Nazonun Defteri

06052019

noreply@blogger.com (nazo) — Tue, 07 May 2019 17:31:00 +0000

Olduramadıklarımızla barışma ile sürekli bir şeylerin galibi olma hırsı arasında geçen süre ne kadar kısa olursa egolarımızın esiri olmaktan o derece kurtuluruz gibi geliyor bana.

Şişkin egolarda bencillik, başarı için her yolun mübah sayılması, ihtiras, aymazlık, kabalık çıkmaz sokakta çıkış yolu arama gibi sonsuz bir döngüye sokuyor insanı. Bumerang gibi sürekli aynı noktaya geri döndürüyor ve o noktada artık eski halinden de eser kalmıyor. Doymak bilmeyen bir açgözlüye dönüştürüyor.

Halbuki egolar o kadar şişene kadar tüm o beceremediğimiz şeylerle kavgamızı bitirsek, onları da en az başarılarımız kadar kabul etsek her şey çok kolay olacak. Hem insanlık için, hem kendimiz için...

2

noreply@blogger.com (nazo) — Fri, 07 Jul 2017 08:00:00 +0000

Temmuz ayını sevmiyorum.
Benden götürdüğünü çok özlüyorum.

KASIM'DA ALAÇATI

noreply@blogger.com (nazo) — Thu, 19 Jan 2017 10:01:00 +0000

Ocak ayında "Kasım'da Alaçatı" başlıklı bir yazı yazıyor olmanın saçmalığının farkındayım ama burada olmasını istediğim bir geziydi. Eylül ayında İzmir'e çok uygun fiyatlı uçak bileti almamla çıktık yola.

Daha önce gördüğümüz için amacımız gezmekten ziyade dinlenmekti. Normalde yürümek için bile sıraya girilen Alaçatı sokakları Kasım'da tam bir cennetmiş meğer. Köpek sayısı, insan sayısından fazlaydı desem abartmış olmam. Sheraton Çeşme'de kaldık. Otel oldukça eski aslında ama lokasyon çok iyiydi. Hergün kahvaltı sonrası Alaçatı'ya gittik. Bu döngü günlerce sürsün istedim fakat 3 gün sürdü. :p

Aylak aylak dolaştık, bir şeyler içtik; en çok Dutlu Kahve'de çay içmeyi sevdim. Yani bildiğimiz çay ama tatlı geldi orada. Bir de 'çok sağlıksız ya' diye diye yediğim kumrunun tadı damağımda kaldı. Akşam yemeklerinde oteldeydik, zaten pek çok yer kapalıydı Alaçatı'da.

Dönüş günü bir kaç saat de Çeşme'de vakit geçirdik ve Kaffé Coffee Shop'u keşfettik. Gittiğim yerlerde zincir kahveciler dışında bir kahve dükkanı varsa mutlu oluyorum. Bayağı oturduk orada, sonra sakızlı kurabiyelerimizi alıp yola koyulduk. Kasım'da tekrar görüşürüz umarım Çeşme, sonbaharda enfessin.

4 AY ÖZETİ

noreply@blogger.com (nazo) — Tue, 17 Jan 2017 17:46:00 +0000

Selam,

En son yazdığım tarihe bakınca küçük bir şok yaşadım. Hem çok dolu, hem hızlı 4 ay geçmiş. Ben bu arada blogu hiç açmamışım bile. Tabii artık bu duruma şaşırmıyorum. Çünkü dönem dönem böyle oluyor. 2016 başında daha çok blog yazma hedefim de böylece çöp oldu diyebiliriz ama 2017 bu hedefi gerçekleştirmek için doğru yıl olabilir :p

Şimdi kısa bir özet geçeyim.

EYLÜL - EKİM - KASIM - ARALIK kendi adıma güzel geçti. Uzun zamandır elimi sürmediğim fotoğraf makinamla barıştım. Yıllar önce alıp hiç kullanmadığım lensim ve telefona fotoğraf aktaran küçük bir kabloyla bu küskünlük bitti. Aslında günler de fotoğraf çekme eksenli geçti diyebilirim. Ruhen rahatlamak için benim yöntemim bu oldu. Ankara'ya yeni kahve dükkanları açıldı. Arkadaşlarımla çok kahve içtik, bazen de fotoğraf çekmekten içemeyip soğuttuk.

Sonbahar yaprakları ile yine aşk yaşadım. Yeni momijilerim oldu. Güzel kitaplar okudum. Kasım'da Alaçatı'ya gittik bir kaç gün. Bunun için ayrıca bir yazı yazmak istiyorum; çünkü çok güzeldi.

Aralık ışıl ışıldı. Yılbaşı ağacı günah mı, değil mi? tartışıldı yine. Herşey harika, tek sorunumuz buydu kimileri için. Böyle kendi basit dünyamda yaşar giderken nice ocaklar söndü, umutlar tükendi. Ciddi bunalımlı günlerim oldu, aslında geçmiş de değil. Bu arada dövizde ciddi artışlar oldu, hergün fakirleştik. Aralık başında Coffee Carnaval oldu. Yine bir sürü kahve içip, eğlendik.

