nele van de velde

Illustraties nieuwsbrief twee Boekenkaravaan

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 31 Jan 2012 02:02:01 PST

De tweede nieuwsbrief van de Boekenkaravaan is afgerond, met als opgelegd thema 'Sprookjes'. Voor deze editie heb ik weer een andere techniek en benaderingswijze gebruikt (een illustrator moet veelzijdig kunnen zijn ;)).
Deze illustraties zijn nog meer ontstaan vanuit mijn eigen fantasie.

Ik heb twee verschillende technieken gebruikt: droge naald (= paars) gekrast in plastiek, en kartondrukken in donkerblauw en groen. De kleurkeuze dient om de beelden de nodige dramatiek te verlenen. Elke paginabrede illustratie leidt een nieuwe rubriek in.
Extra aandacht heb ik geschonken aan de inhoud. Elke illustratie afzonderlijk vertelt een 'verhaal', maar toch kunnen ze als reeks van vier functioneren.

'Over boeken en lezen' toont als openingsbeeld een kasteel waar je hier en daar een ridder of prinses tegenkomt. Dit zie je zelf niet -je kan het enkel suggereren-, maar achter de vele raampjes wordt druk voorgelezen!
In deze uitgave zijn ook een handvol redactionele bijdragen terug te vinden van mijn hand. Eén bijdrage gaat over de Jeugdboekenweek 2012. Dit kunt u consulteren in één van mijn vorige posts.
Bij de rubriek 'Woord en beeld' heb ik gezorgd voor een korte vervolgtekst bij het spannende verhaal 'Toverbrood'.
'Praktijkwerking' bevat een geheel zelf verzonnen compilatie van bekende en minder bekende sprookjes uit België, maar natuurlijk ook uit andere culturen. Een leuke knipoog naar de titel van de rubriek is altijd mooi meegenomen.
De laatste prent toont vier prinsen en één koning, en is gebaseerd op het thema/verhaal van het tweejaarlijkse slotfeest van de Boekenkaravaan: de koning doet troonsafstand en is op zoek naar een geschikte vervanger.
En vooral niet te vergeten: onze nieuwsbrief bevat ook steeds een interview met een bekende illustrator. Hét neusje van de zalm.

illustratie bij rubriek: 'Over boeken en lezen'

illustratie bij rubriek: 'Woord en beeld'

illustratie bij rubriek: 'Praktijkwerking'

illustratie bij rubriek: 'Praktisch'

Bluebeard's castle

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 31 Jan 2012 02:00:16 PST

Als kind las ik ze al graag, en ook nu nog heb ik een zwak voor pop-upboeken.
U kent ze vast wel, de boeken die als je ze open doet een prachtige 3D-ervaring geven omdat er van alles uit tevoorschijn komt. Ronald King maakte in het jaar 1972 een uniek boek: 'Bluebeard's Castle'.
Voor de opzet van dit boek werd een scène gekozen (= de intrede van de bruid) uit een opera van de Hongaarse componist Bela Bartok. Het kasteel van Blauwbaard wordt hierin visueel voorgesteld, met de tuin en de zeven geheime kamers. De begeleidende verzen zijn van Roy Fisher. Meer van dit moois is te vinden op http://www.circlepress.com. Daar krijgt u ook wat meer achtergrondinformatie.

cover

De Wentelaar

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 31 Jan 2012 01:58:20 PST

Omdat ik altijd al heel graag met kinderen werkte, heb ik destijds de Specifieke Lerarenopleiding bijgevolgd. Kennis en ervaringen kan je nooit genoeg opdoen. Het moment was er toen uitermate geschikt voor.
Voor de lessen Media moesten we verplicht een profiel aanmaken op het populaire filmpjeskanaal Youtube. Eerst zag ik daar tegenop, want ook op het vlak van 'sociale media' heb ik lange tijd achterop gehinkt. Nu pas begin te beseffen dat het soms handig kan zijn. Je kan er je eigen speeltuin mee creëren.

Via zo'n ander 'sociaal platform' kreeg ik enkele maanden geleden een vriendschapsverzoek van een schrijver/dichter die ik ten zeerste waardeer, en die luistert naar de naam Bart Plouvier. Via deze weg heb ik de man zijn werk en visie beter leren kennen. Zo weet ik nu bijvoorbeeld dat hij, ondanks zijn griezelig grote fanclub, zelfs geen verjaardagen vergeet! Na grondiger research blijkt hij op dit moment zelfs één van de grootste schrijvers van het Nederlandse taalgebied te zijn! Ik kan en wil mijzelf bovenal een fan van zijn dichtwerk noemen. Ook zijn vriendin, Anne Vernimmen, vind ik een goede kunstenares.

De nieuwe verhalenbundel van Bart Plouvier heet 'Genezijde', een verzameling van negen kortverhalen. Ze behandelen het thema 'dood', met af en toe een lach en een traan. Wat mij ten eerste al opviel was de sobere, strakke en sterke cover van het boek (zie hieronder afbeelding in het filmpje zelf). De vormgever blijkt een zekere Dominic van Heupen te zijn. De dynamiek en de plaatsing van de typografie symboliseren perfect de titel zelf. Blauw en beige zouden hier dan kunnen verwijzen naar aarde en water. Alles vloeit daar uit voort...

Ter promotie van het boek hebben Gijs Waterschoot en Ysebel De Vos een prachtig animatiefilmpje gemaakt bij één van de kortverhalen: 'De Wentelaar'. Als je iets kent van de beginselen van animaties en je bekijkt het filmpje nauwkeuriger, dan zie je dat het eigenlijk uiterst eenvoudig in elkaar steekt. Dit is een ietwat naïeve, nonchalante stijl, en ik vind deze animatie bovendien zeer poëtisch en schilderachtig. De boeiende vertelstem (niet iedereen gegeven!) neemt je zo mee in het verhaal, of doet je toch op zijn minst watertanden om het boek aan te schaffen. Opzet geslaagd? Voor mij werkt het alvast wel. Sociale media hebben zo ook hun goede kanten, lijkt mij.

Online shop

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 03 Jan 2012 05:20:00 PST

Wees allen van harte welkom op mijn Online shop! Het is de bedoeling dat deze in de toekomst nog verder zal worden uitgebreid met artikelen allerlei. Het adres van mijn nieuwste boreling is http://corkebrozieshop.blogspot.com of, nog eenvoudiger, je kan op de afbeelding klikken in de zijbalk.
Zoek je een origineel, uniek geschenk? Bestellingen 'op maat van de klant' zijn ook mogelijk. Op de blog vind je alle informatie. Bij deze verklaar ik ook de jacht op de buttons officieel voor geopend.

buttons

Vrijwilligersproject buitenland: luik één

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Wed, 04 Jan 2012 14:08:42 PST

Ik heb altijd al gezegd dat mijn leven pas echt zou beginnen op mijn 25ste. Het is mijn grote droom om in de nabije toekomst een aantal maanden naar het buitenland te gaan. Ik zou sowieso graag vrijwilligerswerk willen gaan doen in Zuid-Afrika. Om mijn reis (= verloopt via een organisatie) te kunnen financieren plan ik een vijftal verschillende acties (= lees 'luiken'). Mijn reisplannen worden zo beetje bij beetje concreter.

