodatek. Będzie to &lt;b&gt;nagroda &lt;/b&gt;za sukces działająca jak indiańska odznaka — symbol przypominający zwycięską walkę, ale też ostrzeżenie przed ponownym zapuszczeniem się.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Ja sam po osiągnięciu celu nie zmieniłem zasadniczo&amp;nbsp;diety, bo też nigdy nie stosowałem jednej z dziwnych diet &quot;systemowych&quot;, z których trzeba wyjść po zakończeniu odchudzania (takie podejście do jedzenia i życia wydaje mi się dziwaczne).&amp;nbsp;Moja dieta pozostaje głównie roślinna i &lt;b&gt;zbalansowana&lt;/b&gt;, wprowadziłem tylko ponownie więcej pieczywa, jajek, sera itp. Znakomitym wskaźnikiem jest teraz dla mnie głód — uczucie, z którym zmagałem się i oswajałem przez wiele tygodni. Podczas redukcji był niezbyt przyjemny i wiązał się z wyrzeczeniem. Teraz bywa słaby i wręcz miły — zapowiada nagrodę w postaci nadchodzącego jedzenia. Tak powinno być.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Z biegiem miesięcy możesz albo utrwalać pozytywne nawyki, albo o nich zapomnieć. Tak bywa. Wiesz już jednak, gdzie leżą narzędzia i jak zabrać się do napraw.&amp;nbsp;Jeśli stracisz instynkty żywieniowe, które prowadziły cię przez proces redukcji, i odniesiesz wrażenie, że twoja dieta staje się &lt;b&gt;niebezpiecznie obfita&lt;/b&gt;, po prostu wróć do korzeni: przez parę dni rejestruj wszystko, co zjadasz. Najczęściej wystarczy &lt;b&gt;drobny tuning&lt;/b&gt;, by znów być jak David Duchowny w &lt;i&gt;Californication&lt;/i&gt;. To jest też przewaga normalnego jedzenia nad dietami &quot;systemowymi&quot;: nie trzeba ponownie wywracać życia do góry nogami, przechodzić przez jakieś fazy czy cykle i całkiem zmieniać sposobu żywienia —&amp;nbsp;aby ruszyć strzałkę wagi,&amp;nbsp;wystarczy zmniejszyć lub zwiększyć zjadane porcje.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Odchudzenie się sprawia, że człowiek niesie&amp;nbsp;mniej&amp;nbsp;kilogramów i może wreszcie zacząć uprawiać sport nie po to, by się skatować i spalić choć trochę kalorii, ale dla przyjemności. Właściwa waga działa sprzężeniem zwrotnym — ułatwia wiele rzeczy, które ułatwiają jej podtrzymywanie. Nie wspominając o tym, że poprawia humor i zwiększa pewność siebie.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
A więc do zobaczenia po drugiej stronie dychy!&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Zdjęcia z sxc.hu.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2012/04/jak-sie-odchudzac-bedac-facetem-cz-ii.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/-ZX-UE7QpFxA/T5MirIJxFTI/AAAAAAAAJTE/fy2anPCoONE/s72-c/half.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>6</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-84302449646202909</guid><pubDate>Sat, 14 Apr 2012 18:04:00 +0000</pubDate><atom:updated>2017-05-15T23:27:47.652+02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">ciało</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">jedzenie</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">konsumpcja</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">rozwój</category><title>Jak się odchudzać, będąc facetem — cz. I</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;h3&gt;



Wpis poświąteczny, czyli redukuj wagę jak samuraj albo dieta dla faceta&lt;/h3&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Po pierwsze, nie jestem dietetykiem. Dowiedziałem się sporo na temat żywienia (zwłaszcza wegetariańskiego) z sieci — portali, forów — i własnego doświadczenia. Są tu uwagi dla początkujących na temat tego, co wydało mi się ważne podczas odchudzania. Skupię się na &lt;b&gt;trzech sferach&lt;/b&gt;: 1) motywacji, 2) świadomości, 3) trikach, czyli pomocniczych metodach redukcji wagi. To rzecz dla osób, które zobaczyły u siebie problem nadwagi, ale nigdy nie podchodziły na poważnie do odchudzania. Nie ma tu wielkich objawień. Jeśli liznąłeś ten temat, wiele z tych rzeczy już znasz. Starałem się jednak pisać z praktycznej męskiej perspektywy. Gros mężczyzn nie interesuje się dietami, kaloriami, odchudzaniem etc., dopóki nie stwierdzi, że trzeba zacząć działać.&amp;nbsp;Jeżeli jesteś nowy w temacie, poznasz trochę &lt;i&gt;know-how&lt;/i&gt; i zobaczysz, jak się zabrać do zrzutki tych 10–12 kg.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Po drugie, notatki te będą być może przydatne &lt;b&gt;także kobietom&lt;/b&gt;, jednak moim wyobrażonym czytelnikiem jest facet, który wykonuje siedzącą pracę i sporo je. Zauważył nadmiar tłuszczu na swoim ciele, postanowił się go pozbyć i nie wie, &lt;b&gt;jak zacząć&lt;/b&gt;. Przeczytanie tego tekstu naszkicuje mu ogólne ramy zagadnień związanych z odchudzaniem w prostych, żołnierskich słowach.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-GuqFAiYh-WM/T4leq0PdPoI/AAAAAAAAJNM/R5FOteiUstU/s1600/waga.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; display: inline !important; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-GuqFAiYh-WM/T4leq0PdPoI/AAAAAAAAJNM/R5FOteiUstU/s200/waga.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;Po trzecie, piszę w oparciu o &lt;b&gt;własne doświadczenia&lt;/b&gt;. Redukcję wagi zacząłem w marcu 2011. Ważyłem wówczas 82 kg. Przy wzroście 170 cm oznaczało to sporą nadwagę. Nic mi nie dolegało, ale latami czułem się z tym źle. Miałem dość luźnych koszul maskujących tuszę i nalanej twarzy w lustrze. W lipcu ważyłem już o 12 kg mniej, czyli 70 kg. Cały ten proces potrwał około 4 miesięcy. Nie zauważyłem żadnego „efektu jojo”, moje sposoby są więc skuteczne. &lt;i&gt;[EDIT z maja 2017: wciąż utrzymuję wagę między 68 a 71 kg]&lt;/i&gt; Uważam, że do redukcji masy warto się zabrać systematycznie, świadomie, bez mazgajenia i z wykorzystaniem osiągnięć naukowo-technicznych, czyli &lt;b&gt;po męsku&lt;/b&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Uwaga 1. Może jesteś gruby i zarazem szczęśliwy – wówczas nie czytaj tego wpisu.
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Uwaga 2. Jeśli znasz / nie interesują cię zagadnienia wiedzowe, przejdź do &lt;a href=&quot;http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2012/04/jak-sie-odchudzac-bedac-facetem-cz-ii.html&quot;&gt;trików i porad&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Czas na konkrety.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;NIE MA CUDÓW. SĄ FAKTY&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Wiedz, że &lt;b&gt;nie ma cudownych metod&lt;/b&gt;&amp;nbsp;odchudzających, pasów niszczących otyłość przy oglądaniu TV, pigułek rozpuszczających tłuszcz etc. To zwykłe pierdolenie. Jestem pewny, że instynktownie wyczuwasz ściemę, patrząc na reklamy takich środków. Jest tylko jedna metoda na schudnięcie: zapewnienie przez określony czas &lt;b&gt;regularnego deficytu kalorycznego&lt;/b&gt; względem indywidualnego zapotrzebowania. &lt;b&gt;Jeden kg masy ciała to 7000 kilokalorii&lt;/b&gt;&amp;nbsp;(kcal). Jeśli twój dzienny deficyt wyniesie 500 kcal, stracisz 1 kg w ciągu 14 dni (500 x 14 = 7000). Jeśli każdego dnia przyjmiesz o 500 kcal więcej, niż ci potrzeba, za 2 tygodnie będziesz grubszy o kilo. To są żelazne fakty. Nie ma od nich ucieczki. Trzeba im spojrzeć w twarz i zrobić z nich sobie dziwkę. Bo póki co, to one dymają ciebie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;NIE DA SIĘ NA WCZORAJ&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-uEdpnx44BKk/T4lesz3pzRI/AAAAAAAAJNU/81Kw5PSEWKQ/s1600/czas.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-uEdpnx44BKk/T4lesz3pzRI/AAAAAAAAJNU/81Kw5PSEWKQ/s200/czas.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;Kolejny fakt jest taki, że &lt;b&gt;nie ma sensu próbować się odchudzić w trybie ekspresowym&lt;/b&gt;. To jest proces, który musi potrwać. I powiem coś, co może ci się nie spodobać: żeby ten cały interes miał rację bytu, będziesz musiał &lt;b&gt;zmienić swój styl życia&lt;/b&gt;. Osoby czytające kobiece pisma podniecają się „dietami” i wypróbowują coraz to nowe metody na schudnięcie – ale dieta to nie jest trwająca dwa tygodnie zabawa w przyrządzanie sałatek, taka, że gdy dobiegnie końca, to z westchnieniem ulgi idziesz nawpierdalać się rafaellów. Dieta w pierwotnym znaczeniu tego słowa to po prostu sposób odżywiania. Trzeba go trwale zmienić, żeby uzyskać trwałe efekty. Zmienianie sposobu żywienia i ograniczanie jedzenia jest jedną z najtrudniejszych rzeczy w życiu i nie będę ci wmawiał, że jest inaczej. Musisz mieć mocną motywację, by to przetrwać. Oczywiście, po okresie redukcji będzie czas na pewne poluzowanie śruby, ale niektóre nawyki musisz zmienić na stałe. Wolisz pas do odchudzania przed TV albo ziołowe&amp;nbsp;tabletki? Śmiało. Tylko zapisz linka do tej strony, bo w końcu wrócisz.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;b&gt;RUCH/SPORT?&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-Ka0ZX0Pb7C4/T4letmpEayI/AAAAAAAAJNY/DdqjWtZsy6Y/s1600/jogging.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://3.bp.blogspot.com/-Ka0ZX0Pb7C4/T4letmpEayI/AAAAAAAAJNY/DdqjWtZsy6Y/s200/jogging.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Jedną z metod męskich grubasów na walkę z tłuszczem jest rozpoczęcie uprawiania jakiegoś sportu – najczęściej pływania, jeżdżenia na rowerze czy chodzenia – przy jedynie symbolicznej zmianie odżywiania. Prawdą jest, że ruch to zdrowie i nie będę dalej rozwijał tego tematu. Jednak każdy dietetyk powie ci jasno (i wynika to jednoznacznie z moich własnych doświadczeń): uprawianie sportów (z których często po paru próbach się rezygnuje) odpowiada za 10–20% procesu redukcji wagi.&amp;nbsp;&lt;b&gt;80% to dieta!&lt;/b&gt; By osiągnąć naprawdę widoczne efekty bez zmiany żywienia musiałbyś nagle zostać drwalem albo zatrudnić się w kamieniołomach. Pływalnia dwa razy w tygodniu jest pożyteczna, bo wymusza dyscyplinę – no i są tam duże lustra, w których możesz podziwiać swój odsłonięty bebech w pełnej krasie.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ŚWIĄT NIE BĘDZIE&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Redukcja musi być konsekwentna i&amp;nbsp;&lt;b&gt;pozbawiona świąt&lt;/b&gt;.&amp;nbsp;Jesteś gruby. Chcesz to zmienić. Nie możesz chcieć tego zmienić z przerwami weekendowymi czy świątecznymi. Nie rób sobie dyspens na paczkę czipsów, bo ktoś częstuje, albo popcorn z colą, bo kino. Redukcja nie polega na przeskakiwaniu od okazji do okazji – to musi być ciągły proces, stan zdeterminowanej świadomości. Nawpierdalać się jest łatwo i ty już zbyt dobrze o tym wiesz. W dodatku zatrzymanie chudnięcia czy utycie w trakcie diety, która potrafi wyczerpać psychicznie, może być bardzo zniechęcającym ciosem. Teraz, przed akcją, możesz czuć się pewnie. W ogniu walki zobaczysz jednak, czym są pokusy lodówki i zew głodu.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Spójrz na tę prostą kalkulację: w czasie redukcji każde 500 kcal w dół to chwalebny wynik. Ale 500 kcal&amp;nbsp;na górkę to tak naprawdę 1000 kcal. Bo kiedy z wysiłkiem odpracujesz swój wybryk, wrócisz do punktu wyjścia, zamiast być już kolejny 1000 pod kreską! Nic tego nie zmieni – nie zaczarujesz wartości energetycznej jedzenia myśleniem życzeniowym, tabletkami czy historyjką, że spacer z psem spalił wiadro nutelli.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Wyłamanie się ze wspólnego &quot;świętowania&quot; (czy to Wielkanoc, czy popcorn w kinie) wymaga dużo samozaparcia i jest trudne. Osobiście patrzę na to jak na wyzwanie. Być może sam bym się skusił na paczkę popcornu czy colę, ale gdy ktoś mnie namawia do zrobienia wyjątku, to jest tak, jakby brał niepoważnie&amp;nbsp;moje plany czy&amp;nbsp;wątpił w moją silną wolę. To mnie tylko dodatkowo motywuje do zachowania twarzy w towarzystwie. Kusiciele mogą się więc przydać do umacniania własnych postanowień.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Na wszelki wypadek jednak&amp;nbsp;&lt;b&gt;akcję rozpocznij między świętami&lt;/b&gt; i bez hucznych wesel na horyzoncie. (&quot;Z wujkiem się nie napijesz?!&quot;).&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br class=&quot;Apple-interchange-newline&quot; /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;ŚWIADOMOŚĆ ENERGETYCZNA&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Świadomość i energia to kluczowe pojęcia odchudzania. Ile to jest 50, 400 czy 1000 kalorii? Musisz &lt;b&gt;mieć świadomość&lt;/b&gt;&amp;nbsp;tego, co jesz i jak bardzo cię to tuczy. Ja sam na początku miałem raczej mgliste pojęcie, ile „ważą” różne składniki czy potrawy. Jedzenie traktowałem dość bezrefleksyjnie (wyjąwszy wegetariańskie zagadnienia etyczne). Uważałem nawet, że jem z umiarem (i co zabawne, faktycznie tak było w porównaniu do niektórych moich znajomych). Pizza dwa razy w tygodniu, spaghetti, kanapki, sery, ciasteczka Hit, jabłecznik, piwo – normalna sprawa.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-mm14yq52Tc4/T4lgIA4x5kI/AAAAAAAAJOE/J3fNDU3Gcn4/s1600/szit.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-mm14yq52Tc4/T4lgIA4x5kI/AAAAAAAAJOE/J3fNDU3Gcn4/s200/szit.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;Gdy jednak postanowiłem coś ze sobą zrobić, zacząłem od zyskania wiedzy – obiektywnej wiedzy o tym, ile dostarczam sobie energii, a ile jej potrzebuję. Zacząłem liczyć. Tobie też to radzę. Zakładam, że jesteś w tych sprawach zielony i jeśli ktoś w twoim otoczeniu „liczył kalorie”, był to efekt indoktrynacji kolorowego czasopisma z dużą liczbą zdjęć ubranych kobiet i małą samochodów. Fakt, można myśleć o liczeniu kalorii jak o dzieleniu włosa na czworo – nas, facetów, zachęca się do wyśmiewania takich rachunków. Ale spójrz: w ten sposób &lt;b&gt;zdobywasz świadomość&lt;/b&gt;. Świadomość to informacja. Informacja, jak mawiał Sun Tsu, decyduje o wyniku starcia. A ty właśnie ruszasz na wojnę z tłuszczem.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;TRZY PIERWSZE KROKI&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;PO PIERWSZE&lt;/u&gt;, oblicz swoje &lt;b&gt;zapotrzebowanie energetyczne&lt;/b&gt;.&amp;nbsp;Odpowiedni link&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://potreningu.pl/calculators/bmr&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;jest tutaj&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Powiedzmy, że jesteś mężczyzną, masz 32 lata, 175 cm i 95 kg. BMR = 2032 kcal. Przy niskiej aktywności: 2794 kcal. Powiedzmy, że chcesz mieć deficyt rzędu 500 kcal dziennie. Widzisz więc, że możesz dziennie spożyć &lt;b&gt;~2300&lt;/b&gt; kcal. Super&amp;nbsp;—&amp;nbsp;oto masz już ramy liczbowe dla redukcji! (Jeśli ustawisz dzienny cel na poziomie własnego BMR bez wliczania aktywności, zaczniesz szybciej lub wolniej chudnąć, bo każdy gest i ruch prowadził będzie do deficytu kalorycznego).&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Dobrym probierzem schodzenia pod kreskę jest odnowione&amp;nbsp;&lt;b&gt;uczucie głodu&lt;/b&gt;. Ale nie małego głodku na zasadzie &quot;coś bym sobie przekąsił&quot;, tylko prawdziwego, ssącego głodu, kiedy komórki dopominają się o strzał glukozy. W naszej cywilizacji &lt;a href=&quot;http://kwejk.pl/obrazek/1094907/g%C5%82odny/a?.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;mało kto doświadcza tego uczucia&lt;/a&gt;, a jeśli&amp;nbsp;się&amp;nbsp;to zdarzy, człowiek uważa się za wielką ofiarę potwornych okoliczności. A przecież to głęboko ludzkie i zdrowe doznanie, które odświeża twoją zdolność komunikowania się z własnym ciałem. Gdybym mógł dać tylko &lt;b&gt;jedną radę &lt;/b&gt;odchudzającym się, brzmiałaby tak: &lt;b&gt;nie jedz, dopóki naprawdę nie poczujesz głodu&lt;/b&gt;, a wtedy zabijaj go warzywami.&amp;nbsp;Oczywiście głód działa też demotywująco. Przez głód przerywamy odchudzanie. Warto jednak pamiętać, że głód jest nie tylko wrogiem i niesprawiedliwością, lecz zapomnianym, głęboko ludzkim doświadczeniem.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;u&gt;DRUGI&lt;/u&gt; krok: rejestracja danych. Najpierw przez 4 dni skrupulatnie &lt;b&gt;rejestruj wszystko&lt;/b&gt;, co zjadasz. Najlepiej załóż profil na &lt;b&gt;&lt;a href=&quot;http://tabele-kalorii.pl/&quot;&gt;Tabele-kalorii.pl&lt;/a&gt;&lt;/b&gt;&amp;nbsp;(wielka baza danych z polskimi produktami)&amp;nbsp;i wpisuj tam absolutnie wszystko, co trafia do twojego żołądka. Jesteśmy tak nastawieni, by brać pod uwagę tylko &quot;istotne&quot; części posiłków. Obiad to np. ryż, ryba, surówka. A gdzie 100 ml gęstego beszamelu mączno-mlecznego z zasmażką oraz panierka na rybie?&amp;nbsp;Musisz być uczciwy, doszacowywać swoje jedzenie i zwracać uwagę na szczegóły: sałata z dwoma łyżkami oliwy to&amp;nbsp;&lt;i&gt;de facto&lt;/i&gt;&amp;nbsp;oliwa (822 kcal/100 g!!!), a nie sałata. Trochę masła, cukier w kawie, bita śmietana na cappuccino, garść czipsów,&amp;nbsp;prażona cebulka, sosy, majonez, masło etc.&amp;nbsp;—&amp;nbsp;to wszystko idzie w setki kalorii.&amp;nbsp;Początkowo z rejestrowaniem jest trochę zamoty, ale to w sumie fajna zabawa. I bardzo uświadamiająca. Jeśli nie jesteś pewny, czy zjadłeś 100 czy 120 gramów, wpisz 120.&amp;nbsp;Niedoszacowywanie dziennego spożycia, jak pokazują badania, to główna przyczyna niepowodzenia w odchudzaniu. A więc bądź uczciwy&amp;nbsp;—&amp;nbsp;stać cię na to, masz ważny cel.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Nie od rzeczy będzie mała, precyzyjna &lt;b&gt;waga kuchenna&lt;/b&gt;. Nie musisz ważyć wszystkiego co do grama&amp;nbsp;—&amp;nbsp;chodzi o to, byś nauczył się szacować wagę produktów. Wyniki na pewno cię zaskoczą - w obu kierunkach.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-LLoNbmnf-yQ/T4ley0QFj3I/AAAAAAAAJN4/y1hGJ4N1D4k/s1600/warzywa.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://4.bp.blogspot.com/-LLoNbmnf-yQ/T4ley0QFj3I/AAAAAAAAJN4/y1hGJ4N1D4k/s200/warzywa.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;u&gt;TRZECI&lt;/u&gt; logiczny krok: zorientuj się, &lt;b&gt;co ile ma kalorii&lt;/b&gt;, i połącz tę wiedzę z informacją uzyskaną z Tabeli-kalorii, ile tak naprawdę zjadasz. Mnie spotkało sporo zaskoczeń.