Aralık sonunda Ahmet doktor oldu. Yıllar yıllar süren öğrencilik hayatı bitti, çok şükür. Tüm bunların yanında işe gidip geldim tabii. Bu okulda çalışmaya başladığımdan beri en rahat geçen dönemdi. Saçma sapan insanlarla çalışıyor olsak da Burcu ile mutlu olmayı, gülmeyi bildik yine.
... ve Ocak, yeni bir yılın ilk ayını çoktan yarıladık. Günlerin hızlı geçtiğini söylemiştim. ^^

NİYE BURADA PALMİYE YOK?

noreply@blogger.com (nazo) — Wed, 07 Sep 2016 13:58:00 +0000

İzinler iptal oldu, tatili iptal ettik, tekrar alsak mı, gidebilir miyiz vs. derken sonunda tatile gittik. Sadece bir hafta deniz tatiline gitmek için aylarca bekleyip, hayal kurmak çok komik aslında. Yani bunu yaparken komik gelmiyor, hatta umutla bekleniyor ama düşününce komik. Bu yıl son anda aldığımız için çok araştırmadık, gidelim de neresi olursa artık dedik. Meğer bol çocuklu bir otel tercih etmişiz. Metrekareye düşen 10 çocuğu görünce durumun ciddiyetini anladık ama kafamıza uygun köşeler bulup bu tehlikeyi bertaraf etmeyi başardık. Bunun dışında huzursuz olacağımız bir sorun yaşamadık. Standart bir herşey dahil tatil mantığının gerektirdiği bol tıkınma kısmını da maalesef şuan yaptığımız diyetlerle ödemekteyiz. Yani hep böyle oluyor, pişman olacağın şeyi yapma işte ama yok, hep bu hataya düşüyoruz. Ben aslında tamamen tercih etmiyorum bu tarz tatili ama hepten karşı da değilim. Tam bir dinlenme oluyor çünkü. Şurayı da görelim, buraya da gidelim koşturmacası olmadan. Ye, iç, yat da lazım bünyelere! Bir de yattığın yerden sadece palmiyeleri görmek! Kısaca bol gezmeli tatillere de varım, böylesine de...

Son bayramı da geçirince maraton başlayacak. Hazır mıyız, elbette hayır! Alışacağız, bir tatil ritüeli olarak topladığım taşlara ve fotoğraflara bakarak, yeni gezi planları yaparak motive olmaya çalışacağız artık. ^^

HAMABEADS

noreply@blogger.com (nazo) — Sat, 20 Aug 2016 08:00:00 +0000

Gün geçmiyor ki hobi adı altında yeni bir şeylere bulaşmayayım. ^^

Aslında hama pek yeni hobi sayılmaz ama son zamanlarda meşhur oldu.

Ben de tabii ki bir koşu İkea'ya gittim. Koca bir kavanoz hama boncuk aldım. Cidden koca bir kavanoz -ki onlarca figür yaptım ve hala yarısı duruyor. Boncukların yanında bir de boncuk dizme tablası (pegboard) ve ütüleme kağıdı (pişirme kağıdı) gerekiyor. Onlar da boncukların satıldığı rafta satılıyor. Bu arada ikea cocuk bölümünde tüm bunlar.

Pinterest'ten ya da Google'dan istediğiniz figürü buluyoruz. Arama çubuğuna hamabeads, fusebeads yazınca onlarca figür çıkıyor. Sonra boncukları cımbız yardımıyla tablaya dizip, üzerine pişirme kağıdı koyup, buharsız ütü ile dairesel haraketlerle, çok bastırmadan ütülüyoruz. Sonra da nazikçe tabladan çıkıyoruz oluşan figürü.

Yaptıklarımın çoğu broş oldu. Bazılarını böyle çanta ve ayakkabı aksesuarı yaptım, arkadaşlarıma hediye ettim.
Kalanları da ilerleyen zamanlarda bir şeylerde kullanırım. Şimdilik bekliyorlar.

YAZ İŞLERİ

noreply@blogger.com (nazo) — Fri, 19 Aug 2016 09:00:00 +0000

Kışın yaptığım son çarpı işi buydu sanırım. Sonra fırsat olmadı, canım istemedi vs. kaldırmıştım tüm malzemelerimi. Yaz başı memlekete göç etmeden (o kadar fazla eşyamı götürüyorum ki uzun kalacağım diye tam bir göç oluyor :p) kumaşımı, iplerimi de aldım yanıma. Aklımda bir şey yoktu ama nasılsa bulurum dedim. Pinterest diye bir şey var sonuçta ^^

İlk yaptığım pano buydu yaz başında. Unicorn pinterest panolarının birinden. Yazıyı da kendim ekledim. Bu tür yazıları şu sayfanın yardımıyla yazıyorum.

Sonra bu bir kavanoz çiçeği yaptım. Minik kavanozlara kimsenin yüzüne bakmadığı, her yerde açan çiçekleri toplayıp, koymayı çok seviyorum. Satın aldığımız bir demet çiçekten daha çok seviyorum hatta.

