Το θολό τοπίο με την ξεκάθαρη ματιά.

Αυτό που είμαστε

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Sun, 27 May 2012 13:42:34 PDT

Αυτή ή σκέψη - ότι ή ποιότητα της ζωής μας προσδιορίζεται από το πώς ερμηνεύουμε τις εμπειρίες μας, όχι από τις ίδιες τις εμπειρίες- είναι ένα σημαντικό θεραπευτικό δόγμα που ανάγεται στην αρχαιότητα.

Φαίνεται ότι ήρθε η εποχή να γυρίζουμε τις σελίδες της ζωής μας προς τα πίσω. Να ανατρέξουμε στους αρχαίους σοφούς για να βρούμε διέξοδο στο αδιέξοδο που ζούμε.

Μεγαλώσαμε χωρίς να έχουμε γευτεί πραγματική στέρηση. Ούτε τώρα μπορούμε να πούμε ότι τη βιώνουμε, αλλά και μόνο οι οιωνοί του ερχομού της και τα λόγια του παππού ή της γιαγιάς: "Κατοχή έζησες; Ε, δεν ξέρεις" έκανε τα πόδια μας να τρέμουν και το μυαλό μας να κάνει σενάρια που δεν βάζει ο νους. Έχουμε και το "χαζοκούτι" και κοντεύουμε να χάσουμε την λογική μας.

Δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα...αν έχουμε πνευματικό πλούτο!

Αλλά πως τον αποκτάς;

Δεν αντέχω...

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Tue, 22 May 2012 15:10:28 PDT

Tου Οδυσσέα Ελύτη από το«΄Αξιον Εστί - 1959 », τώρα που η πίκρα και η αγανάκτηση των ανθρώπων ξεχειλίζει γύρω μας…«Δεν αντέχω
και τα σταυροδρόμια που ήξερα έγιναν αδιέξοδα.
Σελδζούκοι ροπαλοφόροι καραδοκούν.
Χαγάνοι ορνεοκέφαλοι βυσσοδομούν.
Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς
κοπροκρατουν το μέλλον. »

Κάποτε η Ιστορία θα γράψει πως ήταν τα "χρόνια της ντροπής"... Κάποτε.. Το θέμα είναι σήμερα τι κάνουμε...

φωτο: της Mia Makila εφιάλτες.. υπολειμμάτα του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας....

Athanasia Chroni

Πιστεύω σε σένα...

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Fri, 18 May 2012 14:34:32 PDT

«Το μόνο πράγμα που δεν μπορούμε ποτέ να πάρουμε αρκετό είναι η αγάπη. Και το μόνο πράγμα που ποτέ δεν δίνουμε αρκετά είναι η αγάπη» – Χένρι Μίλερ.

Εδώ και κάμποσα χρόνια παιδεύομαι με τα ίδια κιλά, που τα παίρνω τσακ-μπαμ όταν τα βρίσκω σκούρα και τα χάνω μάνι-μάνι(μμ?), όταν νιώθω δύναμη και ευχαρίστηση. Κι επειδή τώρα τελευταία όλο και περισσότερο δυσκολεύομαι να νιώσω έτσι, (ας όψετε η κρίση, με ένα shopping therapy ξεχνάς τα πάντα), τα αγαπημένα μου κιλά μου θυμίσουν ότι χρειάζομαι...αγάπη και προδέρμ.

Γι’ αυτό μοιράζομαι μαζί σας ένα κείμενο του σπουδαίου συγγραφέα Άλαν Κοέν, που θα σας αγγίξει και ίσως βοηθήσει να δείτε τα παραπανίσια ή τα λιγοστά σας κιλά με άλλο μάτι.

Γράφει λοιπόν:

"Άκουσα για μια γυναίκα που κάνει θαύματα με ανορεκτικούς και βουλιμικούς ασθενείς. Παίρνει σκελετωμένες γυναίκες των τριάντα κιλών από το νοσοκομείο, τις πηγαίνει στο σπίτι της όπου τις κρατάει στην αγκαλιά της, τις λικνίζει σαν μωρά, τις κοιτάζει στα μάτια και τους λέει: «Σ΄ αγαπάω, θέλω να ζήσεις… Πιστεύω σε σένα». Έχει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό επιτυχίας, πολύ μεγαλύτερο από οποιαδήποτε άλλη ιατρική ή ψυχοθεραπευτική μέθοδο. Μ΄αυτό τον τρόπο ξεπερνάει όλα τα διανοητικά μοντέλα και τα συστήματα πεποιθήσεων και πηγαίνει κατευθείαν στον πυρήνα της ύπαρξής μας: την προσφορά και την αποδοχή της αγάπης η οποία είναι αναγκαία για όλους μας."

Επιμέλεια:petroula manouga

"Τα χέρια" - αφιέρωση σε όλες τις μητέρες...

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Sun, 13 May 2012 10:34:39 PDT

"Εβδομήντα χρόνια τα κουβαλάει μαζί της και ποτέ δεν γύρισε να τα κοιτάξει.

Ούτε τότε που ήταν χλωρά, ούτε που μέστωσαν,

ούτε που μαράθηκαν, ώσπου ξεράθηκαν.