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Oto kilka z nich. Uznajemy niektóre rzeczy za niewinne, bo są tylko dodatkami: ziemniaki, makaron, ryż, chleb. Tymczasem wołowina ma 120—150 kcal w 100 gramach. Wieprzowina to już jakieś 250—300 kcal. Ale i tak panierka schabowego i fakt smażenia go w oleju może dostarczyć ci więcej kalorii niż mięso! &lt;b&gt;Chleb&lt;/b&gt;: 270 kcal. &lt;b&gt;Makaron&lt;/b&gt;: 340—380 kcal. &lt;b&gt;Ryż&lt;/b&gt;: 340 kcal. &lt;b&gt;Kuskus&lt;/b&gt;: 340—360 kcal. To wszystko na 100 gramów, a wypełniaczy zapewne zjesz więcej, podczas gdy mięsa właśnie koło setki. (Mięsa najlepiej nie jeść w ogóle. Chcesz jeść mięso, weź nóż i idź do lasu z dzikiem na solo, zamiast czekać jak ostatni lamer, aż ktoś dla ciebie zamorduje świnię). Gotowane &lt;b&gt;ziemniaki &lt;/b&gt;mają &quot;tylko&quot; 90 kcal/100 g, ale jeśli zjesz cztery, wpakujesz 324 kcal. Jeśli słodzisz herbatę dwoma łyżeczkami &lt;b&gt;cukru&lt;/b&gt;, przy 4 herbatach dziennie sam tylko cukier da ci 192 kcal! Niech na sałatce leży jakiś &lt;b&gt;sos tatarski&lt;/b&gt; czy &lt;b&gt;oliwa&lt;/b&gt;: połkniesz 2 łyżki, dostając 160 kcal za taką niezauważalną pierdołę. Zdarza ci się zjeść pastylkę miętową czy innego cukierka? Niech to będzie 5 &lt;b&gt;mentosów &lt;/b&gt;dziennie: 75 kcal. &quot;Zdrowe&quot; śniadanie: trochę &lt;b&gt;muesli &lt;/b&gt;i 300 g &lt;b&gt;mleka &lt;/b&gt;plus kanapka z &lt;b&gt;żółtym serem&lt;/b&gt;: 740 kcal. Podsumujmy: załóżmy, że masz cel 1770 kcal. Do tej pory wymienione menu to ponad 1900 kcal - przebicie limitu na diecie, którą wielu Polaków uznałaby za normalną, wręcz zdrową. A gdzie lunch, kolacja, ciastka, paluszki, czipsy, przekąski, napoje?&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Tabele kalorii to cała gałąź wiedzy. (W II cz. tekstu pokażę ci triki na łatwe opanowanie tematu). Trzeba &lt;b&gt;czytać fakty żywieniowe na opakowaniach&lt;/b&gt; i wybierać&lt;b&gt; lepsze alternatywy&lt;/b&gt; z morza produktów. Chleb pszenny to 270 kcal, ale graham to już 210 kcal, a Mestemacher razowy to 185 kcal. Uznawana za dietetyczną lekka Wasa ma 350 kcal&amp;nbsp;—&amp;nbsp;dużo więcej niż chleb pszenny! Lecz waga jednej kromki to 10 g w porównaniu do ~33 g kromki pszennego, istnieje więc psychologiczna bariera przed sięgnięciem po kolejną.&amp;nbsp;Dżem malinowy Tymbark to 247 kcal, dwa razy więcej niż ananasowy Łowicz.&amp;nbsp;Piwo wbrew pozorom jest &quot;chude&quot;: 40 kcal. Ale pije się go najmniej pół litra, czyli 200 kcal. Razy kolejne kufle. Można zastąpić je czerwonym winem wytrawnym, którym zrobisz się dwa razy szybciej, wyjdziesz na inteligenta, a przy tym jest zdrowotne i ma 66 kcal/100 g.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;JAKA DIETA?&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&quot;Systemowych&quot; metod odchudzania jest na rynku wiele (Montignaca, Atkinsa, Dukana, paleolityczna, wg grup krwi etc., etc.). Osobiście stosowałem jednak dietę, że tak powiem, normalną, czyli opartą o znane od wielu dekad wskazania dietetyczne, w tym WHO. Jadłem po&amp;nbsp;wegetariańsku&amp;nbsp;—&amp;nbsp;dużą ilość warzyw i chudych serów, jajka, rośliny strączkowe, rzadziej pieczywo i zboża/kasze. Starałem się maksymalnie urozmaicać menu. Większość &quot;systemowych&quot; diet na rynku polega natomiast na rozłamaniu proporcji żywieniowych, np. eliminacji węglowodanów, unikaniu czegoś czy łączeniu składników w różnych dziwnych konfiguracjach. Badania wskazują, że nie ma to sensu. &lt;b&gt;Urozmaicona dieta z deficytem kalorycznym&lt;/b&gt;&amp;nbsp;i &lt;b&gt;bez jedzenia gówien&lt;/b&gt; (zob. dalej) odchudzi cię równie szybko jak diety &quot;systemowe&quot;, ale bezpieczniej - zachowasz balans między niezbędnymi składnikami.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Dodatkowe uwagi dietetyczne:&amp;nbsp;&lt;b&gt;pij&amp;nbsp;&lt;/b&gt;dużo wody. Całkowicie zrezygnuj z&amp;nbsp;&lt;b&gt;gówien&lt;/b&gt;&amp;nbsp;typu majonez, cukierki/nutelle itp., skwarki, bekon, smarowidła typu Delma. Chlej &lt;u&gt;maksymalnie&lt;/u&gt; raz w tygodniu (najlepiej wino, a jeszcze lepiej w czasie redukcji bądź abstynentem).&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;Nie musisz&lt;/b&gt;&amp;nbsp;od razu konstruować całej diety w oparciu o te wskazania. Wiedzę nabywa się stopniowo, wręcz automatycznie wchłania dzień po dniu. Jak radziłem na początku&amp;nbsp;—&amp;nbsp;najpierw przez 4 dni skrupulatnie spisuj, co jesz. Być może odżywiasz się mniej więcej poprawnie, tylko zbyt ochoczo. Jeśli robisz coś źle, po przejrzeniu swojej diety z 4 dni po proporcjach b-w-t zobaczysz, co warto dodać, a z czego zejść.&lt;br /&gt;
&lt;div&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;b&gt;JAK SIĘ WAŻYĆ&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Załatw sobie &lt;b&gt;wagę łazienkową&lt;/b&gt;. Waż się rano, nago, na czczo i przed piciem napojów, po kupie i siku. Koniecznie zważ się na początku diety. Potem pamiętaj, by nie ważyć się obsesyjnie parę razy dziennie. Dobowe wahania wagi mogą sięgnąć 1,5 kg i nie ma po co się demotywować. Waż się co 3 dni.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;ILE TO MUSI TRWAĆ?&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jeśli wytrwasz przy deficycie kalorycznym na poziomie 500 kcal dziennie, będziesz chudł o 1 kg w ciągu 2 tygodni. Początkowo może nawet szybciej, gdyż organizm będzie tracił wodę z komórek. Sukcesy mogą cię zachęcić do zwiększenia deficytu przez włączenie pływania (itp.) oraz dowiadywanie się coraz więcej o właściwym żywieniu.&amp;nbsp;Dychę zrzucisz więc w ciągu &lt;b&gt;kilku miesięcy&lt;/b&gt;.&amp;nbsp;To dobre, spokojne tempo. Nierozsądne jest oczekiwanie, że całe lata zaniedbań nadrobisz w kilka tygodni... Bądź cierpliwy jak samuraj i zacznij&amp;nbsp;—&amp;nbsp;zobacz, jak &amp;nbsp;wskazówka wagi sunie w dół. To bardzo budujące doznanie. Kiedy już zejdziesz dychę, będziesz mógł włączyć do swojej diety więcej rzeczy, których sobie odmawiałeś, ale samą filozofię odżywiania będziesz musiał zmienić na stałe.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;W PUŁAPCE GADŻETÓW&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-WeMbKACYlYo/T4m6zxLQ7cI/AAAAAAAAJOg/uPvcX_lyDxQ/s1600/gadgets.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;color: black;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;https://1.bp.blogspot.com/-WeMbKACYlYo/T4m6zxLQ7cI/AAAAAAAAJOg/uPvcX_lyDxQ/s200/gadgets.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Gadżety to wszystko to, co wydaje się potrzebne, by coś zrobić, ale tak naprawdę jest tylko drobnym ułatwieniem lub wręcz niepotrzebną przeszkadzajką. Faceci lubią gadżety. Każdy z nich o milimetr przedłuża penisa. Dla ciebie jednak nadszedł dzień prawdy.&amp;nbsp;&lt;b&gt;Nie usprawiedliwiaj się gadżetami&lt;/b&gt;. A więc: nie czekaj z rozpoczęciem diety na przesyłkę z pastylkami termicznymi. Nie są ci potrzebne kosmiczne buty, zegarek Suunto i monitor serca, by zacząć biegać. Nie czekaj na porę roku, w której pojawią się warzywa&amp;nbsp;—&amp;nbsp;możesz jeść mrożonki, które zawierają komplet witamin i czasem są lepsze niż warzywa z marketu. Nie zwlekaj z odchudzaniem, dopóki nie kupisz wagi z pomiarem tkanki tłuszczowej, książki motywacyjnej, centymetru do mierzenia obwodu pasa czy drążka do podciągania. To wszystko odwodzi cię od celu. Możesz mieć parę gadżetów, jeśli cię motywują, ale chudnięcie polega właśnie na ograniczaniu się. Można się superskutecznie odchudzać — podobnie jak biegać i pływać — bez żadnych dodatkowych materiałów.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;NIE CHUDNĘ, CO TERAZ?&lt;/b&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Złą odpowiedzią jest odwoływanie się do genów, kośćca, złego powietrza, odwiecznego prawa otyłości po męskiej linii w rodzinie, grupy krwi i koniunkcji Syriusza z Nibiru. Nie zwalaj swoich potknięć na okoliczności. Zdecydowanie najczęstszym problemem z chudnięciem jest &lt;b&gt;niedoszacowywanie&lt;/b&gt; spożycia kalorii. Najprawdopodobniej o czymś zapominasz, coś ci umyka. Może jadasz w barach i restauracjach, gdzie nie podają wartości odżywczych i nigdy nie wiesz, ile wepchnąłeś (przykład sałatki z oliwą i fetą). Może zaniżasz wagę zjadanych rzeczy (spraw sobie wagę kuchenną). Może zapominasz o księżycowych kanapeczkach (te małe nocne szkodniki potrafią zatruć życie)&amp;nbsp;albo nie wpisujesz do tabelki majonezu i keczupu na kromce, cukru w herbacie lub oleju i panierki na kotlecie. Może źle wyliczyłeś BMR albo twój dzienny cel kaloryczny jest zbyt wysoki. Może sądzisz, że spalasz kalorie przez sport i ruch (praca ramienia przy paleniu papierosów to za mało, by liczyć zapotrzebowanie jako &quot;bardzo aktywny&quot;). Może indeks glikemiczny składników twojej diety w danym momencie dnia jest źle dobrany&amp;nbsp;—&amp;nbsp;zapoznaj się z tym tematem. Może żądasz zbyt wiele&amp;nbsp;—&amp;nbsp;chudniesz, ale wolniej niżbyś chciał. Uczciwie przeanalizuj swoje działania. Jeśli wciąż nie chudniesz, zwróć się o pomoc do dietetyka.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;b&gt;II część tekstu, triki&lt;/b&gt; i sprytne metody odchudzające, &lt;a href=&quot;http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2012/04/jak-sie-odchudzac-bedac-facetem-cz-ii.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;jest tutaj&lt;/a&gt;.&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Wszystkie zdjęcia z sxc.hu.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2012/04/jak-sie-odchudzac-bedac-facetem-cz-i.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://3.bp.blogspot.com/-GuqFAiYh-WM/T4leq0PdPoI/AAAAAAAAJNM/R5FOteiUstU/s72-c/waga.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>11</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-7618005597164644799</guid><pubDate>Mon, 27 Feb 2012 20:49:00 +0000</pubDate><atom:updated>2012-02-27T21:52:24.232+01:00</atom:updated><title>Zdjęcia z Maroka</title><description>Nadchodzi taki dzień, kiedy trzeba odpowiedzieć sobie na pytanie, czy jest sens prowadzenia bloga, jeśli aktualizuje się go raz na sto lat. Moje publicystyczne wysiłki niweczy proza życia. Tymczasem w oczekiwaniu na normalny tekst na osłodę kilka zdjęć z Maroka, w którym spędziłem niecałe 3 tygodnie na przełomie stycznia i lutego.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Cały album &lt;a href=&quot;https://picasaweb.google.com/Zoodavex/Maroko2012Selekcja&quot;&gt;znajduje się tutaj&lt;/a&gt;.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-e3uduS2ibDI/T0gpaX9LJxI/AAAAAAAAIa4/L4nrwCDlfkk/s1600/IMG_3367.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-e3uduS2ibDI/T0gpaX9LJxI/AAAAAAAAIa4/L4nrwCDlfkk/s320/IMG_3367.jpg&quot; width=&quot;213&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-xas4VY5HlTU/T0gpaUhZ5EI/AAAAAAAAIa4/jPgX0gefK-8/s1600/IMG_3388.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-xas4VY5HlTU/T0gpaUhZ5EI/AAAAAAAAIa4/jPgX0gefK-8/s320/IMG_3388.jpg&quot; width=&quot;220&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-MqNjg3f0OdQ/T0gpafDIwHI/AAAAAAAAIa4/lOVkDi4Em1k/s1600/IMG_3369.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-MqNjg3f0OdQ/T0gpafDIwHI/AAAAAAAAIa4/lOVkDi4Em1k/s320/IMG_3369.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: -webkit-auto;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-bpmbrFyR_0E/T0gpacezosI/AAAAAAAAIa4/IRvjk0b9V34/s1600/IMG_3209.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;159&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-bpmbrFyR_0E/T0gpacezosI/AAAAAAAAIa4/IRvjk0b9V34/s320/IMG_3209.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-rbycUkam_OA/T0gpaX1I3mI/AAAAAAAAIa4/-f7Qlg7lzkM/s1600/IMG_3208.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;213&quot; src=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-rbycUkam_OA/T0gpaX1I3mI/AAAAAAAAIa4/-f7Qlg7lzkM/s320/IMG_3208.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-ZQSkFhEUWag/T0gpaZ_3HoI/AAAAAAAAIa4/5pDEWaJD2Cg/s1600/IMG_3495.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;216&quot; src=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-ZQSkFhEUWag/T0gpaZ_3HoI/AAAAAAAAIa4/5pDEWaJD2Cg/s320/IMG_3495.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-DQEvlSO-5lw/T0gpaWVfJEI/AAAAAAAAIa4/6GXCo6Tw9bU/s1600/IMG_3272.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-DQEvlSO-5lw/T0gpaWVfJEI/AAAAAAAAIa4/6GXCo6Tw9bU/s320/IMG_3272.jpg&quot; width=&quot;232&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-boHTJIkUKt8/T0gpaSdBqHI/AAAAAAAAIa4/e9TWejivilM/s1600/IMG_3292.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-boHTJIkUKt8/T0gpaSdBqHI/AAAAAAAAIa4/e9TWejivilM/s320/IMG_3292.jpg&quot; width=&quot;213&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-r2WGjwitsE0/T0gpac-S9TI/AAAAAAAAIa4/hzZ0VG9s9TQ/s1600/IMG_3424.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-r2WGjwitsE0/T0gpac-S9TI/AAAAAAAAIa4/hzZ0VG9s9TQ/s320/IMG_3424.jpg&quot; width=&quot;298&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-skFNXeo6SOc/T0o4fZx01aI/AAAAAAAAI20/ngh4xEPWsKE/s1600/IMG_3183.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-skFNXeo6SOc/T0o4fZx01aI/AAAAAAAAI20/ngh4xEPWsKE/s320/IMG_3183.jpg&quot; width=&quot;213&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-KgByUDUmwP8/T0gpaZYfTaI/AAAAAAAAIa4/qLsrRI3bDkM/s1600/IMG_3287.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;245&quot; src=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-KgByUDUmwP8/T0gpaZYfTaI/AAAAAAAAIa4/qLsrRI3bDkM/s320/IMG_3287.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-HwyjdB7hA8Q/T0gpaU2OJ5I/AAAAAAAAIa4/js-lP-pKTqY/s1600/IMG_3406.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-HwyjdB7hA8Q/T0gpaU2OJ5I/AAAAAAAAIa4/js-lP-pKTqY/s320/IMG_3406.jpg&quot; width=&quot;217&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-c-0imwvPzgg/T0o5g4KYYmI/AAAAAAAAI3Y/QXRdxgVfTJM/s1600/IMG_3556.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;221&quot; src=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-c-0imwvPzgg/T0o5g4KYYmI/AAAAAAAAI3Y/QXRdxgVfTJM/s320/IMG_3556.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2012/02/zdjecia-z-maroka.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://3.bp.blogspot.com/-e3uduS2ibDI/T0gpaX9LJxI/AAAAAAAAIa4/L4nrwCDlfkk/s72-c/IMG_3367.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-3413105556159936502</guid><pubDate>Tue, 06 Dec 2011 18:19:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-12-07T00:18:02.626+01:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">życie</category><title>Bo boeing lądował i inne krotochwile</title><description>&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;lucida grande&#39;, tahoma, verdana, arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: 11px; line-height: 12px;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: &#39;lucida grande&#39;, tahoma, verdana, arial, sans-serif;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Często najlepsze mgnienia dnia to te, kiedy rozmawiam z Vero i w trakcie krótkiej wymiany zdań udaje nam się stworzyć dialog pełen dyskretnego absurdu. Może po to właśnie wchodzimy w związki - dla humoru.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Przez GG:&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D:&amp;nbsp;&quot;Marta Kaczyńska pyta na Facebooku, jak to możliwe, że boeing lądował na twardym pasie, a Tu-154 rozbił się po uderzeniu w błoto&quot;.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: bo boeing LĄDOWAŁ??&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: Twoja nudziarska odpowiedz jest wlasnie odpowiedzia z GW padajaca 3 zdania dalej.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Odzieracie rzeczywistosc z trwogi i drzenia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: przepraszamy! :|&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;|||&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: Słuchaj, a może wstąpimy do tej partii?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: Ale do takiej...?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: No a czego jej brakuje?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: Na przykład programu!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: To jest partia opozycyjna, ona nie musi mieć programu.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;|||&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Bar na Kolnej. Rozwiązuję krzyżówkę z &lt;a href=&quot;http://kropka-gazeta.pl/&quot;&gt;&quot;Kropki&quot;&lt;/a&gt;. Vero popatruje i odgaduje banalne hasła, zanim przeczytam pytania.&amp;nbsp;Cztery litery, ostatnia A.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: DUPA.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: &quot;Połowa małżeństwa&quot;.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: No, mówiłam...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;|||&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: Kupuję te bilety i widzę, że sięgają ośmiu stów, a miało być 120. Patrzę, a tu wszystko jasne: przelicza mi w marokańskiej walucie.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: Zaraz, nie kupujemy nic w takiej walucie, ma być podane w jakiejś normalnej! Jaka to w ogóle jest waluta?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: Jakiś MAD.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: &lt;i&gt;(po chwili z Googlem:)&lt;/i&gt; Dirhem.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: Mad Dirhem?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: Bohater kina akcji!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: Tymczasem transakcja sięga już tysiąca dirhemów, może się lepiej dowiedz.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: Aaa, nie kupuj nic w dirhemach!!&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: Czemu nie? Świetna waluta. Słyszałeś kiedyś o wahnięciach dirhema? O problemach z dirhemami?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: Chyba byłbym spokojniejszy, gdybym właśnie słyszał...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;|||&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: Cholera, Darek, nie mógłbyś się zająć jakąś inną pracą?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: Nie wiem. Nie próbowałem. Jak raz zajmowałem się świniami, to zdychały.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Chwila ciszy.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: No dobra, może już tłumacz te książki.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;|||&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Vero dowiedziała się właśnie, że &lt;i&gt;[*Battlestar Galactica SPOILER ALERT*]&lt;/i&gt; Saul Tigh jest Cylonem.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: Co za strata: tyle dobrej wódki wlane w Cylona... To grzech przeciw rasie ludzkiej.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;|||&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: No dobra, może i Albert ma dziwaczne poglądy, ale zobacz: zajmuje się dizajnem, fotografią, dba o siebie, biega. Można chyba powiedzieć, że prowadzi spełnione życie.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: Powiedz jeszcze, że dobrze zarabia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: No, tak, pewnie tak.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: I przecież właśnie za to wszystko go nienawidzimy.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;|||&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: Czasem mam wrażenie, że mój zleceniodawca w końcu na pewno przejrzy na oczy i stwierdzi, że moje przekłady są do dupy. Skasuje je z dysku, wymaże doszczętnie low-level formatem z poziomu biosa i powie, żebym się zwrócił po następne tłumaczenia do firmy Zelmer...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: To by było niebezpieczne dla ich użytkowników. Jednak lepiej, żebyś tłumaczył książki.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;|||&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: Przypomnij sobie, czy ostatnio wymieniliśmy jakieś fajne żarty, będzie do wpisu na bloga.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: Teraz jestem zajęta...&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: ... używaniem mojej karty kredytowej, jak widzę.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;V: Tak. Świetna rozrywka.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;D: Jakoś mi przeszedł nastrój do żartów.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;color: #333333; font-family: &#39;lucida grande&#39;, tahoma, verdana, arial, sans-serif; font-size: 11px; line-height: 12px;&quot;&gt;