O yüzden en çok bunu sevdim sanırım. ♥

Bu tamamen benim tasarımım gibi bir şey oldu.

Bazı basit illüstrasyonlar ilham oluyor bana. Onların benzerlerini çarpı işi şeklinde yorumlamaya çalışıyorum. İlk fotoğraftaki panoyu da bu şekilde yapmıştım, bu da yine öyle ortaya çıktı.

Şimdilik bu kadar!

Bakalım iş başlayınca neler çıkacak ortaya ;)

MOMIJI DOLLS

noreply@blogger.com (nazo) — Thu, 18 Aug 2016 07:00:00 +0000

İlk momiji bebeğimi aldığımda devamı gelir artık diyenlere "yok ya ben 'happy bean' için aldım, başka almam" demiştim. Onun üzerine 7 tane daha bebek geldi. Birbirinden tatlı hepsi de ♥

Bu konuda büyük konuşmayı bıraktım o yüzden, yeni bebekleri heyecanla bekliyorum. *-*

PAZARA GİDELİM

noreply@blogger.com (nazo) — Wed, 17 Aug 2016 07:00:00 +0000

"... Anneden kızına yeraltı suları akıyordu. Kadından kadına akan incecik nehirler. Erkekler görmüyordu o nehirleri. Bir tek sen, bir gün, aniden, annene ait olan yıllarca akıp en nihayetinde kıyında biriktirdiği alüvyonu gördüğünde anlayacaktın bunu. Önce çok şaşırıp sonra sevinecektin bir şeyin devamı, bir şeyin geriye kalanı, bir şeyin birikeni olduğuna. Aitlik duygun depreşecekti içinde bir yerde. Ve asla atamayacaktın o yoğurt kaplarını bir gün lazım olur diye." diyor Melisa Kesmez'in Bazen Bahar kitabındaki Domates Tohumları öyküsünde. Yaş aldıkça annelerine benzeyen kızları o kadar güzel anlatmış ki... Ben de kendimden ve annemden çok şey buldum. Yazacağım başkaca şeylerdi ama bu kitabı da tavsiye etmiş olayım bu vesileyle.

Çalışma hayatında günü uydur, saati ayarla pazara git, düzenli alışveriş yap, sonra aldıklarını bozulmadan tüket zor geliyor. İhtiyaç oldukça marketten 1-2 adet almak daha pratik. Bir de itiraf etmek gerekirse pazar gezmeyi pek sevmem ben oldum olası ama hafta sonu annemle pazara gidince fikrim değişir gibi oldu. Hatta bayağı değişti bile diyebiliriz. Herşey o kadar taze, doğal ve ucuzdu ki.. Ankara'da geçen haftalarda 6 liraya hormonlu kabak, bol olduğu zamanlarda 8 liraya domates gördüğüm için üzüldüm kendimize. Düzenli yapamasam bile 2-3 haftada bir semt pazarına gitmek bu yılki planlarım arasında. Anneler diyorsa bir bildikleri vardır ve bizler annemizde neyi eleştiriyorsak gün gelir onu yaparız. Bir örneğini daha böylece yaşamış oldum :p

ALAÇATI

noreply@blogger.com (nazo) — Mon, 15 Aug 2016 13:08:00 +0000

Alaçatı bu yılın tatil başlangıcı olacaktı planlara göre. İzinlerin iptali ile düşündüğümüzden de minik bir tatil olarak kaldı. Şu bunaltıcı bozkır günlerinde 3 güncük tatilimizi yazayım da yeniden gitmiş gibi olayım dedim.

Öncelikle nerede kaldık?

En son 2 sene önce gitmiştik ve o günden bugüne butik olmayan evden bozma oteller pıtır pıtır çoğalmış. Kalitelerinin vasat, fiyatlarının da alıp başını gittiğini düşünürsek araştırılmadan gidildiyse hayal kırıklığı ile karşılaşmak olası. İşte bu noktada bloglar var tabii ki de :p

Biz My Adress Butik Otel'de kaldık. Alaçatı çarşıya yürüyerek 5 dk. dan bile daha kısa sürede ulaşılıyor ama iç tarafta kaldığı için de çok sessiz bir otel. Odalar gerçekten çok zevkli döşenmiş (şuradan bakabilirsiniz), - en çok banyo yer karolarını sevdim-. Çok temiz, sahipleri çok içten ve ilgili. Küçük ve çok sevimli ağaçların olduğu bir bahçesi var. En ufak bir olumsuzlukla da karşılaşmadık. O yüzden gönül rahatlığı ile tavsiye edebilirim.

İlk gün amaçsızca turladık sokakları.

En sevdiğim şey bir yere yetişmeden aylak aylak yürümek zaten ^^

Alaçatı'da eskinin ve yeninin bir biriyle uyum içinde oluşunu çok seviyorum. Yani aslında bu kadar tercih edilmesinin mantıklı bir sebebi yok bana göre ama sosyal medyanın cazip hale getirmesinin dışında da bir çekiciliği var, herşeyin aşırı ve gereksiz pahalı olmasına rağmen. Mesela bu çekicilik Antalya tarafında yok. Orada çarşı denilince sadece çakma ürün satan tezgahlar geliyor akla.

