Voor de nieuwsgierigen, en voor mezelf een beetje daarom dus een update. En die kan ik kort houden; het gaat allemaal goed hier!

Ik zit nu iets meer dan een maand op de universiteit van Nijmegen. De vakken zijn pittig, maar goed te doen. Er is een behoorlijke uitdaging en dat is wel fijn. Vandaag of morgen ga ik eens kijken welke Mastervakken ik al heb gedaan, en welke ik nog moet. Kijken of ik er een cum laude uit kan slepen. Dat zou wel een dikke “score!” zijn. A man can dream .

Fotografie staat op een laag pitje. Geen tijd! RJ vertelde dat hij op het Thomas a Kempis was geweest, voor een feestje. Mensen ontmoeten, plaatjes schieten, dat soort dingen. Klonk erg cool! Als iemand nog een keer een event weet, ik kom graag met mijn fotoklak* kijken.

Oh, ik heb nieuwe gordijnen! Ze zijn ietsje te kort, maar dat boeit niet. Ook heb ik nieuwe plankjes, om spullen op te zetten. Wat een avontuur was dat laatste zeg, damn! Uiteindelijk heb ik samen met Anjo een gigantische DeWalt boor moeten gebruiken om ver genoeg de muur in te komen. Vijf kilo draaiend staal die alleen met twee handen te dragen viel. Toen we eenmaal aan de slag waren met het boren van de gaatjes kreeg ik de indruk dat de boor zich een beetje verveelde. “Muur? Welke muur? Dit is geen muur! Dit is boter!“. Geniaal ding. Ik zal vandaag of morgen eens foto’s plaatsen. Dat had ik Jonna al weken geleden beloofd, en dat moet nou maar eens gebeuren.

* Die fotoklak? Gisteren ben ik met Stephan, domi, Yorick et al. bij een show van Kamagurka geweest. Het was heel erg gaaf. Zijn Belgische tongval en dito woordgebruik is een beetje blijven hangen .

Voor ik het vergeet, ik had mijn diplomauitreiking! Maar daar blog ik wel een andere keer over.

Ook ben ik in het gemeentemuseum van Den Haag geweest, samen met de familie. Mooie foto’s kunnen maken. Ik zal er eentje met jullie delen, de rest staat op mijn Flickr pagina.

De dag van mijn diplomauitreiking kan nu al niet meer stuk, maar de avond ook niet. In de nek van mijn nieuwe overhemd trof ik dit stukje proza aan. Lezen jullie mee?

Op dit moment is het lijstje vrij klein. Ik ben afgestudeerd, de colleges op de universiteit zijn nog maar net begonnen en ik heb ook echt bijna alles wel gedaan. Ik hoef nog maar een paar dingen af te maken. Maar de ruimte in mijn hoofd is niet kleiner geworden, en die twee of drie dingen nemen nu alle ruimte in.

Voorbeeld: vanochtend ging ik met Sjoerd de stad in. We hadden om half elf afgesproken, maar ik stond om negen uur al te popelen. Eénmaal daar aangekomen ging het heel snel en zaten we om kwart voor twaalf alweer in Touché. Vlug vlug snel snel door het lijstje heen!

Vanmiddag heb ik twee keer gewassen, afgewassen, wat acceptgiro’s opgestuurd. Mijn bankzaken zijn geregeld, mijn laptop draait weer Ubuntu en ik heb nog een heel stel kleine en grote dingen gedaan die nog moesten. Oh, één ding lukte niet vandaag dus dat mag ik tot morgen uitstellen. Het enige dat nu nog met neon-letters in mijn hoofd ronddanst is “vanavond zwemmen”. Het lijkt wel of hoe rustiger ik ben, hoe drukker mijn hoofd wordt met de kleine “todo”-dingen. Het scheelt stress, maar het is wel irritant. Druk druk druk! Ik ben zo druk, ik moet het drie keer zeggen.

Maargoed, “vanavond zwemmen”. Het is nu avond, dus dat ga ik nu maar eens doen. Ik kan niet wachten!

Op een dag riep hij, bij de zoveelste discussie, “Dan ga je maar naar het MBO!”. Voor hem was dat de grootste straf. Zelf heeft hij nooit een kans gehad om naar de HTS te gaan.

Uiteraard liet ik me als recalcitrante puber zijnde niet kennen, en ging ik inderdaad naar het MBO. Ik stopte met de havo, zei mijn docenten en klasgenoten gedag en begon aan vier jaar opleiding tot ICT-Beheerder. Mijn vader zag het allemaal met lede ogen aan, maar hij liet zich niet kennen. Bij elke hobbel die ik moest nemen, stond hij achter me.

Iets meer dan vier jaar geleden was ik klaar. Klaar voor het echte werk, de HBO. Ik schreef me met succes voor Informatica, en haalde 9 na 9 in het propedeusejaar. Het had even geduurd, maar mijn vader kon trots zijn. Zijn zoon zat op het HBO!

Mijn diplomauitreiking zal hij niet meemaken. Vier jaar geleden, tijdens het eerste schooljaar, overleed hij plotseling. Dat was voor mij een ontzettende klap. De boze en verdrietige blogs die ik toen schreef staan nog ergens in mijn archief. Toch heb ik doorgezet. Met een beetje vertraging heb ik vorige week de HBO afgerond en heb ik eindelijk het diploma dat ook hij zo graag had willen hebben. Vincent kreeg niet de mogelijkheid om naar de HBO te gaan. Even leek het er op dat ik dezelfde weg zou volgen, maar dan vrijwillig. Gelukkig zag hij me nog net de goede kant op gaan voor hij begin 2006 overleed.