Het eerste luik dat ik hiervoor organiseer is een kerstkaartenverkoop. Ik heb 500 kaartjes 'afzonderlijk' met de hand gedrukt. In totaal zijn het 100 pakketjes geworden. Elk pakketje telt vijf verschillende, klassieke, dubbelgevouwen kaarten. Inclusief enveloppen. Deze kaarten zijn uniek, origineel en ambachtelijk gemaakt. Ze worden verkocht aan de richtprijs van 8 EURO per pakketje.
Ik heb verschillende pistes uitgestippeld om mijn kaarten aan de man te brengen.

Voor deze actie krijg ik ook steun van de dienst Cultuur van de gemeente Vorselaar. Zij publiceerden ter promotie van mijn kaarten een klein artikeltje in hun tweewekelijks infoblad. Afhankelijk van de verkoop schenk ik -speciaal voor deze gelegenheid- 1/4de van mijn opbrengst aan het tekenschooltje waar ik lesgeef.

U kan vanaf nu de pakketjes ook individueel bestellen via vandeveldenele@gmail.com.

... En de verkoop was een waar succes !! Bedankt aan die zovele mensen die allemaal één of zelfs meerdere van mijn 'originele en unieke' pakketjes hebben gekocht of besteld. Dit betekent echt zéér veel voor mij!

reeks van vijf verschillende kaarten, inclusief enveloppen
pakketje

alle pakketjes

de start van mijn kaartenverkoop op zaterdag 17 september in de bibliotheek van Vorselaar

originelen

promotieartikel in INFO VORSELAAR - 9 december 2011, met veel dank aan de dienst Cultuur van Vorselaar

Prijs !!

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Wed, 21 Dec 2011 05:20:46 PST

Twee jaar geleden ben ik begonnen met deel te nemen aan tentoonstellingen én wedstrijden. De periode daarvoor was ik er nog niet rijp voor, of ontbrak mij de tijd. Voor de tweede keer in mijn leven -de posters en gadgets die ik als kind vroeger won met teken- en kleurwedstrijden niet inbegrepen- heb ik een prijs weggekaapt!

Dit jaar vatte ik het ambitieuze plan op om aan drie verschillende wedstrijden tegelijk deel te nemen: de Cartoonale Olen, de Kinderboekenbeurs Bologna en de Jacques Gorus-prijs voor Grafiek. Uiteindelijk heeft enkel deze laatste groen licht gekregen. Ik kan de wedstrijden waaraan ik deelnam tot nog toe op één hand tellen, maar ik ben dan ook zeer selectief in mijn keuzes. Bovendien heeft elke wedstrijd zijn voorwaarden, en past je werk niet overal even goed in.

De Jacques Gorus-prijs voor Grafiek organiseerde dit jaar voor de derde keer een wedstrijd. Deelnemers tussen 18 en 45 jaar mochten deelnemen. Alle disciplines binnen de diepdrukgrafiek (*Deze techniek kenmerkt zich door het gebruik van een drukplaat (inktoverbrenger) waarin kleine verdiepte uitsparingen de inkt vasthouden.) waren toegelaten. Het thema was vrij en elke deelnemer moest twee werken inzenden, inclusief een CV. Er waren in totaal 18 deelnemers.
Ik was gaan spieken in de mailinglijst, en zag dat er grote namen als Kevin Vanwonterghem deelnamen. De grond zakte toen weg onder mijn voeten! Uiteindelijk bleek Kevin niet bij de winnaars te zijn geëindigd. Zelf had ik iemand aanbevolen om ook deel te nemen aan de wedstrijd. Met haar heb ik na afloop van de uitreiking van de prijzen nog een leuk gesprekje gehad.
De prijzen bestonden uit een eerste prijs (= de winnaar) en twee eervolle vermeldingen, plus een gezamenlijke tentoonstelling in december 2012.

Voor mijn inzending heb ik mij gebaseerd op een beeld dat ik eerder had gemaakt bij een gedicht van Jo Govaerts. Dit beeld heb ik verder bewerkt en uitvergroot. Daar heb ik nog een tweede, aanvullend beeld aan toegevoegd. Zo kwam ik tot een tweeluik: 'De kleine man 1' en 'De kleine man 2'. Wegens gebrek aan materiaal en werkruimte, heb ik de beelden thuis met de hand en met een lepel afgedrukt. De techniek die ik gehanteerd heb is droge naald.

De uitreiking van de prijzen vond plaats op zaterdag 3 december 2011 om 19 uur in atelier Jacques Gorus. Alle werken van de deelnemers waren er te bezichtigen. Leonor Wiesbauer bleek voorzitter te zijn van de jury. Van haar kreeg ik destijds 'antropologie' gedoceerd aan Sint Lucas Antwerpen. Zij heeft gedurende de vorige twee wedstrijden in de jury mogen zetelen, maar deze keer was ze gepromoveerd tot voorzitter. De jury zelf bestond uit drie professionele vakmensen.

Leonor -'Noortje' voor de kenners- deed verslag in drievoud. Na een korte inleiding over het hoe en waarom van de wedstrijd, las zij een filosofische tekst voor over kunst en ethiek van de Engelse auteur Oscar Wilde. Tot slot werd het juryverslag voorgelezen, en werden de winnaars bekend gemaakt. Daaruit bleek onder meer dat, ondanks de hoge kwaliteit van de werken, de jury bij de eerste aanblik als wist wie de winnaars waren. Binnen deze drie winnaars werd het echter zéér moeilijk om een definitieve rangorde op te stellen. "Moet de jury kiezen voor het gedurfde, naïef-narratieve (hierbij dacht in spontaan aan mijn werk), of kiest ze voor het klassieke, eerder 'juiste'?", las de voorzitter voor. Toen kreeg ik plots mijn naam te horen! Ik wist eerst niet wat mij overkwam, maar ik kreeg wel degelijk een eervolle vermelding van de jury! De andere eervolle vermelding ging naar Emma Vardanian, en de winnares van de avond was Natali Sarkisyan. Allebei hebben ze een Master in de Grafiek Behaald.
Ik was vooral zeer blij dat men bij de beoordeling van mijn werk niet heeft gelet op 'afwerking'. Mijn drukken vertoonden immers onregelmatigheden, en ik weet zeker dat -indien ik een professioneel atelier ter beschikking had- deze fouten vermeden hadden kunnen worden. De jury heeft gelukkig vooral rekening gehouden met visie, inhoudelijke en technische kwaliteiten. Ik zal maar zwijgen over mijn kaders uit den Hema...

Ik ben steeds in mijzelf blijven geloven (anders neem je natuurlijk niet deel aan een wedstrijd). Graag wil ik nog even opmerken dat ik hier niet alleen mee sta. Er zijn twee mensen -buiten mijn ouders, zussen en familie natuurlijk-, die continu met mij hebben meegeleefd en mij steeds hebben gemotiveerd. Zij volgen mijn doen en laten naar eigen zeggen op de voet, en dat doet mij echt zéér veel deugd en plezier. Eén van hen is momenteel de op één na beste illustrator van België en Nederland! Van haar kreeg ik onlangs nog een tip voor deelname aan een andere wedstrijd. Hun steun betekent daarom zeer veel voor mij, en ik zal het blijvend koesteren. Beter één vogel in de hand dan tien in de lucht zegt men wel eens.