Όλα αυτά τα χρόνια η έγνοια της ήταν αλλού, όχι στα χέρια της: μην κοπεί, μην καεί, μην τρυπηθεί, μην το παρακάνει το βράδυ με τον άντρα της –όποτε τύχαινε, μια στις τόσες– κι ακούσει πάλι τα λόγια του, καρφί στην καρδιά της «πού τα ’μαθες αυτά μωρέ γυναίκα;»

Κοιτάζει τα χέρια της σαν να τα βλέπει πρώτη φορά. Ξένα της φαίνονται, έτσι που κάθονται άνεργα πάνω στη μαύρη ποδιά της, σαν προσφυγάκια.

Έτσι της έρχεται να τα χαϊδέψει.

Και τι δεν τράβηξαν αυτά τα χεράκια, στα κρύα και στα λιοπύρια, στη φωτιά, στα νερά, στα χώματα, στα κάτουρα και τα σκατά. Πέντε χρόνια κατάκοιτη η πεθερά της, αλύχτησε ώσπου να της βγει η ψυχή.

Κοιτάζει πάλι τα χέρια της. Τι θα τα κάνει; Να τα κρύψει κάτω από την ποδιά της να μην τα βλέπει, να τα χώσει στην περούκα της διπλανής, που κοιμάται με το κεφάλι γουλί, να τα βάλει στις μάλλινες κάλτσες που της έφερε ο γιος της μόλις του ’πε ότι κρυώνει εδώ στο γηροκομείο που την έριξε η μοίρα της:

Τόσα χρόνια δεν γύρισε να τα κοιτάξει και τώρα δεν μπορεί να

πάρει τα μάτια της από πάνω τους. Κι όταν δεν τα κοιτάει ή κάνει πως δεν τα κοιτάει, την κοιτάνε αυτά. Άνεργα χέρια, τι περιμένεις, αφού δεν έχουν δουλειά κάθονται και κοιτάνε.

Δεν είναι που κοιτάνε, άσ’ τα να κοιτάνε, είναι που κοιτάνε σαν να θέλουνε κάτι. Ξέρει τι θέλουν: να τα χαϊδέψει.

Δεν θα τους κάνει τη χάρη. Ντρέπεται, γριά γυναίκα, να χαϊδεύεται στα καλά καθούμενα.

Τα κοιτάζει κλεφτά και βλέπειμια σκουριά από καφέ στο δεξί. Σηκώνεται και πάει στο μπάνιο, πιάνει το μοσχοσάπουνο και πλένει τα χέρια της.

Τα πλένει, τα ξαναπλένει, δε λέει ν’ αφήσει το σαπούνι, της αρέσει έτσι που γλιστρούν απαλά το ένα μέσα στο άλλο, «κοίτα, λέει, που μ’ έβαλαν να τα χαϊδέψω θέλοντας και μη, τα σκασμένα» και γελάει από μέσα της και δεν την κοιτάνε τώρα όπως πριν, χαμένα μέσα στους αφρούς και τα χάδια, σαν να ’χουν κλείσει τα μάτια, μην τους πάει σαπούνι και τα πάρουν τα δάκρυα."

Μιχάλης Γκανάς

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950 και 1985

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Sat, 12 May 2012 14:17:23 PDT

Μπορεί να το έχετε διαβάσει και αλλού. Αυτές τις μέρες τα θυμήθηκα όλα αυτά και ήθελα να τα θυμηθούμε και μαζί!!

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή…

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση…

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάζαμε τα κόκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντας μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι…

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε.. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα..

Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη.

Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι… Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ…

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…

Dionisis Tsitsopoulos

Ζήσε...μπορείς!!

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Tue, 08 May 2012 02:49:35 PDT

Αξίζουν συγχαρητήρια σε τέτοιους ανθρώπους.

Χαίρομαι να τους βλέπω ευτυχισμένους αν και δυστυχώς

υπάρχουν στιγμές που και οι ίδιοι πονούν με την κατάστασή τους,
υπάρχουν άνθρωποι που ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΑΞΙΟΥΣ ανθρώπους τους κοροϊδεύουν !

Ναι, είναι άξιοι!
Πολύ περισσότερο από εμάς που τα έχουμε όλα μα δε μάθαμε ποτέ να εκτιμούμε την ίδια τη ζωή....
Μπράβο του!!!!!!
Με συγκίνησε ιδιαίτερα και φαίνεται ένας πολύ γλυκός άνθρωπος που έχει όνειρα...

Εμείς;

Ζήσε...μπορείς!!

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες και οι μητέρες - Video

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Sat, 05 May 2012 13:34:24 PDT

Το να είσαι μητέρα είναι η πιο δύσκολη «δουλειά» στον κόσμο…

Είναι όμως και η καλύτερη,

Τιμά όλες τις μητέρες που κάνουν τα πάντα για

να βοηθήσουν τα παιδιά τους να κατακτήσουν επιτυχία, αναδεικνύοντας αυτές τις καταπληκτικές μητέρες που βρίσκονται πίσω από τους αθλητές των Ολυμπιακών Αγώνων του 2012, στο Λονδίνο.

Η πιο δύσκολη δουλειά στον κόσμο είναι πραγματικά η καλύτερη δουλειά στον κόσμο.

