Het is 2 april 2011 - Dit keer is Helen mee op huizenjacht in Bourgondie. Felix had het te druk en bovendien moest Helen er echt even tussenuit. Het botert niet zo lekker tussen haar en Geert sinds hij terug is uit Japan. Helen is volkomen door het lint gegaan toen Geert op de stoep stond in het bijzijn van een paar Japanse stralingsvluchtelingen, een ouder echtpaar. Ze mochten het huis niet in. Geert trouwens ook niet met de kleren die hij nog aan had. Okay, hij had het bezoek natuurlijk even van te voren kunnen aanmelden bij Helen, maar ik vind toch dat ze wel erg overspannen heeft gereageerd. Al Geert's reiskleren en de spullen van die mensen moesten verbrand worden omdat die wel eens radioactief zouden kunnen zijn. Daarop hebben ze een knallende ruzie gekregen en Geert zit sindsdien met het echtpaar in een stacaravan op Duinrell en heeft nog niets laten horen. Ook een beetje flauw, want hij weet inmiddels wel hoe Helen is. Ik ben even bij hem langs geweest en heb ook met de Japanners gesproken. Aardige mensen, maar nog aardig in shock over wat ze hebben meegemaakt en gezien. Geert heeft ze ontmoet toen hij in Sendai was voor zijn milieurapportage.
En toen kwam die verschrikkelijke aardbeving en de stad is overspoeld door de tsnumi die daarop volgde. En Sendai ligt heel dicht bij de kerncentrale van Fukushima waar het de afgelopen maand helemaal misging. Buitenkansje, zou je denken, voor een journalist op milieurapportage. Maar meer dan tienduizend doden en zestienduizend vermisten is een beetje teveel van het goeie, zelfs voor een doorgewinterde journalist. En een milieurapportage over kerncentrales is ook niet leuk meer als het daar allemaal uit de hand dreigt te lopen. Bij alle zes de reactoren ontstonden namelijk ernstige problemen met de koelsystemen omdat ze afgesloten waren van de elektriciteit en de noodaccu's en dieselgeneratoren bleken ook niet tegen de tsunami bestand. En een kerncentrale zonder koelwater is heel slecht nieuws. Godzijdank is het geen tweede Tsjernobyl geworden. Maar er is in Fukushima wel degelijk straling vrij gekomen en dat is natuurlijk nooit goed, zeker niet voor de mensen die in de directe omgeving wonen. Helen begrijpt niet dat ik in een land wil gaan wonen dat 80% van zijn elektriciteit opwekt met kernenergie. Tja, ik zit daar niet zo mee. Weinig broeikasgassen, dus schone lucht, en de stroom is lekker goedkoop. Bovendien zijn die centrales hartstikke veilig mits je je aan een aantal regels houdt. Niet zomaar wat testjes doen op een werkende centrale zoals in Tsjernobyl en het is ook niet handig om ze, zoals in Japan, op een breuk te bouwen. En natuurlijk liever ook niet direct in mijn achtertuin overigens.

Tja, en daar sta je dan in Avallon bij de MacDonalds. Zarabe wilde niets van het eten in het Libische restaurantje waar we vanmiddag geluncht hebben. En patat hadden ze niet. Een kind van 5 kan kan dan nog zo'n culinaire moeder hebben, je maakt ze toch het gelukkigst met een happy meal. Daar zit Helen dan weer niet mee!
Afijn, wij hebben dus allemaal heerlijk gegeten. Ik had couscous en Helen had iets met schapenvlees. We hadden een leuke, slimme ober die gelukkig ook engels sprak. Toen hij door had dat we Nederlanders waren, vroeg hij of we onze helikopter al van Gadaffi terug gekregen hadden. Hoe vind je dat? Dat ze dat hier ook weten! Ik vertelde hem dat Gadaffi de militairen heeft vrijgelaten maar dat hij onze Lynx heeft gehouden. Hoewel hij als Libische vluchteling geen vriend van Gadaffi is, vond onze ober dat nou wel weer terecht. Hij vertelde dat het gerucht hier rondgaat dat het onze kroonprins was geweest die gered moest worden van het strand van Sirte en of wij daar wat van wisten. Men kon zich hier namelijk niet voorstellen wie anders zo belangrijk zou zijn dat je zomaar zonder toestemming vooraf met een legerhelikopter het luchtruim van een land binnen vliegt waar je half mee in oorlog bent. En dat je dan ook nog durft te landen in de geboortestad van le roi cochon zelf, wat toch als een uitermate gevaarlijk gebied geldt. Toen ik hem vertelde dat het echt om een gewone Nederlandse ingenieur van middelbare leeftijd en een oudere Zweedse lerares ging, moest hij heel hard lachen en vroeg ik of dat zelf geloofde. Ik snap zijn hilariteit, het blijft natuurlijk een onwaarschijnlijk en knullig verhaal en deze onhandige manoeuvre heeft ook bijna de kop gekost aan twee van onze ministers die elkaar de schuld geven van deze slapstickachtige bevrijdingsactie. Volgens defensie minster Hillen ging het om een consulaire evacuatie-actie waarvan de hoofdverantwoordelijkheid bij Buitenlandse Zaken lag, maar minister Rosenthal die daar de scepter zwaait, wil daar natuurlijk niets van weten. Het is een fuck-up van Defensie. Maar, hoewel ze er eigenlijk allebei niks aan konden doen bekenden de twee heren wel spijt tijdens het bijna 8 uur durende kamerdebat. En, gaven ze toe, ze hebben weer veel geleerd. Goh, wat hebben deze heren gezwijnd dat de aardbeving van Japan er tussendoor kwam. 
Ah, daar zijn Helen en Zarabe. Gegeten, geplast. Op naar het volgende makelaarsrondje!

