nele van de velde

DEEL 4: La paloma blanca

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Wed, 15 Jul 2026 14:39:00 +0200

Opvallend aan Campeche zijn de pastelkleurige huizen die vooral 's avonds in het donker hun ware charme tonen, want dan zijn de straten prachtig verlicht. Een must see!

We komen toe aan ons hotel vlak voor zonsondergang. De stoepen zijn hier bijna een meter hoog en het heeft heel wat aarde in de voeten vooraleer onze chauffeurs de bussen geparkeerd hebben in de smalle straat.

Dit hotel H177 heeft een kleine jacuzzi op het binnenplein. We kunnen tijdens ons verblijf gratis gebruik maken van koffie en thee. Onze kamer ligt letterlijk vlak naast de receptie, dus hier profiteren we optimaal van. We zullen de komende twee dagen alvast geen hydratatieprobleem hebben. Vele malen duiken we het hoekje om. Dit hotel bevalt me enorm. Het is kleinschalig maar tegelijk erg rustig, zelfs al liggen we aan de straatkant.

We gaan dadelijk met heel de groep alvast even op verkenning in de stad. We wandelen in slechts enkele minuten naar het centrale plein, terwijl Desirée alvast enkele tips geeft van plekken die we morgen kunnen bezoeken. We houden halt bij een miniatuur maquette van de stad. We steken een drukke baan over, waarbij we een deel van de stadsmuur passeren, en gaan van de zonsondergang genieten op de Malecón. Dit is een brede en kilometerslange boulevard die langs de golf van Mexico loopt. Deze havenstad maakt een totaal andere indruk op mij dan Labuan Bajo, een havenstad in Indonesië. Een strand is er niet. We maken een hele leuke groepsfoto bij de letters.

Kenmerkend voor deze stad is de overvloed aan street art. Wie de geschiedenis van deze stad wil doorgronden, moet simpelweg 'de muren' lezen. Deze lezen als een oneindig verhaal, dus je bent er uren zoet mee.

We dineren bij Marganzo, gelegen in calle 8, samen met onze reisleider. Wat deze beleving zo uniek en speciaal maakt is de bediening. De dames zijn gekleed in authentieke huipiles van de streek. Ze dragen hier eerder okerkleurige exemplaren, en ook de haartooi en de strik in het haar is anders. We worden andermaal getrakteerd op een optreden. Dit restaurant hoort wel in een iets duurdere categorie.

Omdat we graag liefst allemaal apart afrekenen worden meestal onze namen gevraagd. Een medereiziger begrijpt dit niet goed en antwoordt met "Aperol Spritz". We schieten allemaal in de lach. "Dit wordt vanaf nu jouw nieuwe naam, Koen", stelt iemand voor. :) Namen als Nele en Koen klinken niet bepaald Spaans. Vandaar hebben we Spaanse alternatieven voor elkaar bedacht: Ricardo, Margaretha,... Helaas kan niemand iets bedenken voor mij. Ik stel dan zelf maar Cornelia voor. Desirée stemt enthousiast in met mijn voorstel.

Ik bestel gefrituurde scampi's, empanizados (20 euro) met een glas limonade en drink er ook een glaasje rode wijn bij. Met enkele tafelgenoten delen we een fles.

Het valt op dat de beide families (eentje van vier en eentje van drie) in de groep vaker apart gaan eten en dat wij, de singles in het gezelschap, steeds samen zijn. Ik ben, met minimaal 15 jaar verschil, veruit de jongste single van het gezelschap. De anderen staan al hoger op de ladder van de anciënniteit, dus zij verdienen wellicht meer dan ik. Dagelijks een glas wijn van een duur merk kan er voor hen dan ook iets makkelijker af. :) Ik hou het bij af en toe.

Het is fijn en interessant voor mij om naar hun verhalen, ervaringen en opinies te luisteren. Zij hebben dan ook al een heel leven achter de rug.

Mijn woorden zijn nog niet koud, of daar komt plots Bart de Pauw met zijn gezin naar binnen. Alweer, dat kan toch bijna niet? Er zijn zoveel goede restaurants in deze stad, maar uitgerekend hier treffen we hem opnieuw. Het moét zijn dat dit restaurant er torenhoog uitschiet. Hij neemt echter plaats achteraan in het restaurant, maar de Oost-Vlaamse klanken in onze groep zullen hem zeker opgevallen zijn. Na een heerlijke, gezellige maaltijd begeven we ons in het donker terug naar ons hotel.

s' Ochtends wacht er een verrassing, want we mogen voor één keer ontbijten op het dakterras van het hotel. Van hieruit krijg je een mooi zicht op de omgeving. Er worden parasols gezet, want ook

s' ochtends om 8 uur schijnt de zon al onverbiddelijk.

Vandaag mogen we op ons gemak de stad gaan bezichtigen. Wat valt er zoal te zien? Ik zou zeggen, maak er een competitie van en doe de Campeche Bingo Challenge (zie de drie foto's onderaan ter illustratie), met onder andere de Hondenbrug, het Baluarte de San Juan, Puerta del Mar,...

Het eerste wat ik ga doen is een bezoek brengen aan Casa de Artesanias Tukulná, gevestigd in een gerestaureerd 18de-eeuws koloniaal pand. Er zijn prachtige spullen te vinden, maar ze zijn ietwat prijzig, zonder ziel en de winkel doet mij toch wat te bombastisch aan. Ik begeef mij naar het ronde plein en vind daar een leuk winkeltje op de hoek waar ik een paar oorbellen en maracas scoor.

Ik vervolg mijn weg naar het midden van het plein en verpoos even op de bankjes. Het plein is vergeven van de duiven, en ik hoor een meisje luidkeels en enthousiast herhalen: "la paloma blanca, la paloma blanca!". Ja, denk ik, zo voel ik mij soms ook een beetje. Die ene witte duif tussen allemaal grijze duiven. Een pakkende metafoor.

Maar goed, het is de bedoeling om de omgeving te gaan verkennen. Ik neem eerst even poolshoogte bij de kathedraal Parroquia de Nuestra Senora de la Inmaculada. Een beetje onhandig probeer ik een selfie te nemen voor het gebouw, maar daar komt al meteen een hulplijn aan. Het is de toezichter die ik daarnet al even sprak op het plein. Hij stelt voor om een foto te nemen. In zo'n geval zou je kunnen denken dat hij er met mijn toestel vandaar zou gaan, maar er zijn mensen in de buurt en bovendien is een beetje vertrouwen in de mensheid stellen zo nu en dan oké. Het worden mooie foto's en ik dank deze man hartelijk.

Ik neem een kijkje binnenin de kathedraal en kom het gezin van vier tegen. De kathedraal past qua architectuur volledig in het Spaanse plaatje, maar mist de overweldigende gouden decoratie en weelde die ik in vorige kerken wel aantrof. Naast de kathedraal grenst wel een mooie, sobere binnentuin met vlak ernaast een kleine begraafplaats.

Ik ben hier toch vooral verliefd geworden op het kenmerkende glas-in-lood en het elegante smeedwerk dat zich laat terugvinden in poorten, raamkozijnen, balkons en bankjes. Een schitterend voorbeeld hiervan is het Casona Antigua, Centro Cultural numero 6, een herenhuis eveneens gelegen aan het plein. Vandaag de dag doet het dienst als levend museum. Je wordt meteen terug gekatapulteerd naar de 19de eeuw, met de mooie glas-in-loodramen die het licht filteren en de sierlijke Elizabethaanse bogen.

Als kunstliefhebber moét ik natuurlijk een bezoek brengen aan het Museo de arte contemporaneo de Campeche. Dit museum voor hedendaagse kunst bevindt zich vlak naast de bibliotheek, in hetzelfde gebouw. De man aan de receptie spreekt enkel Spaans en ik begrijp helaas niet alles wat hij zegt. Ik ga met de trap naar boven en vind inderdaad een kleine galerie in een kleine ruimte: Manuel de la Cruz. Het blijkt om tijdelijke tentoonstellingen te gaan, en de titel van de huidige tentoonstelling luidt: 'Amapolas y piel'. De thematiek omvat identiteit, gender, transformatie en diversiteit in de samenleving. Er hangt ook een interessante reeks grafische prenten van de kunstenaar Yuliana Aide Chan Noemi.

De man aan de balie zegt dat ik naar buiten moet gaan aan de achterzijde, maar ik zie nergens een andere ingang of dat is in elk geval helemaal niet duidelijk. Vermoedelijk moet er nog ergens een ruimte met kunst zijn, maar die kan ik dus tot mijn teleurstelling niet vinden.

Op een minuut wandelafstand bevindt zich het Museo de Arquitectura de Maya. Dit museum is een aanrader en moet je beslist bezoeken tijdens een bezoek aan Campeche. Het bevindt zich in de Baluarte de la Soledad, één van de acht stenen bastions van de verdedigingsmuur. Ga zeker boven even een kijkje nemen, want de omgeving is bijzonder fotogeniek. Dit is overigens het enige betalende museum in de omgeving (bij schrijven: 140 pesos inkom) en helaas krijg je hier geen reductie met de internationale lerarenkaart.

De belichting in de ruimtes is ronduit slecht, maar de werken (waaronder zich zowel originelen als replica's bevinden) tonen een interessante weergave van de geschiedenis van de Maya's en zijn uitstekend gedocumenteerd. Ze tonen de verschillen tussen de diverse bouwstijlen. Er is overal airco aanwezig, en het absolute pronkstuk vind je in de laatste kamer: een origineel Calakmul dodenmasker, vervaardigd uit jade.

Wie dat wenst kan op het plein de beste koffie van de stad drinken in La casa de las Mascaras. Tot zover mijn relaas.

Nog gauw even geld gaan afhalen bij een Banamex. Ondertussen duelleren Argentinië en Engeland met elkaar voor een plaats in de finale. Wie zal het halen?

Het is intussen al middag en ik besluit een broodje te gaan halen bij Oxxo, een plaatselijke supermarkt. Wanneer ik buiten kom volgt er een gigantische stortbui. Ik blijf even staan onder het afdak en wacht de bui af, terwijl ik ondertussen mijn broodje opeet. Een bui duurt hier immers nooit lang, ...maar wat is dat? Wanneer ik mij terug op het voetpad begeef en wil oversteken, merk ik dat alle straten 'overstroomd' zijn. Wat nu gedaan? Ik lijk wel in een computerspel met hindernissenparcours verzeild geraakt. Hier en daar zijn er uitsteeksels, dus het lukt mij telkens om de overkant te bereiken. Het druppelt nog steeds en ik heb er even genoeg van.

Ik begeef mij terug naar het hotel en start een videogesprek met het thuisfront. Ze horen mij kennelijk niet zo goed, dus ik moet constant mijn stem verheffen. Dat levert hilarische taferelen op, want onze kamer bevindt zich natuurlijk vlak naast de receptie. Ik geef hen via de camera even een korte rondleiding. Ik geniet nog even na in de jacuzzi, waar ik op dat moment de enige gast ben. Daarna ga ik nog even een korte wandeling maken over de boulevard. Inmiddels is het water grotendeels weggetrokken. Ik kuier en slenter door de straatjes. Campeche is een kleurrijke, authentieke en levendige stad. Op elke hoek van de straat valt wel iets te zien of op te merken.

s' Avonds dineren we met bijna heel de groep in restaurant Adana, en dit adres staat tevens op mijn lijstje. Cristina, de vriendin van Desirée en eveneens reisleider, komt ons vandaag vergezellen. Zij heeft vandaag al afscheid genomen van haar groep.

Ik bestel een voor mij onbekend traditioneel Yucateeks gerecht: queso relleno. Een uitgeholde Edammer kaas wordt opgevuld met gekruid gehakt, amandelen en rozijnen. De sauzen zijn enerzijds tomatensaus en anderzijds een soort witte saus genaamd k'ool. De presentatie van het gerecht is bijzonder, want het heeft veel weg van een vulkanisch landschap (met wat fantasie). De smaak doet mij denken aan een veredelde lasagne, al kan het gerecht mij helaas niet helemaal bekoren. Ik maak er ook een gewoonte van om telkens een foto te maken van mijn gerecht. Door omstandigheden krijg ik per vergissing een gerecht dat niet voor mij bestemd is! Zoiets kan natuurlijk gebeuren als je niet goed weet wat je op je bord zult krijgen.

Het reisdoel vandaag is Villahermosa, hoofdstad van de deelstaat Tabasco. We ontbijten zoals gewoonlijk om 8 uur. Deze keer niet in het hotel zelf, maar in een nabijgelegen restaurant. Onze innerlijke mens wordt versterkt met ei en tortilla met een sausje, een stukje brood, koffie en fruitsap. We kunnen er weer tegenaan voor een lange rit. Het is een bewolkte dag, maar dat speelt in ons voordeel want we bezoeken onderweg de derde, laatste en meteen ook de grootste cenote op onze route: Miguel Colorado. We gaan zwemmen in openlucht.

In de bus probeer ik zoveel mogelijk te slapen. De voorbije dagen waren nogal hectisch, met amper rustmomenten. Onderweg moeten we verplicht stoppen voor een paspoortcontrole. Als je in Mexico bent, kan je je maar beter voorbereiden op zulke situaties. Een paar meter verder worden enkele mensen ingerekend. In Aziatische landen als Indonesië kan de politie gerust vroegtijdig met pensioen gaan en op zijn lauweren rusten, maar hier zie je net het omgekeerde scenario. Er is hier vrijwel geen tijd voor een koffiepauze. Ze hebben het namelijk veel te druk met het inrekenen van 'drugsbaronnen'.

De dame doet een beetje moeilijk bij het paspoort van één van mijn medereizigers, maar gelukkig is er Desirée nog: "Deze mensen gaan heus niet langer als een maand in Mexico verblijven." Wat een geluk dat iedereen zijn of haar paspoort meteen bij de hand heeft! Zonder al te veel problemen kunnen we onze reis voortzetten.

Rond 11 uur arriveren we aan de cenote, waar we verwelkomd worden door een hond die ons naar de ingang vergezelt. De site ziet er verlaten uit. We lijken wel de enige bezoekers vandaag. Eerst gaan we ons omkleden, maar in tegenstelling tot de vorige cenotes zijn hier geen kluisjes en bovendien zijn de hokjes vuil en niet zo goed onderhouden. Douches zijn er gelukkig wel. Er zijn verder ook geen horecafaciliteiten aanwezig. De omgeving is wel prachtig, met al dat weelderige groen, en maakt alles goed.

Er zit niets anders op dan al onze spullen mee te nemen. Eerst moeten we een klein stukje naar boven, alwaar we bij de cenote uitkomen. Deze lijkt op een open meer. Een medereiziger ontfermt zich over onze spullen, zodat wij een korte wandeling kunnen maken door de jungle. Je kan hier ook een zipline doen waarbij je rakelings over de cenote vliegt. Helaas geen tijd voor. Er wacht ons een korte hike naar boven, en langs dezelfde weg weer terug naar beneden. Het pad is in totaal ongeveer 4 km en makkelijk begaanbaar via trappen, maar niet iedereen beschikt kennelijk over een even goede conditie.

Je kan af en toe even van het pad af om vanaf een uitzichtpunt de cenote van bovenuit te kunnen bekijken.

Onderweg treffen we apen en heel wat vlinders en insecten. We horen veel vogels maar kunnen ze moeilijk spotten omdat ze verscholen zitten tussen het gebladerte. Maar wat er wel volop aanwezig is zijn... muggen. Zonder het op te merken sta ik binnen de kortste keren vol beten. Ik had er niet aan gedacht om lange kleren aan te doen, en moet nu dus de gevolgen dragen. Het doet mij opnieuw terugdenken aan mijn wildernistocht in Finland.

Een medereiziger roept verschrikt uit: "Amai, gij staat vol muggenbeten!" "Troost je", tracht de dokter in het gezelschap mij te sussen, "het is telkens dezelfde vrouwtjesmug die steekt." Bloedddonor zijn is tegenwoordig blijkbaar nog niet genoeg, want nu moet ik ook al doneren aan insecten...

Ik lijk wel een wandelende schietschijf, want ook andere (stekende) insecten komen op mij af. Ik maak dus dat ik terug beneden ben en neem meteen een duik in het water. Daar is het tenminste nog veilig. Het water is niet bepaald koel, maar het doet alsnog deugd om wat verkoeling te vinden. Ik heb mijn onderwatercamera ook meegenomen. Een reddingsvest is hier niet verplicht (deze hangen klaar vlak aan de cenote), maar wel sterk aan te bevelen. Zonnecrème is verboden, en ook de rifvriendelijke producten zijn niet toegelaten.

Sommigen nemen een kajak. Er is een ladder aan de rechterkant van de aanlegsteiger, waardoor je vlot in en uit het water kan stappen.

We hebben nu drie verschillende cenotes bezocht, en alle drie stralen ze een heel andere sfeer uit. Na ongeveer een half uurtje waterpret kleden we ons om en trekken verder met de bus naar onze lunchplek. Ook dat is een heel leuk adres: Asadero La Higuera, een openluchtrestaurant en Parrilla. Ze hebben hier heerlijke vleesspecialiteiten en steaks op de kaart staan. Bij de inkomhal staat een toffe opstelling voor een foto, maar probeer toch maar niet op de stier te gaan zitten!

Er zijn blijkbaar een aantal gerechten uitverkocht. Een steak is me wat te veel, dus opteer ik voor de combi van een aantal bijgerechten, waaronder een cheese quesadilla en een overheerlijke frisse salade (waarvan de dressing 'jammie jammie jammie' is) waar ook kaasblokjes in verwerkt zijn. Zoals vaker bestel ik om te drinken een aqua de Jamaica (een zoetzure dorstlesser op basis van gedroogde hibiscusbloemen). De gerechten worden gepresenteerd op vrolijke borden in heldere tinten. Zelfs de toilethouder is beschilderd, merk ik wanneer ik naar het toilet ga.

Na de maaltijd gaat het verder richting Villahermosa. We rijden veelal over tolwegen, dus elke keer als we de grens van een deelstaat passeren moet onze chauffeur tol betalen aan de grenspost om verder te mogen rijden. Het is al laat als we toekomen in de stad. Ons hotel bevindt zich midden in het centrum aan een drukke hoofdstraat. Als we uitstappen weerklinkt er loeiharde 90's muziek. Villahermosa komt over als een chaotische en vuile stad met veel lawaai. Wat de stad tóch speciaal maakt, is dat ze gelegen is vlak aan de rivier de Grijalva (een lange rivier die ontspringt in Guatemala, zo vertelt onze reisleidster).

Letterlijk vertaald betekent de naam 'Mooie stad', maar schoonheid lijkt hier vér te zoeken. Het is een belangrijk industriegebied, bovendien gelegen in het hart van de cacao producerende regio. Deze stad haalt zijn inkomsten, naast tropisch fruit en suikerriet, vooral uit petroleum en olie. Doordat de stad slechts 10 meter boven de zeespiegel ligt, is het overstromingsgevoelig. Dat gebeurde in 2007, toen Villahermosa onder water liep door de ergste overstromingen in 50 jaar.

Via een garage, aan de zijkant van het gebouw, belanden we in ons hotel Olmeca Plaza. Er staat ook een groot Olmeken hoofd opgesteld bij de ingang. De inkomhal is riant te noemen. Ons wacht een verwelkoming in de vorm van een ijskoud chocoladedrankje. De rand van het glas is afgewerkt met suiker, maar dit smaakt wel erg pittig. Het drankje doet deugd en smaakt heerlijk.

Wij zitten maar liefst op de vierde verdieping en dus nemen we de lift. Er zijn ook waterdispensers aanwezig in dit hotel, dus dat is al een hele geruststelling. Er is verder ook een zwembad, maar daar maak ik zelf geen gebruik van. De kamer is heel basic maar in orde. Er is zelfs een koffietoestel aanwezig. Het uitzicht 's avonds vanuit onze hotelkamer is echter de moeite waard.

Morgen moeten we al om 7 uur uit de veren, want we brengen om 9 uur een bezoek aan de Jesús Maria Chocolate Haciënda en 's middags volgt nog een bezoek aan het La Venta Museum Park. Zouden we Bart de Pauw daar opnieuw treffen? Wordt vervolgd...

een groepsfoto nemen bij de letters van de stad levert een mooi (openings)beeld op

's Avonds zijn de straten van Campeche prachtig verlicht

kan u de witte duif spotten op het grote plein?

''Campeche feminista': de graffiti lezen als de bladzijden uit een boek in deze stad

overal vind je papieren slingers met uitgeknipte motieven

ook de mensen zijn hier heel fotogeniek

vlakbij het centrale plein is een maquette van de stad te vinden

het restaurant Marganzo

van de zonsondergang genieten op de Malecón

de Malecón, Campeche

hier vind je overal prachtige muurschilderingen

Casa de Artesanias Tukulná

het binnenplein van de Parroquia de Nuestra Senora de la Immaculada

...met vlak ernaast een kleine begraafplaats

de prachtige koloniale bogen van de kerk (zijpand)

de opzichter van het plein maakt een geslaagde foto van mij bij de voorkant van de Parroquia de Nuestra Senora de la Immaculada

Casona Antigua, Centro Cultural numero 6, op het binnenplein vinden we opnieuw een mooi voorbeeld van de Elizabethaanse bogen en het glas-in-lood

een kamer in het Casona Antigua

19de eeuwse kostuums

detail, keramische vaas

tijd voor kunst met een bezoek aan de galerie Manuel de la Cruz

...alwaar de tijdelijke tentoonstelling Amapolas y Piel te zien is

enkele grafische werken die te zien zijn op de tentoonstelling Amapolas y Piel rond een actueel, universeel thema: 'diversiteit'

het Museo de Arquitectura de Maya

het absolute pronkstuk in dit museum is een origineel Calakmul dodenmasker, gemaakt van jade

deze hond heeft een mooi plekje gevonden om te rusten

boven het museum heb je een prachtig uitzicht op de kenmerkende kleurrijke huisjes van Campeche

alle putdeksels dragen de naam van de stad

een korte stortbui zet onmiddellijk alle straten blank, waardoor een straat oversteken een écht hindernissenparcours wordt

Puerta del Mar, de oorspronkelijke verdedigingsmuur om piraten af te weren, is overeind gebleven

een wandeling over de boulevard is altijd een goede optie om de vochtige zeelucht van de Golf van Mexico op te snuiven

...of neem deel aan de Campeche Bingo Challenge (in dat geval wel even deze drie afbeeldingen downloaden, want op internet vind je ze helaas nergens)

naast de galerij hangt een heel groot schilderij

cenote Miguel Colorado is een groot openluchtmeer midden in de jungle

een foto genomen met mijn GoPro

vlak naast de cenote loopt ook een wandelpad van ongeveer 4 km

één van de uitkijkpunten vanaf het wandelpad

Adana is een restaurant met alleen maar traditionele gerechten op de kaart, ik ga voor de queso relleno met een wel zéér bijzondere abstracte presentatie

empanizados (gefrituurde scampi's) eten bij restaurant Marganzo

ik bestel enkele bijgerechten bij vleesrestaurant La Higuera, geen grote steak voor mij maar wel cheese quesadilla (gerecht rechts) in combinatie met een frisse salade, geserveerd op bordjes met kleuren om blij van te worden

het interieur van onze lunchplek Asadero la Higuera is erg kleurrijk, tot aan de toiletten toe

DEEL 3: Mérida, een tien voor 'sfeer en gezelligheid'

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Mon, 13 Jul 2026 15:00:00 +0200

In principe komt het bij reizen als deze steeds op hetzelfde neer: uitpakken, inpakken, uitpakken, inpakken,... We mogen nog van geluk spreken dat we in elk hotel twee nachten verblijven.

Vandaag hebben we pech. We zijn namelijk in Mérida op een maandag en dat betekent dat er veel plaatsen en monumenten gesloten zijn. Het is onze eerste vrije dag in ons reisschema, maar deze wordt blijkbaar geheel ingevuld door onze reisleidster. De opties tot het verkennen van deze stad zijn op dit moment dan ook beperkt.

We ontbijten in het hotel. Er is keuze uit ofwel pannenkoeken ofwel een omelet. Op een tafeltje zie ik enkele exemplaren van het tijdschrift Yucatan Today liggen en ik neem er alvast eentje mee.

Iemand merkt op dat er tóch een museum open is, namelijk het Mayamuseum. We rijden ernaartoe met de bus, maar bij aankomst blijkt dat er uitgerekend vandaag onderhoudswerken bezig zijn. We kunnen slechts een glimp opvangen van de binnenkant van het gebouw. Het is, vooral aan de buitenkant, erg modern en futuristisch. Op het eerste gezicht verwacht je niet meteen zoiets in een traditionele, koloniale stad als Mérida. Erg jammer dat we het niet mogen bezoeken.

We stappen terug de bus op en stoppen kort later bij een kunstwerk, gelegen aan een rond punt: het Monumento a la Patria. Deze iconische sculptuur moet je beslist bezoeken als je in Mérida bent. We stappen uit en steken de drukke straat over om het aandachtiger te kunnen bekijken. Het is volledig met de hand gebeeldhouwd uit lokale steengroeve. De Colombiaanse beeldhouwer Rómulo Rozo werkte er maar liefst elf jaar aan. Er staan meer dan 300 figuren op afgebeeld.

In het midden staat een gouden adelaar die een slang verslindt, met daarachter een ceiba. De muren rondom vormen een halve cirkel waarop de belangrijkste historische figuren van het land worden voorgesteld.

Rondom de gevel worden alle Mexicaanse staten afgebeeld met hun officiële wapenschilden. Ik maak er een sport van om alle wapenschilden te fotograferen van de staten die wij zullen bezoeken tijdens deze reis: Tabasco, Yucatán, Campeche, Quintana Roo, Chiapas.

Het totale kunstwerk symboliseert de politieke en historische eenheid van Mexico. Typisch voor een land als dit is dat 'vandalen' gretig gebruik maken van graffiti om hun provocerende boodschappen te verspreiden. Hier zijn vele sporen van te vinden op het monument, en één van de achterliggende oorzaken is dat vrouwen hier nog steeds ondergewaardeerd worden ten opzichte van de man. Feminisme is hier dus een heikel punt. s' Nachts schijnt het monument verlicht te worden met verschillende kleuren, dus probeer misschien bij valavond een kijkje te komen nemen.

Vervolgens mogen we gaan kijken bij een haciënda*, gelegen in een villawijk: (*een groot, historisch landgoed dat tijdens de Spaanse koloniale tijd ontstond en te bezichtigen is voor het publiek): Casa Quinta Montes Molina Museum. De inkom bedraagt, bij schrijven, 120 pesos. De toegangspoort is gemaakt van prachtig smeedwerk. De kamers, zoals die vele eeuwen geleden bewoond waren, zijn een lust voor het oog en een voorbeeld van eclectische architectuur en neoklassieke tendensen. Er is een deur, volledig vervaardigd uit glas-in-lood. De antieke houten meubels zijn vervaardigd uit een sterke, kwalitatieve houtsoort. We treffen er Limoges porselein en christofle zilverwerk. Er staat een grote, smaragdgroene vaas die ze wat mij betreft onmiddellijk mogen inpakken en naar mijn adres zenden. De huidige bewoners stellen dit herenhuis al enkele jaren open voor het publiek. Een klein detail: ze sliepen hier niet in een bed maar in een hangmat, wat gebruikelijk was voor die tijd en met de bedoeling om gevaarlijke insecten en schorpioenen op een veilige afstand te houden. In deze stad kan je trouwens de beste hangmatten kopen. De vloer is gemaakt van Spaanse keramiek, en bedoeld om een tapijt te 'imiteren'* (*zie foto onderaan). Aan het plafond prijkt een Italiaanse kroonluchter in de brons Florentinestijl. Dat gezegd zijnde.

Vooral de uitgestalde curiosa in de vitrines stelen mijn hart, waaronder een hele parfumcollectie. Dit landgoed geeft een goed beeld van hoe de rijke Mexicanen vroeger leefden, inclusief personeel en een rits kindermeisjes die in de kelder verbleven. Hier treffen we onder andere de keuken. Elke ruimte is authentiek ingericht, zoals het vroeger was.

Centraal in de gang hangt een collectie foto's van hoe het er vroeger aan toe ging, gecombineerd met een heuse platencollectie inclusief enkele bewaarde partituren. Eén foto in het bijzonder toont studenten die ijverig aan het werk zijn in een kunstatelier. Mijn oog ontwaart verder een fijne collectie typemachines van diverse merken. Speelgoed uit vergane gloriejaren. Een collectie buttons van stripfiguren (het moet zijn dat deze blinkende schijfjes toen al gekend en hip waren). En, last but not least, de restanten van wat een wijnkelder moet voorstellen. Iemand kandidaat om te proeven? Ik hou in elk geval enorm van deze oude voorwerpen met een 'ziel'.

Aangrenzend is ook een kleine shop aanwezig, maar neem zéker een bezoek aan het restaurant Avelino en Maria, als je achteraan de mooie tuin oversteekt. Ze serveren er heerlijke zoete gebakjes en er is bovendien een boekenwinkeltje met een fijne collectie prentenboeken en enkele hedendaagse, interessante titels. En welk pareltje van Belgische makelij vinden we hier terug? Een vertaalde versie van Het hondje dat Nino niet had van auteur Edward Van de Vendel en illustrator Anton Van Hertbrugge. Natuurlijk heb ik dit boek thuis al in bezit, maar het is een aangename verrassing om het uitgerekend hier te vinden. Ik kies een klein, licht boekje uit en bestel een café latte en een apfelstrudel. Een heel fijn adresje!

We krijgen ongeveer een uurtje om het centrum van Mérida te verkennen. We hebben al de ganse week een druk programma gehad, dus het is goed om eens een uurtje vrije tijd te hebben. Ik maak hiervan gebruik om de plaatselijke shops te exploreren. Vooraf maakte ik een lijstje met enkele typische souveniers die je hier kan scoren. Ik ga alvast actief op zoek naar een huipil en enkele potjes talavera keramiek voor het thuisfront. Op deze plek vind je ontzettend veel juwelen gemaakt van kralen, dus wat betreft dit item scoor je op deze plek de mooiste voorbeelden aan een aantrekkelijke prijs.

De calle 60 staat bekend om zijn hoogwaardige souveniers, en ik vind zelfs een winkeltje dat op mijn lijstje staat. Ik scoor er ook een magneet voor mijn magneetbord. De juwelen kevers, maquechs, kan ik echter nergens vinden. Wel tref je overal in Mexico alebrijen. Dit zijn kleine, fel gekleurde beeldjes van fantastische wezens uit de Oaxaca-Mexicaanse volkskunst.

Hoewel het niet gebruikelijk is, speel ik 'het spel van vraag en aanbod' in de winkels. Ik schrik er namelijk van dat er in Mérida zulke 'woekerprijzen' worden gehanteerd in de winkels. De prijzen liggen zelfs aanzienlijk hoger dan in Europa. Ik ben druk aan het pingpongen voor de koop van een huipil bovenstuk, met mijn valuta calculator in de hand. Hoewel ik uiteindelijk een paar 'tientjes' kan afwimpelen, betaal ik naar mijn gevoel nog steeds te veel voor het kledingstuk. Als ik na afloop het geborduurde kledingstuk binnenstebuiten keer en zorgvuldig de naden en enkele losse draden bestudeer, geraak ik er niet uit of het al dan niet machinaal dan wel ambachtelijk vervaardigd is. Maar kom, het past als gegoten en ik sta (als helder wintertype) bijzonder goed met de felle, levendige kleuren en grote gebloemde motieven. Bovendien vind je zoiets niet in België en de stof met borduursels is zeer mooi. Later op deze reis zal ik echter nog huipiles tegenkomen in een textielwerkplaats (dus bij 'de bron'), die aanzienlijk minder kosten.

Na een vol uur vruchteloos zoeken beland ik de laatste vijf minuten dan toch, via een hint, bij Maya Mundo waar ze op de bovenverdieping keramische potjes verkopen. Er is echt énorm veel keuze. Ook hier gelden woekerprijzen en opnieuw ding ik spontaan af. Later kom ik te weten dat zélfs de prijzen in het toeristische Playa del Carmen voor dit soort potjes lager liggen of de prijzen benaderen. Maar op zo'n moment besef je dat er misschien niet veel kansen zullen komen om te kopen en bovendien word je opgejaagd door de tijd. Ik ben al lang blij dat ik deze winkel gevonden heb. Maar mijn devies luidt, desondanks: koop nooit te vroeg! Net op tijd komen we bij de bus aan.

We lunchen in Museo de la Gastronomia Yucateca, en ik bestel er drie panuchos. We geven onze bestelling alvast door en nemen ondertussen een kort bezoekje aan het aangrenzende museum, waar enkele prominente ingrediënten van deze streek zijn uitgestald. Je kan deze aanraken, ruiken en voelen. Achteraan, in de kleine binnentuin, vindt rondom de pibil-keuken, een yukateekse kookervaring plaats waar je als gast gratis kennis mag maken met de traditionele ondergrondse bereiding van cochinita pibil, een beroemd lokaal varkensgerecht.