Αυτό θέλει να περιγράψει το video της προβολής των Ολυμπιακών αγώνων 2012, που θα διεξαχθούν στο Λονδίνο.

Είναι φανταστική ιδέα και απίθανη εκτέλεση!

Το συγκεκριμένο βίντεο δεν μπορεί να αφήσει κανέναν ασυγκίνητο...

Έπρεπε να γεράσω...

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Thu, 03 May 2012 05:09:24 PDT

«Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου,για να μάθω τι είναι ευτυχία.

Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια,δύο χέρια σφιχτά δεμένα...

Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν,θα σε κοιμήσουν,

θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν

και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.

Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν...Χάσιμο χρόνου...

Θα το δεις και συ όσο μεγαλώνεις...»

~Θανάσης Βέγγος~

Όσο μπορείς...

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Sun, 29 Apr 2012 03:41:47 PDT

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως
την θέλεις,

τούτο προσπάθησε τουλάχιστον

όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις

μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,

μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιάνοντάς την,

γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την

στων σχέσεων και των συναναστροφών

την καθημερινήν ανοησία,

ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Καβάφης 1913

αυτό που σας ζητάει η καρδιά...

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Tue, 24 Apr 2012 13:20:45 PDT

''Ανοίξτε την καρδιά σας...

και ακούστε τι σας λέει...

Κυνηγήστε τα όνειρά σας,

γιατί μόνο ο άνθρωπος

που δεν ντρέπεται για τον εαυτό του,

μπορεί να ειναι ο πιο ομορφος..

Δεν υπάρχει αμαρτία άλλη,

από την έλλειψη αγάπης...

Να έχετε θάρρος,

να μπορείτε να αγαπάτε,

ακόμα, κι αν η αγάπη μοιάζει πράγμα προδοτικό και φοβερό...

Να χαίρεστε με την αγάπη...

Να χαίρεστε με τη νίκη...

Κάντε, αυτό που σας ζητάει η καρδιά σας...''

από το βιβλιο του Paulo Coelho...

Αν αγαπάς κάτι...

noreply@blogger.com (Theodosia) — Sun, 22 Apr 2012 04:33:05 PDT

Αν αγαπάς κάτι...

άστο ελεύθερο.

Αν επιστρέψει, θα είναι δικό σου για πάντα...

Αν δεν επιστρέψει, δεν ήταν ποτέ δικό σου...

Αλλά...

Αν κάθεται στο σαλόνι σου, χρησιμοποιεί το τηλεκοντρόλ σου, ανακατώνει τα πράγματά σου, τρώει το φαγητό σου, μιλάει στο τηλέφωνό σου, δανείζεται το αυτοκίνητό σου, παίρνει τα λεφτά σου και δε φαίνεται να συνειδητοποιεί πως το έχεις αφήσει ελεύθερο, τότε...

προφανώς είτε το έχεις παντρευτεί...

είτε το έχεις γεννήσει!

Το «τίποτα» μπορεί να είναι υπέρβαση...

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Mon, 16 Apr 2012 12:16:27 PDT

Είναι κάποιες στιγμές που δεν χωρούν σε λέξεις!

Είναι απλά υπέροχες...απερίγραπτα υπέροχες

Και σου αφήνουν μια αίσθηση μετά...

Σαν να γύρισες μόλις από ένα ταξίδι
στον παράδεισο..

Κάπως έτσι είμαι κι εγώ τώρα

Με τα φτερά δυνατά και μεγάλα

Δεν μπορώ να πατήσω στη γη.

Ξέρω «δεν έγινε και τίποτα»

Αλλά αυτό το «τίποτα» για μένα ήταν υπέρβαση.

Είπα θ’ αναθαρρήσω και τα κατάφερα.

Ξεπέρασα τα όρια που είχα θέσει.

Έσπασα για μια φορά το τείχος που με περιόριζε...

Της χαμογέλασα, Της μίλησα, Της έδειξα..

Μπόρεσα επιτέλους να αγνοήσω τις φωνές στο κεφάλι μου.

Ή μάλλον τόσο αποφασισμένος ήμουν

Που οι φωνές δεν πρόλαβαν καν να ακουστούν,

ή δεν τις πρόσεξα...δεν ασχολήθηκα...

Χρειαζόμουν προφανώς αυτό το ταρακούνημα..

Για να καταλάβω πόσο μετρημένες ήταν οι ευκαιρίες μου.

Έκανα μια προσπάθεια και είμαι απόλυτα ευτυχισμένος.

Κι ας ήταν μόνο για τρεις ώρες...

Κι ας μην κρίθηκε το αποτέλεσμα...

Κι ας έχω ακόμη χέρια αδειανά...

Είμαι καλά...μετά από καιρό..

Πιο καλά απ’ όσο θα τολμούσα να προσδοκώ

λίγες ώρες πριν απλά ήλπιζα

τώρα δε παύω να χαμογελώ στην πρόσφατη ανάμνηση..

Πόσο λίγα θέλει τελικά ο άνθρωπος για να φωτίσει το βλέμμα του

και να ζωγραφιστεί με μελάνι ανεξίτηλο το χαμόγελο στα χείλη του!!!