Değişik işte...

Zaman kısıtlı olduğu için yeme içme deneyimlerimiz de az oldu bu kez.

Köşe Kahve Alaçatı'ya giden herkesin bildiği, sevdiği, soluklanıp bir şeyler içtiği bir mekan. Bu kez güzel tatlılarından yemedim ama daha önce denemiştim.

Sabahları boş olan bu masaların, akşama doğru hazırlanışlarını izlemek çok hoşuma gidiyor.

Herşey bütünlük içinde ve zevkli...

Yemek için Eflatun Alaçatı ve Tuval'di tercihimiz. İkisinden de memnun kaldık. Eflatun'u bir tık daha çok sevmiş olabilirim.

İmren'de ise her akşam tatlı (dondurmalı irmik ve sakızlı muhallebi) yedik.

Sadece bir gün denize gidebildik. Onda da Fly Inn'i tercih ettik. Su soğuktu ama çok temiz ve berraktı.

İşte böyle..

Kısacık tatilin yazısı da kısacık oluyor haliyle.

Önümüzdeki tatillere bakacağız artık. ^^

"OHAL" de blog yazalım

noreply@blogger.com (nazo) — Thu, 04 Aug 2016 09:32:00 +0000

Tam Temmuz ortası olmuşken, artık yavaş yavaş yaz havasına, neşesine teslim olacakken ve tabii tüm kış beklediğimiz tatili yapacakken malum olaylar oldu. Zaten tüm dünyada yaşanan korkunç terör olayları nefes aldırmadı/aldırmıyordu. Her an kötü birşey olacakmış hissi hiç bitmiyordu uzun bir süredir. Son yaşadıklarımız da tuz biber oldu. Benim aklım hala almıyor tüm bunları ve hala onca şeye rağmen okuduğum her habere şaşırıyorum. İnsanları nasıl bu derece hırs bürür, o hırs nasıl bu derece kör eder gözlerini... Hırs dışında başka neyle tanımlayabilirim onu da bilmiyorum. İnanmışlık, adanmışlık, belki de mecburiyet... Sonuç olarak bize kalan sonunun nereye gittiğini bilmediğimiz günler.

Düzelmesini umut etmekten başka bir çaremiz yok tabii. Dünya hepimize yetecekken ve ölüm diye bir gerçek varken iyilikten, güzellikten ayrılmasak... Evet, şuan yazdıklarıma kendim de inanamadım. Pollyannacılığın lüzumu yok, düzen böyle işliyorsa ve değiştirebilecek gücümüz yoksa kendi küçük ve zararsız dünyalarımıza dönsek (gündemdeki deyimle normalleşsek), kötüler de kendi taraflarında birbirlerini yese, bizlere bulaşmasa... Sanırım daha güzel bir dilek oldu bu.

FEDERAL COFFEE COMPANY | ANKARA

noreply@blogger.com (nazo) — Sun, 10 Jul 2016 11:15:00 +0000

Ankara, Federal ile kahve günlerinde tanışmıştı ve o günden beri de merakla bekliyordu. Sonunda Federaller Ankara'ya adım attı ve bu bekleyiş keyfe dönüştü. Oldukça büyük (300 metrekare), ferah ve konforlu bir mekan olmuş.

Her ne kadar küçük kahve dükkanlarını sevip, samimi bulsak da oturacak yer sıkıntısı, uzun süre oturmak istendiğinde kapıdan dönen başka müşterileri görüp üzülme ve tabii ki kalkalım bari düşüncesi bazen sıkıntı yaratabiliyor. Federal hem buna imkan vermeyecek hem de o istediğimiz samimiyeti verecek, uzun sohbetler edebileceğimiz ya da sakin bir köşeye yayılıp çalışabileceğimiz konforda tasarlanmış. Ayrıca gözümden kaçmayan zengin bir dergi arşivi de vardı.

Yaz olduğu için dış mekanda vakit geçirdik ancak kış için gözüme kestirdiğim köşeleri var ^^

Ahmet Burak Halıcı imzalı (@colorsharmony) röprodüksiyon portrelerin olduğu bu köşe favorilerimden mesela ♥

Kahve günlerinde önünde en uzun kuyrukların olduğu stand diye yazmıştım Federal için. Bunun sebebi bence lattesi idi. Şimdi o lezzete kavuştuk diyebiliriz.

Menü oldukça zengin. Yaklaşık 60 çeşit kahve vardı sanırım. Favorim ev yapımı, katkısız şuruplarla yapılan cold brew grubundan çubuk tarçın, yıldız anason, vanilya, meksika biberi ve kakuleli Chopper oldu. Farklı bir tat arayışındaysanız ve acı seviyorsanız aynı grupta meksika biberli Road King var bir de. Kararsız kahve severlere tavsiye olsun benden.