Ik ben zéér blij met mijn prijs, ook al is het dan in een andere discipline dan de mijne.
Na afloop van de prijsuitreiking heb ik nog een goed gesprek gehad met de voorzitter. Deze uitwisseling/reflectie -in combinatie met het juryrapport- geven mij een veel helderder inzicht dan het oppervlakkige 'mooi' dat ik soms te horen krijg. Dat doet deugd.
De voorzitter vertelde dat ze mijn werk gedurfd vond, maar dat ze technisch gezien al sterkere dingen van mij gezien had. Techniek kan je echter niet 'zomaar tevoorschijn toveren'. Tijdens mijn opleiding aan Sint Lucas heb ik begrepen dat zoiets voor een stuk aangeboren is. Ik heb het met mijn eigen ogen moeten vaststellen bij enkele van mijn klasgenoten. Als je dit in aanleg hebt en je kan het combineren met allerlei andere zaken, dan heb je de formule om de allerbeste te kunnen worden in je vakgebied. Het levende bewijs hiervan heeft bij mij in de klas gezeten. Door hard te werken kan je echter ook veel bereiken.

Deze prijs heeft mijn zelfvertrouwen een enorme boost gegeven. Het vormt zeker en vast een motivatie om aan meer wedstrijden deel te nemen met nóg beter en sterker werk. Ik beschouw het als een bewijs van mijn 'kunnen', en daar mag ik trots op zijn. Ik blijf het karaat van dit goud koesteren.
Talent drijft altijd boven, altijd!

Wens je een bezoek te brengen aan atelier Jacques Gorus? Raadpleeg dan hun website http://www.jacquesgorus.be.

mijn prijs

'De kleine man 1'

'De kleine man 2'

affiche prijsuitreiking

enkele reacties (ook van enkele juryleden) uit het gastenboek

Illustraties nieuwsbrief één Boekenkaravaan

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 31 Jan 2012 01:53:05 PST

De eerste nieuwsbrief van de Boekenkaravaan voor het nieuwe schooljaar is verschenen, met daarin -bij elke rubriek- vier paginabrede illustraties van mij.
De nieuwsbrief is aan zijn tweede jaargang toe, en verschijnt tweemaandelijks.
Bedoeling hiervan is elke Boekenkaravaanschakel op de hoogte te houden van het reilen en zeilen van de Boekenkaravaan. Bovendien vind je er een hoop nuttige tips en weetjes in terug. Voor het eerst wordt de nieuwsbrief ook verder verspreid dan louter naar de vrijwilligers: bibliotheken, uitgeverijen, scholen, samenwerkingsprojecten...

Bij elke nieuwsbrief wordt er rond een thema gewerkt. Het is de bedoeling dat ik per nieuwsbrief, naast een beetje redactiewerk, vier of vijf illustraties maak. Voor elke nieuwsbrief gebruik ik een andere techniek, om het een beetje uitdagend te houden. Niet alleen voor de lezers, maar ook voor mijzelf. Er wordt over gewaakt dat de vier illustraties onderling telkens wél goed bij elkaar aansluiten.

Een team van elf redactiemedewerkers heeft enthousiast aan de nieuwsbrief gewerkt.
De kers op de taart vormt het fantastische interview met peter Carll Cneut, afgenomen door Elisa Hulstaert en Vanessa Vermeulen. Als techniek voor de uitwerking van mijn illustraties is gekozen voor kleurpotlood. Nadine Heidbrink is de vormgeefster, en gaf het geheel een nieuw kleedje. De doelgroep voor deze nieuwsbrief is zeer divers, maar vooral volwassenen vormen de boventoon.
32 pagina's leesplezier gegarandeerd. Het belooft, zowel redactioneel als illustratief, een heel vruchtbaar jaar te worden! Ik voel het aan mijn kleine teen.

Meer informatie: http://www.leesweb.be

illustratie bij rubriek: 'Over boeken en lezen'

illustratie bij rubriek: 'Praktijkwerking'

illustratie bij rubriek: 'Praktisch'

spread (*'6de Boekenkaravaangazet, Nieuwsbrief van de Boekenkaravaan - een initiatief van Leesweb vzw, November 2011')

spread

spread

Miro

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Mon, 28 Nov 2011 02:18:49 PST

Voor de geboorte van Miro heb ik verschillende onderdelen gecreëerd, zeg maar n'een hele menu. Ik wijk graag af van het klassieke geboortekaartje. Zoals hieronder te zien, is het kleurenpalet een assortiment van blauw geworden: tweekleurendruk met verschillende schakeringen koningsblauw.
Tijdens het ontwerpproces start ik altijd met een origineel prototype, meestal op ware grootte. Na goedkeuring wordt het originele ontwerp dan bijgewerkt, nagemaakt en/of afgewerkt voor druk. In overleg met de drukkerij wordt dan bekeken wat de mogelijkheden zoal zijn om de ontwerpen op grotere schaal en in meerdere oplages uit te voeren.

Allereerst heb ik een T-chirt op maat gemaakt én bedrukt. Op de tekening staat een baby die met blokken speelt. Om dit beeld te verkrijgen, heb ik met enkele scherpe mesjes -een zeef voor zeefdruk heb ik zelf nog niet- twee versies van deze afbeelding uit twee verschillende stukjes linoleum (*soort van zacht hout) gesneden. Linoleumsnede is, binnen de Grafiek, een hoogdruktechiek waarbij het bovenliggende gedeelte wordt afgedrukt.
Het ene stukje linoleum heb ik ingeïnkt en afgedrukt met zwart, het andere erover met blauw. Op deze manier krijg je een gelaagdheid, en ook een zekere diepte.

In het tekstje dat op het kaartje staat, komen ook '10 vingertjes, 10 teentjes' voor. Dit bracht mij op een idee voor het ontwerp van het doosje met de doopsuiker.
Om in de lijn te blijven van het T-chirt, heb ik het doosje opgevat als een blok. Als het doosje bovenaan gesloten is, zijn de vingers van de moeder en de vader symbolisch in elkaar gestrengeld. Daaruit is Miro geresulteerd. De plattegrond en de handen van het doosje kunnen via een professioneel tekenprogramma (= Photoshop, Illustrator, InDesign,...) op de computer worden getekend.
Als extra element heb ik nog een button ontworpen met zijn naam op.

Miro: het volledige assortiment (= T-chirt met opdruk, kaartjes, doosje doopsuiker, button)

originele 'prototype' T-chirt; gemaakt met naald en draad en bedrukt in twee kleuren blauw en zwart

doosje voor doopsuiker: op elke kant van de kubus is één letter bedrukt in zwart en blauw
detail doosje doopsuiker: de vingers van de vader en de moeder zijn in elkaar verstrengeld en worden samengehouden door langs duim en pink een kleine inkeping te maken

detail doosje doopsuiker wanneer het geopend is

kaartje Miro met enkele concrete cijfers en gegevens, opgevat als 'kledingetiket'

button Miro

Bezoek aan het MAS

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Mon, 28 Nov 2011 02:33:04 PST

Heel af en toe krijgt mijn vader gratis tickets voor één of ander evenement, maar vooral: hij weet dan perfect bij wie hij hiervoor moet zijn! Zo herinner ik mij een bezoek van enkele jaren geleden aan een groots opgezette tentoonstelling in Brussel. Dit was ter gelegenheid van de inhuldiging van de 'Prinses Elisabethbasis' (*Dit is een Belgisch poolstation op Antarctica. De basis is genoemd naar prinses Elisabeth, de oudste dochter van Filip en Mathilde).
Mijn vader kreeg destijds twee uitnodigingen, omdat een deel van het bedrijf waar hij werkt heeft meegeholpen aan de opbouw van dit station. Ik ben de enige thuis die hier enige interesse voor heeft. Tot op heden laat dit evenement nog steeds een diepe indruk op mij na.