&lt;/span&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/11/bo-boeing-ladowa-i-inne-krotochwile.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><thr:total>1</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-4702434134430776697</guid><pubDate>Wed, 23 Nov 2011 14:58:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-11-27T00:59:58.072+01:00</atom:updated><title>Punkty nawigacyjne. Demontaż apartheidów</title><description>&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;i&gt;Poniższy tekst jest dłuższą wersją &lt;a href=&quot;http://miesiecznik.znak.com.pl/index.php?tekst=1275&quot;&gt;mojej recenzji&lt;/a&gt;, która ukazała się w&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://miesiecznik.znak.com.pl/index.php?page=numer&amp;amp;nr=678&quot;&gt;listopadowym numerze&lt;/a&gt; czasopisma &quot;Znak&quot;. Można je &lt;a href=&quot;http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,3190,tytul,Miesi%C4%99cznik%20Znak,%20numer%20678%20(listopad%202011)&quot;&gt;nabyć&lt;/a&gt; w wersji papierowej oraz elektronicznej. W bieżącym numerze z coetzeeian i herbertian jest jeszcze &lt;a href=&quot;http://miesiecznik.znak.com.pl/index.php?tekst=1280&quot;&gt;tekst&lt;/a&gt; z nowego na polskim rynku tomu esejów &lt;/i&gt;Obraza. Eseje o cenzurze&lt;i&gt; (który miałem przyjemność redagować)&amp;nbsp;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;i&gt;– to tekst o Zbigniewie Herbercie&lt;/i&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;i&gt;. Zapraszam do &quot;Znaku&quot;&amp;nbsp;&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;i&gt;–&amp;nbsp;i do lektury tekstu&amp;nbsp;&lt;/i&gt;&lt;i&gt;– dziękując redakcji pisma za pozwolenie na opublikowanie recenzji na blogu&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: right;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;John Maxwell Coetzee&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: right;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;i&gt;Punkty nawigacyjne. Eseje i wywiady&lt;/i&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: right;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;red. David Atwell&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: right;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;przeł. Marek Król, Anna Skucińska, Dariusz Żukowski&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: right;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Znak, Kraków 2011&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;table cellpadding=&quot;0&quot; cellspacing=&quot;0&quot; class=&quot;tr-caption-container&quot; style=&quot;float: left; margin-right: 1em; text-align: left;&quot;&gt;&lt;tbody&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://miesiecznik.znak.com.pl/okladki/okladka-678.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://miesiecznik.znak.com.pl/okladki/okladka-678.jpg&quot; width=&quot;148&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;tr&gt;&lt;td class=&quot;tr-caption&quot; style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;&quot;Znak&quot; nr 678&lt;/td&gt;&lt;/tr&gt;
&lt;/tbody&gt;&lt;/table&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Tom &lt;i&gt;Punkty nawigacyjne&lt;/i&gt;, wydany oryginalnie w 1992 roku, rozpoczyna – w każdym razie publicznie – dlugi proces autobiograficzny Coetzee&#39;ego, którego podsumowaniem jest wydana w zeszłym roku powieść &lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,2857,tytul,Lato&quot;&gt;Lato&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;. Elementem wyróżniającym &lt;i&gt;Punkty&lt;/i&gt; na tle innych zbiorów esejów jest obecność wywiadów, które David Atwell prowadził z Coetzee&#39;em przez dwa lata, a które nadają „tomowi kształt &lt;b&gt;intelektualnej autobiografii&lt;/b&gt; pisarza”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;i&gt;Punkty nawigacyjne&lt;/i&gt; to jednak autobiografia dość paradoksalna. Choć jej głównym bohaterem jest pisarz wykazujący powinowactwo z tradycją modernistyczną, a nawet romantyczną – co da się zauważyć podczas lektury zbioru &lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,2483,Bia%C5%82e%20pisarstwo.%20O%20literackiej%20kulturze%20Afryki%20Po%C5%82udniowej&quot;&gt;Białe pisarstwo&lt;/a&gt;&lt;/i&gt; w kontekście usytuowania zagadnień farmy i krajobrazu w jego powieściach – trzeba ją jednak określić jako postmodernistyczną: niedążącą do spójności za wszelką cenę, uciekającą w zapośredniczenia i drugie osoby („wybrałem dialog: ma być sposobem na pokonanie impasu mojego monologu”), a wreszcie kwestionującą samą siebie i gatunek autobiografii jako taki. &lt;a href=&quot;http://pmc.iath.virginia.edu/text-only/issue.993/review-2.993&quot;&gt;Rita Barnard twierdzi&lt;/a&gt;: „[Coetzee] utrzymuje, że pomiędzy pisaniem prozy, tekstów krytycznych i autobiografii jest niewielka różnica – wszystko to są odmiany narracji, a w jego rękach narracje nigdy nie będą rościć sobie praw do ostatecznego domknięcia, pozostając sceptyczne nawet wobec sceptycyzmu. &lt;i&gt;Punkty nawigacyjne&lt;/i&gt; to tekst intrygująco sprzeczny: autorytatywny (dzięki dyscyplinie i zasięgowi intelektu Coetzee&#39;ego) i &lt;b&gt;antyautorytarny&lt;/b&gt;” („Postmodern Culture”, 1 [4] 1993). Anatomię możliwości i warunków autobiografii sam Coetzee analizuje także w przedrukowanym wcześniej w „Znaku” ([12] 2007) tekście &lt;i&gt;Wyznania i &amp;nbsp;podwójne myśli&lt;/i&gt;. Dziś, dwadzieścia lat po &lt;i&gt;Punktach nawigacyjnych&lt;/i&gt;, Coetzee wciąż stoi na tej pozycji, gdy tworzy fikcyjne, wielogłosowe powieści przypominające autobiografie, z których wyłącza swój własny – pierwszoosobowy – głos. „A co, jeśli my wszyscy (…) bezustannie wymyślamy historię naszego życia?”, mówi jedna z bohaterek &lt;i&gt;Lata&lt;/i&gt;. „Dlaczego to, co powiem panu o Coetzeem, miałoby być bardziej wiarygodne od tego, co on sam mówi o sobie?”&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Intelektualną „autobiografię” Coetzee&#39;ego, &lt;b&gt;23 teksty&lt;/b&gt;, od refleksji nad komiksowym Kapitanem Ameriką czy reklamą po ogniste przemowy antyapartheidowe, uporządkowano zarazem chronologicznie i tematycznie. Czytelnik wędruje przez kolejne sfery jego zainteresowań oraz nazwiska używanych przezeń po drodze pisarzy i myślicieli: Beckett, Kafka, Tołstoj, Dostojewski, Rousseau, Musil, Barthes, Derrida, Foucault wskazują kierunki myśli Coetzee&#39;ego. „Większość moich esejów krytycznych to wynik wycieczek na obce mi terytoria, często był to obszar lingwistyki jakiegoś obcego języka”, mówi autor o zawartości tomu. A dalej: „Chcę zrozumieć motywy, które skłoniły mnie do napisania tego, co napisałem w latach 1970–1990 (…): esejów krytycznych, recenzji i tak dalej, bo ich gatunek literacki na ogół nie daje im okazji do zastanawiania się nad samymi sobą”.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://www.znak.com.pl/files/covers/card/Coetzee_Punktynawigacyjne_500pcx.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;http://www.znak.com.pl/files/covers/card/Coetzee_Punktynawigacyjne_500pcx.jpg&quot; width=&quot;210&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Jego wchodzenie na meta-meta-poziom to nie (tylko) pochodna tzw. kondycji postmodernistycznej, lecz, jak sądzę, funkcja bezustannej samokontroli i dbania o samoświadomość – świadomość form i konwencji, refleksywność, praktyki tekstualne. To bodaj jeden z kluczowych wątków, który przenika i spaja cały tom. Coetzee wielokrotnie ukazuje na przykładzie swoim i innych pisarzy z RPA, autorów recenzowanych przezeń powieści, że &lt;b&gt;postawa samoanalityczna&lt;/b&gt; jest nie tylko właściwa w kraju obciążonym jarzmem apartheidu, lecz warunki polityczne wręcz ją wymuszają. „Bezkrytyczne podejście do konwencji i form”, twierdzi, „jest równie nieradykalne jak wszelkie inne rodzaje posłuszeństwa”. Z drugiej strony, kontrola każdej formy i świadomość osadzenia w tekstualnych sieciach oznacza dla pisarza utratę niewinności: „chwytając za pióro, zapoczątkowujemy grę elementów oznaczających, które mają własną widmową historię współzależności. Czy uświadamiał to sobie Defoe? A Hardy? Chciałoby się wierzyć, że nie, że było im – można rzec – łatwiej. A nawet jeśli mieli taką świadomość, z pewnością odsuwali ją od siebie bez trudu, (…) podczas gdy sami zajmowali się poważnymi sprawami: losem Moll i konstabla, losem Jude’a i Arabelli. (…) Stąd tragizm (…) naszej sytuacji: jak dzieci zamknięte w pokoju zabaw – pokoju gry tekstualnej – spoglądamy tęsknie przez kraty na kuszący świat dorosłych, który nauczono nas postrzegać jako urojony świat realizmu, lecz który z uporem postrzegamy jako świat realny”.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Jakie skutki ma to dla tomu? Wydaje się, że w niemal każdym z wybranych do zbioru tekstów Coetzee bada &lt;b&gt;granice klatek i więzień&lt;/b&gt;, w jakich tkwimy z naszym językiem i światem symboli. W tekstach z części „Składnia” bada zjawiska automatyczności języka (jak język nami mówi), konwencje językowe i znaczenia ukryte w samym kodzie gramatyki (zabiegach pasywizacji, zdaniach bezagentywnych). Na szczególną uwagę zasługuje analiza walki Izaaka Newtona, przedstawiana na tle myśli Humboldta i teorii Sapira-Whorfa, o stworzenie języka dla pojęć nowej fizyki poza konwencjami językowymi – języka dla myśli powstałych przed językiem. (Chętnie przeczytałbym tekst o podobnym wychodzeniu poza język twórców teorii fizyki kwantowej). W części „Poetyka wzajemności” cały tekst &lt;i&gt;Pierwsze zdanie The Strike Yvonne Burgess&lt;/i&gt; to właściwie krótka obrona świadomości językowej przez zademonstrowanie daleko idących konsekwencji bezrefleksyjnego wtopienia autora w konwencje: „Mowa zautomatyzowana to taka, która wypowiada wypowiadającego. Zjawisko mowy zautomatyzowanej wyjaśnia, jak to możliwe, że niekiedy książka może powstać bez autora”. Natomiast w części „Kafka” znajduje się tekst o dwóch współbieżnych koncepcjach czasu w &lt;i&gt;Schronie&lt;/i&gt;, opowiadaniu, którego istotą jest uwięzienie.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Inny rodzaj spętania, jakim interesuje się Coetzee, wypluły skarlałe relacje społeczne stworzone pod ciśnieniem apartheidu. &lt;b&gt;Apartheid &lt;/b&gt;to bodaj najczęściej stosowany klucz do dzieł Coetzee&#39;ego (redukcyjnie, moim zdaniem) przez polskich recenzentów jego książek. Lektura &lt;i&gt;Punktów nawigacyjnych&lt;/i&gt; pozwala dostrzec, na ile mocno i w jaki sposób kwestia zbrodniczego systemu i poczucie współodpowiedzialności, bezwyjściowości oraz Ricoeurowskiego wręcz zbrukania funkcjonuje w twórczości Coetzee&#39;ego pośród innych wątków i do jakiego momentu uprawnione jest używanie apartheidu jako pojęcia interpretacyjnego. Pośrednio przewija się ona przez cały tom esejów. Demoralizujące relacje społeczne ujawniają się tam jako bezosobowa, historycznie zdeterminowana siła niszcząca i panów, i poddanych. Do jej trwania przyczynia się zakłamanie, ale też apatia, automatyzmy społeczne, niemal metafizyczny społeczny fatalizm oraz istnienie autotelicznego, sztucznego systemu wartości, wyizolowanego od reszty świata, pozbawionego i pozbawiającego punktów odniesienia, nieskażonych perspektyw poznawczych.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Nie oznacza to jednak, że Coetzee gotów jest (był) w pełni opowiedzieć się po jednej ze stron – wpisanie się w dialektykę oni / my to granie według reguł narzuconych przez system („problem pisarza polega na tym, by nie dać się zamknąć w podsuwanym przez państwo dylemacie: zignorować jego obscena czy je przedstawić. Rzeczywiste wyzwanie jest następujące: jak nie grać w tę grę wedle zasad ustalonych przez państwo”; tekst &lt;i&gt;Do ciemnej komnaty&lt;/i&gt;). Wielokrotnie podkreśla konieczność poszukiwania (jak Newton dla swojej fizyki) nowego &lt;b&gt;języka poza konwencjami&lt;/b&gt; literatury południowoafrykańskiej, w których nawet gramatykę wpisany jest świat pionowych relacji pan–poddany i które nierzadko zawłaszcza system fantazmatów konserwatywnych. (Więcej na ten temat w tomie &lt;i&gt;Białe pisarstwo&lt;/i&gt;, lecz także pod koniec &lt;i&gt;Punktów &lt;/i&gt;w refleksji o „rozszczepieniu” przez władzę Breytena Breytenbacha na dwie osoby – jedną można było przez siedem lat więzić jako wywrotowca, a z twórczości drugiej korzystać dla reprodukowania systemu południowoafrykańskich wartości przywiązania do ziemi).&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Coetzee tak mówi w wywiadzie, odnosząc się do wiersza Herberta: „W Polsce nadal można zwrócić się do pięciu mężczyzn w celi – lub do plutonu egzekucyjnego na więziennym podwórzu – pośrednio, przez niemal bezkresną misterną kratownicę utworzoną przez jakąś wspólną kulturę europejską. W Afryce natomiast jedyną formą wypowiedzi, jaką można sobie wyobrazić, jest wypowiedź brutalnie bezpośrednia (…), historią zaś nazywam tutaj to, co &lt;b&gt;blokuje wyobraźnię&lt;/b&gt;, co wpycha twarz człowieka prosto w &amp;nbsp;rzeczywistość. (…) zadaniem staje się wyobrażenie sobie właśnie tego, co niewyobrażalne – wyobrażenie sobie formy wypowiedzi, która pozwala rozpocząć grę pisarstwa”.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Kwestie gettoizacji jako wręcz naturalnego porządku RPA pojawiają się także w recenzowanych pod koniec tomu powieściach Aleksa La Gumy („świadectwo przerażenia człowieka zdegenerowanym światem”), w których motyw przekraczania granic społecznych jest wehikułem narracyjnym prowadzącym częściej do fatalnej tragedii niż zyskania świadomości klasowej, a także pamiętników Athola Fugarda, u którego polityka, świadomość twórcza, strategie autobiograficzne oraz stan psychiczny wpływają na siebie wzajemnie. Przywoływani przez Coetzee&#39;ego w recenzjach południowoafrykańscy pisarze to reprezentanci typu świadomości, który pokonał już prostą dialektykę narzuconą przez system, wciąż jednak walczący o nową perspektywę widzenia. Coetzee sam do nich należy. W jakimś sensie, pisząc o zmaganiach kolegów po piórze i ich traumach, pisze także o własnych, odkrywa w ich problematyce i postawach swoje brzmienia.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Z bezpośrednią krytyką apartheidu w &lt;i&gt;Punktach nawigacyjnych&lt;/i&gt; wiążą się teksty najczystsze i najmocniejsze. Jednym z nich jest przemówienie z okazji otrzymania Nagrody Jerozolimskiej, gdzie prominentne są wątki bezsilności i zamknięcia: „Literatura południowoafrykańska jest &lt;b&gt;literaturą zniewolenia&lt;/b&gt;, które ujawnia się nawet w jej najdoskonalszych dokonaniach przeszywanych poczuciem bezdomności i pragnieniem nieokreślonego wyzwolenia. To literatura nie w pełni ludzka, nienaturalnie zaabsorbowana władzą i jej kolejami, niezdolna odejść od elementarnych stosunków kontestacji, dominacji i podległości (…). Takiego właśnie pisarstwa spodziewać się można po więźniach”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;i&gt;Do ciemnej komnaty&lt;/i&gt; to z kolei tekst o &lt;b&gt;torturach&lt;/b&gt;, jakże dziś aktualny – o strategiach i przyczynach ich wyobrażania w literaturze RPA, ale przecież także o bezprawnym charakterze systemu, który nie tylko pozwala na bezkarność aparatu bezpieczeństwa, ale po prostu nie dostrzega problemu: „więzień wie, i &amp;nbsp;policja wie, że on wie, iż jest bezsilny, niezależnie od tego, co ona zechce mu zrobić. Sala tortur zaczyna więc przypominać komnatę sypialną z fantazji pornografa, gdzie jedna ludzka istota wolna od moralnych czy fizycznych ograniczeń może posunąć się do granic wyobraźni w potwornościach wyrządzanych ciału innej ludzkiej istoty”. A o władzy: „Reakcją południowoafrykańskich prawodawców na coś, co niepokoi ich biały elektorat, jest zwykle rozporządzenie usuwające przyczynę niepokoju z pola widzenia. Jeśli ludzie głodują, niech głodują daleko w buszu, gdzie ich chude ciała nie będą wyrzutem sumienia. Jeśli nie mają pracy, jeśli migrują do miast, (…) uchwalmy przepisy zakazujące włóczęgostwa, (…) a łamiących je ludzi zamykajmy, tak by nikt ich nie widział i nie słyszał”.