Het is 2 januari 2011 - Voor ik het vergeet wil ik je een heel mooi en gezond nieuw jaar toewensen en mijn grote wens is dat 2011 jouw dromen gaat waarmaken. Voor mij wordt het een bijzonder jaar omdat ik dit iets te benauwd geworden landje hopelijk vaarwel ga zeggen. Maar voorlopig is het nog niet zover. Felix en ik zitten in een crisis omdat we het niet eens kunnen worden over ons nieuwe stekkie. Hij wil nog steeds iets in de stad en ik wil veel liever naar het Franse platteland. Maar… ik heb hem nu wel zover gekregen dat we binnenkort eens in wat dorpjes gaan rondkijken. Ik hou je op de hoogte.

Vandaag ben ik een dagje met Helen en Zarabe naar Amsterdam. Helen had gevraagd of ik mee ging naar haar zusje Olga. Geert kon niet want die had een interview met Bert van Oostveen, de directeur van de KNVB. Over de verloren stemming natuurlijk. Heel voetballend Nederland is nog steeds aan het bijkomen van de FIFA-afwijzing: we mogen geen WK organiseren in 2018. De heren van de FIFA waren wel zeer vertederd door Johan Cruyff en Ruud Gullit die in Zwitserland op de fiets ons 4,5 miljoen kostende bidbook kwamen aanbieden. Ondanks, of misschien wel dankzij, het Spaanse gebrabbel van Johan Cruijff, ging deze beker aan ons voorbij. Rusland en Qatar waren de gelukkigen. Erg? Ben je gek! Behalve dat het ons miljoenen zou hebben gekost hadden we voor de duur van het WK de Arbo- en de belastingwetgeving moeten aanpassen en hadden we de macht over de openbare ruimte aan de FIFA moeten overdragen. Ons demissionaire kabinet had daar achter de schermen al fluitend toestemming voor gegeven, dus onze soevereiniteit was in feite al verkwanseld voor een paar potjes voetbal. Oh man, we zijn echt door het oog van de naald gekropen! En dat was nog niet alles: we hadden ook volledige immuniteit moeten garanderen voor alle FIFA-vertegenwoordigers, dus diplomatieke onschendbaarheid voor Blatter, het hoofd van de FIFA-clan, en zijn vriendjes. En dat zijn geen frisse jongens weten we inmiddels dankzij de Sunday Times. Ze zijn bijzonder gevoelig voor smeergeld en twee bestuursleden zijn inmiddels wegens omkoping geschorst. De Nigeriaan Amos Adamu heeft zijn stem voor 570.000 aan Poetin verkocht en zijn collega Reynald Temarii uit Tahiti wilde zelfs 1,6 miljoen hebben. Bovendien is voorzitter Sepp Blatter zelf ook door omkoping aan de macht gekomen. Geen wonder dus eigenlijk dat Rusland en Qatar gekozen zijn voor respectievelijk het WK van 2018 en 2022. Voor boeven is het nou eenmaal makkelijker om in een corrupte, verkapte dictatuur zaken te doen dan in een verlichte democratie met een kritische pers. Want dàt heeft Engeland's kandidatuur om zeep geholpen. Hopelijk winnen zij het WK in 2018. Ze verdienen het.

Maar goed, voorlopig sta ik hier met Bobbe in een kil Amsterdam te wachten op Helen en Zarabe die nog even bij de bakker zijn om wat lekkers te scoren voor de terugweg. Dat hebben we wel nodig want het was een heftig bezoekje bij haar zus. Olga was erg emotioneel. Begrijpelijk want haar dochtertje Jenna heeft op het Hofnarretje gezeten, hier achter mij. Dat is die crèche waar Robert M. als invaller heeft gewerkt en waar hij in de periode tussen 2007 en 2009 zo'n zestig baby's en peuters heeft misbruikt. Jenna is nu 6 dus het is niet ondenkbaar dat ook zij een slachtoffertje is van de pedofiel. Olga hoopt natuurlijk van niet. Ze zat in ieder geval niet bij de foto's met kinderporno die op de pc van Robert's echtgenoot gevonden zijn. Ook medisch onderzoek wees niks uit en Olga heeft zelf ook nooit iets gemerkt van trauma's of pijn. Verder is het kind opgewekt en vrolijk en ze speelde leuk met Zarabe maar dat zegt natuurlijk ook niet alles. De onzekerheid knaagt toch en elke kleine psychische verandering van Jenna wordt op de voet gevolgd. Wat Olga vreselijk dwars zit is dat ze Robert M. zo volkomen vertrouwde. Hij was aardig, leuk voor de kinderen en leek qua kinderopvoeding kennis van zaken te hebben. Ze had hem bijna nog eens ingehuurd als oppas vorig jaar, hij stond op zoekoppas.nl, maar op de valreep wilde het buurmeisje graag oppassen.
Oh, daar zijn ze eindelijk! Gauw weg uit deze deprimerende omgeving.

