നല്ലെഴുത്ത്

Kadhapuraskaram 2025 - കഥാപുരസ്കാരം 2025

2025-10-02T20:34:00.002+04:00

നിബന്ധനകൾ

1. നല്ലെഴുത്ത് ഫേസ്ബുക്ക്ഗ്രൂപ്പിൽ സജീവാംഗമായിരിക്കണം.

2. ഒക്ടോബർ ഒന്നുമുതൽ മുപ്പത്തിയൊന്നാം തീയതിവരെയാണ് മത്സരകാലാവധി. ഈ കാലാവധിക്കുള്ളിൽ രണ്ടു കഥകൾ മത്സരത്തിന്നായ് സമർപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. ഒരെണ്ണം ഫേസ്ബുക്ക്ഗ്രൂപ്പിൽ പോസ്റ്റുചെയ്യുകയും മറ്റൊന്ന് ഇമെയിലിൽ ( kadhodyam (@) gmail (dot) com ) അയച്ചു തരേണ്ടതുമാണ്. രണ്ടിൽ മികച്ചത് പരിഗണിക്കുന്നതാണ്. ഏതെങ്കിലും ഒരെണ്ണം മാത്രം സമർപ്പിച്ചാൽ മത്സരത്തിൽനിന്നും അയോഗ്യമാവുന്നതാണ്. ഇമെയിലിൽ കഥ അയയ്ക്കുമ്പോൾ നല്ലെഴുത്ത് ഫേസ്ബുക്ക്ഗ്രൂപ്പിൽ മത്സ
രത്തിന്നായ് പോസ്റ്റുചെയ്ത കഥയുടെ ലിങ്കു കൂടെ വയ്‌ക്കേണ്ടതാണ്.

നല്ലെഴുത്ത് ഫേസ്ബുക്ക്ഗ്രൂപ്പിൽ രചന പോസ്റ്റുചെയ്യുമ്പോൾ #nallezhuth2025 എന്ന ഹാഷ് ടാഗ് മറക്കരുത്.

3. മറ്റെവിടെയെങ്കിലും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് മത്സരത്തിന്നായ് അയയ്ക്കരുത്. കൂടാതെ, സ്വന്തം രചനകൾ മാത്രം അയയ്ക്കുക.

4. കഥകൾ പോസ്റ്റുചെയ്യുന്നതുമായ് ബന്ധപ്പെട്ട നല്ലെഴുത്ത് ഫേസ്ബുക്ക്ഗ്രൂപ്പിന്റെ നിയമാവലികൾ ഈ മത്സരത്തിനും ബാധകമാണ്. (ഗ്രൂപ്പിന്റെ About സെക്ഷൻ സന്ദർശിക്കുക)

5. വിധികർത്താക്കളുടെ തീരുമാനം അന്തിമമായിരിക്കും

ഒന്നാം സമ്മാനം 10001/- + Memento + Certificate
രണ്ടാം സമ്മാനം 5001/- + Memento + Certificate
പ്രോത്സാഹനസമ്മാനങ്ങൾ

സമ്മാനദാനം : 2025 ലെ നല്ലെഴുത്ത് സംഗമത്തിൽവച്ച് (06/Dec/2025)

www.nallezhuth.com
www.facebook.com/groups/nallezhuth
www.instagram.com/nallezhuth
www.facebook.com/nallezhuth

*നല്ലെഴുത്തിന്റെ അഡ്മിനായ ശ്രീമതി. മായാദിനേഷിന്റെ മാതാവ്, ശ്രീമതി. മല്ലിക എൻ.പി. യുടെ സ്മരണാർത്ഥം ഏർപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള കഥാരചനാമത്സരം

കവിത - മിഴിയാഴം

2025-07-12T00:20:00.008+04:00

അകക്കാമ്പിലാഴക്കടലിലെയെന്നപോൽ

ആർത്തിരമ്പുകയാണാമോദ വീചികൾ

ആയിരം കനവുകൾ കൂടുകൂട്ടിക്കൊണ്ട്

ആകാശദീപ്തി തിളങ്ങുന്നു മിഴികളിൽ..

ഒരു നോക്കിലൊതുക്കിയ പ്രണയഭാവങ്ങളും

പകയാലെരിയുന്ന കനൽച്ചൂടുമൊപ്പം

ഭീതിയിൽ മുങ്ങിയടഞ്ഞോരാ നയനവും

പറയാതെ പറയുന്നു നൊമ്പരങ്ങൾ...

ആശതൻ സ്ഫുരണങ്ങളക്ഷിയിൽ വിരിയുന്നു

ഒരു നെയ് വിളക്കായി ദീപ്തി പരത്തുന്നു

ഓർമ്മയിൽ മങ്ങിയ വദനങ്ങൾ തിരയുന്നു

നഷ്ടനിമിഷത്തിൻ വേദനയറിയുന്നു...

ക്ഷണദർശനത്താൽ ജീവിതരഥ്യയെ

തുറന്നു പാടുന്നു ശുദ്ധമാം ഭാഷയിൽ

ഒരു സ്ഫടികഛായപോൽ ജീവിതബിംബത്തെ

പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു മനോമുകുരങ്ങളിൽ...

അനന്തതയിൽ നീളും മിഴികളിലെവിടെയോ

നഷ്ടപ്രതീക്ഷതൻ ശുഭസൂചകങ്ങളായ്

അന്തരത്മാവിൻ കവാടം തുറന്നുപെയ് -

തൊഴിയുന്നു നോവുകൾ അശ്രുകണങ്ങളായ്.....

രാഗവിദ്വേഷവും ഭീതിയും ശാന്തവും

വാത്സല്യമത്ഭുത നിർവേദ ഭാവവും

മിഴിയിലേക്കൊഴുകുമ്പോഴപ്രവാഹത്തെ നാം

സമചിത്തതയോടെതിരേൽക്കയെപ്പോഴും...

ഷെറി വർഗ്ഗീസ്‌....

മഴ

2025-07-12T00:19:00.002+04:00

മഴ

"""""

മഴയുടെ സംഗീതമെന്നിൽ തുടികൊട്ടിടുമ്പോൾ

അറിയാതെ വിടരുന്നൊരു വസന്തരാഗം

കാറ്റിൻ ഗന്ധം തഴുകി തലോടവേ

അറിയുന്നുഞാൻ നിരുപമസ്നേഹത്തിൻ തൂമന്ദഹാസം.

കുളിരലകളായി പെയ്തിറങ്ങുന്നൊരാ മഴത്തുള്ളികളെ

എന്നിലൂണർത്തൂ

സ്നേഹ സാന്ദ്രമാം പ്രണയഗീതം!

✍🏻നിത ഡി നായർ 🥀

കോകില

2025-07-12T00:18:00.003+04:00

( ചില യഥാർത്ഥ സംഭവങ്ങൾ കെട്ടുക്കഥയേക്കാൾ അവിശ്വസനീയമാണ്..... തമിഴ്നാട്ടിലെ ഒരു കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിൽ നടന്ന ഈ യഥാർത്ഥ സംഭവം തീർച്ചയായും നിങ്ങളുടെ കണ്ണ് നനക്കും... മൂന്നു ഭാഗങ്ങളായാണ് ഈ കഥ ചിട്ടപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. തീർച്ചയായും നിങ്ങളുടെ വിലയേറിയ അഭിപ്രായം താഴെ രേഖപ്പെടുത്തണമെന്നു അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു 🙏🙏🙏)

2018 നവംബർ 14 - കോയമ്പത്തൂർ

തഞ്ചാവൂർ ബൃഹദീശ്വര ക്ഷേത്രം... ലോകപൈതൃക പട്ടികയിൽ ഇടം നേടിയ, തമിഴ്നാട്ടിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഒന്ന്... കുഞ്ഞായിരുന്നപ്പോൾ അച്ഛന്റെ കൈപിടിച്ച് അവിടെ പോയത് കോകിലക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്..... വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ജോലിയുടെ, ഭാഗമായി, വീണ്ടും തഞ്ചാവൂർ സന്ദർശിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യമുണ്ടായിരിക്കുന്നു .....

തമിഴ്നാട് ഹെൽത്ത് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലാണ് കോകില ജോലി ചെയ്യുന്നത്.... മുൻപ്, ഒരു പ്രൈവറ്റ് സ്കൂളിലെ ടീച്ചർ ആയിരുന്നു.... പഠിപ്പിക്കലല്ല സാമൂഹിക സേവനമാണ് തന്റെ മേഖലയെന്ന് കോകില തിരിച്ചറിഞ്ഞത് അവിടെ വെച്ചായിരുന്നു.... സർവീസിലിരിക്കെ മരിച്ച അച്ഛന്റെ ജോലിയാണ് കോകിലക്ക്‌ ലഭിച്ചത്... ഒരുപാട് ആളുകളെ നേരിൽ കാണാനും, അവരുടെ സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളിൽ ഇടപെടാനുള്ള അവസരം ഈ ജോലി മുഖേന കോകിലക്ക് ലഭിച്ചു....

യാത്രകൾ ചെറുപ്പം മുതലേ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.. അതുപോലെതന്നെ മനുഷ്യരെയും... തമിഴ്നാട് അർബൻ സാനിറ്റേഷൻ സപ്പോർട്ട് പ്രോഗ്രാമിന്റെ ഭാഗമായി വീടുകളിൽ സർവ്വേ നടത്തുക എന്നതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ദൗത്യം... കോയമ്പത്തൂർ ആണ് സ്വദേശമെങ്കിലും, മലയാളികളോട് ഒരു പ്രത്യേക ചായ്‌വുണ്ട്‌ കോകിലക്ക്... സാമൂഹിക പുരോഗതിയിൽ മലയാളികൾ ഒരുപാട് മുന്നിലാണെന്നാണ് കോകിലയുടെ അഭിപ്രായം....

കോയമ്പത്തൂരിൽ നിന്നു 5 മണിക്കൂർ യാത്രയുണ്ട് തഞ്ചാവൂർക്ക്‌... ട്രെയിനിൽ ആണ് യാത്ര... ആരെയെങ്കിലും കത്തി വയ്ക്കാൻ കിട്ടണേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയോടെയാണ് കോകില ട്രെയിൻ കയറിയത്.... കോകിലയുടെ പ്രാർത്ഥന പോലെ തന്നെ, ട്രെയിനിൽ ഒരു കൂട്ട് കിട്ടി... കാതറിൻ ബ്രണ്ട്... മദാമ്മയാണ്.... ഇംഗ്ലണ്ടിലെ 'Daily Star' ടാബ്ലോയിടിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു... സൗത്ത് ഇന്ത്യൻ നൃത്തരൂപങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ക്ഷേത്രങ്ങളെക്കുറിച്ചും പഠിക്കാനാണ് ഇവിടെ വന്നിട്ടുള്ളത്.....അവരും തഞ്ചാവൂർക്ക് തന്നെയാണ് പോകുന്നത്.... സംസാരിക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ള രണ്ടു പേരെ സംബന്ധിച്ച്, അഞ്ചുമണിക്കൂർ എന്നത് വലിയ കാലയളവല്ല.....

സ്വന്തം വിശേഷങ്ങൾ പറയുന്നതിനേക്കാൾ ഉപരി മറ്റേയാളുടെ അനുഭവങ്ങൾ കേൾക്കാൻ അവർ മത്സരിച്ചു... യാത്രയെന്നു പറയുന്നതും ഒരുതരത്തിൽ അനുഭവമാണല്ലോ. കൂട് വിട്ടു കൂട് മാറുന്ന അനുഭവങ്ങൾ... അനുഭവസ്ഥരുടെ അനുഭവങ്ങൾ അറിയുന്നതും ഒരു അനുഭവമാണല്ലോ..

"എന്താണ് നിങ്ങളുടെ ബോധവൽക്കരണ വിഷയം" ആകാംക്ഷയോടെ കാതറിൻ ചോദിച്ചു

"ആർത്തവ ശുചിത്വം.."കോകില തുടർന്നു

"IIHS ബാംഗ്ലൂരിന്റെ ആഭിമുഖ്യത്തിൽ, സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ സഹകരണത്തോടെ എല്ലാ ജില്ലയിലും ഈ വിഷയത്തിൽ സർവ്വേ നടക്കുന്നുണ്ട്... കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച കോയമ്പത്തൂർ തന്നെയായിരുന്നു duty.... ഈ ആഴ്ച എനിക്ക് തഞ്ചാവൂർ ഡെപ്യൂറ്റേഷൻ ആണ്. അങ്ങോട്ടുള്ള യാത്രയിലാണ് ഞാൻ"

"തഞ്ചാവൂർ നേരത്തെ പരിചയമുണ്ടോ" കാതറിൻ തിരക്കി

"ചെറുപ്പത്തിൽ ഒരിക്കൽ പോയിട്ടുണ്ട്..സ്ഥലം വലിയ പരിചയമില്ല... അവിടെ ഹെൽത്തിൽ നിന്നു നമ്മളെ സഹായിക്കാൻ ആരെങ്കിലും വരും. ഇതുപോലുള്ള സർവ്വേകൾക്ക്, അംഗൻവാടി ടീച്ചർമാർ നമുക്ക് ഒരുപാട് helpful ആണ്. ഇന്ത്യയിൽ ഇപ്പോഴും ആർത്തവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു ഒരുപാട് ദുരാചാരങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഇതുപോലെയുള്ള സർവ്വേകൾക്ക് പോകുമ്പോഴാണ് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന പല വിവരവും നമ്മൾ അറിയുന്നത്."

കോകില തുടർന്നു " കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച, തമിഴ്സെൽവി എന്നു പേരുള്ള ഒരു സ്ത്രീയെ ഞാൻ ഇന്റർവ്യൂ ചെയ്തിരുന്നു.. 12 വയസ്സുള്ളപ്പോഴാണ് അവർ വയസ്സറിയിച്ചത്.. വാർഷിക പരീക്ഷയ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുന്നതിന്റെ ഇടയിലാണ്, അവർക്ക് ആദ്യമായി രക്തസ്രാവം ഉണ്ടായത് ... എന്തോ മാരകരോഗം വന്നു, മരിക്കാൻ പോവുകയാണെന്നാണ് ആ പാവം കരുതിയത്. പേടിച്ചരണ്ട അവൾ അമ്മയെ വിളിച്ചു...അവളെ കണ്ട പാടേ അമ്മ പുറത്തേക്കോടി. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയൽപക്കത്തെ ഒരു മുത്തശ്ശി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.. അവർ തിരക്കുപിടിച്ച് അവളെ കുളിപ്പിക്കാൻ കൊണ്ട് പോയി.. എന്നിട്ട് പശു തൊഴുത്തിനടുത്തുള്ള ഒരു മുറിയിൽ കൊണ്ടാക്കി. അവൾക്കുവേണ്ടി ഒരു മരപ്പലക അവിടെ മുൻപേ തയ്യാറാക്കി വെച്ചിരുന്നു.. അവിടെനിന്ന് മാറരുത് എന്ന് അവൾക്ക് ഉപദേശം കൊടുത്തിട്ട്, ആ മുത്തശ്ശി അവിടെ കുറച്ച് ഭക്ഷണവും വെള്ളവും കൊണ്ട് വെച്ചു. അവൾ,അമ്മയെ പിന്നീട് കണ്ടത് അന്ന് വൈകീട്ടായിരുന്നു.... തനിക്ക് കൈവന്ന ശാരീരികവും മാനസികവുമായ മാറ്റത്തെക്കാൾ അവളെ നൊമ്പരപ്പെടുത്തിയത് അമ്മയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള അകൽച്ചയായിരുന്നു.... അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തിനും കരുതലിനുമായി കൊതിച്ച ആ നാളുകളിൽ, അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ട ഒറ്റപ്പെടൽ ഈ നാട്ടിലെ പല പെൺകുട്ടികളും അനുഭവിക്കുന്നതാണ്. നിങ്ങൾക്ക് ഇതൊക്കെ തമാശയായി തോന്നുന്നുണ്ടാകും അല്ലേ.. കാതറിൻ?.

"ഏയ്‌.. ഒരിക്കലുമില്ല... ആർത്തവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇംഗ്ലണ്ടിലും ഇതൊക്കെ തന്നെയാണ് അവസ്ഥ.. പല കുട്ടികളും വയസ്സറിയിക്കുമ്പോഴാണ് ഇതൊക്കെ അറിയുന്നത്.... പിന്നെ, നിങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ പോലുള്ള ദുരാചാരങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല.."

"ഇവിടെ 'പുതുയുഗം' എന്ന പേരിൽ സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ ഒരു പദ്ധതിയുണ്ട്... 11 നും 19 നും ഇടയിൽ പ്രായമുള്ള പെൺകുട്ടികൾക്ക് എല്ലാമാസവും 20 സാനിറ്ററി നാപ്കിനുകൾ സംസ്ഥാന സർക്കാർ നൽകി പോരുന്നുണ്ട്... പാഡുകൾക്ക് ഗുണമേന്മ കുറവായതിനാൽ പദ്ധതി വലിയ വിജയമായില്ല."

കോകില പറയുന്നത് കേട്ടുകൊണ്ട് കാതറിൻ ജനാലക്കമ്പിയിലൂടെ പുറത്തേക്കു നോക്കി...

ഉരുണ്ടു കൂടുന്ന കാർമേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ വെളിച്ചം കാംക്ഷിക്കുന്ന കണ്ണുകൾക്കായി അവൾ പരതി. മൂഢവിശ്വാസങ്ങളും ദുരചാരങ്ങളും കൊണ്ട് നടക്കുന്നവർ,അവരുടെ തെറ്റ്തിരുത്തിക്കൊണ്ട് പെരുമഴയായി ഭൂമിയിൽ പെയ്തിറങ്ങണമേ എന്ന് അവൾ ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിച്ചു....

**************************************

2018 നവംബർ 15

Government Girls High School,PATTUKKOTTAI

കോകിലയുടെ ഇന്നത്തെ ദൗത്യം ഒരു ബോധവൽക്കരണ സെമിനാർ ആയിരുന്നു .... കൗമാര പ്രായക്കാരായ പെൺകുട്ടികളും അമ്മമാരും അടക്കം മുന്നൂറോളം പേർ സെമിനാറിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വന്നിരുന്നു....

എല്ലാ ഒരുക്കങ്ങളും, ഹെൽത്തിലെ സെൽവരാജ് സാർ ചെയ്തിരുന്നു... സഹായത്തിനായി കർപ്പകം എന്ന് പേരുള്ള ഒരു അംഗൻവാടി വർക്കറും ഉണ്ടായിരുന്നു... നല്ല പ്രതികരണമാണ്, സദസ്സിൽ നിന്നും ലഭിച്ചത്.... ആർത്തവ ശുചിത്വത്തെ പറ്റിയും, ഋതുമതികളായ കുട്ടികളുടെ മാനസിക വ്യാപാരത്തെ പറ്റിയും, ഈ സമയത്ത് ബന്ധുക്കൾ, അവരെ ഒറ്റപ്പെടുത്താതെ കൂടെ നിർത്തേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെപ്പറ്റിയും കോകില വിശദമായി ക്ലാസ്സെടുത്തു....

ആവേശത്തോടെ, ആ നിമിഷങ്ങളെല്ലാം കാതറിൻ തന്റെ കാമറയിൽ പകർത്തി..... അവർക്കുള്ള ഉച്ചഭക്ഷണം കർപ്പകം വീട്ടിൽ നിന്നു കൊണ്ടുവന്നിരുന്നു... രണ്ടു മണിക്കൂർ നീണ്ട സെമിനാർ അവസാനിച്ചതിനു ശേഷം അവർ സ്കൂളിലെ ഒരു ബെഞ്ചിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കാനിരുന്നു....

കറുവാട് കുഴമ്പും, കത്രിക്ക തോരനും ആയിരുന്നു വിഭവങ്ങൾ...... കാതറിൻ, കൈകൊണ്ടു ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ നന്നേ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നുണ്ടായിരുന്നു... അത് കണ്ട്‌ കോകിലക്കും കർപ്പകത്തിനും ചിരിയടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല...

"അക്കാ,വീട്ടിൽ ആരൊക്കെയുണ്ട് "

ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കെ കോകില കർപ്പകത്തോട് ചോദിച്ചു

"വീട്ടിൽ ഏട്ടൻ,മോള്, ഏട്ടന്റെ അമ്മ എന്നിവരുണ്ട്... ഏട്ടൻ തങ്കപ്പ ഗൗണ്ടരുടെ തെങ്ങിൻതോപ്പിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു... ഒരു മോൻ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഒരു വർഷം മുൻപ് ഞങ്ങളെ വിട്ടു poyi" കർപ്പകത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ഉള്ളിലേക്ക് വലിഞ്ഞു

"അതെന്തു പറ്റി അക്ക" ആകാംക്ഷയോടെ കോകില ചോദിച്ചു

" ഞങ്ങളുടെ ഊരിൽ നാഗപഞ്ചമി ഉത്സവം കേമമായിട്ടാണ് ആഘോഷിക്കുന്നത്.... എല്ലാ വർഷവും ഈ ദിനത്തിൽ അമ്മൻകോവിലിലെ നാഗത്തറയിൽ ഞങ്ങൾ ആരാധന നടത്തും.... ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് വഴി, കുടുംബത്തിന് ഐശ്വര്യം വർദ്ധിക്കുമെന്നാണ് ഞങ്ങളുടെ വിശ്വാസം.... പാമ്പാട്ടിയുടെ സഹായത്തോടെ ജീവനുള്ള പാമ്പുകൾക്ക് പാല് കൊടുക്കുന്നത് ഇവിടത്തെ ഒരു പ്രധാന വഴിപാടാണ്... അങ്ങനെ പാല് കൊടുക്കാൻ ശ്രമിച്ച എന്റെ മകൻ ശരവണന്റെ കയ്യിൽ ഒരു രാജവെമ്പാലയുടെ ദംശനമേറ്റു... എന്റെ മകനെ രക്ഷിക്കാൻ, അവിടെ കൂടി നിന്നവരോട് ഞാൻ അപേക്ഷിച്ചു.... നാഗദേവത കോപിച്ചതിനാലാണ് മകന് കടിയേറ്റതെന്നും, അങ്ങനെയുള്ള ഒരു കുട്ടിയെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ ആ ശാപം തങ്ങൾക്കും വരുമെന്നു ഭയന്ന് അവരാരും തന്നെ രക്ഷിക്കാൻ മുന്നോട്ടു വന്നില്ല.... എനിക്ക് എല്ലാ കാര്യത്തിലും ഒരു ബലം അവനായിരുന്നു.... പക്ഷേ നിർണായകഘട്ടത്തിൽ, എനിക്കും അവനെ രക്ഷിക്കാൻ പറ്റിയില്ല... മറ്റുള്ളവർ അതെല്ലാം മറന്നു കാണും... ഒരു അമ്മയ്ക്ക് അതിനു സാധിക്കുമോ മാഡം... ഓരോ ദിവസവും ഞാൻ നീറി നീറി ജീവിക്കുകയാണ്... അവന്റെ മരണത്തിൽ എനിക്കും പങ്കുണ്ട് " ഭക്ഷണം മതിയാക്കികൊണ്ട് കർപ്പകം നടന്നു പോയി

കയ്പ്പേറിയ അനുഭവങ്ങൾ മറന്നാലേ അവ മനസ്സിലേല്പിച്ച മുറിവു ഉണങ്ങുകയുള്ളൂ. മറക്കലാണ് പൊറുക്കൽ. ക്ഷമയിൽനിന്നു നമുക്കു മുന്നോട്ടുപോകാനുള്ള ശക്തി ലഭിക്കും... ആ ശക്തി ലഭിക്കാനുള്ള നെട്ടോട്ടത്തിലാണ് നാം ഓരോരുത്തരും...

കാര്യം മനസ്സിലാകാതെ കാതറിൻ കോകിലയെ ഉറ്റു നോക്കി കൊണ്ടിരുന്നു... അർത്ഥം നൽകുന്ന ലിപികൾക്ക് പലപ്പോഴും മനുഷ്യ വികാരങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടാൻ സാധിക്കാറില്ല... കർപ്പകം പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ കോകില കാതറിനോട് പറഞ്ഞു

"മാഡത്തിന് എന്നെ സഹായിക്കാമോ " കൈ കഴുകി വന്ന കർപ്പകം കോകിലയോട് ചോദിച്ചു.....

"എന്താണ് അക്കാ...."

" എന്റെ വീട് ഇവിടെ അടുത്താണ്..മാഡം അവിടം വരെ ഒന്ന് വരണം "

"അയ്യോ അക്കാ.... ഞാൻ ഡ്യൂട്ടി യിൽ ആണ്.... എനിക്ക് ഇവിടത്തെ ഹെൽത്തിൽ പോകേണ്ടതായുണ്ട് "

"അയ്യോ!അങ്ങനെ പറയരുത്.. മാഡം എന്റെ മോളെ രക്ഷിക്കണം"

" എന്ത് പറ്റി, അക്കാ മോൾക്ക്‌? " കോകില തിരക്കി

"എന്റെ മോള് രണ്ടു ദിവസം മുൻപ് വയസ്സറിയിച്ചു....അതിനു ശേഷം, അവളെ ഒന്ന് കാണാൻ പോലും എന്നെ അവർ അനുവദിക്കുന്നില്ല ....ഞങ്ങളുടെ 'കുടിസയുടെ' സൈഡിലായി അവളെ ഇരുത്താനായി ഒരു ചായ്‌പ് കെട്ടിയിട്ടുണ്ട്.....എന്റെ മോള് വെട്ടവും തുണയുമില്ലാതെ ഒറ്റയ്ക്ക് അവിടെ കഴിയുകയാണ്... എന്റെ കൂടെയാണ് അവൾ എന്നും ഉറങ്ങാറ്.... എന്നെ കാണാതെ രണ്ടു നാളായി...." ഉള്ളിലെ വികാരം അവളുടെ വാക്കുകളെ കടിഞ്ഞാണിട്ട് നിയന്ത്രിച്ചു....

"ആരാണ് സമ്മതിക്കാത്തത് അക്കാ... ചേട്ടനോ?"

" ചേട്ടൻ ഒരു പാവമാണ് മാഡം.. ആള്, അമ്മയുടെ വാക്കിനു എതിരൊന്നും പറയാറില്ല .... മാഡം ഇന്ന് ക്ലാസ്സിൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അമ്മയോടൊന്നു പറയണം... വയസ്സായവർ അല്ലേ.... എന്റെ വാക്കുകൾ കേൾക്കാറില്ല"

"ശരി അക്ക... ഞാൻ വരാം... പാട്ടിയോട് സംസാരിക്കാം"

*********************************

2018 നവംബർ 15

ആനൈക്കാട് ഗ്രാമം

കർപ്പകത്തിന്റെ വീട്

ഒരു കറുത്ത പട്ടി കർപ്പകത്തിന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തു സ്വച്ചവിഹാരം നടത്തുന്നു.... വന്ന അതിഥികളെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ അത് സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തോടെ അയല്പക്കത്തെ വീടുകളിലെല്ലാം ഓടി നടക്കുന്നു...

"എന്താണ് അവളുടെ പേര് " പട്ടിയെ ചൂണ്ടി കൊണ്ട് കാതറിൻ ചോദിച്ചു..

"കറുമ്പിച്ചി" പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങങ്ങളെ തട്ടി ഉണർത്തിക്കൊണ്ട് കർപ്പകം പറഞ്ഞു...

"അമ്മാ.... ഇതാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞ മാഡം " സന്തോഷത്തോടെ കർപ്പകം കോകിലയെ അമ്മക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തി കൊടുത്തു

" പാട്ടിയുടെ പേരെന്താ" കോകില ചോദിച്ചു

"കാമാച്ചി" നാണത്തോടെ അവർ പറഞ്ഞു

കർപ്പകം അവർക്കിരിക്കാനായി ഒരു ചെറിയ ബെഞ്ച് കൊണ്ട് വന്നിട്ടു...

"അമ്മ.... കുറച്ച് വെള്ളം കുടിക്കൂ " എന്ന് പറഞ്ഞു കൊണ്ട് കാമാച്ചിയമ്മ ഒരു 'സൊമ്പ്' നിറയെ വെള്ളം കൊണ്ട് കൊടുത്തു..

വെള്ളം കുടിക്കുമ്പോളും കോകിലയുടെ ശ്രദ്ധ ഇടത്തെ വശത്തുള്ള ചായ്‌പിലായിരുന്നു.... ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ഒരു വലിയ പട്ടിക്കൂടിനേക്കാൾ അല്പം കൂടി വലിപ്പം കാണും.... അവളെ കാണാൻ പറ്റിയില്ലെങ്കിലും അവരുടെ സംസാരം അവൾ കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്നു മനസ്സിലായി.. അതിരുകൾ നിർണ്ണയിച്ച് വ്യക്തികളെ മാറ്റി നിറുത്തിയാലും, അവരുടെ മനസ്സുകൾക്ക് അതിരു കെട്ടാൻ പറ്റില്ലല്ലോ....

അന്ധവിശ്വാസങ്ങളും ദുരാചാരങ്ങളും മാറ്റേണ്ടതിനെപ്പറ്റി കോകില കാമാച്ചിയമ്മയോട് സംസാരിച്ചു....അവർക്കത് ഇഷ്ടമാകുന്നില്ലെന്നു മുഖഭാവത്തിൽ നിന്ന് ഊഹിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ... പക്ഷേ കോകില വളരെ ആത്മാർത്ഥമായി തന്നെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു ബോധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു..... കാതെറിൻ അവിടെ ചുറ്റി നടന്നു പടമെടുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

പൊടുന്നന്നെ, കാമാച്ചിയമ്മ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒഴിഞ്ഞ സൊമ്പെടുത്തു അവരുടെ നേരെ എറിഞ്ഞു .... ആ പ്രവൃത്തി കോകിലയും കാതെറിനും ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല...

"പോടീ.... പേയ്... പിസാസേ.... എങ്ക കുടുംബത്തെ അഴിക്ക പാക്കിറയാ" എന്ന് ആക്രോശിച്ചു കൊണ്ട് കാമാച്ചിയമ്മ ഉറഞ്ഞു തുള്ളി...

ഒട്ടും സമയം കളയാതെ കോകിലയും കാതറിനും അവിടെ നിന്നു ഇറങ്ങി.... റോന്തു ചുറ്റാൻ പോയ കറുമ്പി കർപ്പകത്തിന്റെ വീട്ടിലേക്കു ഓടിക്കയറി... നാവു പുറത്തേക്കിട്ടുള്ള അതിന്റെ ഓട്ടം കണ്ടപ്പോൾ തങ്ങളെ കളിയാക്കുന്നതായി കോകിലക്ക് തോന്നി......

ചില വീട്ടിൽ പെൺകുഞ്ഞായി ജനിക്കുന്നതിലും ഭേദം ഒരു പട്ടിയായി ജനിക്കുന്നതാണ്😥😥

*********************************

അദ്ധ്യായം 3

2018 നവംബർ 18

കോയമ്പത്തൂർ

ഞായറിന്റെ ആലസ്യം കോകിലയെ നന്നായി മൂടിയിരിക്കുന്നു... പ്രകാശ വേഗത്തിൽ സഞ്ചാരിക്കാറുള്ള സമയം ഇന്ന് അവളുടെ ഇഷ്ടത്തിനൊപ്പം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നു.....

തഞ്ചാവൂർ assignment കോകിലക്ക് പൂർത്തിയാക്കാൻ സാധിച്ചില്ല....നവംബർ 16 നു ഗജ ചൂഴലിക്കാറ്റു തമിഴ്നാടിന്റെ തീരപ്രദേശങ്ങളിൽ ശക്തി പ്രാപിച്ചു.... തഞ്ചാവൂർ, നാഗപ്പട്ടണം, രാമനാഥപുരം തുടങ്ങിയ ജില്ലകളിലെല്ലാം കനത്ത നാശ നഷ്ടമുണ്ടായി.....ഒരുപാട് കന്നുകാലികലും പക്ഷികളും ചത്തൊടുങ്ങി..... ഒരുപാട് ആളുകളെ മാറ്റിപാർപ്പിച്ചു..... എത്ര പേർ ജീവൻ വെടിഞ്ഞു എന്ന് ഇതുവരെ അറിവ് ലഭിച്ചിട്ടില്ല...

സ്ഥിതി വഷളാകുന്നത് കാരണം കോകിലയോട് അന്ന് തന്നെ തിരിച്ചു പോരാൻ അധികാരികൾ അറിയിച്ചു... മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ആണെങ്കിലും കോകില തഞ്ചാവൂരോടും കാതറിനോടും യാത്ര പറഞ്ഞു.... കാതറിൻ തഞ്ചാവൂർ തന്നെ നിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു....

മണ്ണിന്റെ നിറമുള്ള ചായ കോകിലയുടെ രസമുകുളങ്ങളെ തൊട്ടുണർത്തി...ഫോണിലെ പോപ്പ് അപ്പ്‌ മെസ്സേജുകളിലൂടെ കോകില കണ്ണോടിച്ചു.....

കാതറിന്റെ ഒരു ഇ -മെയിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്....ജിജ്ഞാസയോട് കൂടി കോകില അതിൽ വിരലമർത്തി... "Daily Star" പത്രത്തിൽ വന്ന ഒരു ലേഖനമാണ് ഉള്ളടക്കം..... ഈ ലേഖനം, കാതറിൻ തനിക്കു അയച്ചു തരേണ്ട ആവശ്യമെന്താണെന്ന് ചിന്തിച്ചു കൊണ്ട്, കോകില അത് സ്ക്രീനിന്റെ വലുപ്പത്തിൽ വലുതാക്കി....

കൊന്നത് ചുഴലിക്കാറ്റോ അതോ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളോ

By Catheryn Brunt

നവംബർ 16നു ഗജ ചുഴലിക്കാറ്റു ഇന്ത്യയിലെ തമിഴ്നാടിൽ സംഹാര താണ്ഡവമാടിയപ്പോൾ പൊലിഞ്ഞ ജീവനുകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരു പതിനാലുകാരിയും...തഞ്ചാവൂർ ജില്ലയിലെ ആനൈക്കാട് ഗ്രാമത്തിലെ മുരുകൻ കർപ്പകം ദമ്പതികൾക്കാണ് വ്യത്യസ്തമായൊരു ദുരന്തം നേരിടേണ്ടി വന്നത്... ഏഴാംക്ലാസ് വിദ്യാർഥിനിയായ, അവരുടെ 14 വയസ്സുള്ള മകൾ കലൈസെൽവിയെ ഋതുമതിയായതിനാൽ അടുത്തുള്ള കുടിലിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് താമസിപ്പിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.. ഗജ ചുഴലിക്കാറ്റിന്റെ തീവ്രതയിൽ ഒരു തെങ്ങു കടപ്പുഴകി, ആ കുടിലിൽ വീണപ്പോൾ പൊലിഞ്ഞത് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു... മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട പ്രയത്നത്തിന് ശേഷമാണ് ആ ശവശരീരം തെങ്ങിന്റെ അടിയിൽ നിന്നു കുടുംബത്തിന് എടുക്കാൻ സാധിച്ചത്... അധികാരികൾ ആരും സഹായത്തിനു എത്താത്തതിനാൽ സംസ്കാര ചടങ്ങുകൾ അവർക്കു ഒറ്റക്കു നടത്തേണ്ടി വന്നു.. കഴിഞ്ഞ വർഷം അവരുടെ മകൻ പാമ്പ് കടിയേറ്റ് മരിച്ചിരുന്നു...

