تکلیف دنیای با تو بودن مشخص است. گل بانو! نه تنها من، که خودت هم می‌دانی در واژه نمی‌گنجد. بهتر که بی تفسیر بماند… خالص و پاک.

دنیای بی تو بودن اما، نه جهنمی است و نه برزخی. و نه حتی غمگین. دنیای بی تو بودن به شکل «غمگینانه‌ای» معمولی است. معمولی بودن غمگین است.

و این روزها، به تناوب دنیای من در تغییر است.

از برای توست این همه ننوشتن‌هایم،

نه دستم به قلم می‌رود، نه ذهنم به واژه

سایه‌ی یک اتفاق بر ذهن و روانم چنگ می‌زند،

که همین قدرم؟ اینقدر حقیر؟

وای بر من، وای بر ما،

وای بر من و مایی که مردان این سرزمینیم.

که به چنین حقارتی در افتادیم.

حقارتی چون او و

حقارتی چون من

این یه دعوت رسمی از سه وبلاگ نویسه که من خیلی نوشته‌هاشون رو دوست دارم: ناصر، حامد و اسمیگل. بدیهیه که خوشحال می‌شم اگر شخص دیگه‌ای هم باشه و به این پیشنهاد جواب مثبت بده

این روزا دوست دارم بنویسم. دستم به نوشتن اما نمی‌ره!
این روزمرگی لعنتی…

——————————-

پی‌نوشت: شایدم بیشتر

این روزا روزای خوبیه. رنگ دادن ما هم به روزای خوب در حد وبلاگ نویسیه.

متشکرم. از کسی که خودش می‌دونه. خیلی خیلی متشکرم.

و نکته اساسی اینکه ماها شبیه همیم. حرف همو می‌فهمیم و دیگه جوونای بیست ساله نیستیم. نتیجه برام مهم نیست. سختی‌های زیادی در پیشه ولی دلم روشنه که با هم حلش می‌کنیم. به قول جعفر: آینده روشنه…