Om diezelfde reden kreeg mijn vader twee tickets voor het MAS (= Museum Aan De Stroom, http://www.mas.be) in Antwerpen. Een bezoek aan dit museum stond al lang in mijn agenda gepland, en nu is het er dus eindelijk van gekomen. Ik ging er naartoe met een goede vriendin van mij, die ik al ken van tijdens het middelbaar.

Het museum telt ruim tien verdiepingen en herbergt, kort samengevat, een compilatie van de mooiste schatten uit diverse musea in gans Antwerpen. Elke verdieping werkt met een thema, en de haven speelt een belangrijke rol. Ik was letterlijk 'overdonderd' door wat er allemaal te zien was. Het is voor mij onmogelijk om dit in woorden te vatten, dus breng ik verslag uit van deze dag in beelden.

Ik kan u verzekeren: wie dit museum bezocht heeft, kent de geschiedenis van Antwerpen op zijn duimpje. Het valt aan te raden het museum op verschillende momenten te bezoeken, omdat er zoveel te zien is. Geniet mee!

'liefdesthermometer'

"Hij is groot en ik ben klein, en da's niet eerlijk, o nee."

afvalindustrie

het kleinste bootje ter wereld

'kies uw schip': uitzicht vanop het panorama, enkele minuten na zonsondergang

Letterdoos

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Mon, 28 Nov 2011 02:06:56 PST

Ik heb altijd al een zwak gehad voor stempels. Tegenwoordig maak ik er zelf.
In mijn verzameling zitten ook een aantal doosjes met stempelletters. Toen ik onlangs dit doosje opende, kwam ik tot de ontdekking dat er letters waren afgedrukt op de bodem. Als je heel goed kijkt, zie je één blanco vakje. Deze letter werd tot op heden (nog) niet gebruikt. Alleszins een leuk effect!

Paspop

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Mon, 28 Nov 2011 02:06:19 PST

Tekenen -klikken is hier een passender werkwoord- met een muis op de computer, het is eens wat anders. Met het beeldbewerkingsprogramma Photoshop probeerde ik een aantal kledingstukken uit. De hamvraag: hoe kunnen we de onderstaande stoere jongen zo trendy mogelijk kleden? Ik liet mijn fantasie de vrije loop, en stelde een minicollectie samen.
Om dit klaar te spelen, heb ik gewerkt met 'lagen' (= layers). Adam (zo heb ik hem gedoopt) fungeerde als hoofdlaag. Voor elk kledingstuk heb ik een nieuwe laag gemaakt. Tenslotte heb ik alle lagen gekopieerd naar een nieuw bestand.

'Adam'

Vluggertjes

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 15 Nov 2011 14:35:45 PST

Toen ik nog Illustratie studeerde aan Sint Lucas in Antwerpen, kregen wij in het tweede jaar de opdracht om wekelijks een postkaart te maken. Ik herinner mij nog goed dat ik daar altijd geweldig tegenop zag. Hoe hard ik ook mijn best deed, het ging mij niet echt af.
Je bent nooit te oud om te leren, dus besloot ik de oefening anno 2011 nog eens te herdoen. Ik nam mij voor om de maand september eens duchtig onder de loep te nemen.
Het concept is simpel: van elke dag een samenvatting maken. Er is altijd wel iets dat je aanspreekt; een moment, ervaring, herinnering, emotie, ...

Het was niet makkelijk, maar ik heb eruit geleerd dat het belangrijke opstapjes kunnen zijn om creatief en probleemoplossend te leren denken. Daarnaast ontwikkel je bepaalde ideeën, en onbewust ben je bezig met zaken als vormgeving en bladspiegel. Gezien het vluchtige medium -en het feit dat ik zelden of nooit voorschetsen maak-, zou dit in feite een kolfje naar mijn hand moeten zijn. Of dat klopt laat ik volmondig aan u over! Mijn conclusie: Ik ben weer gegroeid!

de maand september in 26 persoonlijke beelden (= volgens mijn jaargang ;)),
inclusief kaftje

Jeugdboekenweek 2012: Dieren

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 15 Nov 2011 11:15:56 PST

Op maandag 31 oktober 2011 bracht ik een bezoek aan de Boekenbeurs in Antwerpen. Het is dé uitgelezen plek om boeken aan te schaffen die je altijd al wilde hebben. 'Tikken tegen de maan', samengesteld door dubbeltalent Joke van Leeuwen, is er daar eentje van. Ik vind het voorlopig één van de beste publicaties die er binnen het genre van de kinderpoëzie te verkrijgen zijn. 50 kindergedichten worden ondersteund door 48 illustraties. Het is een uitgave van Ons Erfdeel vzw.
Ik heb er de bladzijden uitgenomen die mij het meeste aanspreken. Begin dit jaar was er nog een grote overzichtstentoonstelling te zien in De Lakenhal van Herentals, maar tot mijn grote spijt heb ik die moeten missen.

Als kersvers redactiemedewerker en illustratrice van de nieuwsbrief van de Boekenkaravaan, heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt een lezing bij te wonen.

Zie hier het verslag:

Geen betere manier om kinderen in contact te brengen met boeken, dan een jaarlijks bezoek te brengen aan de Boekenbeurs in Antwerpen. Deze vindt ieder jaar plaats in november, en biedt een aantrekkelijk programma voor jong en oud.

Gedurende deze Boekenbeurs worden heel wat nevenactiviteiten georganiseerd. Zo werd er op maandag 31 oktober een lezing gegeven door Stichting Lezen, in samenwerking met Boek.be. Stichting Lezen is een organisatie die leesbevordering stimuleert, en streeft naar een betere leescultuur in Vlaanderen. Deze lezing stond tevens in het kader van de leerkrachtendag voor het basisonderwijs.

Tijdens de voorstelling werd het thema van de Jeugdboekenweek 2012 toegelicht, en dat is dit jaar Dieren. Men wil dieren voorstellen zoals ze in het echt zijn. Boeken als Vos en Haas zijn hier volledig uit den boze.

De Jeugdboekenweek vindt plaats van 10 tot 25 maart 2012. Alle openbare bibliotheken nemen deel aan dit initiatief. Zij proberen boeken meer onder de aandacht te brengen door bijvoorbeeld jeugdauteurs en illustratoren uit te nodigen, voorleesmomenten, workshops en activiteiten te organiseren.

Verder zijn er –in samenwerking met Boek.be- zes boekenpaketten samengesteld voor elke leeftijdsgroep van het basisonderwijs. Eén ervan is speciaal uitgewerkt voor kinderen die moeilijk of niet graag lezen. Elk pakket bestaat uit zes boeken met uiteenlopende genres. Allemaal gaan ze op één of andere manier over dieren. De verscheidenheid is groot: poëzie, woordeloze prentenboeken, kartonboeken, voorleesboeken, informatieve en educatieve boeken, een klassiek boek over de geschiedenis van de dierentuin, en zelfs een geïllustreerde dierenatlas. Voor elk wat wils.

Naast deze boekenpaketten is er heel wat promotiemateriaal verkrijgbaar, zoals een affiche, stickers, ballonnen, een vlaggenlint en een strijklogo. Als ‘extra’ gadget is dit jaar gekozen voor een verrekijker, waarmee je dieren kan spotten. Voor al dit verzorgde, prachtige beeldmateriaal én de erg toepasselijke typografie zorgden respectievelijk illustrator Carll Cneut (tevens peter van de Boekenkaravaan) en vormgever Kris Demey. Je kan al deze materialen bestellen via de site http://www.jeugdboekenweek.be. Hier vind je trouwens tal van nuttige leessuggesties. Primeur: begin februari wordt er een speciale website voor kinderen gelanceerd! Alvast iets om naar uit te kijken dus.