********************************

ലേഖനം മുഴുവൻ വായിക്കാനുള്ള ശക്തി കോകിലക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. മൂന്ന് ദിവസം മുൻപ് അവരുടെ വീട്ടിൽ പോയതായിരുന്നു.....

"ഇങ്ങനെ ഒരു സങ്കടം തരാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നോ ദൈവമേ എന്നെ ഇത്രയും ദൂരം താണ്ടി അങ്ങോട്ടായച്ചത്"കോകില ചിന്തിച്ചു.

"ആ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം കാണാൻ സാധിക്കാഞ്ഞതിൽ എനിക്കന്നു നല്ല സങ്കടമുണ്ടായിരുന്നു... ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു അത് നന്നായെന്നു... ഇല്ലെങ്കിൽ ആ മുഖം എന്നെ വേട്ടയാടിയേനെ.... ഒറ്റക്കായിരുന്ന ആ രാത്രി തീർച്ചയായും അവൾ പേടിച്ചു കരഞ്ഞിരിക്കും..... ആ കരച്ചിൽ ഒരുപക്ഷെ കർപ്പകവും കുടുംബവും കേട്ടിരിക്കും... എന്നിട്ടും, മൂഢവിശ്വാസത്തെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു അവർ അന്ന് ഉറങ്ങിയിരിക്കും...... കർപ്പകമക്കാ, ആരെതിർത്താലും നിങ്ങൾക്കന്നു മോളെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട്‌ വന്നു കൂടെ കിടത്താമായിരുന്നില്ലേ... സ്വന്തം മോൾടെ ജീവനേക്കാൾ വലുതായിരുന്നോ വീട്ടുകാരോടുള്ള നിങ്ങളുടെ പേടി..... ഭയത്തിന്റെയും കെട്ടുപ്പാടിന്റെയും ചങ്ങലകളെ ഭേദിച്ചത് കൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കുമായിരുന്നില്ല 😢😢

മോളെ.... സുന്ദരിക്കുട്ടി.... നീ എന്തിനാണ് പേടിച്ചു വിറച്ചു അവിടെ തന്നെ കിടന്നത്.... നിനക്കു എങ്ങോട്ടെങ്കിലും ഓടിപ്പോകാമായിരുന്നില്ലേ..അതോ ഈ നശിച്ച ലോകത്ത് നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ടു, ദൈവസന്നിധിയിൽ പോകാൻ നീ മനസ്സുകൊണ്ട് ഒരുങ്ങിയിരുന്നോ " കോകിലയുടെ ചിന്തകൾ ഭ്രാന്തൻ ഉറുമ്പിനെ പോലെ പരക്കം പാഞ്ഞു....

കോകില, കാതറിൻ, കർപ്പകം, കറുമ്പിച്ചി, കലൈസെൽവി... കാലചക്രത്തിന്റെ കുരുക്കിൽപെട്ട കോമരങ്ങൾ......

(ശുഭം 🙏🙏)

🥀🥀സതീഷ് മേനോൻ ✍️✍️

ഒരു ഓസ്‌ട്രേലിയൻ കഥ | Novel | Anil Konattu | Part 1

2024-08-19T07:00:00.001+04:00

അദ്ധ്യായം ഒന്ന്

അതിരാവിലെ സോളമൻ എഴുനേറ്റു. പ്രഭാതം ഇന്ന് പതിവിലും നേരെത്തെ എത്തിച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു. ഭിത്തി യിലുള്ള ഘടികാരത്തിൽ സമയം അഞ്ച് മുപ്പത്!!!

കൊളെസ്ട്രോൾ,ഷുഗർ,കുടവയർ എന്നിവക്ക് പ്രതിവിധിയായി പ്രഭാത സവാരിക്കായി അയാൾ സാവധാനം പാതയോരത്തേക്കിറങ്ങി.

ഡിസംബർ മാസത്തിൽ ഓസ്‌ട്രേലിയയിൽ പകലിനു ദൈർഘ്യം കൂടുതലാണ്. ലോകത്തിൽ ഉഷ്ണകാലത്ത് ക്രിസ്തുമസ് ആഘോഷിക്കുന്ന ഒരേ ഒരു രാജ്യം!!!

കഴിഞ്ഞമാസം തന്നെ ക്രിസ്തുമസ് ആഘോഷങ്ങൾ തുടങ്ങിയിരുന്നു. വീടുകളിൽ അലങ്കാരലൈറ്റുകൾ തെളിഞ്ഞു തന്നെ കിടക്കുകയാണ്. അഡലൈഡ് ഉത്സവലഹരിയിൽ കൂടുതൽ സുന്ദരിയായിരിക്കുന്നതായി അയാൾക്ക്‌ തോന്നി.

ഒരു മണിക്കൂറെങ്കിലും നടക്കണമെന്നാണ് മരുമകളായ ജൂലി സോളമനോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. മദാമ്മയാണെങ്കിലും അവൾക്ക് സ്നേഹമുള്ളവളാണെന്നാണ് സോളമൻ്റെ പക്ഷം.

സോളമൻ യോഗ ചെയ്യുന്നത് അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി നിൽക്കാറുണ്ട്.

ഏതാണ്ട് അര മണിക്കൂർ സോളമൻ

നടന്നു.

റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞുവന്ന ഒരു കാർ അയാളുടെ സമീപം സഡൻ ബ്രേക്കിട്ടു നിർത്തി. കാറിന്റെ ഗ്ലാസ്സുകൾ തുറക്കുന്നതു കണ്ട സോളമൻ അപകടം മണത്തു. പിടലിയിൽ തന്നെ എന്തോ വന്ന് പതിച്ചപ്പോൾ അയാളുടെ ശരീരം മുഴുവനും ചുവന്ന ദ്രാവകം ഒഴുകി രക്ത വർണ്ണമായി.

ബാലൻസ് തെറ്റി പോയെങ്കിലും അയാൾ വീഴാതെ പിടിച്ചു നിന്നു. ശരീരം മുഴുവൻ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നത് മുറിവിൽ നിന്നുമുള്ള രക്തമാണെന്ന് ആദ്യം ശങ്കിച്ചെങ്കിലും ഗന്ധം കൊണ്ട് താൻ റെഡ് വൈനിൽ കുളിച്ചിരിക്കുകയാണെന്ന് അയാൾക്ക്‌ ബോധ്യമായി. കാറിൽ വന്ന പിള്ളേർ വൈൻ പാക്കറ്റുകൊണ്ട് തന്നെ എറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു!!!

സോളമൻ നോക്കിയപ്പോൾ കാറിൽ ഓസികളായ ടീനേജ് സംഘമാണ്. അയാളെ നോക്കി അവർ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

"ബ്ലഡ്‌ഡി ഏഷ്യൻ.." അവർ അയാളെ കൂകി വിളിച്ചുകൊണ്ട് കാറിൽ വന്ന വേഗതയിൽ തന്നെ പാഞ്ഞു പോയി.

താൻ ഇവിടെ വന്നിട്ട് വർഷം കുറെ ആയെങ്കിലും തന്റെ ഗതി ഇതു തന്നെയാണെല്ലോയെന്നു അയാൾ ഓർത്തു. കഴിഞ്ഞ മാസം സിറ്റിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ഒരുത്തൻ വന്ന് പത്തു ഡോളർ അയാളോട് ചോദിച്ചു. കഷ്ടകാലത്തിന് സോളമൻ നോ പറഞ്ഞു. കൈമുഷ്ടി ചുരുട്ടി അവൻ സോളമൻ്റെ തലക്കിട്ട് ആഞ്ഞൊരിടി!!!

അന്ന് തലയിൽ പൊങ്ങി വന്ന മുഴ തലയിൽ തപ്പി നോക്കിയാൽ ഇപ്പോഴും കൈയ്യിൽ തടയും.

അഭിഷേകം ചെയ്ത വൈൻ അയാൾ ഒരുവിധത്തിൽ തുടച്ചു കളഞ്ഞു. വൈനിന്റെ അളവും താഴെ വീണു കിടക്കുന്ന അലുമിനിയം ഫോയിൽ കൊണ്ടു നിർമ്മിച്ച പാക്കറ്റും കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ചു ലിറ്ററിന്റെ പാക്കറ്റ് കൊണ്ടാണ് ഓസികൾ എറിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് എന്ന് അയാൾക്ക്‌ മനസ്സിലായി.

എതിരെ വന്ന സായിപ്പും മദാമ്മയും അവരുടെ മൂക്ക് പൊത്തികൊണ്ട് വഴി മാറിപ്പോയി.

"പാവം ഏഷ്യൻ....ഇന്നലെ വല്ലാതെ കുടിച്ചു എന്നാണ് തോന്നുന്നത്." മദാമ്മ പറയുന്നതു കേട്ടപ്പോൾ കലിയിളകിയെങ്കിലും ആയാൾ നിയന്ത്രണം പാലിച്ചു. യോഗയുടെ ഗുണം കൊണ്ടുണ്ടായ ആത്മ നിയന്ത്രണം!!!

"എന്നെങ്കിലും നീയൊക്കെ ഇന്ത്യയിൽ വന്നു താമസമാക്കും. അപ്പോൾ ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം"

അയാൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

പെട്ടെന്നാണ് നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞു വരുന്ന ജോളിയുടെ മുഖം അയാളുടെ മനസ്സിലേക്കോടിയെത്തിയത്.

മദ്യപിച്ചില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാലും അവൾ വിശ്വസിക്കുകയില്ല. ഈ നാറുന്ന മണവുമായി അവളുടെ മുന്നിൽ ചെന്നാൽ ഇന്നത്തെ കാര്യം കുശാലായി !!!

സായിപ്പിന്റെ വൈൻ പാക്കറ്റുകൊണ്ടുള്ള ഏറ് സഹിക്കാം. എന്നാൽ അവളുടെ വായിൽ നിന്നും വരുന്നത് സഹിക്കുക വലിയ പ്രയാസമാണ്.

എന്നും വെകുന്നേരം സോളമൻ വീട്ടിൽ വരുമ്പോൾ ജോളി അയാളുടെ വായ്‌ മണത്തു നോക്കി മദ്യപിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തിയിട്ടേ ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകുകയുള്ളൂ. രാത്രിയിൽ അയാൾ കുടിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കുവാൻ മകൾ സാറയെ എൽപ്പുച്ചിട്ടുണ്ട്. സാറ ആ ജോലി ഭംഗിയായി ചെയ്യുന്നുമുണ്ട്!!! ഭർത്താവ് മദ്യപിക്കുന്നത് ജോളിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല. അവളുടെ ആങ്ങള മൂക്കറ്റം കുടിക്കുന്നതിന് അവൾക്ക് ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല!!! ഒരേ പാർട്ടിക്കുപോയി ഒരേ പോലെ കുടിക്കുന്ന താനും ടോമും!!!ജോളിയുടെ മുൻപിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ താൻ അലവലാതിയും അവൻ നല്ലവനും ആകുന്നതെങ്ങിനെയെന്നു എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും അയാൾക്ക്‌ പിടികിട്ടിയില്ല.

താൻ എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന് ശഠിക്കുന്ന അവൾ തന്റെ സങ്കൽപ്പങ്ങൾക്ക് പുല്ലുവില പോലും കല്പിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് അയാൾക്കറിയാം.

മിക്കവാറും അവൾക്ക് നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി ആണ്. രാത്രി എട്ടുമുതൽ രാവിലെ ആറു മണി വരെയാണ് നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി !!!

നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി ഇല്ലാത്ത ദിവസം താൻ പരമാവധി നല്ലപിള്ള ചമഞ്ഞാലും ഒരു പ്രയോജനവും ഇല്ല.

ഒന്നുകിൽ അവൾക്ക് ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞു വന്ന ക്ഷീണം!!! അല്ലെങ്കിൽ തലവേദന !!!അതുമല്ലെങ്കിൽ വയറു വേദന!!!

ഇതൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ കുരുത്തംകെട്ട പിള്ളേർ എന്തെങ്കിലും കുഴപ്പങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കും!!!

പട്ടിണി കിടക്കുന്ന കുട്ടികൾ ബിരിയാണി കണ്ടതുപോലെ താൻ ആർത്തിയോടെ ചെല്ലുമ്പോൾ അവൾ ആക്രോശിക്കും.

"പോയിക്കിടന്ന് ഉറങ്ങാൻ നോക്ക് മനുഷ്യാ"

തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ ഒരിക്കലും നടക്കാറില്ല എന്ന് അയാൾ ഓർത്തു.

ദുഃഖങ്ങൾ മറക്കുവാൻ രണ്ടു സ്മാൾ അടിക്കാമെന്നു കരുതിയാൽ അതും അവൾ കയ്യോടെ കണ്ടു പിടിക്കും. പിന്നീടുണ്ടാകുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞറിയിക്കുവാൻ കൂടി വയ്യ!!!

അവളുടെ മുഖത്തു നോക്കി രണ്ടു വർത്തമാനം പറയണമെന്ന് അയാൾക്കാഗ്രഹം ഉണ്ട്. എന്നാൽ ജോളിയെ കാണുമ്പോൾ സോളമൻ കവാത്തു മറക്കും.

തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ അയാൾ പലപ്രാവശ്യം ശരീരം മണത്തു നോക്കി.

താൻ ഇനി എന്തു ചെയ്യും? അവൾ വരുന്നതിനു മുൻപ് വീടിന്റെ ഉള്ളിൽ കയറുവാൻ പറ്റിയാൽ താൻ രക്ഷപെട്ടു!!!

ഇന്ന് യോഗ ചെയ്യാതെ കുളിക്കുവാൻ കയറാം. കുളി കഴിയുമ്പോൾ മണം പമ്പ കടക്കും.

അയാൾ വേഗത്തിൽ നടന്നു.

എതിരെ വരുന്ന വെളുത്ത രൂപം കണ്ട്‌ അയാളുടെ മനസ്സിൽ ഞെട്ടലുണ്ടായി.

"ഗ്രിഗറി അച്ചൻ." അയാൾ പിറുപിറുത്തു. അച്ചൻ കണ്ടാൽ എല്ലാം കുളമാകും. പിന്നെ മലയാളികളെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എല്ലാം അറിയും. അച്ചൻ ചിലപ്പോൾ ഒരു അസോസിയേഷൻ മീറ്റിങ്ങുതന്നെ നാളെ വിളിച്ചു കൂട്ടിയെന്നു വരാം.തന്റെ ഇമേജ് തകർന്നത്‌ തന്നെ!!!

ബർമുഡയുടെ പോക്കറ്റിൽ വച്ചിരുന്ന കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ് ലൂക്ക മുഖത്തു ഫിറ്റു ചെയ്തു. അച്ചനെ കാണാത്ത ഭാവത്തിൽ വന്ന വഴിയേ വളരെ വേഗത്തിൽ അയാൾ തിരിച്ചു നടന്നു.

"എന്താടാ സോളമാ രാവിലെ തന്നെ ഫിറ്റാണോ?.കഷ്ടം അർദ്ധരാത്രിയിൽ കുട പിടിക്കുക എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. വെളുപ്പാൻ കാലത്തു കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സ്‌ വെച്ചയാളെ ആദ്യം കാണുകയാണ്.മദ്യത്തിന്റെ ശക്തി ഭയങ്കരം തന്നെ" പറച്ചലിന് ശേഷം അച്ചൻ ആസ്വദിച്ചു ചിരിച്ചു.

ഒരു വലിയ തെറിയാണ് മനസ്സിൽ വന്നതെങ്കിലും അച്ചനല്ലേ എന്ന് കരുതി സോളമൻ ക്ഷമിച്ചു. മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ അയാൾ വീട് ലക്ഷ്യമാക്കി വേഗത്തിൽ നടന്നു.

വീടടുക്കും തോറും അയാളുടെ ചങ്കിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു.

ജോളിയുടെ കാർ മുറ്റത്തു കണ്ടില്ല. അയാൾക്ക്‌ ആശ്വാസം തോന്നി. തിടുക്കത്തിൽ അയാൾ കോളിംഗ് ബെല്ലിൽ വിരലുകൾ അമർത്തി.

കതകു തുറക്കാതായപ്പോൾ അയാൾ ഓർത്തു

"നാശങ്ങൾ രണ്ടാം നിലയിൽ കിടന്ന് ഉറങ്ങുകയായിരിക്കും"

കതകിൽ പതുക്കെ തള്ളിയപ്പോൾ അത് പൂട്ടിയിട്ടില്ല എന്ന് അയാൾക്ക്‌ മനസ്സിലായി.

എന്തോ ഒരു പന്തികേട് മണത്ത അയാൾ വീടിനകത്തേക്ക് കയറി.

സ്വീകരണമുറിയിൽ പ്രവേശിച്ച സോളമൻ ഞെട്ടിപ്പോയി!!!

മേശപ്പുറത്തു വെച്ചിരുന്ന ലാപ്ടോപ്പ് അവിടെ നിന്നും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു!!!!

അയാൾ കിടപ്പുമുറിയിലെ സ്റ്റീൽ അലമാരി തുറന്നു നോക്കി. അലമാരിയിൽ വെച്ചിരുന്ന കാമറ, ഐ പാഡ് പേഴ്‌സ് എന്നിവയും നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

തുറന്നു കിടന്നിരുന്ന ലോക്കറിൽതപ്പി നോക്കിയ അയാൾക്ക്‌ തല കറങ്ങി.

ജോളിയുടെ ആഭരണങ്ങളെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു!!!

അയാൾ ഗാരേജിലേക്കു ഓടി. താൻ കഴിഞ്ഞ മാസം ലോൺ എടുത്തു വാങ്ങിച്ച ബെൻസ് കാർ കിടന്ന സ്ഥലം ശൂന്യമായി കിടക്കുന്നു!!!

"എന്റെ കർത്താവെ.. "രണ്ടു കൈകളും തലയിൽ വെച്ച് അയാൾ നിലത്ത് കുത്തിയിരുന്നു.

(തുടരും)

അനിൽ കോനാട്ട്

ഭഗവതിക്കാവ് | ShortStory | Sini Rudra

2024-08-17T01:50:00.007+04:00

കണ്ണപ്പേട്ടന്റെ പീടികക്കോലായിലെ കറുത്ത ബെഞ്ചിലിരുന്നായിരുന്നു കേളപ്പേച്ഛൻ നാട്ടുകാര്യം പറയാൻ തുടങ്ങിയത്. കടയുടെ മുന്നിലെ ഉന്തുവണ്ടിക്കരികെ വയറു വീർത്തൊരു തെരുവുപട്ടി കണ്ണപ്പേട്ടന്റെ പീടിയേലെ ചില്ലലമാര നോക്കി നാക്കു നീട്ടിക്കിടന്നു. അതു കണ്ടതും തല വെട്ടിത്തിരിച്ച്, കേളപ്പേച്ഛൻ വായിലെ മുറുക്കാൻ, കടയുടെ മുന്നിലെ മണ്ണിട്ട റോഡിലേക്ക് നീട്ടിത്തുപ്പി.

എൺപതിനോടടുത്ത കേളപ്പേച്ഛൻ ആ നാട്ടിലെ പല വീട്ടുകാർക്കും ഒരു കാര്യസ്ഥനെപ്പോലെയായിരുന്നു . പ്രായം കൂടിക്കൂടി വന്നപ്പോൾ, കേളപ്പേച്ഛന്റെ ഭാഷയിൽ, മനസ്സു പറേന്നിടത്ത് ശരീരമെത്തുന്നില്ല എന്നായ കാലം മുതൽ അയാൾ ഓരോ വീടുകളിലെയും പറമ്പിലെ ചെറിയ പണികൾ നോക്കിനടത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നരച്ച കൊമ്പൻമീശയും ചീവിയൊതുക്കാത്ത നരച്ച തലമുടിയും ഉറച്ച മാംസപേശികളും വെറ്റിലക്കറപിടിച്ച പല്ലുകളും ബീഡിപ്പുകയേറ്റു കറുത്തിരുണ്ടുപോയ ചുണ്ടുകളും തീഷ്ണമായ കണ്ണുകളും കേളപ്പേച്ഛന് ഒരു വില്ലൻഭാവം നൽകി. അതുകാരണം പെട്ടെന്നൊന്നും ആരും അയാളുടെ മുന്നിലേക്ക് വന്നു നിന്ന്, എതിർത്തു സംസാരിക്കാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.

ജോലിക്കിടയിലെ വിശ്രമവേളകളിൽ കേളപ്പേച്ഛന്റെ ഇടം ഈ പീടികക്കോലായിയാണ്. കൗമാരവും യൗവനവും ഒന്നിച്ചു പങ്കിട്ട കൂട്ടുകാർ ഇപ്പൊ വാർദ്ധക്യത്തിലും കൂട്ടുതന്നെ എന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ സന്തോഷം. കേളപ്പേച്ഛനും കുമാരേട്ടനും കണ്ണപ്പന്റെ അച്ഛൻ ഗോപാലനും ഇപ്പൊൾ ദേഹം തളർന്നു കിടക്കുന്ന ഗോയിന്ദനും ആത്മാർത്ഥസുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു. ആ നാൽവർസംഘം ഭഗവതിക്കാവിന്റെ പരിസരത്തും വടക്കേലെ കുന്നിൻമുകളിലും തങ്ങളുടെ അധീശ്വത്വം സ്ഥാപിച്ചവരായിരുന്നു. കേളപ്പേച്ഛന്റെ വാക്ക് അന്നും ഇന്നും നാട്ടിലെ അവസാനവാക്കുതന്നെ. തെറ്റു കണ്ടാൽ രൂക്ഷമായി പ്രതികരിക്കുന്ന കേളപ്പേച്ഛൻ ആ നാട്ടിലെ പലരുടെയും കണ്ണിലെ കരടായിരുന്നു.

''അല്ല കേളപ്പേച്ഛാ, മ്മടെ ഗോയിന്ദാട്ടൻ ഇങ്ങളെ അന്വേഷിച്ചിനേനല്ലോ, ഇങ്ങള് പോയില്ലേ അങ്ങോട്ടേക്ക്?"

പത്രത്തിലെ ചരമക്കോളത്തിൽ പരിചയമുള്ള മുഖങ്ങളെ തപ്പിക്കൊണ്ടിരുന്ന കുമാരേട്ടൻ തലയുയർത്താതെ ചോദിച്ചു..

മുറിബീഡി ഒന്നാഞ്ഞു വലിച്ച് കേളപ്പേച്ഛൻ പീടികത്തിണ്ണയിലേക്ക് ഇരിപ്പിന്റെ സ്ഥാനംമാറ്റി.

"എടാ കുമാരാ.. എനിക്ക് ഓനെ പോയിക്കാണാൻ തോന്നുന്നില്ല. ഒരു കൈയും കാലും തളർന്ന്, മിണ്ടാൻ പോലും ഓൻ പാടുപെടുമ്പോൾ അതും കണ്ടോണ്ട് നിൽക്കാൻ എന്നെക്കൊണ്ടൊന്നും പറ്റൂല്ല. ഓൻ എന്നെ വിളിക്കുന്നത് ഒരാശ്വാസത്തിന് വേണ്ടിയാകും. എന്നാലും എന്നെക്കൊണ്ട് കണ്ടു നിക്കാൻ പറ്റൂല്ല."

ഉള്ളിലെ വിഷമം മുറിബീഡിയുടെ തുമ്പത്ത് കനൽപോലെ എരിയുന്നെന്ന് കേളപ്പേച്ഛന് തോന്നി.

"കണ്ണപ്പാ നിനക്കോർമ്മയുണ്ടോ...? പണ്ട് നിന്റെ അച്ഛൻ നടത്തികൊണ്ടിരുന്ന ഈ പീടികയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഒരു ചെറിയ ഇടവഴിയായിരുന്നു. നിന്റെ അച്ഛനും ഞാനും കൂടെയാ അന്ന് മമ്മദ്ക്കാന്റെ കാളവണ്ടിക്ക് വരാൻ ഇടവഴി ഒന്ന് വീതി കൂട്ട്യത്. കല്ലായി അങ്ങാടീന്ന് കൊണ്ടെരുന്ന സാധനം ഇബിടുള്ള കടകളിൽ എത്തിക്കുന്നത് മമ്മദ്ക്ക ആയിരുന്നു. അന്ന് ശ്രീധരകൈമളിന്റെ സ്ഥലം കൊത്തിവലിച്ചു എന്നും പറഞ്ഞു ജന്മിയും അടിയാളരും രണ്ട് പക്ഷത്തായി വാക്കേറ്റവും കൈയങ്കാളിയുമായി. അന്ന് കൈമളിന്റെ കൈയിലെ കൈക്കോടാലീന്റെ പിടികൊണ്ട് കൈമൾ, ഗോയിന്ദന്റെ തലയ്ക്കടിച്ചു. അന്നവൻ ബോധം പോയി വീണെങ്കിലും നാണു വൈദ്യരുടെ മരുന്നുകൊണ്ട് എല്ലാം ബേം ഭേദായി. പക്ഷേ വയസ്സ് എഴുപതാകുമ്പോഴേക്കും അന്നത്തെ അടിയുടെ ബാക്കിപോലെ തലേലെ ഞരമ്പിനു എന്തോ പറ്റി. അവൻ ഇങ്ങനേം ആയി."

കേളപ്പേച്ഛൻ ഓർമ്മകളിൽ ഒന്നുലഞ്ഞു. വെറ്റിലക്കറപിടിച്ച പല്ല്, നരച്ച കപ്പടാമീശയ്ക്കുള്ളിൽ മറഞ്ഞുനിന്നു..

"കുമാരാ, ഞാനിന്നലെ വരുന്നേരം നാരാണിനെ കണ്ടു. ഓള് ആടിനെയും മേച്ചിറ്റ് ദാമൂന്റെ പൊരെന്റെ അടുത്തുള്ള പറമ്പില് ഇണ്ടേനൂ. ഓളെ ഇപ്പൊ മക്കളൊന്നും തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നില്ലാന്നാ തോന്നുന്നേ. ഓൾക്കാന്നെങ്കിൽ മ്മളെക്കാളും പ്രായം ആയപോലെ ഇണ്ട്. ആകെ ക്ഷീണിച്ച്. ആ ആടിന്റെ പോറ്റുന്ന വകേല് കിട്ടുന്ന വരുമാനെ ഉള്ളൂന്ന് തോന്നുന്ന്. ഭാഗ്യത്തിന്, പെൻഷൻ പൈസ എളിയിൽ തിരുകിയത് കൊണ്ട് ഞാൻ അതെടുത്ത് ഓക്ക് കൊടുത്ത്. ഓള് എന്തൊക്കെയോ, കര്യേം പറയേം ചെയ്തു. പത്തിരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സിൽ ഓളെ കെട്ടിയോൻ മരിച്ചതാ. പിന്നെ ആടെയും ഈടെയും വീട്ട് പണിക്ക് പോയിറ്റാ ഓള് നാല് മക്കളെയും നോക്കിയേ. എന്നിട്ട് അയിറ്റ്ങ്ങൾക്ക് ഓളെ ഈ പ്രായത്തിൽ നോക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല പോലും." ഉള്ളിലെ രോഷത്തിൽ ബീഡി ആഞ്ഞുവലിച്ച് കേളപ്പേച്ഛൻ പുക പുറത്തേക്കു വിട്ടു.

കേളപ്പേച്ഛൻ പുകയേറ്റു മങ്ങിയ കടയുടെ മഞ്ഞച്ച ചുമരിലേക്കു കണ്ണ് പായിച്ചു. ചുമരിൽ കണ്ണപ്പന്റെ അച്ഛൻ ഗോപാലന്റെ ചിരിക്കുന്ന ഫോട്ടോ. ചിത്രം കുറച്ചേറെ മങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഓർമ്മകൾക്കുമേൽ അതിലുള്ള മഞ്ഞ പടർന്നു കയറുംപോലെ തോന്നി കേളപ്പേച്ഛന്.

കേളപ്പേച്ഛന്റെ മുഖത്തെ മാറ്റം കണ്ണപ്പനും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇനി കണ്ണപ്പനറിയാം കേളപ്പേച്ഛൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന്. കൈയിലെ ചായയുംകൊണ്ട് ആ ഫോട്ടോ കുറെ നേരം നോക്കിയിരിക്കും. പിന്നെ, പതിയെ ചായഗ്ലാസ് വലിയ ഭാരം ഇറക്കിവെക്കുംപോലെ മേശമേൽവച്ച് കീശയിലെ ചില്ലറയും തപ്പിയെടുത്ത് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൊണ്ട് അതും തന്ന്, ചുവന്നു കലങ്ങിയ കണ്ണുമായ് ഇറങ്ങിപ്പോകും.

കണ്ണപ്പൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതുതന്നെ അവിടെ നടന്നു. അന്ന് പതിവില്ലാതെ മഴ നേരത്തേ പെയ്തു തുടങ്ങി. ഉന്തുവണ്ടി ആഞ്ഞു വലിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ കേളപ്പേച്ഛന്റെ കവിളിലെ മഴത്തുള്ളികളിൽ ഉപ്പുരസം കലരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"അല്ല കുമാരേട്ടാ, മൂപ്പരെന്താ ഇങ്ങനെ. അച്ഛനും കേളപ്പേച്ഛനും വലിയ കൂട്ടായിരുന്നു എന്നറിയാം. പക്ഷേ, ഇതിപ്പോ, എന്തോ വലിയ സങ്കടം ഉള്ളിൽ കിടക്കുന്നപോലെ ഇണ്ടല്ലോ കേളപ്പേച്ഛന്."

കുമാരൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പത്രത്തിലേക്ക് തലതാഴ്ത്തി. ആയാസപ്പെട്ട് ഉന്തുവണ്ടി വലിച്ചു കടന്നുപോകുന്ന കേളപ്പേച്ഛനെയും മൺപാതയിൽ ഉന്തുവണ്ടി തീർത്ത അടയാളങ്ങളിലും നോക്കി കുമാരേട്ടൻ ഓർമ്മകളിലേക്കു നടന്നു കയറി.

********

കുഞ്ഞിപ്പുരയിലെ മാണിക്യംതമ്പായീന്റെ ഒരേയൊരു മകനായിട്ട് ജനിച്ച കേളപ്പൻ, തണ്ടും തടിയുമൊത്തൊരു ബാല്യേക്കാരൻ ആകുമ്പോഴേക്ക് മാണിക്യമ്മ വസൂരി പിടിപെട്ടു മരണപ്പെട്ടു. ഒറ്റയ്ക്കായ് ഒറ്റയാനായി വളർന്ന കേളപ്പൻ, മാപ്പളാരുടെ തടിമില്ലിൽ തടി പിടിക്കാൻ പോയി. കല്ലായി ചുങ്കത്ത് മയ്യേപ്പുഴയിൽനിന്ന് മരം വലിച്ചു കയറ്റാൻ കേളപ്പനോളം മിടുക്ക് അന്നാ മരമില്ലിൽ ആർക്കുമില്ലായിരുന്നു.

മാലയ്ക്കൽ മീത്തലെ തങ്കത്തിന് കേളപ്പനോട് പ്രണയംതോന്നിയത് അവന്റെയാ ചങ്കൂറ്റം കണ്ടിട്ടായിരുന്നു. വീട്ടിൽ ഇടയ്ക്കൊക്കെ അച്ഛനൊപ്പം സഹായിക്കാൻ വരുന്ന ഗോപാലൻ വഴി തന്റെ പ്രണയം കേളപ്പനെ അറിയിച്ച തങ്കത്തിന്റെ നേർക്ക് രൂക്ഷമായ നോട്ടം മറുപടി നൽകി കേളപ്പൻ പലപ്പോഴും നടന്നകന്നു.

അന്നൊരു മകരമാസമായിരുന്നു. വടക്കേലെ ഭഗവതിയുടെ ഉത്സവം കൊടിയേറുന്ന ദിവസം. കുമാരനും ഗോയിന്ദനും കേളപ്പനും ഗോപാലനും ചോയീന്റെ കൈയീന്ന് കള്ളും വാങ്ങി ആൽത്തറയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. നിലാവിന്റെ നീലവെളിച്ചം മരച്ചില്ലകളിൽ തട്ടി നിലത്തേക്ക് ചിതറി വീണു.

കേളപ്പന്റെ നാടൻപാട്ട് ഉച്ചസ്ഥായിലെത്തി. ചോയീന്റെ കള്ളും മീൻകറിയും അവരുടെ വയറ്റിനെ നിറയ്ക്കുന്തോറും കേളപ്പന്റെ പാട്ടുംകൂത്തും ജോറായി നടന്നു.

നേർത്ത നിലാവിൽ ആരുടെയോ നിഴൽ കുന്നു കയറി വരുന്നതു കണ്ടത് ഗോപാലനായായിരുന്നു.

"ആരാ അത്.?"

ഉടുത്തിരുന്ന ലുങ്കി ഒന്നൂടെ കുടഞ്ഞുടുത്തു ഗോപാലനും ഗോയിന്ദനും ചാടി ഇറങ്ങി.

നിലാവിന്റെ ഒരു തുണ്ട്, ഭൂമിയിലേക്കു വന്നു വീണതുപോലെ തങ്കം അവരുടെ മുന്നിൽ അക്ഷോഭ്യയായ് നിന്നു.

"അമ്പ്രാട്ടി എന്താ ഈ നേരത്ത് ഇവിടെ.?" ഗോപാലൻ അവന്റെ യജമാനത്തിയുടെ മുന്നിൽ നടുവ് വളച്ചു.

തങ്കയുടെ നോട്ടം കേളപ്പന്റെ മുഖത്തായിരുന്നു.

"ഞാൻ ഇയാളെ കാണാൻ വന്നതാ."

തങ്ക, കേളപ്പന്റെ അടുക്കലേക്കു നടന്നു ചെന്നു. അവളുടെ ചുറ്റും ഏതോ വാസനത്തൈലത്തിന്റെ ഗന്ധം നിറഞ്ഞു. കാലിലെ പാദസരത്തിന്റെ നേർത്ത ശിഞ്ചിതം ആ നിലാവിനു താളമാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അഴിച്ചിട്ട ചുരുളൻമുടിയിൽ, വടക്കേലെ ഭഗവതിയുടെ പുഷ്പാഞ്ജലിയിലെ തുളസിക്കതിരും ശംഖ്‌പുഷ്പവും. കഴുത്തിൽ ഇറുകിക്കിടക്കുന്ന പച്ചനിറത്തിലെ പാലയ്ക്കാമാലയും!