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Przez dwadzieścia lat od oryginalnego wydania &lt;i&gt;Punktów nawigacyjnych&lt;/i&gt; południowoafrykański kontekst polityczny uległ znacznym zmianom i część wypowiedzi Coetzee&#39;ego – zwłaszcza te, które wiążą się bezpośrednio z ciśnieniem historii i polityką – można traktować raczej archeologicznie lub jako ważną pomoc interpretacyjną przy czytaniu jego prozy. Lecz południowoafrykański noblista, poza 23 dobrymi, przenikliwymi esejami na tematy różne, daje nam też &lt;b&gt;lekcję struktur „apartheidów”&lt;/b&gt; w ogóle, systemów niesprawiedliwych, samonapędzających się („tortura bez torturującego”). I możliwych postaw wobec nich. „Skażeni Coetzee&#39;em wyraźniej dostrzegamy skazę – w świecie i w nas samych”, pisze Małgorzata Szczurek w przywołanym numerze „Znaku”. Coetzee pokazuje też szczeliny, przez które można się wyśliznąć: poezję, miłość, wrodzone poczucie sprawiedliwości. Poza walką o własny język, poza kontrolą samoświadomości, która powoduje, że często przyczepia mu się łatkę pisarza suchego i chłodnego, Coetzee mówi też o żarliwości i miłości jako centralnych tematach (choć kontrolowanych) przezierających przez jego prozę. Brzmi niemal jak hipis, wskazując na zbawienną &lt;b&gt;moc miłości&lt;/b&gt; „do Afryki Południowej (nie tylko do południowoafrykańskich skał, roślinności, gór i równin, ale także do kraju i jego mieszkańców). Takiego uczucia nie dość było u europejskich kolonistów i ich potomków – nie dość było intensywne, nie dość wszechogarniające”. Natomiast jeśli chodzi o poezję, recenzując Breytenbacha, pisze: „[cechą jego poezji] jest to, że nic nie jest w stanie jej powstrzymać. Nie ma granicy, jakiej nie mogłaby przekroczyć, przeszkody, jakiej nie mogłaby przeskoczyć, ani też nakazu, jakiego nie mogłaby zakwestionować. Jego pisarstwo charakteryzuje przekraczanie – w wielu sensach – tego, co, jak mogłoby się wydawać, da się powiedzieć w afrikaans”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;&lt;br /&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-family: inherit;&quot;&gt;Raz jeszcze oddam głos Ricie Barnard: „W zakończeniu Coetzee powraca, co zaskakujące, do Platona, z prostym stwierdzeniem, że mamy w jakiś sposób wrodzone idee sprawiedliwości i prawdy. Musi być świadom, że to pozycja bardzo podatna na krytykę i może wręcz naiwna, lecz nie potrafi inaczej wyjaśnić własnej marginalnej pozycji – paradoksu »kolonialnej postkolonialności« swoich tekstów oraz poczucia, że niczym sędzia w &lt;i&gt;Czekając na barbarzyńców&lt;/i&gt; musi stanąć po stronie sprawiedliwości, choć nie ma w tym »materialnego interesu«”.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/11/punkty-nawigacyjne-demontaz-apartheidow.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-6851228633041396804</guid><pubDate>Sat, 29 Oct 2011 12:19:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-11-27T01:00:45.181+01:00</atom:updated><title>Jakie książki na święta? („Moje” tytuły na koniec 2011)</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Zbliża się czas zakupów świątecznych i wiem, że wszyscy kupicie w prezencie książkę. Dlatego w ramach autopromocji i promocji &lt;a href=&quot;http://karakter.pl/&quot;&gt;świetnych&lt;/a&gt; &lt;a href=&quot;http://www.znak.com.pl/&quot;&gt;wydawców&lt;/a&gt;, z którymi najczęściej współpracuję, pozwolę sobie zasugerować parę pięknie wydanych nowości w twardej oprawie, które zmieszczą się pod choinkę (wszystkie są z II połowy tego roku). Są to&amp;nbsp;różnorodne gatunkowo&amp;nbsp;przekłady lub redakcje mojego autorstwa. Wszystkie kupić można przez strony wydawców ze zniżką (linki w tytułach). Będą też pewnie dostępne na &lt;a href=&quot;http://targi.krakow.pl/pl/strona-glowna/targi/15-targi-ksiazki-w-krakowie/o-targach.html&quot;&gt;Targach Książki w Krakowie&lt;/a&gt;, które zaczynają się 3 listopada.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
DLA CIEKAWYCH ŚWIATA:&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;b&gt;&lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://www.ksiegarnia.karakter.pl/produkty/demokracja-ajatollahow.html&quot;&gt;Demokracja ajatollahów&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Hooman Majd&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Wydawnictwo Karakter&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
381 s., twarda oprawa&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://www.ksiegarnia.karakter.pl/public/file/products/pikto/o/majd2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://www.ksiegarnia.karakter.pl/public/file/products/pikto/o/majd2.jpg&quot; width=&quot;122&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Druga z książek Majda na polskim rynku w moim przekładzie - zbiór błyskotliwych, zabawnych i wnikliwych reportaży o Iranie. W jednej z recenzji przeczytałem, że Majd dociera tam, gdzie przed innymi zamykają drzwi. Wydaje mi się, że jest jeszcze inaczej: jako człowiek równie mocno zakorzeniony w kulturze irańskiej, jak euroatlantyckiej, Majd w ogóle wie, do których drzwi pukać i jakie zadawać pytania. To wiedza niedostępna niestety dla większości polskich reporterów.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Z kilku ciekawszych wątków wymienić warto moim zdaniem szeroko omówione związki Iranu z państwami Ameryki Południowej, zwłaszcza Wenezuelą, gdzie powstają fabryki samochodów i traktorów. Także prezydenci Iranu i Brazylii &amp;nbsp;utrzymują serdeczne relacje.&amp;nbsp;Majd rozwija też temat irańskich wpływów w Zatoce Perskiej i w ogóle na Bliskim i Środkowym Wschodzie.&amp;nbsp;To przykład współpracy państw Trzeciego Świata między sobą, a zupełnie poza polem widzenia i zasięgiem wpływów głównych geopolitycznych graczy, o czym&amp;nbsp;nie mówi się w polskich mediach zasilanych depeszami Reutersa. Przekłada się to także na relacje w ONZ, gdzie wiele inicjatyw Iranu, dzięki prowadzonej przez ten kraj inteligentnej polityce zagranicznej, spotyka się z gromkim i większościowym poparciem - niestety jest to poparcie nie tych państw, co trzeba.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Oświecający jest również tekst o diasporze żydowskiej w Iranie (wizyta w synagodze, rozmowy z członkami teherańskiego stowarzyszenia żydowskiego), w której wyraźnie widać zjawisko nie dość często, jak sądzę, podkreślane w polskim dyskursie żydowskim: antysyjonizm połączony z prosemityzmem.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Wszystko to przeplata się z refleksjami na temat ustawionych wyborów prezydenckich z 2009 roku (atmosfera wyborczej, prawie rewolucyjnej euforii i gorzkie rozczarowanie), a także relacjami Iranu z USA - na tym tle mocno rysuje się postać Obamy, o którym w Iranie mówi się, że to &quot;człowiek z Buszehru&quot;, miasta nad Zatoką, które miało być w dawnych czasach siedzibą jego rodziny.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://www.ksiegarnia.karakter.pl/public/file/products/pikto/o/m1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://www.ksiegarnia.karakter.pl/public/file/products/pikto/o/m1.jpg&quot; width=&quot;141&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Majd jak zwykle inkrustuje swoje teksty mnóstwem dialogów, spotkań i subtelnych żartów, dzięki czemu na każdej stronie czuje się, że ta książka to nie notatki z lektur czy streszczenie paru artykułów z amerykańskiej prasy, tylko zapis przemyślanej i dogłębnie, z pierwszej ręki rozpoznanej - na wszystkich szczeblach społecznej drabiny - rzeczywistości.&amp;nbsp;Książka zawiera też wstęp napisany&amp;nbsp;specjalnie&amp;nbsp;dla polskiego&amp;nbsp;czytelnika.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Dodam też, że wcześniej miałem okazję przełożyć poprzedni świetny reportaż Majda, &lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://www.ksiegarnia.karakter.pl/produkty/ajatollah-smie-watpic.html&quot;&gt;Ajatollah śmie wątpić&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;, który znakomicie wprowadza we współczesną kulturę Iranu z uwzględnieniem tradycji kulturowych tego kraju. Obie ujednoliciłem pod względem transkrypcji perskich słów, przystosowując je do polskiej wymowy.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
DLA HUMANISTÓW:&amp;nbsp;&lt;b&gt;&lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,3030,tytul,Punkty%20nawigacyjne.%20Eseje%20i%20wywiady&quot;&gt;Punkty nawigacyjne&lt;/a&gt;&amp;nbsp;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
J.M. Coetzee&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Wydawnictwo Znak&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
520 s., twarda oprawa&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://www.znak.com.pl/files/covers/card/Coetzee_Punktynawigacyjne_500pcx.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://www.znak.com.pl/files/covers/card/Coetzee_Punktynawigacyjne_500pcx.jpg&quot; width=&quot;131&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
W tej książce przełożyłem co prawda jedynie trzy krótkie eseje, lecz byłem też jej redaktorem i miałem przyjemność napisania z niej recenzji, której krótka wersja ukaże się w &lt;strike&gt;grudniowym&lt;/strike&gt; &lt;a href=&quot;http://www.miesiecznik.znak.com.pl/index.php?tekst=1275&quot;&gt;listopadowym miesięczniku &quot;Znak&quot;&lt;/a&gt; (wymogi objętościowe), a długa w tym samym czasie &lt;a href=&quot;http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/11/punkty-nawigacyjne-demontaz-apartheidow.html&quot;&gt;pojawi się na tym blogu&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Punkty nawigacyjne&lt;/i&gt; to świetny zbiór dla miłośnika JMC, który chciałby zapoznać się z esejami mistrza, lecz nie interesuje go zbytnio literatura Afryki&amp;nbsp;Południowej (&lt;i&gt;Białe pisarstwo&lt;/i&gt;), literaturoznawstwo (&lt;i&gt;Dziwniejsze brzegi&lt;/i&gt;) ani cenzura (&lt;i&gt;Obraza&lt;/i&gt;). Wolałby przekrój przez tematy różne, eseje i poglądy JMC w pigułce. W dodatku, jak pisze sam autor, zbiór ten to jego &quot;intelektualna autobiografia&quot;, zapis zainteresowań, metod, języka. Dla osób zorientowanych bardziej na kulturę, ciekawe będą teksty o reklamie czy komiksie, dla łaknących refleksji literaturoznawczych - uważne i inteligentne notatki o Kafce, Becketcie czy Tołstoju.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
I co istotne, choć Coetzee nie zaniża poprzeczki, by trafiać do mas, pisze przystępnie i klarownie, tak że osoba o podstawowych kompetencjach humanistycznych powinna odnieść z lektury &lt;i&gt;Punktów&lt;/i&gt; wiele satysfakcji.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
PIĘKNIE I EFEKTOWNIE:&amp;nbsp;&lt;b&gt;&lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,3150,tytul,Metamorfozy.%20Marilyn%20Monroe&quot;&gt;Metamorfozy. Marilyn Monroe&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
David Wills&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Wydawnictwo Znak&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
320 s., twarda oprawa&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://www.znak.com.pl/files/covers/card/Willis_MM_Metamorfozy_new_500pcx.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://www.znak.com.pl/files/covers/card/Willis_MM_Metamorfozy_new_500pcx.jpg&quot; width=&quot;155&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Pięknie wydany, wielki, paradny, pachnący i kolorowy album o Marilyn Monroe, pozycjonowany jako prezent gwiazdkowy. Formuła jest prosta i czytelna: fotografie Gwiazdy uzupełnione są krótszymi i dłuższymi wypowiedziami innych sław i współpracujących z nią osób. Zdjęcia i teksty utrzymane są w tonie, w jakim najczęściej prowadzi się narrację o Monroe: fascynacji połączonej z melancholią, tajemniczością i atmosferą mrocznego przeznaczenia. Album poprzedza wstęp streszczający historię życia aktorki i jej wpływu na kulturę, a zamyka wywiad z Monroe, ostatni, którego udzieliła przed śmiercią.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Sam nie jestem marilynologiem (choć czytałem &lt;i&gt;Ostatnie seanse&lt;/i&gt;), więc nie wiem, na ile wiedza zawarta w albumie jest nowa dla osób siedzących w temacie - z pewnością wiele z tych fotografii (jeśli nie wszystkie) publikowane jest po raz pierwszy.&amp;nbsp;Cena niecałych 60 zł wydaje się właściwa za takie lśniące kredą cudo dobre na prezent.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
|||&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
W pierwszej połowie roku miałem okazję brać udział przy powstaniu dwóch innych, zupełnie różnych gatunkowo książek, na które też warto zwrócić uwagę. Przy obu byłem redaktorem i tłumaczem części tekstów. &lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://www.ksiegarnia.karakter.pl/produkty/widziecwiedziec-wybor-najwazniejszych-tekstow-o-di.html&quot;&gt;Widzieć/wiedzieć&lt;/a&gt;&lt;/i&gt; to antologia tekstów o teorii projektowania graficznego, dziedziny obecnie modnej i snobnej - dyskusje, koncepcje, refleksje. Za to na słodko (bardzo słodko, łzawo i pokrzepiająco) warto sięgnąć po sequel przygód kota Deweya, czyli jego &lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,2959,tytul,Dziewi%C4%99%C4%87%20wciele%C5%84%20kota%20Deweya&quot;&gt;Dziewięć wcieleń&lt;/a&gt;&lt;/i&gt;. Ci, którzy nie znają poprzedniej książki, nie muszą się obawiać - historia Deweya jest tu dobrze przybliżona.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://www.ksiegarnia.karakter.pl/public/file/products/pikto/o/WW-front-web.png&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://www.ksiegarnia.karakter.pl/public/file/products/pikto/o/WW-front-web.png&quot; width=&quot;133&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;a href=&quot;http://www.znak.com.pl/files/covers/card/Myron_Dziewiecwcielen_500pcx.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://www.znak.com.pl/files/covers/card/Myron_Dziewiecwcielen_500pcx.jpg&quot; width=&quot;141&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Wszystkie zdjęcia ze stron wydawców.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/10/jakie-ksiazki-na-swieta-moje-tytuy-na.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><thr:total>0</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-3748375115248601037</guid><pubDate>Fri, 21 Oct 2011 09:15:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-11-27T01:01:28.826+01:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">bogactwo</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">fenomenologia</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">rozwój</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">społeczeństwo</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">starość</category><title>Wszyscy jesteśmy bardzo starzy</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Kiedyś usłyszałem bardzo prawdziwe stwierdzenie, że każdy przeżywa stres właściwy dla swojego wieku. Jeśli to prawda, nie ma czegoś takiego jak &quot;beztroskie dzieciństwo&quot;, przynajmniej w chwili, kiedy się ono wydarza. Wie o tym każde dziecko, które zgubiło się w supermarkecie, zapomniało zeszytu do szkoły albo straciło chomika. Często spoglądanie wstecz na ów okres to przypominanie sobie ze śmiechem, jak niepoważne rzeczy wzbudzały w nas trwogę i wstyd. Przypuszczam, że i tak lepszy stres z dzieciństwa niż dorosłości: jego źródłem było konkretne zdarzenie. Wskazówka rodzaju złego samopoczucia na skali od ataku paniki do męczącego,&amp;nbsp;uogólnionego&amp;nbsp;lęku wychylona była ku temu pierwszemu. Stres - obciążenie, strach, lęk - ma swoją dynamikę i zmienia się jego charakter, ale zawsze jest obecny. Podobnie jest z przeplatającym się z nim poczuciem starości. Nigdy nie jest się na nie za młodym - choć z perspektywy czasu może się to zdawać zabawne.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Raz na Śląsku wsiadłem na stopa do czerwonego dużego fiata. Prowadził&amp;nbsp;starszy o parę lat ode mnie facet. Właśnie skończył studia. Pracował na pół etatu w pracowniczej gazecie dla górników. Stał na&amp;nbsp;życiowych rozstajach&amp;nbsp;albo przeczuwał, że się do nich zbliża. Opisywał swoją sytuację w tonie trochę żartobliwym, trochę melancholijno-pesymistycznym. &quot;Mam doła związanego ze starzeniem&quot;, powiedział. Jakoś utkwiły mi te słowa w pamięci. Może dlatego, że chłopak ten&amp;nbsp;miał dwadzieścia pięć lat.&amp;nbsp;To było ponad dziesięć lat temu.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a name=&#39;more&#39;&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-BddXtw3J_RQ/TqC8DwVu1pI/AAAAAAAAH_s/i7-XW5IDLdE/s1600/READY+Lonely.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;266&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-BddXtw3J_RQ/TqC8DwVu1pI/AAAAAAAAH_s/i7-XW5IDLdE/s400/READY+Lonely.jpg&quot; width=&quot;400&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Mój ojciec o ludziach starych wypowiada się w tonie wisielczego humoru. Ma konserwatywno-liberalny światopogląd i może dlatego dość łatwo mu przychodzi kpina ze starości (bezużyteczność; inność). Czasem jest to kpina zdrowa. Czasem, mam wrażenie, toksyczna dla niego samego. W tym konkretnym przypadku uwiarygodnia on swoją pozycję tym, że sam &quot;jest&quot; stary - tak uważa - więc sam świadomie kpi z siebie. Ale ja te żarty, że starcowi trzeba tylko poprawić szalik, po czym popchnąć wózek inwalidzki do rzeki, słyszę od dobrych piętnastu lat. A były to przecież lata aktywne i produktywne. Następne też takie mogą być.