Aanstaande maandag begin ik op de Radboud universiteit aan het schakeljaar, om uiteindelijk door te gaan voor de Master Informatiekunde. Over anderhalf jaar ben ik “Sander Dorigo, MSc”.

Als er iets is dat ik nog voor mijn vader kan doen, dan is het wel zijn verwachtingen overtreffen.

Ik blog al sinds 2004 ofzo. Dat is inmiddels zes jaar, en dat klopt wel ongeveer, want ik begon toen ik nog op het MBO zat. Mijn allereerste stukje ging over het feit dat ik een weblog was begonnen. Het alleroudste stukje dat tegenwoordig nog online staat is een pareltje over BNN. Zonder de bijbehorende reacties, want die zijn in de loop der tijd verloren gegaan.

Waarom zijn die verloren gegaan? Verhuizingen. Ik begon ooit bij Blogger.com, de gratis blogdienst. Tegenwoordig van Google was dat destijds het beste alternatief voor de diensten van web-log, dat destijds afschuwelijk lelijke sites produceerde.

Later stapte ik over naar mijn eigen site, hier op nder.be. Ik gebruikte één van de eerste weblogprogramma’s voor op je website. Ietwat primitief, weinig opties en niet bepaald een wonder van techniek. Maar het werkte, en blog.nder.be is sindsdien hét adres geworden voor stukjes door mij geschreven. Ja, en tegenwoordig staan ze ook op Hyves. Dikke kans dat je dit daar leest.

De webadressen waarop mijn stukjes te vinden zijn zijn sinds die tijd dan ook flink veranderd. Bij Blogger.com ging het nog wel. Daar was het iets als /blog/titel.html. Mijn eerste weblog produceerde wazige dingen zoals /index.php?id=29292. De updates daarna, en wisselingen van de wacht op software gebied leverden elke keer andere links op.

Op zich was dat niet zo’n probleem. Alles werkte immers, als je op mijn weblog zat. Maar het internet zelf was wat hardnekkiger. Oude linkjes gingen stuk. Toen ik ooit van software wisselde moest ik nog maanden oude linkjes in Google fixen.

Tegenwoordig zit dat wel goed. Google pikt me goed op, net als Yahoo! en Bing. Maar er zijn nog een boel entrepeneurs met primitieve webrobots die het concept ‘pagina niet gevonden’ niet snappen. Ze duiken ergens een oud linkje op (en geen idee waar, ik kan ze niet vinden), en proberen dat te bezoeken. Ze krijgen vervolgens de keurige melding “sorry, pagina niet gevonden“.

In plaats van daar gehoor aan te geven en het linkje maar te vergeten blijven ze het proberen. Het gevolg? Ik heb soms tientallen, zo niet honderden meldingen in mijn logboeken staan van debiele webrobots die hardnekkig dezelfde oeroude link proberen te bezoeken. En meestal repareer ik de link handmatig, zodat-ie weer werkt, maar vaak ook niet. Ik heb, zeker twee dagen voor mijn afstudeerpresentatie zoals nu, wel wat beters te doen. En denk maar niet dat zulke webrobots gehoor geven aan het technische jargon dat mijn website inmiddels heeft, waar min of meer in staat dat ze op moeten donderen.

Eigenlijk kan je maar één conclusie trekken uit al dat gemier met websites. Het internet is inmiddels net zo ‘volwassen’ als ik. Meestal wel, maar met regelmaat helemaal niet.

Jazeker, na vijf maanden stagelopen en afstuderen is mijn periode hier afgelopen. Aanstaande woensdag moet ik nog presenteren en verdedigen, en maandag ga ik met een hele groep skieën in Winterberg, maar naast die dingen zit het er nu op.

Zoals altijd op zo’n laatste moest er nog wel een boel gebeuren. Ik heb de laatste hand gelegd aan mijn analyse, en ik heb allerlei dingen geprint. Jammer wel weer dat de printer de helft van mijn verslag verkreukeld uitdraaide, maar vooruit. De kans is vrij groot dat-ie tijdens mijn presentatie niet open wordt geslagen .

Inmiddels ben ik thuis, en geniet ik van een vrije avond. Straks ga ik naar de verjaardag van mijn zusje, en drink ik een paar biertjes op haar verjaardag, en het einde van mijn stage!

“Courage is not always winning, courage is the voice at the end of the day saying ‘I will try again tomorrow’“

Ik heb wat foto’s online gezet. Geniet ervan!

Vanochtend reed ik mee met collega’s. Bij de deur de garage uit deed mijn pasje het niet. Grmbl. Navraag bij de receptie leerde me dat mijn pas is verlopen. Per 1 januari 2010. En dat terwijl ik hier nog wel twee weken zit. Fijn!

Gelukkig kan ik mijn pasje wel laten verlengen. Doorlooptijd: drie weken. Inderdaad. Drie weken .

In de tussentijd moet ik me elke morgen melden bij de receptie om naar binnen te mogen. Een collega komt me dan ophalen en via hem mag ik naar binnen. Extra rechten op mijn bezoekerspasje regelen is niet mogelijk. Ik kan mijn eigen afdeling dus niet op zonder met iemand mee te lopen.

Inmiddels ben ik de medewerking van de receptioniste ook kwijtgeraakt. Navraag bij haar deed mijn bange vermoedens al uitkomen. “Jammer dan” kreeg ik te horen. Geen rechten, geen toegang, geen uitzondering. “Dat is mooi kut” antwoordde ik voor ik er erg in had. Dat had ik bij die zwaar gereformeerde vrouw niet moeten doen. Ik kreeg me toch een boze blik!

Het is maar goed dat ik binnenkort klaar ben met afstuderen.