കേളപ്പൻ അവളെയൊന്നുഴിഞ്ഞു നോക്കി, പെട്ടെന്നുതന്നെ നോട്ടം ദൂരേക്കു മാറ്റി.

"എത്ര വട്ടം ഞാനെന്റെ സ്നേഹം നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞു, നിങ്ങളുടെ പിന്നാലെ നടന്നു. നിങ്ങളെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടെന്നോരെയൊരു കാരണത്താൽ, നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് എന്നെ അവഗണനയിലേക്കിങ്ങനെ വലിച്ചെറിയുന്നത്?'' കരച്ചിലും ദേഷ്യവും ഇടകലർന്ന്, തങ്കയുടെ ശബ്ദം ചിലമ്പിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

കേളപ്പന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു നിസ്സഹായതയുടെ നോവ് തെളിഞ്ഞത്. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ആൽത്തറയിലേക്ക് നടന്നു. പിന്നാലെ തങ്കയും. കൂട്ടുകാർ മൂന്നുപേരും ദൂരേക്കു മാറിനിന്നു.

"തങ്കേ" കേളപ്പന്റെ ശബ്ദത്തിൽ അത്രമേൽ ആർദ്രത നിറഞ്ഞു. ആ ഒരൊറ്റ വിളിയിൽ അവനന് അവളോടുള്ള സ്നേഹം മറനീക്കി പുറത്തുവന്നു.

"ഇഞ്ഞി സിലോണിലൊക്കെ വളർന്നു പഠിച്ച പെണ്ണാണ്. അതും നാട്ടിലെ പ്രമാണിയായ നാരായണൻ മേനോന്റെ മോള് . സ്വത്തും പണവും പദവിയുമൊക്കെയായിട്ട് നല്ലൊരു ജീവിതം ഇഞ്ഞി ജീവിക്കേണ്ടതാണ്. ഞാൻ വെറും കീഴാളൻ. വിവരോം വിദ്യാഭ്യാസവും ഇല്ലാത്തോൻ. ഒരിക്കലും ചേരാത്ത ഭഗവതിയാറ്റിന്റെ കരകളാണ് ഇഞ്ഞീം ഞാനും. ഒരിക്കലും നടക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കരുത് തങ്കേ. അത് മ്മക്ക് ബല്യ വേദന തരും. നഷ്ടങ്ങൾ മാത്രമേ ഇണ്ടാകൂ. "

കേളപ്പന്റെ വാക്കുകൾക്ക് പക്ഷേ ഒരു പൊട്ടിത്തെറിയായിരുന്നു മറുപടി.

"തങ്ക ജീവിക്കുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങളുടെ ഒപ്പരമേ ജീവിക്കൂ. മരിക്കുന്നെങ്കിൽ അതും നിങ്ങളെ പെണ്ണായിട്ടുതന്നെ. ഇത് മാലക്കൽ മീത്തലെ തങ്കയുടെ വാക്കാ."

അവളുടെ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിന് കേളപ്പന്റെ മനസ്സുതുറക്കാനുള്ള കരുത്തുണ്ടായി. ആ നിലാവത്ത് ഒരു പ്രണയം ജനിക്കുന്നതും ചുംബനങ്ങൾ പൊഴിയുന്നതും കൂട്ടുകാർക്കൊപ്പം നിലാവും കണ്ടു നിന്നു. വടക്കേലെ കുന്നിൻമുകളിൽ പ്രണയം കാത്തിരിപ്പായും പരിഭവമായും ഉടൽപ്പൂക്കളായും രൂപാന്തരം പ്രാപിച്ചു. പ്രണയത്തിനിടയിൽ പലപ്പോഴും കൂട്ടുകാർ ഹംസങ്ങളായി.

തങ്കയുമായുള്ള പ്രണയം കേളപ്പനെ അടിമുടി മാറ്റിമറിച്ചു. അവളോടൊത്തുള്ള ജീവിതത്തെ സ്വപ്നംകണ്ട്, പലപ്പോഴും അതിൽ വാചാലനായി മാറി അവൻ. അടച്ചിട്ട വീട് അവൻ അവൾക്കായി തുറന്നിട്ടു. വീട്ടുകാരറിയാതെ തങ്ക കേളപ്പന്റെ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചു പോന്നു. അവന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും നിഴൽ പോലെ തങ്കയും കൂടെ നിന്നു. ആ പ്രണയത്തിനു വല്ലാത്ത ഭംഗിയായിരുന്നു.

മാസങ്ങൾ, വർഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി. അന്നൊരു വിഷുനാളിൽ പുലർച്ചെ ഭഗവതിപ്പുഴയിലെ ഓളങ്ങൾക്ക് പറയാനേറെ കഥയുണ്ടായിരുന്നു.

പാതിരാവിൽ ഒരു പെണ്ണ് ഭഗവതിപ്പുഴയുടെ തീരത്ത് അലറിക്കരഞ്ഞു വന്നു നിന്നത്!

ആർത്തലച്ചു പെയ്ത പെണ്ണൊരുത്തി ഭഗവതിപ്പുഴയിലെ ഓളങ്ങളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങിയത്!

അപൂർണ്ണമായൊരു കഥ ഉള്ളിലടക്കിവെച്ച് ഭഗവതിപ്പുഴ പിന്നെയും ഒഴുകി.

*********

ആരുടെയോ വിളിയൊച്ച ഉയർന്നതും കുമാരേട്ടൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി. ആ സമയം ദൂരെ, കുന്നിൻ മുകളിലേക്ക് നനഞ്ഞു കുതിർന്നു കേളപ്പേച്ഛൻ കിതച്ചുകൊണ്ടു കയറിത്തുടങ്ങി. ഓർമ്മകളുടെ ഭാരം കാലിനാണെന്ന് തോന്നുംവിധം അയാൾ വേച്ചുവേച്ചു കയറ്റം കയറി. വടക്കേലെ ഭഗവതിയുടെ ആരൂഢസ്ഥാനമാണ് കുന്നിൻമുകളിലെ ആൽമരവും അതിന്റെ ചോട്ടിലെ കറുത്തകൃഷ്ണശിലയിൽ തീർത്ത ദേവീവിഗ്രഹവും.

ചെറിയ ഇരുമ്പഴിക്കുള്ളിലെ ദേവീശിലയെ കേളപ്പേച്ഛൻ ഒരു നിമിഷം നോക്കി നിന്നു.

"ഞാൻ ഓർമ്മകളുടെ തടവിൽ, ഇഞ്ഞി ഭക്തിയുടെ തടവിൽ. ഇനിക്കും മോചനമില്ല എനക്കും മോചനമില്ലാ.."

അയാൾ ആൽത്തറയിൽ മലർന്നുകിടന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയൊച്ചയ്ക്ക് പക്ഷേ, തേങ്ങലിന്റെ താളമുണ്ടായിരുന്നു. ഓർമ്മകൾക്കൊക്കെയും എരിയുന്ന കനലിന്റെ ചൂടാണത്രേ. ഓർമ്മകൾ ചുരത്തിയ കണ്ണുനീർ, ഒട്ടിയ കവിളിലൂടിറങ്ങി കേളപ്പേച്ഛന്റെ ചെവിക്കരികിൽ ഏതോ സ്വാന്തനത്തിനായി കാത്തു നിന്നു.

അസ്തമയം മായ്ച്ചു കൊണ്ട് ഇരുട്ട് മലമുകളിലേക്ക് പടർന്നു കയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. മലകയറി വിളക്കുവെക്കാൻ എത്തിയ പോറ്റി, കേളപ്പേച്ഛനെ കണ്ട് ആൽത്തറയിലേക്കു വരാതെ ശങ്കിച്ചു നിന്നു.

"താൻ വിളക്കുവെച്ച് പൊക്കോ പോറ്റി. ഞാനിവിടെ കിടന്നിറ്റ് ഇന്റെ വിളക്ക് വെപ്പ് മുടക്കേണ്ട."

ചുണ്ടോന്ന് കോട്ടി, ചിരിച്ച് കേളപ്പേച്ഛൻ പാദങ്ങൾ അമർത്തിച്ചവിട്ടി കുന്നിറങ്ങി. എന്തൊക്കെയോ പിറുപിറുത്ത് കൊണ്ട് പോറ്റി ആൽത്തറയിൽ വിളക്ക് വെച്ചു. അയാൾക്ക് കേളപ്പേച്ഛനെ ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.

കുന്നിറങ്ങിയ കേളപ്പേച്ഛൻ കാവിമുണ്ട് അഴിച്ചുവെച്ച് തോർത്തുടുത്ത് ഭഗവതിപ്പുഴയിൽ മുങ്ങി നിവർന്നു. ഓരോ തവണ മുങ്ങിനിവരുമ്പോഴും കേളപ്പേച്ഛന്റെ കണ്ണിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു വെളുത്ത ചേലയും, പൊങ്ങുതടിപോലെ വെള്ളത്തിൽ ഒഴുകി നീങ്ങുന്ന തുറിച്ച കണ്ണുള്ള ഒരു രൂപവും വന്നു കൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ തവണയും തലക്കുടഞ്ഞ് കാഴ്ചയെ, ആ തോന്നലിനെ കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞിട്ടും തുറിച്ചുന്തിയ കണ്ണുകൾ അയാളുടെ കണ്ണിനു നേർക്ക് വന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു. നാല്പതോ നാല്പത്തഞ്ചോ വർഷമായിട്ടും ഒന്നും മറക്കാനാവാതെ ഓർമ്മകളാൽ വേട്ടയാടപ്പെട്ട കേളപ്പേച്ഛൻ!

അയാൾ ഈറനോടെ വീണ്ടും വടക്കേലെ കുന്നു കയറാൻ തുടങ്ങി. ഇരുട്ടു പരന്ന കുന്നിൻചെരുവിൽ മിന്നാമിനുങ്ങുകൾ വായുവിൽ അവ്യക്തമായ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചു. ചീവീടുകൾ ശബ്ദത്തിന് മൂർച്ചയേറ്റി. പൂത്തു നിൽക്കുന്ന ഇലഞ്ഞിപ്പൂഗന്ധത്തിന് ഇന്നലെകളിലെ പ്രണയത്തിന്റെഗന്ധമായിരുന്നു.

ആൽത്തറയിൽ ഈറനോടെ കേളപ്പേച്ഛൻ, പോറ്റി കൊളുത്തി വെച്ച മൺചെരാതിലേക്ക് മിഴിനട്ട് ഇരുന്നു. ഊരു തെണ്ടി വന്നൊരു പിശറൻ കാറ്റ് തിരിനാളത്തെ വലംവെച്ച് ആൽമരത്തിലേക്ക് കുടിയേറി. കാറ്റൊന്ന് തൊട്ടപ്പോൾ ഉടൽവിറച്ച് തിരിനാളം ഒന്നാടിയുലഞ്ഞു.

നനഞ്ഞ തോർത്ത് ആൽത്തറയിൽ വിരിച്ച്, കേളപ്പേച്ഛൻ മരച്ചോട്ടിലെ കല്ലിടുക്കിൽ തിരുകിവെച്ച ബീഡി തപ്പിയെടുത്തു. കാറ്റ് കെടുത്താതെ തീപ്പെട്ടിയുരച്ച് ബീഡിക്ക് തീ കൊളുത്തി അയാൾ ഭഗവതിക്ക് മുന്നിലായ് ചമ്രംപടഞ്ഞ് ഇരുന്നു.

ഇനിയുള്ള കേൾവിക്കാരി ഭഗവതിയാണ്. കൃഷ്ണശിലയിൽ അവൾ എല്ലാവരുടെയും പരിദേവനങ്ങൾ കേട്ട്, ഇരിക്കുന്നു. മറുപടികൾ ഇല്ലെങ്കിലും കേട്ടിരിക്കാൻ ആരോ ഉണ്ടെന്ന തോന്നലിൽ സങ്കടങ്ങളെ ഉരുക്കഴിക്കുന്ന കുറെ മനുഷ്യർ. ഇപ്പോൾ കേളപ്പേച്ഛനും അതിലൊരാളാണ്.

"ഇനിക്കറിയോ ഭഗവതീ, കൊല്ലം പത്ത് നാപ്പത്തഞ്ചായി ഞാനീ ചങ്കുപറിയുന്ന വേദനേം കൊണ്ട് നടക്കുന്നു.

ഞാനന്ന് മമ്മദ്ന്റെ സാധനം കല്ലായി അങ്ങാടീന്ന് കൊണ്ടെരാൻ പോയതേനൂ. നേരം ഇരുട്ടായപ്പോ മമ്മദാ പറഞ്ഞത് ഇന്ന് ഓന്റെ കാർന്നോരെ കടയിൽ കിടക്കാം. നേരം പൊലർച്ചെ പോകാമെന്നു. അന്നേക്ക് രാത്രി തന്നെ ഞാൻ വന്നിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്കവളെ.."

പുകഞ്ഞു തീർന്ന ബീഡി കൈപൊള്ളിച്ചപ്പോ അത് വലിച്ചെറിഞ്ഞു കേളപ്പേച്ഛൻ അടുത്ത ബീഡി കത്തിച്ചു. സങ്കടം ഏറുമ്പോൾ മാത്രം വരുന്ന ചുമ ദേഹത്തെ ഉലച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊന്നു ചുമച്ചു തുപ്പി കേളപ്പേച്ഛൻ വീണ്ടും ഭഗവതിയുടെ മുന്നിൽ വന്ന് ഇരുന്നു. നരച്ചമീശയിൽ നനവ് അപ്പോഴും തങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"ഇന്റെ ഈ തിരുമുമ്പില് വെച്ചല്ലേ ഓള് വന്നു പറഞ്ഞത്, ഓള് ഗർഭിണിയാന്ന്. അന്നു രാത്രി അവളെയുംകൊണ്ട് പോകാനിരുന്നതാ. പക്ഷേ, അന്നേക്ക് രാത്രി തന്നെ ഓളെ അവര് രായ്ക്ക് രാമാനം നാടു കടത്തി. എവിടെയെന്നോ എന്തെന്നോ അറിയാതെ മാസങ്ങൾ. ഓളെ കാണാതെ പലയിടത്തും അലഞ്ഞു. ഇന്റെ നടേല് വന്നു എത്ര ഞാൻ കരഞ്ഞു നിലവിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നെങ്കിലും ഒരുനാൾ പ്രിയപ്പെട്ടോളെ കാണൂന്ന വിശ്വാസത്തിൽ ജീവിച്ച ഒരുത്തന്റെ കണ്ണിന്റെ മുന്നിൽ അവളുടെ വീർത്തു പൊന്തിയ ശവം ഒഴുകി നടക്കുമ്പോൾ ഉള്ള നോവറിയോ ഇനിക്ക്. ഇല്ല. എങ്ങനെ അറിയാനാണ്. ഇഞ്ഞി വെറും കല്ലല്ലേ. വെറും കല്ല്. "

ചിലമ്പിച്ച ശബ്ദത്തിനൊപ്പം ചുമ ഉച്ചസ്ഥായിൽ എത്തി.

"എന്നിട്ടോ മതിയായില്ല ദൈവങ്ങടെ തമാശ. ഗോപാലന് വയ്യാന്ന് അവന്റെ ചെക്കൻ കണ്ണപ്പൻ വന്നു പറയുമ്പോ ഞാൻ ഹാജിയാരുടെ വീട്ടിലെ പറമ്പ് കെളക്കുകാരുന്നു. കൊറേക്കാലായില്ലെനോ ഓൻ കിടപ്പിലായിട്ട്. അവന് കവിളരശ് വന്നതല്ലേ. പൊകേല കണ്ടമാനം കവിളിൽ വെച്ചിട്ടാ വന്നെന്ന് നാണു വൈദ്യർ പറഞ്ഞാ അറിഞ്ഞത്. അവന്റെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോ സ്വന്തക്കാരും ബന്ധക്കാരും ഒക്കെ എത്തീട്ടുണ്ട്. ഒരുതരം മരണം നടക്കാൻ കാത്ത് കെട്ടികിടക്കുന്നപോലെ അവര് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോ കഴുകന്മാരെയാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. അകത്തേക്കു ചെന്നതും അവൻ എന്നെനോക്കി കുറെ കരഞ്ഞു. എല്ലാരോടും പോകാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ച് അവൻ എന്റെ കൈ ഇറുക്കെ പിടിച്ച്. "കേളപ്പാ തങ്കന്റെ മോള് ജീവനോടെ ഇണ്ടെടാ. ആ കുഞ്ഞിനെ എന്റെ അച്ഛനാ എടുത്തോണ്ട് പോയത്. കുഞ്ഞിനെ നഷ്ടപ്പെട്ട വിഷമത്തിലാ അവള് പൊഴേല്. ഇത്രനാളും ഞാൻ എല്ലാം മറച്ച് വെച്ചതാ, അച്ഛന് കൊടുത്ത വാക്ക് പേടിച്ചിറ്റ്. ഇനിയും ഇത് മറച്ച് വെക്കാൻ പറ്റൂല്ലാ. ഇഞ്ഞി എന്നോട് ക്ഷമിക്കെടാ."

"എന്നിറ്റ് എന്റെ മോളേടെയാ ഗോപാലാ ഉള്ളത്." വല്ലാതെ കല്ലിച്ചു പോയിരുന്നു എന്റെ ശബ്ദം. വിഡ്ഢിയാക്കപ്പെട്ടവന്റെ രോഷം സിരകളിൽ പടരുന്നത് ഞാൻ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"വേണ്ട കേളപ്പ, അവള് സുഖമായിട്ട് ഇരിക്കുന്നുണ്ട്. മ്മടെ കണ്ണപ്പനെക്കാളും ഇളയതാണ്. അത്രമാത്രം നീ അറിഞ്ഞാൽ മതി. നീ ഇനി അറിഞ്ഞത് കൊണ്ട്, ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജീവിതം സങ്കടത്തിലാകുകയേ ഉള്ളൂ. നീയറിയേണ്ട ഒന്നും."

ഉയർന്നു താഴുന്ന ശ്വാസനിശ്വാസങ്ങളിൽ ബദ്ധപ്പെട്ടു വാക്കുകളെ അടുക്കിപ്പെറുക്കി വെച്ച് ഗോപാലൻ അത്രയും പറഞ്ഞൊപ്പിക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ നിസ്സഹായതയുടെ പടുമരമാവുകയായിരുന്നു. ഒന്നും പറയാതെ ഗോപാലൻ പോയി. ബാക്കിവച്ചു പോകുന്നത് തീരാ നോവാണെന്ന് അവനറിഞ്ഞില്ല. ഇന്നും ഈ ഉന്തുവണ്ടിയും വലിച്ച് ഞാൻ നടന്നു പോകുമ്പോ തങ്കയുടെ മൊഖമുള്ള പെൺകുട്ടിയെ ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ഞാൻ പരതും. എല്ലാം അറീന്ന ഒര് പെണ്ണ് പിന്നീന്ന് അച്ഛാന്നു നീട്ടി വിളിക്കുന്നത് പ്രതീക്ഷിക്കും.

ഇനിക്ക് എന്തറിയാനാ ഭഗവതി. മനുഷ്യന്റെ ജീവിതം ശരിക്കും ഒരു കോമാളിത്തരമാണ്. വിധിയുടെ കൈയിലെ കരുക്കൾ അല്ലേ മ്മളൊക്കെ. അങ്ങോട്ടെറിയുന്നു ഇങ്ങോട്ടെറിയുന്നു. ഇങ്ങള് ദൈവങ്ങൾക്ക് പരീക്ഷിക്കാനുള്ള പരീക്ഷണവസ്തുക്കൾ. അല്ലാണ്ടെന്ത്. "

കേളപ്പേച്ഛൻ ബീഡിക്കറ പിടിച്ച ഒരു പുച്ഛച്ചിരി ചിരിച്ചു. ഇരുളിൽ ആൽമരത്തിനടുത്തുള്ള വാകമരത്തിൽ കുടിയേറിയ വെള്ളക്കൊക്കുകൾ വെളുത്തപൂക്കളെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. പക്ഷിക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇടയ്ക്ക് കലപില കൂട്ടുന്നുണ്ട്. ആൽത്തറയിൽ മലർന്നുകിടന്ന് അയാൾ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഓർത്തു. എങ്ങോ എവിടെയോ ഒരു മകൾ ഉറങ്ങുന്നത് മനക്കണ്ണാൽ കണ്ടു. പേരക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വികൃതികളെ സങ്കൽപ്പിച്ച് കേളപ്പേച്ഛൻ ദീർഘനിദ്രയ്ക്കായി കാത്തു നിന്നു. കൃഷ്ണശിലയ്ക്കുള്ളിൽ എല്ലാം കേട്ടിരുന്ന ഭഗവതി കേളപ്പേച്ഛന് അന്നും കാവലായ് നിന്നു.

------------------

യക്ഷി | Sreeja K Mangalath

2024-07-28T02:09:00.001+04:00

ശാന്തമായൊഴുകുകയായിരുന്നു കുന്നിപ്പുഴ.

നീശീഥിനിയുടെ കറുത്തിരുണ്ട മുടിയിഴകൾ കോതി, മെല്ലെ വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റിൽ കൈതപ്പൂവിൻ്റെ മാദകഗന്ധം.
ചെറിയ നിലാവത്ത് തികച്ചും അലൗകികമായി ധ്യാനാവസ്ഥയിൽ നിൽക്കുന്ന തപസ്വികളെപ്പോലെ കരിമ്പനകളുടെ നീണ്ട നിഴലുകൾ.
പെട്ടെന്നെവിടെനിന്നോ ചീറിപ്പാഞ്ഞുവന്ന ഇരുണ്ട രൂപം പുഴയ്ക്കരികെയെത്തി പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
അതൊരു മനുഷ്യനാണ്. ആറടിയോളം പൊക്കമുള്ള ആരോഗ്യ ദൃഢഗാത്രൻ!
കൈയ്യിൽ ഒരു ഭാണ്ഡവുമുണ്ട്!
എന്തിനെയോ കണ്ട് ഭയന്നപോലെ അയാൾ വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് വന്ന വഴിയിലേയ്ക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടുതന്നെ പുഴവക്കിലേയ്ക്കിറങ്ങി, ഇരുകൈകളിലുമായി വെള്ളമെടുത്ത് മുഖംകഴുകിയശേഷം, കുറച്ച് വെള്ളവും കുടിച്ച് കിതപ്പാറ്റി.
അപ്പോഴേയ്ക്കും ആരൊക്കെയോ ഓടിവരുന്നതായുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ അടുത്തെത്തിയിരുന്നു. കരിമ്പനക്കൂട്ടങ്ങൾ ഒന്നാകെ ഇളകിയാടി.
അയാൾ ഭയന്ന് ഞെട്ടിയെഴുന്നേറ്റു. നിമിഷങ്ങൾ പാഴാക്കാതെ ഓട്ടം തുടർന്നു.
അയാൾക്കുപിറകിൽ കുറ്റിക്കാടുമൊത്തം ഇളകിയാർത്തുപായുമ്പോലെ ഒരു ഇരുട്ടുകൂമ്പാരം..
എന്താണത്?
വേട്ടപ്പട്ടികൾ!
അഞ്ചെട്ടെണ്ണമുണ്ട്!
അയാൾ അവയുടെ തേറ്റയിൽത്തീരും അതുറപ്പാണ്!
അവ അയാളെ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു!
ഭാണ്ഡത്തിൻ്റെ കനംമൂലം അയാൾ ക്ഷീണിച്ചുപോയിരുന്നു.
തളർന്ന കാലുകളുമായി ഒരു കുന്നിൻപ്രദേശത്തിലേയ്ക്ക് ഓടിക്കയറിയ അയാൾ, അവിടെയാദ്യം കണ്ട വൃക്ഷത്തിലേയ്ക്കുതന്നെ വലിഞ്ഞുകയറി.
വൃക്ഷത്തിന്റെ ചുവട്ടിലേയ്ക്കുപോലും വരാതെ ഏതോ അദൃശ്യശക്തിയാൽ വലിച്ചുനിർത്തിയപോലെ അവറ്റകൾ വൃക്ഷക്കൊമ്പിലിരിയ്ക്കുന്ന അയാളെ നോക്കി, തേറ്റകൾ കാട്ടി കുരച്ചുചാടി.
ഒരു ഞൊടിയിൽ, എവിടെനിന്നോ പൊട്ടിവീണ കനമുള്ള മരച്ചില്ലയുടെ ഒരു കഷണം ആ വേട്ടപ്പട്ടികൾക്കും വൃക്ഷത്തിനും ഇടയ്ക്കൊരു വരമ്പുതീർത്തു.
എന്തോ അരുതാത്തതുകണ്ടതുപോലെ അവറ്റകൾ ഭയന്ന് മോങ്ങിക്കൊണ്ട് ആദ്യമൊന്ന് പിന്നോട്ട് മാറി പിന്നെ ശാന്തരായി തിരിച്ചുപോയി.
ഇതുകണ്ട് വൃക്ഷക്കൊമ്പിൽനിന്നും ആശ്വാസത്തോടെ ഇറങ്ങാൻ തുനിഞ്ഞ
അയാളെ ഒരു ശബ്ദം തടഞ്ഞു.
"നീയാരാണ്?...ഇവിടെയെന്തിനു വന്നു?"
അപ്പോൾ വീശിയകാറ്റിന് പാലപ്പൂവിൻ്റെ ഗന്ധമായിരുന്നു.
ചുഴലുന്ന കാറ്റിൽ തനിക്ക് മോഹാലസ്യം വന്നുപോവുമോയെന്നയാൾ അതിയായി ഭയന്നു.
കാലുകൾ തളർന്ന് വീഴാനൊരുങ്ങിയ അയാളെ അരികിലേയ്ക്ക് നീണ്ടുവന്ന തണുത്ത മൃദുകരങ്ങൾ കോരിയെടുത്തു.
തന്നെ താങ്ങിയെടുത്ത കൈകളുടെ ഉടമയെ അയാൾ ക്ഷീണിച്ചകണ്ണുകളോടെ നോക്കി.
ഒന്നേ നോക്കിയുള്ളൂ.. അയാളൊന്നമ്പരന്ന് ആ കൈകളിൽനിന്നൂർന്ന്, നിവർന്നു നിന്നു.
ഇതാ മുന്നിൽ!
താമരയിതൾപോലെയുള്ള വിടർന്ന മിഴികളിൽ ,
ചെമ്പരത്തിച്ചോപ്പണിഞ്ഞ ചുണ്ടുകളിൽ, കുസൃതിച്ചിരിനിറച്ച് ഒരു സുന്ദരി.
മുണ്ടും മുലക്കച്ചയും കെട്ടി,
കരിനിറമാർന്ന നീണ്ടുലഞ്ഞമുടിയിൽ ഞാന്നിട്ട മുല്ലപൂക്കളുമായി.. അവൾ വീണ്ടും അവൻ്റെ അരികിലേയ്ക്ക് നീങ്ങി നിന്നു ചോദ്യം ആവർത്തിച്ചു.
"നീയാരാണ്....ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ നീയിവിടെപ്പോകുന്നു?"
ലേശം ഭീതിയോടെയായിരുന്നെങ്കിലും അവളുടെ ചോദ്യം അയാളെ ചൊടിപ്പിച്ചതുകൊണ്ട്, പെട്ടെന്ന് അവളോടൊരു മറുചോദ്യം ചോദിക്കുകയാണയാൾ ചെയ്തത്.
"ഞാനാരോ ആവട്ടെ! നിന്നെപ്പോലൊരു പെണ്ണ് ഈ അർദ്ധരാത്രിയിൽ ഈ വിജനതയിലെ ഇരുട്ടിൽ എന്തിനു വന്നു?"
"ഹഹഹഹഹഹ ഹതു കൊള്ളാം... എന്നോടോ ചോദ്യം...ഞാനിവിടത്തെ കടത്തുകാരിയാണ്. എൻ്റെ പിതാവിൻ്റെ കടത്തുതോണിയാണ് ആ കാണുന്നത്. ഇന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് ദേഹാസ്വാസ്ഥ്യമുള്ളതുകൊണ്ട് ഞാൻ വന്നുവെന്നേയുള്ളൂ.. നിങ്ങൾക്ക് പോകേണ്ടത് കുന്നിപ്പുഴയുടെ അക്കരേയ്ക്കാണോ.... വേഗം പറയണം.. സമയം പോകുന്നു.."
അവളുടെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ആ മറുപടി പക്ഷേ, അയാളെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ തക്കതായിരുന്നില്ല.
"എനിക്ക് മേലാങ്കോട് ദേശത്തേയ്ക്കാണ് പോകേണ്ടത്. അവിടെ മേലാങ്കോട് അച്ചംപടി മൂത്തനായരുടെ വക വിശിഷ്ടമായൊരു പൂജ നടക്കുന്നുണ്ട്. അതിൽ പങ്കെടുക്കാനാണ് പോകുന്നത്. പുലർച്ചെ അവിടെയെത്തണം...ഇപ്പോൾത്തന്നെ വളരെ വൈകി... ആ വേട്ടപട്ടികൾ എവിടെ നിന്നു വന്നുവെന്നറിയില്ല! അവറ്റകൾ എന്നെ വഴിതെറ്റിച്ചതാണ്!"
"ഓഹ്...മേലാങ്കോട്... അറിയാം... കുന്നിപ്പുഴയ്ക്കക്കരെച്ചെന്ന് ഒരിരുന്നൂറ് വാര കിഴക്ക് മാറി ഒരു ദേവീക്ഷേത്രമുണ്ട്. അവിടെനിന്ന് വടക്ക് നേരെനോക്കിയാൽ കാണുന്ന മാളിക അച്ചംപടിക്കാരുടേത്... സമയം പാഴാക്കേണ്ട...കയറിക്കോളൂ...."
വഴി കൃത്യമായിപ്പറഞ്ഞുതന്നതുകൊണ്ടോയെന്തോ അയാൾ ആശ്വാസത്തോടെ അവളെനോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട്, താഴെ വീണുപോയ തൻ്റെ ഭാണ്ഡമെടുത്ത് തോളിലിട്ട് പുഴയ്ക്കരികിലെ തോണിയിലേയ്ക്ക് കടന്നിരുന്നു. അയാളോടൊപ്പം അവളും പങ്കായവുമെടുത്ത് തോണിയിലേയ്ക്ക് കയറി പാങ്ങ്നോക്കിയിരുന്നു.
മാനത്ത് അമ്പിളി, മേഘങ്ങളുടെ മറ നീക്കി മെല്ലെ പുറത്തു വന്നു. നിലാവിൻ്റെ ഇത്തിരിവെട്ടത്തിൽ അയാളവളെ മുഴുവനായിക്കണ്ടു.
അതിസുന്ദരി!
ആ ധൈര്യം ആകർഷണീയമാണ്.
അവളെനോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ,
ആ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കുമ്പോൾ, അനിർവചനീയമായ ഒരാനന്ദം അയാളനുഭവിച്ചു.
ഏതോ ഒരു സുഗന്ധം അവരെ ചുഴിഞ്ഞു നിന്നു.
"എന്താണാലോചിക്കുന്നത്? ഭയംവേണ്ട! ശരിയായ സമയത്ത് തന്നെ അവിടെയെത്തിച്ചേരാൻ കഴിയും! "
അവൾ അക്കരേയ്ക്ക് കൈചൂണ്ടി അയാളോട് പറഞ്ഞു.
"നിങ്ങൾ പേര് പറഞ്ഞില്ല?..."
നിലാവണിഞ്ഞ പുഴയിൽ, വിടർന്നുനിൽക്കുന്ന ആമ്പൽപൂക്കൾക്കിടയിലൂടെ മെല്ലെത്തുഴഞ്ഞ് നീങ്ങുമ്പോൾ, അവയിലൊന്ന് പറിച്ച് അയാൾക്ക് നീട്ടി അവൾ ചോദിച്ചു.
"ഞാൻ ഉത്തമവേദൻ.... മേലാങ്കുളത്ത്ന്ന്..വേദമന്ത്രങ്ങൾ പഠിക്കുന്നു..."
"ഈ ഭാണ്ഡത്തിൽ എന്താണ് മന്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളാണോ?..."
"അതെ...."
പിന്നെയും കുശലാന്വേഷണങ്ങൾ... ചിരികളിവർത്തമാനങ്ങൾ...
ഈ സംഭാഷണങ്ങളും, കുളിർനിലാവും അവസാനിക്കാതിരുന്നെങ്കിലെന്ന് അയാൾ ഒരു നിമിഷം അതിയായി മോഹിച്ചുപോയി.
കൈയ്യിരുന്ന ആമ്പലിൽ മുത്തമിട്ട് അയാൾ അവളെനോക്കിയിരുന്നുപോയി.
ആ സൗന്ദര്യത്തിൽ ലയിച്ചങ്ങിനെ....
അതിനിടയ്ക്ക്, കൈയ്യിലുള്ള ഭാണ്ഡം ഊർന്ന് തോണിയിൽനിന്നും വെള്ളത്തിലേയ്ക്ക് വീണതുപോലുമറിയാതെ!
അപ്പോഴും തോണി കുന്നിപ്പുഴയുടെ കുഞ്ഞോളങ്ങളിലൂടെ മെല്ലെ നീങ്ങുകയായിരുന്നു.
തോണി ഏകദേശം മദ്ധ്യത്തിലായി.
ഒരു മോഹവലയത്തിൽപ്പെട്ടതുപോലെ ഉത്തമവേദനും അവളും...
അയാളുടെ കരവലയത്തിനുള്ളിലായിരുന്നു അവൾ.
"നിൻ്റെ പേരെന്താണ് പെണ്ണേ...."
പ്രേമപരവശ്യതയോടെ അവളുടെ കാതോരം മുഖംചേർത്ത് അയാൾ ചോദിച്ചു.
"സുഗന്ധിനി..."
ഒരു വാടിയ താമരത്തണ്ടുപോലെ അയാളുടെ കൈകളിലൊതുങ്ങി അവൾ മെല്ലെ മൊഴിഞ്ഞു.
"പേരുപോലെത്തന്നെ നിനക്ക് വല്ലാതെ മോഹിപ്പിക്കുന്നൊരു സുഗന്ധമുണ്ട്..." അയാൾ അവളെ നെഞ്ചോടുചേർത്ത് പറഞ്ഞു.
ആ ലാസ്യരാത്രിക്കാഴ്ച കാണാൻ വയ്യാതെ അമ്പിളി നാണത്തോടെ വീണ്ടും മേഘങ്ങളിലൊളിച്ചു.
മെല്ലെ വീശുന്ന തണുത്ത കാറ്റിൽ ആടിയുലഞ്ഞ് അവരുടെ തോണി ദിക്കറിയാതെയൊഴുകിനീങ്ങി.
"ഹഹഹഹഹഹഹ...."
ഘോരമായ അട്ടഹാസം എവിടെയോ മുഴങ്ങിയോ?
!!!