Παύω να αναλύω.

Παύω να φιλοσοφώ.

Σε λίγες στιγμές μέσα έγινα πλήρης.

Μόνο αυτό έχει σημασία τώρα.

Κι όσο κρατήσει... :-)

Από: Όταν θέλεις, ψάχνεις τρόπους...Όταν δεν θέλεις, ψάχνεις αιτίες...!

Ας ανοίξουμε τις καρδιές μας...

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Fri, 13 Apr 2012 11:36:52 PDT

Σας ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας, χαρούμενο Πάσχα με τους ανθρώπους που

αγαπάτε...

Κι η φετινή Ανάσταση ας αναστήσει τις καρδιές όλων μας, κι ειδικά αυτών που κυβερνούν τον πλανήτη μας και θα κυβερνήσουν αύριο την χώρα μας...

Ας ανοίξουμε τις καρδιές μας στην Αγάπη, και το βλέμμα μας ας δει ξεκάθαρα την αλήθεια της Ζωής.

Ας βγούμε από το καβούκι μας κι ας χαμογελάσουμε στον κόσμο γύρω μας.

Με τα μικρά γίνονται τα μεγάλα...

Με το χαμόγελο, το άγγιγμα, την προσφορά στον συνάνθρωπο.!!!

Ουσιαστικές ανάγκες...

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Tue, 10 Apr 2012 02:13:01 PDT

"Όταν οι ανησυχητικές μου σκέψεις αυξήθηκαν μέσα μου,

παρηγοριά σου άρχισε να χαϊδεύει την ψυχή μου."

Λόγια σοφά, βγαλμένα από την ζωή ανθρώπων

καθημερινών, σαν και μας...

Υπάρχει παρηγοριά και μπορούμε να συντελούμε καθημερινά στο να την προσφέρουμε στους γύρο μας...

Οι καταστάσεις που βιώνουμε:
η μουντή καθημερινότητα,
η αβεβαιότητα,
ο φόβος που τόσο αποτελεσματικά μας καλλιεργούν στην ψυχή μας, λίγο λίγο,
το πλήθος των πληροφοριών με τις οποίες βομβαρδιζόμαστε καθημερινά,
ο πόνος των άλλων από φυσικές καταστροφές,
η δυστυχία που αντικρίζουν τα μάτια μας...
όλα αυτά συντελούν τόσο σε "ανησυχητικές σκέψεις" - μια περιγραφή που από μόνη της φαντάζει πολύ φτωχή, στις μέρες μας.

Η παρηγοριά είναι αυτό που χρειαζόμαστε...
Αλλά τείνει να γίνει είδος υπό εξαφάνιση...
Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πόσο την χρειαζόμαστε και έτσι...
δεν την ψάχνουμε...
δεν ψάχνουμε τρόπους να παρηγορήσουμε τον διπλανό μας...
Και η ψυχή πονάει...πεινάει...θλίβεται...υποφέρει...πληγώνεται...
αλλά ούτε εμείς δεν προσέχουμε την δική μας ψυχή...
πως να προσέξουμε την ψυχή των άλλων...

Ας αρχίσουμε να σκεφτόμαστε πιο θετικά...
ας προσπαθούμε καμία μέρα να μην περνάει χωρίς,
έστω ένα καλό λόγο...
μια καλημέρα σε έναν άγνωστο στο δρόμο...
ένα χαμόγελο...
μια αγκαλιά...

Ώχ, παρασύρθηκα...

Η ζωή και οι επιλογές μας...ταξίδι

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Fri, 06 Apr 2012 14:13:28 PDT

Τα ταξίδια της ζωής έχουν να κάνουν επιλογές.

Είτε πρόκειται για μια επιλογή για το πού να πάμε, πώς ή πότε να πάμε. Η επιλογές αυτές
είναι συνήθως καταλυτικές για το αποτέλεσμα.

Τα ταξίδια που ικανοποιούν την ψυχή είναι καλοσχεδιασμένα ταξίδια που περιλαμβάνουν αυτογνωσία και 'ψάξιμο' μέσα μας. Αυτό αληθεύει για κάθε ταξίδι, είτε από τόπο σε τόπο, είτε από δράση σε ενέργεια, είτε από απόφαση σε απόφαση.

Το άθροισμα των επιλογών μας, αποτελεί τη ζωή μας.

Το ταξίδι το ζούμε από την αρχή μέχρι το τέλος.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε, πάντα, τις σωστές επιλογές, αλλά έχουμε πάντα την δυνατότητα για μια νέα προσπάθεια.

Δεν έχει σημασία πόσο μακριά θα ακολουθούμε μια πιθανή "λάθος ρότα". Την πορεία που επιλέξαμε, την επιλέξαμε για κάποιο λόγο.

Αυτά είναι μαθήματα ζωής. Όταν μάθουμε το μάθημα, μπορούμε να προβαίνουμε στην επόμενη επιλογή μας με καλύτερα αποτελέσματα! Έτσι συνειδητοποιούμε ότι οι καθημερινές "μετακινήσεις" μας μέσα στο χρόνο είναι προσωπικές μας, δικές μας και μόνο.