Tot slot kwamen er nog twee leerkrachten tips geven over voorlezen in de klas. De ene leerkracht geeft les in het tweede leerjaar van het basisonderwijs. Zij maakt in haar klas gebruik van de Boekenbeesten. Deze kan je terugvinden op de site van Boek.be. Aan de hand van deze personages kunnen de kinderen kenbaar maken welk soort boeken hen het meest interesseren. Dit maakt het voor hen ook een stuk makkelijker om een keuze te maken uit het grote aanbod. Elke week staat er een ander Boekenbeest in de kijker. Je kan hier als leerkracht op inspelen door het Boekenbeest te laten voorstellen op een originele manier, via muziek enz... Er bestaat ook een Boekenbeestenquiz (zie http://www.boek.be). Een andere tip die zij meegeeft, is sfeer scheppen. Kies een plek voor je klas zoals een zolder, een kelder, en zorg voor aangenaam comfort zoals bijvoorbeeld knusse kussentjes,...

Hoe worden de ouders betrokken bij dit gebeuren? Er worden regelmatig infomomenten georganiseerd. De moeilijkheidsgraad van de boeken wordt kenbaar gemaak door gebruik van het ‘vijfvingersysteem’.

De andere leerkracht geeft les in De Toren van Babel. Dit is een Secundaire school, waar verschillende talen worden gesproken. De leerkracht legt uit dat de leerlingen door hun taalachterstand nood hebben aan boeken met een goede basis. Het vormt daarom geen uitzondering dat deze leerlingen boeken lezen die normaliter bestemd zijn voor het basisonderwijs. De Boekenbeesten zijn laagdrempelig, en bijgevolg uiterst geschikt voor anderstalige kinderen. Zij vinden dit net leuk!

Als je als leerkracht enige luxe hebt, is het zinvol om met kleine leesgroepen te werken van bijvoorbeeld vier of vijf kinderen. Misschien kan je vertrekken van het Boekenbeestenlied... Verder kan je het voorlezen afwisselen met momenten dat de leerlingen zelf lezen. Beloningen werken effectief: bij elk gelezen boek verdienen de leerlingen een diploma en stickertjes. Dit motiveert hen nóg meer om te lezen.

Interessante sites om te raadplegen:

http://www.stichtinglezen.be

http://www.boek.be

http://www.jeugdboekenweek.be

affiche jeugdboekenweek 2012 (= beeld: Carll Cneut, typografie: Kris Demey)
cover

gedicht en illustraties: Wim Hofman

gedicht: Gerard B. Berends, illustratie: Mieke Lamiroy

gedicht: Jaap Robben, illustratie: Sebastiaan Van Doninck

Kleine kunstenaars

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 15 Nov 2011 10:21:28 PST

Sinds september geef ik op zondag ook les in een plaatselijke tekenschool. Aangezien het om een groep van om en bij de 30 leerlingen gaat, zijn we met drie leerkrachten om alles in goede banen te leiden. De leeftijd van de leerlingen schommelt tussen 6 en 12 jaar. Soms wordt de groep apart onderverdeeld en begeleid.
Het is vooral de bedoeling dat de leerlingen zich kunnen uitleven. De appreciatie die je van hen krijgt doet mij persoonlijk veel deugd. Onlangs kwam één van mijn leerlingen mij tijdens de pauze spontaan een knuffel geven. Een blij gezicht maakt mijn dag helemaal goed!
Volgende foto's brengen kort verslag uit van hoe het er bij ons (=Nele, Melissa, Kurt) aan toegaat.

opdracht mode: bustes versieren met crêpepapier (merk de stoere tatoeage op ! ;))

opdracht knutselen: locomotief én treinwagons

opdracht schilderen op doek: stilleven als vertrekpunt

Dinoland

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 15 Nov 2011 09:38:13 PST

Ik heb Sinterklaas altijd al een toffe gast gevonden. Ten tijde van de fel bejubelde film 'Jurassic Park', was ik als kind gefascineerd geraakt door dinosauriërs. De goedheiligman bracht mij prompt een hele vloot, vergezeld van een leuk boekje om hun namen te leren kennen.
Zoals je hieronder kunt zien, trakteer ik mijzelf met een ritje op de Brontosaurus.

Sweetest Thing

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 15 Nov 2011 09:19:32 PST

W.C.-papier in de wind laten wapperen

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 15 Nov 2011 07:54:50 PST

Een boekje uit 1995 alweer, destijds bekroond met 'vlag en wimpel' en 'de gouden appel 1999'.

Zijsprongetje

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Sat, 05 Nov 2011 10:13:30 PDT

Bij gelegenheid word ik wel eens gevraagd voor het maken van een portret, karikatuur of cartoon. Men bezorgt mij dan de nodige foto's, maar het gebeurt ook dat ik ter plaatse kom bij de klant. Ik beschouw zulke opdrachten als een aangenaam zijsprongetje binnen mijn artistieke carrière.
Afhankelijk van de specifieke wensen van de klant, maak ik een ontwerp op maat. Soms krijg ik volledig carte blanche.
Bij mensen die ik persoonlijk ken, mag het altijd ietsje meer zijn. De persoon hieronder afgebeeld is dokter van beroep, en ik moest dus bij aanvang met een paar zaken rekening houden: de periscoop staat symbool voor zijn beroep, en verder moesten er een Porsche en een glas rode wijn in verwerkt worden. Omdat de persoon in kwestie wel houdt van een humoristische noot, kwam ik op het idee van de sexy verpleegsters op de achtergrond. Ik koos lichtblauw als kleur voor de Porsche, zodat de dokter op het voorplan zeker alle aandacht opeist.
De tekening is gemaakt op A3-formaat, uitgevoerd in grafietpotlood, afgewerkt met kleurpotloodjes en vervolgens ingelijst.

-Hier volgt nog een mooie reactie op één van mijn recente karikaturen:

"Geachte mevrouw, Beste Nele,

Langs deze weg wil ik U zeer hartelijk danken voor de prachtige karikatuur die U van mij gemaakt hebt.

Dit te moeten doen op basis van een foto, Chapeau. U hebt talent."

Wie bij mij een dergelijke opdracht wil laten uitvoeren, kan best een mailtje sturen. Alle technieken, materialen en voorstellen zijn in principe mogelijk.
Mijn karikaturen en portretten worden in de loop van de tijd verzameld, en zullen mee verschijnen op mijn persoonlijke website onder de tekstballon 'portret'.

Volgens het Groene Boeksken

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Fri, 04 Nov 2011 09:53:16 PDT

Het is en blijft een klassieker in december: 'Het Groot Dictee der Nederlandse Taal'.
Elk jaar komt er een straffe, hoog aangeschreven schrijver aan bod met een uitgekiend epistel dat bepaald niet mals is, en waar menig leek van zou terugdeinzen. Als was Roodkapje opgepeuzeld door de boze wolf en het kalf -of de zware steen- reeds verdronken.

Vorig jaar waagde ik mij voor het eerst aan drie van de vorige dictees. De dictees van de vorige jaren kan je vinden op de respectievelijke website.
Ik heb het er zeker niet slecht van afgebracht, want telkens kwam ik boven het gemiddelde uit! Het deed mij terugdenken aan mijn tijd op de Lagere School, waar ik -op enkele hoogvliegers na- steeds trouw tegen de mediaan aanschurkte.