°°°°°°°°°°°°°°°°
ആളിക്കത്തുന്ന ഹോമകുണ്ഠത്തിനരികിലായിരുന്നു വാസവദത്തനും കൂട്ടരും.
വാഴപ്പോളകൊണ്ട് അലങ്കാരങ്ങൾ തീർത്ത ചുറ്റുപന്തലിൽ അച്ചംപടി തറവാട്ടിലെ കുടുംബാംഗങ്ങളെല്ലാം സന്നഹിതരായിട്ടുണ്ട്.
രക്തവർണ്ണമാർന്ന മന്ത്രക്കളത്തിൽ ചുടലകാളിയുടെ രൂപത്തിനരുകിൽ ഒരു ചുവന്ന പട്ട് നീളത്തിൽ ഒരാൾരൂപത്തിനുമേൽ വിരിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു. അതിനു ചുറ്റുമായി ഇരുപത്തിയൊന്ന് നിലവിളക്കുകൾ തെളിച്ചുവെച്ചിരിയ്ക്കുന്നു.
വലതുവശത്ത് വലിയ ഉരുളിയിൽ കുങ്കുമവും മഞ്ഞളും ചേർത്ത ഗുരുതിയും നാക്കിലയിൽ നിറച്ച് ചുവന്ന തെച്ചിയും ഒരുക്കിവെച്ചിട്ടുണ്ട്.
ആരെയോ കാത്തിരിയ്ക്കുകയാണോ എല്ലാവരും?
പടിപ്പുരയിലേയ്ക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ വാസവദത്തനും നോക്കുന്നുണ്ട്.
"എവിടെ ഉത്തമവേദൻ! സമയം ഇനിയധികമില്ല!
ഇനി കാത്തിരിയ്ക്കാനാകില്ല!
ക്ഷമകെട്ട്, ഒടുവിൽ അദ്ദേഹം മന്ത്രക്കളത്തിലെ പീഠത്തിലേയ്ക്കിരുന്നു.
കൈകൾ വായുവിലേയ്ക്കെറിഞ്ഞ് ചുഴറ്റികൊണ്ട് മന്ത്രങ്ങളോരോന്നായി ഉരുവിടാൻ തുടങ്ങിയ അദ്ദേഹം, പൂജാകർമ്മങ്ങളിലേയ്ക്ക് വേഗം തന്നെ കടന്നു.

"ഓം ഹ്രീം... കാളീം...ലയകരീം.....
ഓം...ഹ്രീം...ക്രീം.. ക്ലീം..."
ചുറ്റിലുമുള്ളവർ ഭയഭക്തിയോടെ കൈകൾകൂപ്പി അത് കണ്ടുനിന്നു.
സഹായി പെരുമാളും ഉദയനന്ദനും പരസ്പരം ഭീതിയോടെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോൾ.

ഇനിയും ഉത്തമവേദൻ വരാൻ വൈകുന്നതെന്താണ്? ഇനി വൈകിയാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവന് ആപത്താണ്.
പെട്ടെന്ന്! ആകാശത്ത് വെള്ളിടിവെട്ടി!
കണ്ണഞ്ചിക്കുന്ന പ്രകാശം അവിടമാകെയൊഴുകിയെത്തി.

നൂറുസൂര്യൻമാരൊന്നിച്ചുദിച്ചപോലെ ഒരു ഞൊടി, എല്ലാവരിലും കാഴ്ചകൾ മഞ്ഞച്ചുപോയി.
ആ പ്രകാശമൊന്ന് മങ്ങിയപ്പോഴാണ് നിറഞ്ഞ് കത്തുന്ന ഇരുപത്തൊന്ന് നിലവിളക്കും ശ്രീഭദ്രകാളിയ്ക്ക് ഗുരുതിയുഴിയുന്ന വാസവദത്തനേയും പട്ടിൽമൂടിയ ആൾരൂപത്തിന് അനക്കം വെച്ചുവരുന്നതും കാണുന്നത്!
എല്ലാ കണ്ണുകളിലേയും ഭീതി, സന്തോഷത്തിലേയ്ക്ക് വഴിമാറി.
ഉവ്വ്!
ഉത്തമവേദൻ തിരിച്ചുവന്നിരിയ്ക്കുന്നു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിലേയ്ക്ക് ജീവൻ തിരിച്ചുകയറിയിരിയ്ക്കുന്നു.

പട്ട് നീക്കി ഒരു ഉറക്കച്ചടവിലെന്നപോലെയെഴുന്നേറ്റു വന്ന ആ യുവകോമളൻ്റെ കൈയ്യിൽ ഒരു താമരപ്പൂ!
വാസവദത്തൻ അത് ഇരുകൈകളിലുമായി വാങ്ങി ഹോമകുണ്ഠത്തിലേയ്ക്കിട്ടു.
ശ്രീഭദ്രകാളിയ്ക്ക് നമസ്കാരമരുളി ക്ഷീണസ്വരത്തിലെങ്കിലും സന്തോഷവാനായി ആ യുവാവ് എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞു.
"ഞാൻ ഉത്തമവേദൻ വാക്കു പാലിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു!പോയ ഉദ്യമം വിജയിപ്പിച്ച് തിരിച്ചു വന്നിരിയ്ക്കുന്നു! നമ്മുടെ ദേശത്തിന്റെ നന്മയ്ക്കായി ഈ ഉദ്യമത്തിനായി,
പരകായപ്രവേശത്തിനായി, തൻ്റെ മരിച്ചുപോയ സ്വപുത്രനായ വീരശർമ്മൻ്റെ ജഢശരീരം എനിക്കായി നൽകിയ അംബാലികാമ്മയെ എങ്ങനെ മറക്കും! ആ ജഢശരീരമെനിക്ക് കുന്നിപ്പുഴയിൽ ഉപേക്ഷിയ്ക്കേണ്ടിവന്നു. ആദ്യംതന്നെ ആ പാതകത്തിന് ആ അമ്മയോട് ഞാൻ ക്ഷമചോദിക്കുന്നു. വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു!
ആ രൂപത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് സുഗന്ധികയെ കബളിപ്പിച്ചൊടുക്കി!
സുഗന്ധിക ഇനിയില്ല!
ആ യക്ഷിസ്വരൂപം ഞാൻ ബന്ധിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു!
അവളെ കുന്നിപ്പുഴയ്ക്കക്കരെ പാലയിൽ സർവ്വബന്ധനമന്ത്രമിട്ട് ആണിതറച്ച് എന്നന്നേയ്ക്കുമായി ബന്ധിച്ചിരിയ്ക്കുന്നു!
കുന്നിപ്പുഴയും പരിസരദേശങ്ങളും മുക്തമായി. മംഗളമായി എല്ലാം...."
അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രവിച്ച് എല്ലാവരും സന്തോഷത്തിൽ ആർപ്പുവിളിനടത്തി.
കളഭചന്ദനങ്ങളുടെ സുഗന്ധമൊഴുകുന്ന പൂജാസമയം. ധ്യാനമൂർത്തിയെ മനസ്സിലേയ്ക്കാവാഹിച്ച് ഉത്തമവേദൻ ഇരുകൈകളും കൂപ്പി മന്ത്രങ്ങളുരുവിടുമ്പോൾ ..
ദൂരെ...ദൂരെ... കരിമ്പനകളെ ചൂഴ്ന്ന് മറ്റൊരു കനത്ത മണൽക്കാറ്റ് വീശിയടിച്ച് കുന്നിപ്പുഴയിലേയ്ക്കിറങ്ങി.
ആമ്പൽകൂട്ടങ്ങൾ ഓളങ്ങളിൽ, താളത്തിലാടുമ്പോൾ... ആമ്പൽമൊട്ടുകളിൽ ഏറ്റവും ഭംഗിയേറിയയൊന്നിനെ കൈനീട്ടിവലിച്ച് ഒരുവൾ തോണിതുഴയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കുന്നിപ്പുഴയുടെ ഹൃദയത്തിലേയ്ക്ക്!

............●..........
#ശ്രീജകെമംഗലത്ത്
23.1.2021

സമയപാലകർ (കഥ)

2024-07-28T01:36:00.000+04:00

സമയബാങ്ക് എന്ന ആശയം ആദ്യമുദിച്ചത് രാമാനന്ദൻ്റെ മനസ്സിലാണെങ്കിലും പതിയേ അത് കിരണിലേക്കും കാർത്തികയിലേക്കും മനാഫിലേക്കും ഡെയ്സിയിലേക്കും ഒഴുകിത്തുടങ്ങി. ആശയ രൂപീകരണം

മിക്കപ്പോഴും ഒരു നദിപോലെയാണ്. ഉത്ഭവത്തിൻ്റെ താമസമേയുള്ളൂ, പിന്നീടത് അനർഗളം ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

അറ്റ് യുവർ സർവീസ് എന്ന നാമത്തിൽ അതൊരു ട്രസ്റ്റാവാൻ അധിക സമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. സമയബാങ്കിൽ ആർക്കും സമയം എടുക്കുകയും കൊടുക്കുകയും ചെയ്യാം

ജീവിതത്തിൻ്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിൽ ഏകാന്തതയുടെ കൂടാരത്തിൽ കഴിയുന്ന പലർക്കും സമയം എടുക്കാനും കൊടുക്കാനുമുള്ള ഇടത്താവളമായി സമയ ബാങ്ക് മാറി . അവസാന നാളുകളിൽ വീട്ടിലൊ ആശുപത്രിയിലോ ഒറ്റപ്പെടുന്നവർ ,ഏതാനും മണിക്കൂർ കൊച്ചു കുട്ടികളെ നോക്കാൻ ആളില്ലാത്തവർ , പുറത്തെ കാര്യങ്ങൾ സ്വന്തമായി ചെയ്യാൻ കഴിയാത്തവർ ഇവരൊക്കെ അറ്റ് യുവർ സർവീസിൻ്റെ ഉപഭോക്താക്കളായി മാറി.

പതിയെപ്പതിയെ അറ്റ് യുവർ സർവീസ് സിറ്റിയിൽ പലരുടേയും പ്രിയപ്പെട്ട സംഘടനയായി മാറി. മരണക്കിടക്കയിൽ കഴിയുന്നവരോട് പോലും തങ്ങളുടെ സ്വകാര്യതകൾ വെളിപ്പെടുത്താതെ അവരെ പരിചരിച്ചു പോന്നു. അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ ആരോ ചിരിച്ച മുഖവുമായി തങ്ങൾക്കരുകിലിരുന്ന് ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റി എന്നു മാത്രം അവർ മനസ്സിലാക്കിയിൽ മതി.

സുതാര്യമായ നടത്തിപ്പിനുവേണ്ടി സമയം കൊടുക്കുന്നതിൻ്റേയും വാങ്ങുന്നതിൻ്റേയും കൃത്യത വൃത്തിയായി സൂക്ഷിക്കാൻ അവർ മറന്നിരുന്നില്ല. മാത്രമല്ല ആരോഗ്യം തിരിച്ചു കിട്ടുന്ന ഉപഭോക്താക്കൾ അവർക്ക് സൗകര്യമുള്ള സമയത്ത് സമയം തിരിച്ചു നൽകണം എന്ന വ്യവസ്ഥയിലാണ് ബാങ്ക് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.ക്രെഡിറ്റുകൾ ഡെബിറ്റുകളാക്കുന്ന തന്ത്രമാണല്ലോ ബാങ്കിൻ്റെ നിലനിൽപിനാധാരം. ആരോരുമില്ലാതെ മരണപ്പെടുന്ന ഉപഭോക്താക്കളുടെ സേവനം എഴുതിത്തള്ളാറുമുണ്ട്.

പോവുന്നതിനു മുൻപ് ആവശ്യക്കാരുടെ ഇഷ്ടങ്ങളും താല്പര്യങ്ങളും അറിയാൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും

രണ്ടു ദിവസത്തിൽ കൂടുതൽ ഒരാൾ ഒരു സ്ഥലത്തു തുടരില്ല. മൂന്നാമത്തെ ദിവസം കാര്യങ്ങളെല്ലാം മറ്റൊരാളെ അറിയിച്ച് അങ്ങോട്ടു വിടും. അതാണ് പതിവ്. അംഗങ്ങളെല്ലാം വിവിധ ജോലികളിലേർപ്പെട്ടവരായതുകൊണ്ട് തുടർച്ചയായി സമയം കടം കൊടുക്കാൻ സാധിക്കില്ലെന്നു മാത്രമല്ല തുടർച്ച പേരറിയാത്ത ബന്ധങ്ങളിലേക്കും കടപ്പാടുകളിലേക്കും നയിക്കുമെന്നതും ഈ നിയമത്തിനൊരു കാരണമായി.

അന്ന് ഗുരുവായൂരിനടുത്തുള്ള സ്യമന്തകത്തിലേക്ക് തിരിക്കുമ്പോൾ ഡെയ്സി ജ്ഞാനപ്പാനയുടേയും കൃഷ്ണ സ്തുതിയുടേയും പെൻ ഡ്രൈവ് കയ്യിൽ കരുതിയാണ് യാത്ര തിരിച്ചത്. താൻ

ഓൺലൈൻ ജോലിയിൽ തലപൂഴ്ത്തുന്ന സമയത്ത് ഭക്തമീരയായ മീരാഭായിക്ക് ഈ പാട്ടുകൾ വെച്ചു കൊടുക്കാമല്ലോ എന്നോർത്തു കയ്യിൽ കരുതിയതാണ്.

അപ്രതീക്ഷിതമായി ഏതാനും ദിവസത്തേക്ക് ജോലിയിൽ നിന്ന് വിട്ടു നിൽക്കേണ്ട സാഹചര്യം വന്നപ്പോൾ ഹോം നഴ്സ് , ലതിക അറ്റ് യുവർ സർവീസിനെ വിളിച്ച് അവരെ ഏല്പിച്ചപ്പോൾ വിവരങ്ങളെല്ലാം നൽകിയതുകൊണ്ട്ത

ന്നെ കാര്യങ്ങൾ എളുപ്പമായി.

കോളിങ്ങ് ബെല്ലിൽ വിരലമർത്തിയെങ്കിലും പെരുകുന്ന കോശങ്ങളുടെ പിടിയിലമർന്ന് വേദന കാർന്നു തിന്നുന്ന ശരീരത്തിനുടമയായതിനാൽ അവർ എഴുന്നേറ്റ് വന്ന് വാതിൽ തുറക്കാൻ ഏറെ സമയമെടുത്തു.

രാവിലെ എടുക്കേണ്ട ഇഞ്ചക്ഷൻ്റെ സമയം തെറ്റൽ അവരെ വേദനയുടെ അഗാധതയിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടതു മനസ്സിലാക്കിയ അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അത് നൽകി. ലതിക പറഞ്ഞ സമയം പാലിക്കാൻ വൈകിയതിൻ്റെ കുറ്റബോധം അവളിൽ ശക്തിയായി അലയടിച്ചു.

അതിൽ നിന്നൊരു മോചനത്തിനായി അവൾ ആ മുറിയുടെ ആവശ്യത്തിൽക്കവിഞ്ഞ ആഢംബരത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. സാമാന്യത്തിലധികം വലിപ്പമുള്ള മുറിയിലെ സീലിങ്ങിൽ പിടിച്ചിച്ച തിങ്ങിനിറഞ്ഞ സാധാരണ ബൾബും അലങ്കാര വിളക്കുകളും ചുമരിലെ ടിവിയും പിരിയൻ കാലുകളിൽ ചിത്രപ്പണികൾ ചെയ്ത വലിയ കട്ടിലും , ഡ്രസിംഗ് ടേബിളുമെല്ലാം ആ മുറിക്ക് അത്യന്താധുനികതയുടെ നിറച്ചാർത്തു നൽകിയിരുന്നു.

അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മീരയുടെ അവശത അൽപം മാറി. തന്നെത്തന്നെ നോക്കിയിരിക്കുന്ന ഡെയ്സിയുടെ മുഖത്തേക്ക് തളർന്ന മിഴികളോടെ അവർ നോക്കിയപ്പോൾ അവൾ സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി. പക്ഷേ, നോട്ടം അവളുടെ മിഴികളിലൂന്നി നിൽക്കുന്ന അവരുടെ മനസ്സിേലേക്ക് ആ പേരു പതിഞ്ഞതായി തോന്നിയില്ല.

അവർ കട്ടിലിനരുകിലെ ബാസ്കറ്റിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി. വിവിധ പഴങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കുട്ട തുറന്ന് ഏതു വേണമെന്ന ചോദ്യഭാവത്തിൽ അവൾ ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഇഷ്ടമുള്ളതെടുത്തു കഴിച്ചു കൊള്ളാൻ ആംഗ്യം കാട്ടിയപ്പോൾ വേദനക്കിടയിലും അവർ കാണിക്കുന്ന ആതിഥ്യമര്യാദ അവളുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരിപടർത്തി. ഇപ്പോൾ ഒന്നും

വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ്, നഴ്സ് എഴുതി വെച്ച കുറിപ്പിലേക്ക് നോക്കി അവരുടെ ഭക്ഷണവും ജ്യൂസും തയ്യാറാക്കിക്കൊടുത്ത് മരുന്നുകളും എടുത്ത് കൊടുത്ത ശേഷം ജ്ഞാനപ്പാനയുടെ വരികൾ കേൾപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവരുടെ മുഖം പ്രസന്നമായി. കൈകൾ കൂപ്പി അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു...

"എന്നോടല്ല , ദൈവത്തോടു നന്ദി പറയൂ " എന്നു പറഞ്ഞ് അവൾ തൻ്റെ ജോലിയിൽ വ്യാപൃതയായി.

ജോലിക്കിടയിലും ഇടക്കിടെ മീരയെ ശ്രദ്ധിക്കാനവൾ മറന്നില്ല. അന്നാദ്യമായി മീര വീൽ ചെയറിലിരുന്നു പുറം ലോകം കാണാൻ തുടങ്ങി.

വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ പകരക്കാരൻ വന്നില്ലെങ്കിലും കുഴപ്പമില്ലെന്ന് ഡെയ്സിക്കും തോന്നിത്തുടങ്ങി.

പക്ഷേ നിബന്ധനകൾ പാലിക്കുന്നതിൽ വീഴ്ചവരുത്താത്ത സമയ ബാങ്ക് ഏഴു മണിയോടെ പകരക്കാരനെ എത്തിച്ചു.

അടുത്ത ദിവസം കാണാമെന്നു പറഞ്ഞ് ഡെയ്സി അവിടെ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ മീരയുടെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. നേരം വെളുക്കാൻ ഡെയ്സിയും കാത്തിരുന്നു.

ലതിക അവധി കൂട്ടിയപ്പോൾ ഇരുവർക്കും സന്തോഷമായി. ചിട്ട , ഭക്ഷണത്തിലും മരുന്നിലും മാത്രമൊതുക്കി വിശാലമായ ലോകത്തിലേക്ക് ഡെയ്സിയുടെ കൈപിടിച്ചു മീര പറന്നു തുടങ്ങി. എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെട്ട വായനയും പാട്ടും ചിരിയുമെല്ലാം അവരിലേക്ക് തിരിച്ചു വന്നു. ഒടുവിൽ ഗുരുവായൂരപ്പൻ്റെ ദർശനവും കൂടി സാധിച്ചപ്പോൾ മീര ഏറെ സന്തോഷവതിയായി. ഇപ്പോൾ പകരക്കാരില്ലാതെ മുഴുവൻ സമയവും ഡെയ്സി മീരക്കൊപ്പം ചിലവഴിക്കുന്നു.

ചുരുങ്ങിയ ദിവസങ്ങൾ അവർക്കിടയിൽ സൃഷ്ടിച്ച അടുപ്പത്തിൻ്റെ വലയം ഭേദിക്കാനാവാതെ ഇരുവരും കൂടുതലടുത്തു.

മീരാമ്മയുമൊത്ത് മുറ്റത്തെ ചുറ്റിക്കറങ്ങലിനിടയിൽ

സ്യമന്തകത്തിലെ സിറ്റൗട്ടിലെ വിളക്കു കൂടിനകത്തുള്ള കിളിക്കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കരച്ചിൽ ഡെയ്സിയുടെ മിഴികളെ അങ്ങോട്ടു നയിച്ചു.

" ഇവിടെ ഒരു അമ്മത്തൊട്ടിൽ ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു. "

അമ്മക്കിളി ഇല്ലാത്ത കുഞ്ഞിക്കിളികളെ നോക്കിയവൾ പറഞ്ഞു.

" ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കിൽ അമ്മക്കിളി വരാതിരിക്കില്ല. അതാണ് അമ്മ മനസ്സ്"

മീരാമ്മയുടെ ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു.

അല്ല സമയത്തെ നിശബ്ദതക്കു ശേഷം അവർ തുടർന്നു.

"നിങ്ങളുടെ സമയ ബാങ്കിൽ എന്നെക്കൂടെ ചേർക്കുമോ "

പക്ഷിക്കൂട്ടിൽ മിഴിയർപ്പിച്ചിരുന്ന ഡെയ്സി ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് മീരാ മ്മയുടെ അടുത്തെത്തി അവരുടെ വിരലുകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

" മീരാമ്മ അതിൽ അംഗമായതു കൊണ്ടല്ലേ ഞാനിവിടെയുള്ളത് . "

" അങ്ങനെയല്ല, എനിക്കും ഇതുപോലെ ആരെയെങ്കിലും സഹായിക്കണം. "

കേട്ടപ്പോൾ ഡെയ്സി അദ്ഭുതത്തോടെ അവരെ നോക്കി. പഴയതുപോലെ ക്ഷീണം ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ട് വീൽ ചെയറിൻ്റെ സഹായമില്ലാതെ അല്പദൂരം നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവർ തൻ്റെ അസുഖം പോലും മറന്നു തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു. ആ ചിന്ത അവളെ കുറച്ചൊന്നുമല്ല സന്തോഷിപ്പിച്ചത്.

അവൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

"എന്താപ്പോ ഇതിലിത്ര ചിരിക്കാൻ ഇങ്ങനെ ഇങ്ങോട്ടു കൂട്ടു വരുന്നതിനിടയിൽ ഒരു ദിവസമൊക്കെ വല്ലവർക്കുമൊപ്പം എനിക്കും കൂട്ടിരിക്കാമല്ലോ? " പറയുമ്പോൾ അവരുടെ വാക്കുകളിൽ പടർന്നിരുന്ന ആത്മവിശ്വാസം മുഖത്തും പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നു.

"അപ്പോൾ മീരാമ്മക്ക് രോഗിയിൽ നിന്ന് ബൈ സ്റ്റാൻഡറിലേക്ക് പ്രമോഷൻ വേണം എന്ന് സാരം "

നിഷ്കളങ്കമായ ആ ചോദ്യം കേട്ട് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് ഡെയ്സി ചോദിച്ചു.

അല്പനേരത്തേക്ക് അവർ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

" വിഷമിക്കണ്ട , പരിഗണനയിലുണ്ട്. പലരും സമയ ബാങ്ക് നൽകിയ സമയം തിരിച്ചു തരുന്നുണ്ട്. മീരമ്മക്കും അവസരം കിട്ടും. "

അവരെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

കോൺവെൻ്റിലെ ചുമരുകൾക്കിടയിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെടലിൻ്റെ ബാക്കിപത്രമായി ,

മാലഖമാരുടെ ചിറകിനടിയിൽ വളർന്ന മനസ്സിന് അമ്മയുടെ തലോടൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത അനുഭൂതിയായതിൽ അത്ഭുതമില്ലല്ലോ. ആ മടിയിൽ തലവെച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ, അവരെ ചേർത്തുപിടിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ ,മരുന്നു കഴിക്കാൻ മടികാണിക്കു മ്പോൾ ശാസിക്കുന്ന സമയം എല്ലാമെല്ലാം അവൾ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. തൻ്റെ മനസ്സ് അറ്റ് യുവർ സർവീസിൻ്റെ നിബന്ധനച്ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ച് പാറി നടക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ആദ്യമായി സമയബാങ്കിൻ്റെ ചതുരംഗപ്പലകയിലെ കരുക്കൾ നിയമങ്ങൾ പാലിക്കാതെ നീങ്ങുന്നു. കുതിരയും കാലാളുമെല്ലാം തങ്ങളുടെ നീക്കങ്ങൾ മാറ്റിത്തുടങ്ങിയാൽ കളങ്ങൾ അർത്ഥശൂന്യമാവും. പേരല്ലാതെ മറ്റൊരു വിവരവും പറയാതിരിക്കേണ്ട താൻ ഭൂതകാലങ്ങളുടെ തിരശ്ശീലയവരുടെ മുന്നിൽ അടർത്തി മാറ്റിയതു കൊണ്ടല്ലേ അവർ കൂടുതൽ അടുത്തത് ? സത്യത്തിൽ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വന്തം ജോലിയുമായി ഈ അമ്മയുടെ സ്നേഹത്തണലിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടാൻ വല്ലാത്ത കൊതിതോന്നി.

മീരാമ്മയുടെ മക്കളുടേയും ബാങ്കിലെ സൗഹൃദങ്ങളുടേയും മുഖം മനസ്സിൽ മിന്നിമറയാൻ തുടങ്ങി. ചിന്തകളുടെ മുള്ളുകൾ തലങ്ങും വിലങ്ങും വലിഞ്ഞു മുറുകി. സ്നേഹത്തിൻ്റെ നിറം സ്വാർത്ഥതയിൽ ലയിച്ചു ചേരുമ്പോൾ കടപുഴകി വീഴുന്ന നൻമ മരങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരു സംഘടന കൂടി ഉണ്ടാവരുത്. ഇപ്പോൾത്തന്നെ ട്രസ്റ്റ് നിയമത്തിനെതിരായി തൻ്റെ സ്വാധീനത്തിൻ്റെ വലക്കണ്ണികളിൽ നിന്ന് സ്വാർത്ഥത കവർന്നെടുത്ത നീണ്ട ദിവസങ്ങൾ മറ്റാരും ചെയ്യാത്ത രീതിയിലേക്കെത്തിച്ചു. ആലോചിക്കും തോറും നിലയില്ലാക്കയത്തിലേക്ക് മുങ്ങിപ്പോവുന്നതായി തോന്നി.

ചുരുങ്ങിയ കാലങ്ങൾക്കകം പരിചയപ്പെട്ടു മാഞ്ഞുപോയ പല മുഖങ്ങളും മനസ്സിൽ മിന്നി മറഞ്ഞു. പ്രത്യേക ചായക്കൂട്ടുകളിൽ വരച്ചെടുത്ത ദേവുവിൻ്റെ മുഖം

മായാൻ മനസ്സ് വിസമ്മതിക്കുമെന്നുറപ്പാണ്. പലപ്പോഴും ദേവുവിന് ജീവൻ നൽകാൻ മനസ്സ് ശ്രമിക്കാറുണ്ട്.

പാടില്ല , വലിയ ദൗത്യത്തിൻ്റെ ഭാഗമായ ആൾതന്നെ അതിൻ്റെ ചിട്ടവട്ടങ്ങൾ തെറ്റിച്ചു വഴി തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നതിലെ ശരികേടുകളിൽ മനസ്സ് മുങ്ങിയും പൊങ്ങിയും സഞ്ചരിച്ചു. ഒരുപക്ഷേ ഇത് ഒരുപാട് പേരുടെ പ്രതീക്ഷയായ ആ സ്ഥാപനത്തിൻ്റെ വിശ്വാസ്യത തകർക്കും . ഇനിയും ഇവിടെ തുടരുന്നത് ശരിയല്ല. പലതും തുടച്ചു മാറ്റാൻ മിടുക്കനായ കാലം മീരാമ്മയിലും ദേവുവിലും കളിച്ചു ജയിക്കും.

മീരയുടെ വിശ്വാസം ശരിയായിരുന്നു. പതിവായി അമ്മക്കിളി കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്നു. കുഞ്ഞുങ്ങൾ

പറന്നു പോവാറായിരിക്കുന്നു.

ചിറകുകൾക്ക് ബലം വരുമ്പോൾ കൂടു വിടണമെന്നത് പക്ഷികൾക്ക് മാത്രമല്ല മനുഷ്യർക്കും ബാധകമല്ലേ?

സ്ക്രീനിൽ ലതികയുടെ നമ്പർ കണ്ട അവൾ അതെടുത്ത് പതിവുപോലെ കൃത്യനിർവ്വഹണം കൈമാറി അവരുടെ വരവിനായി കാത്തിരുന്നു. ആ വിവരം അറ്റ് യുവർ സർവീസിലേക്ക് പകരുമ്പോഴും മനസ്സ് നിസ്സംഗമായിരുന്നു.

രാവിലെ പതിവുപോലെ ജ്യൂസും ഭക്ഷണവും ഉണ്ടാക്കാൻ ചെന്നപ്പോഴേക്കും മീരാമ്മ അതെല്ലാം ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിരുന്നു. സ്നേഹം ചേർത്ത പരിചരണത്തേക്കാൾ വലിയൊരു ഔഷധവുമില്ല . അസുഖം ശരീരത്തിൽ ചിത്രം വരയ്ക്കുമ്പോഴും പ്രിയപ്പെട്ട ലോകത്തിലെ ജീവിതം മീരാമ്മയെ എത്ര മാത്രം മാറ്റിയെടുത്തു എന്നെല്ലാമോർത്ത്

സന്തോഷത്തോടെയവർക്കൊപ്പം കഴിക്കാനിരിക്കുമ്പോഴും ഡെയ്സിയുടെ മനസ്സ് ലതികയെ കാത്തിരുന്നു.

അല്പസമയത്തിനകം അവിടെയെത്തിയ ലതികയെ കണ്ടതും മീരാമ്മയുടെ മുഖം വാടി.

പേരറിയാത്ത വികാരം പടർന്നു കയറുന്ന മിഴികളിലേക്ക് നോക്കിയിരുന്നപ്പോൾ ഭൂതകാലത്തിലെ കലപില ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞ മിഴികൾ കൂടുതൽ നിറയാ തിരിക്കാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നടന്നു. ഫോണിലെ സ്ക്രീനിൽ അറ്റ് യുവർ സർവീസിൻ്റെ കാൾ മറ്റൊരു ചായം പുശിയ ലോകത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചു നടത്താനെന്നവണ്ണം ശബ്ദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

സമർപ്പണത്തിൻ്റെ ബാക്കി പത്രത്തിന് തിരശ്ശീലയുയർത്തുമ്പോൾ ആ സമയ പാലികയുടെ മനസ്സ് ആത്മബന്ധവും ഹൃദയ നൊമ്പരങ്ങളും വിട്ടൊഴിഞ്ഞ് അറ്റ് യുവർ സർവീസിലേക്ക് മാത്രമായി ചുരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു.

ആദ്യത്തെ എഴുത്തുപരീക്ഷ (കഥ)

2023-07-07T12:54:00.003+04:00

നാട്ടിൽ വിദ്യാലയങ്ങൾ തുറന്നു....... നാട്ടിലിപ്പോൾ കഴിഞ്ഞ വർഷത്തെ വിജയികൾക്ക് അനുമോദനങ്ങളൊക്കെ കൊടുക്കുന്ന സമയമാണ്.....

പുതിയ അദ്ധ്യയന വർഷങ്ങളിൽ എനിക്കുണ്ടായ ഉത്സാഹവും ഉത്കണ്ഠയും നിറഞ്ഞ നിമിഷങ്ങൾ ഇപ്പോഴും മനസ്സിൽ നിന്ന് പോയിട്ടില്ല... തിമിരി സ്കൂളിലെ ആദ്യ ദിനങ്ങളെ കുറിച്ചും പിന്നെ കണ്ണ് ചിമ്മി തുറക്കുന്നതിനു മുമ്പ് വരുന്ന ഓണ പരീക്ഷകളെ കുറിച്ചുമെല്ലാം ഇന്നലെ ഒരു പ്രിയ സുഹൃത്തുമായി ഓർമ്മകൾ പങ്കു വച്ചു...... ഒന്നാം തരം മുതൽ ഏഴാം തരം വരെയുള്ള കടമ്പകളിൽ രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെ ഓണ പരീക്ഷ എനിക്ക് ഒരൊന്നൊന്നര പരീക്ഷയായിരുന്നു....

ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന് കേട്ടു പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു സ്ളേറ്റിൽ 50/ 50 എന്നെഴുതിയത് മായ്ക്കാതെ നാട്ടുകാരെയും വീട്ടുകാരെയും കാണിക്കുന്നത് എനിക്കൊരു ഹരമായിരുന്നു... അങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കും ജീവിതത്തിലങ്ങു വരെ എന്ന് വിശ്വസിച്ച എൻ്റെ വിശ്വാസങ്ങളെ കാറ്റിൽ പറത്തി രണ്ടാം ക്ലാസ്സിലെ ഓണപ്പരീക്ഷക്കു തൊട്ടു മുമ്പാണ് സരോജിനി ടീച്ചർ ആ നഗ്ന സത്യം പറഞ്ഞത്..

"ഇനി എഴുത്തു പരീക്ഷയാണ്... ചോദ്യം അച്ചടിച്ചു വരും... എല്ലാവരും ഉത്തരങ്ങൾ ചോദ്യ പേപ്പറിൽ തന്നെ പേന കൊണ്ടെഴുതണം..."

എവറെസ്റ് കയറാൻ പറഞ്ഞ കൺഫ്യൂഷൻ ആയിരുന്നു എനിക്ക്... വീട്ടിലെത്തി അച്ഛനോട് സങ്കടം പറഞ്ഞു... ..

പുള്ളി പറഞ്ഞു…. "അത്രയേ ഉള്ളോ കുട്ടാ... നിസ്സാരം...നിനക്കതൊക്കെ എളുപ്പത്തിൽ ചെയ്യാൻ പറ്റും... എല്ലാ ചോദ്യവും വായിച്ചു നോക്കി ഒരു പാട് ചിന്തിച്ചുത്തരമെഴുതണം... ചിന്തിച്ചാൽ ഏതൊരുത്തരവും നിസ്സാരമായെഴുതാം…"

എനിക്കാശ്വാസമായി!!! ഇത്രയേ ഉള്ളൂ കാര്യം ... "ജാവ ഈസ് വെരി സിമ്പിൾ.... ബട്ട് പവർ ഫുൾ...."

പരീക്ഷാ ദിവസം മൂന്നു പേനയും കൊണ്ടാണ് പോയത്...മഷിയെങ്ങാനും തീർന്നു പോയാലോ???അത്രയ്ക്ക് ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു....

ചോദ്യപേപ്പറു കണ്ടപ്പോ ചോദ്യങ്ങളെല്ലാം അപരിചിതങ്ങളായിരുന്നെങ്കിലും പേടിയൊന്നുമില്ല... ചിന്തിച്ചുത്തരമെഴുതിയാൽ മതിയല്ലോ.... ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി... അങ്ങനെയെഴുതിയ ഓർമ്മയിലിപ്പോഴും തങ്ങി നിൽക്കുന്ന ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ ഇവയാണ്...