Terwijl we daar in een kring staan te proeven, zien we aan de andere kant plots een bekende Vlaming opduiken: Bart de Pauw. En neen, het is géén look-alike. Vooral de oudere generatie kent hem als televisiemaker van programma's als Meester, hij begint weer!, Schalkse Ruiters en Het Geslacht De Pauw. Zelf ken ik hem nog het meeste als 'De Man Van Melle'. Ik herinner mij dat ik dit typetje ooit verwerkte in een opstel, toen ik nog in de lagere school zat. De wereld is kleiner dan we vaak denken.

Die avond eten we om 19 uur bij La Chaya Maya, waar ze de échte Mexicaanse keuken serveren. Het restaurant staat ook op mijn lijstje én het gerecht dat je daar zeker moet proberen is relleno negro. Zelf bestel ik het niet, maar tip het wel aan een tafelgenoot die altijd bereid is om specialiteiten uit te proberen. Ik mag wel even proeven. Het ziet er visueel gezien niet uit (want inktzwart van kleur), maar het is wel erg lekker met een zure twist. Zelf ga ik voor Joroches, een soort zware soep die bestaat uit maïsdeeg gevuld met longaniza worst, zwarte bonenpuree, tomaat en afgewerkt met zure room. Ik vind het persoonlijk niet zo lekker, maar ik ben blij dat ik het geprobeerd heb.

Wie komt daar plots mee aanschuiven aan onze lange tafel? De groep van Shoestring. Er zitten veel jonge mensen bij. Meteen is het een gekwebbel van jewelste. Een duiventil is er niets tegen. Desirée moet even orde op zaken stellen, en dat doet ze goed en kordaat. Sommige mensen kennen elkaar blijkbaar al, dus er wordt al snel 'verzusterd'. Na enige tijd besluit de groep toch een andere tafel op te zoeken en keert de rust gelukkig weer.

Máár het beste moet nog komen, want rond 21 uur begeven ons naar het Plaza Grande alwaar we aan het stadhuis een traditionele Vaqueriá dansshow mogen bijwonen. De dansers en danseressen zijn prachtig uitgedost in het wit, en worden live begeleid door een regionale band. Merk op dat de heren ook hakken dragen om goed te kunnen tapdansen en dat de dames prachtige bloemen dragen in het haar. In de walsen maken ze sierlijke pirouettes.

De band begeleidt en speelt echter traditionele yucateca-muziek en dus geen mariachi-muziek. Het is een spetterend optreden en het aanwezige publiek gaat helemaal op in de sfeer. Dit moét je meegemaakt hebben. Mérida scoort alvast een tien voor sfeer en gezelligheid. Zo staat er elke dag van de week een ander soort optreden op het programma, dat wekelijks wordt herhaald.

Wij blijven echter niet tot 23 uur maar gaan rond 22.30 uur nog ergens een cocktail drinken. We vergapen ons aan het grote beeldscherm in het restaurant, waar prachtige natuurbeelden op worden vertoond. Ik bestel een mojito fresa. Ook hier zijn ze heel royaal met de porties.

Die nacht slaap ik goed. Wat een dosis alchohol al niet kan doen! De ene keer slaap ik al wat beter dan de andere, en soms slaap ik zelfs door het alarm. Ik heb in elk geval geslapen als een roos wanneer ik wakker word om 06.30 uur, ondanks een korte nacht.

Bij het ontbijt, opnieuw in het hotel, opteer ik deze keer voor een omelet in plaats van pannenkoeken. Steeds voorafgegaan door een bordje vers fruit. En altijd kies ik resoluut voor koffie. Anders kan mijn dag niet beginnen. :)

De volgende bestemming op het lijstje is Campeche, gelegen aan de golf van Mexico. We rijden dus in zuidelijke richting. In tussentijd bezoeken we een andere, iets minder populaire, archeologische site genaamd Uxmal. Dit was vroeger één van de grootste Mayasteden. Onderweg passeren we de luchthaven van Mérida.

Het is ongeveer twee uurtjes rijden van Mérida. Zoals steeds nemen we de autosnelweg, wat uiteraard geen al te mooie uitzichten oplevert. Ik slaap dan ook tijdens het grootste gedeelte van de rit.

Uxmal is een goed onderhouden site, en bovendien is het er veel minder druk dan Chichén Itza. Er zijn ook minder verkopers. Onze spullen worden nagekeken en onze tickets gescand. Wat ik persoonlijk heel leuk vind, is dat je voor elke activiteit een papieren polsbandje krijgt. Op deze manier krijg je op drie weken tijd makkelijk een verzameling bij elkaar van om en bij de tien stuks in diverse kleuren, dus ik besluit ze allemaal te bewaren (bij wijze van tijdsdocument). Zelfs in sommige hotels krijg je een polsbandje. Dat heb ik nooit eerder meegemaakt bij vorige reizen.

We stoten al meteen op de grote Piramide van de Tovenaar. Deze piramide schijnt zelfs groter te zijn dan die van Chichén Itza, maar op het eerste gezicht kunnen we dat moeilijk beoordelen. Er zijn over het hele domein in elk geval een heleboel leguanen te spotten.

En het moet gezegd, zowel de omgeving (gelegen midden in de jungle) als de ruïnes zijn mooier en beter bewaard gebleven dan die van Chichén Itza.

Het volgende gebouw dat we doorkruisen is het Nonnenklooster. We bereiken dit via een klein, apart binnenplein: de Vierhoek van de Vogels, dat voorzien is van vogelsculpturen op de gevels. Vogels werden beschouwd als de heilige boodschappers die de verbinding vormen tussen de goden en de mensheid. We passeren ook veel lege kamers die door de cellenstructuur zogezegd aan nonnenkamers doen denken). De functie van deze kamers is nog steeds een raadsel. Er zijn opmerkelijk veel details verwerkt aan de gevels, vooral het westelijke deel bezit overvloedig veel decoratie. De god van de regen, Chaac, wordt veelvuldig afgebeeld, en verder véél slangen en spiralen.

In het midden van het plein bevindt zich een laag, vierkant stenen platform dat dienst deed als offerplaats aan de goden. Het balspeelveld vormt de verbindingsroute naar het volgende grote bouwwerk. Een belangrijk verschil met Chichén Itza is, bijvoorbeeld, dat zélfs de stenen ringen rijkelijk gedecoreerd zijn met inscripties.

Het volgende gebouw dat we bezoeken is het Paleis van de Gouverneur. Het is ruim 96 meter lang. De enorm lange gevel is rijkelijk gedecoreerd met Chaac-maskers en geometrische motieven. De Maya's waren goed op de hoogte van de kalender, zo getuige de ligging van het gebouw ten opzichte van (de stand van) de hemellichamen. Je kan de smalle treden beklimmen, en vervolgens op het platform krijg je een prachtig overzicht op de jungle en de omliggende gebouwen die mooi boven het groen uitsteken.

Aan de onderkant van het gebouw staat een jongen te huilen. Hij weigert de piramide te beklimmen. Zijn moeder probeert hem met alle macht te overtuigen, maar slaagt niet in haar opzet. Voorzichtigheid blijkt echter geboden bij het beklimmen en afdalen!

Net op het moment dat we de uitgang bereiken komen we toch wel opnieuw een bekend gezicht tegen, namelijk... Bart de Pauw. We kunnen het nauwelijks bevatten. Kennelijk volgt hij ongeveer dezelfde route als ons, dus het is best mogelijk dat we hem in de nabije toekomst nog wel eens zouden kunnen treffen. Dat kan enkel de tijd uitwijzen...

We kopen nog wat snacks of drankjes in het winkeltje bij de inkom en trekken verder naar onze lunchplaats. We stoppen onderweg bij Halach Huinic, een gezellige plek waar we een driegangenmenu krijgen voorgeschoteld. We passen met heel de groep rond de lange tafel. Met man en macht, en enig gepruts en geklungel, wordt een televisietoestel aangesloten zodat we de halve finale van het WK voetbal Frankrijk-Spanje kunnen volgen. Ze slagen uiteindelijk in hun opzet, maar het toestel wordt zó geplaatst dat we amper iets kunnen zien van de wedstrijd.

En daar krijgen we alweer gezelschap van een grote groep toeristen. Het menu is lekker. Eerst krijgen we limoensoep (zij het een vereenvoudigde en kariger versie dan die ik eerder al proefde), gevolgd door rijst met groenten, een kippenbout en een portie guacamole. Als dessert krijgen we de keuze tussen watermeloen of flan. Om te drinken bestel ik een limonade. Het verdict valt en Spanje speelt de finale.

Op naar Campeche, de hoofdstad van de deelstaat Campeche. Het is nog een tweetal uurtjes rijden. Hoe zuidelijker we rijden, hoe meer palmbomen er opduiken in het landschap. Ook in Campeche hebben we een vrije dag, dus daarvoor heb ik alvast een hele rits aan bezienswaardigheden opgelijst.

Ook deze stad is ingedeeld volgens het typische schaakbordpatroon. Dit maakt het moeilijker om over te steken door het éénrichtingsverkeer. De meeste auto's stoppen echter dadelijk, omdat er wellicht veel toeristen zijn in deze stad. Ons hotel, H177, ligt vlak aan een voetgangersstraat. Dit maakt het makkelijk om te navigeren, alsook om het centrum en centrale plein vlot te kunnen bereiken.

maandag op de Plaza Grande in Mérida: we wonen een traditionele Vaqueriá dansshow bij, merk op dat de mannen ook hakken dragen

de dansshow vindt plaats aan het stadhuis, het gebouw rechts op de foto

jammer maar helaas, het Mayamuseum blijkt gesloten te zijn voor bezoekers door onderhoudswerken, wel fijn om het van dichtbij te mogen aanschouwen

detail van het Monumento a la Patria (het monument van het Vaderland): graffiti, in de vorm van protest, is een groot probleem in Mérida

op de buitenste rij van het monument staan alle wapenschilden afgebeeld van alle deelstaten in Mexico

in het midden van het werk staat een beeld dat een gouden adelaar voorstelt die een slang verslindt

we zijn alvast in de goede provincie op dit moment :)

de statige voorgevel van het landhuis Montes Molino Museum, bemerk het prachtige smeedwerk van de poort (dat hier zo typisch is)

deze Italiaanse kroonluchter in Florentinestijl is een lust voor het oog

het ontwerp van de print op deze keramische vloer is bedoeld om tapijt te 'imiteren'

een uitgebreide parfumcollectie

men was in elk geval voorzien op de tropische temperaturen

een detail van de slaapkamer, hoewel het gebruikelijker was dat men vroeger in een hangmat sliep

detail plafond

deze smaragdgroene vaas is duidelijk het pronkstuk in de kamer, inpakken en wegwezen!

een achterdeur die vervaardigd is uit glas-in-lood, waardoor het licht mooi invalt

typemachines

een platencollectie

speelgoed uit vervlogen tijden, dit zou niet misstaan in het Speelgoedmuseum

een huis zonder een wijnkelder is als een café zonder... (vul zelf maar aan)

er is een prachtige boekhandel gevestigd in het restaurant dat tegenover de haciënda ligt: Avelino en Maria resto

...en we treffen hier toch wel een parel van Belgische makelij, dit boek is een vaste waarde in mijn boekenkast

nog een voorbeeld van het typische smeedwerk (omgeving Mérida)

omgeving Mérida

véél leguanen in de archeologische site Uxmal

site Uxmal: de Vierhoek van de Vogels, op deze gevel zijn een aantal vogels gebeeldhouwd, hiermee stonden de inwoners in verbinding met de goden

de fameuze Piramide van de Tovenaar tref je vrijwel meteen als je het domein betreedt, deze is groter dan de piramide van Chichén Itza

detail van een Chaak-masker, de regengod (te vinden op de gevel van het Nonnenklooster)

bovenaan in het midden van het gebouw (Nonnenklooster), vlak boven de ingang, wordt een Chaak-masker afgebeeld

het indrukwekkende Paleis van de Gouverneur is ruim 96 meter lang, merk op hoe klein de mensen op de voorgrond zijn in verhouding tot het gebouw, dat volledig is uitgevoerd in de Puuc-bouwstijl

detail op de gevel van het Nonnenklooster (te vinden op het middenplein): slangen en spiralen werden veelvuldig afgebeeld, ze symboliseren vruchtbaarheid en kosmos alsook de verbinding van de onderwereld, de aarde en de goden

de overzijde van het binnenplein (Nonnenklooster)

een belangrijk verschil met Chichén Itza: de stenen ringen op het Balspelveld zijn wél versierd met inscripties

het balspelveld vormt de verbinding naar een ander gedeelte van de site

hoewel het op deze foto niet erg duidelijk is, zijn de treden om het Paleis van de Gouverneur te beklimmen nogal smal

de rijkelijk gedecoreerde gevel van het Paleis van de Gouverneur, met tal van Chaak-maskers en geometrische motieven

een blik op de zijkant van de gevel

boven op het plateau van het Paleis van de Gouverneur heb je een prachtig zicht op de omliggende gebouwen, die zichtbaar zijn boven de jungle

een apfelstrudel eten bij Avelino en Maria resto

lunchen onderweg bij Halach Huinic

Joroches, een traditionele soep die onder andere te vinden is bij restaurant La Chaya Maya in Mérida

DEEL 2: Een levende degenkrab, een zevende wereldwonder en 'the golden hour'

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Sat, 11 Jul 2026 10:47:00 +0200

Om 6 uur moeten we al uit de veren want vandaag staat er een excursie naar de zoutvlakte Las Coloradas, een klein vissersdorpje, en natuurreservaat Río Lagartos op de planning. Uitzonderlijk slaan we het ontbijt vandaag over. We stoppen even bij een winkeltje om boodschappen te doen voor het ontbijt en om wat snacks te kopen voor onderweg. Ik neem sowieso een pak zoute koekjes (immers, zout houdt het vocht op), fruitsap en een groot pak cornflakes met chocoladesmaak. De rit duurt ongeveer 2,5 uur. Omdat we straks terugkeren naar Valladolid, gaan we met één minibus.

Af en toe film ik onderweg, vanuit het raam. Ik neem twee aparte rugzakken mee: een grotere en een opvouwbare kleine rugzak waarin ik de meest essentiële spullen steek: een fles water (die tot mijn grote ergernis lekt), zonnebril, zonnecrème. De bus is voorzien van een beeldscherm, waarop een film wordt getoond.

Het landschap onderweg is saai, want we rijden veelal over de autosnelweg. Er wordt heel hard gereden. Volgens mij kennen de Mexicanen geen snelheidsbeperkingen. Iets lezen of schrijven (of zelfs nemen) in de bus is not done, omdat we veel te gekneld zitten en de ruimte beperkt is. Af en toe passeren we een klein dorpje, waar marktkramers hun koopwaar aan de man proberen te brengen. Zelfs op de meest afgelegen plekken staat vaak, moederziel alleen, een kraampje. Het logo van Coca Cola verschijnt opvallend vaak in het straatbeeld.

We passeren even later de zoutfabriek en zien de vele bergen zout langs de kant opgestapeld liggen. Dit herinnert me aan Indonesië, maar deze aanblik is spectaculairder.

Er is een kleine infobalie op het domein aanwezig, alsook een shop met pluchen flamingo's. Wie dat wenst kan de toren beklimmen, wat iemand van onze groep ook effectief doet. Onze gids stelt voor om het traject per fiets te verkennen. Het traject is hooguit 2 km ver. De fiets is een speciaal model, want om te remmen moeten we onze voet telkens een halve draai naar achteren duwen.

Onder de brandende zon bewegen we ons voort over het mulle zand. Af en toe lassen we een stop in bij een uitkijkpunt. We hebben het geluk met ons. De talrijke aanwezige wolken breken het felle zonlicht en zorgen voor voldoende reflectie waardoor eindeloze kleurschakeringen tevoorschijn worden getoverd. Vrijwel elke minuut veranderen en variëren de kleuren van lichtroze over magenta tot purper. De zoutkorrels glinsteren en blinken in de zon. Het lijkt wel een sneeuwlandschap. Het zoute water komt rechtstreeks van de oceaan en stroomt de vlaktes op, alwaar ondiepe lagunes ontstaan. Door verdamping blijft enkel het zout over. Dit zout wordt gebruikt voor commerciële doeleinden, al worden er tegenwoordig machines ingezet om het zout te winnen. Het vormt, naast de visserij, een belangrijke bron van inkomsten voor het dorp.

Halverwege treffen we een grote glazen bak waarin talrijke microscopisch kleine visjes zwemmen: pekelkreeftjes, roze algen en plankton. Hierdoor krijgt het water zijn typisch roze kleur en danken de flamingo's hun mooie roze verenkleed (want wordt chemisch omgezet in bètacaroteen). Dit is echt een prima plek om mooie foto's te nemen.

We maken rechtsomkeer en gaan met de bus verder naar het nabijgelegen Rio Lagartos. Daar wordt de groep opgesplitst en nemen we plaats in één van de twee motorboten (= een lancha), onder begeleiding van een plaatselijke gids. Het wordt een ontspannende boottocht die ongeveer 3 uur duurt, van 10 uur tot 13 uur. Telkens wanneer de gids iets zegt of opmerkt (zij zijn uiteraard geoefend in hun vak), legt hij de motor even stil zodat we de kans krijgen om foto's te nemen.

De naam Rio Lagartos is een mysterie, want uiteindelijk is de ligging niet bij een rivier, noch zijn er hagedissen in de buurt. Uiteraard zien we flamingo's, maar in deze tijd van het jaar (het seizoen van de flamingo's) had ik verwacht om honderden zo niet duizenden flamingo's te spotten. In werkelijkheid zien we er slechts enkele tientallen. De gids legt uit dat je de vrouwtjes kan herkennen aan het feit dat ze lichtroze gekleurd zijn. Tijdens de paartijd, maart-april, verleiden de mannetjes de vrouwtjes met een dans (vandaar de naam flamenco). De flamingo legt slechts één ei en in juni worden de jongen geboren. Er leven ongeveer 7000 à 8000 flamingo's in dit unieke gebied. De flamingo is een monogame vogel. Ik stel vragen, want de gids zit vlak achter mij.

We leggen aan bij enkele eeuwenoude mangroves, en daarbij valt vooral het 'oorverdovende' geluid van de krekels op. We zien enkele krokodillen liggen aan de kant, maar ze duiken snel weer onder als ze ons zien. Het zijn grote exemplaren, want ze kunnen tot wel vier meter lang worden. Verder zien we aalscholven, zilverreigers, pelikanen en ibissen. De zwarte havik spotten we ook geregeld.

De boottocht is heerlijk ontspannend. Halverwege, want de bodem is hier erg ondiep, spot de gids een levende degenkrab aan het wateroppervlak. Hij haalt met veel gemak het beestje uit het water. Dit blijkt een zeldzame vondst te zijn, want tegenwoordig vind je hooguit hun karkas. De gids legt uit dat de degenkrab tien ogen heeft: twee bovenaan, onderaan aan de zijkant en zelfs op de staart. Vooral de bevruchting van de eitjes schijnt speciaal te zijn. We zijn in onze nopjes met deze vondst, en geven het diertje snel terug de vrijheid.

Tot slot parkeert de boot op een verlaten strand om ons af te zetten, en verdwijnt met de noorderzon. We moeten wachten op een andere boot die ons komt oppikken, en in tussentijd nemen we een duik in de zee. We voelen ons net Robinson Crusoe of een kandidaat in het televisieprogramma Expeditie Robinson. Wie krijgt de begeerde amulet? De zon brandt aan de hemel, en een aantal mensen verbranden genadeloos. Na ongeveer een half uurtje komt de boot ons oppikken, en deze moet drie keer over en weer vooraleer we allemaal goed en wel aan wal zijn.

Typisch, en ook leuk, in Mexico is dat er bij elke stad of dorp reuzegrote letters in het straatbeeld opgesteld staan. Die van de grotere steden zijn vaak fel gekleurd en mooi gedecoreerd, terwijl die van de kleinere dorpen minder opvallend en van hout zijn gemaakt. Héél fotogeniek.

Net op het moment dat we restaurant Wacumba binnen wandelen voor de lunch, valt er een enorme stortbui. Een deel van het restaurant is open, dus onder onze tafel staat alles al gauw onder water. Gelukkig heb ik een drybag bij. Het is gebruikelijk om eerst de handen te wassen voor het eten. De muur is beschilderd met flamingo's. Ook hier vind je een eerbetoon aan de maagd Guadelupe.

Ik bestel de camarones de ajo (10 Euro). Pas achteraf realiseer ik mij dat ajo look betekent. Het is echter een heerlijke maaltijd, en de rijst wordt gepresenteerd in de vorm van een vis in combinatie met een eenvoudige salade en niet te vergeten een schijfje limoen. We nemen elk een andere versie van de camarones en wisselen onderling uit. Ook hier krijgt de habanero een vaste plek op tafel. Bij elke maaltijd wordt ook steevast een bruine bonenpasta geserveerd. Deze is vrij smaakloos. We krijgen ook gratis een voorgerecht: taquito's (maistortilla). We nemen nog een groepsfoto bij de letters en vertrekken terug naar het hotel. De vissersbootjes liggen keurig aan de kade. Het was een mooie dag vandaag.

Die avond, omstreeks 19.30 uur, eten we in het lievelingsrestaurant van Desirée: Paladar de Cura. Ze serveren er de typische yucateekse specialiteiten zoals cochinita pibil, queso relleno en sopa de lima. Het restaurant ligt helaas niet op loopafstand van ons hotel, dus nemen we de bus. Ik ben een echte soepaddict, dus de keuze is snel gemaakt. Wanneer we toekomen worden we getrakteerd op een live optreden. Het is immers weekend, dus dan is er altijd wel een special guest aanwezig. De zanger begeleid zijn (overigens bekende) nummers, zoals bijvoorbeeld Aline van Christophe uit 1965, met een gitaar.

De sopa de lima, op basis van kip en limoen, is er zowel in een grote als kleine portie. De grote versie is echt wel de moeite waard. Bomvol groenten en vitaminen. Mijn medereizigers schrikken van de grote portie, maar ik lepel alles geduldig op. Wat een smaakbom! Dit gerecht is een échte voltreffer. Ik zal deze maaltijdsoep thuis zeker eens uitproberen. Naar het schijnt is deze soep ook heel effectief bij griep en verkoudheden.

Terwijl we eten kunnen we op het scherm genieten van de halve finale van de Wereldbeker Voetbal. Omwille van het optreden wordt praten met elkaar erg moeilijk. We hebben vandaag ook een jarige in de groep. Hij wordt getrakteerd op een gebakje en de zanger zet prompt een 'verjaardagslied' in.

Dit restaurant is een supertip! Door het raam kijk je recht op het klooster Convent de San Bernardino de Sienna, gelegen aan de overzijde. Er is momenteel een nachtelijke lichtshow bezig. Deze projectie start om 21 uur en vertelt de geschiedenis, in tekst en beeld, van Valladolid. Om het kwartier volgt er een herhaling van de voorstelling. We gaan even van dichterbij een kijkje nemen. Er is blijkbaar ook iets aan de gang op het omliggende plein, maar dit kunnen we niet zo goed volgen.

Overigens kost een eenvoudig hoofdgerecht met drankje hier rond de 200 pesos (omgerekend zo'n 10 tot 13 Euro), maar we bezoeken plekken waar het toch flink wat meer is. Mexico is dus inderdaad iets goedkoper dan België, maar er zijn best veel restaurants waarbij vrijwel Europese prijzen worden gehanteerd en die liggen niet noodzakelijk in toeristische gebieden. Althans, dat zijn mijn bevindingen.

Na een verkwikkende nachtrust is het alweer tijd om de koffers in te laden (of liever: we 'leven uit onze koffer' en als we er als iets uit nemen is het onze toiletzak of een kledingstuk om te verluchten of te drogen). Om eerlijk te zijn ben ik altijd opgelucht als ik in een hotelkamer of bus kom, ware het niet dat de hitte de reis aanzienlijk zwaarder maakt. Hydrateren is echt 'een voltijdse opgave' tijdens deze reis. Voordrinken is daarom altijd een goed idee, want je zweet het er toch meteen af. Ik vergeet zelfs gewoon dat ik elektrolytentabletten bij heb.

Om elektriciteit te besparen wordt de airco in het hotel door het personeel automatisch afgezet. Wij zetten hem in elk geval niet te koud. Toch krijgt de ene na de andere een verkoudheid. Ik lijk wel de enige die eraan ontsnapt. Wellicht heb ik mijn deel al gehad de afgelopen winters. :) Ook vandaag prima weersomstandigheden. Vanaf nu zal de zon altijd ons deel zijn, want van een 'regenseizoen' valt voorlopig bitter weinig te merken.

We ontbijten om 8 uur in het nabijgelegen La Palapita De Los Tamales. We krijgen, naar traditie, een bordje met exotisch fruit. Vervolgd door een zoet broodje en een omelet mexicano. De reisleidster zit vandaag tegenover mij en we hebben een kort gesprek. Ze vertelt dat ze zich heel graag zou willen verdiepen in de mayataal. Zelf is ze afkomstig uit een heel andere regio in het noorden van Mexico, maar ze woont nu al een tijdje in Playa del Carmen. Dat wordt onze eindetappe tijdens deze reis.

Ze heeft een tijdje dagexcursies begeleid en heeft nog niet zoveel ervaring met het begeleiden van pakketreizen. Europa bezoeken staat zeker op haar verlanglijstje. Ze vraagt waarom ik Mexico heb gekozen als bestemming. 'Omdat jullie alles hebben.' Ze moet erom lachen.

Deze week wordt algemeen ervaren als een ontzettend drukke week, en vandaag vormt daar geen uitzondering op. We bezoeken maar liefst drie verschillende plaatsen op één dag, waaronder een héél populaire archeologische site: Chichén Itzá, een eeuwenoude Mayastad. We arriveren er rond 10.30 uur, kort voor de middag. De zon brandt hevig, dus mocht je huid snel verbranden dan is het aangewezen om regelmatig zonnecrème te smeren. Desirée vertelt dat het momenteel zelfs voor hen Mexicanen te warm is, en zij zijn toch al heel wat gewoon.

Bij de ingang staan twee mannen te dansen in een verenpak, en uiteraard gaan ze niet gratis met jou op de foto. Dit zijn traditionele Mayadansers en hun veren verwijzen naar de god Kukulcán. Nog voor we goed en wel de ingang bereiken passeren we eerst nog een hele vloot marktkraampjes. We passeren eerst een veiligheidscontrole. Dit lijkt wel de luchthaven. Onze bezittingen worden wel erg nauw onder de loep genomen. Onze rugzak wordt geopend, en alles wordt eruit gehaald. 'Woman things', leg ik uit aan de beambte. Voor professionele camera's wordt een toeslag gerekend van 5 euro. Gelukkig hoort mijn compactcamera daar niet bij.

Desirée is slim en loopt met ons de route van achteren naar voren. Dezelfde strategie zou je kunnen toepassen in een pretpark. Eerst moeten we alweer een lange rechte straat vol koopwaar doorlopen. Soms zitten er interessante voorwerpen bij, zoals bijvoorbeeld een rond spiegeltje waardoor je de zon kunt bekijken (een soort eclipsbril in spiegelvorm). Verder zijn er huipiles* (*een traditionele, loszittende tuniek of blouse die door inheemse vrouwen in Mexico en midden-Amerika wordt gedragen) in alle soorten en maten, alsook een instrument waarmee je vogelgeluiden kunt nabootsen. Er heerst een gezellige bedrijvigheid. Hier vind je letterlijk mensen van over de hele wereld. Het is over de koppen lopen, en dat is natuurlijk niet onlogisch op zo'n gekende site.

Bij het wandelen passeren we de wereldberoemde Piramide van Kukulcán. Deze symboliseert de Mayakalender en is 25 meter hoog. Het bouwwerk is intussen officieel erkend als een van de Zeven nieuwe Wereldwonderen. Ik merk op dat het voorste deel van de piramide gerestaureerd is, maar de achterkant nog steeds authentiek is. Een tip is dan ook om een selfie te nemen waarbij beide zijden van de piramide in beeld komen.

We starten onze tour bij het Nonnenklooster, een kleine versierde Mayatempel opgezet in de klassieke PUUC-stijl. De gevel staat vol stenen maskers van Chaac, de regengod. Verder zijn er schildpadden, slakken en krabben te zien. In feite staat heel de geschiedenis van de Maya's via inscripties, symboliek en codetaal gebeiteld in steen. We vervolgen onze route en houden één voor één kort halt bij alle gebouwen die we tegenkomen.

Het grote balspelveld maakt wel indruk. Dit veld is 116 meter lang en 68 meter breed. De lange muren aan weerszijden zijn voorzien van prachtige bas-reliëfs. De afbeeldingen tonen de spelers als warriors die de pok-ta-pok (= pelota) spelen. De winnaar van het spel werd geofferd aan de goden.

Hoog op de muur bevinden zich grote stenen ringen, ongeveer 9 meter hoog. We krijgen ook de traditionele bal te zien waarmee gespeeld werd. Deze werd gemaakt uit rubber van de rubberboom. De bal werd gespeeld met de heupen, dus de handen mochten niet gebruikt worden. Lijkt mij niet simpel... Iemand in de groep probeert het even uit, en slaagt dermate in zijn opzet. Om de sfeer van vroeger op te roepen, vraagt de reisleider om allemaal naast elkaar met onze rug tegen de muur te gaan staan en onze hoofden gericht naar het plein. We roepen gezamenlijk "CHAAC", om hem water te vragen.

Na ons bezoek aan de site zullen we nog een cenote bezoeken: Ik Kil. Deze is warempel nog mooier dan de vorige, maar het is er erg druk. Ik heb interesse in astrologie, en bij de ingang treffen we een afbeelding van de mayaanse zodiac. Mijn geboortedatum komt overeen met het mayateken 'ch'en', wat staat voor ...gratitud, hospitalidad, consecration, and blessings against evil* (*vrij vertaald betekent dit: dankbaarheid, gastvrijheid, toewijding en zegeningen tegen het kwaad).

Het is de bedoeling dat we hier gaan lunchen. Het is heerlijk koel in het restaurant. Er wordt een lunchbuffet voorzien, dus je mag teruggaan zoveel je wilt. Er is ook een gratis drankje inbegrepen in de prijs. Ik bestel meestal een vruchtensap. Het is opvallend hoe snel een bord wordt weggehaald wanneer een maaltijd is beëindigd. Het irriteert mij een beetje, omdat ik zelf van nature een trage eter ben. De reden hiervoor is dat Mexico geen echte 'eetcultuur' kent zoals wij die kennen. Een medereiziger verwijst naar een boek van auteur Bart Van Loo* (*zie de link naar zijn blog in de zijbalk van deze blog), die onze cultuur zo treffend weet te schetsen in zijn bestseller De Bourgondiërs: Aartsvaders van de Lage Landen. En het klopt, wij zijn nu eenmaal bourgondiërs. Met dank aan onze geschiedenis. De Mexicanen zijn in elk geval erg efficiënt. Met drank zijn ze in elk geval niet zo gierig als bij ons, want je krijgt meermaals een 'kuip' voorgeschoteld in plaats van een glas, en dat voor veel minder geld. Zou dat met de warmte te maken kunnen hebben?

Je kan je omkleden in de toiletten, alvorens te douchen. Een veiligheidsvest is ook hier verplicht. Zelf kan ik door omstandigheden even niet zwemmen, dus ik besluit om enkele foto's te nemen. De cenote is bovenaan helemaal open, zoals op de foto hieronder te zien is. Voor de kalkstenen rotsen hangen allemaal lianen, wat een soort jungle-vibe creëert. Dit is in elk geval een totaal andere ervaring dan de vorige cenote. Het water is hier circa 40 meter diep. Er hangt een poster met vissen, dus er is zeker leven aanwezig in het water. Er is ook een platform aanwezig van 5 meter hoog, waar je vanaf kan springen. Jammer dat ik dit niet kan afstrepen van mijn bucketlist. Volgende keer beter.

Later is er alsnog ruimte voor de nodige afkoeling met een waterijsje. Ze hebben er in veel verschillende smaken, en ik neem watermeloen. Het smaakt ijskoud en héérlijk verfrissend. Zeker een aanrader! Ook mijn kamergenote komt aan haar trekken, want haar watersandalen zijn stuk gegaan en hier kan ze in elk geval een nieuw paar op de kop tikken. Hopelijk is de kwaliteit van het schoeisel deze keer beter.

Even is er verwarring. We hadden afgesproken op een bepaald tijdstip met onze reisbegeleidster, maar ze is nergens te bespeuren. Ook in het restaurant is ze nergens te vinden. Ten einde raad begeven we ons naar de uitgang. Daar treffen de onze chauffeur, die meteen telefoneert. Enkele minuten later komt Desirée eraan. We begrijpen niet wat er is misgelopen, maar we zijn voltallig en kunnen in elk geval vertrekken. Ik denk hierbij onwillekeurig aan dat ene moment dat ik had afgesproken met iemand op een specifieke plek, en zij toen nergens te zien was. Achteraf bleek dat zij er daadwerkelijk stond.