Hieronder volgt mijn versie van het dictee van 2010, dat ik live op televisie heb gevolgd. Ook hier deed ik iets beter dan het gemiddelde, al heb ik nochtans uiterst streng verbeterd!

Arnon Grunberg schrijft het dictee van 2011, dat je kan volgen op woensdag 14 december op Nederland 1. Hoe je kan deelnemen aan de voorronden lees je op http://grootdictee.nps.nl (- Over het Groot Dictee, subkop Voorronden).
De wedstrijd staat open voor alle Vlamingen en Nederlanders. Belangrijke voorwaarde tot deelname is geen spelling- noch smetvrees te hebben. Nog even meegeven dat er ook een Groot Kinderdictee bestaat.
Zodus; neemt uw Groene Boeksken maar snel ter hand (maar kom achteraf a.u.b. niet klagen als u weer eens een 'o' te veel hebt gezet ;)!

'Kakofonie', dictee van 2010, geschreven door Tommy Wieringa

Slaap

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Fri, 04 Nov 2011 05:49:14 PDT

De laatste maanden ben ik weer gewillig gezwicht voor proza, na een rustpauze van bijna vijf jaar! Hoog tijd dus dat we daar terug verandering in gaan brengen.

Heel recent heb ik een herdruk van de novelle 'Slaap' gelezen. 'Slaap' is een samenwerkingsverband tussen de Japanse auteur Haruki Murakami en illustratrice Kat Menschik. Het is een kortverhaal waarin het vrouwelijke hoofdpersonage te maken heeft met een acuut gebrek aan slaap, tevens het leidmotief in het verhaal.
Wat mij over de streep heeft getrokken om het boek te lezen zijn de bijzondere illustraties, die bovendien veelvuldig over het boek verspreid zijn.

Het verhaal wordt verteld vanuit de leefwereld van een jonge vrouw. Het autoritaire vertelstandpunt biedt de gelegenheid te weten te komen wat zich afspeelt in het hoofd van de vrouw, en hoe zij de wereld waarneemt.

Het is vooral een erg gesloten en intimistisch verhaal. We komen een paar zaken te weten uit de onmiddellijke leefwereld van de vrouw, zoals leeftijd en voorkeuren (= het zwemmen), en het feit dat ze man en kind heeft. Deze laatste heeft een tandartsenpraktijk. Gegevens hierover worden verder niet uitgediept.
Haar leven speelt zich af binnen een beschermende cocon van wassen, plassen en koken, en de vrouw schijnt zich daar goed bij te voelen. Zij kent haar plaats, en heeft er duidelijk vrede mee. Allemaal kennen we immers wel de alledaagse cyclus van slapen en eten, en dat maakt het herkenbaar en begrijpbaar voor de lezer.
Het dagelijkse zwemmen is een weerkerend gegeven.

De wereld wordt vooral inwendig geobserveerd. Dit merken we aan de vele beschrijvingen en het gebrek aan dialoog. Toch is de vrouw gelukkig binnen dit vaste gezinspatroon. Sterker nog: het feit dat ze niet kan slapen maakt haar gelukkiger dan ooit, ze wordt er zelfs 'fysiek' mooier van (dit weten we uit de scène waarin ze zichzelf bekijkt voor de spiegel), en bovendien heeft ze de nachten nu voor zich alleen.
Tijdens deze nachten 'bezondigt' ze zich voor het eerst aan alchohol en chocolade, terwijl ze zich herhaaldelijk verdiept in 'Anna Karenina' van Leo Tolstoi. Soms neemt ze haar auto en rijdt vervolgens doelloos door te straten. Overdag handelt ze haar routineuze klussen af.
Zelfs een thema als 'seks' wordt banaal opgevat, bijvoorbeeld in de scène wanneer de man 's middags uitzonderlijk een uurtje vrij heeft en zijn vrouw vol blijdschap inlicht over dit gegeven. De reactie van de vrouw is lauw, en ze verzint vervolgens een smoes om hier onderuit te komen. Haar man reageert hier begripvol en zelfs bezorgd op. Toch voel je een zeker 'onheil' naderen. De vrouw stelt zich heel wat vragen, vooral naar het einde toe.

Er is gekozen voor een open einde, waarin de vrouw zich met haar wagen op een parking bevindt en plots omsingeld en aangevallen wordt. Het dreigt haar fataal te worden.
Het boek is doorspekt van flasbacks en flashforwards. We komen op die manier een paar dingen te weten uit haar jeugd- en studiejaren.

De spanning zit hem vooral in de vele (surrealistische) beschrijvingen en de gemoedstoestand van het personage. Het tempo is strak, en de toon van het verhaal is eerder gedempt. Alsof je je als lezer de hele tijd onder water bevindt. Er is geen tijd om naar het oppervlak te komen, integendeel: je zakt dieper en dieper weg naar de bodem...

De illustraties zijn (vermoedelijk) uitgevoerd in de zeefdruktechniek, in symbolisch nachtblauw en wit, met zilver als steunkleur. Dit koele, gedempte palet geeft de nachtelijke sfeer van het verhaal goed weer. Het zijn surrealistische beelden, en deze visie sluit perfect aan bij de manier van schrijven. Er is bijvoorbeeld een scène waarin er een man aan het voeteinde van haar bed verschijnt, en een kom water over haar voeten uitgiet. Wat ze ook probeert, het water blijft stromen. Ze probeert te roepen, zonder stem. Ze is alleen, angstig en onrustig. In die zin vind ik de uitvoering en techniek van de beelden een bewuste keuze, omdat 'de voortdurende angst' er uitspreekt.
Wat ik ook leuk vind zijn de afgesneden cadrages. De beelden geven zichzelf niet altijd prijs bij de eerste oogopslag, en soms moet je heel goed zoeken naar bepaalde punten van herkenning. Op het eerste zicht lijken het wel abstracties, juist omdat de beelden zo sterk ingezoomd zijn. Verder zijn het drukke composities, waarin veel details 'verstopt' zitten die de verbeelding prikkelen.
Misschien moeten we het gebruik van zilver in de beelden ook 'psychologisch' bekijken, als de mysterieuze 'schaduwkant' van het verhaal.
Sommige beelden dragen -mede door het strakke lijnenspel en het gebruik van
clair-obscur- iets angstaanjagends in zich. Er zijn rechtstreekse verwijzingen naar elementen uit het verhaal, maar soms is er gekozen voor een geheel eigen interpretatie.

De schrijfstijl is vlot. De passages in het boek zijn eenvoudig uitgewerkt, vooral omdat de buitenwereld -zowel in plaats als in situatie- wordt uitgesloten. Het draait vooral om het hoofpersonage en haar drijfveren. In die zin kan het boek ook opgevat worden als een Bildungsroman, omdat de emotionele, morele en ook intellectuele groei van het hoofdpersonage uitvoerig worden uitgelicht. Over de nevenpersonages (= man, zoon, schoonmoeder) wordt zeer weinig prijsgegeven.

Het boek is opgedeeld in korte, genummerde hoofdstukjes. Er wordt aandacht besteed aan details, want elk nummer krijgt een aparte zilveren versiering als surplus.