Μερικές σκέψεις:

"Η ζωή έχει σχεδιαστεί από την ψυχή μας και το πνεύμα ως ευκαιρία σταδιακής επέκτασης της συνειδητότητάς μας."

"Στο ταξίδι η ικανοποίηση δεν βρίσκεται στο τέλος, αλλά δοκιμάζοντας την κάθε στιγμή στην διάρκειά του, μέχρι το τέλος."

"Η προσπάθεια για την επίτευξη δύσκολων στόχων μας ωθεί να διευρύνουμε τους ορίζοντες μας, σχετικά με το τι πιστεύουμε ότι είναι εφικτό και τότε επιμηκύνεται ταξίδι μας."

"Το μυαλό μπορεί να έχει εμπειρία καλύπτοντας μεγαλύτερη απόσταση από όση θα μπορούσε να καλύψει ποτέ το σώμα σε ένα ταξίδι."

...θλίψη χωρίς λόγια

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Thu, 05 Apr 2012 04:46:04 PDT

"Είναι φρικτό. Δεν έπρεπε να έχουμε φθάσει σε
αυτό το σημείο.
Οι πολιτικοί στη Βουλή που μας έφεραν εδώ θα έπρεπε να τιμωρηθούν γι 'αυτό",
δήλωσε η Καρανίκα Αναστασία, μια 60χρονη συνταξιούχος.

ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝΤΑ

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Sun, 01 Apr 2012 15:04:26 PDT

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟΣ

γι' αυτό μην το σπαταλάς ζώντας την ζωή κάποιου άλλου.

Μην παγιδεύεσαι στην σκέψη

"ζήσε με τα συμπεράσματα της σκέψης των άλλων"

Μην αφήσεις τον θόρυβο της άποψης των άλλων να σιγήσουν την

ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΦΩΝΗ.

Και πάνω από όλα, τόλμα να

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙΣ την ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ και την ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ ΣΟΥ.

Ξέρουν ήδη τι θέλεις πραγματικά να γίνεις.

ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝΤΑ.

Steve Jobs

Όταν το διάβασα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας!
Τον τελευταίο καιρό αυτά τα αισθήματα με πλημμύριζαν αλλά δεν μπορούσα να τα μετατρέψω σε λέξεις...
Τώρα λυτρώθηκα!

"...δεν χωράει 'φχαριστώ..."

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Fri, 30 Mar 2012 02:10:05 PDT

Σαν αστεράκι κάτω εδώ για συντροφιά μου
σαν ερημώνει και ο κόσμος κι η καρδιά μου
κοιτάζω μέσα από του χρόνου τη σχισμάδα
και βλέπω εσένα, φιλενάδα, φιλενάδα

Τόσα καλά που μας χαρίζει η ζωή μας

χωρίς την κοριτσίστικη γιορτή μας
πες μου τι θα' τανε χωρίς την τρυφεράδα
της μοιρασιάς τους, φιλενάδα, φιλενάδα

Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο
δεν χωράει 'φχαριστώ
μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να σ'το πω

Και όταν ψάχνω μες του χρόνου τη ρυτίδα
κι εγώ σου λέω για τα τόσα που δεν είδα
πως απ'τα βάρη μας θα μείνει η ελαφράδα
αυτό το ξέρεις , φιλενάδα, φιλενάδα

Κόσμος παντού μα οι πιο πολλοί μένουνε ξένοι
κι άραγε ακόμα τι μας περιμένει
σ' αυτό το αίνιγμα που ζούμε στην Ελλάδα
ώσπου να σκίσει η ομάδα, φιλενάδα

Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο
δεν χωράει 'φχαριστώ
μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να σ' το πω

Και τι πειράζει αν στο δρόμο μας χαθήκαν
όνειρα, σχέδια που αλλάξαν, ξεχαστήκαν
όλα όσα γίνανε αυτά είναι τα ωραία
κι αληθινά σαν τη δική μας την παρέα

Σαν φυσικό μοιάζει το δώρο ετούτο
δεν χωράει 'φχαριστώ
μα φιλενάδα ήρθε η ώρα να σ' το πω.

Η ΦΑΚΑ ΜΟΥ.!!!

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Wed, 28 Mar 2012 01:30:04 PDT

Χρόνια τώρα ζούσα μαγκωμένη σε μια φάκα.
Ο χαμός της μάνας μου,τα κοινωνικά προβλήματα γύρω μου,(η ανεργία, το οικονομικό, το μεταναστευτικό) με
κρατούσαν χρόνια τώρα μαγκωμένη πάνω της.

Κι αρκούσε μια κουβέντα με την φίλη μου για να μπορέσω ν`απελευθερωθώ από το πιασιμό της.
Και δεν ήταν μόνο απελευθέρωση,ήταν και αποφυλάκιση ψυχής.
Σαν κάποιος να μου έδωσε το χαρτί της απελευθέρωσής μου, από την φυλακή του μίσους.

" Ο Χριστός μιλούσε με όλους. Δεν έκανε διάκριση μεταξύ των ανθρώπων.
Και πιο πολύ τον απασχολούσε να μιλάει σε όλες εκείνες τις ομάδες των ανθρώπων, που ήταν αποκλεισμένες από το κοινωνικό σύνολο".