Het is gebruikelijk, zij het niet 'verplicht', om in Mexico aan alles en iedereen een fooi te geven. Zelden of nooit zit deze fooi al vervat in de rekening. Op de meeste betaaltoestellen kan je tegenwoordig automatisch een keuze doorgeven van 10%, 15% (als de service erg goed is) of zelfs 20%. Desirée legt hier meermaals de nadruk op. Ze maakt ons duidelijk dat dit voor veel mensen hier een enorm verschil maakt, aangezien de lonen zo laag liggen in Mexico.

In België geef ik meestal altijd een fooi van enkele euro's op restaurant. Al ga ik echter een handvol keer per jaar op restaurant, dus deze reis is voor mij totaal uit mijn comfortzone. Bovendien moet je alles in verhouding leren zien. De lonen liggen hier weliswaar lager, maar ook de kosten en lasten zijn in verhouding. In België moet ik persoonlijk elk jaar gigantisch veel van mijn loon afgeven aan de belastingen. Ook vakantiegeld en eindejaarspremie worden (in mijn geval nog steeds dubbel) in rekening gebracht en dekken de lading lang niet.

Zelf heb ik in mijn studententijd (die ik overigens mooi binnen de tijd afrondde :)) ruim 5 jaar lang doorlopend elke week 3 dagen op rij in de horeca gewerkt, maar nooit heb ik een fooi gezien. Dit werd goedgemaakt doordat ik een flink aantal keer opslag kreeg, maar toch... Ik ben een nuchtere vrouw en wéét dus heel goed wat het is om hard te werken én bovendien kan ik, naar eigen zeggen, uitstekend met geld omgaan. Ik herinner mij dat ik een keer ging logeren bij mijn zus, en dat haar kast bezaaid lag met drinkgeld. Alles is dus relatief...

Je zou dus kunnen stellen dat ikzelf op het einde van het schooljaar een soort 'fooi' krijg van ouders en leerlingen in de vorm van een 'attentie'. Om op deze manier wellicht hun 'waardering' aan mij uit te drukken. Al kan je dit dan eerder bekijken als een gunst. Dus ja, ik snap deze opmerking maar vind in elk geval wel dat de boodschap aan ons een beetje 'opgedrongen' en geforceerd wordt. In elk geval: als de service bovengemiddeld goed is geef ik altijd wel meer iets meer. :)

Om de dag af te sluiten, en vooraleer we Mérida bereiken, bezoeken we het stadje Izamal. Ik begrijp waarom dit de gele stad genoemd wordt. Onwillekeurig moet ik aan Vincent Van Gogh denken. Er wordt nog met paard en kar gereden en de sfeer is dan ook gemoedelijk.

We nemen een kijkje in het klooster Convente de San Antonia de Padua. Het is momenteel the golden hour, het moment vlak voor zonsondergang wanneer het licht gunstig is om foto's te nemen. Mijn kamergenote volgt al enkele jaren een fotografiecursus met telkens een nieuw thema, en ik kan mij perfect voorstellen dat deze setting ideaal zou zijn binnen het thema 'architectuur'. Ik bezit zelf geen professioneel toestel, maar wie weet volg ik ooit zo'n cursus bij wijze van verdieping.

De koloniale bogen werpen dramatische schaduwen op het grasveld. Binnenin het klooster is een kerk, die eveneens gratis te bezoeken is. Vergeet vooral ook geen bezoek te brengen aan de tuin op het binnenplein. De muren hebben een roze gloed en dat levert prachtige plaatjes op. Iets verder merk ik enkele (vervaagde) fresco's op aan de muren.

We houden nog even halt bij een drietal kleurrijke kraampjes. Ze verkopen er marquesitas, pannenkoeken en ijsjes. Jammer dat ik uiteindelijk niet voor de eerste optie heb gekozen, want het is de lokale specialiteit en ik ging toch proberen om hier zoveel mogelijk te proeven, niet?

Het is al donker wanneer we in Mérida arriveren bij hotel Maria Jose, dus avondeten zit er niet meer in. Ik vind het best een leuk hotel, alleen is het wat gedateerd. De gangen zijn met veel smaak ingericht. Het doet een beetje denken aan het hotel in Hermanus, vele jaren geleden. We logeren in een kamer op het gelijkvloers. Er is een klein zwembad op het binnenplein.

met een fiets verkennen we de omgeving van Las Coloradas, een grote zoutvlakte, een goede zonnebril is hier dan ook aan te bevelen!

de zoutvlakte van Las Coloradas: detail, het water verdampt en er blijven enkel zoutkorrels over

de roze kleur wordt verkregen door minuscuul roze plankton dat in het water leeft

de aanwezige wolken dragen bij tot een fantastisch kleurenspel

de zoutvijvers beslaan een totale oppervlakte van ongeveer 23 vierkante kilometer

de typische witte stoelen, die we nog wel een aantal keer zullen aantreffen tijdens deze reis

met een lancha gaan we op bootexcursie in het natuurreservaat Río Lagartos

links op de achtergrond komt onze gids in beeld, gelukkig voor ons spreekt hij goed Engels :)

er vallen heel wat vogels te spotten, waaronder pelikanen

het is volop het seizoen van de flamingo's, en inderdaad kunnen we talrijke exemplaren spotten

een verrassing van jewelste: de gids spot een levende degenkrab aan het wateroppervlak, een zeldzame vondst!

krokodillen zijn er aan de waterkant ook volop te vinden

één van de oudste mangroves in het gebied, maar vooral het oorverdovende geluid van de krekels is bijzonder

Rio Lagartos komt in zicht...

we lunchen bij Wacumba, waar we een groot muurschilderij aantreffen

in elk restaurant is er wel een beeld te vinden van de Maagd van Guadelupe

ons restaurant in Valladolid bevindt zich recht tegenover het Convent de San Bernardino, waar elke avond omstreeks 21 uur een lichtshow wordt geprojecteerd

een kort filmpje van de diavoorstelling

onze reisleidster Desirée geeft wat meer uitleg bij het Nonnenklooster in Chichén Itza

de gevel van het Nonnenklooster in Chichén Itza

een detail van de gevel van het Nonnenklooster, hier wordt de regengod Chaak afgebeeld

Het observatorium van Chichén Itza : El Caracol (= de slak)

de ganse geschiedenis van de Maya's staat gebeiteld in de stenen, detail

de slangenkop met open muil, onderaan de hoofdpiramide El Castillo, stelt de gevederde slang Kukulkan voor

de hoofdpiramide El Castillo in Chichén Itza is één van de Zeven recente Wereldwonderen, er is een gerestaureerde zijde en een authentieke zijde

het balspelveld, een detail van de lange stenen muur: hier worden krijgers afgebeeld

het balspelveld, met aan weerszijden de lange muren met stenen ringen

een ceiba

deze plaats werd gebruikt om te offeren aan de goden

bij de ingang van de cenote Ik Kil hangt een Mayaanse astrologiekalender

de cenote van Ik Kil wordt omgeven door lianen, met een groot gat bovenaan

bovenaanzicht van de cenote Ik Kil

in het charmante gele stadje Izamal rijdt men nog met paard en kar

een blik op de gevel van het Convente de San Antonia De Padua

het binnenplein van het klooster met aan de overkant van het plein de kerk, het is 'the golden hour', dus dit zorgt voor dramatische schaduwen op het grasveld

het klooster is gebouwd in de typisch Spaanse koloniale stijl

een kijkje nemen binnen in de kerk

de muren van het aangrenzende tuintje zijn roze

een goed bewaard gebleven fresco

een verkoper probeert zijn marquesitas aan te prijzen, een lokale lekkernij die je beslist eens moet proeven

in restaurant Wacumba bestel ik de camarones de ajo, heerlijk!

de onovertroffen sopa de lima, ik krijg een stevige portie voorgeschoteld in Paladar de Cura, het lievelingsrestaurant van Desirée en absoluut een aanrader!

DEEL 1: "Arriba, abajo, al centro, pa'dentro!"

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Thu, 9 Jul 2026 13:23:00 +0200

Donderdag 9 juli 2026 is het dan éindelijk zover. s' Ochtends vroeg begeef ik mij, gepakt en gezakt met een rugzak en koffer van om en bij de 15 kg (niet slecht, toch?), naar het station van Herentals. Mijn trein is stipt op tijd. Alvast een prima start van de dag. Ik stap tegelijk op met een dame die geladen is met twee zware koffers. Ze helpt mij bij het instappen, want het opstapje is gevaarlijk hoog. 'Naar waar gaat de reis?', vraag ik nieuwsgierig. 'Naar Madrid'. 'Hé, ik ook!' Ze maakt spontaan plaats vrij, zodat ik tegenover haar plaats kan nemen. Later blijkt dat we zo ongeveer dezelfde reizen hebben gemaakt. We staan perplex over hoe toevallig het leven soms kan zijn.

Zonder vertraging komen we aan op de luchthaven van Zaventem. De laatste keer dat ik hier was geraakte ik met mijn code niet door het toegangspoortje, maar nu gelukkig wel. Ik ben ruim 3 uur op voorhand aanwezig en begeef mij meteen naar de vertrekhal. Het is er een drukte van jewelste. Het is niet voor niets zomervakantie, realiseer ik mij. Wat een geluk dat er geen staking gepland staat. Deze werd immers enkele dagen geleden afgeblazen.

Eerst en vooral ga ik mijn 1900 gereserveerde pesos ophalen bij het Ria-kantoor. Hoewel er slechts twee wachtenden voor mij zijn, gaat het tergend traag. Achteraf realiseer ik mij dat ik in het vervolg beter cash geld afhaal in het land van aankomst. Immers, er wordt ruim 25 EURO commissie ingehouden, en dat bedrag is niet bepaald weinig. Wanneer ik uiteindelijk naar de check-in kan gaan, staat er reeds een gigantische rij wachtenden. Het duurt bijna 1,5 uur vooraleer ik aan de beurt ben. Onderzoekend kijk ik rond. Samen met mij staan er immers nog 5 nobele onbekende medereizigers aan te schuiven in de rij. Ik ken reeds hun namen via de whattsappgroep, maar wie zijn zíj? Spannend! Na de controle, die voor de eerste keer in mijn leven vlekkeloos verloopt (!), rep ik mij naar de gate en maak alvast kennis met één medereiziger. Er is helaas geen tijd meer voor een kop koffie, want we moeten dadelijk boarden.

Eenmaal aan boord krijg ik een gunstige plaats, ergens vooraan in het vliegtuig aan het raam. Toevallig zit mijn medereiziger naast mij, hoewel hij zijn vluchten volledig zelf geboekt heeft. En al even toevallig zit de dame die ik in de trein ontmoette vlak voor mij. 'Gaat zij ook mee?', vraagt mijn medereiziger. Voor haar eindigt de reis echter in Madrid. We landen ruim een half uur op voorhand. Maakt dat mee!

De luchthaven van Adolfo Súarez Madrid-Bajaras is enorm groot. We worden met een bus opgehaald en naar de ingang van het gebouw gebracht, alwaar we simpelweg de borden connections volgen. We hebben slechts 2 uur overstaptijd, en moeten in elk geval al geen ondergrondse metro nemen. We kunnen het traject naar de gate gewoon te voet afleggen, en dit neemt ongeveer een klein kwartiertje in beslag. Fijn om eerst nog even de benen te kunnen strekken, want straks zullen we ruim 9 uur stil moeten zitten. Aan de gate staan twee, ongeveer even lange, rijen. Een vriendelijke man maakt ons er op attent dat we blijkbaar in de foute rij staan. De passagiers voor economy class moeten aan de andere kant aanschuiven.

In het vliegtuig heb ik andermaal een zeer gunstige plaats. Ik zit vrijwel helemaal vooraan aan de kant in het midden, en vlak naast mij aan het gangpad zit niemand. Ik zit ook vlak aan het toilet, dus dat is erg handig. Dit betekent ook dat ik straks als eerste mag uitstappen, dus hierdoor win ik tijd. Ik kijk door het raampje, en zie de rechthoekige lapjes grond voorbij trekken. Ze nemen alle kleuren bruin aan, van oker over mokka tot donkerbruin en chocolade. Weldra verlaten we het vasteland van Europa en rest er alleen maar de oceaan. Ik probeer wat kruiswoordpuzzels in te vullen en daarna wat te slapen. Ik ben te gespannen om een film te kijken of muziek te luisteren. Jammer dat er geen camera aan boord is, of een online kaart waarop we de route kunnen volgen. Dat is bij Emirates allemaal wel het geval, maar dus niet bij Air Europa.

De tijd glijdt snel voorbij. Slapen zit er niet in, want tenslotte is het toch een dagvlucht. Het wordt in elk geval een lange dag. Na af en toe wat turbulentie komen we aan op Cancun International Airport. Wanneer ik uiteindelijk opnieuw door het raampje kijk zie ik één en al donkergroen. Weldra zet ik voet op een nieuw continent! Ook nu slaagt de piloot erin om een half uur van tevoren te landen. Het is intussen 18.15 uur. In tegenstelling tot de luchthaven in Bali, valt er hier totaal geen drukte of file te bespeuren aan de douane. We zijn meteen aan de beurt. De dame aan de douane bekijkt mij ietwat argwanend. Gelukkig ben ik voorbereid en heb ik alle nodige documenten bij om mijn verblijf te kunnen staven, want het blijkt nodig te zijn. Ze vraagt in welk hotel ik verblijf, waarop ik prompt het adres van het eerste hotel toon. Ze zet uiteindelijk een stempel in mijn paspoort en wenst me, toch met enige tegenzin in haar stem, welkom in Mexico. We gaan onze koffers ophalen. Tot nog toe is alles heel vlot verlopen. We moeten deze keer zelfs geen speciale documenten invullen, noch de qr-code van onze visitax* (toeristenbelasting) laten scannen. Ik sta versteld hoe vlot alles gaat!

Eenmaal buiten worden we overvallen door de vochtige, drukkende hitte. We vinden op de parking snel onze chauffeur. Het aantal mensen dat met bordjes staat de leuren is beduidend minder dan in Indonesië. Er staat ook een groepje te wachten van Shoestring, het Nederlandse zusje van Koning Aap.

We worden plots vergezeld van vier nieuwe medereizigers, een gezin van vier. We rijden in een uurtje naar ons eerste hotel, Adhara Express. Eenmaal aangekomen staat een dame met getinte huid en lange zwarte haren ons breed glimlachend op te wachten aan de trappen. Zij stelt zich voor als Desirée, onze lokale reisbegeleidster. We maken kennis met twee andere medereizigers. Zij namen een eerdere vlucht (of liever: 3 vluchten) en zijn hier al een dag. In het hotel zijn waterdispensers aanwezig.

De anderen zullen zo dadelijk toekomen. Aan de balie kom ik te weten dat ik een kamer deel met iemand. De vier single mannen hebben blijkbaar wel allemaal een éénpersoonskamer geboekt. Ik installeer mij op de kamer. We verblijven hier slechts één nacht. Ongeveer een half uurtje later komt mijn kamergenote toe. Hoewel ik al bijna 24 uur wakker ben, kan ik s' nachts de slaap niet vatten. Is het de spanning? Hitte? Jetlag? Ik word overmand door een lichte paniek.

De volgende ochtend is er een ontbijtbuffet. Stelselmatig maken we kennis met de andere medereizigers. Bij aanvang, aan de ontbijttafel, lijkt het wel een spelletje wie is het? Later volgt er een kort infomoment (en kennismaking) met heel de groep in de inkomhal. De reisleidster maakt enkele concrete afspraken met ons. Ze maakt tevens een aparte groep aan via Whattsapp. Hierin zal ze alle nodige informatie zetten, alsook enkele nuttige of interessante adresjes via google maps. We moeten weldra voor het eerste deel van onze reis elk een bedrag van 5000 pesos geven, bestemd voor de gezamenlijke groepspot. Het overige bedrag van 4500 pesos volgt dan later. Hiermee worden de kosten van de excursies, toegangsgelden, enkele lunches en fooien grotendeels gedekt. Goede afspraken maken goede vrienden.

Desirée wordt nog even vergezeld van haar vriendin, die eveneens reisleider is en haar vuurdoop als reisleider zal hebben. Ze maakt volop notities. We hebben er zin in. Er worden twee minibussen voorzien, dus de groep wordt verdeeld in 2 ongeveer gelijke groepen. Ik zit achteraan in de bus en helaas is het raampje te laag, dus ik kan niet filmen. De stoelen zijn heel hard en ik heb amper beenruimte. Mijn plaats in het vliegtuig was heel ruim hiermee vergeleken, realiseer ik mij. We maken kennis met onze chauffeurs, Martín en Fernando. Zij zullen ons begeleiden tot in Bacalar.

We zullen tijdens deze reis drie verschillende cenotes bezoeken. De eerste, die vandaag op het programma staat, is cenote D'zitnupt. We bereiken de cenote rond de middag. Deze is gelegen temidden van een prachtige, groene omgeving. Bij de ingang treffen we een man met een prachtige, gigantische ara op zijn schouder. Een foto nemen is natuurlijk niet geheel gratis. Onderweg spotten we de vrouwelijke versie van de ceibaboom. De cenote zelf bereiken we door af te dalen via gelijkmatige trappen in een grot. De cenote* (*een natuurlijke zoetwatergrot die ontstaat doordat kalksteen is ingestort en het onderliggende grondwater blootlegt) is volledig omsloten door de grot. Bovenaan is een klein, open gat waar het licht invalt. Er zijn kleedhokjes aanwezig en een douche vooraf is verplicht. Ook is het verboden om ter plekke zonnecrème te gebruiken. Immers, de Maya's dachten dat cenotes de poort naar de onderwereld waren en tegelijk de woonplaats van de regengod Chaac. Ze brachten dan ook veelvuldig offers om de regengod te vriend te houden. Nog steeds worden er rituelen en ceremoniën gehouden in een nabijgelegen ruimte, bijvoorbeeld ter gelegenheid van een huwelijk.

Een zwemvest is verplicht. De cenote is vrij diep maar aan de kant zijn enkele glibberige rotsen met uitsteeksels, dus waterschoenen zijn aanbevolen. Af en toe zie je een vis of piepkleine visjes, maar veel stelt het niet voor dus een onderwatercamera mag je gerust achterwege laten. Er zijn ook enkele touwen gespannen dwars over de cenote. Dit in de eerste plaats voor de veiligheid en als rustpunt. Het water is heerlijk koel, dus het is aangenaam zwemmen en met deze hitte is afkoeling op zijn plaats. De stalactieten, stalagmieten en muren van de grot zijn natuurlijk uitgesleten, als gevolg van de laatste ijstijd. Hier en daar kan je dus fossielen ontdekken. De cenote zelf is bijzonder en heeft een mystieke sfeer. Het is een populaire cenote, maar het valt wel op dat wij hier de enige zijn op dit moment.

Meteen erna begeven we ons naar cenote Samula. Deze bevindt zich op loopafstand van de andere. Ook hier moet je eerst even douchen omwille van hygiënische redenen. Deze cenote bevindt zich ook in een grot, maar heeft een ruimer gevoel en is minder mooi en sfeervol.

Na het omkleden begeven we ons naar restaurant Los Arcos in Valladolid voor de lunch. Het is ruim half drie, maar dat is een normaal tijdstip voor de Mexicanen om te lunchen. Voor ons is het even wennen. Ik was even bang dat we naar de Burger King zouden gaan, die er recht tegenover ligt.

Het restaurant is erg gezellig en nogal druk ingericht. De muren hangen vol curiosa. In een hoek van de ruimte is een dame voortdurend tortilla's aan het maken. Ze maakt geen aanstalten als we foto's willen nemen. We installeren ons aan een lange tafel en enkele medereizigers proberen een verbinding op te zetten met hun smartphone. Immers, de Rode Duivels zijn aan hun kwartfinale bezig tegen Spanje, en dat willen we natuurlijk niet missen. Het wordt dus nog een spannende middag.

We bestellen een shared platter voor vier personen. Deze schotel wordt vergezeld van vier aparte gerechtjes, waaronder red onion en een portie tomaten met ajuin. Natuurlijk mag de habanerosaus niet ontbreken, maar gelukkig is er ook een minder pikante saus. Het smaakt heerlijk. Als we naar het hotel rijden, vernemen we dat de Rode Duivels hebben verloren met 2-1, maar bij dit schrijven is bekend dat Spanje uiteindelijk wereldkampioen is geworden, dus slecht hebben ze het allerminst gedaan!

Het centrum van Valladolid is overzichtelijk en gezellig. We steken dwars het prachtige groene park met de twee fonteinen over. Typisch, en dit geldt blijkbaar voor veel Latijns-Amerikaanse landen, is dat het om een ronde vorm gaat. Wat meteen opvalt zijn de typisch witte, stenen stoelen met tweezit* (*zie foto), die her en der verspreid staan in het park. Deze stoelen komen we later ook nog tegen op andere plaatsen in Mexico. Er staan een handvol kraampjes waar lekkernijen verkocht worden.

We krijgen een korte rondleiding van onze gids. We steken de straat over en brengen een bezoek aan de prominente Iglesia de San Servacio, gelegen vlak naast het park. Het is het eerste bouwwerk in barok stijl, gerealiseerd door de Spanjaarden, dat we mogen aanschouwen. Het resultaat van bijna vijf eeuwen, gebouwd bovenop de heilige Maya-stad Zakí.

In tegenstelling tot de meeste andere gebouwen, is deze kerk naar het noorden gericht. De ingang is rijkelijk versierd in Churrigueresque-stijl. De kerk herbergt het belangrijke beeld van Virgen de la Candelaria, de beschermheilige van Valladolid. Er worden nog steeds met regelmaat katholieke diensten gehouden in de kerk. We nemen een kijkje binnenin en zetten daarna koers naar het ernaast gelegen Palacio Municipal (oftewel het stadhuis), alweer een typisch voorbeeld van Spaanse koloniale architectuur. De gevels met regelmatige bogen zijn geschilderd in warme gele en lichte tinten. Dit zullen we later nog meer zien in de provincie Yucatán.

Op de eerste verdieping bevindt zich de Schilderijenzaal, waar vier grote olieverfschilderijen te zien zijn van de Yukateekse kunstenaar Manuel Lizama. Deze werken, vol indrukwekkende details, illustreren de geschiedenis en revolutie van de stad Valladolid. Van hieruit krijg je ook een mooi zicht op het tegenoverliggende park. Het gebouw is gratis te bezoeken.

Na dit korte blitzbezoek begeven we ons naar een Banamexkantoor in een aangrenzende zijstraat. We hebben immers dringend pesos nodig. Deze bank hanteert de meest interessante koers, maar zelfs met kosten van de eigen bank doe je nog steeds 15 tot 20 EURO verlies (althans met een Maestrokaart). Ik maak de kapitale fout om slechts een klein bedrag af te halen. Het is interessanter en voordeliger om meteen een groot bedrag te pinnen, en dit kan gaan tot maximaal 500 EURO. Het kan altijd nóg erger, want er is iemand in de groep die er zelfs niet in slaagt om geld te pinnen. Zij stelt voor om een aantal keer ons eten te betalen met de kaart, zodat ze op deze manier aan cash geld kan geraken. Zo zie je maar...

Op 5 minuten loopafstand ligt ons hotel Fundadores. Het is een keurig hotel met ruime kamers. Ik maak meteen, naar traditie, een visitekaartje buit voor mijn verzameling. De kamers zijn gelegen aan een binnenplein met klein zwembad. We treffen geen flesje water op de kamer, maar op de receptie zijn ze zo vriendelijk om onze fles bij te vullen. De badkamer is ontzettend gehorig. We hebben nog een drietal uur om de stad verder te verkennen, maar we zijn moe en we moeten ons nog installeren en een douche nemen. Bovendien breekt er een stortbui los, maar gelukkig zitten we veilig binnen.

Rond 20 uur besluiten we om eerst allemaal een aperitief te gaan drinken. Het is inmiddels pikkedonker buiten. Ook dat is wennen.Ik opteer voor een mojito. De menukaart (*zie foto) toont wat de mogelijkheden zijn. Uiteraard neemt tequila een belangrijk hoofdstuk in. Er is zelfs iemand bij die een cocktail machu picchu bestelt. We merken gauw waarvan de naam komt.

De kop is eraf en we klinken op onze reis met de gevleugelde woorden: "ARRIBA, ABAJO, AL CENTRO, PA'DENTRO!". De toon voor de komende drie weken is gezet. Na afloop besluiten sommigen onder ons niet mee te gaan dineren. In plaats daarvan luister ik naar mijn lichaam, dat al ruim 48 uur lang in wakende toestand verkeert. Ik weet niet wat precies overstemt, het gesnurk van mijn kamergenote of het eindeloze geratel van de airco, maar mijn lichaam vraagt duidelijk om slaap. Hoewel ik uiteindelijk slechts 5 uur geslapen heb, maakt dit al een wereld van verschil. De jetlag zit duidelijk nog onder mijn huid.

de beide vluchten van Brussel naar Madrid en van Madrid naar Cancún, uitgevoerd door Air Europa, verlopen ongewoon vlot

een overstap op de luchthaven in Madrid...

"Arriba, abajo, al centro, pa'dentro!" We klinken op ons verblijf in Mexico.

op veel plaatsen zijn enkele dames druk in de weer met het bakken van tortilla's, zo ook hier in het restaurant Los Arcos nabij Valladolid

een kijkje nemen in de Iglesia de San Servacio, valladolid

Iglesia de San Servacio: detail, glasraam

op de bovenverdieping, de Schilderijenzaal, van het Palacio Municipal in Valladolid zijn enkele olieverfschilderijen te bewonderen van Manuel Lizama die samen de geschiedenis van de stad vertellen

deze drankenkaart geeft een idee van de verschillende opties in Mexico

Een gloednieuw continent

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Wed, 8 Jul 2026 16:42:59 +0200

Na een zoveelste druk werkjaar (ik krijg elke keer het gevoel dat het elk jaar alleen maar drukker wordt) is het hoog tijd voor een welverdiende vakantie. Diep in mij schuilt een echte levensgenieter, die graag de nodige uitdagingen aangaat. Niet voor niets krijg ik vaak te horen dat ik joie de vivre uitstraal. Op vakantie ben ik in elk geval vaak veel spontaner en een pak gemoedelijker dan in het dagelijks leven, en dat is een goede zaak.

Aan de vooravond van mijn grote avontuur deel ik alvast mee dat ik ook deze keer weer verslag (in meerdere delen) zal uitbrengen over mijn rondreis op deze blog. Dit zal nog wel een hele tijd duren, aangezien ik geen tablet meeneem. Gelukkig volstaan handgeschreven notities ruimschoots.

Om de zoveel jaren probeer ik een grote reis mee te pikken. Ruim 10 maanden lang zit ik immers aan huis en werk gekluisterd, waardoor de kansen op zelfs maar een weekend weg erg schaars zijn doorheen het jaar. Zonder aarzelen kies ik deze zomer voor Mexico. Samen met 14 medereizigers en reisbegeleidster Desirée van reisorganisatie Koning Aap ondernemen we een reis van ruim 3 weken naar dit magische land. Meer specifiek bezoeken we het meer toeristische zuidelijke deel, doch begeven we ons ook een stukje het binnenland in en ontdekken ook enkele authentieke plekken zoals bijvoorbeeld San Cristobal de las Casas.

Waarom Mexico? De reden is eenvoudig. Het land is een mooie mix van cultuur, natuur, geschiedenis, strand en lekker eten.Mijn mooiste verre reis tot nog toe was naar de ongerepte Kleine Sunda Eilanden in Indonesië, eveneens aan de tropen gelegen. Ik was destijds onder de indruk van de immense vegetatie. Daar ontdekte ik dat de nabijheid van water toch ook een meerwaarde is voor mij, hoewel ik mij in de jungle, bergen of een bos ook prima voel. Het wordt de kennismaking met een nieuw continent. Er bestaat veel verwarring over, maar officieel behoort Mexico tot Noord-Amerika, en niet tot Zuid-Amerika zoals in sommige reisgidsen en media wordt beweerd.

Jammer genoeg heb ik, als grote cultuurliefhebber, Mexico-City niet aan de route toegevoegd maar een vliegreis is een hele beproeving wegens mijn aangeboren scheef neustussenschot.

In elk geval ligt er alweer een bucketlist klaar (met veel marge tot aanvullingen):

-voet zetten op een nieuw continent: Amerika

-een nieuw nationaal park bezoeken

-douchen onder (en ook achter) een grote waterval

-de noordelijke Atlantische oceaan oversteken (en liefst ook terug)

-de heerlijke Mexicaanse keuken exploreren

-piramides en ruïnes bezoeken

-één van de zeven wereldwonderen bezoeken (Chichén Itza)

-nieuwe vervoersmiddelen uitproberen (waaronder een catamaran)

-nieuwe, onbekende gerechten uitproberen (gelukkig ben ik een makkelijke eter)

-nieuwe wateractiviteit uitproberen: suppen op een meer

-een chocoladeworkshop doen

-snorkelen in het op één na mooiste rif ter wereld

-een kolonie flamingo's spotten in hun natuurlijke habitat

-zwemmen in cenotes (een soort watergrotten)

-boottocht in de indrukwekkende Sumiderokloof

-7 schitterende accommodaties ontdekken

-thuis komen met een rits souveniers (gelukkig voor mij hanteert luchtvaartmaatschappij Air Europa een ruime marge in gewicht van ruimbagage en handbagage)?

-...

...En nu spoedig nog een paar woordjes Spaans doornemen. Ik ben er klaar voor, dus laat die tequila en margarita's en mariachi maar aanrukken!

Meer info: https://koningaap.be/rondreis-mexico-het-beste-van-magisch-mexico

De Transardense route: (in) het hart van de Ardennen

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 19 Aug 2025 15:27:00 +0200

Ik keek er van tevoren volop naar uit, een drieweekse vakantie naar Mexico. Tot je, na al die maanden, te horen krijgt dat je groepsreis geannuleerd wordt wegens 'te weinig inschrijvingen'. Even een serieuze domper, maar niet getreurd. Op mijn lijstje staan ook nog drie wandelvakanties vermeld, met name de Transardennaise, de Venntrilogie en het Mullerthal Trail.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik besluit de laatste vier van de in totaal zeven etappes te doen van de Transardennaise. Dit is, zo lees ik, één van de allermooiste lange afstandswandelingen in België. Steevast staat ze vermeld in top-3 lijstjes. Deze wandelroute start in La Roche-en-Ardenne en eindigt in Bouillon. Ze wordt georganiseerd door La Maison de la Randonnée, is 151 km lang en heeft een geel-witte markering. Door het wandelen van deze route leer je pas de échte ardennen kennen, ver weg van de gebaande paden.

Reeds voor de derde keer doe ik beroep op de diensten van Europ Avonture, een reisbureau gespecialiseerd in wandelvakanties. Daarnaast bieden ze ook fietsvakanties, en hun arrangementen zijn niet beperkt tot België. Eerder boekte ik via hen al een pakketreis voor de Eisleck Trail en het Sentiers d'art pad. Beide verslagen hierover kan je elders terugvinden op deze blog. Ik doe ook beroep op bagagetransport, waardoor ik slechts een rugzak (18 liter) met een aanvaardbaar gewicht van 8 kg moet dragen. Een regenjas of extra vest heb ik al niet nodig, dus dat bespaart gewicht. Een powerbank en smartphone, een (hittebestendige) lunchbox, zonnecrème, deet, enkele snacks, toiletpapier, een zakmes, een hoofdlamp, een kleine EHBO-kit, een zonnebril, een verrekijker, een compact fototoestel, een sneldrogende en compacte handdoek, drie drinkbussen, een wandelboekje en routekaart was alles wat ik bij (en ook nodig) heb.

Mijn bagage bestaat verder uit een kleine koffer van ongeveer 9 kilo, met (reserve)kleren, één paar waterschoenen en één paar lichte sandalen, een compact medicijnkistje, ondergoed, enkele koeken en mijn toilettas. Immers, ik verblijf elke avond in een ander hotel en in sommige hotels wordt een gastronomisch menu aangeboden. Hier moest ik natuurlijk ook op voorzien zijn. Een mens moet nu eenmaal zijn wereld kennen. Ik doe de hele tocht in hetzelfde merinoshirt en korte wandelbroek. Ik draag ook dezelfde wandelsokken en sportbenodigdheden.

Dit alles heeft ervoor gezorgd dat mijn tocht probleemloos is verlopen. Ik blaak van gezondheid, en mijn lichaam stelt het prima. Ik heb geen pijntjes of blaren, of wat dan ook... mogen ervaren. Uiteraard voelde ik het wel een beetje aan mijn spieren wanneer ik uit bed stapte, maar dat lijkt me normaal.

Het was natuurlijk bang afwachten naar de weersomstandigheden. Niemand wil graag regen op zijn of haar vakantie, maar slecht weer werd het allesbehalve. Voor de zoveelste keer op rij (!) was geluk mijn deel. Ik mocht genieten van vier dagen volop zomerweer. Geen wolkje te bespeuren. Elke dag werd het een paar graden warmer, en de apotheose volgde op de vierde (en laatste) dag van mijn wandelvakantie met maar liefst een tropische 34° op het warmste moment van de dag. Omdat het de langste dag was werd dit een ware beproeving, omdat de route deels door bos en deels door open vlaktes ging. Een goede voorbereiding is dan ook erg belangrijk.