Ayrıca küçük atıştırmalıklar ve tatlılar da menüye dahil.

Nergiz Sk. No: 7/2

Via Flat Yaşam Sokağı

Yenimahalle-ANKARA

365 GÜNDÜR YOK

noreply@blogger.com (nazo) — Thu, 07 Jul 2016 04:07:00 +0000

Kafamın içinde o kadar çok şey var ki.. Biri susuyor, biri başlıyor. Aslında bir sürü şey yazmıştım. Hepsini de sildim.

Tek şey kaldı.

Çok özledim...

Babalar Günü

noreply@blogger.com (nazo) — Sun, 19 Jun 2016 08:57:00 +0000

Geçen yıl bugün Afyon'daydım. Babamdan çok kardeşimle vakit geçirmiştik son olduğunu bilmeden.

Şimdi gözümün önünde o an var sadece.

Babalar günü kardeşimi gördüğüm son gün.

MOMİJİ: SPREAD THE LOVE ♥

noreply@blogger.com (nazo) — Mon, 06 Jun 2016 20:31:00 +0000

Geçmiş yıllarda hiç ilgimi çekmiyordu momijiler. Belki 8 cm boyutunda bir bebeğin insanlarla her an, her yerde oluşunu anlamlandıramamış bile olabilirim. Aslında koleksiyon bana hiç yabancı bir şey değil ama bu bebeklerin koleksiyon bebeği oluşlarından bile bir haberdim. Sonra yukarıdaki kahveseveri görünce bir ışık yandı bende, aldım. İtiraf etmeliyim ki elime alana kadar bu kadar tatlı ve kaliteli (reçineden yapıldığı için) olabileceğini düşünmedim. Sonra momiji neymiş vs. diye araştırınca varoluş sebeplerini öğrendim ve daha çok hoşuma gitti. Bu minik koleksiyon bebeklerinin misyonu sevgiyi yaymakmış. Her biri bu amaç için yola çıkıyormuş. Altlarında da bir boşluk ve kağıt var. Bu kağıt hediye ederken not yazıp, o boşlukta saklamak için. Ben ilk bebeğimde o kadar yabancıydım ki duruma, kağıdı sonradan farkedip bayağı bir ne alaka diye düşünmüştüm. *-*

Hikaye böyle başladı işte, devamı geldi. Çıkan her ürünü değil de beni yansıttığını düşündüğüm ya da çok beğendiğim bebekleri alacağım. Aslında geçmiş koleksiyonlardan gözüme kestirdiklerim var ama maalesef tükenmişler. Belki benzerleri çıkar diye bekliyorum.

Bu bebeği eşim aldı doğum günümde, burada fotoğrafı olmayan başka bir bebeği de arkadaşım aldı. Eşe, dosta da kolaylık, ne alsam acaba düşüncesine son! :p

Bakalım bu sevgi büyümeye devam edecek mi?

Hep birlikte göreceğiz.

COFFEE WEEKEND ANKARA | 27-29 MAYIS 2016

noreply@blogger.com (nazo) — Fri, 03 Jun 2016 07:00:00 +0000

Çok güzel geçen bir hafta sonunun ardından daha çabuk yazmaktı amacım ama ben yazana kadar cuma oldu. Sanırım kahvenin verdiği enerji ile zamanın nasıl geçtiğini anlamadım.

Cumartesi ve pazar günleri (pazar günü doğum günümdü bu arada *-*) bir sürü kahve içip, güzel müzikler dinledik. Çünkü hep kıskandığımız İstanbul Coffee Festival'in organize ettiği kahve festivali vardı Ankara'da.

Açık alanda (Bilkent Station) ve pek çok katılımcının olduğu bir festivaldi. Dolayısıyla da çok eğlendim, çok kahve içtim, çok fotoğraf çektim.

Açık alanda olmasının verdiği enerji -hava kapalı olmasına rağmen- çok iyiydi. Müzik sesi kulağı tırmalamıyor, kalabalık hiç rahatsız etmiyordu. O yüzden uzun süre sıkılmadan vakit geçirdik.

Çoğunlukla İstanbul firmaları vardı. Ben de onların kahvelerinin tadına baktım genellikle. Federal Coffee, 06 Kahve Günleri'nde favorilerimdendi, yine öyle oldu. Federal lattesi diye bir gerçek var :p
Ayrıca latte de favorim Coffee Brew Lab ile Coffee Department oldu.

Kronotrop kahvesini Num Num'da içiyoruz ama Ankara'ya da gelsinler bence.

Tasarım seramik ürünleri ile Atölye Modern dikkat çeken standlardan biriydi.

Carnaval festivalin sosiscisi ^^

Sosis sevmediğim için denemedim ama bitmeyen kuyruğu ile bayağı iyiydi sanırım.

Nona, Brezilya'ya özgü bir çikolata markası. Daha önce yazmıştım, bir öğrencimin mezun olduğundan beri orada çalıştığını. Her bir çikolatada emeği var tatlı Büşra'nın. Onun adına hem gururluyum, hem mutluyum *-*

Nitrojenli kahve çok iyiydi. Çikolatalı denedim.