Και τότε είδα την φάκα μου, την φάκα όλων μας.
Και τότε διέκρινα την φάκα του ρατσισμού μου/μας.
Μας έδωσαν το τυρί κι εμείς δεν είδαμε την φάκα.

Και ξέροντας πολύ καλά πως άρχισε πριν απο πάρα πολλά χρόνια στην Γερμανία ο διωγμός των Εβραίων,παρασύροντας στον θάνατο κι άλλες ομάδες ανθρώπων,κατάλαβα ότι έπρεπε ν`αναθεωρήσω τις μέχρι σήμερα κάθετες κι απόλυτες απόψεις μου.

Δεν θα πω άλλα γιατί το παρακάτω παραμύθι θα σας βάλει σε πραγματικό προβληματισμό.

Τότε ίσως πάρετε το χαρτί της αποφυλάκισης στα χέρια σας γιατί πιστέψτε με δεν υπάρχει χειρότερη φυλακή από το μίσος.

Ένα ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο.
Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; Αναρωτήθηκε.
Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο, δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!
Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο!:
-Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!
Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:
"Κύρ Ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σας. Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα η ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"
Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε:
"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"
Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε:
"Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να προσευχηθώ. Να είστε σίγουρος δε, ότι θα το κάνω. Θα προσευχηθώ."
Τότε το ποντίκι στράφηκε προς την αγελάδα και της φώναξε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου:
"Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!"
Και η αγελάδα απάντησε:
"Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που
διατρέχετε, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου κάνει, είναι μια διπλωματίτσα στην κοιλιά μου!
Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε μόνος του να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!
Την επόμενη νύχτα,έ νας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη αλλά μέσα στη νύχτα, δεν πρόσεξε πως την παγίδα πιάστικε από την ουρά ένα φίδι ....
Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.
Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο.
Αλλoίμονο όμως, την έφερε στο σπίτι με ένα πολύ υψηλό πυρετό.
Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες κι έτσι ο αγρότης *έσφαξε την κότα* για να κάνει μια καλή κοτόσουπα αφού όλοι ξέρουμε πως στον πυρετό δίνουμε κοτόσουπες!
Αλλά η αρρώστεια της γυναίκας πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν.
Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας 24 ώρες το 24ωρο.
Για να τους ταισει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να *σφάξει το γουρούνι !*
Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλύτωσε! Πέθανε!
Στη κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος γιατί ήταν πολύ καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι.
Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει την * αγελαδα του...... *
Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν'έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη.......

Γιαυτό και σεις, την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι έχει ένα μικρό πρόβλημα-μεγάλο γι αυτόν- και που ίσως εσας δε σας πολυαφορά, θυμηθείτε πως όταν κάποιος από το περιβάλλον μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε και μεις σε κίνδυνο!
Είμαστε όλοι συνεπιβάτες σ'αυτό το πλοίο που το λένε ανθρώπινος βίος... Ας έχουμε ανοιχτά τα μάτια και τ'αυτιά μας και ας κάνουμε μια προσπάθεια να συμπαραστεκόμαστε ο ένας στον άλλο.
Ο καθένας μας αποτελεί τον κρίκο της ίδιας αλυσίδας, είμαστε απαραίτητες ίνες του ίδιου υφάσματος. Και άν ένα μέρος του υφάσματος χαλάσει, κινδυνεύει να σχιστεί όλο το ύφασμα

Ο Μπέρτολντ Μπρέχτ έγραψε :
"Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος .Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός.Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα ,αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί και να φωνάξει μαζί μου ..."

"Οι αποδείξεις μου"...τι έγιναν;

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Fri, 23 Mar 2012 18:48:52 PDT

To 2010, σαν σήμερα, η Θεοδοσία είχε γράψει:

Οι εθνοσωτήρες της Πατρίδας μας (βλέπε 300 λαμόγια) ή (τα τέτοια μας κουνιούνται) το βγάλαν το πόρισμα για να βγούμε από το οικονομικό αδιέξοδο.
"Μαζεύετε αποδείξεις γιατί χανόμαστε".

Αποδείξεις από τον μπακάλη, τον μανάβη, τον ηλεκτρολόγο, τον φούρναρη.
Απόδειξη για το σώβρακο που πήρες από την Λαϊκή... απόδειξη για την κιλότα, για την σερβιέτα, για τον
αέρα που αναπνέεις, για το οξυγόνο, κι απ`ότι βλέπω σε λίγο θα μας ζητήσουν κι απόδειξη για τον έρωτα και πόσες φορές το κάναμε μήπως και φορολογήσουν και την ηδονή.
Δεν πιστεύω να το διαβάσει κανείς φωστήρας και το κάνει πρόταση, η Πάστα φλώρα θα εκραγεί.