Doordat de hoogteverschillen steeds gering waren (ik ervaarde deze wandeltochten als veel minder zwaar ten opzichte van de meer avontuurlijke Eisleck Trail), en de ondergronden in het algemeen makkelijk begaanbaar, was de hittegolf draaglijk. Ook de route is zeer goed en duidelijk aangegeven. Een enkele keer was er twijfel, bijvoorbeeld op een kruispunt, maar dan is er de kaart die opheldering brengt. Of simpelweg een goede dosis common sense. Of op het einde, als het traject resoluut zuidwaarts gaat, is er de zon die de weg wijst.

Ik begon aan deze vierdaagse zonder enige fysieke voorbereiding, dus het was een sprong in het diepe. Tegelijk is dit een nieuw wandelrecord voor mij, want ik legde in totaal 105 km af op 4 dagen tijd. De enige voorbereiding was tijdens het wandelen letten op mijn voeding, en uiteraard veel en regelmatig drinken. Naar het einde toe nam ik steeds vaker een korte minipauze (van ongeveer 5 minuten), om te drinken. Ik ben ook altijd mijn eigen wandelritme trouw gebleven, en luisterde goed naar de signalen van mijn lichaam. Kort gezegd was de hitte de grote boosdoener tijdens deze tocht. Ik beschikte over twee waterflessen met ingebouwde filter. Deze kon ik, vooral tijdens de laatste etappe, zorgeloos bijvullen bij een bron in het dorp. Ook deed ik elke ochtend een elektrolytentablet in mijn drinkbus, om de verloren zouten en mineralen door het overmatige zweten weer aan te vullen. Goed materiaal doet verder de rest: stevige, goed ingelopen wandelschoenen en een rugzak op maat. En last but not least: wandelstokken! Niet alleen ter ondersteuning van het wandelen op (licht) heuvelachtig terrein, maar evenzeer om de ondergrond in te schatten in moerassig gebied. En uiteraard een grote hulp helemaal op het einde van de wandeltocht, bij de steile afdaling naar Bouillon. Ik heb veel geleerd uit mijn vorige wandeltochten. Hoe kan ik mijn uitrusting zo essentieel mogelijk maken? Ik heb verder ook leren doseren en indelen.

Zaterdag 9 augustus 2025 is het dan zover. Na een vlotte rit kom ik onder een stralende zon toe in Nassonge, een schattig klein dorpje. Op het moment dat ik er arriveer is er net een huwelijk aan de gang. Alle genodigden zien er piekfijn uitgedost uit. Mooi om te zien. Het eerste hotel Le Beau Sejour is vlakbij. Ze hebben een heel mooie tuin met een fontein. Bij aankomst ontvang ik, naar traditie, een wandelpakket met daarin alle nodige informatie. Mijn kamer bevindt zich in het bijgebouw, waar ook het zwembad is gelegen. Ik neem meteen een duik in het ijskoude water. Wat doet het deugd! De zonnestralen schijnen uitbundig door de ramen, en in een mum van tijd ben ik droog.

s' Avonds wordt er een gastronomisch driegangenmenu geserveerd in het restaurant. De gerechten worden gepresenteerd als echte schilderijtjes. Het smaakt heerlijk en de porties zijn juist goed. Vooral de witte wijn, een Chardonnay rolle uit 2024, is subliem. Ik krijg meteen hoge verwachtingen, maar het ontbijt stelt een beetje teleur. Het is uiteindelijk het minste van de ganse week. Ik bestel een lunch en krijg enkel een korst droog brood, een klein flesje water en een suikerwafel. Fruit mag ik uit de kom halen. Gelukkig voor mij lagen er nog welgeteld 3 kiwi's in de kom. Voor deze service moest ik maar liefst 16 euro neertellen. Later zal blijken dat het elders dubbel zoveel kan zijn voor amper de helft van de prijs. Maar goed, we zijn hier gekomen om te wandelen.

Op zondag 10 augustus vat ik, gepakt en gezakt, de tocht aan omstreeks 9 uur s'ochtends. Ik start op het (kruis)punt waar ook de Transfamenne start, dus even goed opletten dat ik de juiste richting naar Mirwart volg. Sowieso ben ik goed ingelezen. Vooraf neem ik de kaart al gauw even door. Dit wordt de kortste (en ook wel makkelijkste) etappe met slechts 17 km. Het pad loopt in grote lijnen gelijk met de GR 14 (die wél in omgekeerde richting bewegwijzerd is), wat een goed referentiepunt is.

De weersomstandigheden zijn, met 24° maximaal, ideaal te noemen. In de bossen is het heerlijk koel. Dit is makkelijk wandelen. Het parcours gaat ook regelmatig over een verharde weg. Ik kom onderweg al wat paddenstoelen tegen. Later zoek ik ze op en kom te weten dat het om de geschubde inktzwam gaat, een eetbare paddenstoel. Ook kom ik ontelbaar veel dierensporen tegen, diep in het woud. Dit lijkt me bezwaarlijk van honden te zijn. Af en toe wordt het uitzicht in open vlaktes belemmerd door hoge maïsvelden. Een enkele keer kom ik een appelboomgaard tegen.

De nazomer is in aantocht, en dat valt volop te merken. Er zijn overal braamstruiken, en blauwe bessen in overvloed. De insecten vliegen weelderig in het rond. Ik merk verschillende soorten vlinders op, waaronder de citroenvlinder. Dieren heb ik niet gezien, maar hun sporen des te meer. In de verte merk ik de rookpluimen van een fabriek op. De rivier de Lomme is regelmatig mijn gezel, en haar nabijheid zorgt voor extra koelte. Ik zal later ook nog achtereenvolgens de Lesse, de Our en tenslotte de Semois treffen.

Het is heerlijk wandelen vandaag. In de buurt van het dorp Awenne moet ik even goed opletten welke richting ik uit moet. Ik lunch er midden in het bos, maar de komende dagen heb ik meer geluk en vind comfort in een dorpje met een mooi uitzicht. Ofwel een ruime picknickplek midden in het bos. Ik eindig vandaag in het dorpje Mirwart, aan de kerk. Iets verderop zie ik het kasteel opdoemen. Dit dorp wordt gezien als één van de mooiste van Wallonië, zo lees ik in de gids. Van hieruit moet ik het pad verlaten en, volgens de GPS, maar liefst 9 km wandelen naar mijn accommodatie in het nabijgelegen Poix-Saint-Hubert. Ik pik nog een kleine kilometer mee van de route, tot aan de vijvers in het Provinciaal domein van Mirwart. Een mooie plek om een selfie te nemen.

Uiteindelijk bereik ik, zonder verdere ongelukken, hotel Le Val de Poix. Ik krijg in het begin even de indruk dat ik in een doolhof terecht kom. De dame aan de receptie is een Vlaamse. Die ene keer doe ik de conversatie in het Nederlands, maar verder doe ik zo goed en zo kwaad als het kan mijn best om Frans te praten. Ik krijg een kamer met uitzicht op de (gelukkig niet zo drukke) straatkant. s' Avonds word ik vriendelijk bediend en krijg een heerlijk driegangenmenu voorgeschoteld in de plaatselijke brasserie. Het is erg kalm in het hotel. Wanneer de andere aanwezige gasten vragen naar mijn plannen, zijn ze allemaal enigszins verbaasd. 'Helemaal alleen?' 'Wow!'. Ik krijg de indruk dat het kennelijk toch een bijzondere prestatie moet zijn.

De volgende ochtend nuttig ik (op één persoon na) als enige gast het ontbijt. Ik kaart nog even na met de receptioniste, want weldra word ik om 09.30 uur (wat ik persoonlijk nogal laat vind) opgepikt door Alexandra van Europ Avonture. Ze is bijna 10 minuten te laat, omdat ze geen parkeerplek kan vinden.

Ik start mijn wandeling pas om 10.10 uur aan de vijvers in Mirwart. Van hieruit is het doel vandaag Daverdisse. Het is weerom een prachtige dag, en de temperaturen klimmen naar 28°. Doordat ik veel in de bossen vertoef, is het nog steeds heel aangenaam wandelen. Het is fijn om langs het water te stappen. De zon maakt sterke slagschaduwen in het bos. Ik passeer vandaag drie dorpjes, waaronder het bekende boekendorp Redu.

Vooreerst doorloop ik Transinne. Ik bemerk bij de ingang van het dorp aan de linkerkant een groene deur met een slot. Wat zou hier achter schuil gaan? Transinne is een prachtig rustig dorpje, en ik neem mijn middagpauze aan een picknicktafel onder de schaduw van een hoge boom, met uitzicht op het plein met zijn indrukwekkende oorlogsmonument. De kinderen van het nabijgelegen huis spelen buiten. Ik bedenk dat het hier heerlijk wonen moet zijn met zo'n fantastisch uitzicht. Maar ik moet alweer verder... Wanneer ik het dorp verlaat zie ik een honderdtal vogels op de hoogspanningskabels zitten.
Ik nader, na een stuk bos, het dorp Redu. De tractors zijn volop bezig de hooibalen te verzamelen om op te slaan voor de komende winter. Helaas heb ik geen tijd om het plaatselijke museum te bezoeken. Ik neem een korte pauze in een kleine speeltuin aan de overkant van de kerk. Er hangen overal mooie affiches met gedichten. Er zijn verder heel wat drinkgelegenheden. Sommige zijn open en andere niet. Ik vervolg mijn weg door een open vlakte, en kort later passeer ik het ESEC (= European Space Security and Education Centre) met zijn talrijke satellietschotels en vele vlaggen. Dit lijkt me ook een selfie waard. Langs de kant van de weg zijn her en der kleine mozaiëken tekeningen op stenen aangebracht, allemaal rond het hetzelfde thema. De weg vervolgt naar rechts, langsheen het volledig afgespannen terrein. Dan volgt weer een stukje bos.

Na twee kilometer even opletten. Ik moet een klein zandpaadje in naar links. Dit daalt tamelijk steil af naar de rivier de Lesse. Deze rivier volg ik nog een tijdje. Het is een prachtige, idyllische omgeving. Kort later nader ik inderdaad een asvaltweg. Volgens de beschrijving op de voucher moet ik hier naar rechts. Ik volg de weg en kom uit bij de Moulin de Daverdisse. Dit hotel is werkelijk prachtig gelegen en oogt erg imposant. Wanneer ik toekom, lijkt het wel alsof ik een impressionistisch schilderij van Monet binnenstap. Ik krijg de mooiste en ruimste kamer van de week, met zicht op de grote tuin en de rivier de Lesse. Ik ben in mijn nopjes. Ik kom toe om 17.30 uur, dus dat is wat laat om het aanwezige zwembad nog uit te proberen. Eerst gauw een douche, daarna uit- en inpakken. Vervolgens dineren om 19 uur en 2,5 uur later is het alweer bijna tijd om te gaan slapen om fit te zijn voor de volgende dag. Ik besef dat ik halfweg ben. Ik kijk mijn ogen uit in dit hotel. Alles is bijzonder smaakvol ingericht, en in elke hoek van de gang valt wel een interessant object te spotten. Het gastronomische diner is werkelijk een voltreffer, en het dessert is ronduit subliem. Hier heb ik, ongetwijfeld, het beste gegeten van heel de week. Alsof ik het reeds besef, neem ik mijn happen extra traag. Gelukkig val ik met mijn eenvoudige zwarte jurk en minieme juwelen niet helemaal uit de toon in dit chique restaurant waar de champagne rijkelijk wordt geschonken. Ik hou het bij een glas rode wijn, kwestie van de volgende dag nog op één lijn te kunnen lopen. Dit was echt een bijna goddelijke maaltijd! Dit hotel is een echte aanrader, in elk opzicht.

Het is dinsdag 12 augustus, de temperaturen klimmen vandaag nog hoger en overschrijden de grens van 30°. Na een goede, rustige nachtrust en een stevig ontbijt (dat ik neem op het volledig met glas overdekte terras) vertrek ik om 9 uur vanuit het hotel. Alweer is de receptie onbemand. Na het belletje wacht ik ongeveer 10 minuten, maar er komt niemand opdagen. Ik zou graag willen uitchecken. Uiteindelijk komt er iemand uit de keuken, en kan ik goed en wel vertrekken. Helaas moet ik deze geweldige plek verlaten.

Het eerste uur wacht een gestage klim. Gelukkig is het nog vroeg op de ochtend. Ik doorkruis het dorp van Daverdisse. Er wacht mij vandaag een bijzonder mooie etappe met tal van mooie uitzichtpunten en weidse vergezichten. Ik voel dat de warmte vandaag een grens overschrijdt. Het wandeltempo ligt hierdoor tegen het einde van de dag iets trager, maar dat is niet zo erg. Gemiddeld zit ik zo rond de 4 km per uur, maar ik neem wel meer kortere pauzes tussendoor. Ik fotografeer een verlaten zonnebloem, midden in een wei waar het pad even heel breed uitloopt. Overal liggen hooibalen, verspreid over de velden.

Even is het heerlijk wandelen door Le grand bois, tot ik langs het dorp Pocheresse kom, en verwelkomd wordt door enkele schapen. Ik bemerk er onder andere een goed gevuld boekenkastje. Wanneer ik aankom in het prachtige dorpje Our, genoemd naar de gelijknamige rivier, maak ik nog even een selfie bij de brug. Kort verder vind ik in het centrum van het dorp een mooie plek in de schaduw om te lunchen. Ik schrik even wanneer er uit het niets een grote hond op mij komt afgestormd. Ik heb gelukkig net gegeten. Ik blijf kalm. Het dier besnuffelt onderzoekend mijn lunchbox, die gelukkig dicht is. Kort later komt zijn baasje er aan. Dat was even spannend! Ook tijdens de Eisleck Trail kwam ik, op een verlaten gebied, een zwerfhond tegen. Op dat moment kruiste ik toevallig tegenliggers, maar het dier behoorde blijkbaar niet tot hen. Gelukkig was de hond niet agressief en volgde het enthousiast deze mensen (en niet mij in de tegengestelde richting).
In het aansluitende bos zitten zeven (weliswaar stenen) kabouters verstopt. Ik kan er een aantal spotten. Hier en daar is al veel bos gekapt, waardoor er open plekken zijn ontstaan. Ik passeer achtereenvolgens nog de dorpjes Beth, Frene en Opont. Ik tref een vijver aan mijn rechterkant. De laatste kilometers van de dag gaan door bos, waaraan een camping gelegen is. Ik hoor luide muziek, en het is er een drukte van jewelste.

Na enige tijd bereik ik het punt La Tannerie, waar ik de weg moet verlaten en mij naar links begeef richting het dorp Paliseul. Het is exact nog 2 kilometer wandelen tot aan mijn accommodatie La Hutte Lurette. Het ligt het verste van de drie aangeboden accommodaties, nog een stukje voorbij de kerk. Bij aankomst komt er al meteen een vriendelijke dame op mij toegelopen. Ik wissel nog even mijn zonnebril voor mijn gewone bril. Via een steil trapje (een lift is er niet en er zijn maar enkele kamers) bereik ik mijn kamer. Het is een éénpersoonskamer, met uitzicht op de drukke straatkant. Het is er erg krap, dus het wordt even zoeken om alle spullen een plekje te geven. Deze keer zorgt Europ Avonture ervoor dat mijn bagage telkens mooi op tijd komt.

Ik ben extra vroeg vandaag, want ik ben er al om 16.15 uur. Het diner, buiten op het zonovergoten terras, is oké. Voor het eerst deze week staat er vis op het menu, dus ik ben blij. Morgen wordt de langste, alsook de warmste dag. Ik neem dus alvast mijn voorzorgen en vraag of ik reeds om 7 uur mag ontbijten. Dat is gelukkig geen enkel probleem. Sterker nog, de volgende ochtend blijkt dat alle aanwezige gasten een vroeger ontbijt hebben gevraagd (en die gaan kennelijk niet allemaal wandelen). Ik houd er ook rekening mee dat ik morgen uitzonderlijk géén rivier (= lees: water) zal ontmoeten, tenzij dan voor enkele minuten de Semois bij aankomst in Bouillon.

Het opstaan is altijd spannend, maar met de spieren en conditie zit het blijkbaar goed. Ik ondervind nog steeds geen hinder. Het voelt alsof ik de wereld aankan! Ik stretch na afloop van de wandeling slechts een minuut, maar dat is kennelijk prima voor mijn lichaam. Een goede nachtrust doet ook altijd wonderen. Het wordt bloedheet, dus om 08.10 uur ben ik weg, en ik zal pas om 17.15 uur arriveren in Bouillon. In deze stad was ik reeds eerder, enkele jaren geleden, dus ik ken de omgeving en weet al waar mijn hotel zich ongeveer bevindt.

Helaas gaat de tocht vandaag ook veel door open vlaktes, dus ik neem regelmatig korte pauzes om te drinken. Naarmate de kilometers vorderen en de zon hoger klimt, wordt het moeilijker. Mijn conditie is wel nog prima en mijn lichaam geeft geen enkele keer een verkeerd signaal. Toch ben ik heel alert, want de hitte is drukkend. Op een gegeven moment loop ik even langs een spoorlijn, in de buurt van Carlsbourg, door het hoge gras. Wat een geluk dat ik hoge schoenen aan heb! Even later moet ik een drukke weg oversteken, en merk ik op dat we hier op de grens tussen de provincies Namen en Luxemburg zitten.

Bij het verlaten van Mogimont, in de richting van het bos van Menuchenet, volgt er een gestaag klimmetje. Op hoogte gekomen heb je een prachtig uitzicht op het dorp. Na later een plateau te bereiken met prachtige vergezichten, beland ik in het (bijna) laatste dorpje Sensenruth. Het is meer een grote straat waar ik door wandel. Andermaal stel ik vast dat het hier heerlijk wonen moet zijn met zulke uitzichten. De kerk staat iets verderop, maar de route slaat vooraf naar links af. Ik besluit om toch door te stappen, want het is uitzonderlijk warm en er volgen nog enkele moeizame kilometers in open vlakte.

De harde weg omhoog naar het Belvédère (= een houten uitkijktoren die uitzicht biedt op de stad Bouillon) is een beproeving. Ik doe het rustig aan, en elke stap brengt me dichter. Ik ken de toren en besluit voor een tweede maal de 344 treden te betreden. Boven gekomen neem ik een finale selfie. Op deze manier heb ik een bewijs en kan ik vergelijken met de selfie van enkele jaren geleden. Het uitzicht is het weerom waard. Na nog een aantal slokken water zet ik, voor de tweede maal, de afdaling naar de stad Bouillon in, langs een smal en steil bospaadje. Ik stel mijn wandelstokken in en daar ga ik! Met een beetje fantasie stel ik mij voor dat ik in een soort rollercoaster in een pretpark zit, met al die scherpe bochten. De laatste kilometers gaan snel. Opletten dat ik niet struikel of, nog erger, in de afgrond val.

Beneden kom ik aan bij de Pont de Cordemois. Ik ga even op een bankje zitten om te bekomen. 30 km op de teller, in die loden hitte! Mijn missie is geslaagd. Mensen zoeken verkoeling in de rivier. Snel vind ik mijn hotel Au duc de Bouillon. Ik heb er geen hoge verwachtingen van, maar alles valt beter mee dan verwacht. Het diner, in het Italiaanse restaurant, bestaat slechts uit twee gerechten. Voor het eerst in mijn leven proef ik ossobuco. Dit is een typisch Italiaans gerecht op basis van kalfsvlees en pasta. Het smaakt heerlijk, maar ik voel dat ik erg moe ben. De kamer is ruim, en het bed uitstekend. Meteen val ik in een diepe slaap. Later op de avond word ik bruusk gewekt door een hevig onweer, met alles op en aan. Gelukkig dat ik nu veilig binnen zit. Ik val snel terug in een diepe slaap. Ook het ontbijt de volgende ochtend stelt niet teleur. Alweer ben ik de enige gast, maar er is keuze in overvloed. Ronduit het beste ontbijt van de week. Nota bene in een driesterrenhotel.

Voldaan, vol nieuwe indrukken, trek ik nog drie dagen naar Houffalize om in alle rust te relaxen en deze blog neer te schrijven.

De harde cijfers per etappe:

-etappe Nassonge-Mirwart (17 km) + 9 km naar accommodatie = 26,97 km in totaal:
2264 calorieën, 5u24 in beweging, 36201 voetstappen, max. 24°

-etappe Mirwart-Daverdisse (23 km)+ 1 km naar accommodatie = 24,22 km in totaal:
2026 calorieën, 4u56 in beweging, 32713 voetstappen, max. 28°

-etappe Daverdisse-Paliseul (22 km) + 2 km naar accommodatie = 24,01 km in totaal:
2004 calorieën, 4u55 in beweging, 32529 voetstappen, max. 31°

-etappe Paliseul-Bouillon (27 km) + 1 km naar accommodatie = 29,32 km in totaal (treden Belvedere niet meegerekend en exclusief 0,5 km naar de accommodatie):
2454 calorieën, 5u55 in beweging, 39551 voetstappen, max. 34°

data wandelingen: 10, 11, 12 en 13 augustus 2025

Ik heb de Transardennaise ervaren als een zeer mooie, gevarieerde wandeltocht. Alhoewel de Eisleck Trail qua hoogteverschillen en ondergrond veel uitdagender was, zet ik beide tochten op gelijke hoogte qua natuurpracht, cultuur en geschiedenis. Vooral de twee laatste etappes waren de moeite. Helaas heb ik, grotendeels door de warmte, geen tijd gehad om een attractie, kerk, museum of dorp te bezoeken. Het lijkt me fijn om bij (of voor) dageraad een tocht aan te vatten. Je hebt dan ook meer kans om dieren te spotten en je kan mooiere foto's maken met een zachtere lichtinval. Desalniettemin kijk ik met grote tevredenheid terug op dit avontuur. Ik heb mezelf fysiek overtroffen en sta er eigenlijk zelf van te kijken!

Opnieuw ben ik heel erg tevreden over de reisorganisatie Europ Avonture. Alles is vlot verlopen en de accommodaties zijn stuk voor stuk met zorg uitgekozen. Het enige minpuntje is het feit dat ik in vier hotels niet zo'n mooi (of een enkele keer zelfs geen) uitzicht had in mijn kamer. Halverwege was er ergens een misverstand (vergetelheid van het hotel bij het registreren bij het uitchecken), maar dit was meteen vlug verholpen. Een volgende keer loop ik de drie andere etappes, maar niet meer in de zomer.

Meer informatie? https://www.trekkings.be/transardennaisevoorstelling.htm en https://www.europavonture.be

een selfie nemen aan de vijvers in het provinciaal park van Mirwart

fauna en flora

rookpluimen in de verte, een fabriek

de nazomer brengt al heel wat vruchten met zich mee: blauwe bessen in overvloed, maar ook bramen, appelen, peren,...

longshot, weidse landschappen onderweg en de zon draait overuren

de Transardennaise loopt regelmatig gelijk met het GR-pad 14 (richting Sedan)

de eerste paddenstoelen gespot, en deze zijn eetbaar

een close-up: vijvers van het Provinciaal park in Mirwart, in de late voormiddag gefotografeerd

vele sporen van dieren

de zon zorgt voor grote slagschaduwen in het landschap

kapel

Transinne, wat houdt er zich schuil achter deze deur?

ik nuttig mijn lunch op het dorpsplein van Transinne

fleurige decoratie in het straatbeeld, mensen houden van een vleugje humor in hun tuin

de route is goed bewegwijzerd, dus verdwalen is uit den boze

de tractors zijn overal druk in de weer, want de herfst nadert

fauna en flora

de aankomst in boekendorp Redu

in Redu hangen overal mooie affiches

wandelen langs het ESEC

wandelen langs het prachtige natuurgebied van de Lesse, één van de hoogtepunten

weidse vergezichten

een eenzame zonnebloem gespot

de herfst komt eraan, zo getuigen ook de vele hooibalen (in de verte)

kapelletje

leuke verwelkoming in het volgende dorp!

een selfie, genomen bij de rivier de Our

zeven kabouters zoeken in dit bos, maar... rara waar zitten ze verborgen?

helaas is er al heel wat bos gekapt, wat zorgt voor open vlaktes in het landschap

her en der ligt een voorraad hout opgestapeld

nog een laatste blik op het dorp Mogimont, vanop een plateau iets verderop

...nog meer paddenstoelen

zouden dit de sporen van een zwijn kunnen zijn?

Sensenruth, het op één na laatste (straat)dorpje dat ik zal passeren

nog een selfie vanop het fameuze Belvédère, alvorens de finale afdaling naar Bouillon in te zetten

gastronomisch dineren = noblesse oblige in hotel Le Beau Sejour!

het menu van le Val de Poix

enkele verfijnde hapjes

het beste dessert van de week heb ik gegeten in Le Moulin de Daverdisse

voor het eerst in mijn leven proefde ik het Italiaanse gerecht ossobuco

Zomer 2024

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Thu, 17 Apr 2025 16:27:00 +0200

tijdelijke tentoonstelling in MACS Grand Hornu (Mons, Henegouwen): Orla Barry 'Shaved Rapunzel en La Petite Bergère Punk'

tijdelijke tentoonstelling in MACS Grand Hornu (Mons, Henegouwen)

openluchtsite MACS Grand Hornu (Mons, Henegouwen)

tijdelijke tentoonstelling in MACS Grand Hornu (Mons, Henegouwen): Ariane Loze 'l'Archipel du mois'

Mons (provincie Henegouwen) marktplein

tentoonstellling 'IMAGINE', Bozar Brussel (overzichtstentoonstelling over het surrealisme in België)

pluktuin Kasterlee

Een dosis SISU op de Karhunkierros Trail

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Sat, 31 Aug 2024 12:15:00 +0200

Enkele jaren geleden trok ik in de kerstvakantie naar Winter Wonderland met reisorganisatie Sawadee Reizen* (*zie elders op deze blog voor een uitgebreid verslag). Onze reisleider destijds, Ruben Claus, is kort daarna zijn eigen reisbureau Sisutrek* opgestart (= *Sisu is een Fins begrip en vertaald betekent het "...veer- en wilskracht, actie ondernemen wanneer het resultaat twijfelachtig is"). Ik besloot om mee te gaan met één van hun zomerreizen, omdat ik het hoge noorden in Finland graag eens van een andere kant wilde zien. Het was wachten tot het allerlaatste moment op groen licht maar uiteindelijk was de reis, boven alle verwachtingen, zelfs nog volzet geraakt.

Bovendien had ikzelf (amper twee dagen voor vertrek) op één of andere manier een verkeerde beweging gemaakt met mijn voet, waardoor ik de volgende ochtend niet meer kon stappen. Ik kon pas terecht bij een dokter van wacht tegen middernacht, na een aantal telefoontjes gepleegd te hebben. Ik kreeg medicatie voorgeschreven, en na een korte nacht was het fingers crossed en hopen dat het zou overgaan... wat gelukkig voor mij ook gebeurde. Bij aanvang van de wandeltocht was ik weer helemaal topfit, maar ik heb natuurlijk wel een enorm risico genomen.

Met acht mensen (allemaal ongeveer van mijn leeftijd) begonnen we aan de 82 km lange wandeltocht Karhunkierros Trail, oftewel het grote berenpad. Dit wandelpad bevindt zich midden in Oulanka Nationaal Park, en strekt zich uit naar het noorden om precies uit te komen op de poolcirkel. Het pad is geheel bewegwijzerd. Voor mij was deze wildernistocht een primeur, omdat ik voor de eerste keer in mijn leven zou kamperen en in een tent slapen. Ik kon meteen mijn groene trekrugzak, slaapmatje en slaapzak uittesten. Achteraf bekeken had ik goed materiaal, want ik heb het geen enkele keer koud gehad s' nachts. Finland is nog een van de weinige landen waar je zorgeloos kan en mag kamperen. Dat deden we op diverse plekken. Soms op een open plek, soms midden in het bos en een enkele keer vlak naast een rivier.

Wij ondernamen deze tocht tijdens de voorlaatste week van augustus. Officieel bestaat er dan al kans om het noorderlicht te spotten, al zijn de kansen in deze periode nog heel gering.
We werden opgehaald door Ruben op de luchthaven van Kuusamo. Tijdens de vorige reis verbleef ik in een blokhut in Hossa Nationaal Park, dat iets zuidelijker gelegen is.
De eerste nacht mochten we nog in een accommodatie doorbrengen. Daar kregen we ook meteen ons eten mee voor heel de week. We moesten immers alles meenemen in onze rugzak. Enkele zaken, zoals bijvoorbeeld een leesboek, mochten we wel ter plekke achterlaten. Wij hadden geluk, want een ganse week zou het mooi weer worden met draaglijke temperaturen rond de 20° celcius. Onze regenjas (die ik niet mee had) hadden we slechts één dag, zei het heel kort, nodig.

De wandeltocht is, qua hoogteverschillen, nergens echt moeilijk. De eerste wandeldag ervaarde ik als de meest intensieve, en verder viel het bijzonder goed mee. De ondergrond was divers: de ene keer gingen we over langgerekte smalle houten bruggetjes over de meren, dan weer over hangbruggen maar meestal over grote boomwortels- en stronken. Dit laatste ervaarde ik als lastig, omdat ik met regelmaat mijn tenen heb gestoten. Hierdoor heb ik uiteindelijk twee blauwe teennagels opgelopen (als gevolg van de vele inwendige bloeduitstortingen), maar gelukkig geen blaren of bleinen. Een medereiziger had helaas geen goed schoeisel aan en liep de ene na de andere blaar op. Maar hij verbeet de helse pijn en zette gestaag verder. Sterk! Gelukkig was er Ruben om alle ongemakken op te lossen. Omdat ik zelf geen tent heb, kon ik die lenen van Ruben. Ik deelde deze met een reis (en zelfs naam) genote.

Al van bij de start werd het tempo meteen stevig ingezet. Ik kon zeker volgen, maar was absoluut geen koploper. Wel integendeel. Vaak liep ik de achterhoede, maar dit vormde op zich geen probleem. Ik ben ook een persoon die graag observeert en regelmatig al eens een foto maakt onderweg. Gek genoeg is dat niet zo goed gelukt gedurende deze reis. Het wandelniveau lag een flink pak hoger dan tijdens mijn vorige groepsreis en dat was even aanpassen. Er waren dan ook een paar mensen bij die duidelijk geoefende wandelaars zijn.

Ons schema bestond uit drie wandeldagen, afgewisseld met twee kanotochten op de rivier Oulankajoki en werd vervolgens afgesloten met een laatste wandeldag. Een ideaal, evenwichtig scenario. Regelmatig kampeerden we op een echte camping, met alle nodige faciliteiten voorhanden. Af en toe was er ook een sauna aanwezig. Een enorme meerwaarde na een lange wandeldag. De wandelroute loopt bijna constant in de bossen dus af en toe zagen we rendieren passeren, maar helaas geen beren of elanden. Wel namen we regelmatig een pauze of een stop, zodat onze reisleider Ruben meer informatie kon vertellen over de streek.

Wat mij het meeste zal bijblijven zijn, enerzijds, de vele aanwezige meren. Na een wandeldag was het vrijwel altijd mogelijk om nog een duik te nemen in het nabij gebleven meer. Een bijzondere (en tegelijk verfrissende) ervaring! Je voelt dan de echte vrijheid, midden in de natuur. Een geweldige sensatie voor het lichaam als je het eerst combineert met een sauna want het water van zo'n meer voelt, zelfs in de zomer, ijskoud aan.
Anderzijds was er mijn eerste ervaring met het kanovaren. In het begin was het even wennen, want zelfs de basisslag kreeg ik met moeite onder de knie. Gelukkig zat ik vooraan in de boot, want anders zouden we zonder enig probleem Rusland binnen varen vrees ik! De mooiste ervaring voor mij was de kanotocht, s' ochtends vroeg. Er hangt dan een mysterieuze dauw over het meer en de natuur is doordrenkt in stilte. Je zintuigen staan plots op scherp, en je komt volop in een ontspannen modus terecht.

Het kampeerleven op zich viel reuze mee. Ik heb genoten van de vele momenten aan het kampvuur. Een gezellige plek waar vele verhalen werden verteld. Het is even wennen om op een harde ondergrond te slapen, maar dat word je snel gewoon. Ik had enkel veel last van de muggen, want binnen de kortste keren stond mijn lichaam vol beten. Dit verbaasde me ten zeerste, omdat ik er in het dagelijks leven normaal gezien geen last van heb. Het is natuurlijk een hele organisatie om alle materiaal op- en af te breken, maar er werd steeds voldoende tijd voorzien.
Zelfs de diepvriesmaaltijden waren verrassend goed. Ik wist niet eens dat er zoveel keuze was. Een enkele keer, gedurende onze tweedaagse kanotocht, kregen we gezelschap van Tomasz. Hij is kok en wildernisgids, en een goede vriend van Ruben. Ik kende hem reeds van mijn vorige winterreis via Sawadee, waar hij toen ook reisleider was. Zelf organiseert hij daarnaast ook eigen workshops via zijn organisatie Wild Out. Hij kookte voor ons enkele lekkere maaltijden, en het was fijn om eens uitgebreid te kunnen brunchen.