Fraai boekje, dat vooral omwille van de illustraties verdienstelijk is.

cover

Tussendoortje

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 15 Nov 2011 07:40:29 PST

'Kwal(l)en'

Een dag en een Nacht om nóóit te vergeten

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Thu, 29 Sep 2011 05:36:22 PDT

Het stond voor mij als een paal boven water: zaterdag 17 september 2011 zou voor eeuwig in mijn geheugen gebrandmerkt staan als een 'zéér bijzondere dag' in mijn leven. Zo eentje om plechtig in te lijsten boven je bed, en om elke avond met tonnen dankbaarheid op terug te blikken vooraleer naar dromenland te vertrekken.
Die avond vond namelijk in Utrecht een speciale, extra feestelijke 30ste editie plaats van 'de Nacht van de Poëzie'. Het evenement was een vuurdoop voor mij, dus ik wist niet wat ik er als verknocht poëzieliefhebber van moest verwachten. Nieuwsgierig was ik in alle geval. Ik zou er immers iemand ontmoeten wiens werk mij enorm verwondert, aanspreekt en inspireert...

Het ganzenbord opgesteld, de teerlingen geworpen... Mondjesmaat sloeg ik mij er doorheen: stap één ticket zien te bemachtigen voor 'de Nacht van de Poëzie', stap twee treinticket regelen, stap drie een slaapplaats versieren, stap vier onmogelijk veel plannetjes uitprinten om dwalingen te voorkomen (maar 't is een ganzenbord, dus we kunnen enkel vooruit of achteruit ;)), stap vijf een aangename verrassing (waarover later in dit verslag meer). De opluchting was groot toen dit alles geregeld was. Stapje voor stapje kwam ik dichter bij mijn bestemming...

Stations met de potentie in zich van een vlieghaven zoals die van Utrecht kun je maar beter vermijden, en bijna vreesde ik dat mijn zo lang verwachte rendez-vous in het water zou vallen. Uiteindelijk vonden wij -het gezelschap bestond ondertussen al uit vier mensen- toch een uitgang, en in zeven haasten begaf ik mij op goed geluk naar mijn eindebestemming; boekhandel de Sleghte. Ik liep en liep en liep onvermoeibaar verder door de drukke massa... En wat meer is: ik zocht en vond!! Mijn ontmoeting met Jo Govaerts!
Zoveel prangende vragen kregen eindelijk, eindelijk een antwoord. Uiteraard had ik nog véél meer vragen over van alles en nog wat, maar door al die spanning van het moment vergat ik ze gewoon te stellen. Ik prees mijzelf ongelooflijk gelukkig met deze ontmoeting.
Mijn bundeltjes werden zorgvuldig gesigneerd, en natuurlijk mocht een foto samen niet ontbreken! Er werden cadeautjes uitgewisseld. Bij het zoeken naar mijn B&B, na afloop van het gesprek, bleek dat geen van ons beide fatsoenlijk kon kaartlezen.

Na kort kennis gemaakt te hebben met Claudia, de kunstzinnige dame die mij (gelukkig!) onderdak kon bieden in haar bed and breakfast, begaf ik mij naar de stadsschouwburg, waar de Nacht zou plaatsvinden. Claudia had mij een plannetje bezorgd, met daarop de kortste weg aangeduid. Ik was goed voorbereid naar hier gekomen, dus ik wist wat er allemaal op het programma stond. Met ongeveer de helft van de dichters die kwamen optreden maakte ik vandaag voor het eerst kennis.
Bij het binnenkomen een gezellig geroezemoes. Voor iedereen was er een gratis Nachtbundel voorzien, met daarin werk van alle dichters die dit jaar kwamen optreden. Er hingen overal portretten van de dichters aan de muren. Knusse zetels en tafeltjes met daarop zoetigheid en exemplaren van de vorige edities, maakten het plaatje compleet.

De presentatie was in handen van Ingmar Heytze en Jeroen van Merwijk. Zij wisselden elkaar vlot af tijdens de aankondigingen. Het leek wel of de Nacht, met de avond die vorderde, zijn kousen inruilde voor een stevig paar loopschoenen. Zo te oordelen naar het tempo van de opeenvolgingen van de dichters.
Er kwamen telkens drie dichters aan bod, afgewisseld (of onderbroken) door een entre'act.
Persoonlijk vond ik die entre'acts stuk voor stuk van een ongewoon hoog niveau. Het begon al met een ijzersterke intro: de brassband van het Leger des Heils bracht enkele mooie muziekwerken ten gehoor. Met mijn geoefend oor en blaasinstrument in gedachten kon ik hen zelden (of nooit?) op een valse noot betrappen. Het pianospel van Reinbert de Leeuw vond ik ronduit 'legendarisch'. Gewoonweg adembenemend mooi... In mijn geval betekende dit puur genieten en de ogen sluiten tot de nagalm van de laatste noot was weggestorven. De sprekende stilte in de zaal enkele seconden na afloop sprak echt boekdelen.
Eén van de overige entre'acts die mij zal bijblijven was een jonge gast die jongleerde met een soort metalen hoepel. Verfijnd, elegant, een visuele voltreffer. Een straffe tube lijm was niet nodig geweest om mij continu te verbinden met mijn stoel, en dit gedurende de hele avond.

Ook onder de dichters variatie troef: staaltjes van puur entertainmentgehalte (soms zelfs overacting) wisselden af met serene momenten tot iets daar tussenin wat je als 'grijze zone' zou kunnen omschrijven. Lieke Marsman, een debutante, mocht de spits afbijten. Jammer dat Rutger Kopland er niet bij was...
Dit jaar kwamen er voor het eerst ook drie dode dichters tot leven: Maria Vasalis, Jotie T'Hooft en Willem Wilmink. De spreekwoordelijke look-alike van Jotie T'Hooft vond ik -zowel in presentatie als in intonatie- zeer geslaagd, en het werk van Vasalis werd op een zeer serieuze, serene en ietwat droeve toon gebracht. Geloofwaardige presentaties die perfect de sfeer van het werk van de respectievelijke overledenen tot uitdrukking konden brengen.

Jo las zowel enkele gedichten uit het oude als het nieuwe werk voor. Zij had ook een aangename verrassing voor mij -en voor haar andere 'twee' mensen- toen zij aan de beurt kwam: na een korte introductie werden als opener twee van mijn beelden bij haar gedichten geprojecteerd. Dit was de eerste keer dat ik haar live enkele van mijn lievelingsgedichten hoorde voorlezen, en dat was dus een héél speciaal moment voor mij. Zij heeft een zacht en breekbaar stemgeluid, en ze spreekt haar woorden langzaam en helder uit. Vreemd voor mij om haar klemtonen te horen leggen op woorden die ik helemaal niet had verwacht. Een eenvoudig, subtiel en 'waardig' optreden!