Όταν γεννήθηκα λοιπόν έπρεπε να κλάψω για ν`αποδείξω ότι είμαι ζωντανή.
Όταν μεγάλωσα έπρεπε να διαβάζω για ν`αποδείξω ότι είμαι καλή μαθήτρια κι όχι ανεπίδεκτη μαθήσεως (βλέπε Πάστα Φλώρα).
Όταν παντρεύτηκα έπρεπε να είμαι όλα σε ένα.Γυναίκα, μητέρα,νοικοκυρά, για ν`αποδείξω ότι ο τίτλος της συζύγου μου ταίριαζε γάντι. Εδώ βέβαια ομολογώ ότι λίγο τα σκάτωσα, και προτίμησα να κρατήσω την απόδειξη της μητέρας και της γυναίκας.
Όταν βγήκα στην αγορά εργασίας έπρεπε να χορεύω στον ρυθμό που ήθελε ο κάθε εργοδότης για ν` αποδείξω ότι είμαι καλή υπάλληλος.
Ακόμη κι όταν έλεγα ότι πιστεύω σε μια ανώτερη δύναμη που λέγεται Θεός, με θεωρούσαν γραφική. Μου ζητούσαν αποδείξεις για την ύπαρξή του, χρησιμοποιώντας γελοίες δικαιολογίες για τα δεινά που προκαλούσε η ηλιθιότητα και το κλούβιο μυαλό του ανθρώπου.
Κι εγώ έπρεπε για άλλη μια φορά, ν`αποδείξω γιατί ο Θεός τ`ανεχόταν.

Γενικά αν κοιτάξω πίσω μου θυμάμαι μια ζωή γεμάτη με ενδείξεις και σκάρτες αποδείξεις.Πάντα κάποιος με καλούσε ν`αποδείξω κάτι μα πιο πολύ ο εαυτός μου ότι είμαι αποδεκτή στο κοινωνικό σύνολο.
Κι ήρθε επιτέλους η στιγμή που έπρεπε ν`αποδείξω και σε μένα αν με αγαπάω.
Πήρα τις μέχρι τότε αποδείξεις της ζωής μου σε μια βαλίτσα κι έφυγα μακριά απ`όλα εκείνα που μου ζητούσαν συνέχεια μια απόδειξη.
Κι εκεί που κόντευα να βγάλω από το λεξιλόγιό μου αυτή την λέξη, νάτο πάλι το τρυπά-κι των αποδείξεων.
Να μαζεύω λέει αποδείξεις απ`όλους και για όλα, (ακόμη κι από την αγάπη), για να σώσω την πατρίδα μου από το οικονομικό αδιέξοδο που έχει βυθιστεί.
Γελάω ειρωνικά και λέω τις δικές μου αποδείξεις τις έχω δώσει.
Τις δικές τους δεν βλέπω για να καταλήξω πόσο θα τους φορολογήσω που μου φορολόγησαν με τον χαμηλότερο συντελεστή την ζωή μου.

Πέρασαν 2 χρόνια. Η πατρίδα όχι μόνο δεν σώθηκε αλλά μπήκε σε μνημόνια, ζει βυθισμένη στην ανεργία, παρελαύνει κάτω από δρακόντια αστυνόμευση που φέρνει άρωμα από άλλες, σκοτεινές εποχές και κοιτάει το μέλλον φοβισμένα.
Μήπως ήρθε η ώρα να απαιτήσουμε και εμείς αποδείξεις από όλους αυτούς που κερδοσκόπησαν όλα αυτά τα χρόνια, χώνοντας όλο και πιο βαθιά τα χέρια τους στη τσέπη που απλού λαού;
Πολύ σύντομα μπορούμε να το απαιτήσουμε -πίσω από το παραβάν...

Ο κύκλος είναι ατέρμων

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Wed, 21 Mar 2012 02:32:48 PDT

Τα περιβαλλοντικά οφέλη της οικονομικής παρακμής, είναι πραγματικότητα και αγγίζουν όλα τα κράτη του πλανήτη, άσχετα με το πόσο
προηγμένα είναι.
Παρόλα αυτά παραμένουν εύθραυστα.
Είναι ευάλωτα λόγω των παρεμβάσεων των κυβερνήσεων, οι οποίες, εύλογα, θέλουν οι άνθρωποι να δουλεύουν για να μπορούν να αγοράζουν μη απαραίτητα αγαθά, των οποίων η παραγωγή, όμως, συνήθως επιβαρύνει το περιβάλλον.
Τελικά είμαστε ανήμποροι να αμυνθούμε, μια και η λειτουργία και εξυπηρέτηση των καθημερινών μας αναγκών στηρίζονται εξολοκλήρου σε ενεργοβόρες πηγές.
Η μετάβαση, δε σε περιβαλλοντολογικά φιλικές κοστίζει τόσο που λόγο της παρακμής μας δεν μπορούμε να αντέξουμε.
Έτσι ο κύκλος είναι ατέρμων.
Και εμείς συνεχίζουμε την πορεία μας χωρίς να προλαβαίνουμε να σκεφτούμε τις συμβαίνει.

πείνα...

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Sat, 17 Mar 2012 14:25:12 PDT

με τέτοια πείνα κι οι γάτες στα συσσίτια!!!!

A - Το γράμμα

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Tue, 13 Mar 2012 16:22:56 PDT

έχω να προσθέσω:

ανάσα

ανάταση

ανάπτυξη

ανάπαυλα

ανάπαυση

αναδόμηση

ανακούφιση

αυτοπεποίθηση

ανακεφαλαίωση

α........

αφιερωμένο στην φιλενάδα μου με πολύ

αγάπη

Τα χρόνια περνάνε!