De laatste dag namen we ook een kijkje bij de fameuze Oulanka kloof. We sloten de reis naar traditie af in een gezellige blokhut, en kregen nog een laatste typische Finse maaltijd voorgeschoteld door de vriendelijke uitbaters. Deze maaltijd ging door in een kota* (= *een traditionele Finse houtkachel). We kregen ook nog een cadeautje mee van Sisutrek.

Na afloop van de reis nam ik solo nog een tussenstop van enkele dagen in Helsinki, de hoofdstad van Finland. Dit ervaarde ik als een grote meerwaarde. Ik logeerde er in een prachtig en smaakvol hotel (in feite een gerenoveerde gevangenis) Hotel Katajanokka. Ik heb nooit eerder in mijn leven zo'n uitgebreid ontbijt gezien, en slapen in een 'echt' bed deed ook wel eens deugd na een week kamperen!
Helsinki is prachtig gelegen aan de haven. Het is een statige, veilige, nette en gemoedelijke stad met hoge gebouwen. Ik bezocht er ook, als kunstliefhebber, het Museum voor Actuele Kunst. Ik kreeg immers een korting met mijn internationale lerarenkaart. Het museum was een echte verrassing, en ik maakte er kennis met enkele bekende hedendaagse Scandinavische kunstenaars. Er is ook een mooie shop aanwezig. Verder bezocht ik ook een grootwarenhuis, enkele toeristische trekpleisters en liep door de vele straten als een echte toerist. Alles ademt er een chique uitstraling. En dat alles onder een stralende zon. Het was ook bijzonder om mensen in een ligstoel te zien. Zulke situaties zie je meestal enkel in Spanje.

Ik blik met heel veel voldoening terug op deze ervaring, en Helsinki was de perfecte afsluiter.

Meer informatie? https://www.sisutrek.com en http://www.karhunkierros.fi en https://homekatajanokka.com-hotel.website/nl/ en https://wildout.fi en https://kiasma.fi/en/

het startpunt van de Karhunkierros Trail

een frisse duik in het meer na een wandeldag en we zijn weer zo fris als een hoentje

de route is bewegwijzerd

het échte kamperen mogen ervaren: weer een nieuwe ervaring rijker

zicht op de Oulanka kloof

af en toe houden we een korte stop, zodat onze reisleider Ruben uitleg kan geven

Tomasz was kok van dienst, gedurende onze tweedaagse kanotocht

af en toe spotten we een rendier

de zintuigen staan op scherp tijdens de kanotocht 's ochtends vroeg

een prima plek om even op adem te komen en te brunchen, tijdens onze kanotweedaagse

een loopbruggetje, het is weer even wat anders

op onze laatste dag krijgen we een typische Finse maaltijd voorgeschoteld in een kota

...en we hebben allemaal de finish gehaald!

als afsluiter voor mezelf nog enkele mooie dagen in Helsinki

straatbeeld Helsinki

Helsinki is prachtig gelegen aan een haven

Museum voor actuele kunst, Helsinki

Museum voor actuele kunst, Helsinki -The Moomins

Museum voor actuele kunst, Helsinki

ik logeerde in hotel Katajanokka, een gerenoveerde gevangenis

elke avond een gratis buffet in het hotel

Sentiers d'Art Tour, een bijzonder kunstpad

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Mon, 12 Aug 2024 16:40:00 +0200

Het langeafstandswandelpad Sentiers d'Art in de streek Condroz-Famenne (gelegen in de provincie Namen) strekt zich uit over bijna 155 km door de gemeenten Assesse, Ciney, Gesves, Hamois, Havelange, Ohey en Somme-Leuze. Het hele traject is bezaaid met meer dan 55 kunstwerken in de natuur (= land-art).

Ik koos het verlengde hemelvaartweekend uit om (al) een deel van dit kunstpad (wat nog vrij recent is aangelegd) af te leggen. Europ Avonture verzorgde andermaal mijn logies. Uiteraard was ik volledig afhankelijk van de weersomstandigheden en verwachtte ik het allerergste, aangezien het nu al meer dan een half jaar onophoudelijk aan het regenen is (tenzij uitzonderlijk niet tijdens mijn recente driedaagse Eislek Trailavontuur).

Mirakels bestaan kennelijk, want ook nu had ik drie dagen lang droog en zonnig weer. Bij thuiskomst begon het te regenen, dus de timing kon weeral echt niet beter zijn. Wonderen bestaan! In elk geval kon ik mijn regenjas gewoon thuis laten (wat een comfort in deze barre tijden!) en zorgeloos genieten van al het moois dat ik tegenkwam.

Ik boekte een kamer voor de eerste nacht in Ciney als uitvalsbasis, en kwam terecht in een stijlvolle bed and breakfast in het hartje van de stad, waar bij het ontbijt zelfs pannenkoeken werden gebakken. Tot mijn grote ergernis rijden er op feestdagen in de omgeving van Ciney helemaal geen bussen. Kortom, ik moest heel het traject van Ciney naar mijn eerste accommodatie in Sorée (12 km) te voet afleggen... en dit constant langs een snelweg!! De snelste route is, logischerwijs, immers via de snelweg. Binnendoor wandelen of een taxi bestellen staan beide niet in mijn woordenboek. Gelukkig heb ik de zon een ganse dag aan mijn zijde, al moet ik natuurlijk mijn koffer en rugzak ook nog meesleuren. Ik wandel tegen de richting in, maar het blijft een levensgevaarlijke operatie. De mensen verklaren mij vast voor gek, maar een andere keuze is er niet voor mij.

Halverwege stopt er toch een Nederlandse chauffeur (zo te oordelen een vader met zijn tienerdochter die op vakantie zijn ), met de vraag of ik eventueel een lift wil. Het ziet er zeker oké uit, maar ik ga niet in op het aanbod. Het is vandaag heerlijk weer en ik heb immers een ganse dag om op mijn bestemming te geraken. Het schiet aardig op, dus ik zal er sowieso veel te vroeg zijn.

Uiteindelijk bereik ik mijn eindbestemming ruim een uur op voorhand. Ik vind nergens een gecshikt bankje in de buurt om te picknicken, dus waag ik het erop en nestel mij onder een grote boom in de privétuin van bed and breakfast La Haie Bohaine.

Na een tiental minuten komt er man op mij af. Hij stelt zich voor als Marc, de eigenaar van de b&b. Ik denk dat ik een uitbrander ga krijgen omdat ik hier niet mag zitten, maar integendeel. Deze man spreekt mij vriendelijk aan. Ik leg hem uit dat ik zijn gast ben, maar helaas nog te vroeg ben om in te checken. Dit vormt geen probleem voor hem. Zijn vrouw komt er bij staan. Ze kijken me vol ongeloof aan als ik hen vertel dat ik helemaal te voet ben gekomen vanuit Ciney: "...Maar had ons toch even gebeld!" Tsja, ook dat staat niet in mijn woordenboek.

Ze spreken zeer slecht Nederlands. Uiteindelijk ben ik nog een uur lang met hen in gesprek... en dat in mijn beste schamele Frans. Het is ongelooflijk dat er nog zo'n vlotte conversatie op gang komt, en het is alleen maar goed om mijn Frans te oefenen. Zo heb ik het graag.

Eenmaal binnen gekomen tref ik de grootmoeder van de man des huizes aan. Zij verblijft permanent in de bed and breakfast. Ik merk aan alles dat zij de baas is.

Er zijn verder 2 kamers vrij, waarvan ik er 1 mag huren. Het is een enorm ruime kamer. Ik ben in mijn nopjes. Vooraleer ik naar mijn kamer ga, weet de gastheer mij nog heel wat nuttige informatie mee te geven. Hij neemt er duidelijk zijn tijd voor. Erg fijn! Ik ben de enige gast, dus mag ik gebruik maken van het privéterras. Het is de bedoeling dat ik de volgende etappes afleg op 3 dagen: Sorée-Gesves, Gesves-Jallet, Jallet-Sorée (= een luswandeling van ongeveer 65 km lang). Ik ben er helemaal klaar voor. De eigenaar wijst mij erop hoeveel geluk ik wel niet heb met het weer. Het lijkt bijna of hij jaloers is!

Na een stevig ontbijt (met alles erop en eraan, uitstekende streekproducten,...) vat ik de tocht aan op vrijdagochtend 10 mei 2024. Het valt mij meteen op dat er heel veel windmolens zijn in de omgeving. Ik was nog niet eerder in deze streek. Het landschap is veel glooiender, en de hoogteverschillen veel geringer dan pakweg in de provincie Luxemburg. Het eerste kunstwerk doemt op. Ik maak er een sport van om telkens een selfie te maken met het kunstwerk.

Af en toe ligt het kunstwerk een stukje verder van de weg. Het blijft dus zaak om alert te zijn. Ik volg de markeringen en heb een kaart als back-up waar ik helaas niet naar kijk, dus halverwege geraak ik toch even verdwaald. Er staat namelijk een luswandeling op de kaart 'binnen de grote lus', met andere woorden je komt ergens terug op hetzelfde punt uit om van daaruit weer verder te gaan... maar dat had ik over het hoofd gezien. Ik kom inderdaad op hetzelfde punt uit (en ben daardoor dan ook een beetje verbaasd en verward). Ik ga uiteindelijk toch, zonder het te weten, even de goede kant op maar raak het spoor daarna alsnog even bijster. Ik mis hierdoor 2 kunstwerken. Jammer!

Ik geraak tijdig bij mijn volgende overnachtingsplaats At Home. Gelukkig wist Marc mij te vertellen dat de bewoners niet thuis zijn. Hij gaf mij de code om binnen te geraken. Deze informatie heb ik niet gekregen van de organisatie, wat mij toch een absolute vereiste lijkt! Uiteindelijk moet ik de eigenaars toch even bellen, in verband met de afspraken voor het geleverde ontbijt. Na het telefoontje merk ik op dat er in de kamers verschillende qr-codes zijn om te scannen. Op deze manier heb ik uiteindelijk alle nodige informatie gevonden. Oeps, de technologie staat ook niet stil!

Ik neem een douche en geniet van alle faciliteiten van de kamer. Er is ook een privé-jacuzzi. De volgende ochtend wordt het ontbijt keurig om 8 uur geleverd, waardoor ik deel 2 van mijn tocht op tijd kan aanvatten. Weer heel wat nieuwe kunstwerken om te ontdekken vandaag. De zon doet ook weer flink mee. Het scenario kan warempel niet beter zijn!

Straks komt de eigenaar van La Haie Bohaine mij ophalen aan het eindpunt in Jallet. Het hotel in Jallet was immers volgeboekt. Het is weerom een prachtige route. Toch let ik even niet goed op en mis blijkbaar een afslag meteen in een bocht naar rechts, een bospaadje in. Ik ben al ver wanneer ik het opmerk, en hierdoor komt er nog eens 5 km extra bij op de teller. Er ligt een goed restaurantje in de buurt van Jallet, en hiervoor ga ik eveneens enkele kilometers van het wandelpad voor de lunch. Uiteindelijk blijkt het de moeite waard.

Ik zet mijn tocht verder. De paden zijn op veel plaatsen erg modderig geworden door de vele regen van de afgelopen maanden. Hier en daar is het echt jongleren om de diepe plassen te vermijden, maar af en toe is er geen ontkomen aan. Ach, gelukkig heb ik hoge wandelschoenen aan. Op het einde van de dag komt de eigenaar mij mooi op tijd ophalen. Ik krijg mijn kamer terug en geniet nog even na op het terras. Voor zondag voorziet de eigenaar speciaal een maaltijd voor mij. Ik geef mijn keuze door.

De laatste dag van mijn wandelroute breekt aan, en Marc brengt mij terug naar het punt waar hij mij gisteren ophaalde. Het traject loopt vandaag van Jallet terug naar Sorée. Onderweg staan er bijenkasten, op een paar honderd meter van waar ik wandel. Ik maak mij vlug uit de voeten! Weerom is het een prachtige etappe. Dit nodigt uit om de vervolgetappes te doen, maar dat zal iets voor een volgende keer zijn. De vele foto's zeggen hopelijk alles.

De harde cijfers (exclusief de wandeling van Ciney (12 km) naar mijn eerste accommodatie in Sorée):

88899 voetstappen, 5634 calorieën verbruikt, 66,80 kilometer afgelegd (bij benadering)

data wandelingen: 10, 11 en 12 mei 2024

Meer informatie? www.sentiersdart.be en www.europavonture.be

'l'Arbre Mobile'

'Sphère', in het dorpscentrum van Sorée

deze koeien zien blijkbaar niet zoveel voorbijgangers passeren, ofwel zijn het gewoon heel sociale en nieuwgierige dieren :)

'Capteurs de rêve'

'Capteurs de rêve': detail

'Flumel'

Enkele dichtregels binnenin het kunstwerk 'Trivouac'

de lente is in het land...

het laatste kunstwerk op dag 2: 'Le Veilleur'

'Companion'

'Arkki'

'Demain': detail (kunstmatige fossielen)

het majestueuze 'Château de Haltinne', helaas geen tijd om het van naderbij te bekijken :(

'Sous son Aile', in sommige kunstwerken is het toegestaan om te picknicken of de nacht door te brengen, maar hier geldt de regel: eerst is eerst!

opgepast, bijenkasten langs de weg!

'Intersection'

ik passeer onder andere een grote paardenmanege

'Chère Terre', ofwel een brief aan de Aarde (zou ook wel in mijn tuin mogen staan :))

'Korowaï', multifunctionele overnachtingsplek

het lijkt wel een grot vol stalactieten en stalagmieten, maar het is de vilten binnenkant van het kunstwerk 'Transhumance' (detail)

'Transhumance'

'Symbioses'

'Welcome', er worden voortdurend werken (mede door hun vergankelijkheid) geschrapt of toegevoegd aan de brochure, dit is een voorbeeld van een vroeger werk dat niet meer op de officiële brochure staat

'Triskelé'

'Sans réfuge ou nus comme un ver' (kunstwerk linksboven)

rara, waar staat het kunstwerk?

de geuren en kleuren van de lente...

het allereerste kunstwerk op mijn tocht, in de velden van Sorée: 'The macromolecule'

de vele windmolens en een staalblauwe hemel, omgeving Sorée (een reusachtig gevaarte als je er vlak naast staat!)

Eindelijk, het Escapardenne Eislek Trail

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Mon, 22 Apr 2024 20:26:00 +0200

Het was al vele maanden geleden, maar nu kon ik er (mits wat gepuzzel) maar liefst 4 dagen tussenuit. Ik schreef mij in via reisorganisatie Europ' Avonture om de eerste 3 etappes af te leggen van het Escapardenne Eislek Trail. Enkele jaren eerder waagde ik mij ook al aan de laatste 2 etappes, maar zonder veel succes. Het waren toevallig de 2 warmste dagen van het jaar (ruim 40° celcius!), en dat in combinatie met een overvolle rugzak van om en bij de 13 kg 2 loodzware etappes afleggen was een beetje té veel van het goede. Ik besloot destijds om mijn tweede wandeldag te annuleren, versierde een gratis taxi naar la Roche-en-Ardenne en genoot aldaar van nog twee heerlijke dagen nagenieten met mijn voetjes trappelend in de verkoelende Ourthe.

Deze keer een totaal ander verhaal. Het is al maanden volop aan het regenen, maar ik slaag erin om het maar liefst 3 volle dagen droog te houden. Alsof de goden ermee gemoeid zijn. Sterker nog, de 2 laatste dagen van mijn trip komt de zon er volop door en kan ik alsnog genieten van prima lenteweer. De weercondities zijn ideaal, en bovendien ook prima getimed in functie van het wandelschema. Europ' Avonture regelt het transport van mijn bagage, alsook mijn accommodaties. Hierdoor kan ik het stellen met een rugzak van rond de 8 kilo, waarvan de helft bestaat uit een lunch, ettelijke snacks en een ruime 2 liter water. Ook haal ik mijn wandelstokken nog eens van stal, en dat blijkt vooral nodig op de eerste etappe met al die kuitenbijters. Ik dacht er deze keer aan om een apart lijstje samen te stellen van alle benodigdheden, voor mijn wandelvakanties in de toekomst. Dit bespaart mij voortaan kostbare inpaktijd. Gelukkig is het droog, dus mijn regenjas hoeft al niet mee in de rugzak.

Het wordt uiteindelijk een heerlijke driedaagse. Ik geniet volop van de lente, het seizoen waar alles volop in bloei staat. Het wandelen verloopt soepel en zonder enig probleem. De verwachte stijfheid, de volgende dagen, blijft beperkt tot het absolute minimum. Zoals steeds is er ook dit keer geen sprake van blaren op de voeten. Goed materiaal doet wonderen!

Na een lange rit met trein en bus (én enige research vooraf op google maps) kom ik uiteindelijk toe in het afgelegen dorpje Kautenbach, gelegen in het noorden van het Groothertogdom Luxemburg. De eerste etappe (meteen de moeilijkste én de zwaarste) loopt van Kautenbach naar Clervaux. Ik logeer in een eenvoudig hotelletje (overigens het enige in het dorpje, dat verder slechts uit een handvol straten en enkele huizen bestaat). Het is overal merkwaardig rustig, en dat zal ook de ganse trip zo blijven. Ik krijg een eenvoudige kamer en een stevige maaltijd. Dat volstaat om de volgende ochtend de pittige tocht aan te vatten.

Rond half 9 vertrek ik aan de kerk van Kautenbach. Ik oriënteer mij simpelweg op de rivier de Wiltz, die mij altijd vergezelt tijdens de tocht. Uiteraard is er de prima bewegwijzering (door simpelweg de markering van het blauwe golfje te volgen). Rond half 6 kom ik toe in Clervaux. Hier was ik eerder al eens geweest met mijn zussen, maar dat is ondertussen ook alweer enkele jaren geleden. Gelukkig weet ik bij aankomst spontaan de weg nog naar hotel Koener te vinden. Daar krijg ik een mooie, grote kamer en een heerlijk gastronomisch driegangenmenu.

Van Clervaux gaat het de volgende dag verder naar Asselborn. Een mooie, zonnige wandeldag waar de temperaturen langzaam klimmen naar maar liefst 23 graden. Alweer ben ik bijna de enige wandelaar, en dat verbaast mij ten zeerste. Uiteindelijk hoor ik in de verte kinderstemmetjes. Ik kijk op mijn kilometerteller. Daar komt plotsklaps de Moulin d'Asselborn in zicht. Mijn overnachtingsplek voor vandaag. Helaas geraak ik niet op de wifi. Ik vraag een andere gast of hij even het weerbericht wil checken voor morgen. Dat ziet er prima uit, dus ik hoef mij zeker geen zorgen te maken.

Het is een schitterende locatie, ideaal voor gezinnen met kinderen want er is ook een speeltuin. Ik krijg een kamer met zicht op het binnenplein. Alweer uitpakken en inpakken (=lees: alles voorbereiden voor de volgende wandeldag). Een douche doet altijd wonderen na een warme dag.

De volgende dag gaat de reis verder naar Houffalize. Zéér bekend terrein voor mij. Ik kom toe in het voor mij zo vertrouwde hotel Du Commerce. Op het moment van schrijven zijn ze het hotel aan het verbouwen, en momenteel zitten ze nog maar in fase 1. De receptioniste herkent mij nog: "Jij was hier eerder al". Deze keer krijg ik een kamer op de derde verdieping. Het prima driegangenmenu is alvast een prima afsluiter van mijn vakantie. Ik was erg toe aan deze korte minibreak. Weldra brei ik er nog een vervolg aan door een stuk te wandelen van het Sentiers d'Art Tour. Hopelijk in even (uitzonderlijk) goede weercondities.... En ach, die laatste etappe van het Eislek Trail pik ik later wel weer op maar dan in het tussenseizoen.

De harde cijfers: 96230 voetstappen, 5506 calorieën verbruikt, 66,06 kilometer afgelegd (bij benadering)

data wandelingen: 12, 13 en 14 april 2024

Meer informatie? https://europaventure.be/nl/ en https://www.trekkings.be/escapardenne.htm

heerlijk gastronomisch dineren in een ****sterrenhotel

...en uiteraard hoort daar een gepast wijntje bij, want je bent een levensgenieter of je bent het niet!

volop genieten van de lente

het kasteel van Tavigny

de kilometerpaal geeft de grens aan tussen het Groothertogdom Luxemburg en België

een appelboomgaard, en de bomen staan in bloei

de vijvers van de Weiler

op weg naar le Moulin d'Asselborn, maar eerst nog even langs de (overblijfselen van) de molens van de Tretterbaach passeren

lente op het Noordelijk halfrond!, uniek voor mij om in dit seizoen te wandelen

prachtige uitzichten...

zelfs paddenstoelen!

in de verte is de abdij van Clervaux zichtbaar, nog een laatste inspanning...

een heerlijke lentezon doet wonderen

het uitzicht vanop mijn kamer op het plein in het centrum van Clervaux

nog wat mistbanken in de ochtend....

de zonnecirkel in Enscherange

diep in de wouden ligt het kasteel van Schibberech verscholen

de kerk van Kautenbach, het officiële startpunt van het Escapardenne Eislek Trail (ofwel het eindpunt van de Lee Trail)

DEEL 13: Demarreren in 'Le tour de Bali'

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Sat, 29 Jul 2023 14:13:00 +0200

Bij reizen zoals deze worden de vele hoogtepunten als parels aan een ketting geregen. Ik ben en blijf ontzettend dankbaar voor al het moois dat ik heb mogen zien en beleven!

Bij het ontbijt doe ik mij tegoed aan de warme tomaten en de mangojuice. Om 8 uur vertrekken we naar een locatie, op ongeveer een uurtje rijden naar Ubud, waar onze fietsen klaar staan. Overal vind je hier op de meest banale plaatsen op straat kleine doosjes, gevuld met eten om te offeren aan de goden. Ik heb onbewust al menig doosje verpletterd, dus hopelijk wacht me geen ongeluk omdat ik het gewaagd heb de goden te tarten!

Het is de eerste keer dat ik een fietstocht doe met een mountainbike. Deze fiets heeft brede banden. We krijgen allemaal een helm, voor de veiligheid. De rit zal ongeveer 3 uur duren, met af en toe een tussenstop. We leggen dus flink wat kilometers af. Ik neem mijn action camera mee om een deel van de rit te filmen. De volgorde waarin we fietsen wisselt voortdurend. Omdat we voor 95% van het traject aan het dalen zijn, moet ik constant op de rem gaan staan. Ik weet niet hoe de versnellingen werken, en wanneer ik tijdens een steile klim niet ver genoeg schakel ligt mijn ketting eraf. De gids lost dit meteen op. Ik besluit heel de rit voortaan met de lichtste versnelling te doen, hoewel ik dit normaal gezien niet gewend ben. Ik moet nu ontzettend veel toerentallen doen, haha. :)

Op een gegeven moment komen we in het bos aan een steil, hobbelig paadje naar beneden. De reisgenote in eerste positie stapt van haar fiets, en de gids neemt deze even over. "Can you do this?", vraagt de gids vervolgens aan mij. "Yes I can!" Het lukt feilloos.

Een enkele keer gaan we van de hoofdweg af en wordt het technischer, wanneer we op modderige paadjes fietsen. Er zijn een aantal scherpe bochten bij tijdens het dalen. We voelen ons warempel in de 'Tour de France'. Opeens rijd ik ergens halverwege, en besluit ik om te demarreren. Ik word zelfs aangemoedigd. "Nele wint de bolletjestrui... en de gele trui!!", roept iemand enthousiast. Het fietsen gaat mij goed af, al maken de tegenliggers het ons soms niet eenvoudig. Onderweg maken we enkele stops, zoals midden in de rijstvelden om enkele foto's te maken, of bij een school of enkele tempels. Er zitten ware kunstwerken bij. De deuren zijn verfijnd met ornamenten en ingelegd zijn met bladgoud. Erg mooi!

We stoppen ook bij een huis. De familie is bezig met de voorbereidingen van een ceremonie. Ze vlechten offers uit bamboe. Komang legt uit dat ze hier 3 dagen op voorhand mee beginnen. Op de dag zelf, uitgerekend bij volle maan, wordt alles geofferd in de tempel. Elk gebouw heeft een specifiek doel en is georiënteerd naar een specifieke richting, maar niet naar het zuiden. Zo gaat dat in het Hindoeïsme.

Hier worden ook veel mandarijnbomen gepland. We mogen er zelf ook plukken, achteraan in de tuin. Ze smaken best goed, maar zijn lang niet zo sappig als de geïmporteerde exemplaren in ons belgenland. Op het plein staat ook een muskaatboom met.

De tocht is werkelijk prachtig en toont ons het échte Bali, al is het vermoeiend om constant op de rem te moeten staan. Zeker als je vlak achter elkaar moet rijden. Gelukkig regent het niet. Vlak voordat we vertrokken is de eerste regen gevallen op 3 weken tijd. Uitgerekend op onze laatste dag.

Mountainbiken is een aanrader! Ik heb genoten van de rit.

's Middags lunchen we bij een lokale familie. We moeten in kleermakerszit aan lange, lage tafels gaan zitten (en niet te vergeten: eerst onze schoenen uit doen). Het eten smaakt heerlijk. We nuttigen vers fruit als dessert, waaronder van die schattige minibanaantjes. Het houdt maar niet op!

Rond 14 uur zijn we terug en verken ik het centrum, waaronder de Jalan Raya Ubud. De anderen hadden mij al gewaarschuwd voor de immense drukte die er heerst. Na een tijdje krijg ik hoofdpijn. Maar ik moet mijn laatste Roepia's toch verzilveren?

Ik loop een winkel binnen waar ze Indonesische poppetjes verkopen voor een aantrekkelijke prijs. Ze verkopen er ook de traditionele, handbeschilderde Wajangpoppen van buffelleer. Daarna ga ik naar de Pura Tirta Empul Tempel. Per ongeluk kom ik langs de zijkant het complex binnen. De bewakers kijken mij verbaasd aan. Ik sta al even perplex. Zonder het te weten bega ik hier zomaar een overtreding! Geen idee hoe dit komt, eerder 'typisch' Nele denk ik... Mijn sarong hangt nog te bengelen aan mijn rugzak. Ik zie een prachtige vijver vol lotussen voor mij. Wanneer ik naar de ingang wil gaan voor een kaartje zie ik een gigantische file. Ik besluit toch maar te passen, en keer terug naar het hotel. Ik neem een bad en pak alvast mijn koffer.

's Avonds gaan we, in het gezelschap van Komang, vlakbij in de buurt iets eten. Ik bestel een dragonfruitjuice en een vis curry thaï. Een medereiziger neemt het woord en steekt een gevatte speech af, om Komang te bedanken. We zijn allemaal erg tevreden over de reis en belonen hem met een flinke fooi. Wanneer ik de eindbalans opmaak, blijkt dat ik de afgelopen 3 dagen maar liefst 2/3de van mijn budget heb uitgegeven.

Vandaag was helaas een dag van té veel prikkels voor mij, veroorzaakt. Het contrast met de rest van de reis is té groot.

We vertrekken de volgende dag, vreemd genoeg, allemaal op een ander tijdstip. Ik stel voor aan Komang dat ik met het Belgische koppel meerijd. Zij hebben hun vlucht in de vroege namiddag, en ikzelf pas 's avonds om 19.30 uur. Om 12 uur moeten we echter het hotel uit, en ik heb er geen zin in om enkele uren te staan koekeloeren met mijn koffer. Bovendien vermijd ik op deze manier de files, en op zo'n luchthaven is vast meer te beleven. Komang gaat meteen akkoord en vindt dit zelfs een heel slim idee.

Pech voor de Nederlandse familie. Zij vertrekken om 9 uur, maar de bus heeft platte band. Komang regelt meteen twee auto's, en bestuurt zelf één van de auto's. We wuiven hen uit. Ik vertrek samen met de anderen pas om half 11.

Ik neem afscheid van de anderen en dood de rest van de tijd op een bankje met het lezen van een tijdschrift. De check-in voor Emirates opent uitzonderlijk vroeg, dus dat is een mooie buitenkans. Ik koop mijn laatste souveniers in de luchthaven, waaronder een doosje kopi luwak.

De terugvlucht verloopt ongewoon vlot. Deze keer ook weinig tot geen turbulentie. Helaas geen plek bij het raam tijdens de terugvlucht van Dubaï naar Amsterdam. Gelukkig hebben de we camera's nog.

Arme stewardessen... We zijn blijkbaar allemaal zó moe dat we het grootste deel van de vlucht aan het slapen zijn. Er zit duidelijk geen greintje leven meer in ons!

Boven Roemenië zie ik een helder landschap. Een diepe groef loopt als een golvende slinger doorheen het landschap. Dat moet vast de Donau zijn. En kijk: al die rechthoekige lapjes grond... In Roemenië vind je nog heel wat ruwe natuur? zo te zien. Moet je al dat groen zien!... Hongarije voorbij duiken er steeds meer wolken op. Onheilspellend. De wolken worden hardnekkiger naarmate we Tsjechië naderen, en belemmeren het zicht. Het weer in België ziet er blijkbaar minder rooskleurig uit...

Dankjewel voor het lezen van mijn blog! Hopelijk hebben jullie wat inspiratie opgedaan (of wie weet, zelf zin gekregen om deze reis te ondernemen!), en geven de foto's aanvullende informatie. Vragen over deze reis zijn steeds welkom op mijn emailadres (dit vindt u bij het infogedeelte).

een fietstocht door Bali is een echte aanrader, en onderweg stoppen we op vele plekken waaronder deze school

het échte Bali...

deze dame is volop bezig aan de voorbereidingen van een ceremonie

's middags lunchen we bij een lokale familie

in Bali bezoeken we ook een zilverfabriek, nabij Ubud* (*zie het vorige verslag op deze blog)

een voorbeeld van een rieten object, genomen aan de balie van ons hotel

Bali staat bekend om zijn prima wellnessfaciliteiten, en te oordelen naar de prijs is dit een echte aanrader! Dit kan bijvoorbeeld bij Maya Ubud Spa of The Kayma Spa Massage

ons laatste avondmaal: ik bestel een thai curry

DEEL 12: The Luckys

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 25 Jul 2023 17:54:00 +0200

...En we merken dat we terug in de bewoonde wereld zijn. Wow, er zijn zelfs cornflakes! Ik ga bijna een vreugdedansje doen. Het is al een tijdje geleden dat we nog eens zo'n uitgebreid ontbijtbuffet hebben gezien. Er zijn zelfs (verrassend goede!) minicroissants en pistolets. Maar de grootste verrassing: er is 'vloeibare' melk!! Dit laatste hebben we gedurende de hele reis nergens gezien bij het ontbijt (tenzij bij uitzondering in poedervorm). Ze kennen hier uiteraard geen melkkoeien zoals bij ons. Er zijn wél buffels. Zo beschikt elke huishouden over een buffel, zoals ik eerder vertelde.

Ik spring een gat in de lucht. Het enige dat ik gemist heb is yoghurt, omdat ik dat zelf thuis bijna elke ochtend eet.

Na een goed ontbijt is het tijd om te gaan snorkelen. Onze reisleider gaat niet mee (wellicht heeft hij deze snorkeltrip in het verleden al ontelbaar veel keren gedaan). Eén iemand van onze groep gaat niet mee, maar kiest ervoor om het eiland verder te verkennen en ook dat is prima. Hij wilde eerst een fietstocht doen, maar dit valt eigenlijk af te raden omdat de ondergrond te zanderig is (...en dat klopt, want later op de dag zie ik meer mensen naast hun fiets dan erop en dat is toch zonde).

Deze snorkelexcursie start bij de beroemde onderwaterstandbeelden op het nabijgelegen eiland Gili Meno. Het gaat om 48 levensgrote, menselijke standbeelden. We worden er met een boot, The Luckys, naartoe gebracht. Er is een glazen bodem in de boot. De oceaanbodem is niet eens zo diep. We varen een groot stuk van de tijd, en zullen onderweg op vier verschillende plaatsen halt houden.

De zon brandt op onze huid. Op voorhand insmeren is dus de boodschap. Een tip: vertrek ruim op tijd! Ook vandaag zijn we vroeg uit de veren, maar dat belet ons niet dat er aan het startpunt heel wat andere groepen aanwezig zijn. We krijgen nog enkele instructies mee van onze gids: "Volg steeds je groep." Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want het is erg druk en iedereen is onherkenbaar dankzij zijn of haar duikuitrusting.

Wanneer we de eerste zeeschildpad spotten is de overmacht te groot. Iedereen komt in een mum van tijd naar hetzelfde punt. Chaos. Ze vertrappelen elkaar hier bijna. Ik weet wel beter. Er komen straks nog kansen om zeeschildpadden te bewonderen, en hopelijk om ze op mijn camera vast te leggen. Onze duikinstructeur leidt ons naar de juiste plekken. Hij geeft non-verbaal aan waar en wanneer er iets belangrijks te zien is.