Het was een lange dag, maar met oneindig veel indrukken en emoties die allemaal tegelijk op mij afkwamen... Het minste dat ik kon zeggen na afloop, is dat het tamelijk overweldigend was. Moe maar voldaan repte ik mij naar mijn slaapplaats, en viel als een blok in slaap.
De volgende ochtend tijdens het ontbijt had ik nog een fijn, interessant gesprek met uitbaatster Claudia. Zij is tevens ook een kunstenares. Ik had dit al eerder opgemerkt aan het interieur, en op mijn kamer hingen twee werken. Na mijn vraag bleek dat deze van haar hand waren. Zij toonde mij heel wat prachtige, originele dingen over haar recente reis naar Japan (= eigenhandig handgeschept papier, een uitgave met mooie voorbeelden in over beschilderde keramiek en aardewerk, enkele foto's,...). Zij vertelde er ook heel wat zaken over; onder meer dat de bomen er eeuwig blijven leven uit respect voor de natuur... Claudia had nog enkele bundeltjes van vorige edities van 'de Nacht' die ik mocht doornemen, samen met werk van een Zuid-Afrikaanse dichteres. Na haar te bedanken voor de goede zorgen en het lekkere ontbijt, nam ik nog even de tijd om een schets te maken in de nabije omgeving. Verpletterd door de gebeurtenissen vertrok ik in de late namiddag huiswaarts, en stilaan kom ik weer op mijn pootjes terecht...

een goede voorbereiding is het halve werk

'Kahlo', een beeld van mij bij het gedicht, voorgedragen door Jo Govaerts

'Op een dag spuwde mijn moeder me uit...'

wie stout is krijgt lekkers, wie zoet is de Nacht

sfeerbeeld

A Malvern Suite

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Thu, 08 Sep 2011 06:24:25 PDT

Goed nieuws: de komende maanden zal het terug iets actiever worden op deze blog. Zo af en toe trakteer ik u ook eens op een uitsmijter, zoals met deze hier. Telkens waren er posts die groen licht kregen -of die letterlijk zeurden om aandacht zodat ik er tandpijn van kreeg- waardoor andere voorgoed in de wachtrij dreigden te belanden (of op de zwarte lijst zo je wil).
Deze post verwijst naar mijn jeugdjaren. Zoals zovelen heb ik de muziekschool doorlopen. Na een jaar muziekschool gevolgd te hebben, mochten we een instrument kiezen. Ik koos uiteindelijk voor het koperblaasinstrument bugel, en belandde aldus vanaf mijn tiende in de plaatselijke fanfare. Daar ging een heel nieuwe wereld voor mij open, die twaalf jaar heeft geduurd.
Zelf bewaar ik mooie herinneringen aan die periode. Het waren vrij intense jaren, en heel wat weekends en vrije dagen stonden in het teken van muziek, concerten allerlei, of evenementen en activiteiten die vanuit de fanfare zelf georganiseerd werden. Wij kregen de kans om in oneindig veel zalen/gelegenheden te mogen optreden in gans België, en wij hebben aan heel wat wedstrijden deelgenomen; nationaal maar ook internationaal. Elk concert of elke competitie was weer een hele belevenis, met als één van de absolute hoogtepunten het tweejaarlijks 'Europees Muziekfestival voor de Jeugd' te Neerpelt. Ook een kippenvelmoment was het laureatenconcert, toen ik solo mocht spelen met het achtergrondorkest voor een bomvolle Sint-Waldetrudiskerk te Herentals. Dit jaarlijkse evenement -dat telkens in november plaatsvindt- is enkel weggelegd voor de beste afgestudeerden van gans de muziekacademie. De laureaten kregen voor die gelegenheid een speciale stadsmedaille.
Verder waren er de optredens met geweldige zangeressen als Margriet Hermans, Truus Druyts en Barbara Dex. Deze vonden plaats tijdens de jaarlijkse winterconcerten, georganiseerd door onze fanfare. En zoveel meer...

Gedurende die twaalf jaar hebben wij oneindig veel stukken voor onze neus zien passeren, maar er is één werk dat mij altijd zal bijblijven en dat is 'A Malvern Suite'. Kieskeurig als ik ben, moet dat in de originele versie uit 1984 van de componist Philip Sparke zijn. Ik heb altijd al een lichte voorkeur gehad voor suites, vanwege de herhalingen in het stuk die telkens weer anders zijn. Daarnaast verwijzen (de titels van) mijn favoriete stukken doorgaans naar een specifieke plaats, land of locatie. Sparke schreef Malvern na zijn verblijf in Worcester en Hereford.
Het muziekstuk bestaat uit drie delen: het statige 'Worcester Cathedral', het serene 'The Wye at Hereford' en het uitbundige 'Gloucester Market'. Het is bovendien speciaal geschreven voor Brassband. Tweemaal viel mij de eer te beurt het te mogen meespelen. De eerste keer was als volslagen groentje in de plaatselijke Brassband van Tielen (waar ik ook enkele jaren heb gespeeld). Enkele jaren later was ik door het dolle heen toen bleek dat we deze compositie met onze fanfare zouden gaan spelen! Maar dat was nog niet alles, want ik kreeg er ook een pracht van een solo in toegewezen (= de cornetsolo in het rustige gedeelte 'The Wye at Hereford'). Ik was daar uiteraard héél erg gelukkig mee. Alles staat nu netjes op video voor later.

Recent heb ik nog een versie gevonden die u, indien u dit wenst, hieronder kunt beluisteren. De componist heeft ook een site, voor de muziek- en koperblazers onder ons: http://www.philipsparke.com.
Momenteel ben ik een speelster 'op rust', omdat mijn weekends nu met andere leuke zaken gevuld zijn. Misschien begin ik er véél later terug mee, wanneer ik mijn stukje van de wereld heb gezien, en er hopelijk terug enige rust en zekerheid in mijn leven zullen komen... Al bij al is het zeker nooit slecht om eindelijk ook eens vanaf de andere kant van de zaal toe te mogen kijken.

The Cake Walk Hat

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Fri, 02 Sep 2011 06:04:04 PDT

Beelden bij "Apenjaren" + verzamelbox

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Thu, 01 Sep 2011 05:17:48 PDT

Met het illustreren van de prachtige dichtenbundel 'Apenjaren', is hiermee EINDELIJK het slotstuk voltooid van de adembenemende en lijvige 'hommage' aan Jo Govaerts. Uiteindelijk heb ik er ongeveer een dik halfjaar met horten en stoten aan doorgewerkt, met als resultaat circa 50 eigenzinnige en kwaliteitsvolle illustraties. Ik kan stellen dat 95 % van de illustraties spontaan op het papier is gezet en/of samengesteld, zonder ook maar enige voorschets. Dat is erg veel. Vaak was ik daarvoor te ongeduldig. Nooit eerder beleefde ik zulk plezier aan een werk als dit.

Om het geheel nóg meer cachet te geven, heb ik een verzamelbox ontworpen om de vier boekjes veilig in te kunnen bewaren. Met deze 'bloemlezing uit het oude werk' wil ik dan ook héél speciaal hulde brengen aan de dichteres. Ik hoop dat ze heel blij is met haar exemplaar, en er nog lang van zal kunnen genieten! Er bestaat immers geen grotere fan ter wereld dan ik.

Praktisch: de boekjes zullen in de toekomst zeker nog tentoongesteld worden, samen met enkele illustraties. Wie toch nieuwsgierig is, en ze wil komen inkijken kan mij een mailtje sturen naar vandeveldenele@gmail.com.

'Kahlo', illustratie bij een gedicht over de kunstenares Frida Kahlo (=één van weinige kunstenaars waar ik drie belangrijke dingen in de geboortehoroscoop mee gemeen heb:
"Frida is met haar Leeuw Ascendant een krachtige, levendige persoonlijkheid. Ze reageert nuchter (Maan in Stier) en is populair (Maan in 10)..." en ook nog "Deze maan in Stier bovenin de horoscoop geeft aan dat zij boven alles een vrouw was die voor de kunst en de liefde leefde en die aantrekkelijk was ondanks al haar operaties en littekens..." )

kaftjes om de originelen in te kunnen bewaren

originelen

hommage héél speciaal aan Jo Govaerts <3