Acımsı cold brew'ların aksine yumuşak bir tadı vardı.

Girişte verilen çantadan çıkan dergide ilk dalga kahve akımı için kahve tüketmek, 2. dalga için kahveden keyif almak, 3. dalga kahve için ise kahveye saygı duymak ve takdir etmek (şarap, müzik ya da sanat gibi yaklaşmak vb.) yazıyordu. Güzel bir tanımlama olmuş. Baristaların harika sunumları, insanların çekirdekten bardağa olan süreci öğrenme isteği, farklı demleme yöntemleri ile festivalde yapılan tam da buydu.

Yine olsun, hep olsun. Arz talep meselesi sonuçta ve Ankara'daki talep 3 günde 8000 kişinin katılımıyla anlaşılmıştır diye düşünüyorum ;)

ÇAYIR ÇİMEN

noreply@blogger.com (nazo) — Fri, 20 May 2016 11:57:00 +0000

Geçtiğimiz hafta sonu çok güzeldi benim için. Annem ve babam yanımızdaydı. Kardeşim hiç gitmemiş gibi hissettim. Bizimle gelmemiş gibi, telefonun öbür ucunda gibi. Birlikte fotoğraflarımıza bakınca, güldüğünü görünce de böyle hissediyorum. Acıyı yaşamanın bir çok şekli var. Bu da onlardan biri galiba. Çünkü sonunda gerçeklerle yüzleşmek var ama isyan etmeyince sanki daha huzurlu oluyorum. Hayatta yaşamadan öğrenemeceğimiz şeylerden biri de bu. Deneyerek bir çıkış yolu bulmaya çalışıyorum. Çünkü geri getiremeyeceğim. Bari sarılmalarımız, gülüşmelerimiz, tatlı atışmalarımız kalsın aklımda. Hüzünlenmek için milyon tane sebep varken mutlu hissetmek için sadece bunlar var. Zor da olsa bunu seçmek istiyorum. Tamamen başaramasam bile çabalıyorum.

İşten eve dönünce anne yemeği, bitmiş ütü, temiz ve düzenli ev bulmak gibisi yok. Anne çok başka..

O olunca ev yuva oluyor sanki..

Hafta sonu Gölcük Tabiat Parkı'na gittik. Kasım ayında gittiğimizde baharda tekrar gitmek istediğimi yazmıştım. Kıyaslamak gerekirse sonbahar renklerine aşık birisi olarak muhteşem bir manzara vardı o zaman ama çok soğuk olduğu için fazla kalamamıştık. Bu kez hava çok güzeldi ve bol bol oksijen depoladık. Babam bulmaca çözdü. Annemle yürüyüş yaptık. Eşim havanın güzelliğinden mayıştı. Sonsuza kadar böyle kalacaksınız dese biri düşünmeden kabul ederdim.

Hala şükredecek ne çok şeyim var diye düşündüm hep.

Bu arada katlanabilir piknik sandalyesi almak son zamanlarda yaptığımız en mantıklı alışverişmiş. Gözümüze kestirdiğimiz sakin bir yere konuşlanıyoruz, sonrası huzur...

Dönüşte Bolu'ya uğradık, yemek yedik, biraz turladık ve evimize geldik.

İyi ki yolu gözümüzde büyütmemişiz ve gitmişiz.

Ertesi gün de Eymir'e gittik, haftalık çayır çimen gereksinimimizi fazlasıyla aldık *-*

....

noreply@blogger.com (nazo) — Sun, 08 May 2016 12:41:00 +0000

Bugün de geçmemiz gereken zor bir eşik var ve yaşadığımız her eşik iç oyuntusu...

Annemler yolda şuan, bize geliyorlar. Sabah kardeşimin mezarına gitmek istediği için bu saate kaldılar. Ne büyük bir acı hissetti kimbilir. Bunları düşününce nefesim kesiliyor gibi oluyor.

Sabah konuştuğumuzda bir şey diyemedim.

Kutlasam mı daha çok üzülür, kutlamasam mı?

Keşke 'özel' dediğimiz bu günler olmasaydı.

06 KAHVE GÜNLERİ | 16-17 NİSAN 2016, ANKARA

noreply@blogger.com (nazo) — Mon, 25 Apr 2016 17:03:00 +0000

16-17 Nisan'da Ankara kahve koktu. Kokuyu takip edenler için çok eğlenceli, dolu dolu bir etkinlikti. "Kahve gündelik yaşamı 'olabilir' kılan unsurların başında gelir, ona bir biçimde alışmış kişiler için." demiş Enis Batur. Buradan yola çıkarsak kahve artık en az çay kadar hayatımızda yer etmeye başladı. Ankara'da bir bir açılan 3. dalga kahvecilerden sonra bir festival kaçınılmaz olmuştu. Dünyadaki ve İstanbul'daki kahve festivallerini kıskanarak izlemek bir yere kadar sonuçta ^^

Biz cumartesi sabah ve pazar öğleden sonra olmak üzere 2 seansa katıldık ve ciddi bir yoğunluk vardı -özellikle pazar günü- Katılım yoğunluğunu dengelemek için günde 2 ayrı seans yapıldı ancak bu bile yeterli olmadı sanırım. Alan biraz daha geniş olsaydı daha rahat hareket edilebilirdi belki. Çok takılmadım ben yoğunluğa -ki bu tür organizasyonlar göründüğü kadar kolay yapılmıyor. Aksaklıklar elbette olacaktır. Sonraki etkinliklerde giderileceğini düşünüyorum.
Kendi adıma gerçekten çok iyi vakit geçirdim.