Op de tweede plek die we bezoeken zijn wij de enige groep. We zien toch een zestal schildpadden. Ik probeer mijn best te doen om ze zo goed mogelijk te fotograferen, maar eenvoudig is dat niet. Ik durf niet meteen naar een schildpad te duiken, want daarvoor ben ik nog te onervaren. Ik zou ook niet weten hoe ik dit zou moeten doen. Iemand van onze groep waagt er zich wél aan. Van de boot in het water gaan en omgekeerd is een uitdaging, als je én vinnen én een camera vast hebt.

We stoppen even op Gili Meno voor de lunch. Blijkt dat er maar één iemand onder ons geld bij zich heeft. We lenen allemaal, Monopoly-gewijs, geld bij 'de bank'. Ik bestel een bananenshake, maar stiekem vind ik het erg om in het rood te staan. Twee mensen van onze groep zijn inmiddels zeeziek geworden. Ze voelen zich misselijk en moeten overgeven.

Op de derde snorkelplek zien we vooral mooie koraalbanken. Ik laat mijn camera bewust op de boot en geniet met volle teugen. Ik kijk en observeer alles met mijn volle aandacht. Op de vierde en laatste plek zien we héél veel gekleurde visjes.

Deze snorkelervaring was (na het 17 Eilandjes Marine Park in Riung) de mooiste én de gevarieerdste. Thuis ga ik beslist aan de slag met mijn foto's om ze te identificeren. Hoewel we toch bijna 4 uur aan een stuk gezwommen hebben, ben ik niet moe. Wel integendeel! In het water verbruik je nu eenmaal minder energie.

Na het snorkelen is er nog meer dan voldoende tijd om (bijvoorbeeld) een tour te maken rondom het eiland. De 1,5 uur die je hiervoor nodig hebt worden er bij mij uiteindelijk 3. Ik ben maar nét op tijd terug voor ons diner om 18 uur. De zonsondergang meemaken in het Westen van het eiland schijnt een aanrader te zijn. Je krijgt er een prachtig zicht op de Gunung Agung, één van de imposante vulkanen op het nabijgelegen eiland Bali. "Oh, is dit een excursie?", informeert iemand van onze groep ernstig. :)

Ik stop tijdens de wandeling regelmatig om een babbeltje te slaan met de winkeluitbaters, of voor een ijsje met 3 bollen tiramisu. En ik koop mijn eerste souveniers. De prijzen zijn hier, logischerwijs, erg hoog.

Gili Air is een gezellig, cosy eiland met een goede afwisseling tussen korte winkelstraten en stukjes natuur. Er staan overal pijlen (bv: 'hier verse kokosnoot'). Via de app 'Here We Go' kan ik prima volgen waar ik op dat moment ben. Er zijn overal op het eiland live optredens. Eén ding is zeker: verdwalen kan hier niet, hoogstens een paar rondjes te veel lopen. ;)

's Avonds eten we met een ge-wel-dig zicht op de Agungvulkaan. Ik bestel een spaghetti met kip en pesto. De meisjes laten een henna tattoo zetten. Samen genieten we van de zonsondergang.

De volgende ochtend is onze enige uitslaapdag. Ik zet de wekker om 8 uur, en slaap maar liefst 9 volle uren. Ik ontbijt samen met de meisjes van het Nederlandse gezin. Na het ontbijt krijgen we nog even de tijd om boodschappen te doen, vooraleer we de fast boat nemen naar Bali. Ik doe mijn laatste impressies van Gili Air op. Ik heb mij hier prima vermaakt. Dit is een locatie waar ik best nog een paar dagen extra aan kan plakken. En geef toe, wie niet?

Het is druk op de aanlegsteiger. Vlak naast ons staat een groep van Shoestring te wachten om aan boord te gaan. Links op de kade heb je een heel mooi uitzicht. We checken voortaan altijd dubbel dat iedereen van onze groep zeker aan boord is. :)

Eenmaal aan boord krijgen ikzelf en een andere medereiziger te horen dat het beneden in de boot volzet is. Wij moeten, samen met enkele anderen, boven plaats nemen op het dek. De boot maakt eerst nog een tussenstop in Lombok. Wanneer mijn medereizigster wil afstappen, maak ik haar duidelijk dat wij nog moeten blijven zitten. Zo dadelijk varen we immers naar onze eindbestemming Bali. Er stappen heel wat passagiers af, dus er is een kans dat we beneden nog een plaatsje vinden. Wat een geluk dat we binnen zitten! Even later zien we de golven metershoog opspatten.

Op de boot worden we verwend met een koekje, water en een grote vochtige handdoek om ons te verfrissen. Dat is welgekomen. Een dikke 2 uur later komen we aan op Bali. Ik kan de route perfect volgen op mijn app. Ik las ergens dat de zee tussen Lombok en Bali, de Straat van Lombok, één van de diepste zeeën van Indonesië is.

We bewegen ons verder onder de krioelende menigte. Er schijnt echter een probleem te zijn met ons vervoer naar het hotel. Komang pleegt geërgerd enkele telefoontjes. Het probleem wordt vrij snel verholpen. Onderweg komen we in een file terecht, omwille van een omgekantelde wagen. Als we het centrum van Ubud naderen, wordt het steeds drukker.

Opeens stoppen we op een hele mooie plek, met een enorme grandeur. Hier zullen vast rijke mensen wonen! We gaan naar binnen? Komang is een man van zijn woord, want we zijn bij Saraswati Silver, een zilverfabriek waar ze handgemaakte juwelen verkopen van het merk Buddha to Buddha. De ontwerpen worden in de hoofwinkel te Nederland gemaakt, en uitgevoerd in de fabriek hier in Bali.

De juwelen worden kennelijk gemaakt van 925 sterling kwaliteitszilver. Na grondig research te hebben gedaan, blijkt dit inderdaad zo te zijn. Het wordt dus zaak van hier je slag te slaan, want in Nederland kosten dezelfde juwelen driemaal hun waarde! Het loont dus de moeite om te investeren in zilver, maar dan moeten de juwelen uiteraard passen.

We mogen eerst een kijkje nemen in het aanpalende werkatelier. Daar heeft iedereen zijn specifieke taak. Vervolgens gaan we naar de winkel. Er zijn op dat moment nog enkele Nederlandse toeristen. Men is het duidelijk gewend om hier Europeanen te ontvangen. Het is een ruime winkel, waar je makkelijk een hele dag voor nodig hebt om alle juwelen goed te kunnen bekijken. Ze zijn gesorteerd op kleur.

We nemen onze tijd. De verkoopsters geven ons een schaaltje. De bediening is erg vriendelijk. De dames wegen elk juweel afzonderlijk en geven dan meteen de prijs mee in euro's. Dit bedrag noteren ze op een bijbehorend briefje. Ik kies uiteindelijk 4 juwelen uit waarvan 3 ringen en 1 armband, afgewerkt met fijne stenen waarvan ik de namen afzonderlijk op een briefje laat zetten. Het is een fijn juweel dat prima rond mijn fijne pols past. Eén ring is bestemd voor mijn mama. Gelukkig dacht ze eraan om een ring in haar maat mee te geven. Ik ben erg tevreden! De juwelen worden ter plekke opgeblonken (wat een service!), en je krijgt er als souvenier een mooi zilverkleurig doosje bij.

De rit gaat verder naar ons hotel Sri Aksata (formely Sri Bungalow), gelegen aan het Monkey Forest in Ubud. We komen toe rond 16.30 uur. Er is ook een wellnesscentrum. Ik val bijna van mijn stoel wanneer ik de prijzen bekijk, en wát je daar allemaal voor krijgt. In België betaal je voor een hele dag ruim 400 euro per persoon, maar hier kost dat tien keer minder!

Hoewel ons hotel in het drukke centrum gelegen is, straalt het niets dan rust uit. Vanuit mijn kamer kijk ik uit over de rijstterassen. Een heel mooi zicht! Vandaag dineren we allemaal apart. Ik kies ervoor om in het restaurant van het hotel te gaan eten, want ik zie het niet meteen zitten om in het donker alleen de stad in te trekken. Als dessert kies ik banana split. Het favoriete dessert van de serveerster. Morgen wacht de laatste dag van deze ongelooflijke reis. We made it! We are the luckys.

s' Avonds geniet ik nog ruim een vol uur van het uitzicht op mijn terras. De krekels tsjirpen oorverdovend. Ik leg dit bijzondere geluid vast met mijn smartphone. Wat houd ik ervan! Als ik het zo overzie, lijkt dit hotel wel een half stadje. Er staan bungalows die meer weg lijken te hebben van huizen. De ramen van de huisjes lichten mooi op in het donker, en op de achtergrond weerklinkt muziek. Muziek van groepen als U2 en The Dire Straits is hier geweldig populair. Sinds ons verblijf op de Gili's horen we nu ook nieuwe geluiden van hedendaagse popsterren zoals Miley Cyrus.

een prachtige zonsondergang op Gili Air, met in het midden op de achtergrond de Agungvulkaan

een close-up van de Agungvulkaan op Bali bij valavond, te zien vanop het eiland Gili Air

de Gili Air 'Sea Swing' is hier bijzonder populair

een heerlijk dessert

Soto Ayam (= kippensoep), steeds geserveerd met rijst en een bijgerecht

enkele beelden van de snorkelexcursie op Gili Meno: onderwaterselfie

centraal in beeld: een zeeschildpad die zijn hoofd verbergt onder een steen

centraal in beeld zie je een zeeschildpad zwemmen

de bovenste helft in het midden: een zeeschildpad

op zoek naar groene zeeschildpadden, hawksbill zeeschildpadden, de blauwe mandarijnpitvis, anemoonvis, maskerwimpelvis, gekleurde papegaaivis,...

DEEL 11: Op bezoek bij de sultan

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Sun, 23 Jul 2023 19:43:00 +0200

Het valt mij op dat het gedrag van mensen sterk bepaald wordt door het klimaat waarin ze leven. Eerder was ik al in Scandinavië, en daar zijn de mensen eerder koel en gesloten. Hier is men open, uitbundig, spontaan en vol energie. In Zuid-Afrika was dit ook het geval. Het samenhorigheidsgevoel en de support zijn groot in laatstgenoemde landen. Deze mensen gunnen elkaar alles (waarschijnlijk omdat ze zelf zo weinig hebben), en dat vind ik een prachtige eigenschap.

Eén minuut voor mijn alarm af gaat word ik wakker. Als dat geen perfecte timing is! Deze keer heb ik diep geslapen, want ik word voor één keer niet gewekt door de moskee. Het is nog erg vroeg, amper 4.45 uur. Na mijn portie scrambled egg rep ik mij naar het zwembad. De zon komt bijna op, en nu kan ik de silhouetten van de palmbomen in beeld brengen. In combinatie met de eerste glimp daglicht geeft dit een mooie, subtiele smaragdgroene gloed aan de foto.

We krijgen een andere, grotere bus. Deze keer ga ik aan de andere kant zitten (omdat ik voordien altijd het gevoel had dat ik aan de verkeerde kant van de bus zat voor de mooiste vergezichten). Ook deze keer heb ik dat gevoel, maar ik blijf bij mijn leuze: 'schoenmaker, blijf bij je leest!'.

We vertrekken in het donker, en het is de eerste keer dat dit gebeurt (afgezien van mijn trip van de luchthaven naar het hotel bij aanvang van de reis). De wolken kleuren voorzichtig van felroze naar grijs. Aan de andere kant een brede streep vurig oranje, die langzaamaan oplost. We zien de weerspiegeling van de rijststengels in het water. In deze regio komen ook veel tabaksplantages voor.

Eerst en vooral maken we een stop van een vol uur bij de plaatselijke vissershaven. Het is zelden dat toeristen zoals wij zich hier durven vertonen, maar wij dus wél. Het is hier over de koppen lopen (nóg drukker dan de markt die we bezochten op het eiland Sumbawa), en wat een rumoer! Er is dan ook enorm veel te zien en er heerst een grote bedrijvigheid. Mannen komen continu met gevangen haaien aangelopen. Deze worden in een opslagruimte verzameld en opgemeten. Vermoedelijk om de prijs vast te leggen bij de verkoop. Haaien worden hier gevangen met een hengel, en dus niet met een net. De vinnen worden verhandeld naar China en Japan, terwijl het haaienvlees lokaal wordt verkocht en opgegeten. Het schijnt een delicatesse te zijn.

Vrouwen vervoeren zware, grote manden met vis op hun hoofd. Ook Komang toont dat ons dat hij een voorwerp op zijn hoofd kan dragen. Er passeren voortdurend brommers en auto's door de drukke menigte. Naast auto's en brommers rijden er ook veel karren met paarden rond.

De haven en het strand liggen bezaaid met kleurrijke vissersbootjes. Dit levert mooie plaatjes op. Aan de kraampjes wordt de vis gepresenteerd in grote, ronde, kleurrijke borden. Het zijn meestal alleen vrouwen die op de markt hun koopwaar verhandelen. Ik passeer ook even bij een vrouw met een grote handtas. Wanneer ik dichterbij kom zie ik dat deze gemaakt is van afvalmateriaal. Ik vraag haar of ik er een foto van mag nemen.

Toch verloopt dit bezoekje aan de markt niet zonder slag of stoot, want een medereiziger glijdt onverhoopt uit over de glibberige weg en komt ten val. Zijn arm bloedt en moet verzorgd worden.

Even later stoppen we bij een ijsjesfabriek. Daar hebben we wel zin in! Vooraleer ik enthousiast de keuze van mijn favoriete smaken kenbaar wil maken ("Voor mij graag 2 bollen..."), krijgt dit bezoekje een wel heel zoute nasmaak. Hier maken we namelijk het hele proces van zoutwinning mee. Het grove zeezout wordt eerst opgewarmd, gefilterd. Vervolgens wordt het fijne verkregen zout in een soort reuzenhoorntje geschept. Dit fijne zout wordt gebruikt voor consumptie. De prijs is ondertussen hard opgeslagen, namelijk van 20 000 naar ruim

200 000 Roepia's per zak.

Ondertussen horen we al een tijdje vrolijke muziek in de verte. De muziek komt onze kant uit. Wanneer we aanstalten willen maken om te vertrekken, passeert er een bruiloftstoet van de moslims. Ze zijn allemaal piekfijn uitgedost, en stoppen tussendoor zodat we foto's kunnen maken. Ik leg het spektakel ook op film vast.

Nadien trekken we verder naar een weversdorpje. Daar worden we rondgeleid in het dorp, en krijgen uitleg van een plaatselijke gids. We kunnen het proces van het weven van nabij volgen. Zelfs een meisje van amper 11 jaar is al vol ernst bezig met het vervaardigen van deze prachtige doeken, weliswaar aan een kleiner weefgetouw en met een eenvoudiger patroon. Het is voor deze vrouwen een voltijdse job, aangezien ze er 8 uur per dag doorlopend mee bezig zijn.

Er lopen verder kippen, koeien, katten,... rond. Op een gegeven moment worden we gevolgd door 3 ondeugende jongetjes. Er is ook een winkel waar ze krissen* (*= messen), hoofddeksels, tasjes van textiel en origineel geweven sarongs verkopen. De sarongs zijn peperduur (ruim 1 000 000 Roepia!), dus je moet wel een goede reden hebben om ze te kopen.

We zitten nog niet zo lang in de bus tot we merken dat we iemand vergeten zijn! Eén van de (tweeling)zussen van het Nederlandse gezin was blijkbaar nog even naar het toilet. "Stop! We're missing a girl!" , zegt Komang in paniek. "Dit is echt de eerste keer in mijn leven dat ik dit meemaak. Normaal gezien tel ik altijd!" Hij neemt meteen zijn telefoon. Gelukkig wordt het meisje gauw gebracht met een brommer. De schrik zat er even goed in! Ik ben er zelf niet goed van...

Weldra komen we aan in Mataram, de hoofdstad van Lombok. Hier krijgen we de eer om te mogen koken en lunchen bij niemand minder dan de sultan. Bijzonder straf dat Komang dit voor ons heeft kunnen regelen!? Ik ben benieuwd.

We zien een huis dat in eerste instantie weinig weg heeft van een riant, groot vertrek met de nodige pracht en praal. Twee jongens komen ons beleefd een hand geven. "Dit zijn de zonen van de sultan.", informeert Komang. En waar is de sultan dan, vragen we ons af? Komang barst in lachen uit bij het zien van onze vragende gezichten. "Jullie zijn bij de sultan!" Hij moet zijn zin nog een keer herhalen, vooraleer we volledig mee zijn. Wat een leuke verrassing! We vergeven het hem om ons voor de gek te houden! "Dit doe ik niet met elke groep. Eerst even kijken welk vlees ik in de kuip heb." We mogen overal gaan kijken. Het meubilair is een soort eclectisch allegaartje. Er staat zelfs een duplicaat van een Manneken Pis.

Lombok is trouwens een koninkrijk, en het enige eiland waar geen sultan aan de macht is. We ontmoeten zijn mooie familie (buiten zijn dochter en vader, die momenteel op Bali verblijven), waaronder zijn vrouw Annie.

We mogen plaats nemen aan een lange tafel en worden verwend met heerlijkheden. Als aperitief zijn er pisang goreng en koffie. Als voorgerecht mijn lievelingsgerecht tomatensoep. Dit is een speciale, doch heerlijke versie. Komang somt alle ingrediënten op. Ik herinner mij alleen nog dat er een mengsel van garnalen en kruiden in verwerkt is. Daarna volgt een buffet met rijst, groenten, soyasaus, pindasaus (die ik laat voor wat het is), saté's en loempia's. Om af te sluiten eten we gele watermeloen.

We hebben hier beter gegeten dan in een sterrenrestaurant, en bedanken Komang en zijn familie voor de gastvrijheid. Komang zijn familie behoort tot de Hindoe. We zien dan ook enkele tempeltjes in zijn tuin staan. Hij geeft uitleg. De eerste tempel is gewijd aan Brahma om de goden te eren, de tweede tempel aan Vishnu, ter ere van Yin en yang, en de derde tempel is gewijd aan Shiva. Er staan ook enkele fruitbomen, waaronder een granaatappelboom. Tijdens covid hebben ze even een winkeltje gehad. Ze hebben ook een hond, Chocolat.

"Van waar heb je die leuke oorbellen?", vraagt één van de meisjes van onze groep aan één van de vrouwen des huizes. "Ik zal jullie op Bali wel meenemen naar een zilverfabriek. Ik vraag aan de chauffeur of we daar even kunnen passeren.", antwoordt Komang.

Het is tijd om afscheid te nemen van de familie én van onze chauffeur, die we uiteindelijk maar heel kort hebben gekend. Komang rijdt zelf (hij is werkelijk van alle markten thuis) en brengt ons met een kleinere bus naar de haven. Omdat zijn zoon ook die kant uit moet rijdt hij met ons mee. Het laatste stuk van de route gaat stevig omhoog en omlaag, alvorens we de overtocht nemen naar het mini-eilandje Gili Air.

Er liggen 3 populaire eilandjes ten westen van Lombok: Gili Meno (dit wordt aanzien als het rustigste eiland), Gili Trawangan (...ofwel Gili 'Tralala' zoals Komang het zo trefzeker zegt, als het meest uitbundige en lawaaierige eiland), en Gili Air (een mix van beide eilanden, dus ideaal voor ons).

Gili Air is het eerste eiland op de kaart. We nemen met z'n vieren de speedboot, en binnen de 20 minuten zijn we al ter plaatse. We hebben geluk, want ons hotel ligt pal aan de plaats waar we arriveren. We moeten wel onze schoenen uitdoen en door het water lopen, want er is geen kade of aanlegplaats. Het is nu 15 uur in de namiddag en heerlijk weer, perfect om nog een siësta te doen.

Gili Air is een klein paradijs. De mensen zijn hier overdreven vriendelijk (tien keer op een minuut goeiedag zeggen is best vermoeiend). Hier is géén gemotoriseerd verkeer (of toch wel, want horen we daar geen motor ronken?). Nu ja... bijna geen gemotoriseerd verkeer.

Dit is dé locatie bij uitstek om uit te rusten. In het hotel is muziek, en er is een mooie binnentuin met een zwembad dat meteen uitnodigt om er in te plonzen. Even later lig ik op mijn rug in het water, met boven mij niets dan wuivende palmbomen. Dit is vakantie! Ik geniet nog na op het terras van mijn kamer met een kop koffie. Boven het restaurantgedeelte van het hotel heb je een mooi uitzicht.

Naar het schijnt is de mushroom shake hier een aanrader.

Ik lees dat je op 1,5 uur heel het eiland kunt rondwandelen. Misschien een idee voor morgennamiddag, na de snorkelexcursie? Er loopt een smal wandelpad langs het strand dat doorloopt over het hele eiland, maar je moet voorzichtig zijn dat je niet omver gereden wordt door de vele cidomo's* (*= kar met paarden).

Op 5 minuten wandelafstand van ons hotel liggen enkele souvenierwinkels. Wanneer ik wil betalen met creditcard, blijkt dit niet te lukken. Ik besluit morgen geld af te halen aan de ATM en alsnog terug te keren met contant geld. In een ander winkeltje koop ik een blauw armbandje met schelpjes. Op deze manier ben ik blijkbaar ook een beetje assorti met de anderen van de groep.

Die avond eet ik in het restaurant van het hotel. Ik kies een tafeltje uit op het strand. Op de kaart staat Soto Ayam (wat zoveel betekent als kippensoep). Laten we dat maar eens proberen; Ik krijg er als bijgerecht witte rijst bij en een schaaltje met soyasaus en chilisaus (dit laatste schijnt hier overal standaard te zijn). Ik bestel een ananasjuice en als dessert de cake van de dag. Dit is een stuk chocoladecake met een bol vanille-ijs. Alles samen kost de maaltijd mij 7 euro. Ik hoef u al lang niet meer te vertellen hoe belachelijk laag dit bedrag is, en al zeker in contrast met ons peperdure België! Betalen met creditcard lukt zonder enig probleem.

Op het strand worden elke avond 2 films vertoond op een groot scherm. Er staan overal zeteltjes om in neer te ploffen. ...En plots zie je echt overal Nederlanders opduiken, maar evenzeer veel Duitsers en geen Belgen tot nog toe. Je merkt het ook aan de drukte in het hotel dat we weer stilaan 'de bewoonde wereld' naderen. Dit betekent tegelijk ook dat het einde van onze reis nadert.

we bezoeken een traditioneel weversdorpje

het weven is voor deze vrouwen een fulltime dagtaak

een meisje van amper 11 jaar oud wordt geïntroduceerd in de weeftechnieken, want de traditie moet immers worden doorgezet

tijdens het weven zitten de vrouwen meestal in kleermakerszit

in Indonesië bestaat er amper een ophaalsysteem, met als gevolg dat je resultaten als deze krijgt!

de vissershaven leeft en bruist

wij, als toeristen, krijgen een unieke inzage in het dagelijkse leven op de haven

enkele sfeerbeelden...

deze tas is volledig gemaakt uit recyclagematerialen

onze Manneken Pis moest eens weten dat hij een dubbelganger heeft!

bij de 'sultan' wacht ons een heerlijk viergangenmenu, deze tomatensoep is voortreffelijk!

één van de vele drijvende vlotten die we onderweg tegenkomen

we bekijken het proces van zoutwinning: het grove zeezout wordt gefilterd tot fijn zout voor consumptie

die fameuze ijsjesfabriek blijkt een zoutwinningsfabriek te zijn: de hoorntjes met zeezout doen denken aan reuzenijsjes (met toevallig vanille, mijn lievelingssmaak :))

na ons bezoek aan de ijsjesfabriek hebben we het geluk dat er een ceremonie passeert

een voorbeeld van een tabaksplantage, deze komen veelvuldig voor op het eiland

ochtendstond heeft goud in de mond

op Gili Air is doorgaans geen gemotoriseerd verkeer, want hier rijdt men nog met paard en kar om zich te verplaatsen

dineren op het strand van Gili Air

DEEL 10: Vijftig tinten groen

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Sat, 22 Jul 2023 21:15:00 +0200

Vandaag is het onze Belgische Nationale feestdag, en 2/3de van onze reis zit er inmiddels op! Ik word om 7 uur wakker, na een uitstekende nachtrust. Het gebeurt dat ik wakker word voor het alarm af gaat, maar soms ook mét het alarm. Stipt om half 9 vertrekken we naar de haven, voor onze boottrip naar het volgende eiland Lombok. Lombok betekent letterlijk 'Spaanse peper'.

Onderweg doen we nog enkele persoonlijke boodschappen voor de lunch. Omdat we vandaag reizen met de boot én de bus, is het lastig om te lunchen. Normaal gezien komt er elk uur een ferry. "Maar hier weet je maar nooit", laat Komang nog weten.

Ik haal geld af om de laatste dagen door te komen, met telkens een 'voorzichtig' bedrag van 1 000 000 Roepia. Ik lees verbaasd op mijn app dat ik nog maar 1/3de van mijn budget heb opgedaan. Met andere woorden: vanaf nu kan ik lekker decadent gaan doen. ;)

De boot is een stuk kleiner dan die van Flores naar Sumbawa. Weldra zit de boot goed vol, en wij zijn het intussen gewend om weer de enige westerlingen aan boord te zijn. Opnieuw gaat alle aandacht naar ons. Er wordt volop gewezen naar ons, en sommige mensen komen spontaan om een foto vragen. Beneden op het gelijkvloers worden alle bussen verzameld. Ook onze bus maakt de overtocht mee, inclusief alle bagage. De tocht duurt 1,5 uur. De inrichting is wél een beetje anders, met aan de kant zetels die in een u-vorm staan. De gordijnen zijn overal toe, dus we kunnen jammer genoeg niet naar buiten kijken. Ik eet mijn chocoladebroodje en kaascroissant op de boot.

Aangekomen op het eiland Lombok, rijden we rechtstreeks naar ons volgende hotel Nirvana hotel in Tetebatu. Dit hotel is gelegen aan de voet van de machtige Rinjani vulkaan, die het eiland domineert. We zagen hem eerder al, in mist gehuld, opdoemen op het andere eiland. Onderweg komen we tal van rijstvelden tegen, waar mensen druk in de weer zijn om te oogsten. Ik maak er deze keer ook een filmpje van. De rijstvelden zijn hier nóg mooier dan op Sumbawa.

Lombok staat vooral bekend omwille van zijn parels. Onderweg vertelt Komang over het proces van het kweken van deze waardevolle parels. Ze schijnen een gele kleur te hebben, en er bestaan 2 verschillende soorten. In Europa betaal je er heel wat meer voor, dus hier moet je zeker je slag slaan! Hij geeft een paar trucs mee om te weten te komen of het om échte parels gaat. Deze parels zijn uniek op heel de wereld.

Ook hier vind je een garnalenkwekerij en hele velden met het verbouwen van sjalotten. Het is minder droog op Lombok dan op de andere eilanden, dus dat maakt zulke plantages perfect mogelijk. Hier vind je prachtige bloemen en planten, maar wel héél andere soorten dan op Flores. Ik denk persoonlijk dat dit te maken heeft met het feit dat de fauna en flora van Flores tot en met Sumbawa tot het Australische continent behoort, en vanaf Lombok tot het Aziatische continent. Het valt mij ook op dat er overal houten huisjes op zee drijven.

Sinds West Sumbawa verschijnen er wagens met paarden in het straatbeeld. Dit zijn Ben Hurs.

Het samenhorigheidsgevoel dat zo zichtbaar was op Flores, is hier beduidend minder aanwezig. Het landschap in Lombok is weer iets glooiender dan Sumbawa. We passeren ook de luchthaven.

Het reisschema wordt, in overleg, ook iets aangepast. Zo slaan we, onderweg naar de Gili-eilanden, het tempelcomplex van Narmada over. In plaats daarvan wil Komang ons meenemen naar de plaatselijke vissershaven (iets wat eigenlijk helemaal niet zo gebruikelijk is voor toeristen), omdat hij wil dat we kennismaken met het 'échte Indonesië'. "Tempels kunnen jullie ook nog op Bali bezoeken." ...En wie zou hem, met zoveel ervaring in pacht, durven tegenspreken?

De rit naar het Nirvana hotel is wederom prachtig. De omgeving is ontzettend mooi. Surprise: we ontmoeten de eerste westerse toeristen sinds twee weken, een groepje Nederlanders. We vieren onze aankomst om 16 uur gepast met een vieruurtje: een stuk van de resterende watermeloen, die we onlangs hebben gekocht, en een welkomstdrankje.

Er is constant muziek in het hotel. In combinatie met de geluiden van de moskee (overigens niet bijster goed gezongen, en vaak houden ze dit dan ook nog eens meer dan een vol uur aan) en de natuur zorgt dit voor een kakofonie van geluiden. Ik krijg kamer nummer 3, met uitzicht op de tuin en het restaurant. Achteraan is een zwembad, en wanneer je over de rand van het zwembad leunt kijk je rechtstreeks neer op een rijstveld!

In de kamer ligt een menu. We eten hier immers in het hotel. Ik ga die avond voor een orange juice en de coconutchickensoup, onder het label 'the chef's signature'. Het is een fantastische maaltijdsoep. Topklasse!! Onze reisleider eet niet mee. Hij rijdt naar zijn huis, een goede 70 km verderop. Het personeel is erg gastvrij. De bediening doet zélf suggesties om te bestellen.

Er is in de kamer zelfs een usb-aansluiting aan de televisie. Wel zo handig om mijn action camera aan op te laden (dan heb ik mijn powerbank daar niet meer voor nodig). Mijn tip is dan ook: kijk altijd de televisie na voor usb-aansluitingen!

We overnachten vanaf nu 2 keer op dezelfde plek, en dat zorgt voor meer comfort en rust. Typisch voor elk hotel tot nog toe, is dat er altijd een klein terras aan de kamer is. Perfect om nog enkele nota's te maken. Het is niet te warm in de kamer, dus de airco hoeft niet opgezet te worden.

s' Ochtends is er een à la carte menu voorzien, waarbij je vier verschillende opties krijgt. Deze formule hebben we tot nu toe nog niet gehad. Ik kies voor de banana pancake en een koffie. We krijgen er ook nog een schaaltje met vers fruit bij. Het is wel een hele klus om het zakje met de siroop open te prutsen. Ik heb de inkeping snel gevonden, maar dan nog is het een heel gedoe.

Van 8 uur tot en met 14 uur gaan we wandelen in de buurt. We vetrekken vanuit het hotel met een lokale gids, die verdacht goed Nederlands spreekt. Komang gaat niet mee. De route is werkelijk prachtig. Het groen is zó overweldigend dat het op de ogen pakt. We lopen grotendeels over sawadijkjes. Dit zijn hele smalle paadjes die langs en over de rijstvelden lopen. Het vergt best wel concentratie én de nodige dosis evenwicht. Eén keer stap ik er toch naast, met als gevolg dat mijn schoen vol modder is. De Rinjani vulkaan is altijd een constante op de achtergrond.

Onderweg komen we diverse plantages tegen: vanille, kolen, kruidnagel, pindanoten (= deze laatste groeien niet aan een boom),.... We zien mensen aan het werk in de rijstvelden. Hier in Lombok kan men, mede door de gunstige weersomstandigheden, tot 3 keer per jaar rijst planten en oogsten.

Het landschap wordt nóg indrukwekkender als we langs de rand van een woud lopen en een dieptezicht krijgen op de omliggende rijstvelden.

Op een gegeven moment nemen we een afslag naar de waterval. Dit kan enkel omdat we met een klein groepje zijn. Ik klauter over de rotsen. Fijn dat we deze tussenstop hebben gekregen! Op het einde van de wandeling trekken we een klein stukje jungle in. We spotten al van ver zwarte aapjes in de bomen, en die zijn erg talrijk! De gids zegt dat we geluk hebben, want dat ze zich normaal niet zo snel laten zien.

Na afloop krijgen we een heerlijk buffet in een plaatselijk restaurant, waar Komang ons opwacht. Ik koop er een pakje van 8 vanillestokjes voor de belachelijk lage prijs van 5 euro (= ter vergelijking: bij ons kost 1 vanillestok gemakkelijk 7 euro). Zoals altijd smaakt het eten overheerlijk. Ik neem van alles één schep, zodat ik zeker alles geproefd heb.