&amp;nbsp;Czy można czuć, że jest się starym - wciąż to rozważać - przez piętnaście lat, i to mając jeszcze co najmniej kolejne piętnaście przed sobą? &quot;Jestem stary&quot; - taka myśl każdego dnia, dzień po dniu, pięć tysięcy dni, dziesięć tysięcy. Czy kiedy minie kolejny tysiąc dni, człowiek myśli sobie: cóż, na początku się pomyliłem, tysiąc dni temu nie byłem jeszcze stary, ale teraz już jestem?&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Gdzie zaczyna się ta starość? Po dwudziestce, pięćdziesiątce, sześćdziesiątce? W głowie?&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Weronika powiedziała mi, że być może dorosłość zaczyna się wtedy, kiedy musisz zacząć odpowiadać za drugiego człowieka. A&amp;nbsp;starość wtedy, kiedy zdajesz sobie sprawę, że znów nie odpowiadasz za nikogo. To być może prawda. Odpowiadanie za kogoś,&amp;nbsp;na przykład&amp;nbsp;za całkowicie bezradne dziecko, to sama esencja poczucia bycia użytecznym. Poczucie takie mocno waży na naszej kulturze. Choć często jest zdrowe, czasem działa jak toksyna dla własnego organizmu. Z ogólnego wrażenia staje się koniecznością, warunkiem &lt;i&gt;sine qua non&lt;/i&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-Ovza1-YfYek/TqC9w2at65I/AAAAAAAAH_8/4U-6pPXgtYU/s1600/elder2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;133&quot; src=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-Ovza1-YfYek/TqC9w2at65I/AAAAAAAAH_8/4U-6pPXgtYU/s200/elder2.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Moja matka wspomina niekiedy, że gdy była bardzo młoda i widziała klepsydrę informującą o śmierci czterdziestolatka, uważała, że człowiek ten już sobie zdążył nieźle pożyć. Ja jako dziecko nigdy w ten sposób&amp;nbsp;nie myślałem. Nigdy też nie mówiłem o swoich rodzicach &quot;starzy&quot;, choć raczej nie przez refleksję nad sposobami odczuwania wieku, tylko dlatego, że byłem z natury uprzejmy. Mój umysł robi raczej odwrotne sztuczki (czy robił już wówczas?) - czepia się osiągnięć medycyny, japońskich statystyk długości życia, wrażenia postępującej nowoczesności świata i naszej w nim. Metodą różnych roszad i selekcjonowania przykładów przesuwa pojęcie starości w przód. Jestem w tej komfortowej sytuacji, że zawodowo otacza mnie literatura. Tutaj trzydziesto- czy czterdziestolatek to osoba młoda, wszystko przed nią. Dobrze, że nie jestem piłkarzem. Gdy byłem dzieckiem, mogłem nim zostać i przez chwilę nawet chciałem. Teraz wiem już na pewno, że nim nie będę, a lista możliwości staje się krótsza z każdym dniem. W tej dziedzinie, gdzie upływ czasu cynicznie przekłada się na konkret życiowych wyborów,&amp;nbsp;mój umysł także robi sztuczki: z gorączkowym entuzjazmem spogląda na drogi życiowe, które zakładają możliwość całkowitego przekwalifikowywania się nawet w dojrzałym wieku (jest tak ponoć w Japonii, znowu Japonia!).&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Jeśli starość jest w głowie, to mierzy ją zegar społeczeństwa. Cezury obrządków społecznych, niektóre już za, coraz mniej przed. Nawet antychrześcijanina dopadają rytuały życia - koniec roku, koniec szkoły, koniec studiów, koniec wolności, koniec bezdzietności, koniec wakacji, emerytura. Na progach tych cezur łatwo wpaść w panikę i lęk. Wszystko jest bowiem tak poukładane, by można było łatwo wyznaczyć swoje miejsce na mapie (czy drabinie), za punkt odniesienia biorąc &quot;sukcesy&quot; innych. Zegar społeczny tyka i nakręca zegar psychologiczny w głowie. Kompleksy bycia w ogonie. Osiągnięcia innych. Mierzenie się. Mieszkania, pieniądze, książki, wojaże. Czy jestem na tym etapie, na którym powinienem być? - to jedno ze zdań-kluczy do psychospołecznych trybów kultury miejskiej dziś. Stan posiadania wsącza się do jądra tożsamości: &quot;Inni mają więcej - nie nadążam - jestem stary&quot;. Mam trzydzieści parę lat i jestem stary.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Gdzie zaczyna się ta starość?&amp;nbsp;Zapewne bardzo wcześnie. Może w tym samym supermarkecie, w którym zgubiłeś się jako dziecko. Teraz widzisz, jak twój rówieśnik płaci za czipsy pierwszymi zarobionymi pieniędzmi, gdy ty ciągle masz w portfelu kieszonkowe.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-aXyIW-n7SN0/TqC9CLf5EzI/AAAAAAAAH_0/pjxKpiRHVPo/s1600/elder.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-aXyIW-n7SN0/TqC9CLf5EzI/AAAAAAAAH_0/pjxKpiRHVPo/s200/elder.jpg&quot; width=&quot;132&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Wszystko to siedzi w głowie - to pewnie prawda. Znamy tych uśmiechniętych staruszków, którzy deklarują, że ważne to mieć młodą duszę, wtedy starość niegroźna. Znamy medytujących Indian, którzy na amerykańskich filmach żyją w zgodzie z naturą. Niestety ostatnio nie widziałem zbyt wielu Indian w moim sąsiedztwie, choć mam tu sporo wzgórz, na których mogliby medytować, zwróceni twarzą ku zachodzącemu słońcu. Chciałoby się też móc uczciwie powiedzieć: &quot;Jestem inny, mnie to nie dotyczy, pierdolę system&quot;. Ale za poczuciem alienacji z wyścigu szczurów i systemu miejskich wartości i tak stoi wewnętrzny niepokój, że może jednak nie jestem aż tak inny. Że miliardy much jednak mogą mieć rację.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Kultura nadążania to gigantyczny mechanizm ze sznurkami mocno zawiązanymi na twoich rękach i nogach, z przygotowanym skryptem zakorzenionym w mózgu, brzmiącym nieustannie w tyle głowy. Wyzwolenie czy osobność od niej to gigantyczne wyzwanie. Czy można uczciwie, mentorskim tonem doradzać ludziom, że powinni się wyzwolić jak w reklamie pepsi albo samopomocowym podręczniku? Ku czemu - ku jakiej grupie odniesienia - można się skierować po takim wyzwoleniu? Zapewne takiej właśnie grupy poszukują jeżdżący do Indii, niedopasowani Europejczycy. Tylko że Indie są równie daleko jak Indianie. Nie można ich zabrać z powrotem do domu. A czy pierdolenie systemu, prawdziwie przepracowane umysłowo, dojrzałe i mocno zamontowane w głowie, to nie będzie kolejne osiągnięcie do zaliczenia? I w dodatku takie, w którym poprzeczka wisi niesprawiedliwie wysoko, a wszystko, co znajome w wygodnicko zamieszkiwanym świecie, trzyma za nogi. To najtrudniejsza ze sztuk. Warto się w niej szkolić, ale nie warto kpić z tych, którym się nie powiodło. Bo można się samemu zatruć kpiną.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Przyjęliśmy, że należy nagradzać za Osiągnięcia, jakby osiąganie, dodawanie, mnożenie było&amp;nbsp;samo w sobie&amp;nbsp;wartością. Dodajmy: osiąganie właściwych rzeczy we właściwym momencie życia. Ale może powinniśmy też nagradzać za stany umysłu. Za wymontowanie się z manii nadążania, za przestanie osiągania, mierzenie siebie, swojej starości, tylko sobą. Najtrudniejsza ze sztuk życia. Złoty medal bodhisatwy.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Wszystko to jest tak często powtarzane, a jednak ciągle tak bardzo palące.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Foto: 1) moje, 2) 3) sxc.hu&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/10/wszyscy-jestesmy-bardzo-starzy.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://2.bp.blogspot.com/-BddXtw3J_RQ/TqC8DwVu1pI/AAAAAAAAH_s/i7-XW5IDLdE/s72-c/READY+Lonely.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>6</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-1587346479714583297</guid><pubDate>Wed, 12 Oct 2011 00:40:00 +0000</pubDate><atom:updated>2013-03-02T13:55:11.681+01:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">ewolucja</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">geje</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">lewica</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">lgbt</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">prawica</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">społeczeństwo</category><title>Prosta refleksja o prawicy</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
Przeczytałem &lt;a href=&quot;http://wyborcza.pl/1,75968,10448293,Czarna_sukienka_Marty_Kaczynskiej.html&quot;&gt;tekst Dariusza Kortki w GW&lt;/a&gt; o powyborczych wypowiedziach polityków, krótką summę tego, co można znaleźć w gazetach prawicowych i tabloidach. W tym wypowiedź dziennikarki &quot;Gazety Polskiej Codziennie&quot;, którą tu przytaczam za GW:&lt;br /&gt;
&lt;blockquote style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Albo stworzymy drugi obieg, niezależne społeczeństwo obywatelskie z własnymi instytucjami kultury, silnymi mediami i organizacjami, albo nie będziemy mieli najmniejszego wpływu na to, co będzie się działo z Polską. Teraz to konieczność dziejowa.&lt;/blockquote&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-fJRy-o8VT7Q/TpTeS6G54eI/AAAAAAAAH_U/-0FYvhzEtQ4/s1600/fence02.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-fJRy-o8VT7Q/TpTeS6G54eI/AAAAAAAAH_U/-0FYvhzEtQ4/s200/fence02.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Przeczytawszy te słowa, miałem krótki moment olśnienia. Bardzo popieram wizję tej dziennikarki. Jej postulat nasuwa myśl o mechanizmach filtrujących niechciane grafiki w Wikipedii i innych dużych portalach. Nie chodzi tu tylko o materiały erotyczne, ale wszystko, co może zostać uznane za szczególnie bulwersujące, poruszające czy obrzydliwe, jak zdjęcia chorób skóry czy dosłowne fotorelacje z etnicznych masakr. Może i wizja takich filtrów to wizja dość żałosna - oto delikatni mieszczanie globalnej Północy usiłują odciąć się od&amp;nbsp;nawet obrazów cierpienia i umościć sobie fikcyjne, bukoliczne gniazdko w kokonie filtrów i firewalli pełnym zachodów Słońca, kotków i kojącej muzyki. Wizja może żałosna, ale w przypadku polityki - jakże kusząca.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-uTbk-ImqwPM/TpTeSKL5J0I/AAAAAAAAH_M/MVrwnliQ-Ts/s1600/fence01.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-uTbk-ImqwPM/TpTeSKL5J0I/AAAAAAAAH_M/MVrwnliQ-Ts/s200/fence01.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Bowiem przez takie dziennikarki, przez polityków skrajnej prawicy, przez gowinizację debaty o aborcji czy in vitro, w której ekstrema podaje się jako rozsądne centrum, a instytucja medyczna przesiąknięta drapieżną polityczną atmosferą nie jest w stanie, sparaliżowana,&amp;nbsp;zastosować się do wyroku sądu (Alicja Tysiąc); przez kaczyzację i rydzykizację języka rozmowy o społeczeństwie i jego wartościach - wszyscy, wszyscy z prawa i lewa, ty i ja, stajemy się prymitywami. Nie można bowiem zamknąć się w kamiennej wieży i zatkać uszu, kiedy wokół toczą się światopoglądowe debaty na temat kwestii, które w lepiej rozwiniętych, bogatszych, po prostu lepiej żyjących społeczeństwach są częścią historycznego&amp;nbsp;folkloru, a nie pakietu nierozwiązanych problemów. Tymczasem zrzuciwszy ich jarzmo - jarzmo kwestii takich jak małżeństwa gejowskie, eutanazja, in vitro, ba, związki partnerskie - można skuteczniej zacząć myśleć o tym, jak polepszyć życie ludzi, ponieważ polepszyć można je wtedy, kiedy jak najwięcej tabu, jak najwięcej mrocznych, ciemnych plam na psychoanalitycznej mapie społeczeństwa zostaje otwartych i prześwietlonych, zrelatywizowanych, wyłączonych spod brzemienia antycznej metody regulacji życia i kultury za pomocą patriarchalnego zakazu: &quot;Nie, bo to zło&quot;. Tylko wtedy można rozmawiać swobodnie o wszystkim - a więc znaleźć język, a więc&amp;nbsp;&lt;i&gt;zobaczyć&lt;/i&gt;&amp;nbsp;wcześniej widziane niewyraźnie obszary wyzysku, dyskryminacji czy braku dobrostanu.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-HccZYROS58Q/TpTeRvDDp7I/AAAAAAAAH_E/CTfKQRF_rPw/s1600/fence03.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: justify;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;200&quot; src=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-HccZYROS58Q/TpTeRvDDp7I/AAAAAAAAH_E/CTfKQRF_rPw/s200/fence03.jpg&quot; width=&quot;200&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Jesteśmy nie tylko społeczeństwem przed psychoanalizą, ale także przed feminizmem, przed emancypacją, przed akcją afirmacyjną, przed reformacją, przed Wolterem i przed Johnem Lockiem. I dlatego propozycja dziennikarki &quot;Gazety Polskiej&quot; tak mnie urzekła - bo rzeczywiście stworzenie prawicowego obiegu kultury to, jak dla mnie, &quot;konieczność dziejowa&quot; - koniom lżej.&amp;nbsp;(Wiem, że jest to marzenie o nagłym przyspieszeniu na miarę fantazji gwałtownego dorobienia się na giełdzie albo wyłowienia innej złotej rybki, ale pozwólcie mi przez chwilę zabawić siebie i was tą pocieszną wizją. Nie wiem tylko, czemu dziennikarka uważa, że drugi obieg pozwoli mieć na coś wpływ - jak nazwa wskazuje, są to przecież działania pozagłównonurtowe).&amp;nbsp;Popieram więc powstanie bibliotek, świetlic i czasopism o charakterze ściśle prawicowym. Niech będą prawicowe domy kultury, kina i instytucje w liczbie proporcjonalnej do liczby wyznawców prawicy. Może nawet sklepy, stadiony (te już są), autobusy? Niech zarządza nimi skrajnie prawicowy dwór z autorytarnym kaczyńskoidem na czele. Mieliby swój drugi obieg. Świetnie by się w nim rozumieli. Nikt nie zakłócałby im płynnego przekazu konserwatywno-narodowej treści. Nie byłoby niepoprawnych politycznie wywiadów Lisa, felietonów Środy. Żadnych polemik. Chociaż nie - mogliby sobie przecież prowadzić wewnętrzne debaty, rozwijać tę prawicową myśl, przekazywać ją i sublimować. Wszyscy byliby zadowoleni. A jak dobrze by było, gdyby cała debata prawicowa, wszystkie te głosy, skupione były na jednym, określonym kanale telewizyjnym, np. Orzeł&amp;nbsp;Biały&amp;nbsp;TV, albo w jednej gazecie. Jak proste stałoby się zapobieganie wystawieniu na szkodliwe oddziaływanie treści sprowadzających umysł dziewięć dekad wstecz. Nie chcesz, nie włączasz. Dokładnie tak jak w filtrze grafik. Bo czemu ma się dać odfiltrować biedne, poparzone dziecko, a nie można jednym klikiem zablokować otępiających farmazonów zapieniaczonego prymitywa? I tu, i tu chodzi o pewien rodzaj higieny umysłowej. I, tak, konieczność dziejową.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Fotki: sxc.hu&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/10/prosta-refleksja-o-prawicy.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://1.bp.blogspot.com/-fJRy-o8VT7Q/TpTeS6G54eI/AAAAAAAAH_U/-0FYvhzEtQ4/s72-c/fence02.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-3882818942801855353</guid><pubDate>Tue, 04 Oct 2011 12:15:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-11-27T00:56:36.127+01:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">lewica</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">prawica</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">społeczeństwo</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">wpływ</category><title>Milicjanci Churchilla i wybory 2011</title><description>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-IgrP1B4e2AY/Tor4oEGBq4I/AAAAAAAAH8w/Fcbc15koJKw/s1600/wybory.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;640&quot; src=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-IgrP1B4e2AY/Tor4oEGBq4I/AAAAAAAAH8w/Fcbc15koJKw/s640/wybory.jpg&quot; width=&quot;104&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Mówienie o powinnościach obywatelskich to sprawa śliska. Samo ich pojęcie wskazuje na chęć zbudowania (promowania) idealnego obywatela. Idealny obywatel to postać idealnie cywilizowana, w pełni usystemowiona. Idealny obywatel bierze udział w wyborach powszechnych i bezpośrednich, ubrany w białą koszulę i garnitur. (Moja mama, mieszczanka, kiedyś prawie się popłakała, bo nie ubrałem się dość oficjalnie, idąc do komisji wyborczej). Wszyscy, którzy czerpią korzyści z istnienia systemu, obracania się jego trybów, będą więc namawiać do udziału obywateli w obywatelskich świętach takich jak wybory parlamentarne. Ich udział to potwierdzenie systemu, reprodukcja jego wartości, podniesienie ceny akcji władzy - jako takiej - i jej ponowna&amp;nbsp;legitymizacja. Wśród tak ucywilizowanych obywateli często przy tym padają dwie maksymy: &quot;Demokracja to kiepski system, ale lepszego nie znamy&quot;; &quot;Jeśli nie pójdziesz do wyborów, nie będziesz miał/a prawa narzekać&quot;.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Pierwsze z powiedzonek, zresztą autorstwa polityka, jest nie tylko głęboko redukcyjne, ale i konserwatywne oraz fatalistyczne. Lepszego nie znamy, więc w domyśle - nie szukajmy, pogódźmy się ze &lt;i&gt;status quo&lt;/i&gt;, wstrzymajmy ruchy, które mają modyfikować i usprawniać system (np. aby likwidować biedę), i najlepiej już o tym nie rozmawiajmy. A wizji demokracji - niektórzy części z nich w ogóle już nie nazywają demokracją - jest bardzo wiele, lecz istotne dyskusje o jej kształcie, a w tym o kształcie całej Unii,&amp;nbsp;są poboczem dyskursu politycznego&amp;nbsp;w naszym kraju pełnym ludzi biorących błędnie zacytowane Churchilowskie maksymy za dobrą walutę refleksji politycznej.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Drugie powiedzonko, z pozoru buńczuczne, jest tak popularne pewnie z tego powodu, że stawia wypowiadającego na pozycji chwilowego mentora, a po trosze jakby milicjanta sumień czy kapłana cywilizacji. Mamy tak wielki deficyt pewnej wiedzy i mocnych przekonań, w dodatku takich, które możemy narzucać innym w imię większej, popieranej przez autorytety sprawy jaką jest dobro kraju, że korzystamy z okazji, by napomnieć niewiernych -&amp;nbsp;znajomych&amp;nbsp;odmawiających głosowania.&amp;nbsp;W rzeczywistości powiedzonko to wyraża bezsilność. To zdanie-erzac wypowiadane zamiast innego, ogólniejszego zdania: &quot;Możesz zdecydować o tym, kto będzie rządził&quot;. Ale na to drugie zdanie nikt się już nie nabierze. Gdybym rzeczywiście miał decydować, wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej. Wyborcy rozumieją, że ich głos - to truizm - jest jak ziarno piasku na plaży. W istocie nie chodzi o decydowanie. Pompatyczne słowa o możliwości decydowania mają w nich wzbudzić wiarę w celowość i sensowność systemu. Tymczasem decyzja - co przeczuwa każdy wyborca - jest wtedy, gdy coś postanawiam i tak jest, a nie dzielę ją z 31 milionami współdecydujących. Inaczej staje się ona nie decyzją, ale wyznaniem wiary w szerokie, masowe mechanizmy wspólnotowe. Nie każdy chce i ma powinność wierzyć w takie rzeczy (bo chodzi właśnie o wiarę), przynajmniej dopóki nie będzie obowiązku głosowania jak w Belgii.