"ഏറ്റവും വേഗത കൂടിയ വാഹനം……………………….."

ഞാൻ കണ്ടതിൽ ഏറ്റവും വേഗത കൂടിയ വാഹനം നാരാണേട്ടൻ്റെ ജീപ്പാണ്... നാരാണേട്ടൻ ഏമ്പേയില് വിടുന്ന കാര്യം മച്ചിനന്മാർ ഗുണ്ട് വിടാറുണ്ട്. പിന്നെയൊരു ശങ്കക്കിടയില്ല... ഞാൻ എഴുതി...

"നാരാണേട്ടന്റെ ജീപ്പ്..."

ഞാൻ സരോജിനി ടീച്ചറിനെ നോക്കി...പതിവ് പോലെ ചിരിച്ചങ്ങനെ നടപ്പാണ്..

അമ്പടി ഭയങ്കരീ...ചന്തുവിനെ തോൽപ്പിക്കാൻ ആവില്ല മക്കളേ....കാരണം ചന്തുവിന് ചിന്തയുണ്ടേ......

അടുത്ത ചോദ്യം……………"സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്ന വസ്തു………..."

എൻ്റെ ബുദ്ധിയിൽ ഇരുട്ടിൽ മാത്രമേ പ്രകാശത്തിന്റെ ആവശ്യമുള്ളൂ... അപ്പൊ രണ്ടേ രണ്ടു ചോയ്സ് മാത്രമേ ഉള്ളൂ... ഒന്ന് ചിമ്മിനിക്കൂട്... അത് സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നതല്ല... മണ്ണെണ്ണ വൈകുന്നേരം ഞാനാണ്…ഒഴിക്കാറ്...പിന്നെയുള്ളത് മെഴുകുതിരിയാണ്... അതിൽ പിന്നെ മണ്ണെണ്ണ വേണ്ട... ഒറ്റയ്ക്ക് കത്തും... പ്രകാശം തരും...... ഉത്തരം റെഡി!!!

"മെഴുകുതിരി..........."

പിന്നെ, ബൾബ് പോലെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ അന്ന് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലേയില്ല കേട്ടോ .... വൈദ്യുതിയുടെ പിതാവ് ഫാരഡെ ആണെന്നു ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിലെ ബുദ്ധിജീവികൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും കറണ്ട് നാടിൻ്റെ ഏഴയലത്തു പോലും എത്തിയിരുന്നില്ല...

അടുത്ത ചോദ്യം: "ചലിക്കുന്ന വായുവാണ് -----"

ഈ ചോദ്യത്തിനാണ് തലയിൽ നിന്നും പുക വന്നത്.... എങ്ങനെയൊക്കെ വായുവിനെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാമോ അങ്ങനെയെല്ലാം ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി.... അമ്മാമ്മയും അമ്മിഞ്ഞമ്മയും എപ്പോഴും ഒരു വായുവിൻ്റെ കാര്യം പറയാറുണ്ട്... ആ വായുവിന്റെ ചലനം അവർക്കൊരാഗോള പ്രശ്നമാണ്... സംഗതി അത് തന്നെ... സംശയമില്ല... ചിന്ത ഉപസംഹരിച്ചു...

ഉത്തരം: "വയറുവേദന..."

ശരിയോ തെറ്റോ എന്നെഴുതാനുള്ള ചോദ്യങ്ങളുമുണ്ട്.......

"ശുദ്ധജലം ആരോഗ്യത്തിന് നല്ലതാണ്"

ഓഹോ....ഇതേതു മണ്ടച്ചാർക്കും അറിഞ്ഞൂടെ...... ശുദ്ധജലം കൊണ്ട് ആർക്കെന്തു കാര്യം.....വീടിനടുത്തുള്ള പത്തായകുണ്ടിൽ എത്രയോ ശുദ്ധജലമാണ് ഓരോ നിമിഷവും ഒഴുകിപ്പോകുന്നത്...അത് കൊണ്ട് ആരോഗ്യത്തിനെന്തു കാര്യം? നമുക്കെന്തു കാര്യം?

ഞാൻ ഉത്തരമെഴുതി......"തെറ്റ്". അത് മാത്രമല്ല കുറച്ചു കൂടി കടന്ന് ഒരു വിവരണവും കൊടുത്തു …....ശുദ്ധജലമല്ല....ഗുളികയാണ് ആരോഗ്യത്തിന് നല്ലത്..."

എൻ്റെ കാഴ്ച്ചയിൽ നമ്മളെ രോഗങ്ങളിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കുന്നത് ഡോക്ടർമാരായ കായിത്തറയുടെയും നാരാണൻ കുട്ടിയുടെയും ഗുളികകൾ മാത്രമാണ്......

ബാക്കി പല ചോദ്യങ്ങളും ഓർമ്മയില്ലെങ്കിലും ഇതിനേക്കാൾ ചിന്താരൂഢമായ ഉത്തരങ്ങളായിരുന്നു....പരീക്ഷയിൽ എനിക്ക് അമ്പതിൽ പതിനേഴു മാർക്ക് കിട്ടി... പരീക്ഷ പേപ്പർ നോക്കിയ സരോജിനി ടീച്ചറിനും വീട്ടിലുള്ളവർക്കും എൻ്റെ പരീക്ഷ പേപ്പർ ആഘോഷമായിരുന്നു എന്ന് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ.... പിന്നീട് ടീച്ചറത് വീട്ടിലും സ്കൂളിലും പരസ്യമാക്കി ഗംഭീരമാക്കി... എല്ലാവരും ചിരിച്ചപ്പോഴും എനിക്ക് മാത്രം കാര്യം പിടി കിട്ടിയില്ല....

പിന്നീടുള്ള പരീക്ഷകൾ വരുമ്പോഴേക്കും ബാലകൃഷ്ണൻ തൃക്കങ്ങോടിന്റെ "വി" ഗൈഡ് അച്ഛൻ വാങ്ങി തന്നു.... തൃക്കങ്ങോടിന്റെ ബുദ്ധിയിലുദിച്ച ചോദ്യങ്ങളും ഉത്തരങ്ങളുമായിരുന്നു എല്ലാവർക്കും "ശരി" എന്നെനിക്കു മനസിലായി... ആ ചോദ്യങ്ങളേ വരൂ... പുള്ളിയുടെ ഉത്തരം എഴുതിയാ മാർക്കുറപ്പാണ്.. അമ്പട മനമേ….. ക്രിസ്തുമസ് പരീക്ഷ യിൽ തൃക്കങ്ങോട് കനിഞ്ഞു... 50/ 50!!!... പോയ മാനം തിരിച്ചു പിടിച്ചു...

വീട്ടിലിപ്പോഴും ആ പഴയ ഉത്തര പേപ്പർ സൂക്ഷിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ട്...ആദ്യമൊക്കെ എല്ലാവർക്കും എന്നെ കളിയാക്കാനും പിന്നെ എനിക്ക് തന്നെ ഓർത്തു ചിരിക്കാനും അതിടക്ക് തുറന്നു നോക്കാറുണ്ട്... പക്ഷെ ഇപ്പൊ എനിക്ക് ആ പരീക്ഷയോട് വല്ലാത്ത സ്നേഹമാണ്... ജീവിതത്തിൽ പൂർണമായും സ്വന്തം ബുദ്ധി ഉപയോഗിച്ചെഴുതിയ ഒരെയൊരു പരീക്ഷ...

പിന്നീട് വർഷങ്ങൾക്ക്‌ ശേഷം മണിപ്രവാളമെന്നത് മണിയടിക്കുമ്പോ കുട്ടികൾക്കുണ്ടാകുന്ന വെപ്രാളമാണെന്നു ഒരു പഹയൻ എഴുതിയത് പത്രത്തിൽ വായിച്ചപ്പോ കിട്ടേട്ടൻ്റെ പീടികയിൽ നിന്നും എല്ലാവരും പറഞ്ഞു ചിരിച്ച ദിവസം എനിക്കോർമ്മയുണ്ട് …. തമാശ പറയുന്നതിലും ആളുകളെ കളിയാക്കുന്നതിലും ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്ന ഞാൻ അന്ന് അല്പം താമസിച്ചാണ് ഇളിച്ചത്....... ഉള്ളിൽ നിറയെ ആ പഹയനോടുള്ള ഐക്യ ദാർഢ്യമായിരുന്നു.... പിന്നെ എന്നെ തോൽപ്പിച്ചതിലുള്ള ബഹുമാനവും....

പുതിയ അദ്ധ്യയന വർഷത്തിലേക്ക് കടന്ന എല്ലാ കൂട്ടുകാർക്കും എന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ സ്നേഹം...........ആശംസകൾ..........................

ഡോ: ലിനോജ്‌ കുമാർ

പ്രണയം പ്രളയമായാല്‍

2023-07-07T12:51:00.002+04:00

മഴയ്ക്കുണ്ടായ

മതിഭ്രമം

മണ്ണിന്റെ

മാറോട് ചേരാന്‍...

പ്രണയം

പ്രളയമായ്

പ്രകൃതിയില്‍

വികൃതി കാട്ടിയാല്‍...

ചിതറുന്നത്

ചിതലരിച്ച

ചില മനുഷ്യ

ചിത്രങ്ങള്‍..!

-മുനീര്‍വാവ-

ക്യാമ്പസുകളിൽ വില്ലനാകുന്ന ലിബറലിസം

2023-07-07T12:49:00.007+04:00

അറിവ് ആർജ്ജിച്ചെടുക്കുന്ന ക്യാമ്പസുകളിൽ നിറഞ്ഞാടുന്നത് മതനിരാസമാണ്. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ മൂല്യവും അർത്ഥവും മനസ്സിലാക്കി കൊടുക്കേണ്ട ഇടങ്ങളിൽ മതമില്ലാത്ത ജീവിതത്തിൻറെ അർത്ഥതലങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കുന്നു. മുതലാളിത്വത്തിന്റെ ഒരു ഉൽപ്പന്നമാണിതെന്ന കാര്യം ഇരകൾ മനസ്സിലാകാതെ പോകുന്നു.

പാശ്ചാത്യൻ രാഷ്ട്രങ്ങളിൽ നിന്നും ഉയർന്ന് പൊങ്ങിയ ലിബറലിസം നമ്മുടെ ക്യാമ്പസുകളിലേക്കും നുഴഞ്ഞു കയറുന്നത് ഏറെ അപകടകരമാണ്. കൊവിഡ്കാലത്ത് യുഎസ്എ യിലെ നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കെതിരെയുള്ള പ്രതിഷേധങ്ങളിലെ My Body my choice, My Rights is my life പോലെയുള്ള പ്ലക്കാർഡുകൾ ലിബറലിസത്തിന്റെ നേർക്കാഴ്ചകളാണ്.

മതനിരാസത്തിന്റെ പിതാവായി അറിയപ്പെടുന്ന ജോൺ ലോക്ക് തന്റെ പുസ്തകങ്ങളിലൂടെ പറഞ്ഞുവെക്കുന്നത് മനുഷ്യൻ പൂർണമായും സ്വതന്ത്ര നാകുമ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ ജീവിതം അവൻ ആരംഭിക്കുന്നത് എന്നാണ്. ലിബറലിസത്തെ കേവലം മതനിരാസമായി കാണുന്നതിനപ്പുറം അതിനു പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ ലക്ഷ്യങ്ങളെ നാം തിരിച്ചറിയണം. സ്വതന്ത്രവാദം യുവതയിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നതിൽ ചില വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും മുഖ്യപങ്കുഹയിക്കുന്നുവെന്നത് ഏറേ ഖേദകരമായ വസ്തുതയാണ്.

വെസ്റ്റേൺ രാജ്യങ്ങളിലെ മതേതരത്വം ഇന്ത്യൻ മതേതരത്വത്തിൽ നിന്നും വ്യതിരിക്തമാണ്.

മതാനുഷ്ഠാനങ്ങളും ആചാരങ്ങളും സ്വകാര്യ ഇടങ്ങളിൽ മാത്രം മതിയെന്നും പൊതുയിടങ്ങളിൽ അവ പാടില്ലാ എന്നതുമാണ് പാശ്ചാത്യ മതേതരത്വം മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നത്. പാശ്ചാത്യ മതേതരത്വം ലിബറലിസത്തിന്റെ ഉത്ഭവ ഘടകങ്ങളിൽ ഒന്നാണെന്നത് തിരിച്ചറിയുമ്പോഴാണ് അതിലെ ഒളിയജണ്ടകൾ വ്യക്തമാകുന്നത്.

കേരളക്കരയിലെ വിവിധ ക്യാമ്പസുകളിൽ ലിബറലിസത്തിന്റെ അനുയായികളും അതിന്റെ വക്താക്കളും വർദ്ധിച്ചുവരുന്നത് ഒരു ലിബറൽ സമൂഹത്തിന്റെ ഉടലെടുപ്പിന്റെ സൂചകമാണ്. ധാർമിക ബോധം വിദ്യാർത്ഥി മനസ്സുകളിൽ നിന്നും ഉന്മൂലനം ചെയ്യുന്നതിലൂടെ ലിബറൽ വക്താക്കൾ അവരെ വലയിലാക്കുന്നു.പിന്നീടവരും

ഇക്കൂട്ടരിലൊരാളായി പ്രചരണ രംഗത്തിറങ്ങുന്നു.

പാശ്ചാത്യ ആശയങ്ങളോട് പൊരുത്തപ്പെട്ട് പോകാൻ ഒരു ലിബറൽ ആശയക്കാരൻ തയ്യാറായാൽ പിന്നീടുള്ള നടപടികൾ എളുപ്പമായി.

Utilitarianism (maximization of pleasure)എന്ന ആശയമാണ് ഒരു ലിബറൽ വക്താവ് മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്. അഥവാ, ഒരു വ്യക്തി എന്തു ചെയ്യുകയാണെങ്കിലും അവൻ അതിൽ സന്തുഷ്ടനായിരിക്കണം എന്നാണ് ഇതിന്റെ പൊരുൾ. ക്യാമ്പസുകളിൽ ലിബറൽ ആശയങ്ങൾ വില്ലനാകുമ്പോൾ ധാർമിക ബോധത്തിന്റെയും മതമൗലിക അവകാശങ്ങളുടെയും കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക് സാധ്യമാകുന്നു. ഇത്തരം കൊഴിഞ്ഞുപോക്കുകൾ തന്നെയാണ് ലിബറൽ വക്താക്കൾ ഇതിലൂടെ ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നത്.

ക്യാമ്പസുകളിലെ വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ധാർമിക ബോധം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള പരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്നത് സാധാരണമായിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇത്തരം പരിപാടികൾ കാര്യക്ഷമമാകുമ്പോഴാണ് ലിബറലിസത്തിന്റെ കടന്നുകയറ്റം നമുക്ക് തടയാനാകുന്നത്.വിദ്യാർത്ഥി മനസ്സുകളിലേക്ക് ചിട്ടയാർന്ന ക്ലാസുകൾ നൽകി അവരെ ലിബറലിയത്തിന്റെ അപകട വശങ്ങളെ കുറിച്ച് ശ്രദ്ധാലുക്കളാക്കി തീർക്കണം.

ലിബറലിസത്തിന് ഇന്ത്യയിൽ ഒരു സ്ഥാനവും ഇല്ലായിരുന്നു. എന്നാൽ നമ്മുടെ സമകാലിക സാഹചര്യങ്ങളിൽ പുരോഗമനം മുഖം മൂടിയാക്കി ചില സ്വതന്ത്രവാദ വിദഗ്ധർ പ്രചാരകരായി രംഗത്തിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. വിവരങ്ങളുടെ കുത്തൊഴുക്കിൽ അത്തരക്കാരുടെ വ്യാജ പ്രചരണങ്ങൾ പരമ്പരാഗതമായി തന്നെ ജനകീയ പക്ഷത്ത് നിന്നവരെ പോലും തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്ന സ്ഥിതിയാണ്.

ക്യാമ്പസുകളിലെ ലിബറലിസത്തിന്റെ വളർച്ച വളരുന്നിടത്തോളം ഒരു നാഥനില്ലാ സമൂഹം ഇവിടെ വളർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും. ലിബറലിസത്തിന്റെ പണിപ്പുരയിലെ മുഴു പ്രവർത്തനങ്ങളും നിലയ്ക്കുമ്പോൾ മാത്രമേ ധാർമിക ബോധമുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ വളർച്ച വിരളാതിരിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന കാര്യം വിസ്മരിക്കരുത്. അതിനുള്ള അവസരങ്ങൾ നാം ഫലപ്രദമായി വിനിയോഗിക്കണം.

✍️ Muhammed Harseen

മീസാൻ കല്ലുകൾ I ചെറുകഥ I ദിൽഷാദ് ജഹാൻ

2021-07-26T13:35:00.001+04:00

മാവൂരിൽ നിന്നും അവസാന വണ്ടിയും കയറി ചങ്ങനാശേരി നാൽക്കവലയിൽ വന്നിറങ്ങുമ്പോൾ സമയം രാത്രി രണ്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇരുൾ വീണ കവലയിൽ രണ്ടു ചാവാലി പട്ടികൾക്കൊപ്പം എന്നെ തനിച്ചാക്കി ചെറിയൊരു മുരളലോടെ കിതച്ചും നിരങ്ങിയും ആ ബസ്സും പോയി കഴിഞ്ഞു. ഇരുട്ടിൽ തപ്പിയും തടഞ്ഞും മെല്ലെ പള്ളിക്കാട്ടിലേക്ക് നടന്നു. അവിടെയാണ് മുപ്പതു കൊല്ലം മുമ്പ് വീട് മാറിയ ഉപ്പക്കൊപ്പം കഴിഞ്ഞ ആറു മാസത്തോളമായി ഉമ്മ പാർത്തു വരുന്നത്.

ഉമ്മയെ പറ്റിയോർത്തപ്പോൾ ഓർമ്മകളിൽ ആദ്യം വന്നത് വടക്കേത്തിലെ കാട് കയറിയ വീടും അതിനകത്തെ വെളിച്ചം കാണാത്ത ഇരുണ്ട മുറിയുമാണ്. ശൂന്യതയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ട് ഇരുട്ടിനോട് കിന്നാരം പറയുന്ന ഉമ്മയുടെ ഇരുണ്ട മുഖം ഓർമ്മകളെ തന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു.

"ഉമ്മ പൂതി പറഞ്ഞപ്പോ അൻറെ ഉപ്പാക്ക് സാധിപ്പിച്ചു കൊടുക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അത്രയ്ക്ക് ഇഷ്ഖായിരുന്നു മൂപ്പർക്ക് പാത്തുനോട്. ഇവിടുള്ള പെണ്ണുങ്ങളൊക്കെ അതുകണ്ട് അസൂയയോടെ അടക്കം പറയുന്നത് ഞാനെത്ര കേട്ടതാ... പച്ചേ, ഓള് പറഞ്ഞ തട്ടം വാങ്ങാൻ പോയ മൂപ്പര് ചീമനോടെ തിരിച്ചുവന്നില്ല. ഇന്നാലില്ലാഹ്.... ഓൻ്റെ വിധി ആർക്കേലും തട്ക്കാൻ കഴിയോ... എന്ത് നല്ല മൻസനായിരുന്നു..."ഒരുപാട് കൊഞ്ചലുകൾക്ക് ശേഷം സഹികെട്ട് ജമീലുമ്മ പറഞ്ഞു തന്നിരുന്ന പാതിരാ ഖിസ്സകൾ വഴിയാണ് നാട്ടിലെ സുമുഖനും സുന്ദരനുമായ മൊയ്തീൻ എന്ന എൻറെ ഉപ്പയെ കുറിച്ച് ഞാനറിയുന്നത്. ഉമ്മാൻറെ ചിരിയും ഖൽബും കൂട്ടിനെടുത്ത് ഉപ്പ ഉമ്മയോട് യാത്ര ചോദിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഏഴ്മാസം ഉമ്മാക്ക് ഗർഭമായിരുന്നു.

ഉപ്പ പോയതോടെ ഉമ്മാൻറെ ഇരുളിലെ വിളക്കും പകലിലെ തണലും മാഞ്ഞു. നാടുനീളെ സൊള്ളാൻ ഇറങ്ങിയിരുന്ന ഉമ്മ പിന്നീട് അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ ഇരുളിൽ പടച്ചോനോട് മാത്രം ഉള്ള് തുറന്നു.

ഉപ്പ പോയി രണ്ടുമാസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഉമ്മാൻറെ നിശബ്ദതകളുടെയും നിഗൂഢതകളുടെയും ഇരുട്ടുനിറഞ്ഞ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറുകരച്ചിലോടെ ഞാൻ മോചിതനായി. അന്ന് ഉമ്മ സന്തോഷം കൊണ്ട് ചിരിച്ചില്ല, വേദന കൊണ്ട് കരഞ്ഞതുമില്ല. വേദനകളോടും സങ്കടങ്ങളോടും പൊരുത്തപ്പെടാൻ അതിനകം തന്നെ ഉമ്മ പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ഉമ്മയുടെ ലോകത്തപ്പോഴും ഉപ്പ മാത്രമായിരുന്നു. ഉപ്പയെ തനിച്ചാക്കി അവിടം വിട്ടു വരാൻ ഉമ്മയൊരിക്കലും കൂട്ടാക്കിയില്ല. അകത്തെ ഇരുളിൽ സ്വയം ബന്ധിച്ച് അനന്തമായ ഓർമ്മകളുടെ നേർത്ത നൂലിലൂടെ ഉപ്പയിലേക്ക് ഉമ്മ നടന്നടുക്കുമ്പോൾ പുറത്ത് വരാന്തയിൽ കൂട്ടിനാരുമില്ലാതെ ഏകനായി ഞാൻ കരഞ്ഞു തകർക്കുകയായിരുന്നു. അന്നൊക്കെയെൻറെ അലറി കരച്ചിലുകൾ അകത്തെ നരച്ച ചുമരുകളും അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ജമീലുമ്മയും മാത്രം കേട്ടു.

ജമീലുമ്മയെന്നെ കാടുകയറി തുടങ്ങിയ ആ നിശബ്ദ ലോകത്തിൽ നിന്നും ചെറുതാണെങ്കിലും വെളിച്ചവും വായുവുമുള്ള തൻ്റെ ചെറിയ ചെറ്റകുടിലിലേക്ക് പറിച്ചുനട്ടു. അവരെന്നെ മുസാഫിറെന്നു വിളിച്ചു. ഉമ്മ തീർത്ത നൊമ്പരങ്ങളുടെ മുറിപ്പാടുകൾ അവർ തൻറെ ലാളനകളാൽ മുറിവൂട്ടിയുണക്കി. എൻറെ ഉമ്മ വിളികളെ അവർ സ്നേഹപൂർവ്വം ഏറ്റു വിളിച്ചു. പകലിൽ അവരെൻ്റെ കൊച്ചു പരിഭവങ്ങളുടെ പരിഹാരങ്ങളായി മാറി. ഇരുളിലവരെൻ്റെ കൊഞ്ചലുകൾക്കൊടുവിലെ ഖിസ്സകളായും. സ്വതവേ കരച്ചിലുകൾ മാത്രം കേട്ട് തഴമ്പിച്ച വടക്കേതിലെ ഇടുങ്ങിയ ഊടുവഴികൾ പിന്നീട് എൻറെ ചിരികൾ കൊണ്ടും കളികൾ കൊണ്ടും മുഖരിതമായി. അങ്ങനെ ജമീലുമ്മാൻറെ വിളർത്ത വിരൽ തുമ്പ് പിടിച്ച് ഞാനും എൻറെ ജീവിതത്തിലേക്കും സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കും മെല്ലെ പിച്ച വെച്ചു. വടക്കേതിലെയാ കുടുസുമുറിയിലപ്പോഴും ഇരുളും നിശബ്ദതയും തളം കെട്ടി കിടന്നു.

ജീവിതത്തിനും ആർത്തിക്കും പിറകെയോടി എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട് നിസ്സഹായനായി മീരാ പൂരിലെ ഇടുങ്ങിയ ആ ലോഡ്ജ് മുറിയിൽ ഒരു മുഴം കയറിൽ എല്ലാം അവസാനിപ്പിക്കാനിരിക്കെയാണ് ഒരു പിൻവിളിയെന്നോണം അപ്രതീക്ഷിതമായി ജമീലുമ്മാൻ്റെ കത്തെനിക്ക് കിട്ടുന്നത്. മാസങ്ങൾക്കു മുമ്പ് വടക്കേതിലെ ഇരുളും വെളിച്ചവും നിറച്ച് മൈലുകൾ സഞ്ചരിച്ച് അനേകം പേരുടെ കൈകളിലൂടെ കടന്നു പോയി മുഷിഞ്ഞും മടങ്ങിയും ചുരുണ്ടും അതെൻറെ കൈകളിലെത്തുമ്പോൾ ചങ്ങനാശ്ശേരിയിലെ നിശബ്ദ സായാഹ്നങ്ങളിൽ നിന്നും തൂതപ്പുഴയുടെ അടക്കിപിടിച്ച തേങ്ങലുകളിൽ നിന്നും ബന്ധങ്ങളിൽ നിന്നും ഓർമ്മകളിൽ നിന്നും എന്നിൽ നിന്നും തന്നെ ഒളിച്ചോടി ദില്ലിയിലെ ഈ ആൾക്കൂട്ടത്തിലെത്തപ്പെട്ടിട്ട് ഏകദേശം ആറു വർഷത്തോളമായിരുന്നു.

ഉമ്മാൻ്റെയും നാട്ടിലെയും വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ച് മാസംതോറും ജമീലുമ്മക്കയച്ചിരുന്ന അഞ്ചും ആറും കത്തുകൾ പിന്നീട് ജീവിത നെട്ടോട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒന്നും രണ്ടുമായി ചുരുങ്ങുകയും ക്രമേണ ക്രമേണ ഒന്നുമില്ലാതാവുകയും ചെയ്തു. വടക്കേതിലെ വിണ്ടുതുടങ്ങിയ ഉമ്മറത്തറയിൽ താൻ അയച്ച കത്തുകൾക്ക് മറുപടി കിട്ടാതെ ജമീലുമ്മ വീർപ്പുമുട്ടിയിരിക്കുമ്പോൾ അകലെ ഫതഹ്പൂരിലെ ശീതീകരിച്ച ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ അടുത്ത മാസം തുടങ്ങാനിരിക്കുന്ന പുതിയ ബിസിനസിൻ്റെ അവസാന അന്തിചർച്ചയിലായിരുന്നു ഞാൻ.

"മോനെ,

ഉമ്മ ഇന്നലെ പോയി. ഇനി നീ ആരെ തോൽപ്പിക്കാനാണ് നോക്കുന്നത്. ഇനിയെങ്കിലും നീ വരണം. കാത്തിരിക്കുന്നു."

ഗംഗയുടെ തീരത്ത് ഇരുളിൽ ജമീലുമ്മാൻറെ വികൃതമായ കൈപ്പടയിലുള്ള ആ രണ്ടുവരി കത്ത് പൊട്ടിച്ച് വായിക്കുമ്പോൾ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് വടക്കേതിലെ ഇരുൾ വിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ എടുക്കാൻ മറന്നു വച്ച നിശബ്ദതയും ഏകാന്തതയും ഒരിക്കൽ കൂടി എന്നിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞു കേറുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. കുറ്റബോധത്താൽ ശ്വസിക്കാനും ചലിക്കാനുമാകാതെ ഞാൻ തളർന്നിരിക്കുമ്പോഴും ഗംഗ എനിക്ക് മുന്നിൽ നിശബ്ദമായൊഴുകി. എത്ര നേരമങ്ങനെ ഇരുന്നെന്നറിയില്ല. ഗംഗയുടെ തേങ്ങലിന് ശബ്ദം കൂടി കൂടി വന്നു. ആ തേങ്ങലുകൾക്കിടയിൽ ഇടയ്ക്കെപ്പയോ ഞാൻ തൂതപ്പുഴയുടെ ഓളങ്ങൾ കണ്ടു. വടക്കേതിലെ ഒറ്റ മുറി വിട്ട് പള്ളിക്കാട്ടിലെ ഉപ്പയിലേക്ക് ഓടിയടുക്കുന്ന ഉമ്മയെ കണ്ടു. വേവലാതികൾക്കിടയിൽ ചിരിക്കാൻ മറന്നുപോയ ജമീലുമ്മാൻറെ വരണ്ട ചുണ്ടുകൾ കണ്ടു. പക്ഷേ, ആ ഒഴുക്കിൽ നിഴലുപോലെ പ്രതിഫലിച്ചു കണ്ട ആ രൂപം എൻ്റേതല്ലായിരുന്നു. ഗംഗയുടെ ഓളങ്ങളിൽ ആ രൂപമെന്നെ തുറിച്ചുനോക്കി.

മരണം പോലെ മൂകമായ പള്ളിക്കാട്ടിൽ എണ്ണമറ്റ മീസാൻ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ ഒടിഞ്ഞു കുത്തിയ നിഴലുപോലെ ഉമ്മാൻറെ ഖബറരികിൽ നിശബ്ദം ഞാനിരുന്നു. കരഞ്ഞുകലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ തുടക്കാൻ മെനക്കെടാതെ, കഞ്ഞി പശയുടെ മണം വിട്ടുമാറാത്ത വക്കുകളിൽ ലേസുകൾ തുന്നിപ്പിടിപ്പിച്ച കൊല്ലങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ഉപ്പാക്ക് നൽകാൻ കഴിയാത്ത ഉമ്മ പൂതി പറഞ്ഞ തട്ടം ഞാൻ ഖബറിൻ മീതെ വെച്ചു മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് വടക്കേതിൽ ഉമ്മറക്കോലായിൽ എന്നെയും കാത്ത് കത്താൻ തുടങ്ങിയ ഓട്ടുവിളക്കും ഒരു പിഞ്ഞാണം ചോറും ആധിപൂണ്ട കണ്ണുകളും അന്നും ഉറക്കം മറന്നിരുന്നു.

ദിൽഷാദ് ജഹാൻ

അട്ടഹാസം I കവിത I ഫൈറൂസ റാളിയ എടച്ചേരി

2021-07-25T08:30:00.001+04:00

നീ

കത്തുന്ന

തീയാവണമെന്നച്ഛൻ

പറയുമ്പോൾ

ചുണ്ടുകൾക്കിടയിലൂടെ

ചുരുളുള്ള പുകകൾ

വാനിലേക്കുയർന്നു,

കാമ ദാഹം തീർത്തീ

യുൾക്കാടിൽ നിൽക്കവെ

നീ കാരണമൊരു പെണ്ണും

കരയരുതെന്ന

മ്മയുടെവാക്കുകൾ

ഒരട്ടഹാസം പോലെ

പതിയുന്നു.

ഇന്നെൻ്റെ

ഹൃത്തടത്തിൻ

വാതിലിൽ

ഒരു മുട്ടിവിളി

കേൾക്കുന്നുണ്ട്,

ആരാണരാണെന്നുച്ചത്തിൽ

ചോദിച്ചിട്ടും

ഒച്ചപ്പാടില്ലാതെയാരോ

യിരിപ്പുണ്ടവിടെ.

വിറക്കുന്ന

കൈകളും

തളർന്ന

കാലുകളാൽ

പതിയെ പതിയെ

ഞാനവിടെ വരെ

നടന്നു ചെന്നു,

ഉത്സാഹത്തിമർപ്പോടെ

കഴിഞ്ഞയിന്നലകളെ കണ്ടു...

ചിതപോലെ നീറി പുകയുന്നമ്മയെ കണ്ടു...

ചാരമായ് തീർന്നച്ഛനെ കണ്ടു...

സ്നേഹത്തോടെ ചേർന്നിരുന്നു

കഥകൾ പറഞ്ഞ

പെങ്ങളെ കണ്ടു...

ചിറകറ്റ് ചരിഞ്ഞ

സ്വപ്നങ്ങളെ കണ്ടു...

ഒരുപാടുപദേശങ്ങൾ

ചെവിയിലടഞ്ഞു...

ഒന്നും കേൾക്കാനാവാതെ

ചെവികൾ പൊത്തി

ഞാനലറിക്കരഞ്ഞു.

----

ഫൈറൂസ റാളിയ എടച്ചേരി

തെരുവിന്റെ സമരം I Vineeth Viswadev

2021-07-24T16:00:00.001+04:00

അക്ഷരജാലകങ്ങൾ തുറന്നിടട്ടെ വായ്മൊഴികൾപ്പൊഴിയട്ടേ...
മൗനംപേറിയ പോരാളികൾ വാക്ധാരികളായി തെരുവിലിറങ്ങട്ടേ...
നിശബ്ദത മൂടുപടംകെട്ടിയ അകത്തളങ്ങൾകൊട്ടിത്തുറക്കട്ടേ...
വാളല്ല വാക്കായുധങ്ങൾ പെരുമ്പറകൊട്ടി മുഴങ്ങിടട്ടേ..

ഉലകിൽ സമരം പലവിധമുണ്ടെന്നീ യവ്വനമറിഞ്ഞിടട്ടേ..
ആയുധമേന്തിയ കരങ്ങളെ മാറ്റുവിൻ പുതുതലമുറയ്ക്കായി..
പിന്തുടരുവാൻ മറന്ന സമരമുറകളെ നിങ്ങളുണരുവിൻ..
അന്ധത കീറിമുറിച്ചെറിയുവാ
ൻ വെള്ളിവെളിച്ചമായി തിരിതെളിക്കൂ..

സ്വാതന്ത്ര്യം കോൾമയിർകൊള്ളിച്ച അഭിമാനികളാം മഹാത്മാക്കളേ
നിങ്ങൾ തൻ വീഥിയിലെ നിരായുധസമര വീര്യംപ്പകർന്ന വാക്കുകളും
അഹിംസയും സത്യാഗ്രഹങ്ങളും ചേർന്ന വിപ്ലവമാറ്റത്തിനനുഭവങ്ങൾ
പുതുതലമുറയ്ക്കായ് തെരുവിൻസമരങ്ങൾ ആർജ്ജവം നൽകിടട്ടേ..

കൈവെള്ളയിലൊളിപ്പിച്ച വെളിച്ചം തലകുനിപ്പിച്ചു നിങ്ങളാം യുവത്വത്തെ
വിരൽത്തുമ്പിലെ വചനങ്ങൾ കാണാക്കയത്തിലെ ബന്ധനങ്ങളായി
കൂടടച്ച കോണിലോതുങ്ങിടാതെ മാനംമുട്ടേ തലയുയർത്തുവാൻ
തെരുവിന്റെ ശബ്ദകാറ്റായി ഇന്നീ യുവത്വം മാറിടട്ടേ
അലയടിക്കട്ടേ വാക്കായുധങ്ങൾ തെരുവിൻ സമരമായി ഇന്നീ രണഭൂമിയിൽ.