Het valt me op dat het hier in de namiddag altijd bewolkt wordt. s' Avonds krijg ik het advies van de ober om voor de ossenstaartensoep te gaan. Ik volg zijn advies op, en krijg er geen spijt van. Dit gerecht heb ik nog nooit eerder gegeten. De bouillon is van hoogstaande kwaliteit, en het vlees smelt in de mond. Dit is een voortreffelijke maaltijd, en behoort zeker tot de top 3 beste keren dat ik hier gegeten heb. Het restaurant hier is echt een aanrader! We rekenen meteen af. De maaltijd, inclusief drank, kost 5,5 euro.

enkele close-ups van rijsttelers op het eiland Lombok

de gele watermeloen is nog lekkerder dan de rode (let ook op de 'typische' rieten onderleggers)

de prachtige omgeving van het Nirvana hotel, gelegen temidden van de rijstvelden

de signatuur van de chef: coconutchickensoup

...en de ossenstaartensoep was ronduit 'subliem' te noemen

wandeling in Tetebatu, Lombok: op de voorgrond rijstplantages, op de achtergrond de machtige Rinjani vulkaan

de vele tinten groen verblinden de ogen

enkele rijsstelers in actie

de koningin der vruchten in Indonesië: de stekelige doerian

de vele uitzichten op de rijstterrassen onderweg zijn verbluffend

zwarte aapjes spotten in de jungle

even verkoeling zoeken bij een waterval

we sluiten de wandeling af met een heerlijk buffet

DEEL 9: Marshmallows smullen op ons privéstrand

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Thu, 20 Jul 2023 20:09:00 +0200

Een nieuw eiland ontdekken staat gelijk aan nieuwe indrukken. Sumbawa is in elk geval een pak minder heuvelachtig als Flores. Het vormt samen met Lombok de provincie West Nusa Tenggara. Van alle eilanden is Sumbawa er het ergste aan toe wat betreft vervuiling en afvallozing.

Normaal gezien stoppen we onderweg een aantal keren met de bus, maar nu rijden we een goede 5 uur non-stop door, en dat is best lang. Uiteindelijk stoppen we aan een verlaten stuk strand om de benen te strekken, én om te lunchen. Dat wordt hoog tijd, want ik moet dringend plassen! Toiletten zijn er niet voorhanden, dus doen we het discreet achter de struiken.

In Sumbawa wordt ook veel aan zoutwinning gedaan. Dit gebeurt enkel in het droge seizoen, dus we komen op het goede moment. Onderweg zien we een man zout bijeen harken in lange, smalle greppels gevuld met zeewater. Dit water verdampt, en wat overblijft is het zout.

We bekijken het proces van naderbij. Overal aan de kant liggen grote hopen zout. Dit zout wordt later in zakken van ongeveer 50 kilo gestoken en verhandeld. Ze worden onder andere geëxporteerd naar Java. Het is zwaar werk voor de mensen die hier wonen.

In de verte stijgt een groep witte vogels op. Die vind je veel op dit eiland. We nemen ook een kijkje bij de kleine molen. Deze zorgt voor een eb- en vloedsysteem. Wanneer we terug in de bus willen stappen, blijkt dat er hardnekkige klotten aarde onder en aan de randen van onze schoenen kleven.

In de stad heerst een drukte van jewelste. Er schijnt iets belangrijks op til te zijn. Overal lopen grote groepen mensen. Ook de chauffeur weet niet meteen wat er aan de hand is. Sumbawa Besar is het centrum van de islam, en blijkbaar vieren de moslims uitgerekend vandaag hun nieuwe jaar. Mannen en vrouwen lopen apart in rijen. Sommigen houden vlaggetjes in de lucht. Leuk dat we dit ook eens kunnen meemaken. Volgens een medereiziger, die ondertussen al 7 keer in Indonesië is geweest (en ondertussen de taal een beetje kan), zag je dit soort stoeten vroeger vrijwel nooit. Dit verklaart ook waarom alle scholen toe zijn op een weekdag. De kinderen maken uiteraard ook deel uit van het feestgebeuren.

Onderweg zien we ook enkele plaatsen waar garnalen en sjalotten worden verbouwd. Mensen zijn druk in de weer op de velden om rijst te verbouwen. Je merkt aan alles dat Sumbawa een arm eiland is, en dat er bijgevolg weinig toerisme is. Wellicht komt hier in de toekomst nog verandering in.

Het is een lange busrit naar de hoofdstad Sumbawa Besar, maar goed te doen voor mijn oren dus ik klaag niet. In tegenstelling tot Flores zijn we maar heel kort op dit eiland.

Onze reisleider legt uit dat we morgen (voor de eerste keer deze reis) een hele dag vrij hebben om uit te rusten. We gaan naar een heel mooie plek mét een privéstrand. Onze overnachtingsplek voor de komende 2 dagen is het hotel Kencana Beach Inn. We komen aan rond 15 uur, en worden meteen verwelkomd met een drankje. Ik ben sterk onder de indruk van de omgeving.

Voor het eerst sinds lange tijd overvalt mij het échte vakantiegevoel. Doordat dit gevoel zo zeldzaam is in mijn leven, voelt het des te sterker. Wij schijnen ook de enige westerse gasten te zijn.

Het is hier erg rustig. Er zijn zelfs maar een handvol locals. Zoals wij kunnen genieten van een dagje aan onze Belgische kust, zo geldt dit voor deze mensen. Wij hebben waarachtig twee dagen lang een strand voor ons alleen! Ik voel mij zó goed op deze locatie, dat ik er gemakkelijk nog een paar dagen extra aan kan breien. Ik hoor een medereiziger terecht zeggen: "Dit is het aards paradijs."

Dit hotel ligt erg afgelegen, aan de Floreszee. Dit betekent dat we in het hotel zullen moeten eten. Ik installeer mij in mijn bungalow op palen, nummertje 8. De inrichting is erg basic, want de bungalow is volledig opgetrokken uit hout. We hebben allemaal uitzicht op de zee.

Ik bestel een bananenshake aan de bar en verken de omgeving. De vogeltjes fluiten dat het een lieve lust is. Er zijn 18 bungalows in totaal. Er is een mooi zwembad met in de tuin een metalen olifant, giraf en schildpad op ware grootte. Deze laatste fungeert als toilet. Ik ontdek een verscholen wit huisje en een minivijver, compleet met waterlelies. De omgeving leent zich ertoe om zelf ook eens voor de lens te gaan staan. Let the shoot begin! ;)

Samen met medereisgenote Christine maak ik een strandwandeling. Ik maak tussendoor prachtige kiekjes van de plaatselijke bevolking. Je kan hier ook snorkelen. We gaan tussen de rotsen koortsachtig op zoek naar potentiële schelpen voor onze verzameling. Er is een spelonk die een mooi uitzicht biedt op het mangrovewoud op de achtergrond. De spelonk doet me denken aan een mini Grand Canyon. Deze locatie staat beslist in mijn persoonlijke top 3! Hier kan je relaxen en helemaal tot rust komen. Dat doet me deugd. Een pérfect rustpunt na een vermoeiende week.

Die avond eten we in het restaurant van het hotel. Ik bestel vis met groenten en frietjes, maar de maaltijd slaat echt nergens op. De vis is taai en kurkdroog. De groenten smaken flauw. Enkel de frietjes kunnen er nog mee door. Blijkbaar schijnt dat bij iedereen het geval te zijn. Ik heb hier tot nu toe het slechtste gegeten. De gesprekken aan tafel, daarentegen, zijn bijzonder interessant. Doordat we met 3 leraren aan tafel zitten, hebben we het bijna de hele avond over (de rol van) het onderwijs. Het gesprek gaat zelfs even de filosofische toer op. Het ideale moment om enkele foto's te tonen op mijn smartphone, onder andere van ons afgelopen libellenproject* (*lees elders op deze blog een artikel voor meer informatie). De anderen zijn oprecht sterk onder de indruk van de beelden die ik hen toon.

Gelukkig wordt alles goed gemaakt door een magisch kampvuur aan het strand. Gisteren gingen we onderweg boodschappen doen, en één van de meisjes van onze groep kwam op het idee om marshmallows te roosteren. Dus nemen we onze stoelen en zetten ons gezellig aan het kampvuur op het strand. Komang reageert verbaasd, want hij weet niet wat marshmallows zijn en test er vol enthousiasme eentje uit. Ik krijg spontaan flasbacks naar mijn vakantie in Lapland, waar we regelmatig aan het vuur gekluisterd zaten. De marshmallows smaken heerlijk. Het is pikdonker. Ik hoor enkel het gekrioel van de krekels, het smeulen van het vuur en de deining van de golven. In de verte zien we het licht van een vissersboot, en er is zelfs een vallende ster. Een prachtige ervaring!

Wanneer we terug naar onze huisjes gaan, blijf ik zeker nog tot 21.30 uur nagenieten op mijn terras. Ik sluit mijn ogen enkele minuten, en probeer met al mijn zintuigen deze ervaring in mij op te nemen.

Mijn wasgoed heb ik hier ook maar ingeleverd, met nog een volle week te gaan. Komang zit in de bar aan de andere kant van het zwembad, speciaal ingericht voor de locals. We hebben hem heel de dag en avond niet gezien. Ook voor hem is dit een rustmoment, dus hij geniet eveneens met volle teugen. Het is hem gegund.

Morgen brengt hij ons, of diegenen die willen, vrijblijvend mee naar een plaatselijke markt en het oude sultanpaleis. Het doet mij plezier dat onze kleine groep zo goed met elkaar overeenkomt. Iedereen houdt rekening met elkaars voorkeuren.

We slapen die ochtend tot 7.30 uur. Samen met het Belgische koppel sta ik klaar om mee naar de markt te gaan. Als ontbijt zijn er pannenkoeken, papaya (ik dacht eerst dat het meloen was) en geroosterd brood. Om half 9 trekken we eerst naar de lokale markt. Deze is echt overweldigend. Wat een drukte! Hier lopen wij pas echt in de kijker. Ik voel mij met momenten net een filmster. Iedereen wil met ons op de foto. Af en toe is men zelfs iets té opdringerig, en de mannen die met ons op de foto willen zijn soms iets té enthousiast. De mensen zijn heel spontaan en gewillig. De kleuren en geuren van de markt maken een sterke indruk op mij. We moeten alleen opletten dat we elkaar niet uit het oog verliezen in deze drukte.

Ze verkopen hier niet alleen groenten en fruit, maar bijvoorbeeld ook didactisch materiaal voor scholen (zoals bijvoorbeeld een poster met exotische vruchten, letters,...)

We blijven ongeveer een half uurtje op deze fotogenieke plek. Nadien trekken we naar het oude sultanpaleis, dat volledig opgetrokken is uit hout. Het paleis wordt ondersteund door maar liefst 99 houten pilaren. Vooraleer we naar binnen gaan, moeten we onze sandalen uit doen. Eén iemand van ons moet het aanwezigheidsregister tekenen. Daaruit blijkt dat er de afgelopen maand slechts een viertal mensen geweest zijn, waaronder één Europeaan.

Je voelt het hout kraken en kijkt overal door de spleten. Er is ook een zolder, waar je enkele uitzichtpunten hebt. Er hangen enkele prachtige kostuums en er is ook een troonzaal. De tuin rondom is mooi aangelegd. Na afloop stoppen we nog even bij een winkel voor een gele watermeloen. De gele watermeloenen smaken beter dan de rode.

Komang stopt onderweg nog even bij een plaatselijk huis om iets te vragen. We vragen of we mee mogen. Dat vormt geen enkel probleem. Ter plekke vragen ze of we niet bij hen willen blijven eten. Dat aanbod slaan we niet af, al is het misschien nog nét iets te vroeg voor de lunch. In een mum van tijd staan er allerlei heerlijkheden op tafel: rijst, een redelijk pikante currysoep met stukken vlees, aubergines, pepers, pindanootjes, groentjes,... Vooral de varkenssaté's zijn om duimen en vingers bij af te likken. De lokale keuken is een voltreffer! Door onze bijdrage steunen we bovendien de lokale bevolking, die dit hard nodig heeft.

Deze mensen zijn Hindoeïstisch, dus er staan overal op het domein kleine tempeltjes met offergaven. Ik neem enkele foto's van de bloemen en planten, zodat ik deze na afloop thuis kan identificeren.

Rond de middag komen we toe in ons hotel. De anderen zijn nog aan het snorkelen. In de namiddag maak ik eerst een schets van de omgeving. De kleuren van het water veranderen voortdurend. Ik merk op dat ik vol (muggen)beten sta op mijn onderbenen. Het zorgt voor een vervelende jeuk. Na afloop ga ik nog een tijdje aan de rand van het zwembad zitten, met mijn voeten in het water. Dat werkt verkoelend. Ik krijg er een kokosnoot bovenop en geniet ten volle.

Als aperitief verdelen we de fles arak (met uitzondering van de meisjes van het Nederlandse gezin, die nog niet meerderjarig zijn). De arak wordt aangelengd met citroensap of limoensap. Na de slechte ervaring van gisteren bestel ik toch maar een spaghetti napolitana. Deze smaakt best goed. Iedereen heeft lekker gegeten. Na afloop vernemen we dat er de avond voordien een andere kok actief was. Dat verklaart veel!

De hemel kleurt roze bij valavond. Ik zal deze plek zeker missen, dus ik neem nog even alles goed in mij op. In mijn huisje elimineer ik de laatste schelpen voor mijn verzameling. Het voelt bijzonder om vrijwel de enige blanke te zijn, op een Australiër na dan. Hij komt even goeiedag zeggen aan onze tafel en vertelt over zijn trip door Indonesië tot nog toe. ...Over het feit dat het zo uitzonderlijk slecht weer was op Bali, en dat het daar dagenlang heeft geregend. De eerste tekenen van een veranderend klimaat laten zich duidelijk wereldwijd voelen...

mijn beurt om voor de lens te poseren :)

Kencana Beach Inn hotel, Sumbawa: het uitzicht op de Floreszee, vanop het terras van mijn bungalow

de prachtige omgeving van het Kencana Beach Inn

mijn bungalow op palen

links op de foto: het zwembad met daarachter het restaurant en de receptie, de grote schildpad doet dienst al toilet

we hebben zélfs een privéstrand tot onze beschikking!

deze locals genieten volop van een ontspannen dagje aan de Flores zee

prachtige fauna en flora!

ingenieus vlechtwerk: de voorbereidingen voor een ceremonie

in Sumbawa wordt volop aan zoutwinning gedaan (enkel in het droge seizoen)

deze groepen witte vogels zie je massaal op het eiland Sumbawa

onze reisleider Komang geeft uitleg over het proces van de zoutwinning

dankzij de krachtige zoomfunctie van mijn compactcamera krijg ik scherpe beelden van deze rijsttelers

ze hebben ons duidelijk in de gaten!

héél onverwacht bezoeken we een lokale familie en worden uitgenodigd voor de lunch

een offertempeltje

de uitgelezen kans om een grote plaatselijke markt te bezoeken, we worden er onthaald als echte westerse filmsterren!

een bezoek aan het oude Sultanpaleis van Sumbawa, gebouwd op maar liefst 99 houten pilaren

mooie muurschilderingen

je bent een kunstenaar of je bent het niet: een schets van de omgeving mocht niet ontbreken (Kencana Beach Inn hotel)

DEEL 8: De haven van Labuan Bajo, een paradijs voor seafoodlovers

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 18 Jul 2023 18:08:00 +0200

De haven van de Labuan Bajo is een streling voor het oog. Het is bovendien de enige haven die toegang biedt tot de Komodo-eilanden. Er heerst een gezellige drukte. Er worden constant goederen geladen en gelost, er vertrekken bootjes vol bussen met mineraalwater. Schepen worden vol getankt en voorzien van de nodige proviand. Volgens Komang is er de afgelopen 5 jaar hier héél veel veranderd. Van het oorspronkelijke vissersdorpje schiet niet veel meer over.

Labuan Bajo heeft ook een eigen luchthaven (waar wij enkele dagen geleden nog een tussenstop hebben gemaakt). Toch oefent deze haven een zekere charme uit op mij. Het is indrukwekkend om vanop een afstand de haven te mogen aanschouwen. Ik ben direct verkocht.

Ons hotel, Komodo Boutique Hotel, ligt erg afgelegen. We arriveren er rond kwart voor 5. In de inkomhal hangt een gedetailleerde kaart van de hele Komodo-archipel. We bekijken even welke route wij hebben gevaren.

De kamers zijn mooi en ruim, met uitzicht op een mooie binnentuin (en met een fontein die op dit moment helaas niet werkt). Ik hang mijn kleren te drogen, maar dat lukt niet bijster goed door de hoge luchtvochtigheid. Ik ben alweer een visitekaartje rijker voor mijn verzameling.

Ik begin met het traditionele in- en uitpakken van mijn koffer. Dat vergt toch enige organisatie, maar ik word er beter in naarmate de dagen vorderen. Omdat we van hotel naar hotel trekken, leven we in principe uit onze koffer. Als we ergens twee dagen verblijven haal ik er af en toe wel wat kleren uit. Ik leg altijd meteen alles klaar voor de activiteit van de volgende dag. Dat geeft een zekere gemoedsrust. Meestal eten we om 18.30 uur, en ten laatste rond 20.30 uur zijn we alweer terug op de kamer. Die rust hebben we zeker nodig, omdat we de volgende ochtend vaak heel vroeg moeten opstaan.

Intussen heb ik al kennisgemaakt met behoorlijk wat Indonesische gerechten en heb ik al véél van mijn bucketlist kunnen afstrepen. Ik realiseer mij dat onze reis nu halfweg is. Tot nu toe verloopt alles op wieltjes.

Er hangt een grote spiegel in de kamer. Ik bekijk mijzelf en ben verbaasd over hoe bruin mijn benen op korte tijd geworden zijn. De lijnen van mijn bikinibroek staan scherp afgelijnd.

Omdat we zo ver van het centrum zitten, stelt Komang voor om allemaal met de bus naar daar te rijden. We spreken concreet af waar en wanneer we terug opgepikt zullen worden.

Labuan Bajo staat bekend voor zijn uitstekende seafood. Aan de haven liggen talrijke eetstalletjes. Een upgrade van ons geliefde Oostende. Je kan er iets bestellen en vervolgens plaats nemen aan de lange houten tafels achteraan. Ze komen je bestelling ter plekke brengen. Het geweldige uitzicht op de haven, bij valavond, krijg je er gratis bovenop.

Als fervente visliefhebber kan ik mijn hart hier ophalen! Na enkele mooie, sfeervolle foto's van de haven bij zonsondergang is het nu de beurt aan de kraampjes. De vissen worden netjes gepresenteerd aan het publiek in bakken vol met ijs, gesorteerd volgens soort en van groot naar klein. Sommige exemplaren tonen ons hun tong of tanden. Ze hebben een hele lange reis afgelegd...

Er is keuze in overvloed: inktvissen, kreeft, krabbetjes, kleine en grote venusschelpen, garnalen, reuzenlangoustines, enz... De vissen hebben de gekste patronen en de meest exotische kleuren die ik ooit gezien heb. En wat een kolossen! Erg boeiend allemaal.

Op deze markt vind je tonnen inspiratie. Wat jammer dat ik deze foto's niet eerder kon tonen aan mijn leerlingen, toen ik hen eerder dit jaar de opdracht gaf voor het tekenen van vissen met ecoline en vetkrijt. De inspiratie ligt hier overigens overal voor het oprapen, dus ik probeer zo goed als mogelijk alles te documenteren.

We bestellen een rode vis voor ons met drie (ikzelf en het Belgische koppel). Ook hier is het live cooking. Een jonge kok maakt de vis klaar voor ons op een grillrooster. Onze vis is eerst nog niet helemaal gaar vanbinnen, dus we vragen om hem terug mee te nemen. Daarna is hij perfect gebakken. De vis valt mooi van het vel, is zéér goed gekruid en smelt gewoon weg op de tong. Ik weet nu wel zeker: de lekkerste vis gedurende de reis heb ik hier gegeten! Hij wordt tot het laatste graadje opgepeuzeld (inclusief de kop, met uitzondering van de ogen). Ik had gedacht dat hij vol graten zou zitten, maar niets is minder waar. Ik maak een foto van 'een voor én een na'.

Ook hier woedt een ware concurrentiestrijd. De survival of the fittest. Er komen ook met regelmaat verkopers langs. Ze bieden sarongs aan in alle kleuren en maten. Een dame, achter ons aan tafel, koopt er één maar daar gaat een duchtige onderhandeling aan vooraf. Er komen ook muzikanten voorbij. Zo gaat dat hier... De vissershaven leeft en bruist. Ik leer ook dat je landschapsfoto's zoveel mogelijk ofwel héél vroeg ofwel laat op de dag neemt, omdat de kleuren dan vaak op hun mooist zijn.

We hebben nog wat tijd, dus we maken nog een wandeling. We stappen een poepchique hotel binnen. Dit hotel is enkel weggelegd voor de allerrijksten (een beetje zoals het Hilton hotel bij ons, maar dan nóg indrukwekkender). We realiseren ons dat ook wij dit als westerlingen kunnen veroorloven, want het blijven tenslotte Indonesische prijzen. Het doet wat met een mens om, weliswaar in eenvoudige kledij, hier te mogen rondlopen. Het hotel heeft een mooie, brede boulevard. De kamers kijken allemaal uit op de haven. Een mens kan het slechter treffen!

Tegen 20.30 uur staan we op het punt waar we hebben afgesproken. Er is enige twijfel, maar gelukkig heb ik mijn app nog ter bevestiging.

De volgende morgen word ik toch weer gewekt door het 'lyrische' gezang dat opstijgt uit de moskee (ze zijn hier al wat talrijker aanwezig). Om half 8 vertrekken we met de bus naar de ferry* (*= een grote, overzeese boot) die ons naar het volgende eiland Sumbawa zal brengen. We brengen vrijwel een ganse dag op de boot door. Bij het ontbijt ben ik dan ook zo slim om een banaan in mijn rugzak te steken. Een tactiek die ik wel vaker toepas in hotels, bijvoorbeeld als ik ganse dagen ga wandelen in de Ardennen.

We nemen niet alleen afscheid van het ronduit prachtige eiland Flores, maar ook van onze trouwe chauffeur Kobus en bijrijder Erin. Zij wonen allebei in Labuan Bajo, dus hun taak zit erop. En wat hebben ze het goed gedaan!

Het wordt spannend want ik heb nog nooit op zo'n grote boot gezeten, dus ik weet niet wat ik ervan moet verwachten. In de grote ruimte onderin wordt alle bagage en vrachtverkeer verzameld. In de ruimte erboven is een grote zaal met allemaal stoelen naast elkaar, zoals in een vliegtuig. Er staan achteraan zelfs bedden om te slapen. Vooraan in het midden hangt een groot scherm waar non-stop muziekvideo's op worden vertoond. Muziek in bollywood stijl, maar af en toe ook afgewisseld met westerse songs. Boven op het dek gaan we niet zitten, omdat de zon te hevig brandt.

Het enige verschil is dat je zelf je plaats mag kiezen. Ik kies dan ook een plaats aan de kant, naast het raam. Er blijkt géén glas in de ramen te zitten. Ik heb mijn verrekijker bij. We lunchen op de boot. Komang voorziet brood met choco en kaas. In het winkeltje achterin kan je versnaperingen en dranken bekomen. Toch duurt het nog 1,5 uur vooraleer we eindelijk kunnen vertrekken. Is het nog voor vandaag? Indonesian times?

Ik kijk om mij heen. Hoewel er steeds meer volk bij komt, zijn wij weer de enige westerlingen aan boord. Vooraan zitten nog enkele Australiërs. De boot zit amper halfvol. We worden plots opgeschrikt door een omroepstem. Ik krijg bijna een hartaanval! Eindelijk varen we af. De overtocht lijkt wel een eeuwigheid te duren. Onderweg niets anders als water. De boottocht duurt bijna 9 uur in totaal.

Ik dood de tijd met kruiswoordpuzzels en woordspelletjes invullen (yes, nu kan ik die eindelijk eens bovenhalen), en het aanvullen van mijn biografie. En uiteraard met het schrijven in mijn dagboek. Waar het de eerste week slechts enkele vluchtige, schamele nota's betrof lukt het nu steeds beter om volzinnen en uitgebreidere verslagen te maken. Ik reflecteer op de afgelopen dagen, en dan moet ik vaststellen dat we al een erg gevarieerde reis achter de rug hebben waarin veel te ontdekken viel. Maar er komen nog enkele eilanden. Daar kijk ik naar uit.

De avond valt als we in de haven van Bajo Pulau aankomen. Er staat een klein wit busje op ons te wachten. We ontmoeten onze nieuwe buschauffeur. Er is maar juist plaats genoeg voor ons met 9. Dat is even wennen.

Nu volgt nog een korte busrit naar het plaatsje Bima, waar ons hotel gelegen is. We maken een laatste stop bij een warung voor ons avondmaal. We zitten allemaal broederlijk en zusterlijk naast elkaar aan een lange tafel, dus ik maak al grappend de vergelijking met het schilderij 'Het laatste avondmaal' van Leonardo da Vinci. Waar zat Judas ook alweer? We krijgen de keuze tussen bami en nasi. Het is allemaal erg georganiseerd, want we krijgen allemaal ons eten binnen het kwartier. Ik opteer voor bami, en deze wordt opgediend met 2 omeletten.

We rijden meteen verder naar ons hotel, Lambitu hotel, pal in het centrum van Bima. Het is een statig hotel met hoge plafonds, zware houten meubelen, lederen fauteuils en enkele verdiepingen. De kamer is verrassend ruim. Er staat een ijskast, dus hier maak ik gebruik van om mijn flesjes water en half gesmolten crèmes een nachtje in te bewaren. Slim, al zeg ik het zelf. Morgen wacht een al even lange dag: ruim 10 uur rijden naar Sumbawa Besar. De zwaarste rit tot nog toe, maar daarna is de strijd gestreden. Gelukkig vertrekken we pas om 8 uur. Joepie, dat betekent uitslapen voor ons!

een blik op de haven van Labuan Bajo bij valavond, Flores

talrijke kraampjes met 'het beste uit de zee' domineren het straatbeeld

vissen in de meest exotische kleuren en patronen, inspiratie troef alsook ideaal lesmateriaal

een waar paradijs voor een seafoodlover zoals ik: garnalen, langoustines, krabjes, inktvis,...

de verse vis wordt meteen bereid en opgediend

een foto voor...

...en één na: dit zegt alles! ;)

nog enkele shots van de haven van Labuan Bajo

mijn uitzicht vanuit de hotelkamer in het Komodo Boutique Hotel, Labuan Bajo

aanmeren bij valavond aan de haven van Pulau op het eiland Sumbawa

DEEL 7: Slapen onder de sterrenhemel

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Mon, 17 Jul 2023 18:30:00 +0200

Eén van de aspecten die ik altijd zo boeiend vind aan reizen is de voorbereiding, de voorpret. Je weet vooraf niet wat je bestemming inhoudt, en dus begin je allerlei informatie op te zoeken. Wat deze reis betreft, vond ik zelfs helemaal géén reisliteratuur over Flores. Slechts één boek met enkele luttele bladzijden over de Komodo-archipel (overigens pas in de eerste helft van de vorige eeuw ontdekt). Ook op het internet vind je maar een handvol blogs en artikelen. Dat zegt voor mij genoeg, het toerisme in dit ongerepte gebied staat nog steeds in de kinderschoenen. En of we dit gemerkt hebben! Overal waar we kwamen waren we de enige toeristen. Af en toe kwamen we een verdwaalde Australiër tegen, maar daar stopt het. Overal worden we aangestaard alsof we van de planeet Mars komen. Dat voelt soms best heftig, als je een introvert bent zoals ik.

Men komt ons oppikken aan de kade met een kleine speedboot. Hiermee varen we in een klein kwartiertje naar de KM. Liberty 2, een mooie witte boot die onze vaste stek zal worden voor de komende 2 dagen. We ruilen het landleven in voor het zeeleven. Ik proef in gedachten het zilte zout.

Het is de eerste keer dat ik overnacht op een boot, dus alweer een item dat van de bucketlist kan geschrapt worden. Ik ben benieuwd of het mij zal bevallen.

Mijn trouwe rugzak heb ik, samen met de grote reistas, achtergelaten in de bus. Die wordt op slot gedaan, dus ik hoef me geen zorgen te maken (hetgeen ik sowieso eigenlijk niet doe). We hebben alleen een zak met enkele noodzakelijke spullen mee, zoals een toiletzak, smartphone, fototoestel en snorkelspullen. De overtocht moet in 3 keer gebeuren. In zo'n klein bootje zitten met 5 mensen valt niet mee. We wiebelen constant van hier naar daar. In combinatie met de wind wordt het lastig voor mij om de filmcamera te hanteren, maar tóch houd ik het vol.

Wij zijn de eerste groep die aankomen op de boot. Op het dek staat een tafel, gevuld met allemaal lekkernijen. Dat ziet er alvast goed uit! We gaan op verkenning. Via de ladder komen we op het bovenste dek. Daar staan overal verspreid plofzetels. Hier kan je héérlijk zonnebaden. De kapitein lacht mij tegemoet. Beneden zijn 4 kajuiten. Ik slaap in de achterste kajuit, samen met het Nederlandse koppel. Op de boot is plaats voor maximaal 20 mensen, terwijl wij slechts met 9 zijn. Van een luxepositie gesproken...

De kajuit is een piepkleine ruimte waar 2 stapelbedden staan. Achterin de boot is ook een kleine badkamer met toilet. Boven op het dek zijn ook nog enkele kajuiten, bestemd voor het kabinepersoneel. Ik houd in de gaten hoe het anker gelicht wordt. Daar moet je altijd met 2 personen voor zijn. Eén persoon bedient het touw, terwijl de andere alles uitvoert en het anker licht.

We krijgen als welkomstdrankje een mocktail en pisang goreng. We installeren ons meteen comfortabel in de zetels. Mijn zonnebril komt hier goed van pas, dus ik ben blij dat ik hem mee heb. En ja hoor, er is muziek. Toevallig allemaal jaren 80-nummers (bijvoorbeeld hits van de Duitse groep the Scorpions). Veel muziek staat toevallig ook op mijn playlist, dus ze hebben een goede smaak! :)

Ik zie de anderen om het half uur smeren én smeren, maar blijkbaar is dat niet voldoende om na een paar uur in de zon toch lelijk te verbranden. Talk is dan hét wondermiddel. Zelf heb ik maar één tube zonnecrème bij me (naast een aparte tube voor mijn gezicht tegen pigmentatie), dus ik smeer maar één keer. Tip: volgende keer een tube extra meebrengen als je drie weken weg gaat, nele. Gelukkig verbrand ik niet (zoals ik al wel vermoedde).

Wat een zaligheid! We worden enkel omringd door water, en eilandjes die opdoemen in de verte. Af en toe vaart er een schip voorbij. Vanaf het bovenste dek heb je een beter zicht op de omgeving. Af en toe zien we zelfs vliegvissen of de staart van een grote vis boven komen. Beneden op het dek, aan de zijkant, zijn enkele mannen naarstig aan het vissen met hun hengel. Onze maaltijd voor vanavond?

De boten die voorbij varen zijn er in allerlei soorten en maten. Het is een plezier om ze te kunnen observeren. Ik voel mij warempel een echte zeevrouw! Captain nele is speaking! ;)

Na een aantal uurtjes luieren is het tijd voor wat actie. We worden met een klein bootje naar een snorkelplek gevoerd (= Manjarite snorkling spot?). Vanaf het bootje moeten we rechtstreeks in het water springen. Niet zo eenvoudig als het lijkt. Maar wat is dat? Ik ben nog maar net in het water of ik voel allerlei prikjes aan mijn onderbenen. Het doet echt pijn. Verschrikt kijk in om mij heen. Blijkbaar ben ik niet de enige. "Au!" "Dat zijn de vissen, ze bijten ons."

Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt. Ik zwem even naar de kade, want ik ben een beetje van slag. Ik zet mij er gauw over, en even later zit ik alweer gemoedelijk te dobberen op het water. Uiteraard gaat mijn onderwatercamera overal mee, om alles vast te leggen.

We zien een zeeschildpad, een oranje zeester en vooral héél veel kleine (en iets grotere) visjes. Ze komen ook op ons af. Dat is niet op elke snorkelplek het geval. Het bedienen van de camera gaat al veel beter. Oefening baart kunst zeggen we dan. Ik ben tevreden.

Na een goed uur komt het bootje ons alweer ophalen. Tijd voor een koffiebreak. Voor het diner is een uitgebreid buffet voorzien. Ik doe mij tegoed aan het seafood: gefrituurde calamares, maar ook aubergines (= een ingrediënt dat je hier regelmatig terugvindt). Er is watermeloen als dessert.

De volgende en laatste spot op onze route voor vandaag is Kalong Island. Wat nu volgt, zal nog lang in mijn geheugen gegrift staan. Niet alleen mogen we een prachtige zonsondergang meemaken, die de ganse baai in een heldere oranje gloed hult. Vlak nadat de zon is ondergegaan, komen er honderden vleerhonden overvliegen. Zij trekken naar het vasteland voor voedsel. Dit indrukwekkende natuurfenomeen in combinatie met de juiste setting, het goede gezelschap én ideale weersomstandigheden zorgen ervoor dat dit sowieso een absoluut hoogtepunt van de reis wordt (of, althans bij mij, zeker en vast de top 3 haalt). Komang zegt dat dit schouwspel makkelijk enkele uren kan duren. Langzaam wordt het donker, en zien we de stralende ster Venus schitteren aan de hemel. Dit geeft aan de foto's nog een extra dimensie. Weldra wordt de ganse hemelkoepel zichtbaar, tot in de kleinste details in kaart gebracht. Er is druk verkeer op het water. Begrijpelijk. Iedereen wil dit fenomeen wel eens een keer zien in zijn of haar leven. Komang ondervraagt ons: "Waar staat het Zuiderkruis?" "Daar!", wijst iemand van de groep. "Ja, dat is duidelijk hé."