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Nieoddanie głosu nie oznacza, że nie mam (lub że mam) do czegoś prawa albo że wyrzekłem się decyzji - mówi tyle, że nie biorę udziału w święcie reprodukowania systemu. Niegłosujący (i głosujący) prawa do decyzji i tak nie ma, choćby tuby propagandy wmawiały mu, że jest inaczej. Ile jest warta akcja dzielona między 31 milionów akcjonariuszy? Oczywiście, że jeśli każdy pójdzie, to się zsumuje etc., etc., ale spekulacja o tym, co będzie, jeśli wiele milionów ludzi coś zrobi, to działania na masach dla mózgów socjocybernetyki. Pojedynczy człowiek ogarnia świat wyznaczony horyzontem jego działań i relacji, reszta to abstrakcja, konstrukcja myślowa. Nie można zmuszać zwykłych&amp;nbsp;&lt;i&gt;Homo sapiens&lt;/i&gt;, by głęboko przyjmowali do serca takie systemowe przeliczenia na milionach, sumy i kalkulacje jako wyznania wiary i moralne prawdy o świecie, bo to dopiero jest niedemokratyczne.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Stwierdzenie &quot;Nie będziesz miał prawa narzekać&quot; to ostatnia deska ratunku, skoro w &quot;Możesz zdecydować&quot; nikt nie wierzy. Zdanie to budzi we mnie zmęczony, pełen bezsilności śmiech. Nawet dla milicjantów systemu zbawieniem, wartością w tej ich systemowej eschatologii politycznej staje się narzekanie. Narzekanie! Nie dobrobyt, powszechne szczęście, darmowa woda do każdego espresso, tylko narzekanie. Jak bezsilny czy bezwładny musi być system, w którym powszechnie używa się takich argumentów?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Drodzy milicjanci systemu, jeśli chcecie odczytywać innym ich prawa, skupcie się może na prawach pozytywnych: do kształcenia, dobrobytu, życia w społeczeństwie, w którym nikt nie jest dyskryminowany ze względu na płeć i orientację. Niegłosujący dobrze znają swoje prawa, w tym do narzekania, a więc swobodnej wypowiedzi oraz krytyki systemu niezależnie od tego, czy było się kiedyś przy urnie, czy nie.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: xx-small;&quot;&gt;Foto: sxc.hu&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/10/milicjanci-churchulla-i-wybory-2011.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://3.bp.blogspot.com/-IgrP1B4e2AY/Tor4oEGBq4I/AAAAAAAAH8w/Fcbc15koJKw/s72-c/wybory.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>3</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-7751247825978355230</guid><pubDate>Mon, 22 Aug 2011 22:17:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-08-23T01:12:10.354+02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">konsumpcja</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">społeczeństwo</category><title>Pieniactwo kryspinowskie</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;Edit: Jest to 50 wpis w najpiękniejszym reaktorze. To mało jak na 3,5 roku działalności, ale przynajmniej jakoś się ten wózek toczy. Sto lat, reaktorze!&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Pojechałem dzisiaj &quot;na Kryspinów&quot;, czyli dwa jeziorka pod Krakowem, cel tłumnego, grillowego wypoczynku rodzin i niewymagającej intelektualnie młodzieży. Tych przynajmniej słychać i czuć najbardziej. Inni także przyjeżdżają, próbują schować się gdzieś z książką pod krzaczkiem.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Jeziorka otacza siatka - zardzewiała, lecz skrupulatnie połatana. Metalowe płoty. Haszcze. Brud. Chętni na relaks ciągną do skąpych plam piasku. Kiedy te zostaną już zajęte, drugiej kategorii wypoczynek jest na spłachetkach wilgotnej, zaśmieconej niedopałkami trawy. Na kawałku &quot;plaży&quot; dla gości obskurnego barku szary piach trzymają w miejscu betonowe płyty z wystającymi żelaznymi teownikami. Dzieci taplają się trzy metry od brzegu. Z zaimprowizowanej skoczni, kawałka obkruszonego betonu, skaczą na główkę nastoletnie dziewczyny. Spieczone ryczące czterdziestki&amp;nbsp;w okularach z bazaru&amp;nbsp;starają się wyglądać,&amp;nbsp;stojąc po łydki w zielonożółtym żurze.&amp;nbsp;Gdzieś w tle na wpół zbutwiałe molo i betonowy barak, osprejowany pogróżkami mocniejszej drużyny.&amp;nbsp;Tu i ówdzie znad grilla sunie siwy opar o zapachu pieczonego mięsa z hipermarketu. Skąpany w tych dymach człowiek z megafonem ogłasza coś hałaśliwie w rytmie dyskotekowej muzyki.&amp;nbsp;Sunący po wodzie samotny ponton z silnikiem i zbyt głośno śmiejącą się młodzieżą dodaje temu wszystkiemu jakiegoś desperackiego wymiaru.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Przy drogach dojazdowych czy raczej rozjeżdżonych w trawie i glinie koleinach, siedzą pobieracze opłat - dorabiający studenci czy miejscowe dzieciaki. Obsadzają nawet przejścia między drzewami, przerwy między budynkami barów i kiosków, jakieś zaplecza i boczne przejścia. Nikt się nie prześliźnie, jeśli nie uiści opłaty w wysokości od 8 do 12 złotych.&amp;nbsp;Kryspinowskie jeziora są bowiem własnością prywatną.&amp;nbsp;Poza strefą plaż każdy wolny kawałek ziemi zajmują samochody, większości kierowców wręczono bilet parkingowy.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Mniejsze jezioro ma 400 metrów długości, co czyni je całkiem pustym miejscem treningowym i dlatego tam jeżdżę.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Pewne dobra powinny mieć charakter wspólny. Uważam, że do takich dóbr należą jeziora, podobnie jak wybrzeże morskie, do którego nie można zabronić dostępu, o czym przekonał się sopocki Grand Hotel. Każdy może obecnie usiąść na brzegu polskiego morza, uznano jednak, że jezioro można sobie kupić i odgrodzić, tak jak się kupuje działkę pod budowę domu. Przynajmniej zdaniem władz Małopolski. Postanowiły one oddać&amp;nbsp;kryspinowskie jeziora&amp;nbsp;w ręce ludzi, którzy po prostu sprzedają bilety. Mieszkańcy jednego z największych miast w Polsce utracili powszechny dostęp do największych rekreacyjnych jezior w okolicy - wspólnego dobra natury - bez żadnego sensownego wyjaśnienia i bez niemal niczego w zamian. Nie widziałem tam nawet na większości biletowanego terenu&amp;nbsp;ratowników&amp;nbsp;(poza najbardziej zasraną i zadymioną plażą) i jestem pewny, że zbieracz opłat nie pospieszy na ratunek waszym tonącym dzieciom, bo zainkasowawszy 12 zł ma was gdzieś. Zresztą nic dziwnego, bo i jemu płacą pewnie piątaka za godzinę.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Poza Bałtykiem i np. irlandzkimi pastwiskami, przez które nie można zabronić przejścia, prawo regulujące kontakt prywatnej inicjatywy na styku ze społeczeństwem działa także w najbardziej powszechnych miejscach, takich jak sklepy czy bary: nie można otworzyć sklepu tylko dla białych, nie można pobierać opłat w toalecie pubu, nie można sprzedawać wina nieletnim, mimo że sklep i bar to prywatne przedsiębiorstwa. (To argument dla czających się za rogiem liberałów). Jeziora także powinny być w ten sposób regulowane. Co więcej, prywatne jezioro, do którego dostęp jest dla każdego darmowy, to znakomity interes, zachęcający do tworzenia nowoczesnych udogodnień dookoła niecki. I jakieś tam wysoko płatne atrakcje są, co widać na sielsko-słonecznej &lt;a href=&quot;http://www.kryspinow.com.pl/&quot;&gt;stronie kryspinowskiego zalewu&lt;/a&gt;: aqua-aerobic, windsurfing, park linowy. Ale to inna bajka. Prawda jest taka, że samo jezioro pozostaje w większości niezagospodarowane i po peerelowsku zaniedbane.&amp;nbsp;W krzakach stoi parę zasikanych tojtojów. Są jakieś bardziej czy mniej obskurne bary z piwem w plastikowych kubkach i cuchnące kontenery na śmieci.&amp;nbsp;Za co właściwie płacę 12 zł?&amp;nbsp;Gdzie są w tej cenie zjeżdżalnie i ratownicy jak na pływalni,&amp;nbsp;szafki na rzeczy i przebieralnie, leżaki i piłki,&amp;nbsp;boiska do siatkówki plażowej,&amp;nbsp;pola do minigolfa,&amp;nbsp;rzędy stołów bilardowych,&amp;nbsp;stanowiska wędkarskie, zawody pływania na Dziwnych Urządzeniach, paralotnie przyczepione do motorówki, filmy plenerowe, oddzielona przestrzeń dla grillujących, czysty piasek? Cóż, skoro krasnale z biletami&amp;nbsp;i tak&amp;nbsp;przynoszą 50 tysięcy dziennie za nic, po co się interesować rozwalonym barakiem na brzegu i żelaznymi prętami wystającymi z betonu? Ludzie i tak przyjdą, miasto dostało pieniądze, właściciel dostaje pieniądze, bary są pełne, a grille dymią wesoło.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Tylko ma się wrażenie, że tu i na innych biletowanych jeziorach wszystkich nas z czegoś ważnego okradziono.&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/08/pieniactwo-kryspinowskie.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><thr:total>6</thr:total><georss:featurename>Liszki, Polska</georss:featurename><georss:point>50.052421311480721 19.7904578756104</georss:point><georss:box>49.995040311480722 19.7064593756104 50.109802311480721 19.8744563756104</georss:box></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-943576895745736348</guid><pubDate>Fri, 19 Aug 2011 11:52:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-08-22T01:10:13.490+02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">literatura</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">rozwój</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">tworzenie</category><title>Jak wydać książkę, cz. II</title><description>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;i&gt;Właściwie od tej części powinno się zacząć lekturę mojego miniporadniczka, ponieważ będzie tu o pieniądzach, a więc opłacalności całego tego interesu, ale także o kilku innych ważnych rzeczach, takich jak smak porażki oraz wygląd umowy.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;VII&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-GgVyffhN7EY/Tk5Nab1fmLI/AAAAAAAAH1Y/vHVydQRRXMg/s1600/paczka.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;284&quot; src=&quot;http://3.bp.blogspot.com/-GgVyffhN7EY/Tk5Nab1fmLI/AAAAAAAAH1Y/vHVydQRRXMg/s320/paczka.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Wydruki zrobione, wymagania spełnione, list napisany i załączony. &lt;b&gt;Wysyłaj.&lt;/b&gt; Nie czekaj na odpowiedź od jednego wydawcy przed wysłaniem do kolejnego, tylko poślij tekst do wszystkich wcześniej wybranych oficyn jednocześnie listem zwykłym na adres stosownego działu/redaktora odpowiedzialnego za pocztę literacką.&amp;nbsp;Wiedz, że wydawca nie poinformuje cię, czy otrzymał twoją przesyłkę. Musisz liczyć na to, że akurat tego dnia w trybach Poczty Polskiej nie zabrakło oleju.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Po mniej więcej 10 dniach możesz zadzwonić do stosownego działu, przedstawić się i zapytać, czy twoja książka bezpiecznie dotarła. Przy okazji zapewne dowiesz się, ile czasu trzeba będzie poczekać na jej ocenę. Jeśli na www napisano, że wydawca decyzję podejmuje w ciągu np. 8 tygodni, to raczej nie spodziewaj się, że będzie to mniej. Niektórzy wydawcy, zwłaszcza co bardziej nobliwi, poinformują cię o decyzji w terminie. Większość ma jednak brzydki zwyczaj &lt;b&gt;nieinformowania&lt;/b&gt; o losie twojego dzieła, jeśli postanowią je odrzucić.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Po upływie tych przykładowych 8 tygodni dolicz jeszcze tydzień i napisz maila bądź zadzwoń z pytaniem, czy już coś wiadomo. Nie przyjmuj tonu roszczeniowego, nie domagaj się, nie denerwuj, nawet jeśli się spóźniają. Pamiętaj, że wciąż jesteś pod kreską, jeśli chodzi o argumenty. Jeśli NAWET twój tekst zostanie odrzucony - a statystyka wskazuje, że to bardzo możliwe - daj się poznać jako człowiek, z którym można spokojnie pogadać, a nie pieniacz. Dla redaktora przekazanie złej informacji też wcale nie jest przyjemne. Zachowując się jak gbur, możesz sprawić, że takie będzie przy następnej okazji.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Możesz spróbować podpytać, czemu tekst odrzucono, i wówczas dobrze wsłuchaj się w odpowiedź, bo może się w niej zawierać istotne ziarno prawdy. Pamiętaj jednak, że wydawca nie ma obowiązku cię informować o powodach tej decyzji, nie musi także pokazywać wewnętrznych recenzji dzieła (jeśli takie powstały), ale zawsze masz prawo o nie spytać - a nuż otrzymasz ważne wskazówki. Wydawca może, ale nie musi, odesłać przesyłkę, więc pamiętaj, że nie możesz też domagać&amp;nbsp;się&amp;nbsp;zwrotu, jeśli postanowi tego nie robić. Widzisz więc, że ni ma letko. Dlatego nie czekaj na jednego wydawcę przed posłaniem do kolejnego - wyślij od razu do wszystkich wybranych. Każdy chciałby mieć zmartwienie tego typu, że nie wie, którego wydawcę wybrać z kilku zainteresowanych.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Czy oni to w ogóle przeczytają? - robak tego pytania często drąży pisarskie umysły. W zasadzie można się spodziewać, że tekst zostanie przeczytany lub przynajmniej przejrzany, a jeśli zwróci uwagę, skierowany do recenzji wewnętrznej (możesz wówczas zostać poproszony o dosłanie całości). W branży nie ma jednak uniwersalnych standardów gwarantujących należytą uwagę redakcji. Rzecz w tym, że redaktorowi nierzadko &lt;b&gt;wystarczy strona&lt;/b&gt;, żeby stwierdzić, że tekst się do niczego nie nadaje. Naprawdę. Nie doceni komplikacji fabularnych, zgoda, ale odbije się od pierwszej, najważniejszej bariery: formy. Pomysł fabularny nie musi być jak supernowa, lecz tekst MUSI się gładko czytać. Jeśli chcesz być wydawany, musisz pracować nad językiem, cyzelować, dużo skracać, aby zdania wybrzmiały należycie już przy pierwszym czytaniu, czujnie podpatrywać mistrzów pióra. No i wysyłany fragment (zwykle początek) nie może być nudny. Jeśli początek jest taki sobie, bo akcja naprawdę rozkręca się dopiero na setnej stronie, to redaktor będzie miał 99 powodów, by wrzucić twój wydruk do kosza.&amp;nbsp;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Oczywiście bierzesz też na pewno pod uwagę, że ludzie mają różne gusta i wrażliwości, a punkt siedzenia (w danej firmie z określonym profilem) wyznacza niekiedy punkt widzenia (upodobanie do konkretnego rodzaju tekstów), dlatego też właśnie trzeba spróbować z wieloma wydawnictwami.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;VII&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Usłyszeć &quot;nie&quot; od wydawcy to bolesna sprawa. Oznacza to odrzucenie i niedocenienie kreatywnego dzieła twojego umysłu, które tworzyłeś przez długi czas i które być może spodobało się już wielu pierwszym czytelnikom.&amp;nbsp;Spośród książek nadsyłanych do redakcji polskich wydawnictw &lt;b&gt;bardzo nieliczne&lt;/b&gt; trafiają na rynek. Myślę, że można mówić tu o niecałym jednym procencie. Widzisz więc, że statystyka nie jest po twojej stronie.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;Rady?&lt;/b&gt;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;1) Odczekaj sześć miesięcy i wróć do swojego tekstu. Jeśli się rozwijasz, podpatrujesz metody pisarskie wielkich i dużo czytasz, stwierdzisz, że twój tekst trzeba przepisać lub znacząco poprawić, przekomponować i skrócić. Zrób to i spróbuj wysłać raz jeszcze do tego jednego czy dwóch wydawców, których zostawiłeś sobie w odwodzie na czarną godzinę. :) Raczej nie wracaj do tych już zaatakowanych.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;2) Spróbuj wydać książkę samodzielnie w postaci elektronicznej. To prawda, pisałem w poprzedniej części poradniczka, że to niezbyt dobry pomysł. Radzę sięgnąć po tę opcję dopiero wówczas, gdy zawiodło podejście do wydawców z co najmniej trzema książkami. Zdarza się, że tekst z różnych powodów nie interesuje wydawców lub ma zbyt niską jakość na druk, ale i tak daje na tyle dużo satysfakcji czytelnikom &quot;internetowym&quot;, że zdobywa popularność w coraz większym e-obiegu. Może to być pokrętna droga do wydania papierowego. A jeśli nie, to przynajmniej dasz chwile radości tym kilkuset osobom z e-czytnikami, które ściągną twój plik, a czy nie to się właśnie liczy?&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;3) Wróć do korzeni: napisz kilka opowiadań i spróbuj opublikować je w czasopismach literackich. Spróbuj wygrać jakieś konkursy na opowiadanie. Pójdź na kurs &lt;i&gt;&lt;a href=&quot;http://znaczysie.pl/pl/kursy-kreatywnego-pisania/o-kursie/&quot;&gt;creative writingu&lt;/a&gt;&lt;/i&gt; (który bywa także niezłym miejscem zadzierzgania kontaktów w świecie pisarsko-wydawniczym oraz fachowym forum oceny tekstów). Z tak upgrade&#39;owaną biografią ponownie zasiądź do pisania powieści i nie ustawaj w trudach. &lt;a href=&quot;http://www.youtube.com/watch?v=ji5_MqicxSo&quot;&gt;Randy Pausch mówił&lt;/a&gt;, że klęski i przeszkody życiowe to murki oddzielające od celu. Dzięki nim dowiesz się, czy pragniesz czegoś tylko trochę, czy zależy ci na tyle, by je przeskoczyć.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;VIII&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;A teraz spełnia się sen złoty i wydawca zaprasza cię na kawę - zapewne chce podpisać umowę. (Zresztą, sen czy nie sen, pewnie ciekawi cię, ile można&amp;nbsp;wyciągnąć&amp;nbsp;z pisania).&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Standardowo zarobek składa się z dwóch elementów: &lt;b&gt;zaliczki&lt;/b&gt; na poczet tantiemów i samych &lt;b&gt;tantiemów&lt;/b&gt;.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-75CmXrSt5ns/Tk5NpsbbQ7I/AAAAAAAAH1c/7eUkB7fIudw/s1600/money.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-75CmXrSt5ns/Tk5NpsbbQ7I/AAAAAAAAH1c/7eUkB7fIudw/s320/money.jpg&quot; width=&quot;128&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Zaliczka to suma, którą dostajesz na dzień dobry po podpisaniu umowy. Debiutant może się tu spodziewać każdej czterocyfrowej kwoty. Jeśli kwota jest pięciocyfrowa, to sygnał, że wydawcy NAPRAWDĘ zależy na współpracy i chce cię szybko związać umową, gdyż spodziewa się ruchu ze strony konkurencji. Tantiemy oblicza się jako procent od ceny detalicznej (okładkowej) książki albo od ceny zbytu, wynoszącej przeważnie 50% detalu z okładki. Debiutujący autor może się spodziewać tantiemów w wysokości między 6 a 10% (zwykle 7-8%) od detalu lub 12-18% od zbytu. Mało, nie? Zaliczka przyjemnie zasila konto jednorazowym strzałem, więc autorzy przeważnie starają się wytargować jej dużą wysokość. Zważ jednak, że skoro zaliczka jest na poczet tantiemów, nie dostaniesz poza nią już ani grosza, póki twoje procenty z książki nie przewyższą zaliczki. Z drugiej strony, jeśli zaliczka wyniesie więcej niż suma, która należałaby ci się za sprzedane egzemplarze (zakładając, że sprzeda się tylko część nakładu), nie musisz jej zwracać.