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Sun, 11 Mar 2012 05:28:30 PDT

"Πέρασαν 49 χρόνια", τους άκουσα να λένε και τα πρόσωπά τους έλαμπαν...

Φαίνεται μεγάλο διάστημα και όταν το συνειδητοποίησα ρώτησα πως νοιώθουν.
"Δεν το νοιώθεις", μου απάντησε η μάνα μου,
"απλά το έχεις ζήσει και φαίνεται σαν να πέρασε μια στιγμή! Μόνο αν αρχίσεις να ανακαλείς τα γεγονότα, τότε καταλαβαίνεις το διάστημα. Όταν κοιτάς τα παιδιά σου, τότε συνειδητοποιείς το χρόνο που πέρασε..."
Σκέφτηκα την δική μου ζωή και κατάλαβα ακριβώς τι μου έλεγε!!
Τότε ήρθε η πραγματικότητα και με ξύπνησε!
Αναρωτήθηκα αν τους φροντίζω και τους αγαπώ όπως έκαναν και κάνουν πάντα από την ημέρα που με έφεραν στον κόσμο.

Μια ερώτηση γεννήθηκε και κάθισε στο κεφάλι μου... "όταν θα φτάσω στα χρόνια τους πως θα είμαι;"
Το κακό είναι ότι άρχισαν να ξεπετάγονται και άλλες...
"Θα είμαστε μαζί με τον σύντροφό μου;
Θα μπορώ να τα βγάλω πέρα με τις καθημερινές μου ανάγκες;"

Εκείνοι έχουν εμένα στην ζωή τους.
Τους παρατηρώ και τώρα καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι να είναι οι οικογένειες μαζί.

Οι μοντέρνοι καιροί επιτάσσουν την αποξένωση μέσα στην ταχύτητα των νέων που είναι απαγορευτική για τους γονείς τους. Είναι ευλογία για ‘μένα που τα έφερε έτσι η ζωή που γύρισα κοντά τους. Τώρα που μπορούν ακόμη να με διδάξουν με την στωικότητα που βλέπουν τα γεγονότα, με την ψυχραιμία που αντιμετωπίζουν τα νέα, με την νηφαλιότητα που κρίνουν τα πράγματα.

Με το χαμόγελο, τον καλό λόγο, την σκληρή κριτική και την ειλικρινή γλώσσα που μπορεί να περιέχει όλες τις έννοιες από «αγάπη» μέχρι και «συγνώμη»

Τους ευχαριστώ θερμά γι’ αυτό!!

Ευτυχία Ζερδέ

Μελίνα Μερκούρη - η γυναίκα

noreply@blogger.com (Idea Studio) — Tue, 06 Mar 2012 13:45:25 PST

Η Μελίνα Μερκούρη γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 18 Οκτωβρίου 1920.

Μια από τις πρώτες γυναίκες ακτιβίστρια και εξελέγη στη Βουλή των Ελλήνων το 1977.
Αργότερα η Μερκούρη ήταν η πρώτη γυναίκα που ήταν στο υπουργικό συμβούλιο της ελληνικής κυβέρνησης, με την ιδιότητα της “Υπουργός Πολιτισμού”. Το 1971 έγραψε την αυτοβιογραφία της με τίτλο “Γεννήθηκα ελληνικά.”
Η Μελίνα παντρεύτηκε τον ηθοποιό Ζυλ Ντασσέν το 1966 και παρέμεινε σύζυγός του μέχρι το θάνατό της το 1994. Πέθανε από καρκίνο των πνευμόνων στη Νέα Υόρκη, στις 6 Μαρτίου 1994.

Μελίνα Μερκούρη "Photos of Greece".

Links for 2010-10-07 [del.icio.us]

Fri, 08 Oct 2010 00:00:00 PDT

Groupon.gr ζήσε την ζωή σoυ στη μισή τιμή!

Links for 2010-07-28 [del.icio.us]

Thu, 29 Jul 2010 00:00:00 PDT

40 μέρες...

Links for 2010-04-05 [del.icio.us]

Tue, 06 Apr 2010 00:00:00 PDT

Ατενίζοντας το μέλλον - Looking to the Future
Holy Week is over ...
Easter is now behind us ...
The spring has started to be present ...
It is time for thinking about the future ...
We have experienced so many feelings, let us not lose them in our dull daily routine ...
Let's look to the future with the optimism of spring and let's try, everyone from his bastion, doing its best possible, to let the moral flourish and the vision free so that, eventually, to be able to get out of the 'quagmire '...
Begin to be more positive, optimistic and proactive in order to succeed...
Finally let's become productive, leaving behind our defeatism and pessimism ...
And look forward...

Links for 2010-01-02 [del.icio.us]

Sun, 03 Jan 2010 00:00:00 PST

Links for 2009-05-09 [del.icio.us]

Sun, 10 May 2009 00:00:00 PDT

Ανατολική Ακτή
A weekly free press Newspaper "Anatoliki Akti"

Links for 2009-02-28 [del.icio.us]

Sun, 01 Mar 2009 00:00:00 PST

Ασωπός

Links for 2009-02-21 [del.icio.us]

Sun, 22 Feb 2009 00:00:00 PST

Use My Creative Resources