സ്നേഹപൂർവ്വം,
വിനീത് വിശ്വദേവ്.
ചേർത്തല.

ക്രിസ്റ്റീയാനോയും പ്ലാച്ചിമടയും I Article I യാസിർ കോണ്ടൂർക്കര

2021-07-24T15:46:00.001+04:00

കായിക പ്രേമികൾക്ക് ഫുട്ബോൾ വിരുന്നൂട്ടുന്ന ദിനങ്ങളാണ്.എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസമാണ് മത്സരത്തിനു മുന്നോടിയായുള്ള വർത്താസമ്മേളനത്തിൽ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്ന കൊക്ക കോളയുടെ പാനീയം മാറ്റി വെള്ളക്കുപ്പി ഉയർത്തിക്കാട്ടി വെള്ളമാണ് കുടിക്കേണ്ടതെന്ന സന്ദേശം സൂപ്പർ താരം ക്രിസ്റ്റ്യാനോ റൊണാൾഡോ ലോകത്തിനു കൈമാറിയത്.ശരീരത്തിനു അപകടകരമായ വിഷാംശങ്ങൾ അടങ്ങിയ കോളയുടെ പേരിൽ തന്നെയാണ് കാലങ്ങളായി പാലക്കാട്‌ പ്ലാച്ചിമടയിൽ പ്രതിഷേധങ്ങൾ നടന്നത്.ഒടുവിൽ പ്ലാചിമടക്കാരുടെ ഐക്യത്തിനും നിശ്ചയദാർഢ്യത്തിനും മുന്നിൽ കൊക്ക കോള കമ്പനി മുട്ടുമടക്കിയെങ്കിലും, ഒരു പ്രദേശത്തെ മുഴുവൻ ശുദ്ധജലം ഊറ്റി ജനങ്ങൾക്ക് കുടിവെള്ളം പോലും ഇല്ലാതാക്കിയ അവസ്ഥയിലായിരുന്നു കമ്പനി പിന്മാറിയത്.

കുടിവെള്ളവും കൃഷി ആവശ്യത്തിനുമുള്ള വെള്ളവും ഇല്ലാതാക്കി. വെള്ളം ഇല്ലാതായപ്പോള്‍ അത് തേടിപ്പോയതിനാല്‍ പലര്‍ക്കും ജോലിക്ക് പോവാനോ കുട്ടികള്‍ക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം ചെയ്യാനോ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല. തൊഴില്‍ നഷ്ടം, വിദ്യാഭ്യാസ നഷ്ടം, ജലചൂഷണം, ജലമലിനീകരണം, സാമൂഹ്യ നഷ്ടം, കാര്‍ഷിക നഷ്ടം, ആരോഗ്യ നഷ്ടം എന്നിങ്ങനെ കണക്കാക്കാവുന്ന നഷ്ടങ്ങള്‍ നിരവധിയാണ്. കമ്പനിയുടെ പത്ത് കിലോമീറ്റര്‍ ചുറ്റളവിലുള്ളവരെ മാത്രം പരിഗണിച്ചാല്‍ പോലും അമ്പതിനായിരത്തോളം പേര്‍ വരും. ഏകദേശം മുപ്പതിനായിരം കോടി രൂപയുടെയെങ്കിലും നഷ്ടം കോക്ക കോള കമ്പനി ഇവിടെ ഉണ്ടാക്കിവച്ചിട്ടുണ്ട്. കാലമിത്രയായിട്ടും നഷ്ടപരിഹാരം നൽകാൻ കമ്പനി അധികൃതർ തെയ്യാറാവാത്തതിനാൽ പ്ലാചിമടക്കാർ ഇന്നും അവരുടെ സമരത്തിലാണ്. കോള താൻ ഉപയോഗിക്കാറില്ലെന്നും മകൻ കഴിക്കുന്നതിൽ ആസ്വസ്ഥനാണെന്നും ക്രിസ്റ്റീയാനോ പ്രതികരിച്ചിരുന്നു.

യാസിർ കോണ്ടൂർക്കര

വിലങ്ങിടണം ഇനിയുമാവർത്തിക്കാതിരിക്കാൻ I വിചാരഗതി I സലാഹുദ്ധീൻ കാട്ടിലങ്ങാടി

2021-07-23T09:30:00.001+04:00

കുട്ടികൾക്ക് നേരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ

അവസാനിപ്പിക്കാൻ നിയനടപടികൾ കർശനമാക്കിയിട്ടും കേസുകൾ കുറവ് കാണാനാകുന്നില്ല.ദിവസേന

വ്യാപിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണീ മഹാ വ്യാധി. വൈറസ് നിറഞ്ഞ മനസ്സുകളാണ് ഇതിന് കാരണമാകുന്നത്. ഇതിന്റെ അവസാന ഇരയാണ് ഈയടുത്ത് വണ്ടിപെരിയാറിൽ നിന്നും യാത്രയായ കുഞ്ഞ്, ഇത് പോലെ ഒരുപാട് പേര് ഇന്നും ജീവൻ ഞെരുക്കി തീർക്കുന്നുണ്ടാകണം. ഓരോ മരണങ്ങളിലൂടെയും ഓരോ പുതിയ പുതിയ ഇരകളെ കേരളത്തിന്‌ സമ്മാനിച് കൊണ്ട് കടന്ന് പോകുന്നു, അത് മറക്കുന്നു, വൈകാതെ പുതിയ കേസുകൾ എത്തുന്നു ഇതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ. പോക്സോ പോലുള്ള നിയമങ്ങളുണ്ടായിട്ടും നേർവഴിക്ക് നടത്താൻ സാധിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് ഇത്തരം കേസുകളുടെ വർധനവിൻ പ്രധാന കാരണം.2012 നവംബർ 14 ന് നിലവിൽ വന്ന പോക്സോ നിയമം 2019 ൽ പുതിയ നിയമങ്ങളോടെ

ഭേദഗതി വരുത്തി പ്രതിക്ക് കൊലക്കയർ വരെ വാങ്ങി കൊടുക്കാനുള്ള കരുത്താർജിച്ചു.18 വയസ്സ് വരെയുയുള്ള കുട്ടികൾക്ക് ഈ പരിരക്ഷക്ക് അർഹരാണ്. എന്നിരുന്നിട്ടും ഇത്തരം കേസുകളുടെ വർധനവ് ഭീതിതംത്തന്നെ. ഇത്തരം നിയമങ്ങളെ തൊട്ട് അറിയാത്ത ഒരു വിഭാഗം ഇന്നും സമൂഹത്തിലുണ്ട് എന്നതൊരു നഗ്നസത്യമാണ്. സമൂഹത്തിന് ഇതിനെ കുറിച് അറിയാനും മനസ്സിലാക്കാനും സമൂഹത്തിൽ ഇതിനെ കുറിച് അവബോധമുണ്ടാക്കാ നും വ്യാപകമായ പ്രചരണപദ്ധതികൾ അത്യാവശ്യമാണ് ഒപ്പം പ്രതിക്ക് അർഹിച്ച ശിക്ഷ വാങ്ങികൊടുക്കുന്നതിൽ പോലീസും കോടതിയും തയ്യാറാകേണ്ടതുണ്ട്.

സലാഹുദ്ധീൻ

കാട്ടിലങ്ങാടി

ആർദ്രം I Story I Ammu Santhosh

2021-07-22T18:04:00.003+04:00

ജയിലിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ എന്നെ സ്വീകരിക്കാനാരും വന്നില്ല. ഞാൻ ആർക്ക് വേണ്ടിയാണോ ജയിലിൽ പോയത് അവൾ പോലും. എന്റെ കുഞ്ഞ്.. അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഞാൻ കണ്ടിട്ട് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. അവനിപ്പോൾ കോളേജ് വിദ്യാഭ്യാസം കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും.

എന്റെ ഭാര്യയെ സ്ഥിരമായി ശല്യപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ഒരുവനെ ഒന്ന് താക്കീത് ചെയ്യാനാണ് ഞാൻ പോയത് അത് ഒരു അടിപിടി ആകുമെന്നോ അവനെന്നെ കത്തികൊണ്ട് കുത്താൻ വരുമെന്നോ ഞാൻ ഒട്ടും വിചാരിച്ചില്ല. മനഃപൂർവം അല്ലെങ്കിലും കത്തി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തന്നെ തുളഞ്ഞു കയറി അവൻ മരിച്ചു. ഞാൻ ജയിലിലായി..

ഞാൻ വീട്ടിൽ ചെന്നു. ഊഹിക്കാമല്ലോ ആരുമേന്നെ എവിടെയാഗ്രഹിച്ചില്ല. സ്വന്തം അമ്മ ഒഴികെ. പക്ഷെ അമ്മ നിസ്സഹായയിരുന്നു. അനിയത്തിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ മുഖം മാറിയപ്പോൾ ഞാൻ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി.

"മോനെ.. എവിടെയെങ്കിലും ഒരു കൊച്ചു വീട് വാടകക്ക് നോക്കിയിട്ട് വന്നു വിളിക്ക് അമ്മ നിന്റെ കൂടെ വരും.. ആരുമില്ലെങ്കിലും അമ്മയുണ്ടാകും എന്റെ മോന് "

ഞാൻ അമ്മയെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു

ഇത് പോരെ? ഈ വാക്കുകൾ?

"മോൻ അവളെയന്വേഷിച്ചു പോകരുത്. അവൾടെ വിവാഹം കഴിഞ്ഞു ഇപ്പൊ ഒരു കുഞ്ഞ് കൂടിയുണ്ട്. നല്ല ജീവിതമാ നീ വന്നാൽ അങ്ങോട്ട് ചെല്ലരുത് എന്ന് അവൾ ഫോൺ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു "

എന്റെ നെഞ്ച് പൊട്ടിപ്പോയി എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും ഞാൻ കരഞ്ഞു പോയി. ആർക്ക് വേണ്ടിയാണോ ഞാൻ ഈ കാലമത്രയും...

"എന്റെ മോൻ?"

"അവൻ ബോർഡിങ് സ്കൂളിൽ ആയിരുന്നു. ഞാൻ പിന്നെ കണ്ടിട്ടില്ല. ഇപ്പൊ കോളേജിലായിരിക്കും.ചിലപ്പോൾ ജോലിയായിട്ടുണ്ടാവും ."

"അവനെയൊന്നു കാണാൻ..."

"നീ എന്താ കുഞ്ഞേ പറയുന്നേ? നീയിപ്പോ ആരാ? അവൻ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാലോ നാണക്കേട് ആണെന്നോ മറ്റൊ.. വേണ്ട കുഞ്ഞേ.."

ഞാൻ തകർന്നു പോയ ഹൃദയത്തോടെ നടന്നു തുടങ്ങി

എനിക്ക് അവളെ കാണണ്ട..
പക്ഷെ എന്റെ മോൻ ദൂരെ നിന്നെങ്കിലും കാണണം.. അവനെന്നെ കാണണ്ട..

ഞാൻ പലരോടും അന്വേഷിച്ചു

ഒടുവിൽ അറിഞ്ഞു. എന്റെ മോൻ ഡോക്ടർ ആണ്. ഗവണ്മെന്റ് ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡോക്ടർ.

ഒരു ഓപി ടികെറ്റ് എടുത്തു അവനെ കാണാൻ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിടിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകി കൊണ്ടിരുന്നു.

"എന്താ അസ്വസ്ഥത?"

തന്റെ മകൻ

"ങ്ങേ "

അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഒന്നുടെ നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. അവന് മനസിലായിട്ടുണ്ടോ?

"നെഞ്ചിൽ വേദന "ഞാൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞു

സ്റ്റെത സ്കോപ് പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് കണ്ടു ഞാൻ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ട് ആ മുഖം ചുവന്നു കഴിഞ്ഞു. എനിക്ക് അത് കണ്ടു നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ വേഗം എഴുനേറ്റു നടന്നു. വരാന്തയിലൂടെ അതിവേഗം നടന്നു പോരുമ്പോൾ പിന്നിലാരോ ഓടിയെടുക്കുന്നതും എന്നെ തോളിൽ തൊടുന്നതും ഞാൻ അറിഞ്ഞു.

"അച്ഛൻ.. എന്റെ അച്ഛനല്ലേ?"

എന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞൊഴുകി

"അച്ഛൻ എന്നാ വന്നത്? എവിടെയാ താമസിക്കുന്നത്?"

"കുറച്ചു ദൂരെയാണ്.. മോനെ ഒന്ന് കാണാൻ... കുറെ നാളായില്ലേ? മിടുക്കനായി "ഞാൻ ആ മുഖത്ത് തൊട്ടു

"അമ്മ അനുവദിച്ചിട്ടില്ല ഒരിക്കലും അച്ഛനെ വന്നു കാണാൻ. എന്നിട്ടും ഞാൻ രണ്ടു തവണ വന്നു. അച്ഛൻ കാണണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞെന്ന് പോലീസ് പറഞ്ഞു "

ഞാൻ അമ്പരന്ന് പോയി. ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ അവൾ തന്നെ അവിടെ പറഞ്ഞെല്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.
"പോട്ടെ "ഞാൻ എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ കൈ രണ്ടും മുഖത്ത് ചേർത്ത് വെച്ചു

"അച്ഛൻ എവിടെയാ താമസിക്കുന്നത്? അത് പറഞ്ഞിട്ട് പോ.."

ഞാൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.. പിന്നെ നടന്നു..

എന്റെ മോനെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.. ഈ ലോകത്തോട് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയാൻ തോന്നിയെനിക്ക്. എനിക്കൊരു മോനുണ്ട്... ഞാൻ കൊലപാതകിയാണെങ്കിലും എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു മകൻ.. ഞാൻ പുണ്യം ചെയ്തവനാണ്..സത്യം.

Written by Ammu Santhosh

വർഷപാതം I കഥ I Mohammed Ali

2021-07-22T16:30:00.001+04:00

സ്കൂളിലെ ഇടവേളകളിൽ കഴുത്തൊപ്പമുള്ള മതിലിനോട് ചേർന്ന് നിന്ന് മൂത്ര മൊഴിക്കുമ്പോൾ മഴച്ചാറലിന്റെ നേർത്ത കണങ്ങൾ കണ്ണിലും നെറ്റിയിലും പതിക്കുമ്പോളുള്ള സൂചിക്കുത്ത് പോലത്തെ തണുപ്പിനെ വകവെക്കാതെ തൊട്ടുമുന്നിൽ റോഡിലൂടെ പോകുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ കാഴ്ച്ചയിൽ നിന്നും കണ്ണെടുക്കാൻ അവർക്ക് തോന്നാറില്ല.

പതിനഞ്ചു മിനിറ്റ് ഇടവേള. ആദ്യത്തെ പരിപാടി മൂത്രമൊഴിക്കൽ. പിന്നെ അതേ മതിലിൽ തന്നെ കൈകൾ ഊന്നി ദൂരേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുക.

വിസ്മയക്കാഴ്ചകൾ ഏറെയുണ്ട്. റോഡിന്റെ വശങ്ങളിലുള്ള തൊട്ടടുത്ത സിനിമാ ശാല കളിലെ പരസ്യബോഡിലെ സിനിമയിലെ മനോഹര രംഗങ്ങൾ. അതേ റോഡിൽ നിന്നു തന്നെയാണ് അക്കരയ്ക്കു പോകാനായി നദിക്ക് കുറുകെയുള്ള പാലവും.

മഴക്കാലമായതുകൊണ്ട് പാലം തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്ന നിലയ്ക്കാണ് നീരൊഴുക്കുള്ളത്. ശക്തമായ മഴയിൽ ഒന്നുരണ്ട് തവണ പാലം കവിഞ്ഞൊഴുകി യിട്ടുണ്ട്. അപ്പോൾ അക്കരയിലുള്ള കുട്ടികൾക്ക് സ്കൂളിൽ വരാൻ പറ്റാറില്ല. അങ്ങനെയുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ സ്കൂൾ നേരത്തെ വിടുകയും, പിന്നെ വെള്ളം താഴുന്നതുവരെ സ്കൂൾ അടച്ചിടുകയുമാണ് പതിവ്.

അലിക്കും സക്കീറിനും ആധിയായിരുന്നു. സ്കൂൾ വിടുന്നതിന് മുമ്പ് എങ്ങാനും ശക്തമായ ഒരു മഴ വന്ന് പുഴ നിറഞ്ഞൊഴുകി യാൽ എങ്ങിനെ വീട്ടിലെത്തുമെന്നതായിരുന്നു അവരുടെ പ്രശ്നം. മറ്റേ ഭാഗത്തുനിന്നും പാടം കടന്നുവരുന്ന കുട്ടികൾക്കും പാടത്ത് വെള്ളം നിറഞ്ഞാൽ എങ്ങനെ പോകുമെന്ന പേടി. ഗഫൂറിന് ചോർന്നൊലിക്കുന്ന ഒരു വീടാണത്രേ..മഴപെയ്താൽ അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ലത്രേ...ചോർന്നോലി ക്കുന്ന ഭാഗത്ത് പാത്രങ്ങൾ വെച്ച് മഴതീരുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കണം.

മഴ ശക്തമാകുമ്പോൾ കുഞ്ഞു മനസ്സിന്റെ പേടികൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്ന കൂട്ടുകാർക്കിടയിൽ മുജീബിന് മാത്രം മഴ ഇഷ്ടമാണ്. കാരണം മഴക്കാലമായാലാണ് അവന്റെ ഉപ്പാക്ക് നല്ല പണി ഉണ്ടാവുന്നത്. കുട നന്നാക്കലും കുട കച്ചവടവുമാണ് അവന്റെ ഉപ്പാടെ ജോലി.

മഴക്കാലത്ത് മാത്രമാണ് അവന് റേഷനരിയുടെ ചോറ് കഴിക്കേണ്ടാത്തത്. ആ സമൃദ്ധിയുടെ കാലത്താണ് ആ ഒരു വർഷത്തേക്ക് അവന് പഠിക്കാനുള്ള സാമഗ്രികളൊക്കെ അവന്റെ ഉപ്പ വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കുന്നത്. മഴക്കാലം കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ കഷ്ടപ്പാടാണ് പിന്നെ എന്തു പറഞ്ഞാലും അവനു വാങ്ങിച്ചു കൊടുക്കില്ലത്രേ...റേഷനരിയുടെ രൂക്ഷ ഗന്ധവും ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന വെയിലും അവന് അസഹനീയമാണ് എപ്പോഴും.

എല്ലാം കേട്ടു നിൽക്കുന്ന സുരേഷിന് മാത്രം ഇത്തരം പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ല. അവനു വരാൻ പുഴയോ തോടോ കടക്കേണ്ട, വീടും ഓടിട്ട നല്ല വീട്. വീട്ടിൽ പട്ടിണിയും ഇല്ല. എങ്കിലും അവന് മുജീബിനോട് യോജിപ്പില്ല. മുജീബിന്റെ ഇത്തരം നിലപാടുകളോട് യോജിപ്പില്ലാത്തതുകൊണ്ടുതന്നെ അവനോട് അധികം കൂട്ട് കൂടാറുമില്ല.

അവന്റെ മനസ്സ് മഴ കനക്കുമ്പോൾ ആധിയുള്ള കൂട്ടുകാരോടൊപ്പമാണ്.

കാരണം മഴയും അമ്മയുടെ കണ്ണുനീരും ഒരുപോലെയാണവന്. ഇടയ്ക്ക് കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുകയും, പിന്നെ മുടികെട്ടിയ കാർമേഘം പോലെ ദുഃഖം ഖനീഭവിച്ച മുഖഭാവം. അങ്ങനെയല്ലാതെ അമ്മയെ കണ്ടിട്ടേയില്ല.

ഇടുക്കി റിസർവോയറിൽ എക്സിക്യൂട്ടീവ് എൻജിനീയറായ അച്ഛൻ വല്ലപ്പോഴും മാത്രമേ വീട്ടിൽ വരാറുള്ളൂ. അച്ഛൻ വരുന്ന രാത്രികളിൽ അമ്മ ഉറങ്ങാറില്ല. ഒരു നിലക്കാത്ത മഴപോലെ അമ്മയുടെ കണ്ണുനീർ തോരാറുമില്ല.

മഴയുള്ള രാത്രികളിലാണ് അച്ഛൻ മിക്കപ്പോഴും വരാറ്. വരുന്നതുതന്നെ നിലത്തുറക്കാത്ത കാലുകളോടെ യിരിക്കും. പിന്നെ തൊട്ടതിനും പിടിച്ചതിനുമൊക്കെ അമ്മയ്ക്ക് കുറ്റങ്ങൾ മാത്രം. സുരേഷിന് താഴെ ഒരു അനിയനും ഒരു അനിയത്തിയും കൂടി ഉണ്ട്. അച്ഛൻ തളർന്നുറങ്ങുമ്പോൾ അടുത്ത മുറിയിൽ അമ്മ മൂന്ന് മക്കളെയും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കണ്ണീർവാർത്തിരിക്കും.

ആ ദിവസങ്ങളിൽ ഏറെ വൈകിയും മുത്തശ്ശിയുടെ പരിഭവം പറച്ചിലും നാമജപവും ഉയർന്നു കേൾക്കാം. ഇടയ്ക്ക് "കുട്ടികൾ ഉറങ്ങിയോ തങ്കം" എന്ന് വിളിച്ചു ചോദിക്കും... ആരോഹണാവരോഹണ ക്രമത്തിലുള്ള മുത്തശ്ശിയുടെ നാമജപങ്ങൾക്കും, അമ്മയുടെ ഗദ്ഗതത്തിനും തേങ്ങലുകൾക്കു മിടയിൽ എപ്പോഴെങ്കിലും ഉറങ്ങിപ്പോകും.

ഇടവേളയ്ക്കു ശേഷം ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങിയപ്പോൾ പുറത്ത് കാർമേഘങ്ങൾ ഇരുട്ടുകുത്തി നിൽക്കുന്നതിന്റെ ആധി മുജീബ് ഒഴിച്ച് എല്ലാരുടെ മുഖത്തും പ്രകടമായിരുന്നു. എന്നാൽ ചെറിയൊരു മഴച്ചാറ്റലിൽ ഇരുട്ടുകുത്തിയ മേഘങ്ങൾ എങ്ങോ പോയി മറയുകയും വെയിൽ ദൃശ്യമാവുകയും ചെയ്തു.

"വെയിലും മഴയും കുറുക്കന്റെ കല്യാണം" എന്ന് രവി അറിയാതെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോൾ ടീച്ചർ അവനെ തുറിച്ചു നോക്കി. അപ്പോൾ ചൂളി പതുങ്ങിയിരുന്ന അവനെ നോക്കി "കുറുക്കന്റെ കല്യാണത്തിന് അച്ചാർ വിളമ്പാൻ നീ പോയിട്ടുണ്ടോ ടാ...?" എന്ന ടീച്ചറുടെ ചോദ്യം ക്ലാസ്സിൽ ചിരിപടർത്തി.

സ്കൂൾ വിടാൻ കൂട്ടമണി അടിച്ചപ്പോൾ മഴച്ചാറൽ മാറി വെയിൽ ചിരിതൂകി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

സുരേഷും താഴെയുള്ള അനിയനും വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ പതിവുതെറ്റിച്ചു അച്ഛൻ വീട്ടിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു. സദാ ഗൗരവമുള്ള അച്ഛന്റെ മുഖത്തെ കൊമ്പൻ മീശക്ക് താഴെയുള്ള ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു ചെറിയ മന്ദഹാസം ദൃശ്യമായിരുന്നു. അന്ന് പതിവ് പോലെ അച്ഛൻ അമ്മയെ വഴക്ക് പറഞ്ഞില്ല. മാത്രമല്ല എല്ലാവരും ഒന്നിച്ചിരുന്ന് അത്താഴം കഴിച്ചു. അച്ഛനും അമ്മയും ഒരു മുറിയിലാണ് ഉറങ്ങിയത്. പിന്നീടുള്ള രണ്ടു ദിവസങ്ങളിലും സുരേഷും അനിയനും സ്കൂൾ വിട്ടു വരുമ്പോൾ അച്ഛൻ ഉമ്മറക്കോലായിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ മടിയിലിരുന്ന് അനിയത്തി അമ്മു കിന്നാരം പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അച്ഛൻ രണ്ടു പേരെയും സ്നേഹപൂർവ്വം അടുത്തേക്ക് വിളിച്ച് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു.

അമ്മ കൂടുതൽ സുന്ദരി ആയതു പോലെ തോന്നി. പുറത്തേ വെയിലിനും അമ്മയുടെ മുഖത്തിനും ഒരേ ശോഭ.

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛൻ പോയി. അന്തരീക്ഷം അപ്പോഴും വെയിലിൽ ചിരിതൂകി നിന്നു. അമ്മയുടെ മുഖവും പ്രസന്നമായിരുന്നു. ക്ലാസിൽ എല്ലാവരുടെ മുഖത്തും മഴയില്ലാതെ പുറത്ത് കളിക്കാൻ കഴിയുന്നതിന്റെ ആഹ്ലാദമായിരുന്നു.

മുജീബിന്റെ മുഖത്ത് മാത്രം വിഷാദം നിഴലിച്ചു കിടന്നു.

മഴക്കാലം മാറി എന്ന് മുജീബ് കരുതിക്കാണുമെന്ന് സുരേഷിന് തോന്നി. അവൻ എപ്പോഴും പറയുന്നത് "എടാ ഈ റേഷനരിക്ക് വല്ലാത്തൊരു കുത്താ.. കൂട്ടാനായിട്ട് ആണെങ്കിൽ ആകെ ഒരു ചമ്മന്തി മാത്രമേ ഉണ്ടാവൂ. അരിയുടെ മണം മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചു കയറിയാൽ അപ്പ തല വേദന തുടങ്ങും. നല്ല അരി യാണെങ്കിൽ ഉള്ളി സ്സമ്മന്തിയും ഉണക്കമീൻ ചുട്ടതും മാത്രം മതി. എന്നാ അപ്പൊ കറികൾ ഒരുപാട് ഉണ്ടാവുകയും ചെയ്യും റേഷനരി ആണെങ്കിൽ ഒന്നും ഉണ്ടാവേം..ല്ല."

റേഷനരിയും വേനൽക്കാലവും അവന്റെ പേടിസ്വപ്നങ്ങൾ ആണല്ലോന്നു സുരേഷ് ഓർത്തു.

വീണ്ടും ഇരുട്ടുകുത്തി മഴ പെയ്തപ്പോൾ മറ്റു കൂട്ടുകാരുടെ മുഖം മ്ലാനമാകുന്നതും, മുജീബിന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷം വിടരുന്നതും സുരേഷ് ഈർഷ്യയോടെ നോക്കിയിരുന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിൽ അപ്പോൾ എന്തോ ഒരു അഘാത ദുഃഖം ഉറവ എടുത്തു.

സുരേഷും അനിയനും അന്നു മഴനനഞ്ഞാണ് വീട്ടിലെത്തിയത്. അമ്മ പിടിച്ച് രണ്ടുപേരുടെയും തല തുവർത്തിക്കുമ്പോഴും അമ്മയുടെ മുഖം പ്രസന്നമായി ക്കണ്ടത് സുരേഷിന് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം ഉണ്ടെങ്കിലും ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും അച്ഛൻ പഴയതുപോലെ വരുമോ എന്ന പേടിയായിരുന്നു

അന്നുരാത്രിയും കനത്ത മഴയായിരുന്നു. തുടർന്നുള്ള ദിവസങ്ങളിലും നല്ല മഴ തന്നെ. അച്ഛൻ പഴയതുപോലെ വരുമോ എന്ന പേടി സുരേഷിന്റെ മനസ്സിനെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അമ്മ പഴയതിലും ചെറുപ്പമായതു പോലെ സുരേഷിനു തോന്നി. അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നല്ല പ്രസന്നതയും, ചുറുചുറുക്കോടെ കാര്യങ്ങൾ ഓടിനടന്ന് ചെയ്യുന്നതും കണ്ടപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആശ്വാസമാണ് തോന്നിയത്. അന്നു രാത്രിയും നല്ല മഴയായിരുന്നു. മഴയുടെ തണുപ്പിൽ തള്ള കോഴിയുടെ ചിറകിനുള്ളിൽ കുഞ്ഞുങ്ങൾ കിടക്കുന്നതുപോലെ അമ്മയോടൊട്ടി കിടക്കുമ്പോൾ സുരേഷിന്റെ മനസ്സിന് വല്ലാത്ത ധൈര്യമായിരുന്നു. ആ ആശ്വാസ സുഷുപ്തിയിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയതറിഞ്ഞില്ല. എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴും നല്ല മഴയുണ്ടായിരുന്നു.

പതിവിലും വൈകിയാണ് എഴുന്നേറ്റതെന്നു സുരേഷിനു മനസ്സിലായി. കൂടെയുള്ള അനിയനും അനിയത്തിയും അപ്പോഴും ഉറക്കം തന്നെയായിരുന്നു.

അവന് തോന്നി "ഇന്നെന്താ സ്കൂളിൽ പോകണ്ടേ അമ്മ എന്തേ വിളിക്കാതിരുന്നത്..?" എഴുന്നേറ്റ് നേരെ മുത്തശ്ശിയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. കട്ടിലിൽ കാൽ നീട്ടി ഇരുന്ന മുത്തശ്ശിയുടെ പതിവു നാമ:ജപത്തിന് അപ്പോൾ വളരെ നേർത്ത ശബ്ദമായിരുന്നു. കണ്ണിൽനിന്നും കണ്ണുനീർ ധാരയായി ഒഴുകുന്നുണ്ട്. അമ്മ അടുത്ത് ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുന്നു. അമ്മയും കരയുകയാണ് എന്നു മനസ്സിലായി. രാത്രിയിൽ "അച്ഛനെങ്ങാനും വന്നോ.." പാതി തുറന്നിട്ട അച്ഛന്റെ മുറിയിൽ മെല്ലെ എത്തി നോക്കി. അച്ഛൻ വന്ന ലക്ഷണങ്ങൾ ഒന്നും കാണുവാനില്ല. വീണ്ടും അമ്മയുടെയും മുത്തശ്ശിയുടെയും അടുത്തേക്ക് പോയി. അമ്മയെ തൊട്ടുവിളിച്ചു. അമ്മ സുരേഷിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു നിറുകയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു അപ്പോഴും അമ്മയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അപ്പോൾ മുത്തശ്ശി പറഞ്ഞു "മക്കൾ ഇന്ന് സ്കൂളിൽ പോകണ്ട. കുറച്ചുകഴിയുമ്പോൾ അച്ഛനെ കൊണ്ടുവരും..."

അപ്പോഴേക്കും സുരേഷിന്റെ താഴെയുള്ള ഉണ്ണിയും അമ്മുവും എഴുന്നേറ്റു വന്നു. അവരും കാര്യമറിയാതെ ആ കട്ടിലിൽ അവരോട് ചേർന്നിരുന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചിറ്റയും അമ്മാമയും വന്നു. ചിറ്റയും കരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ചിറ്റ വന്ന് സുരേഷിനും കുട്ടികൾക്കും ചായ ഇട്ടു കൊടുത്തു.

പിന്നെ കുടുംബക്കാർ ഓരോരുത്തരായി വന്നു. ഒന്ന് രണ്ട് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ വീട് നിറയെ ആളുകളായി. ആരൊക്കെയോ ചേർന്ന് മുറ്റത്തൊരു ടാർപായ വലിച്ചു കെട്ടി. ചെറിയൊരു വണ്ടിയിൽ കുറെ കസേരകൾ കൊണ്ടുവന്ന് ഇറക്കി.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അച്ഛനെ ഒരു ആംബുലൻസിൽ കൊണ്ടുവന്നു. പൂമുഖത്ത് വെള്ള പുതച്ചു കിടത്തി. തല ഭാഗത്ത് ഒരു നിലവിളക്ക് കൊളുത്തി വെച്ചു. പിന്നെ ചന്ദനത്തിരികളും, സുഗന്ധദ്രവ്യങ്ങളും കത്തിച്ചുവെച്ചു.

അകത്തു നിന്നും സ്ത്രീകളുടെ കരച്ചിൽ ഉയർന്നു. സുരേഷിന്റെ അമ്മയെയും അമ്മൂമ്മയെയും ആരൊക്കെയോ കൊണ്ടുവന്നു അടുത്തിരുത്തി. പിന്നെ ചിറ്റയും അടുത്ത ബന്ധുക്കളും ഒപ്പം ഇരുന്നു. സുരേഷും താഴെയുള്ള കുട്ടികളും അവരോടൊപ്പം ചേർന്നിരുന്നു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചിത തയ്യാറാക്കി അച്ഛനെ അതിനു മുകളിൽ കിടത്തി. അപ്പോഴും മൂടിക്കെട്ടിയ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ചെറിയ ചാറ്റൽ മഴയും ഇളം കാറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു. കുളിച്ച് ഈറനോടെ അച്ഛന്റെ ചിതക്കുമുമ്പിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ രാജേഷിന്റ ചുണ്ടുകൾ കൂട്ടിയിടിക്കാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ അച്ചന്റെ ചിതക്ക്‌ കൊള്ളി വെക്കാനുള്ള നിയോഗം തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷത്തിൽ ഉള്ളിലെ തേങ്ങൽ പുറത്തുവന്നു. എല്ലാം വിട്ട് വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ഓടിക്കയറി , അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ അവനു തോന്നി.

പക്ഷെ ചുറ്റും നിൽക്കുന്ന ബന്ധുക്കളുടെയും കർമ്മികളുടെയും നിർബന്ധകൊണ്ട് അവനതിനായില്ല. അച്ഛന്റെ ചിതയ്ക്ക് തീ കൊളുത്തുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളൊന്നു പിടച്ചു.

തന്റെ സ്കൂളിലെ അധ്യാപകരും ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളും എല്ലാവരും വന്നിരുന്നു.. പക്ഷേ സുരേഷിന് അവരോടൊന്നും മിണ്ടാൻ തോന്നിയില്ല. അമ്മയും മുത്തശ്ശിയും ഇരിക്കുന്ന മുറിയിൽ പോയി ജനലിലൂടെ കത്തിയെരിയുന്ന അച്ഛന്റെചിത നോക്കി നിന്നു. അമ്മയുടെ തേങ്ങലുകൾ അവനു പിറകിൽ കേൾക്കാമായിരുന്നു.