.
Stand önlerinde de kuyruklar vardı hep ama baristalar canla başla çalıştılar ve kuyruklar çok hızlı ilerledi. Bir yandan da demleme teknikleri, kahve çekirdekleri, kahvenin tarihi ile ilgili bilgiler verdiler. Ayrıca seminerler ve atölye çalışmaları da vardı.

En çok Koala ve Federal Coffee standlarında vakit geçirdim ben. Federal Coffee standı en uzun kuyruğun olduğu standtı (250 litre süt harcamışlar 2 günde) ve latteleri harikaydı. Mayıs sonu Ankara şubeleri açılıyor, bekliyoruz heyecanla. Ayrıca sahibi Sam Çeviköz'ün (aynı zamanda Avrupa Nitelikli Kahveciler Birliği eğitmeniymiş) ve ekibinin verdiği seminer çok ilgi çekiciydi.

Sadece kahve yoktu tabii ki. Bol bol çikolata, kurabiye ve güzel müzik de vardı kahve eşlikçisi olarak.

Bir de böyle minik bir sürpriz oldu bana. Instagram yarışmasında fotoğrafım dereceye girmişti ve sergilendi iki gün boyunca. Bence daha güzel kahve fotoğraflarım vardı ama o dönem yenilerini çekme fırsatım olmamıştı :p

Topladığım bardaklar da festival hatırası olarak benimle geldiler eve. Güzel duygularla ayrıldım ben, tekrarını heyecanla bekliyorum. Umarım daha fazla kahvecinin katıldığı, daha geniş kapsamlı kahve günlerini de görür Ankara.

Bir de festivalden bir kaç gün önce momiji çılgınlığına kaptırdım kendimi, kahve aşığı Coffee Bean koleksiyon bebeği de benimle gezdi. ♥

PAZAR

noreply@blogger.com (nazo) — Sun, 03 Apr 2016 20:07:00 +0000

Her pazar akşamı, bu saatlerde sanki yapacağım bir şeyler vardı da, yetiştirememişim hissine kapılıyorum ve panikliyorum.

Halbuki böyle bir şey yok, bu tamamen hafta sonunun bitişinin verdiği hüzün ^^

Tek motivasyon kaynağım havaların ısınmış olması.

İyi haftalar!

MART

noreply@blogger.com (nazo) — Sat, 26 Mar 2016 19:50:00 +0000

Mart ayı, kardeşimin doğum günü sebebiyle zor başladı benim için. O gün yine anne babamın yanındaydık. 7 Temmuz'dan beri hergün zor ama bazı günler daha da zor ve o günleri atlatmak, öncesinde nasıl geçeceğini düşünmek hem daha çok yıpratıyor, hem daha çok güçlendiriyor sanki. Garip duygular...
Keşkelerle dolu bir gündü benim için 6 Mart.
Keşke böyle olmasaydı, keşke 27. yaşını ve nicelerini kutlayabilseydik...

Sonraki günler yine hızlı ve kendi rutininde geçerken 13 Mart patlamasıyla derinden sarsıldık bir kez daha... Kızılay'da, 1 saat öncesinde geçtiğimiz yerde, kaybettiğimiz gençlerin yaş ortalamasının 16 olduğu korkunç bir katliam! Bütün o endişeli halimize eklenen duygu korku oldu o günden sonra.
19 Mart İstiklal patlamasıyla da bu duygu katmerlendi. Nefret, endişe, çaresizlik, korku, güvende hissetmeme... Bir gün iş çıkışı, yolda yürürken, durakta, metroda, otobüste, yemek yerken sıramız gelecek hissi berbat. Nasıl atlatırız bilmiyorum. Kişisel olarak ben hiç iyi hissetmiyorum kendimi ve zaten kaygı düzeyi yüksek biri olarak her an korkuyorum. Bu hisle yaşamaya çalışmak gerçekten çok zor.

Baharın güzellikleriyle umutlanacağımız günleri yaşamak varken gündemimizin hep savaş ve başka başka kötülükler olması o kadar acı ki... Oysa hava hafif hafif ısınmışken biraz yürümek, üşüyünce gidip bir yerlerde kahve içmek, dışarıda değilsek evimizde huzurla vakit geçirebilmek, saçma şeylere gülmek, telefonda büyüklerimizle konuşurken endişeli seslerini duymamak zor olmamalı öyle değil mi?