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;A teraz prosta kalkulacja, po której ocenisz, czy da się pisaniem ukoić płacz głodnych dzieci. Cena detaliczna książki 33 zł (średnia dla prozy), nakład 3000 egz. (średni dla debiutanta), tantiemy 8% od detalu, zaliczka 4000 zł. 8% z 33 zł to 2,64 zł - tyle dostaniesz, jeśli mama pójdzie do księgarni i kupi twoją powieść. Już stać cię na małe piwo w podłej knajpie na Wschodzie Polski lub neskę z automatu. Załóżmy, że sprzedał się cały nakład (dzieje się to w ciągu paru miesięcy do paru lat, większość w ciągu pierwszych 2-3 mcy): 2,64 zł x 3000 egz. = 7920 zł. Ponieważ dostałeś już 4000 zł zaliczki, kolejne zyski zaczną być naliczane po sprzedaniu nieco mniej niż połowy nakładu. Proste. &lt;b&gt;7920 zł&lt;/b&gt; to łączna suma, jaką zarabiasz na książce, jeśli sprzeda się calutki nakład. Chyba że dostaniesz nagrodę Gdynia - wówczas dopisz czwórkę na początku. Jeśli pojawi się duże zainteresowanie, wydawca może dodrukować książkę i wciąż za każdy sprzedany egzemplarz wpada ci kolejna neska. Jeśli zaś z tych 3000 wydrukowanych egz. sprzeda się np. tylko 500 (500 x 2,64 = 1320 zł, a więc o 2680 zł mniej niż zaliczka, którą otrzymałeś), to nie musisz zwracać zaliczki - ryzyko wydawcy - i wtedy na książce zarobiłeś właśnie tyle, ile wyniosła zaliczka.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Jeśli napiszesz i wydasz jedną taką książkę rocznie, będziesz musiał przeżyć za &lt;b&gt;660 zł miesięcznie&lt;/b&gt;. Z biegiem czasu, jeśli Twoje pisarstwo stanie się bardziej rozpoznawalne, a pozycja stabilniejsza, wzrosną nakłady, zaliczki, procenty. Najwięksi polscy pisarze dostają po kilkadziesiąt, a nawet ponad sto tysięcy zaliczki. Mało kto, nawet z tych większych, żyje wyłącznie z pisarstwa czy konkretnie pisania książek: autorzy piszą felietony, prowadzą kursy i wykłady, mają firmy etc. Tak więc bardzo poważnie się zastanów, czy warto nazwać szefa idiotą po telefonicznym zaproszeniu na rozmowę do siedziby wydawnictwa.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;IX&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Teraz nadchodzi moment, w którym w twoim ręku pojawiają się karty i zaczynasz być stroną w grze. Wiele zależy od tego, co wydawca ci zaproponuje i jakie są twoje własne oczekiwania. Jedna rada, której mogę udzielić: &lt;b&gt;nie spiesz się&lt;/b&gt;. Poproś o wzór umowy, który chcą ci zaproponować, uzgodnij warunki. Zabierz to do domu i wszystko sobie przelicz. Wymuś na wydawcy termin udzielenia odpowiedzi w ciągu tygodnia czy dwóch. Wydawcy, w tym duzi, mogą chcieć podpisać umowę jak najszybciej, najlepiej przy pierwszym spotkaniu. Osobiście uważam, że nie warto zgadzać się na takie tempo pracy czy wręcz szantaż. Masz karty w ręku - wykorzystaj je. Zadzwoń do paru innych wydawców, którzy mają twoją książkę, i powiedz, że złożono ci ofertę - to gwałtownie przyspieszy ich proces decyzyjny i może poskutkować lepszą propozycją. Nie obstawaj tylko przy pieniądzach - wydawnictwo może zaoferować mniej złotych, ale lepsze warunki promocji lub dystrybucji. Zawsze pytaj o promocję. Możesz też pokazać umowę prawnikowi, jeśli czegoś w niej nie rozumiesz. Generalnie rzecz biorąc, nie patrz na wydawcę jak na sępa, ale też nie ufaj mu jak mamie.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;b&gt;X&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;Na koniec trzy słowa o umowie licencyjnej. Wymieniam tu tylko &lt;b&gt;najważniejsze&lt;/b&gt; zapisy, których można się spodziewać w tego typu dokumentach.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a href=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-2J3DSb_P1gg/Tk5N1vFjfsI/AAAAAAAAH1g/kqM6-3Zio1E/s1600/umowa.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;244&quot; src=&quot;http://1.bp.blogspot.com/-2J3DSb_P1gg/Tk5N1vFjfsI/AAAAAAAAH1g/kqM6-3Zio1E/s320/umowa.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;1) Normalna, uczciwa umowa polega na udzieleniu przez ciebie wydawnictwu licencji&amp;nbsp;na wydawanie twojej książki w Polsce&amp;nbsp;na określony czas (typowo 5 lat od chwili wydania). Po upływie tego okresu licencja wraca do ciebie. Wydawca może chcieć ją przedłużyć, lecz nie musisz się na to zgodzić. Pamiętaj, że raz sprzedana licencja pozbawia cię prawa dysponowania tekstem - nie możesz już go wrzucić do internetu czy sprzedawać innymi kanałami, np. jako e-booka.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;2) Umowa zawiera datę, do której jesteś zobowiązany dokończyć powieść bądź wprowadzić ewentualne poprawki uzgodnione z redakcją, a także terminy, w jakich powinieneś ustosunkować się do zmian wynikłych z adiustacji i innych prac redakcyjnych.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;3) Określa tzw. pola eksploatacji, np. wydanie papierowe, audiobook, e-book, czytanie w radiu, rozpowszechnianie fragmentów w internecie itp. Niektóre wydawnictwa proponują osobne umowy na wydania elektroniczne i audio.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;4) Warunki rozwiązania umowy. Przykład: jeśli wydawca nie sprzeda żadnego egzemplarza twojej książki przez np. 6 miesięcy, licencja automatycznie wraca do ciebie. Podobnie może się zdarzyć, jeśli od chwili złożenia przez ciebie książki, wydawca nie wyda jej w ciągu np. 2 lat.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;5) Oczywiście umowa określa warunki finansowe, o których pisałem wyżej. Podatek wynosi tutaj ~10%, ponieważ rzecz tyczy się dzieła autorskiego.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;6) U niektórych wydawców proponowana umowa może zakładać reprezentację zagraniczną. Jeśli masz kontakty zagraniczne, możesz spróbować samodzielnie (lub z agentem) zdobyć zagranicznego wydawcę dla swego dzieła. W przeciwnym wypadku lepiej zostaw te sprawy wydawnictwu, które będzie cię reprezentować, występując w charakterze agenta (za sowity procent od przyszłych dochodów z zagranicznego wydania). To samo z reprezentacją w przypadku ekranizacji filmowej lub teatralnej.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;7) Umowa określa, ile autorskich egzemplarzy książki dostajesz (zwykle około 10) i jaką masz zniżkę w przypadku chęci nabycia kolejnych.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;8) Często zawiera zapis o tym, że zgadzasz się uczestniczyć we wszystkich promocyjnych akcjach i atrakcjach, które wymyśli wydawca (co akurat jest dobrą rzeczą, bo wspomaga sprzedaż książki). Niekiedy wspomniane są tam diety za przejazdy czy noclegi.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;9) Umowa &lt;b&gt;nie powinna zawierać&lt;/b&gt; zapisu o zrzeczeniu się praw majątkowych - oznaczałoby to, że licencja, raz opłacona, na zawsze pozostanie u wydawcy i nigdy do ciebie nie wróci (chociaż przy każdym wydaniu wydawca będzie musiał poinformować, że jesteś autorem dzieła); nie powinna zakładać współfinansowania wydania przez autora lub nakładać na ciebie jakiegokolwiek ryzyka finansowego; nie może automatycznie zakładać praw do wydania kolejnych książek (chyba że świadomie się na to zgadzasz i zadowolą cię zaproponowane pieniądze), choć może zawierać klauzulę o pierwszeństwie wydawcy do obejrzenia twojego kolejnego dzieła.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;|||&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;To tyle. Teraz wiesz już dość, by przynajmniej rozumieć, o czym do ciebie mówią i co ty powinieneś mówić. Powodzenia na pisarskich szlakach. Wspomnijcie mnie w &quot;Podziękowaniach&quot;, jeśli poradnik wam się przydał.&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;br /&gt;
Aha, i będę wdzięczny za wszelkie komentarze innych ludzi z branży, którzy mogą rzucić nowe światło na moje porady z perspektywy własnych doświadczeń; i za wszelkie inne komentarze.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;/div&gt;&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Foto: sxc.hu&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/08/jak-wydac-ksiazke-cz-ii.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://3.bp.blogspot.com/-GgVyffhN7EY/Tk5Nab1fmLI/AAAAAAAAH1Y/vHVydQRRXMg/s72-c/paczka.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>15</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-8244317404774758197</guid><pubDate>Thu, 28 Jul 2011 09:03:00 +0000</pubDate><atom:updated>2011-11-15T22:35:28.231+01:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">literatura</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">rozwój</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">sztuka</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">tworzenie</category><title>Jak wydać książkę: własny sumpt</title><description>&lt;i&gt;W tym dodatkowym tekście mojego miniporadnika o wydawaniu książek prezentuję swoje zdanie na temat wydawania książki&amp;nbsp;&lt;b style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;własnym sumptem&lt;/b&gt;&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;.&amp;nbsp;Jeśli nie interesuje cię to zagadnienie, przejdź od razu &lt;a href=&quot;http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/07/jak-wydac-ksiazke-cz-i.html&quot;&gt;do tekstu o nawiązaniu współpracy z wydawnictwem&lt;/a&gt;. Jeśli chciałbyś zasięgnąć mojej porady w kwestiach wydawniczych, &lt;a href=&quot;mailto:zen@stricte.net&quot;&gt;napisz email&lt;/a&gt;.&lt;/span&gt;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Wiemy, że obecnie nie jest trudno przygotować książkę do druku. Za niezbyt wygórowaną sumę można zlecić firmie edytorskiej korektę i skład, wybrać format i papier, poprosić o okładkę. Zajmuję się tym nawet ja sam w&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://elektrycznypies.pl/&quot;&gt;mojej firmie Elektryczny Pies&lt;/a&gt;. Druk offsetowy nie jest może bardzo tani, ale osiągalny. Zresztą, po co drukować? W dobie PDF-ów i smartfonów można poprzestać na płatnej (albo nie) dystrybucji pliku, czym również zajmują się różne firmy.&amp;nbsp;Dziesiątki stron internetowych wyświetlają się, kiedy wpisać do Googla słowa typu &quot;jak samemu wydać książkę&quot;, &quot;jak wydać e-booka&quot; itp.&amp;nbsp;Są pewnie i tacy, którzy gotowi byliby przerobić swój plik&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://www.youtube.com/watch?v=gbPHaINA7NQ&amp;amp;feature=related&quot;&gt;z Worda bezpośrednio do PDF-a i zanieść&lt;/a&gt;&amp;nbsp;do drukarni...&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Zapewne od dłuższej chwili czujesz, że zaraz pokażę jakieś paskudne rysy na tym pięknym obrazie. I oto one: 1) jakość / prestiż, 2) promocja i dystrybucja, 3) ryzyko / pieniądze.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
1) Choć wszystko, o czym pisałem, jest teoretycznie do zrobienia, czy masz dobrego przewodnika, który fachowo poprowadzi cię przez wszystkie etapy wydania książki i rzetelnie oceni efekty pracy zleceniobiorców? Czy oprzesz się pokusie oszczędzania? Każdy chce oszczędzić, skoro wydaje własne pieniądze, a mało kto zna tajniki branży. Po co trzy korekty, skoro po jednej nie widać już literówek? Po co płacić za korektę jakiejś firmie, skoro koleżanka z polonistyki wszystko poprawi? Co to właściwie jest &amp;nbsp;korekta na złamanym? A co to w ogóle jest ta cała adiustacja?&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Inna sprawa, bardzo ważna, to jakość tekstu, o którą w wydawnictwie literackim zadbają redaktorzy, pokazując ci słabe strony twojej prozy.&amp;nbsp;Firma edytorska może przygotować książkę do druku, ale nie ma fachowców od literatury.&amp;nbsp;W efekcie *bardzo niewiele* książek wydanych własnym sumptem nawiązuje jakością techniczną i pisarską do książek wydanych w normalnych wydawnictwach, które będę nazywał literackimi.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Prestiż natomiast bierze się z tego, że wydawca jest nie tylko producentem, ale też selekcjonerem. W czasach kosztów wydania e-książki dążących do zera to będzie najważniejsza funkcja wydawców: wybrać z masy, wyszlifować i wypromować, opatrując rzecz swoją marką jak znakiem jakości. Wiele oczytanych i doświadczonych osób w wydawnictwach pracuje nad tym, żeby wyłowić klarowny głos z szumu. Czytelnicy to wiedzą, rozumieją, że mogą polegać na uznanych markach. Wie to także świat literacki - publicyści, fundacje stypendialne, jurorzy nagród, inni pisarze.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;&quot;&gt;
W czasie pracy w wydawnictwie średnio raz na tydzień odbierałem telefon - zwykle od kobiet, nie wiem czemu - z pytaniem, ile trzeba zapłacić, żeby wydać u nas książkę.&amp;nbsp;To myślenie na opak o rynku wydawniczym, ba, kulturze literackiej. Otóż, uwaga, uwaga, wydawnictwo nie wydaje książek za opłatą. I to jest jego największa moc, bo wydawca to marka. Jego głównym polem działania jest ocenianie tekstów i podejmowanie decyzji co do ich wydania. Robi to od lat, wciąż szukając, wciąż obserwując.&amp;nbsp;Jeśli wydawnictwo znajdzie coś, przy czym będzie gotów umieścić swoje logo, to nie tylko to wyda, ale jeszcze zapłaci autorowi, w końcu pisarstwo to ciężka robota.&amp;nbsp;Logo dobrego wydawcy na okładce to komunikat, że przeszło się przez sito specjalistów i wyrasta się jakoś ponad gros zapisywaczy stron.&amp;nbsp;Jeśli wydawca nie będzie gotów podpisać&amp;nbsp;się&amp;nbsp;pod dziełem, nie przekonają go żadne pieniądze. W ten sposób sam by sobie poderżnął gardło, niszcząc własną markę. Wyobraź sobie, że składasz propozycję Adidasowi: ty zapłacisz, a on wprowadzi na rynek wymyślony przez ciebie&amp;nbsp;model buta: niewygodny, brzydki i&amp;nbsp;nietrwały,&amp;nbsp;ale twój. Domyślasz się, jaka będzie reakcja?&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
2) Promocja to nie tylko wykupienie reklamy w czasopiśmie czy powieszenie plakatu - to także i może przede wszystkim kontakty z dziennikarzami i zapewnienie (dobrych) recenzji. Ludzie promujący książki wykonują niewyobrażalną ilość pracy, żeby recenzentom w prasie (na blogach itd.) zachciało się sięgnąć po ten właśnie tytuł i napisać o nim kilka słów. (Nie wspominając o wszystkich możliwych akcjach promocyjnych i wsparciu na etapie handlu). Nie kupi się tego za cenę reklamy.&amp;nbsp;Kto napisze ci notkę na tylną okładkę, komunikat na strony internetowe? Jeśli jesteś pewny, że sam sobie napiszesz świetną notkę, bo co to za sztuka, to wiedz, że na 80% jesteś w błędzie.&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
3) W przypadku niesprzedania się twojego bestsellera tak dobrze, jak myślałeś, zostaniesz z setkami egzemplarzy książki do utylizacji. Obciążą cię nie tylko koszta poniesione do tej pory, ale też magazynowanie, mielenie etc. Ryzykujesz twardą walutę. Za to w przypadku wydania książki w wydawnictwie literackim, nic cię nie obchodzi. Nic nie tracisz, tylko zyskujesz.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;&quot;&gt;
Te trzy punkty sumują się w jednej, ostatecznej sprawie: to ochrona własnego nazwiska. Nazwisko to marka, a cnotę traci się tylko raz. Wydanie niedorobionego półproduktu jako debiutu to po prostu psucie swojego nazwiska i to być może na lata.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;&quot;&gt;
Dlatego też w moim miniporadniku, jak wydać książkę,&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://www.davidhewson.com/blog/2011/3/21/the-self-publishing-frenzy-a-view-from-this-side-of-the-pond.html&quot;&gt;odradzam wydawanie książki własnym sumptem&lt;/a&gt;.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
I na koniec tego tekstu drobna glosa: samopublikowanie tylko w postaci elektronicznej nie musi być całkowitym nonsensem, ponieważ zdarzają się autorzy - póki co chyba wyłącznie na rynku angielskojęzycznym - którzy sprzedają po&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://declanconner.com/2011/04/29/j-carson-black-sells-over-10000-thriller-ebooks-in-april&quot;&gt;10 tysięcy kopii&lt;/a&gt;&amp;nbsp;swojej książki. W Polsce obecnie jest to raczej nie do zrobienia. Jeśli jednak czytasz tego posta w 2013 czy 2014 roku, sytuacja może wyglądać już całkiem inaczej na rynku ebooków. Mimo wszystko przygotowanie nawet tekstu ebooka powinno być staranne i nic nie zastąpi fachowej redakcji.&lt;/div&gt;</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/07/jak-wydac-wasna-ksiazke-aneks.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><thr:total>5</thr:total></item><item><guid isPermaLink="false">tag:blogger.com,1999:blog-6220281165267981392.post-1462105565053913344</guid><pubDate>Wed, 27 Jul 2011 23:24:00 +0000</pubDate><atom:updated>2012-08-27T14:55:19.445+02:00</atom:updated><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">literatura</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">rozwój</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">sztuka</category><category domain="http://www.blogger.com/atom/ns#">tworzenie</category><title>Jak wydać książkę, cz. I</title><description>&lt;div dir=&quot;ltr&quot; style=&quot;text-align: left;&quot; trbidi=&quot;on&quot;&gt;
&lt;i&gt;Początkowo chciałem zrobić z tego osobnego bloga, ale wyszło tak, że materiały leżą od miesięcy i się kurzą. Postanowiłem więc opublikować je w reaktorze - niech się przydadzą.&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;