തണുത്ത ഒരു കരസ്പർശം അവന്റെ തോളിൽ തട്ടിയപ്പോൾ സുരേഷ് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. കൂട്ടുകാരൻ മുജീബായിരുന്നു. കുറച്ചുനേരം അവൻ സുരേഷിന്റെ മുഖത്തുനോക്കി നിന്നു. പിന്നെ തന്റെ ട്രൗസറിന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു മിഠായിയെടുത്ത് സുരേഷിന് നേരെ നീട്ടി. തന്റെ ദുഃഖത്തിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ സുരേഷിന് അത് വാങ്ങാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ജീവിതം I വിചാരഗതി I ഹുസ്സൻ കൊല്ലംചിന

2021-07-22T14:30:00.001+04:00

ജീവിതമെന്ന മൂന്നക്ഷരം അയാൾ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചിട്ടു.

നിയോഗം.

യോഗം..

വിയോഗം...

🪶ഹുസ്സൻ കൊല്ലംചിന

ഒരു പനിക്കാലം I ചെറുകഥ I ശിഹാബ് ബാവ

2021-07-22T12:22:00.001+04:00

"ആജ്യാരുപ്പാ... ആജ്യാരുപ്പാ..."

ഉച്ചകഴിഞ്ഞു ചെറുതായൊന്നു മയങ്ങിയതായിരുന്നു ഹാജിയാർ. ഈ വിളി കേട്ട് ചെന്ന് നോക്കുമ്പോൾ വീട്ടിലെ സ്ഥിരം പണിക്കാരനും, അതിലുപരി സുഹൃത്തും ആയ അന്ത്രുമാൻറെ മോൻ കുഞ്ഞുമൊമ്മദ് ആണ്.

പാതി കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളമെത്തിയാണ് അവൻ നില്കുന്നത്. കൂടെ അവന്റെ കൊച്ചാപ്പ ആയമുവും ഉണ്ട്.

"ബാപ്പാക്ക് തീരെ വജ്ജ, ആജ്യാരുപ്പാ... ഡാക്കിട്ടറെ വിളിക്കണം. രണ്ടു ദിവസമായി കിടപ്പു തന്നെയാണ്."

"മ്മക്ക് വഴിണ്ടാക്കാം.. ജ്ജ് വീട്ടിലോട്ട് പൊയ്ക്കോ കുഞ്ഞാ. ഞമ്മള് ഡാക്കിട്ടരെ ഏർപ്പാടാക്കാൻ നോക്കട്ടെ..."

കുഞ്ഞുമൊമ്മദിനു തെല്ലൊരാശ്വാസം ആയി. ഹാജിയാർ ഡോക്ടറിനെ വിളിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞല്ലോ.

"അയമൂ.. ജ്ജ് ബിടെ നിൽക്കിൻ"

"വാസൂ, ജ്ജ് പോയി കുഞ്ഞുമൊമ്മദിനെ ബീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കിട്ട് ബരിൻ..."

ഹാജിയാർ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ കാര്യസ്ഥനായ വാസു ഉടനെ കുഞ്ഞുമൊമ്മദിനെയും കൂടെ അവന്റെ വീട്ടിലേക്കു പോയി.

"അയമൂ... ജ്ജ് പോയി ആ ഡോക്ടർ നാരായണമേനോനെ കണ്ടു ഞാൻ പറഞ്ഞെന്നു പറ. ആ കാളവണ്ടിയും എടുത്തോളിൻ. വണ്ടിക്കാരൻ കുട്ടിക്കാദര് പടിഞ്ഞാട്ടുണ്ട്. ഓനേം കൂട്ടിക്കോളിൻ."

അയമുവും കുട്ടികാദറും കൂടെ ഡോക്ടറെ വിളിക്കാൻ പോയി.

ഇങ്ങനെയാണ് ഹാജിയാരുടെ പലദിവസങ്ങളൂം. എന്ത് പ്രശ്നം ഉണ്ടെങ്കിലും നാട്ടുകാർ ഓടിയെത്തുന്നത് ഹാജിയാരുടെ അടുത്തേക്കാണ്. വെറുതെയല്ല അയാളെ നാട്ടുകാർ ഹാജ്യാരുപ്പ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.

ഹാജിയാരുടെ ബാപ്പ പണ്ടെങ്ങോ അക്കരെ ദേശത്തു നിന്നും ഈ കരയിലേക്കു വന്നവരായിരുന്നു. അന്ന് അവര്ക്ക് കൂടെ പോന്നവരും, അവരുടെ മക്കളും ആണ് മേല്പറഞ്ഞ അന്ത്രുമാനും, അയമുവും വാസുവുമെല്ലാം. ആശ്രിതന്മാരും, ജോലിക്കാരുമാണെങ്കിലും അവരുടെ സംരക്ഷണം ഹാജിയാരുടെ കടമയായിരുന്നു. ബാപ്പ മരണ സമയത്തു ഏല്പിച്ചതാണ് അത്. പല വിധ കച്ചവടവും മറ്റുമായി ഹാജിയാർ ധാരാളം സമ്പത്ത് ഉണ്ടാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ആര് വന്നു ചോദിച്ചാലും തന്നാൽ കഴിയുന്ന സഹായം ഹാജിയാർ ചെയ്തു കൊടുക്കാൻ ശ്രമിക്കാരും ഉണ്ട്.

"ആജ്യാര്പ്പാ.... ഡാക്കിട്ടര് ബെന്നിയ്ക്ക്ണ്... ഇങ്ങള് ബരീണാ"..

ഡോക്ടറെ വിളിക്കാൻ പോയ അയ്മുന്റെ വിളിയാണ്. അവൻ ഡോക്ടറെയും കൂട്ടി വരുന്ന വഴിയാണ്. വീടിന്റെ പൂമുഖത്തിരുന്ന ഹാജിയാർ ദൂരെ വഴിയിൽ കാളവണ്ടി കണ്ടു.

"നില്ലെടാ ഞമ്മളും ബരണ്... " ഹാജിയാർ ഉടനെ മേല്മുണ്ടും എടുത്തിട്ട് കാളവണ്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

"നമസ്കാരം, ഹാജിയാർ..." ഹാജിയരെ കണ്ടതും ഡോക്ടർ....

"നമസ്കാരം ഡോക്ടർ..." ഹാജിയാർ പ്രത്യഭിവാദ്യം ചെയ്തു...

ഹാജിയാരും ഡോക്ടറും പണ്ടേ സുഹൃത്തുക്കൾ ആണ്. ഇത് പോലെ അത്യാവശ്യ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഡോക്ടർ വിളിച്ചാൽ വിളിപ്പുറത്താണ്.

10 - 15 മിനിറ്റു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവർ അന്തുമ്മാൻ ൻറെ വീടിനടുത്തെത്തി. കാളവണ്ടി അവന്റെ വീട് വരെ പോകില്ല. കുറച്ചു ദൂരം നടന്ന് അവർ അന്തുമ്മാന്റെ വീട്ടിലെത്തി.

അവരേം നോക്കി കുഞ്ഞുമൊമ്മദ് കോലായിൽ തന്നെ ഇരിപ്പുണ്ട്. അവരെ കണ്ടപ്പോഴേക്കും അവൻ എഴുന്നേറ്റു വന്നു. അവർ അന്തുമാൻ കിടക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് പോയി.

ഹാജിയാരെ കണ്ടപോഴേക്കും അന്തുമാൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ഹാജിയാർ വേണ്ടാന്ന് ആംഗ്യം കാട്ടി. അവൻ നന്ദി സൂചകമായി ഒരു നോട്ടം അവൻ ഹാജിയാരെ നോക്കി. അവനു സംസാരിക്കാൻ പോലും വയ്യ എന്ന് തോന്നുന്നു.

ഡോക്ടർ അന്തുമ്മാന്റെ അടുത്തിരുന്നു, പനി നോക്കി. കൈ പിടിച്ചു നോക്കി, കണ്ണും വായും തുറന്നു പരിശോധിച്ചു.

പെട്ടി തുറന്നു എന്തൊക്കെയോ മരുന്നുകൾ എടുത്തു. കുപ്പിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു മരുന്ന് അന്തുമാനു കുടിക്കാൻ കൊടുത്തു. രണ്ടു മൂന്നു തരാം ഗുളികയും പൊതിഞ്ഞു കൊടുത്തു. കഴിക്കാനുള്ള വിധം കുഞ്ഞുമൊമ്മദിനോട് പറഞ്ഞും കൊടുത്തു.

ഭക്ഷണം ഒന്നും കഴിക്കാത്തത് കൊണ്ടാവും അന്തുമാൻ വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു.

"കഞ്ഞിവെള്ളം ഉണ്ടെങ്കിൽ ചൂടോടെ ഇടയ്ക്കു കൊടുത്തോളൂ. കുറേശ്ശെയായി ഇടയ്ക്കിടെ കുടിപ്പിക്കണം."

എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഡോക്ടർ പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു.

ഡോക്റുടെ കൂടെ ഹാജിയാരും എഴുന്നേറ്റു. അവർ രണ്ടു പേരും കാളവണ്ടി കിടക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പതുക്കെ നടന്നു. കൂടെ അയമുവും കുട്ടികാദറും അവർക്കു കുറച്ചു പിന്നിലായി നടന്നു.

"ഡാക്കിട്ടരെ... എന്തേനു ഓന്റെ സൂക്കേട്"

പോകുന്ന വഴി ഹാജിയാർ ഡോക്ടറോട് അന്തുമാന്റെ രോഗവിവരം തിരക്കി.

"ഇപ്പോഴത്തെ ആ പനി തന്നെയാ ഹാജിയാരെ..."

"എന്ത്.. ഞമ്മടെ സൈദുനു വന്ന പനി തന്നെ?"

"ആ അത് തന്നെ, പക്ഷെ അന്തുമാൻ അത്ര മൂർച്ഛിച്ചിട്ടില്ല. മരുന്ന് കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. പിന്നെ നമുക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാം". ഡോക്ടർ ഹാജ്യാരെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

അപ്പോഴേക്കും അവർ കാളവണ്ടി കിടക്കുന്ന സ്ഥലത്തെത്തി.

"അയ്മൂ.. ജ്ജ് ഡാക്കിട്ടറെ ബീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കീട്ട് ബരീൻ. ഞമ്മള് അന്തുമ്മാന്റെ പോരിൽ കാണും." ഹാജിയാർ അയ്മൂനോട് പറഞ്ഞു.

ഡോക്ടറെ യാത്രയാക്കി ഹാജിയാർ തിരികെ അന്തുമ്മാന്റെ വീട്ടിലേക്കു നടന്നു. പോകുന്ന വഴി ഹാജിയാർ സൈദുനെ കുറിച്ച് ഓർക്കുകയായിരുന്നു. സൈദുവും അന്തുമ്മാനും ആയിരുന്നു ഹാജിയാരുടെ രണ്ട്‌ വിശ്വസ്തരായ പണിക്കാർ. സൈദുനു ചെറിയ ഒരു പനിയായി ആണ് തുടക്കം. അത് കാര്യമാക്കാതെ അവൻ പണിക്കും മറ്റും വന്നിരുന്നു. പിന്നെ ഒരുദിവസം പനി നന്നായി മൂർച്ഛിച്ചു. അപ്പോഴും ഡോക്ടറെ വിളിച്ചു മരുന്നും മറ്റും കൊടുത്തിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ച്ചയാണ് അവൻ മരിച്ചത്. ജുമാ നമസ്കാരം കഴിഞ്ഞു അവന്റെ മയ്യത്തും കൊണ്ട് 20 - 25 ഫർലോങ് നടന്നാണ് അടുത്ത ദേശത്തെ ഖബറിസ്ഥാനിലേക്ക് കൊണ്ട് പോയത്. ആ ദേശത്തെ അംഗമല്ലാത്തതിനാൽ കുഴിക്കാണം കെട്ടിവെച്ചാലേ ഖബറടക്കാൻ പറ്റുകയുള്ളു. ഖബറക്കം എല്ലാം കഴിഞ്ഞു തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും രാത്രിയായി. തിരിച്ചു വരുന്നത് ഹിന്ദുസമൂഹത്തിന്റെ ശ്മാശാനവും കടന്നു വേണം. അവിടെയും 1 - 2 ചിതകൾ എരിയുന്നുണ്ട്. അവിടെയും കണ്ടു നാട്ടുകാരായ സുഹൃത്തുക്കളെ. എല്ലാം കൂടെ ഒരു വല്ലാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു അന്ന് ഹാജിയാരും കൂടെയുള്ളവരും.

അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടുമുള്ള നടപ്പും വിഷമവും മൂലം എല്ലാരും വല്ലാതെ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു. ഇശായും കഴിഞ്ഞു യാസീനും ഓതി, ഹാജിയാരുടെ വീട്ടിൽ നിന്നും കഞ്ഞിയും കുടിച്ചാണ് അന്ന് എല്ലാരും പിരിഞ്ഞത്. അന്ന് ഖബർ വെട്ടാനും മയ്യത്തുകട്ടിൽ ചുമക്കാനും കുഴിക്കാണം കെട്ടിവെക്കാനും മുൻപന്തിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നയാളാണ് അന്തുമ്മാൻ.

"റബ്ബേ... ഇതെന്തൊരു പരീക്ഷണമാണ്. എത്ര പേരാണ് 2 - 3 മാസം കൊണ്ട് മരണപ്പെടുന്നു. ഇതിനൊരു അവസാനം ഇല്ലേ?"

എന്നെല്ലാം ചിന്തിച്ചു നടന്നു ഹാജിയാർ അന്തുമ്മാന്റെ വീട്ടിലെത്തി. കോലായിലെ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു ഹാജിയാർ മേൽമുണ്ട് എടുത്തു വീശി.

ഹാജിയാരെ കണ്ടപ്പോഴേക്കും കുഞ്ഞുമൊമ്മദ് അടുത്തേക്ക് വന്നു.

"ബാപ്പക്ക് ചൂട് ബെള്ളം കൊടുത്താ"?

അവനെ ചേർത്തു നിർത്തി ഹാജിയാർ ചോദിച്ചു.

"കൊടുത്തു, ഹാജ്യാരുപ്പാ... ഇപ്പോൾ നല്ല ഉറക്കമായി..."

"സാരല്യ... ഓന്റെ സൂക്കേട് ബെക്കനെ മാറും... ജ്ജ് ബേജാറാവണ്ട. മരുന്ന് സമയാസമയം കൊടുത്തു, പടച്ചോനോട് ദുഅഃ ചെയ്യിൻ"

ഹാജിയാർ വീണ്ടും എന്തൊക്കെയോ ആലോചിച്ചിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഡോക്ടറെ കൊണ്ടുപോയി വിട്ടിട്ട് അയമു തിരിച്ചെത്തി.

"ഹാജ്യാരുപ്പാ... നാട്ടിൽ പനി കൂടുന്നുണ്ട് . നമ്മുടെ കിണ്ണന്റെ അമ്മയും മരിച്ചു. മയ്യത് ഉടനെ എടുക്കും. ഇങ്ങക്ക് അവിടെ പോണ്ടേ?..."

കൃഷ്ണൻ ഹാജിയാരുടെ മറ്റൊരു സുഹൃത്താണ്. അവന്റെ വീട്ടിലും ഒന്ന് പോകേണ്ടതാണ്.

"ജ്ജ് ബാ... ഞമ്മക്ക് അവ്ടെ പോയേച്ചും വരാം"

കൃഷ്ണന്റെ അമ്മയുടെ സംസ്കാരവും കഴിഞ്ഞാണ് ഹാജിയാർ വീട്ടിലേക്കു പോയത്. വീട്ടിലെത്തിയത് ഉടനെ വുളു എടുത്തു ഇശാ നമസ്കരിച്ച ശേഷം വേഗം കിടന്നു. തളർച്ച കാരണം പെട്ടെന്നുറങ്ങിപ്പോയി.

പിറ്റേന്ന് സുബ്ഹി ബാങ്ക് കേട്ടാണ് ഉണർന്നത്. ഉണർന്നെങ്കിലും കട്ടിലിൽ നിന്നും എഴുന്നേൽക്കാൻ തോന്നിയില്ല. അപ്പോഴാണ് ആരോ വിളിക്കുന്നത് കേട്ടത്.

"ആജ്യാരുപ്പാ..."

നോക്കിയപ്പോൾ അന്തുമ്മാന്റെ മോൻ കുഞ്ഞുമൊമ്മദാണ്. റബ്ബേ എന്താ ഇവൻ ഈ നേരത്തു?

"എന്ത് പറ്റി, കുഞ്ഞാ... ബാപ്പക്ക് സുഖമുണ്ടോ?"

അത് കേട്ട് കുഞ്ഞുമൊമ്മദ്,

"ബാപ്പക്ക് ഇപ്പോൾ സൂക്കേടൊന്നുമില്ലല്ലോ ആജ്യാരുപ്പാ... കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം അല്ലെ സൂക്കേട് വന്നത്..."

"ഇന്നലെ വെള്ളരിപ്പാടത്തെ വിളവെടുപ്പ്... ബാപ്പ അങ്ങോട്ട് പോയിക്കിന്. എന്നെ അത് പറയാൻ വിട്ടതാ..."

ഹാജിയാരുടെ ദുഃസ്വപ്നനങ്ങളിൽ ഇപ്പോഴും ആ പനിക്കാലവും അന്നത്തെ ദുരിതങ്ങളും വേര്പാടുകളും ആയിരുന്നു.

കുഞ്ഞുമൊമ്മദിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഹാജിയാർ ആശ്വാസത്തോടെ, പ്രതീക്ഷയോടെ വുളു എടുക്കാൻ പോയി. സുബഹി നമസ്‍കാരശേഷം വെള്ളരിപ്പാടത്തെ വിളവെടുപ്പിന് പോകാൻ...

ശിഹാബ് ബാവ

വീട്ടുകാരൻ; അസ്വദേശി I കവിത I Rabeeh PCH

2021-07-15T04:30:00.001+04:00

പിതാവ്;
രണ്ടു കെട്ട് കെട്ടി.

ഒന്ന്; പ്രിയ പത്നി.
അഞ്ച് ആണും,
ഒരു പെണ്ണും പിറന്നു.

രണ്ട്; പത്നി.
അഞ്ച് പെണ്ണും,
ഒരാണും പിറന്നു.
"അബു".

അബു;
രണ്ടിൽ മുതിർന്നവൻ,
പതിനേഴ് തികഞ്ഞു,
ചുരുണ്ട കറുകറുത്ത മുടി,
വട്ടമുഖം.

ഉപ്പയെന്ന അത്താണിയെ,
ദൈവം വിളിച്ചോണ്ട് പോയ്.
ഇനി;
അബുവാണ് ഗൃഹനാഥൻ.

അവൻ കെട്ടിയിട്ടില്ല.
കുടുംബത്തെ പോറ്റണം.
വിണ്ട് കീറിയ ചുമർ,
പൊളിച്ച് പണിയണം.
ഒടപ്പിറപ്പുകളെ,
കെട്ടിച്ചയക്കണം.

പതിനെട്ട് തികഞ്ഞു.
പക്വതയും തികഞ്ഞു.
കൂട്ടുകുടുംബത്തെ വിട്ട്,
കടൽ കടന്നു.

അബുവാണിപ്പോൾ;
കടലക്കരയിലെ,
ബിസിനസ് മേനാണ്.
സ്വന്തമെന്ന് പറയാൻ;
നാൽചക്ര ഉന്തുവണ്ടി,
ഒരു റഫ്രിജറേറ്ററും മാത്രം.
താമസം;
ഷീറ്റ് വലിച്ച് കെട്ടിയ,
തണുപ്പുള്ള മുറി.

മുകളിലെ സൂര്യൻ,
രക്തം നീരാവിയാക്കി.
മുന്നിലെ കടൽ,
തല മുണ്ടനം ചെയ്തു.
ജീവിതത്തിൽ പിന്നെ,
മുടി വെട്ടേണ്ടി വന്നില്ല.

റഫ്രിജറേറ്ററിലെ 'ഐസ്ക്രീം' വിറ്റു.
യാത്രക്കാർ കുടുംബത്തെ പോറ്റി.
പണം, മുറിക്ക് വാടക കൊടുത്തു.
ജീവിക്കാൻ തിന്നു.
ബാക്കി വലിയ തുക;
നാട്ടിലയച്ചു.
വീട്ടിൽ തികയുന്നില്ല.

പ്രവാസം ഏഴ് തികഞ്ഞു.
മൂന്നാളെ കെട്ടിച്ചു.
വീട്ടിൽ,
നാലാമതായി പന്തലിട്ടത്,
അബുവിനായിരുന്നു.

വീണ്ടും, വിമാനം കയറി.
പതിനഞ്ച് വർഷം കഴിഞ്ഞു.
വീട് കൂടലും കഴിഞ്ഞു.
ടിക്കറ്റിന് പണമില്ല.
സന്തോഷം കണ്ണീരിൽ തീർന്നു.

ജോലി തുടർന്നു.
വീടിന്റെ അഞ്ചാം വാർഷികമായി.
ഉച്ചനേരം,
പെട്ടെന്നൊരു വേദന.
കൂട്ടുകാർ ആശുപത്രിയിലെത്തിച്ചു.
ഡോക്റ്റർ: ഹാർട്ട് ബ്ലോക്കുണ്ട്.
അബു വീട്ടിൽ അറിയിച്ചില്ല.

കൂട്ടുകാരവനെ നാട്ടിലേക്കയച്ചു.
വീട്ടുകാർ സ്നേഹ സ്വാഗതമോതി.
ഉമ്മ സന്തോഷ കണ്ണീരിൽ,
കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ഒരു മുത്തം കൊടുത്തു.
ദാര്യ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു,
പെങ്ങന്മാരും.

ഒരു രാത്രി, ഭാര്യയോട്:
"ഹാർട്ടിന് ബ്ലോക്കുണ്ട് "
വിസകേൻസിലാക്കി,
ചികിത്സക്ക് വന്നതാണ്.

ഭാര്യക്ക് സങ്കടം,
ഉമ്മയെ അറിയിച്ചു.
പെങ്ങളും അറിഞ്ഞു.

ഉമ്മ കണ്ണീരിൽ കലമ്പി.
"രണ്ടാളെക്കൂടി കെട്ടിക്കാനുണ്ട് "
അബുവിന് വീട്ടിൽ,
പൊറുതിയില്ലാതായി.
"കടം" കല്യാണം നടത്തി.

ഉടൻ വിസയെടുത്തു.
നാളെയാണ് ഫ്ലൈറ്റ്.
"കടം, കല്യാണം" കൂട്ടുകാരറിഞ്ഞു.
അവർ നിശ്ചലമായ്.
എട്ട് മണി;
അലാറം മുഴങ്ങുന്നു.

ഭാര്യ വിളിച്ചു.
എഴുന്നേറ്റില്ല.
കുലുക്കി വിളിച്ചു,
പ്രതികരണ ശബ്ദമില്ല.
ശരീരം വിറങ്ങലിച്ചിരിക്കുന്നു.
കണ്ണുകൾ, ആരെന്നില്ലാതെ,
മേൽപോട്ട് നോക്കി.
ഭാര്യ നിലത്തിരുന്ന് പോയ്.

റബീഹ് പി സി എച്ച് | ഒതുക്കുങ്ങൾ

ഉത്ഘാടനം I ചെറുകഥ I Rajeev R Panicker

2021-07-14T10:57:00.001+04:00

"ഹലോ സുകുമാരൻനായർ സാറല്ലേ"

"അതേ പറയൂ"

"സാറേ ഞാൻ സംഗമം ആർട്‌സ് ആൻഡ്‌ സ്പോർട്സ് ക്ലബ്ബിന്റെ പ്രസിഡന്റ്

'ശാർങ്ങധരൻ' ആണ് .ഞങ്ങളുടെ ഈ വർഷത്തെ വാർഷികത്തിന് സാറിനെയാണ് ഉത്ഘാടകനായി നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നത്. സാറിന്റെ സമ്മതം അറിയാം എന്നു കരുതിയാണ് വിളിച്ചത്.കോവിഡ് കാലമായതുകൊണ്ടാണ് വീട്ടിലേക്കു വരാതിരുന്നത്"

"എവിടെയാണ് ക്ലബ്ബ്.എന്നാണ് ഉത്ഘാടനം" ഞാൻ ആകാംഷയോടെ തിരക്കി.

"കളമശ്ശേരിയിലാ ക്ലബ്ബ്. വരുന്ന ഞായറാഴ്ച പതിനൊന്നു മണിക്കാ ഉൽഘാടനം"

"കോവിഡ് കാലമല്ലേ.

ഫംക്ഷനുകൾ ഒന്നും സർക്കാർ അനുവദിക്കുകയില്ലല്ലോ"

"ഞങ്ങൾ വളരെ നല്ല രീതിയിൽ നടന്നു പോകുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനമാണ്.അതുകൊണ്ടു ചടങ്ങു മുടക്കാൻ പറ്റില്ല.ക്ലബ്ബിന്റെ എക്സിക്യൂട്ടീവ് മെംബെർസും സാറും മാത്രമേ ഉണ്ടാവുകയുള്ളൂ.പരിപാടി ലൈവായി മെംബേഴ്സിന്റെ വീട്ടിൽ കാണിക്കും"

"അങ്ങിനെയാണെങ്കിൽ എനിക്ക് വിരോധമില്ല.യാത്രയൊക്കെ എങ്ങിനെയാ

ഞങ്ങൾ 10 മണിക്ക് കാറു വിടാം. സാറ് റെഡിയായി ഇരുന്നോ."

"ഓക്കെ. ഞാൻ റെഡിയായി നിൽക്കാം.ഇനി ഞാൻ അങ്ങോട്ടു വിളിക്കേണ്ടല്ലോ"

"വേണ്ട സാറേ ഞങ്ങൾ എത്തിയേക്കാം. അടുത്ത ഞായർ രാവിലെ പത്തുമണി.മറക്കേണ്ട"

എനിക്ക് എന്നോട് തന്നെ ഒരു മതിപ്പു തോന്നി.നാലഞ്ചു കഥകൾ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പ്പോഴേക്കും ഉത്ഘാടനത്തിനൊക്കെ ആളുകൾ വിളിച്ചു തുടങ്ങി.ഞാനൊരു സംഭവം ആയതു പോലെ.

"ആരായിരുന്നു ഫോണിൽ" എന്റെ സന്തോഷം കണ്ടു ഞാൻ 'വസു' എന്നു വിളിക്കുന്ന എന്റെ ഭാര്യ വസുമതി ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു.

"നിനക്കല്ലേ എന്നെ വിലയില്ലാതുള്ളു

ഞാൻ ആരാണെന്നാ നിന്റെ വിചാരം.

ദി ഗ്രെറ്റ് റൈറ്റർ സുകുമാരൻ നായർ.

സംഗമം ആർട്‌സ് ആൻഡ് സ്പോർട്സ് ക്ലബ്ബിന്റെ ഉത്ഘാടനത്തിനു ക്ഷണിച്ചതാ. അടുത്ത ഞായറാഴ്ച.

ഞാനൊന്നു കലക്കും മോളെ"

"അതൊക്കെ ശരി .കഥാകൃത്ത് എന്തിട്ടുകൊണ്ടു പോകാനാ ഉദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നത്"

"ഷർട്ടും പാന്റും'

"അയ്യേ കഥാകാരൻ എന്നൊക്കെ പറയുമ്പോൾ മുണ്ടും ജുബ്ബയും ധരിക്കണം.തോളിൽ സഞ്ചിയും വേണം. എന്നാലേ വിലയുണ്ടാവൂ"

"അവൾ പൊട്ടിയാണെങ്കിലും പറഞ്ഞതിൽ കാര്യമുണ്ടെന്നു തോന്നി.

പക്ഷെ നല്ല മുണ്ടുമില്ല ജുബ്ബ ഇന്നുവരെ വാങ്ങിച്ചിട്ടുമില്ല.

എന്തായാലും പുതിയൊരു തുടക്കമല്ലേ.പുതിയത് വാങ്ങാം.പക്ഷെ മാസാവസാനമായതിനാൽ പോക്കറ്റ് കാലിയാണ്.ഉറ്റ സ്നേഹിതനോട് കാര്യം പറഞ്ഞവഴി അവൻ നാലായിരം രൂപ കടം തന്നു.അവനും അഭിമാനിക്കാവുന്ന കാര്യമാണല്ലോ സുഹൃത്തു പ്രശസ്തനാകുന്നത്. ഭാര്യയേയും കൂട്ടി പിറ്റേന്ന് തന്നെ നേരെ നഗരത്തിലെ ടെക്സ്റ്റൈൽ ഷോപ്പിൽ പോയി. അവിടെ ഉള്ളതിൽ തരക്കേടില്ലാത്തത്

നോക്കി മുണ്ടും ജുബ്ബയുമെടുത്തു.ഒരു തോൾ സഞ്ചിയും വാങ്ങി.ജുബ്ബക്കു ചേരുന്ന മാസ്ക്കും ചെരുപ്പും വാങ്ങി.നാലായിരം രൂപയും പൊടിപൊടിച്ചു.

പിന്നെ ഞായറാഴ്ച യാവാനുള്ള കാത്തി രുപ്പിലായിരുന്നു.

ദിവസങ്ങൾക്കു നീളം കൂടുതൽ ആണെന്ന് തോന്നി.അതിനിടയിൽ ബ്യുട്ടി പാർലറിൽ പോയി മുടിയും താടിയുമൊക്കെ സ്റ്റൈലാക്കി.

ഒടുവിൽ ആ സുദിനമെത്തി.

രാവിലെ കുളിച്ച് 'വസു'വിനോടൊപ്പം അമ്പലത്തിൽ പോയി.പോകുന്ന വഴിക്ക് 'വസു' ഒന്നു രണ്ടു പേരോട് പൊങ്ങച്ചവും തട്ടിവിട്ടു

"ചേട്ടന് ഇന്നൊരു ഉത്ഘാടനമുള്ളതാ"

അതുകേട്ട് അവളെ ശാസിച്ചെങ്കിലും ഉള്ളിൽ കുളിരു കോരി.

ഒൻപതു മണിയായപ്പോഴേക്കും റെഡിയായി റോഡിലേക്കും നോക്കി നില്പായി.ഇരിക്കാൻ തോന്നിയില്ല.മുണ്ടും ജുബ്ബയും ചുളിയരുതല്ലോ.

പത്തുമണിയായി പത്തേകാലായി.

ഒടുവിൽ പതിനൊന്നു മണിയായി

കാറുമില്ല ഓട്ടോയുമില്ല.ഇനി കോവിഡ് മൂലം പരിപാടിയെങ്ങാനും മാറ്റിയോ

അങ്ങിനെയാണെങ്കിൽ അവർ അറിയിക്കേണ്ടതല്ലേ.

പ്രസിഡന്റിന്റെ

നമ്പർ സേവ് ചെയ്തിരുന്നില്ല.കഴിഞ്ഞ ചൊവ്വാഴ്ചയാണെന്നു തോന്നുന്നു അയാൾ വിളിച്ചത്.

ഒരുവിധത്തിൽ ഫോണിൽ തപ്പി നമ്പർ കണ്ടെടുത്തു വിളിച്ചു

"സംഗമം ആർട്‌സ് ആൻഡ് സ്പോർട്സ് ക്ലബ്ബ് പ്രസിഡന്റ് ശാർങ്ങധരൻ അല്ലെ"

"അതെ ആരാണ്"

"ഞാൻ സുകുമാരൻ നായരാണ്.

ക്ലബിന്റെ

ഉൽഘാടനം ഇന്നല്ലേ.

അതേ നായർ സർ ഇവിടെ യുണ്ടല്ലോ.ഉത്ഘാടനം നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്"

നിങ്ങളെന്താ ഈ പറയുന്നത്.എന്നെ യല്ലേ നിങ്ങൾ ഉത്ഘാടനത്തിന് വിളിച്ചിരുന്നത്. എന്നിട്ടിപ്പൊ ഏതു നായരാണ്

ഉത്ഘാടനം ചെയ്യുന്നത്"

"ആ നിങ്ങളാണോ എന്റെ പൊന്നു മാഷേ അന്ന് വിളിച്ചപ്പോൾ ഒരബദ്ധം പറ്റിയതാ.പ്രശസ്ത നിരൂപകൻ സുകുമാരൻ നായര്

സാറിനെയാണ് വിളിച്ചത്.ഫേസ് ബുക്കിൽ നിന്നും നമ്പർ എടുത്തപ്പോൾ മാഷിന്റെ നമ്പറാ കിട്ടിയത്. മാറിപ്പോയതാ.പിറ്റേന്നാ തെറ്റു മനസ്സിലായതു. അപ്പൊ തന്നെ നായർ സാറിനെ കിട്ടി.

മാഷിനോട് ഈ വിവരം പറയാൻ ഞാൻ സെക്രട്ടറിയേ എൽപ്പിച്ചിരുന്നു.അയാൾ മറന്നു കാണും

എന്തായാലും മാഷിനു ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നും ഉണ്ടായില്ലല്ലോ.സോറി"

അയാൾ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

ഉറങ്ങി കിടന്നവനെ വിളിച്ച്

അത്താഴമില്ല

എന്നു പറയുന്ന

അവസ്‌ഥയിലായി ഞാൻ.

ജുബ്ബയിലും മുണ്ടിലും ചെളി പറ്റുമെന്നോർക്കാതെ ഞാൻ മഴ വെള്ളം വീണ് ചെളി പുരണ്ട ചവിട്ടുപടിയിലേക്കിരുന്നു.

ശുഭം

Written by Rajeev R Panicker

സീത I ShortStory I Shyam Varkala

2021-07-14T10:30:00.002+04:00

ചോരയുണങ്ങിയ മുലക്കണ്ണിൽ ഉപ്പ് ചേർത്ത മഞ്ഞൾപ്പൊടി തൊട്ടു വയ്ക്കവേ ഉള്ളിൽ കൊരുത്തി വലിച്ചൊരു തേങ്ങലിന്റെ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ സീത ആഞ്ഞു തൊഴിച്ചു. "കരയരുത്, കലങ്ങിപ്പോകരുത്,.." അടുക്കളയിലെ പൊട്ടിയിളകിയ തറയിൽ നിന്നും മണ്ണ് വാരിക്കളിക്കുന്ന രണ്ടു വയസ്സുകാരൻ മകനെയും അവനരുകിലിരിക്കുന്ന അവന്റെ കൂട്ടുകാരി കുഞ്ഞിയെന്ന നായ്ക്കുട്ടിയെയും നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു കൊണ്ട് അവൾ രണ്ടാമത്തെ മുലയിലും മഞ്ഞൾമിശ്രിതം പുരട്ടി. കുഞ്ഞിയുടെ കഴുത്തിലെ ചങ്ങല ഒരു മരസ്റ്റൂളിന്റെ കാലിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. മണ്ണുവാരിത്തിന്നാൻ തുടങ്ങുന്ന രണ്ടുവയസ്സുകാരൻ കേശുവിനെ കുഞ്ഞി കാലുയർത്തി തടയുന്നുണ്ട്. സീത അടുപ്പ് കത്തിച്ച് ദോശക്കല്ലെടുത്ത് വച്ച ശേഷം കുറച്ച് ആട്ടപ്പൊടിയെടുത്ത് വെള്ളമൊഴിച്ച് ദോശയ്ക്കുള്ള മാവുണ്ടാക്കി. മകന് അച്ഛൻ വേണമെന്ന് കരുതി ക്ഷമിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് കാലം കുറെയായി. തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, വെറുപ്പാണെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ഒരുവൾ ഒരാണിനെ തിരിച്ച് സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, സഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അവൾ ഒരമ്മയായിരിക്കണം.!