OCAK | ŞUBAT

noreply@blogger.com (nazo) — Sat, 26 Mar 2016 19:50:00 +0000

Ocak ayı çoğunlukla ailemin yanında geçti. Fırsat bulduğum her an oradayım zaten. Onları mutlu etmek artık yaşama gayelerimden biri. Bazı anlar gerçekten çok zor hala ve uzun zaman geçse de zor olacak. Hep birlikte üstesinden gelmeye çalışıyoruz.
Şubat ayının başında küçük bir Antalya kaçamağı yaptık. Kışın Antalya çok benlik değilmiş ama bol bol kitap okuma ve dinlenme fırsatı bulmuş oldum.

* Mucize | R. J. Palacio, çok naif, çok çabuk okunan, içinde pek çok güzel duyguyu barındıran bir kitaptı. Severek okudum.

* Seyrak Yağmur | Barış Bıçakçı, kısa olmasına rağmen beni çok yoran bir kitaptı. Sevemedim ben.

* Kadınsız Erkekler | Haruki Murakami, yazarın okuduğum ilk kitabı. 7 adet öyküden oluşan bir kitap ve ben öykü kitaplarını çok tercih etmiyorum. Çünkü tam bir öyküye kendimi vermişken bitip, yenisinin başlamasını sevmiyorum. Yeniden adapte olmak zor geliyor, ancak bu kitapta bunu yaşamadım ve severek okudum hikayeleri.

Diğer iki kitabı okumadım henüz.

17 Şubat'ta Genelkurmay Başkanlığı'nın yakınında patlama oldu. Mesaisi biten, 1 saat içinde sevdiklerinin yanında olmayı bekleyen insanların korkunç bir şekilde yaşamlarını yitirmesi ne hafızamızdan silindi, ne kalbimizden. O günden sonra da endişe, kaygı hiç bitmedi.

LÛGAT 365 | BAZI KELİMELER ÇOK GÜZEL

noreply@blogger.com (nazo) — Thu, 28 Jan 2016 12:34:00 +0000

Lûgat 365 sosyal medyada bilinen ve sevilen bir oluşum. Günlük hayatta fazla kullanmadığımız, çoğunlukla telafuzu zor ama kulağa hoş gelen kelimeleri anlamlarıyla ve kullanım örneklerini şairlerden, yazarlardan alıntılar yaparak paylaşıyorlar. Şimdi o kelimelerin olduğu, her bir kelimesini sevesim, pamuklara sarasım gelen kitabı çıkarmışlar. Kendileri "başucu sözlüğü" diye tanımlamış, bence de öyle. Arada açıp, bunu günlük hayatta hep kullanmalıyım dediğim kelimeler öğreniyorum.

Bazı kitaplar gerçekten çok güzel!

6. AY

noreply@blogger.com (nazo) — Wed, 06 Jan 2016 22:37:00 +0000

“Kimsenin öldüğü yok, yaşadığı da
Herkes biraz var o kadar..”

Edip Cansever

GÜNLÜK

noreply@blogger.com (nazo) — Tue, 22 Dec 2015 18:42:00 +0000

Bir ay önce yazmışım en son. Zaman bazen çok çabuk geçiyor gibi geliyor, bazen dakikaları sayıyorum, bir türlü ilerlemiyor. Okulun yoğun zamanlarıydı. Nispeten daha rahatız artık. Gerçi bu yıl okul benim için kaçış noktasıydı. Kafamdakileri bir süreliğine bir kenara bırakma yeri. Yine de hiçbir yere ait hissedememe, çabuk sıkılma, odaklanamama her daim benimle. Beklentileri fazla, zor mutlu olan biri olmadım hiç. Saçma sapan şeylerden mutlu olma kotam yüksekti hep ama bunun için insanın iç huzuru çok önemli. O olmayınca herşey zorlaşıyor. Zaten sorunlar da öyle başlıyor. Teyze muhabbetlerinde "gönül şenliği olmayınca herşey boş" gibi bir cümle duymuştum, işte tam da bu anlatmaya çalıştığım. Neyse işte öyle böyle geçiyor günler, bugünümüze şükür...

Geçen bir ayda yine çok kahve içtim. Ankara'ya yeni kahve dükkanları açıldı.

Snoppy ve Charlie Brown'ı izledim sinemada ve çok sevdim.

Cem Yılmaz'ın filmini de izledim, izlemez olaydım. Sevmedim!

Yeni bir diziye başladım.

"How to Get Away with Murder"

Dizi arayışındaysanız ve gerilim seviyorsanız tavsiye ederim.

Depresif olsam da arada geyik de yapıyorum tabii ^^

Bir de böyle tatlı şeylerle moral yükseltmeye çalışıyorum işte *-*

Ayrıca snapchat kullanmaya başladım. Aslında çok aktif değilim, çünkü unutuyorum snap çekmeyi ama akşam takip ettiğim kişilerin snap'larini izlemeyi seviyorum.

Kullanıcı adım: nazo_nazo

Görüşmek üzere!