Het is 7 september 2010
Het is een mooie nazomerdag en Aleona heeft me uitgenodigd voor een lunch op het terras aan het water in Leidschenhage. Ze moest alleen even nog wat papieren afgeven bij een kennis van haar die hier werkt bij het Speciale Hof voor Sierra Leone aan de zaak tegen de boef Charles Taylor. Het oude AIVD-gebouw is afgelopen weken in één klap wereldberoemd geworden toen Naomi Campbell en Mia Farrow hier als getuigen zijn gehoord over de bloeddiamanten die Taylor aan Campbell gegeven zou hebben. Ik ben natuurlijk even wezen kijken in de hoop een glimp van het topmodel op te vangen, maar het was zo verschrikkelijk druk! Het wemelde hier van de journalisten en de cameraploegen en Naomi heb ik niet gezien. Tijdens het verhoor heeft het ze wel toegegeven dat ze „vieze kiezels” had gekregen, maar geen idee had van wie. Hoe blond… Maar ze heeft die vieze kiezeltjes wèl weggegeven aan het Nelson Mandela Kinderfonds om er iets goeds mee te doen. Dan maak je mij niet wijs dat je niet wist dat de vieze kiezeltjes waarde hadden en na de getuigenis van Mia Farrow kon Naomi dit ook niet meer echt volhouden.
De getuigenis van beide dames was een pikant stukje uit een overigens zeer vermoeiend en langslepend proces en volgens Aleona is het nog maar de vraag of deze vieze kiezeltjes het bewijs kunnen leveren van de oorlogsmisdaden van Charles Taylor.

Aleona zag er trouwens moe uit. Ze is behoorlijk aangeslagen door het gerommel in haar partij, het CDA, en het vertrek van haar favoriete politicus Ab Klink. Het is ook niet niks. Klink wilde niet meer samen met Maxime Verhagen verder met de onderhandelingen voor een VVD-CDA kabinet met gedoogsteun van de PVV. Hij heeft dingen gezien en gehoord tijdens de onderhandelingen met Wilders waaruit voor hem duidelijk gebleken is dat het ophanden zijnde gedoog-accoord de maatschappij ernstig zou kunnen beschadigen en dat, als het CDA hiermee door gaat, het zijn geloofwaardigheid volkomen verliest. Direct daarna werd de gespletenheid van het CDA zichtbaar. Aan de ene kant de politici die koste wat kost willen regeren onder leiding van de machtspoliticus Verhagen en aan de andere kant de gewetensvolle politici die hun rug recht houden en de principes van de partij boven alles respecteren. Zij worden nu dissidenten genoemd, maar voor Aleona zijn het helden. Ze is echter wel bang dat haar helden het niet gaan redden op het CDA-congres in oktober waarop de leden zich mogen uitspreken over de gedoogconstructie met Wilders. Mij verbaast de liefde tussen de sluwe, rechtse Verhagen en Wilders niks, ze zijn uit hetzelfde hout gesneden, maar ik heb wel met verbazing gekeken naar de draaikonterij van Rutte. Waarom lever je jezelf willens en wetens uit aan een handelaar in angst die Nederland grote reputatieschade heeft bezorgd in het buitenland en waarvan je zelf vindt dat die diepzwarte denkbeelden heeft. En het is nog niet eens zo lang geleden. En Wilders eist ook nog eens dat democratisch gekozen volksvertegenwoordigers zoals Klink, Koppejan en Ferrier de mond gesnoerd moeten worden. Dat is toch te gek voor woorden? Dat kan helemaal niet, want dat is in strijd met de grondwet! En dan maak je jezelf ook nog eens afhankelijk van een partij als de SGP die haaks staat op al je liberale uitgangspunten, zoals euthanasiewetgeving en verplichte zondagssluiting. Niks geen vrijheid en democratie meer bij de VVD. En dat allemaal voor een gedoog-accoord waarbij rechts Nederland zich de vingers zou moeten aflikken? Met Rutte als premier, maar dan eigenlijk als marionet van Wilders of liever gezegd een soort hedendaagse Von Pape. Ik zou zeggen: veel plezier, Mark. En mocht jouw verschrikkelijke kabinet er echt komen dan denk ik serieus aan emigratie.
Ah, daar is Aleona! Kunnen we eindelijk gaan lunchen, ik sterf van de honger.