പാലക്കാടുള്ള കുഗ്രാമത്തിൽ ജനിച്ച് വളർന്ന സീത കിണറു പണിക്ക് വന്ന ദിവാകരനോടൊപ്പം ഒളിച്ചോടി വന്ന് ജീവിതം തുടങ്ങിയത് വയനാട്ടിലാണ്. ഒരു കോളനിയിലായിരുന്നു ദിവാകരന്റെ വീട്. തെളിച്ചമുള്ള ഫോട്ടോയിലെ മുഖങ്ങൾക്ക് മുകളിൽ കാലം വരച്ചു പഠിച്ച് വികലമാക്കുന്ന പോലെ സീതയുടെ ജീവിതവും കാലത്തിന്റ കുത്തിവരയിൽ അവ്യക്ത ചിത്രമായി. ആൾത്താമസമില്ലാത്ത വീട് പോലെ ഇരുട്ട് വീണ ജീവിതമിങ്ങനെ വിയർപ്പൊപ്പുന്നു,...കണ്ണീരൊപ്പുന്നു,...നെടുവീർപ്പിടുന്നു.!!

         അയൽ വീട്ടിൽ പാത്രം നിലത്ത് വീണ ഒച്ചയ്ക്കൊപ്പം ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം ഉയർന്ന് കേട്ടു. അവിടെ നരകിക്കുന്നതൊരു പുരുഷനാണ്, ദേവനെന്ന് പേരുള്ളൊരു പാവം.

ഒരാഴ്ച്ച മുൻപ്  ആ നശിച്ച അയൽക്കാരി ആ പാവം ഭർത്താവിനെ കെട്ടിയിട്ട് ലിംഗത്തിൽ മുളകുപൊടി തേച്ചു. 

നാട്ടുകാർ ഓടിക്കൂടി വളരെ പാട് പെട്ടാണ് വെട്ടുകത്തിയുമായ് നിന്ന ആ പിശാചിൽ നിന്നും ദേവനെ രക്ഷിച്ചത്. അവൾക്ക് എപ്പോഴും ഒരാണിന്റെ ഭാരം തന്റെ മേലുണ്ടാകണം, ഗ്രാമത്തിലെ പല പുരുഷന്മാരും അവിടെ രഹസ്യമായി പോക്കുവരവുണ്ട്. 

            ദേവൻ എന്തു കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടും ഓടിപ്പോകുന്നില്ല എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു. ഈ നാണം കെട്ടുള്ള ജീവിതം അയാൾ ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടാകോ,.?

ഉറപ്പായും അയാൾ എന്നെപ്പോലൊരു പെണ്ണിനെ ഭാര്യയായിക്കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നാഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടാകും, ഞാൻ അയാളെപ്പോലൊരു ഭർത്താവിനെ ആഗ്രഹിച്ച പോലെ..!! നമ്മൾ തമ്മിൽ 

ഇന്നേ വരെ ഒരു വാക്കും പരസ്പ്പരമുരിയാടിയിട്ടില്ല. പക്ഷേ എന്റെയും, ദേവന്റെയും കണ്ണുകളിലെ ദൈന്യത തമ്മിൽ കാണുമ്പോഴൊക്കെ വാചാലരാണ്. എനിക്കയാളെ രക്ഷിക്കണമെന്നുണ്ട്, 

പക്ഷേ ഞാൻ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവളാണ്. 

ആദ്യം ചുട്ടെടുത്ത ദോശയിൽ പാതി ചൂടോടെയവൾ ചുരുട്ടി വായിലിട്ട് ചവച്ചു.അവൾക്ക് വല്ലാതെ വിശന്നിരുന്നു.

സീത ഒരു മുട്ടായി ടിൻ തുറന്ന് അതിൽ നിന്നൊരു ഉണക്കമീനെടുത്തു പാതിദോശയിൽ പൊതിഞ്ഞ് വാതിലിന് പുറത്തേയ്ക്ക് നീട്ടിയെറിഞ്ഞു. തന്റെ തലയ്ക്ക് മീതേ പോകുന്ന മീൻ മണത്തിനൊപ്പം കുഞ്ഞി തല വില്ലാകൃതിയിൽ ചലിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് വാതിൽക്കലേയ്ക്കോടി. ചങ്ങലയുടെ അറ്റം കെട്ടിയിരുന്ന സ്റ്റൂൾ  മറിഞ്ഞു വീണു‌. സീത കേശുവിനെയെടുത്ത് അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒലിച്ചു നിന്ന മൂക്കള പിഴിഞ്ഞ് സാരിയിൽ തുടച്ചു കൊണ്ട്  കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് മുലക്കണ്ണിലെ മഞ്ഞൽ തുടച്ചു കൊണ്ട് കേശുവിന്റെ വായിലേയ്ക്ക് തിരുകി. സീത തുറന്ന മിഴികൾ ചലിപ്പിക്കാതെ പാറ പോലും അന്തിച്ചു പോം വിധം ഉറപ്പുള്ള മനസ്സുമായ് ഞെളിഞ്ഞിരുന്ന് ഇന്നലത്തെ രാത്രിയോർത്തു.

***

                   ദിവാകരന്റെ റം മണക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ തന്റെ ചുണ്ടിലും, ദേഹത്തുമായ് അലഞ്ഞു നടക്കുന്നതിനിടെയാണ് കേശു ഞെട്ടിക്കരഞ്ഞത്. സീത ദിവാകരനെ തള്ളി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ദിവാകരൻ കൂടുതലവളെ ഒതുക്കി.പക്ഷേ, കരയുന്ന കുഞ്ഞിലേയ്ക്കെത്താനുള്ള ഒരമ്മയുടെ കരുത്തിനൊപ്പം എതിരിടാൻ ഒരു പുരുഷന്റെയും പേശീബലത്തിനാകില്ലെന്ന സത്യം വിജയിച്ചു.

                    "എന്നെക്കൾ നിനക്കിഷ്ട്ടം ഈ കുഞ്ഞിനെയാണല്ലേഡീ..?"

                "ഈ കുഞ്ഞോ..?..നമ്മുടെ കുഞ്ഞ്..." സീതക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.

                "അല്ല...ഇതെന്റെയല്ല.... നിനക്കെന്നോട് വെറുപ്പാണ്, ആ നിനക്ക് എന്റെ കുഞ്ഞിനെയും വെറുപ്പായിരിക്കും,..പക്ഷേ നീയീ കുഞ്ഞിനെ സ്നേഹിക്കുന്നു...!! അതിനൊരർത്ഥമേയുള്ളൂ.."

             "തെമ്മാടിത്തരം പറയരുത്...ഞാനെന്തും സഹിക്കും.."

                   കൂടുതലൊന്നും പറയാൻ സീതയെ അനുവദിച്ചില്ല. ദിവാകരന്റെ ഉയർന്ന് വന്ന കാൽ കേശുവിന്റെ മേൽ വീഴുമെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ സീത കുനിഞ്ഞു. ചവിട്ട് കിട്ടിയത് സീതയുടെ തലയിലാണ്‌.ദിവാകരന്റെ കൈയ്യും കാലും ഉയർന്ന് താഴ്ന്നു ഒരു കുട പോലെ കേശുവിന് മീതെ സീത വിടർന്ന് കിടന്നു.

കുഞ്ഞിയുടെ കുര ദിവാകരന്റെ ഒരൊറ്റത്തൊഴിയിൽ ദയനീയമായ കരച്ചിലായ് മാറി. അവൾ തെറിച്ചു വീണ് മൂലയിലൊളിച്ചു. സീത കേശുവിന്റെ മേൽ വീണ് കരഞ്ഞു.

          തുടരെ തുടരെ കഞ്ചാവ് ബീഡികൾ പുകച്ചു കൊണ്ട് ദിവാകരൻ സീതയെ കിടക്കയിലേയ്ക്ക് വലിച്ചിട്ടു. അതൊരു ബലാത്സംഗമായിരുന്നു. സീതയുടെ രണ്ട് മുലകളും  ദിവാകരൻ കടിച്ച് മുറിച്ചു...!!

"ഇനി നീ പെഴച്ച് പെറ്റ ആ നാശത്തിന് മൊല കൊടുക്കമ്പ നീറി നീറി എന്നെ ഓർക്കണം..എന്നോട് ചെയ്ത ചതി...ഓർക്കണം..."

ദിവാകരൻ യുദ്ധം ജയിച്ചവനെ പോലെ സ്വസ്ഥമായ് ഉറക്കത്തിലേയ്ക്ക് വഴുതി വീണു.

                    സീത ഒരുലയായ് നിന്ന് കത്തി,തന്റെ മാനത്തിലാണ് ഈ നാറി വരഞ്ഞത്. നീറുന്നു...നീറുന്നു.....

ഞാനെത്ര സ്നേഹിച്ചതാ, അതിലും കൂടുതൽ ഞാനിന്നെത്ര നരകിക്കുന്നു.!!!! വയ്യ, ഇതെനിക്ക് സഹിക്കാനാകുന്നില്ല. അടുപ്പിലെ വിറകിൽ വീണ മണ്ണണ്ണെയിൽ തീയാളിക്കത്തി. അടുപ്പിലൂതുന്ന ഇരുമ്പ് പൈപ്പ് അവളാ തീയ്ക്ക് മേൽ വച്ചു. പഴുക്കട്ടെ എന്നോളം വെന്ത് പഴുക്കട്ടെ. ബോധം കെട്ടുറങ്ങുന്ന ദിവാകരന്റെ കൈകൾ രണ്ടും സീത തോർത്തിനാൽ കൂട്ടിക്കെട്ടി. സീതയെ നോക്കി ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ കുഞ്ഞിയിരുന്നു. സീത വെന്ത് പഴുത്ത് തിളയ്ക്കുന്ന ഇരുമ്പ് പൈപ്പ് ഒരു പഴന്തുണി ചേർത്ത് പിടിച്ച് അടുപ്പിൽ നിന്നെടുത്തു.അഴിഞ്ഞ് മാറിക്കിടന്ന ലുങ്കിയ്ക്കിടയിലെ രോമാവൃതമായ ദിവാകരന്റെ തുടയിൽ ആ തീതുപ്പുന്ന പൈപ്പമർന്നു. ദിവാകരൻ ഞെട്ടിയുർന്നു..പതിയെ ആ പൊള്ളലിന്റെ വേവ് ശരീരമാകെ ഇരമ്പിക്കയറി. കൈരണ്ടും കെട്ടിയതിനാൽ കാലുയർത്തു ദിവാകരൻ സീതയെ അലറിക്കൊണ്ട് ചവിട്ടി‌. സീത ആ പൈപ്പ് കൊണ്ട് ആ ചവിട്ടിനെ തടഞ്ഞു. ദിവാകരൻ വീണ്ടും അലറിക്കരഞ്ഞു. ദിവാകരൻ മയപ്പെട്ടു, കരഞ്ഞു കൊണ്ട് സീതയോട് കെഞ്ചി. സീത ആജ്ഞാപിച്ചു " ഇതിൽ കേറാൻ.....കേറിയില്ലെങ്കിൽ നീ വെന്ത് വെന്ത് ചാകും...ഞാനീക്കാലം മുഴുവൻ നീറിയ പോലെ ...കേറെഡാ..."

                  സീത ചൂണ്ടിയ സ്റ്റൂളിനു മുകളിൽ വെന്ത് നീറിയ ദേഹവുമായ് ദിവാകരൻ കയറി. തല എന്തിലോ മുട്ടിയത് കണ്ട് നോക്കിയപ്പോൾ ദിവാകരൻ കണ്ട് ഒരു കുരുക്ക്‌.!!!!!....മരണത്തെക്കണ്ട് ദിവാകൻ വിറച്ചു....!!!

                   "ഒരക്ഷരം മിണ്ടരുത്....മിണ്ടിയാൽ നിന്റെ കണ്ണിലായിരിക്കും ഇത് ഞാൻ കുത്തിക്കേറ്റാൻ പോകുന്നത്.."

         സീത കട്ടിൽ സ്റ്റൂളിനടുത്തേയ്ക്ക് നീക്കിയിട്ട് അതിൽ കയറി ദിവാകരന്റെ തലയിൽ കുരുക്ക് മുറുക്കി. പൂവെറിയാനോ, കുരവയിടാനോ ആരുമില്ലാതെ സീത ദിവാരാന് മരണമാല്ല്യമണിയിച്ചു‌. ദിവാകരൻ  നേർത്ത ശബ്ദത്തിൽ വിളിച്ചു... "മോളെ സീതേ..." ആ വിളി കേട്ടത് സീതയുടെ കൈയ്യിലെ തീയായിരുന്നു. ദിവാകരൻ വീണ്ടും അലറിക്കരഞ്ഞ് കൊണ്ട് മുട്ടൻ തെറി വിളിച്ചു...ദിവാകരൻ പിന്നെയും പൊള്ളി.മാംസം കരിഞ്ഞ ഗന്ധം മുറിയാകെ നിറഞ്ഞു.

                       കുഞ്ഞിയെ കെട്ടിയിരുന്ന തുടലിന്റെ അറ്റം ദിവാകരൻ നിൽക്കുന്ന സ്റ്റൂളിലാണ് സീത  ബന്ധിപ്പിച്ചിരുന്നത്.

സീതയെറിഞ്ഞ ഉണക്കമീൻ മണത്തിനു പിന്നാലെ കുഞ്ഞി വാതില്പുറത്തേയ്ക്കോടിയപ്പോൾ സ്റ്റൂൾ മറിഞ്ഞ് ദിവാകരന്റെ കഴുത്തിലെ കുരുക്ക് മുറുകിപ്പിടഞ്ഞത് കുഞ്ഞി കണ്ടില്ല. പക്ഷേ സീത കണ്ണടയ്ക്കാതെ ആ കാഴ്ച്ച നോക്കിയിരുന്നു‌. മുറിവ് നീറ്റുന്ന മുലയെ കേശു പാലിനായ് ഉള്ളിലേയ്ക്ക് വലിച്ചു.

അവൾക്ക് നൊന്തില്ല...മുന്നിലെ കാഴ്ച്ച അവളുടെ വേദനയ്ക്ക് മരുന്ന് പുരട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പിടഞ്ഞ്, പിടഞ്ഞൊടുവിൽ ശ്വാസം നിലയ്ക്കും വരെ അവൾ ദിവാകരനെ നോക്കി നിന്നു.

നാവ് നീട്ടി ചുണ്ട് തുടച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേയ്ക്ക് വന്ന കുഞ്ഞി കണ്ടു ,തൂങ്ങി നിൽക്കുന്ന  ദിവാകരനെ..!!!! അവളൊന്ന് കുരച്ചു...!! ഗർവ്വോടെ,...പുച്ഛത്തോടെ...!!

***

എന്റെ ജീവിതമൊരു നാറിയായിരുന്നു, ഞാനിന്നതിനെ കഴുകി വെടുപ്പാക്കിയിരിക്കുന്നു. ഇനിയൊരിക്കലും ഞാനെന്റെ ജീവിതത്തിനെ നാറാൻ വിടില്ല.സീത എന്നെന്നേയ്ക്കുമായി ആ വീടിന്റെ വാതിൽ കടന്ന് പറത്തിറങ്ങി. അയലത്തെ പിശാചിന്റെ വീട്ടിൽ ദേവന്റെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാം. അവൾക്കിരച്ചു കയറിയ ദേഷ്യം തേങ്ങമേൽ വെട്ടി വച്ചിരുന്നു വെട്ടുകത്തിയിൽ പതിച്ചു.

                ഒറ്റച്ചവിട്ടായിരുന്നു...! ദേവനു മുകളിൽ കിടന്നു അവന്റെ മുടി  വലിച്ചു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ചുണ്ടിൽ കഞ്ചാവ് ബീഡിയുമായ് ചലിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന ആ പിശാച് തെറിച്ച് താഴെവീണു.ദേവൻ പൊട്ടിപ്പൊളിയുന്ന വേദനയിൽ രണ്ട് കൈയ്യും കൊണ്ട് തലയമർത്തി തല ചരിച്ച് നോക്കി. പെട്ടെന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് ലുങ്കിയുടുത്തു കൊണ്ട് ലൈറ്റിട്ടു. സീതയെക്കണ്ട് ദേവൻ പകച്ചു പോയി. പിശാച് പുതപ്പെടുത്ത് മറച്ചു കൊണ്ട്  സ്ഥലകാലബോധം വീണ്ടെടുത്തു.

കൈയ്യിലൊരു വെട്ടുകത്തിയുമായ്  നിൽക്കുന്ന സീതയെ കണ്ടവൾ ഞെട്ടി.സീത ദേവനെ നോക്കി.

             "എനിക്ക് മരിക്കാൻ പേടിയാണ്, 

ജീവിക്കണം, എനിക്കൊപ്പം ജീവിക്കണമെങ്കിൽ വാ..ഞാൻ രക്ഷിക്കാം..?"

                    ദേവൻ അമ്പരന്ന് തന്നെ നിൽക്കുകയാണ്, ഒരിക്കൽ ദൈവം എന്നെയീ നരകത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ വരുമെന്ന് ദേവൻ കരുതാറുണ്ടായിരുന്നു.എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതിപ്പോൾ ദേവിയാണ്  സീതാ ദേവി....!!!

                 "ഡീ......"പിശാചലറിക്കൊണ്ട് സീതയുടെ നേർക്കടുത്തു.

         "അറുക്കും ഞാൻ...അറുവാണീ" 

സീത വെട്ടുകത്തിയുയർത്തി ചീറി. ദേവൻ തികട്ടിവന്നൊരു ആനന്ദച്ചിരിയിൽ ഉന്മത്തനായി തന്റെ ഭാര്യയെ നോക്കി. തൊണ്ടയുടെ പറ്റാവുന്നത്ര ആഴത്തിൽ നിന്നും കാറിക്കൊണ്ട് വായിൽ നിറച്ച തുപ്പൽ ദേവൻ അവളുടെ മുഖത്തിനു നേരെ ആഞ്ഞു തുപ്പി.

പുറത്ത് കുഞ്ഞിക്കൊപ്പം കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന കേശുവിനെയെടുത്തു കൊണ്ട് സീത നിലാവിലേയ്ക്കിറങ്ങി. മഴവീണ് തമ്മിലൊട്ടിപ്പുണർന്ന് കിടക്കുന്ന ചെമ്മണ്ണ് ചവിട്ടി മുറുകെപ്പിടിച്ച വെട്ടുകത്തി പിടി വിടാതെ അവൾ നടന്നു.

                "ഇനിയാ വെട്ടുകത്തി കളയരുതോ?" ദേവൻ സീതയെ നോക്കി.

                    "ഇല്ല…ദേവൻ ദിവാകരനായാൽ എനിക്കിത് ആവശ്യം വരും..!!" 

കുഞ്ഞിയവരെ കുരച്ചു കൊണ്ട് മുന്നിൽ നിന്ന് നയിച്ചു. വെളിച്ചം കൂടുതൽ കനപ്പിച്ച് കൊണ്ട് ആകാശ ലോകം അവർക്ക് വഴി വിശാലമാക്കി.

Written by Shyam Varkkala

ഉണ്ണി I കവിത I Kavya Bhaskar

2021-07-14T07:30:00.000+04:00

ആറ്റിറമ്പത്തുള്ളൊരോലക്കുടിലിലെ -

യുണ്ണിക്കു പറയുവാൻ കഥകളേറെ

ആറ്റുവഞ്ചി തുഴഞ്ഞേറുന്നൊരുണ്ണിക്ക്

ആറ്റിക്കുറുക്കിയ കഥകളേറേ

കൂടെ കളിക്കുവാൻ കൂട്ടുകൂടാൻ

പട്ടം പറത്താനുമാരുമില്ല

മാളികവീട്ടിലെ കൊച്ചുകിടാങ്ങൾക്ക്

ചേറ്റിലെ പയ്യനോടലിവുമില്ല

പച്ചിലക്കിളികൾ പാറിവന്നാൽ

ഉണ്ണിക്ക് കൗതുകം എത്രയെന്നോ !

കുരുത്തോല കൊണ്ടു മെടഞ്ഞ കുരുവികൾ

ഉണ്ണിക്കു കൂട്ടായിരിക്കുമപ്പോൾ

വെള്ളിടിവെട്ടി തിമിർക്കും മഴയിലോ

ഉണ്ണീടെ കൂരയും ചോർന്നൊലിക്കും.

പിഞ്ഞാണമെല്ലാം നിരത്തിവെച്ചുണ്ണിയോ

മഴത്തുള്ളിത്താളം കേട്ടാസ്വദിക്കും.

പൊൻവള്ളികെട്ടിയ പുത്തൻ കുടയില്ല

ചേമ്പിലത്താളുകളുണ്ണിക്കിഷ്ടം

കുഞ്ഞിളം പാദങ്ങൾ മണ്ണമ്മപ്പെണ്ണിന്റെ

താലോലം കൊണ്ട് കുളിർക്കുമപ്പോൾ

മാറോടണച്ചൊരു പുസ്തകത്താളുകൾ

മഴ വെള്ളം കൊണ്ടങ്ങലുത്തിരിക്കും.

ഒരുപിടി വറ്റിന്റെയൂറ്റിലാ -

ചെറുപയ്യൻ

നട്ടുച്ചനേരം പിടിച്ചു നിർത്തും.

മിന്നാമിനുങ്ങിന്റെ മാദക ഭംഗിയിൽ

ഉണ്ണിയും മെല്ലെയലിഞ്ഞിരിക്കും.

ചിന്നിച്ചിതറിച്ചിരിക്കുന്ന താരകം

അച്ഛന്റെ വാത്സല്യമെന്നുമോർക്കും .

പച്ചോലക്കണ്ണാടി പച്ചിലക്കാറ്റാടി

ഓലച്ചെറുപന്തും ഉണ്ണിക്കിഷ്ടം.

പ്ലാവിലക്കുമ്പിളിൽ കോരുന്ന വറ്റിന്റെ

കണ്ണുനീരുപ്പിൻ രുചിയുമിഷ്ടം.

ആറ്റിൻകരയിലെയുണ്ണിക്ക് കൂട്ടിനായ്

ഓളംതുളുമ്പും കിനാക്കളുണ്ട്

ആറ്റുവഞ്ചി തുഴഞ്ഞേറുന്നൊരുണ്ണിക്ക്

ആറ്റിക്കുറുക്കും കഥകളുണ്ട്.

🍃 കാവ്യ ഭാസ്ക്കർ🍃

വാടിയ പൂക്കൾ I ShortStory I SabuNarayanan

2021-07-13T16:30:00.000+04:00

ജനാലയുടെ സൺഗ്ലാസിലൂടെ മുറ്റത്ത് അരമതിലിൽ ചിട്ടയായി അടുക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന പൂച്ചട്ടികൾ കാണാം. നാല് മാസത്തെ പരിചരണക്കേട് എല്ലാ ചെടികളിലും കാണാനുണ്ട്. രാവിലെ വെള്ളമൊഴിച്ചു കൊടുക്കുന്നതല്ലാതെ വളമിടലും പരിലാളനയുമൊക്കെ വേണ്ടപ്പെട്ട ആളെപ്പോലെ നൽകാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന കുറ്റബോധം സുമിത്രയുടെ മനസ്സിനെ നീറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്നു .

എന്നത്തേയും പോലെ നാളെയാകട്ടെ എല്ലാം ചെയ്യാം എന്ന് വിചാരിച്ചു സെറ്റിയിൽ തന്നെ മടിപിടിച്ചിരുന്നു.

ഭിത്തിയിൽ വാടി തുടങ്ങിയ പൂമാലക്കിടയിലൂടെ പൊഴിയുന്ന പുഞ്ചിരിയും നോക്കിയിരിക്കെ മൊബൈൽ
ശബ്ദിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആരും വിളിക്കാനില്ലെങ്കിലും, ഉടമ ഈ ലോകം  തന്നെ വിട്ടുപോയെങ്കിലും എന്നും ചാർജ് ചെയ്തു വക്കുക സുമിത്രക്കു ഒരു ശീലമായിരിക്കുന്നു.

ബാഹു  എന്ന് സേവ് ചെയ്തിരിക്കുന്ന ബഹുലേയനാണു വിളിക്കുന്നത്‌. എടുക്കണോ വേണ്ടയോ  എന്ന് സന്ദേഹിച്ചു നിൽക്കേ, കാൾ കട്ടായി. 

ശ്ശേ.. എടുക്കേണ്ടതായിരുന്നു  അങ്ങേര് ഇപ്പോൾ പലതവണയായി വിളിക്കുന്നു.
ഓരോ തവണയും എടുത്താലോ എന്ന് ആലോചിച്ചു വരുമ്പോഴേക്കും റിങ് നിലച്ചു പോയിട്ടുണ്ടുണ്ടാകും.

സുരേട്ടനൊപ്പം പത്താം ക്ലാസ്സിൽ ഒരേ ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു പഠിച്ചയാളാണ് ബാഹുലേയൻ. സ്കൂൾ പഠനത്തിന് ശേഷം അധികം കണ്ടിട്ടില്ലെന്നു  മാത്രം. ബഹുലേയന്റെ കുടുംബം ഹൈറേഞ്ചിലെ ഏതോ സ്ഥലത്തേക്ക് മാറിപ്പോവുകയായിരുന്നു. നഗരത്തിലേക്ക് ചേക്കേറിയതിൽ പിന്നെ ,തങ്ങൾക്കും നാടുമായി പറയത്തക്ക ബന്ധമൊന്നുമില്ലെന്ന് സുമിത്ര ഓർത്തു.

 വീണ്ടും കണ്ടു പിടിച്ച് സൗഹൃദം പുനസ്ഥാപിച്ചത് ഇരുവരും  പെൻഷൻ പറ്റിയതിനു ശേഷമാണെന്നു  മാത്രം.  നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയ വർഷങ്ങളുടെയെല്ലാം കുറവ് തീർക്കുന്ന വിധമായിരുന്നു അവരുടെ ആ ഹ്രസ്വകാലത്തെ സൗഹൃദ ജീവിതം . അതിൻ്റെ ചൂടും ചൂരും ആഴ്ചതോറുമുള്ള ഫോൺ കാളിൽ നിന്നൊക്കെ സുമിത്രക്കും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്‌.  

ഹൃദയ ശസ്ത്രക്രിയ കഴിഞ്ഞ് വിശ്രമിക്കുന്ന സമയത്ത്, സുരേട്ടൻ അയാളുടെ വീട്ടിൽ ഒരു തവണ പോയിട്ടുമുണ്ട്.

 ഡിസ്പ്ലേയിൽ ബാഹു കോളിങ്ങ് എന്നു കാണിച്ചു കൊണ്ട് ഫോൺ വീണ്ടും റിങ്ങ് ചെയ്തു തുടങ്ങി. ഒട്ടും സംശയിക്കാതെ തന്നെ ഇത്തവണ ഫോൺ  കയ്യിലെടുത്തു. 

"ഹലോ.... "
അയാളുടെ ശബ്ദം, ഒരു രോഗിയുടെ പോലെ ദുർബലമായിരുന്നു. ഒന്നും പറയാതെ ഫോൺ ചെവിയോട്  ചേർത്ത് പിടിച്ചു നിന്നു.
പ്രതികരണമൊന്നുമില്ലാത്ത കൊണ്ട് വീണ്ടും അയാൾ തന്നെ ചോദിച്ചു. 
" സുരേന്ദ്രനല്ലേ ...? "
എന്താണ് പറയേണ്ടതെന്ന് അറിയാതെ അല്പനേരം  പകച്ചു. 
"വൈഫാണ് "
അയാൾ സുരേട്ടനെ മാത്രമേ പ്രതീക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളാവും .
" ആളെന്ത്യേ ?"
വീണ്ടും പറയാനുള്ളതെന്തെന്ന് ആലോചിക്കുന്നതിനിടയിൽ നിമിഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി.
" സുരേന്ദ്രനെന്ത്യേ ? "
അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു .
"ഇല്ല "
'' എവിടെ പോയി? "
'' പോയി ... "
"............"
അയാളുടെ സംസാരം നിന്നുവോ ?
പിടിച്ചു നിർത്താനാവാതെ  ഒരു വിങ്ങൽ പുറത്തു വന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞിരിക്കണം .
അയാളും എന്തെങ്കിലും പറയുവാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു എന്നു 
മനസിലായപ്പോൾ സുമിത്ര തന്നെ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. 
"നാലു മാസം മുമ്പ് ഒരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു. കാർഡിയാക് അറസ്റ്റ്. " പറയുമ്പോൾ  നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടുന്നതും  ശരീരം നേരിയ വിറയലിലേക്ക് വീഴുന്നതും തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഇപ്പോഴും അയാളുടെ ഭാഗത്തു നിന്ന് ഒരു പ്രതികരണവുമില്ലായിരുന്നു, എന്നാൽ എല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ച് അയാൾ അങ്ങേ തലക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നു .
"  അറിയിക്കാൻ പറ്റിയില്ല.. "
ഒരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു . ഹാർട്ട്‌ പേഷ്യന്റ് ആയ അയാളെ അറിയിക്കേണ്ടെന്നാണ് മോനും പറഞ്ഞത്.

സംസാരിക്കുവാൻ വേണ്ടി ഒരു തയ്യാറെടുപ്പ് നടത്തിയ ശേഷമാണ് അയാൾ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞത് .
" പറയാമായിരുന്നു. "
അതിനു മറുപടി പറയുവാൻ സുമിത്രയുടെ പക്കൽ ഒന്നു മില്ലായിരുന്നു. 
"അറിഞ്ഞാലും അത്ര ദൂരം യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള ആരോഗ്യമില്ല .. എങ്കിലും ."
വീണ്ടും മൗനത്തിൻ്റെ നിമിഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി . 
"എങ്ങനെ സഹിക്കുന്നു. ...? " ഇത്തവണയും അയാൾ വിക്കി വിക്കിയാണ് അത്രയും  ചോദിച്ചത്. 

"സഹിക്കുന്നു. ... പിള്ളേർക്ക് തനിച്ചാക്കി ജോലിക്ക് പോകാൻ വിഷമമുണ്ട് .. അടുത്ത വീട്ടിലെ കുട്ടി കൂടെയുണ്ട് ."
മൗനത്തിൻ്റെ ഇടവേള പിന്നെയും വന്നു. 

"മോനെയും കൂട്ടി ഒരു ദിവസം വരാം ... അവൻ ജീവിച്ച വീടും പരിസരവും മോനെയുമൊക്കെ കാണാമല്ലോ ...."
കുറച്ചു നേരത്തെ നിശബ്ദദക്ക് ശേഷം അയാൾ തന്നെ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു. "ഇവിടെ കഷ്ടിച്ച് കരകയറി ഒരാൾ ശവം കണക്കെ .... ഒരസുഖവുമില്ലാതിരുന്ന സുരേന്ദ്രൻ ....."
അയാളുടെ ശബ്ദം പതറി തുടങ്ങിയിരുന്നു. പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിയാതെയാണ് അയാൾ ഫോൺ വച്ചത്. എന്നിട്ടും സുമിത്ര വെറുതെ ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്ത് കുറേ നേരം നിന്നു. ഭിത്തി മേൽ പുഞ്ചിരിയുമായി ഒരാൾ ഇതെല്ലാം ശ്രദ്ധിച്ചിരിക്കുന്നു.  കണ്ണീർ പൊടിഞ്ഞു വന്നത് തറയിൽ വീഴാതെ കൈവിരലാൽ തുടച്ചു.

ഒന്നും കാര്യമായി  പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ബാഹുലേയൻ്റെ പ്രവൃത്തികൾ ഈ വിദൂരതയിലിരുന്നും സുമിത്രക്കു കാണാൻ കഴിയുന്നു.
അയാൾ വേച്ച്  വേച്ച്  ഡൈനിങ്ങ് ടേബിൾ വരെ എത്തി , ജഗ്ഗിൽ നിന്ന് ഗ്ലാസിലേക്ക് പകർന്ന വെള്ളം  ആർത്തിയോടെ കുടിക്കുകയായിരിക്കും ,ഇപ്പോൾ . ഒരു  കിതപ്പോടെ വെള്ളം കുടിച്ചു തീർത്ത ശേഷം  കസേരയിൽ പിടിച്ച്  പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കും.  . തുറന്നിട്ട ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ ചെടികളിൽ കാറ്റിൻ്റെ ചലനം  അയാൾക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടാവും  . ഭംഗിയിൽ തലയാട്ടി നിൽക്കുന്ന റോസപ്പൂക്കൾ ഇപ്പോൾ അയാൾക്ക് ഒരുന്മേഷവും പ്രദാനം ചെയ്യുന്നുണ്ടാവില്ല. 
തിരിയെ സെറ്റിയിൽ വന്നിരുന്നു തല പുറകോട്ടു ചാരി മുകളിലേക്ക് നോക്കിയിരിക്കുമ്പോൾ , അയാൾക്ക് മുകളിൽ   സീലിങ്ങ് ഫാൻ അതിൻ്റെ നിശ്ചിത വൃത്തത്തിൽ കറക്കം തുടരുന്നുണ്ടാവും. സുമിത്ര , ബാഹുലേയൻ  അപ്പോൾ ചെയ്തേക്കാവുന്ന പ്രവൃത്തികൾ ഓരോന്നായി  വെറുതേ മനസിൽ രൂപപ്പെടുത്തി നോക്കുകയായിരുന്നു.

ഹൃദയ ശസ്ത്രക്രിയ ക്കു ശേഷം ബാഹുലേയൻ പൂർണ ആരോഗ്യ വാനെങ്കിലും , എന്തോ ഒരോജസ് ഇല്ലായ്മ അയാളുടെ സംസാരത്തിലുണ്ടെന്ന് സുരേട്ടൻ ഇടക്കിടെ പറയുമായിരുന്നു. 

രോഗത്തിൽ നിന്ന് മുക്തി നേടിയാലും അതിൻ്റെ നിഴൽ നമ്മുടെ മേൽ എന്നുമുണ്ടാവും, രോഗത്തിന് അടിപ്പെടാതിരിക്കുക ഒരു ഭാഗ്യം കൂടിയാണ്. 

പ്രാർത്ഥിച്ചു പരിചയമില്ലാത്ത സുമിത്ര, ഇനിയും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ബാഹുലേയൻ്റെ ആയുരാരോഗ്യ സൗഖ്യത്തിനായി,  ദൈവസന്നിധിയിൽ മൗനപുഷ്പങ്ങൾ അർപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

...........................
എ എൻ സാബു