&lt;i&gt;EDIT: Wcześniej w tym tekście była także część o wydawaniu książki własnym sumptem. Przeniosłem ją &lt;a href=&quot;http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/07/jak-wydac-wasna-ksiazke-aneks.html&quot;&gt;do osobnego wpisu&lt;/a&gt;, skupiając się na wydaniu w wydawnictwie.&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Wszystko, co przeczytacie w tym miniporadniku, tyczy się próby wydania napisanego już, zwartego dzieła prozą (powieść, zbiór opowiadań). Nie jest to poradnik, &lt;a href=&quot;http://www.wattpad.com/270528-how-to-write-a-novel-in-100-days-or-less&quot;&gt;jak pisać&lt;/a&gt; czy skąd wziąć pomysł. Zakładam, że masz już gotową książkę, czyli tekst o objętości od kilku do kilkudziesięciu arkuszy wydawniczych. Zakładam także, że nie masz rozległych znajomości w świecie wydawniczym i literackim, nie jesteś też sławnym aktorem czy politykiem. Jesteś zwykłym człowiekiem, napisałeś, u licha, Książkę, i nie spoczniesz, póki nie zobaczysz jej na półce w księgarni.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Swoje doświadczenia opieram na sześciu latach pracy jako redaktor działu literatury pięknej w jednym z dużych polskich wydawnictw, a poniekąd również na wydaniu własnego zbioru opowiadań. Weź jednak pod uwagę, że moje rady, choć mogą brzmieć autorytarnie, to tylko pewna średnia czy norma. Zdarzają się od nich odstępstwa we wszystkie strony.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Być może zacząłeś się już martwić, bo nie wiesz, co to jest arkusz wydawniczy. Otóż jest to 40 000 znaków ze spacjami, czyli ~22 strony znormalizowanego maszynopisu (liczone jako 1800 znaków ze spacjami). Większość wydawców kalkuluje książki i zleca prace, posługując się właśnie arkuszami. Przeciętna powieść ma około 12-14 arkuszy, ale zdarzają się i takie mające 3 a. (&lt;i&gt;Książka&lt;/i&gt; Łozińskiego). Są też 35-arkuszowe (&lt;i&gt;Bracia Karamazow&lt;/i&gt;). John Banville konsekwentnie pisze książki na 8 arkuszy, a J.M. Coetzee oscyluje wokół 10, więc, jak widzisz, wielka literatura nie musi być... wielka.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-gKjozws3JDg/TjCZoE1pBdI/AAAAAAAAHn8/UQDKBdS7QeA/s1600/ksiazki.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;258&quot; src=&quot;http://4.bp.blogspot.com/-gKjozws3JDg/TjCZoE1pBdI/AAAAAAAAHn8/UQDKBdS7QeA/s320/ksiazki.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;
&lt;b&gt;I&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
So you wanna be a published author...&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Pierwszy krok to posłać swoją książkę do wydawcy.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Musisz więc tę &lt;b&gt;książkę mieć&lt;/b&gt;. Albo przynajmniej jej większą część. Jeśli masz tylko jedno opowiadanie i pomysł na trzy kolejne, to najpierw napisz je wszystkie. Pojedyncze opowiadania czy wiersze proponuj czasopismom. Jeśli masz 20 pierwszych stron powieści, a resztę w zarysie, to najpierw dojdź z żywym mięsem tekstu przynajmniej do dwóch trzecich całości. Sam przed sobą sprawdź się jako autor, zanim wyślesz tekst zawodowcom, inaczej grozi ci falstart. I pamiętaj: to, co napisałeś, musi być idealnie wyczyszczone, doprowadzone do ostatecznej, najlepszej postaci. Nie wysyłaj tekstu na gorąco, zaraz po napisaniu - odczekaj miesiąc, dwa i ponownie go przeczytaj. Zobaczysz, jak będziesz się cieszył, że nie uległeś przedwczesnej pokusie. Wiem, że ręce świerzbią. Pij zieloną herbatę, spaceruj i dużo rozmyślaj o ślimakach. Pośpiech to wróg pisarza, &lt;a href=&quot;http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2008/06/jutro-nie-umiera-nigdy.html&quot;&gt;podobnie jak prokrastynacja&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Przed napisaniem maila lub, nie daj boże, sięgnięciem po telefon, dowiedz się, z kim się kontaktujesz.&amp;nbsp;A to znaczy, że powinieneś być świadomy, &lt;b&gt;co wydaje dana firma&lt;/b&gt;. Zastanów się, czy twoja powieść mieści się w jej profilu. Jeśli będzie to wydawnictwo publikujące wyłącznie SF, nie wysyłaj do nich wspomnień rodzinnych. Jeśli jest to oficyna wydająca poezje, daruj sobie atak horrorem. Natomiast nie lekceważ i zarazem nie bój się wydawnictw mających tzw. tradycje oraz szeroki zasięg tematyczny, takich jak WL, Znak czy WAB. To, że oficyna wydała dzieła zebrane Miłosza, nie oznacza jeszcze, że nie ma miejsca w swoim planie rocznym na twoją powieść akcji. W dzisiejszych czasach nawet nobliwe firmy opanowała redaktorska młódź i byłbyś zaskoczony, gdybyś mógł przejrzeć zawartość ich MP3-playerów albo półek z komiksami. Poza tym popularia pracują na słabo sprzedażne, acz prestiżowe tomy esejów. Zakładam, że jako człowiek pióra jesteś mniej więcej zorientowany w świecie wydawniczym i nazwy takie, jak Prószyński, Zysk, Rebis, Muza, Albatros, Lampa, Fabryka Słów, Świat Książki, Mag, Runa czy Nasza Księgarnia zapalają w twej głowie jakieś lampki. Wejdź na dużą &lt;a href=&quot;http://merlin.pl/&quot;&gt;księgarnię internetową&lt;/a&gt; i poszukaj inspiracji w dziale &quot;proza polska&quot;. Przebogaty katalog polskich wydawców znajdziesz na stronach &lt;a href=&quot;http://wirtualnywydawca.pl/&quot;&gt;Wirtualnego Wydawcy&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;II&lt;/b&gt;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Gdy już sporządzisz listę potencjalnych ofiar, koniecznie przejrzyj ich strony www i odnajdź rubrykę &quot;Przyślij do nas&quot;, &quot;Poczta literacka&quot; itp. Niemal każdy większy wydawca ma taką zakładkę. Złota rada brzmi: &lt;b&gt;zastosuj się DOKŁADNIE&lt;/b&gt; do wskazówek zawartych na stronie. Jeśli brzmią: 20 pierwszych stron na znormalizowanym wydruku tradycyjną pocztą, nie wysyłaj 300 stron e-mailem. Uwzględnij wszystkie podane wymogi - nie traktuj sprawy na tej zasadzie, że coś jest oczywiste lub chcesz zrobić inaczej, by dać wyraz swojego indywidualizmu, gdyż w ten sposób z jakiegoś bzdurnego powodu będziesz jak Norwid - niewydany za życia.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Nie inwestuj w efekty, takie jak kolorowy tusz, szlachetny papier etc. - drukuj czarno na papierze offsetowym. Użyj formatu A4 z typowymi marginesami 2,5 cm oraz kroju Times New Roman rozmiaru 12 (albo Calibri czy Arial 11), zrób wcięcie akapitowe i 1,5-wierszową interlinię. Nawiasem mówiąc, w świecie filmu formatka pisania scenariusza jest traktowana tak poważnie, że jakiekolwiek odstępstwo od normy (np. mniejsza interlinia) powoduje natychmiastowe wyrzucenie tekstu. W wypadku prozy nie ma takich rygorów, ale miej na uwadze, że liczy się przejrzystość, a nie faktura czerpanego papieru. Prostota jest sygnałem nie tylko twojego szacunku dla wydawcy, lecz też bazowego obycia w temacie. Jeśli masz głębokie przekonanie, że beżowy papier o gramaturze 150 jest kluczowy dla wydania twojej książki, to pewnie nie jesteś jeszcze dojrzałym pisarzem.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Koniecznie ponumeruj strony.&amp;nbsp;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Nie dzwoń do wydawcy z pytaniami, dopóki nie &lt;b&gt;upewnisz się&lt;/b&gt;, że na stronie www nie ma informacji o procedurze wysyłania tekstów. (Wyjaśnienie o braku dostępu do internetu jest w dzisiejszych czasach niepoważne). Na okrągło dzwoniące w redakcji telefony jak z amerykańskich filmów to akurat prawda. Zapewniam szczerze i lojalnie: wielki geniusz młodej literatury, któremu nie chce się doczytać strony internetowej wydawcy, naprawdę nie posunie się ani o krok w dziele postawienia sobie pomnika trwalszego niż ze spiżu, jeśli będzie dzwonił z pytaniami, na które odpowiedzi leżą o jeden mysi klik od niego. Jeśli jednak koniecznie i nieodparcie musisz zadzwonić lub wysłać maila, uderzaj do konkretnej osoby: opiekuna poczty literackiej, działu prozy polskiej itp. Nie dzwoń po dyrektorach i redaktorach naczelnych - to właśnie oni sami postanowili scedować pocztę literacką na barki tego drobnego człowieczka na osobnym stanowisku. Na 99% twoje papiery i tak trafią na jego biurko, nawet jeśli zadzwonisz do Szefissima Wszystkich Szefissimów.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;b&gt;III&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Autorzy często boją się, że wyniki ich pracy zostaną nieuczciwie wykorzystane. Opatrują wydruki adnotacjami typu &quot;&lt;b&gt;Wszelkie prawa zastrzeżone&lt;/b&gt;&quot; albo domagają się różnych gwarancji. To poniekąd zrozumiałe, ale jednocześnie świadczy o zieloności w temacie. Prawa autorskie nie tylko należą do autora dzieła (opublikowanego bądź nie), ale wręcz są niezbywalne. Wydawca nie może ich odebrać, chyba że rażąco łamiąc prawo (słowem, kradnąc), ale to byłby niespotykany dziś casus, przynajmniej w rozpoznawalnych wydawnictwach. Zresztą jeśli trafisz na złodzieja, to zaklęcia czy adnotacje nic nie pomogą - nie zabezpieczysz portfela, pisząc na nim &quot;Zabrania się kraść&quot;. Gdyby nawet doszło do oszustwa, mógłbyś udowodnić w sądzie, że dzieło jest twoje, np. udostępniając do przejrzenia dysk twardy i powołując świadków. Ślij bez obaw, że ktoś cichaczem wyda twoje dzieło i podpisze je swoim nazwiskiem, to się po prostu w Polsce nie zdarza.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;IV&lt;/b&gt;&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-mZuXOqS8Wr0/TjCd4yZabNI/AAAAAAAAHoA/EM4Ldsv23Sw/s1600/type.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;400&quot; src=&quot;http://2.bp.blogspot.com/-mZuXOqS8Wr0/TjCd4yZabNI/AAAAAAAAHoA/EM4Ldsv23Sw/s400/type.jpg&quot; width=&quot;78&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Niezależnie od wymagań wydawcy masz przywilej dołączenia &lt;b&gt;listu&lt;/b&gt;. Co w nim napisać?&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
1) Przedstaw się - nie używaj pseudonimu, nie twórz wokół siebie atmosfery tajemnicy a la młodopolski awangardzista. To śmieszne, a redaktorzy są wyczuleni na śmieszność. Do umowy, inszallah, i tak będziesz musiał podać pełne dane co do cyferki w Peselu.&amp;nbsp;Podaj też swój wiek, to dość ważna informacja dla wydawcy.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
2) Napisz o swoich dotychczasowych publikacjach w czasopismach, wygranych konkursach itp. Ogranicz się do pozycji ważniejszych niż konkurs osiedlowy czy wyróżnienie Mały Pisarz otrzymane w przedszkolu.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
3) Krótko, w 1 akapicie scharakteryzuj książkę. Nie zachwalaj swojego dzieła przesadnie i w ogóle &lt;b&gt;stroń od przesady i egzaltacji&lt;/b&gt;. Codziennie w śmietniku redaktora ląduje plik dzieł rewolucjonizujących całą dotychczasową literaturę i całkowicie nowych spojrzeń na poezję. Pisząc o książce, bądź przejrzysty i wyrażaj się jasno. Spróbuj użyć kilku celnych porównań, wskaż inspiracje, gatunek, pokaż, że twą powieść czy tom można zrozumiale opisać w kilku zdaniach. Jeśli w twym liście odnośnie tekstu pojawiają się sformułowania typu: &quot;trudno określić&quot;, &quot;w pewnym sensie&quot;, &quot;nie mieści się&quot;, &quot;wymyka się&quot; - to zapal czerwoną lampkę. Skoro sam autor nie jest pewny, co napisał, i nie wie, jak to przedstawić, to jak to świadczy o treści książki?&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
4) Niektórzy autorzy lubią przedstawiać &lt;b&gt;referencje&lt;/b&gt;, opinie, listy polecające. To nie jest metoda, która zagwarantuje sukces - powołanie się na autorytety może skutkować w dyskusji o etyce lekarskiej, lecz twój tekst powinien bronić się sam. Wspomnij słówko, jeśli faktycznie ktoś nieanonimowy ciepło wyraził się o twoim dziele, lecz nie przeceniaj tego atutu jako przesądzającego o czymkolwiek.&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
5) Nie od rzeczy będzie drobna formułka o zezwoleniu na gromadzenie danych osobowych.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
Cały list powinien zamknąć się &lt;b&gt;w jednej stronie&lt;/b&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
6) Na osobnej kartce krótko &lt;b&gt;streść fabułę&lt;/b&gt;&amp;nbsp;(niektórzy wydawcy podają to jako wymóg). Pamiętaj wówczas, że nikt poza tobą i twoim chłopakiem nie zna treści książki - niczego nie zakładaj jako oczywiste, ale i nie wyszczególniaj linii genealogicznych bohaterów. Skup się na ważnych postaciach oraz punktach węzłowych fabuły, starając się nie przekroczyć dwóch stron, możliwie jednej. Daj streszczenie do przeczytania komuś, kto nie zna książki i nie nasłuchał się o niej przy piwie. Czy po przeczytaniu streszczenia potrafi swoimi słowami trafnie przedstawić, o czym ta książka jest i jakie ma najważniejsze atuty? Nie spiesz się ze streszczeniem - to bardzo ważny element całej operacji. Po napisaniu, odłóż je na dzień czy dwa, zastanów się, czy nie zapomniałeś o czymś ważnym i nie dryfujesz w szczególiki, zamiast atrakcyjnie omówić najistotniejsze punkty książki.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
7) List i streszczenie także napisz na komputerze, nie odręcznie, nie na maszynie. Jeśli wydawca życzy sobie wydruku - wpakuj wszystko do koperty i ślij na adres podany do tych celów na stronie wydawcy. Jeśli ślesz email - list wklej do jego treści, a streszczenie i książkę załącz jako 2 osobne pliki (chyba że wydawca daje tu inne konkretne wytyczne). Uwaga: nie wysyłaj plików ZIP, ODT, DOCX, PDF, najlepiej użyj uniwersalnego formatu &lt;b&gt;RTF&lt;/b&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
8) Na każdym z dokumentów, w tym na pierwszej stronie książki, &lt;b&gt;podaj swoje dane kontaktowe&lt;/b&gt;: nazwisko,&amp;nbsp;telefon,&amp;nbsp;email, adres.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;&quot;&gt;
Pamiętaj także: redakcja &lt;b&gt;nie ma obowiązku odsyłania materiałów&lt;/b&gt; i tego nie zrobi! Zanim zapakujesz wydruk do koperty, pocałuj go i powiedz: żegnaj, powodzenia! Widzisz go po raz ostatni. Jeśli są to rodzinne dokumenty lub jedyny posiadany maszynopis, twój dzień zasponsoruje słowo KSERO.&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Jeżeli sumiennie szukałeś i nigdzie na stronie nie ma informacji, w jakiej formie wysłać propozycję, a telefonu nikt nie odbiera, wyślij w wydruku kilkadziesiąt początkowych stron wraz z listem.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;V&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Z całych sił spróbuj nie być bufonem - traktuj to jako moją osobistą prośbę - bo ta branża ma tendencję do przyciągania różnych buców i trolli. Każdy ma ich dosyć. Czasami książka jest niezła, ale autor okazuje się roszczeniowym gburem i wydawca decyduje, że w dłuższej perspektywie nie opłaca się w niego inwestować. Debiutant to niewiadoma, a związek autora z wydawcą trwa co najmniej rok, zwykle dłużej. Człowiek, z którym trudno się rozmawia od samego początku, będzie zapewne robił rozliczne problemy w przyszłości. Kto chce trwonić czas na pretensje i fochy nieznanego autora? Ojcowska rada: przy pierwszym kontakcie zaprezentuj się jako człowiek trzeźwo stąpający po ziemi i konkretny, ale też&amp;nbsp;przyjacielski i ugodowy.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;b&gt;VI&lt;/b&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Jeden z mitów branżowych brzmi, że książki wydaje się tylko po znajomościach. Tak się zdarza, ale rzadko. Dobra proza się wybroni. Nawet nie wiesz, jak bardzo redaktor się cieszy, gdy z poczty wyłowi coś wartościowego. Do dużego wydawnictwa przychodzi rocznie kilkaset propozycji. Jeśli z tego jedna zostanie opublikowana, można to uznać za mocny rok. Nie jest tak dlatego, że setki ludzi nie mają pleców, a jeden ma. Po prostu 95% tekstów to zwykły literacki chłam. Wiem, widziałem, czytałem. Dobra powieść ma znakomite tło, by na nim lśnić, a ssanie z rynku na dobrą literaturę oraz ciekawego autora jest bardzo duże.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
Jeszcze o znajomościach: czy dobrze jest znać redaktora lub kogoś, kto go zna? Tak. Czy to zwiększy szansę wydania książki? Niezbyt. Jeśli twoje nazwisko skojarzy się komuś w redakcji, może się zdarzyć, że twoja koperta trafi na górę kupki oczekujących i otrzymasz odpowiedź w ciągu 3 tygodni, a nie 3 miesięcy. Jednak gdy tekst się nie broni, i tak nie zostanie wydany. Jeden z powodów jest taki, że wydawnictwa to duże organizmy, w których decyzję trzeba umieć dobrze uzasadnić na kilku szczeblach (choć są też wyjątki, gdzie decyduje jedna osoba). Wydanie książki pociąga za sobą ryzyko finansowe. Tekst słaby lub średni po prostu nie przejdzie próby czytania i kalkulowania przez kilka osób. Pomijam tu oczywiście sytuację, w której jesteś znanym politykiem albo przespałeś się z zarządem wydawnictwa.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&amp;gt;&amp;gt;&amp;gt; Przejdź do: &lt;a href=&quot;http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/08/jak-wydac-ksiazke-cz-ii.html&quot;&gt;Jak wydać książkę, cz. II&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&amp;gt;&amp;gt;&amp;gt; lub do:&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/07/jak-wydac-wasna-ksiazke-aneks.html&quot;&gt;Jak wydać książkę: własny sumpt&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;EDIT Z KWIETNIA 2012: Moja koleżanka z dawnej pracy opublikowała na swoim blogu znakomity, oświecający i zabawny tekst o tym, jak wygląda praca redaktora pracującego w wydawnictwie. &lt;a href=&quot;http://notatkimlodejmatki.blox.pl/2012/04/Redaktorki-Repryza.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Tu jest jego pierwsza część&lt;/a&gt;, a &lt;a href=&quot;http://notatkimlodejmatki.blox.pl/2012/04/Bedac-mloda-redaktorka.html&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;tu druga&lt;/a&gt;.&amp;nbsp;&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;span class=&quot;Apple-style-span&quot; style=&quot;font-size: x-small;&quot;&gt;Foto: sxc.hu&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;
&lt;/div&gt;
</description><link>http://najpiekniejszyreaktor.blogspot.com/2011/07/jak-wydac-ksiazke-cz-i.html</link><author>noreply@blogger.com (Unknown)</author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="http://4.bp.blogspot.com/-gKjozws3JDg/TjCZoE1pBdI/AAAAAAAAHn8/UQDKBdS7QeA/s72-c/ksiazki.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>16</thr:total></item></channel></rss>