Het is bijna 20 uur. Er wordt nu druk heen en weer gesjouwd met matrassen. Waar ik in Lapland vrijwel de enige was die een nachtje wou doorbrengen in de quinzhee* (*= iglo), wil 'bijna' iedereen blijkbaar de nacht doorbrengen op het dek. Het is file. :) Een nacht onder de sterrenhemel doorbrengen, romantischer kan bijna niet. Het is stil en rustig, met enkel het deinen van de golven. Naar het schijnt is het een aanrader om hier 's nachts te snorkelen, omwille van het lichtgevende plankton. Maar dat zal ik wijselijk toch maar niet doen. :)

We nemen ons lakentje mee, maar moeten alert zijn dat het niet wordt meegenomen door de wind. Terwijl ik in Lapland wél het nodige doorzettingsvermogen had, ontbreekt het mij hier. Als ik op mijn 'goede' kant lig, blaast de wind in mijn gezicht. Dat valt niet mee. In een quinzhee ben je nog beschut tegen de wind, maar dat is hier niet het geval. Ik heb het niet echt koud, dus dat valt wel mee.

Ongeveer een uur later hoor ik iedereen één voor één vertrekken. Na een uurtje of 2 zoek ook ik mijn kajuit op. De reis duurt nog lang, dus ik wil niet inboeten op mijn slaap. Wanneer ik vertrek ligt er nog één iemand op het dek. Later verneem ik dat ook hij er kort na mij de brui aan heeft gegeven. We feliciteren elkaar met onze mooie poging! Ik heb er geen spijt van, want ik heb uiteindelijk nog heerlijk geslapen... tot ik om 4 uur in de ochtend gewekt word door het geluid van motoren. De kapitein zet koers naar Komodo Nationaal Park. Mijn antwoord op de vraag van een medereiziger: "Waarom deze reis?" is dan ook: een komodovaraan spotten in zijn natuurlijke habitat.

In principe vaart de kapitein op goed geluk. De boot mag niet te dicht bij de kust komen omdat er anders kans is op schade. Oorspronkelijk zouden we ook een wandeling maken op het nabijgelegen eiland Padar, maar dat slaan we over. We vermijden een omweg om zo méér tijd over te houden voor het snorkelen. Goed plan!

Als ontbijt zijn er groene pannenkoeken. We vertrekken rond 8 uur naar Komodo Nationaal Park, omdat Komang meent dat we op dit tijdstip horden toeristen vóór zijn. Er zijn echter heel weinig schepen te bespeuren. We komen aan, samen met een groep van een 20-tal mensen. De bewolking is hardnekkig vandaag.

Er staat een groot standbeeld van een komodovaraan aan de ingang (= het domein is erg gecommercialiseerd, en doet bijna aan als een pretpark of dierentuin), en verder zijn er tal van winkeltjes waar ze pluchen varanen verkopen, kleine houten beeldjes van varanen, magneten, enz,... Onze groep krijgt een ranger mee. We zullen de middelgrote route doen van 1,5 km. Ons wordt duidelijk gemaakt dat de kans op het zien van varanen op dit moment erg klein is, aangezien het volop paartijd is en ze dan wel andere dingen te doen hebben.

Maar wat blijkt? We hebben nog maar een paar stappen gezet en zien daar al een prachtexemplaar op het strand liggen. We kunnen onze ogen niet geloven. Behoedzaam volgen we hem, steeds onder het toeziend en waakzaam oog van onze ranger. De rangers zijn voorzien van een vorkvormige houten stok, om de varaan te vangen bij een mogelijke aanval. Het zijn niet voor niets één van de grootste roofdieren ter wereld, en ze komen enkel en alleen hier voor. Heel bijzonder! Het gaat om een mannetjesvaraan.

Na een paar minuten vraagt Komang wie op de foto wil met de varaan. Pardon? Het Nederlandse gezin gaat ervoor. Nadien volgt ook het Belgische koppel. Ikzelf geef aan dat ik niet goed durf. Maar dan herinner ik mij het ijswak, dus zet ik mijn verstand op nul en gá met die banaan. Behoedzaam, doch vastberaden, maak ik een grote boog langs de varaan. Om er vervolgens op een drietal meter achter te gaan staan. Ik laat mijn angst varen (onder het motto: alles voor de foto!) en neem een ontspannen pose aan voor de camera. Het levert werkelijk prachtige beelden op. Ik slaag er ook nog in om een selfie te maken met de varaan op de achtergrond. Onze dag kan al niet meer stuk.

Amper een minuut later zien we alweer een varaan. Het lijkt wel onze geluksdag! Er staat echter ook een hert aan de andere kant, die ik mooi in de lens weet te vangen.

Volgens Komang ruiken varanen bloed. Ze ruiken met hun tong. Als je dus als vrouw ongesteld bent moet je dit van tevoren aangeven bij de ranger, want anders kom je in een lastig parket terecht!

Ze komen naar het strand om voedsel te zoeken. De varaan heeft hier geen natuurlijke vijanden.

We trekken verder door het dichtbegroeide savannegebied. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat hier plots zomaar een varaan uit de donkere struiken tevoorschijn kan komen. De gids geeft uitleg over hoe het vrouwtje eieren legt. Het zijn kannibalen, dus ze durven hun eigen kroost opeten. Vandaar dat kleine varaantjes hun eerste levensjaar doorbrengen in de bomen. Het vrouwtje legt tussen de 10 en 32 eieren. Ze verstopt deze in het bos op een plek waar ze hoopt dat niemand ze kan vinden: 3 meter onder de grond, waarvan 1 meter verticaal en 2 meter horizontaal.

We ontdekken sporen van een gat in de boom, waar de babyvaranen zich verstoppen. We passeren ook een centraal aangelegde drinkplaats, die vooral in het droge seizoen van nut kan zijn voor de dieren. Onderweg vinden we poep van de fameuze civetkat. We zien 2 reeën opduiken. Het lijkt wel een safaritrip! We houden halt bij een grote spin. Hiervoor gebruik ik mijn macrolens. Iedereen neemt foto's, maar ik loop kennelijk met de hoofdprijs weg. Op mijn foto zie je zelfs de minitieuze, ragfijne draden van het web in detail. De reacties bij het zien van mijn foto zijn erg enthousiast. "Goede camera!" "Kan je die foto doorsturen?" "Je hebt duidelijk je roeping gemist, Nele!"

We maken ook nog even een klein klimmetje, met boven een mooi uitzicht. Zelfs helemaal op het einde zien we nog een derde varaan. We kunnen ons geluk niet op. Wanneer twee jongetjes ons iets willen verkopen, moeten we helaas vaststellen dat we bancrupty zijn.

Zelfs om 10 uur, als we vertrekken, is het nog steeds erg rustig. Moraal van het verhaal: soms kan de reisleider er al eens naast zitten. ;)

Nog vol nieuwe indrukken varen we met de Liberty 2 naar onze laatste snorkelplek: Long Beach, ofwel 'het roze strand' van Komodo Village. Ik verwachtte een felroze kleur te zien (= veroorzaakt door het aangespoelde koraal), maar dat valt tegen. Het strand ziet er eerder zachtroze uit. De boot dropt ons een heel eind van het strand. Ik geraak even licht in paniek als ik merk hoe diep de bodem is, en hoe ver we van het strand vandaan zijn. Die paniek duurt hoogstens enkele seconden.

Ik leer nu met de vinnen zwemmen, en dat gaat goed. Ik merk op dat het koraal op deze plek veel mooier is dan op de voorgaande plekken, en dat er véél meer kleurrijke visjes zwemmen. Ik zwem naar het strand. Op een gegeven moment word ik meegenomen door een reusachtige golf, en word terug het water in gesleurd. We amuseren ons kostelijk. Ik heb ook geleerd om achterwaarts met de vinnen het water in te stappen. Een beetje zoals een pinguïn. ;)

Zelf heb ik al enige dagen geen notie meer van tijd. Ik zou niet eens weten welke dag het vandaag is, dus dat is een goed teken want zo hoort vakantie te zijn.

Eenmaal op de boot is het tijd voor de lunch, waar weer een buffet met een aantal heerlijkheden op ons staat te wachten. Met onze buikjes goed gevuld trekken we naar Manta Point. Het lijkt me fantastisch om deze gigantische, platte vissen (= de manta's) van dichtbij te kunnen zien.

Daar aangekomen besluit de kapitein om terug te keren naar Labuan Bajo. De wind waait té hard en er zijn grote golven, wat gevaarlijk is om te snorkelen. Bovendien schrikt dit de roggen af. Een verstandig besluit, maar we balen wel even. Dit is tot nog toe de enige keer dat er een activiteit geannuleerd wordt. Ik hoop dat ik ooit nog een herkansing krijg. Het duurt nog een drietal uur vooraleer we weer in de haven zijn. We genieten volop van de laatste momenten van onze cruise, en installeren ons nog even op het bovendek met een goed boek.

enkele foto's vanop onze boot KM. Liberty 2

de zonnestralen verspreiden hun laatste gloed...

...en daar komt de gigantische kolonie vliegende honden tevoorschijn!

rechts bovenaan in beeld: de planeet Venus

snorkelen nabij Komodo

selfie

de ingang van Komodo Nationaal Park

selfie met een komodovaraan op de achtergrond

komodovaranen in close-up

zéér tevreden over deze foto van deze spin met ragfijn spinnenweb (genomen op het eiland Komodo)

voor de waaghalzen onder ons: poseren met een komodovaraan!

snorkelen op Pink Beach: dit strand heeft zijn naam te danken aan het rode koraal dat aanspoelt

DEEL 6: European spicy, please

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Sat, 15 Jul 2023 20:00:00 +0200

Tijdens het ontbijt merk ik aanzienlijk veel bewolking op in de richting van waar we naartoe gaan. Is dat een teken aan de wand? We bezoeken vandaag de Wolo Bobo heuvel. Dit is overigens dé perfecte plek om 's ochtends als eerste naartoe te gaan, bij een bezoek aan Bajawa. Van daaruit heb je een mooi uitzicht op de Inierie vulkaan. Inierie is een actieve stratovulkaan met een perfecte kegelvorm (zoals je elders in Indonesië nog talrijke exemplaren van dit kaliber treft). De vulkaan zelf is 2245 meter hoog en daarmee meteen de hoogste van het eiland.

Maar wat als de vulkaan uitbarst? De laatste uitbarsting dateert van 8050 voor Christus (al is deze datum lang niet zeker). De vulkaan wordt echter dagelijks gemonitord door enkele specialisten. Het is perfect mogelijk om enkele dagen op voorhand een voorspelling te doen, op basis van seismologische trillingen.

In de bus krijgen we alvast uitleg van een lokale gids (al vergeet hij eerst even om de microfoon te gebruiken, tot Komang hem er attent op maakt). Komang heeft intussen een welverdiende rustpauze verdient, en zet zich als toeschouwer tussen ons in. De gids vertelt onder andere dat Bajawa het bamboegebied bij uitstek is. Daar kunnen we echt niet naast kijken!

Ter plekke aangekomen gaan we via een pad in slechts enkele minuten naar het uitzichtpunt. De omgeving is werkelijk adembenemend. Het is er zo rustig en stil, met enkel het geluid van de vogeltjes op de achtergrond. De vele dorpjes liggen vredig te slapen in het groen. De ochtendzon werpt dramatische schaduwen op het dal, en de bergen lijken gebeeldhouwd door de schakeringen van het spelende lichtspel.

Normaal gezien kan je in de verte de zee zien liggen, maar hiervoor is de bewolking helaas net iets te hardnekkig. Er zijn verschillende uitzichtpunten. Ik heb spijt dat ik mijn verrekijker niet bij heb, maar gelukkig beschikt mijn fototoestel over een héél sterke zoomfunctie. Aan de andere kant kijk je uit over een bosrijk dal.

Langzaamaan trekken de wolken weg, en wordt de top van de vulkaan zichtbaar. Het lijkt wel alsof hij beetje bij beetje zijn geheimen prijs geeft aan ons. Speciaal aan ons zijn naaktheid toont. Hét moment bij uitstek om enkele mooie foto's te nemen. Mijn witte wollen jas steekt mooi af bij de wolkenpartij, de grijze vulkaan en de witte railing van het uitkijkpunt waar ik sta. Het pérfecte plaatje.

Alle ingrediënten voor de keuken liggen (of hangen) hier voor het oprapen: avocadoboom, limoenplant, koffieboom, papayaboom, cacaoboom, kruidnagelboom.

De lokale gids plukt ter plekke een kruid, geeft het aan mij en vraagt waar de geur mij aan doet denken: zonder twijfel eucalyptus! Thuis heb ik deze geur standaard tussen mijn collectie etherische oliën staan.

De daken van de plaatselijke huizen worden gemaakt van grasstengels. De gids toont ons de sterkte van het gras door een stengel tussen zijn vingers te houden en weg te schieten, zoals een pijl uit een boog. Sommigen proberen het ook, en dat lukt aardig.

"Weet je wat je moet doen als je verdwaalt in de wildernis, of als je in nood bent?" Hij neemt een stukje plastic tussen zijn tanden en begint er spontaan op te fluiten. Hier heeft iemand heel hard geoefend! Eén iemand van ons probeert het ook. Ze is erg vastberaden. Pas na een aantal keren proberen komt er schot in de zaak. We zijn opgetogen. Misschien dat ik dit thuis ook eens probeer, al heb ik standaard sowieso een fluitje in mijn rugzak zitten.

Tijdens de koffiepauze proeven we 2 lokale, zoete snacks. Ze zijn beide gemaakt van gelatine, maar hebben weinig smaak. Onderweg stoppen we even met de bus om een spin te fotograferen. Het blijkt om een vrouwtje te gaan. Ik maak een bijzonder fraaie foto, en ook één van de schaduw van de spin.

Hierna bezoeken we achtereenvolgens de plaatselijke dorpen Bena en Luba. In Bajawa en omgeving heerst namelijk de Ngadacultuur. De gids verzekert ons dat het géén toeristische dorpen zijn, maar authentieke locaties waar échte mensen wonen en leven. In het dorpje Luba, bijvoorbeeld, wonen een 200-tal mensen. Er leven ongeveer 9 verschillende stammen.

In Bajawa heerst het matriarchaat. Dat betekent dat de vrouw de touwtjes in handen heeft en de meeste taken op zich neemt. De man zorgt hoofdzakelijk voor de kinderen en het huishouden. Deze vrouwen weven van 's ochtends tot 's avonds. Het weefsel dat ze maken noemt ikatweefsel* (*ikat = een verftechniek waarbij gedeelten van de garens met weerstand worden geverfd voordat de stof wordt geweven. Eerst worden de katoenen garens op een frame gewikkeld. De garens worden vervolgens strak in bundels gewikkeld met draad, aangebracht in het gewenste patroon). Typisch voor dit soort weefsel is dat er gouddraad in verwerkt zit, en dat de symboliek uit het dagelijks leven (bijvoorbeeld: patronen van de maan, boot, slang, bizonkop,...) verwerkt wordt in het ontwerp. Het duurt enige weken voordat een doek volledig klaar is. De traditie wordt verder gezet van moeder op dochter.

Er zijn vrouwelijke (= Bhaga) en mannelijke (= Ngadu) huizen, te herkennen aan de vorm van hun dak. Op het dak van elk huis staat ook een symbool. Een traditioneel huis bestaat uit drie delen. In het voorste deel (= een soort terras) wordt er gewerkt en koffie gedronken. Binnen in 'het heiligdom' wordt er geleefd en gekookt. Tijdens een belangrijke ceremonie, zoals een huwelijk of begrafenis, worden er dieren geslacht. Het is gebruikelijk dat elke gast dan iets meeneemt naar het feest. De bizonkoppen worden nadien vooraan zichtbaar aan het huis vastgemaakt. Het aantal duidt op de belangrijkheid van de personen die er wonen. De rook die ontstaat door het koken staat voor het leven.

In het midden van het dorp, een verdieping hoger, ligt een open plek met megalieten. Hier worden de overlevenden begraven.

De mensen zijn vriendelijk en ontzettend fotogeniek. Ze verkopen vanille, ikatweefsel, aarden potten en macadamianoten. De prijzen zijn verbazingwekkend duur, naar Europese normen. Ik besluit hier niets te kopen.

Wanneer we het dorp verlaten, passeren we weer enkele gekleurde vlaggen in het straatbeeld. Die kwam ik in het verleden ook al tegen op enkele specifieke plaatsen. "De vlaggen staan voor een feestelijke gebeurtenis, zoals bijvoorbeeld een voetbalwedstrijd", legt de gids uit.

We lunchen ter plekke op de trappen van een open ruimte, vooraleer we naar het hotel gaan. Enkele jongens zijn aan het voetballen.

De groep geeft groen licht om naar restaurant Milionari te gaan. De zus van Rolin staat achter de bar. Rolin zelf komt ook even goedendag zeggen. Ze is zichtbaar erg geëmotioneerd wanneer ze ons ziet. We zijn er warempel allemaal door geraakt!

Ze hebben hier ook een uitgebreide vegetarische kaart, en dat is best uitzonderlijk voor een vleesland als Indonesië. Ik bestel een mangojuice en de tofu-curry, ...maar dan wel op één voorwaarde: "European spicy please!" We moeten lang wachten op ons eten, maar het is het dubbel en dik waard. De curry smaakt overheerlijk. Dit is, tot nog toe, één van de betere adressen waar ik al gegeten heb. Het restaurant zit aardig vol, waaronder een moeder met haar huilende baby. Ze moet regelmatig naar buiten tijdens het lange wachten. Aan de muur hangt een afbeelding van de Beatles.

Die avond krijg ik dan toch de reizigersdiarree te pakken, alsook de volgende dag. Het gaat gelukkig om een zeer milde vorm, zonder verdere bijwerkingen. Het is nu eenmaal gebruikelijk dat ons lichaam in een ander continent in contact komt met allerlei nieuwe bacteriën. De volgende ochtend, bij het ontbijt, eet ik gewoon een boterham met confituur.

We vertrekken om 8 uur, en onderweg naar het al even hoog gelegen stadje Ruteng passeren we langs vele bergflanken. Een mooie rit, en het is wederom mooi weer! Ook vandaag stoppen we op geregelde tijdstippen om iets te verkennen. Overal waar we komen tref je langs de straatkant reuzegrote borden met hoofden van politici, naar aanleiding van de komende verkiezingen. Ook de moslima's staan duidelijk hun mannetje, zo te zien op de affiches. Wie kies jij? Ik zou het niet weten.

We zijn in een gebied waar kennelijk veel kruidnagel groeit. Dit wordt gebruik als specerij voor in de soep, maar ook om bijvoorbeeld tandpijn te bestrijden. Het wordt vooral naar Java geëxporteerd (zoals dat met veel producten hier gebeurt), meer bepaald voor de kreteksigaretten (= het geluid, 'kretektektektek', wordt veroorzaakt tijdens het roken door de verbrande gedroogde kruidnagels). Verder verwerkt men de kruidnagels in 'silver clove balm', een medicijn dat uitsluitend in Bali wordt geproduceerd tegen verstuiking, muggenbeten spierpijn,... evenals de beroemde en peperdure civetkatkoffie enkel daar verkocht wordt.

We nemen onze koffiepauze, rond 9 uur, op een verlaten strandje tenmidden van enkele scheepswrakken. We bestuderen de weinige boten op zee. Een weinig later bezoeken we een arakstokerij, zoals Komang ons eerder beloofd had (en ja hoor, hij komt zijn beloftes na). Arak is een populaire alchoholische drank in Azië, met een percentage van rond de 60 graden. We volgen heel het proces van het begin tot het einde. Eerst klimt er iemand in een palmboom (jawel, enig stunt en vliegwerk is vereist) om een kokosnoot te plukken. Het sap van de kokosnoot wordt eerst vergist. Dit vocht vangt men op in lege flessen. Vervolgens wordt het product gedestilleerd in een andere ruimte. Dit proces gebeurt door het product op te warmen en te vervoeren via lange buizen. Het eindproduct wordt ter plekke verkocht. Iemand van onze groep koopt een fles. We mogen het pure product ook proeven. Daar zeg ik geen neen tegen. ;)

Hoewel het vandaag geen school is (omdat het weekend is), stoppen we toch even bij een schooltje. We kijken even door de ramen en zien een muur vol tekeningen. We krijgen ook nog een kort lesje in natuurkunde. Komang introduceert de teakboom. Het hout wordt gebruikt voor vele toepassingen: meubels, boten, huizen...

Hij gaat van de weg af en trekt de jungle in. Kort daarop komt hij terug met een handvol okergele vruchten in zijn hand. Je kunt het omhulsel gewoon met je handen openmaken. Binnenin zit een rond bolletje, de nootmuskaat. Deze noot is bedekt met een flinterdun, rood velletje. We krijgen er eentje cadeau.

We lunchen op een hele mooie plek aan het strand. Er spelen kinderen in het water. Wanneer ik naar het toilet ga, ontdek ik enkele knappe muurschilderingen. Onder andere van een komodovaraan. Een familie wil enthousiast op de foto.

Tot slot houden we nog even halt bij een rijstveld. Ik prijs mezelf gelukkig met zo'n goede zoomfunctie op mijn fotocamera. In een mum van tijd weet ik de werkende mensen op het veld in mijn zoeker te vangen. Het resultaat zijn bijzonder scherpe, gedetailleerde foto's vanop een verre afstand.

Rond 16 uur, na een lange rit, komen we aan in het Sky Flores hotel in Ruteng. We zijn letterlijk allemaal door elkaar geschud na deze heftige, zware busrit en moeten even bekomen. Mijn oren voelen als verdoofd. Het hotel ligt aan een drukke straat. Ruteng is een stuk groter dan Bajawa, met zo'n 2000 inwoners. Mijn kamer ligt op de eerste verdieping, vlak naast de eetzaal. Daar heb je een verbluffend 360° panorama over de stad. Vandaar dus de naam van het hotel.

Bajawa doet, met z'n koele ligging, eerder denken aan onze Europese temperaturen. Van muggen geen sprake hier. In de meeste hotels staan ook een waterkoker, koffie en thee op de kamer. Een must om even op adem te komen.

We gaan deze keer bijzonder dineren in een warung* (= *eetstalletje). Dit is een typisch Aziatisch fenomeen. Er wordt wel eens gezegd dat je daar het beste, authentieke eten krijgt. Maar klopt dit wel? Tijd om even te testen.

Komang begeleidt ons te voet naar een plek waar verschillende mobiele eetstalletjes naast elkaar staan. De gerechten staan in vette lettertypes met vrolijke kleuren op hun kraampjes gedrukt. Elk eetstalletje is gespecialiseerd in een bepaald gerecht. Dit betekent dat je je maaltijd kan samenstellen zoals jij dat zelf wilt. Het is altijd werkendag voor deze mensen en de concurrentie is moordend. Eigenlijk is het vooral een vorm van live cooking, of liever, show cooking, als je ziet hoe bedreven zij in hun vak zijn. Ze behandelen hun ingrediënten met veel liefde, zonder hierbij de hygiëne uit het oog te houden. Een genot om naar te kijken, maar nog meer om op te eten. Ik bestel een loempia met rijst, en een gefrituurde tofu. Er is ook een zakje bij met komkommers én een groene peper. Er staan enkele tafels en stoelen achterin om plaats te nemen. Het is echt heel erg lekker, en de sfeer is uitermate goed.

's Ochtends hebben we om 6 uur ontbijt, met een spec-ta-cu-lair uitzicht op de ontwakende stad. Het drankje dat ik proef is géén sinaasappelsap, heeft eerder een geel-groene kleur en smaakt een beetje apart. Zou het air jeruk* kunnen zijn (= *sap van de groene sinaasappel)? Ik heb er het raden naar... Er zijn pannenkoeken, bananen, gebakken bananen,... Het belooft weer een stralende dag te worden.

Deze keer onderbreken we onze busrit voor een korte, maar stevige ochtendwandeling. Een kort klimmetje omhoog, langs een mooi stukje natuur. Boven aangekomen hebben we een prachtig uitzicht op de omliggende, spinnenwebachtige rijstvelden. Ze zijn op deze wijze ingedeeld om een stuk grond op een eerlijke manier te verdelen onder de vele boeren die in de buurt woonachtig zijn.

Wat een kleurenpracht! De andere kant is minstens even mooi. De zon strooit daar zijn stralen gul uit over het omliggende dorp en de bomen. Wat volgt zijn prachtige foto's die me doen denken aan de schilderijen van de Engelse schilder William Turner. Ik ben gek genoeg niet de enige die aan deze naam denkt, wanneer ik mijn foto's toon aan een groot liefhebber van de kunstgeschiedenis. We passeren nog enkele rijstterrassen. De moeite waard om ook hier even te stoppen voor enkele foto's.

In de verte zien we een glimpje blauw. Het landschap wordt ineens vlak, met langgerekte velden en allemaal kleine huisjes in de verte. We stijgen nog één keer stevig, om vervolgens via een aantal scherpe bochten te dalen naar het eindpunt van Flores: de imposante havenstad Labuan Bajo. Hier schepen we in op de Liberty 2, die ons naar de Komodo-eilanden zal voeren. En, zoals steeds, staan de beste stuurlui aan wal. "Ahoi, captain!"

het prachtige uitzicht vanaf de Wolo Bobo heuvel

de wolken trekken langzaamaan weg

wát een plaatje: links in beeld (het topje van) de imposante Inierie Vulkaan

panoramafoto

de bus stopt speciaal voor het vastleggen van deze vrouwtjesspin

in de dorpen Luba en Bena worden nog traditionele, ambachtelijke weeftechnieken beoefend door de vrouwen

symboliek

het dorpje Luba: de mannelijke en vrouwelijke huizen kan je herkennen aan hun specifieke vorm

enkele voorbeelden van afgewerkte doeken: merk de symboliek op

de mensen zijn hier heel erg fotogeniek :)

de belangrijkheid van een huishouden kan je afleiden aan het aantal bizonkoppen

nog enkele portretten van de inwoners

megalieten = voorouderverering

een mooi uitzicht op het stadje

de traditionele warungs: aan deze eetstalletjes kan je een heerlijke, authentieke maaltijd laten samenstellen

de rode noot in beeld is kruidnagel

tal van wrakken op het strand

bezoek aan een arakstokerij: op deze plaats wordt het eindproduct afgeleverd van deze populaire sterke drank

op de rijstvelden wordt volop gewerkt om de oogst veilig te stellen

het landschap ontwaakt in subtiele nuances bij zonsopkomst, zoals een schilderij van William Turner

de rijstvelden in detail

het spinnenwebsysteem: de percelen worden keurig verdeeld onder de inwoners in de buurt

DEEL 5: De aarde trilt elke dag

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Thu, 13 Jul 2023 18:30:00 +0200

"Ik voel de aarde elke dag trillen", zegt Komang, "...maar jullie voelen dat niet omdat jullie hier natuurlijk niet permanent wonen." We zitten hier dan ook, geografisch gezien, in een gebied dat geduid wordt als de zogenaamde Ring van Vuur. Dit betekent dat Indonesië, door de samenstelling van continentale en oceanische platen, continu onderhevig is aan vulkaanuitbarstingen, aardbevingen en tsunami's. Na deze woorden ben ik dan ook sceptisch over het feit of ik al dan niet het item 'een aardbeving meemaken' mag schrappen van mijn lijstje. Wat denken jullie?

En wat met de criminaliteit in dit land? "De mensen hebben hier een grote angst voor de politie en het gerecht. Ze zullen daarom niet zo gauw iemand beroven van zijn of haar bezittingen, omdat ze weten dat ze hiervoor zwaar gestraft zullen worden. De mensen hier helpen elkaar altijd, waar en wanneer ze kunnen. Ze gunnen elkaar alles."

Wát een groot contrast met Afrika, waar op elke hoek van de straat een agent staat, de deuren van de auto's steeds vergrendeld zijn en de gevels van de huizen afgezet zijn met prikkeldraad en hoogspanningsdraden. Net als onze reisgids destijds, André, heeft ook Komang geen recht op een waardig pensioen. Dat is best hard om te vernemen. "Mijn kinderen zijn mijn spaarpot." Al het geld dat hij verdient gaat op dit moment dan ook rechtstreeks naar zijn studerende dochter. Verder heeft hij ook nog twee jongvolwassen zonen.

Doordat de ramen in de meeste hotels niet geblindeerd kunnen worden en de gordijnen niet helemaal verduisteren, is er tamelijk veel licht op de kamer. Desondanks heb ik goed geslapen, al word ik in alle vroegte weer even gewekt door het gezang van de moskee.

Het valt mij op dat hier massaal veel planten in potten staan. De ramen van de huizen zijn overal lang en smal.

We worden uitgewuifd door het personeel van het hotel en zetten koers richting Bajawa, een klein stadje dat op 1100 meter hoogte ligt. Onderweg zitten we het grootste deel van de tijd in de bossen (of moet ik zeggen: de jungle?). Het landschap is ruw en ruig met in de verte mooie, groene heuvels. De weg is vaak héél steil omhoog. Het is zelfs zó smal dat een tegenligger ons slechts met veel moeite kan kruisen. Gelukkig zijn de mensen hoffelijk en hebben ze veel geduld. Dit vraagt wel bepaalde skills van onze chauffeur. Vaak moet hij remmen op een steil stuk omhoog, wat niet zo evident is.

Af en toe staan we stil. Onderweg houden we kort halt bij een huis. Komang toont ons enkele streekgebonden planten en gewassen. We leren de bomen herkennen aan de hand van hun blad. Zo zien we dat de drakenvrucht groeit aan een lange stok. We ontdekken ook twee verschillende soorten koffiebonen: de hibiscus (die je kan drinken m2t melk) en de arabica (deze koffie drink je het beste zonder melk).

Even later stoppen we spontaan aan een huis en wandelen een stukje. We treffen een vrouw die aan het koken is. Verderop zijn enkele vrouwen de was aan het doen aan een waterbron. Anders dan hoe we intussen gewoon zijn begroeten ze ons niet. Ze verwelkomen ons eerder met zure gezichten! Komang praat even met hen, en hij meldt ons dat ze denken dat wij blijkbaar kwade bedoelingen hebben! Gelukkig passeren we ook enkele gelukkige mensen, die maar wat graag op de foto willen. Ik toon zelf altijd mijn foto, ter goedkeuring aan de persoon (of personen) in kwestie. Ik zie dat als een teken van elementaire beleefdheid.

Onderweg geeft Komang uitleg over malaria, een ziekte die hier al vele mensenlevens heeft geëist. Er bestaan 2 soorten malaria, maar in dit gebied heerst gelukkig de minst erge vorm. Men bestrijdt de ziekte met het koken van de bladeren en bloem van de avocadoboom. Dit mengsel drinkt men op.

We staan op een gegeven moment toch een goed half uur stil, omdat een tegenligger niet meteen kan passeren. In de tussentijd probeer ik een vlinder in de lens te vangen. In de verte zien we de gesluierde Inerievulkaan opdoemen. Steeds aanwezig, toont hij ons zijn verschillende gedaantes.

Tijdens de middag arriveren we bij de Mengeruda Hotsprings, de warmwaterbronnen van Soa. We zijn nu op ongeveer 23 km van onze eindbestemming, Bajawa. Zoals dat overal het geval is, zijn wij ook hier weer de vreemde eend in de bijt tussen de locals.

Het complex is werkelijk prachtig gelegen in het groen en doet paradijselijk aan. We kleden ons om in de toiletten. Tot groot jolijt van de locals begeven we ons stapsgewijs in het warme water. Het voelt net alsof ik een warm bad neem, al had ik het mij eigenlijk nog véél warmer voorgesteld. Komang drukt ons op het hart dat we enkel in de rivier en de bron mogen zwemmen, en niet in het zwembad. Dit is namelijk stilstaand water, en dan bestaat het gevaar op wormen. Er is ook een waterval. We krijgen een klein uurtje de tijd om te baden, en het is er heerlijk vertoeven. Het water is heilzaam, zuiverend, mineraalrijk en dus goed voor onze huid. Het bevat zwavel, en wordt gevoed door de drie vulkanen uit de buurt. We picknicken hier ook.

We stoppen onderweg nog even bij een fotogenieke groenten- en fruitmarkt. Naast een massa watermeloenen, rode pepers, mango's en tal van ander exotisch fruit verkopen ze hier ook mangosteen, ramboetans, mangoestans, nangka's, de stekelige vrucht doerian,... ze hebben het er allemaal. We proeven ook de salak, ofwel slangenvrucht. De buitenkant is bruin en doet denken aan een slangenhuid, de structuur van de vrucht aan een ui. De smaak lijkt dan weer op een appel....al is een appel smaakvoller, vind ik persoonlijk. Hier doet Komang boodschappen met ons ingezamelde budget, om de komende dagen door te komen.

Het eten is hier goedkoop. Een gerecht, inclusief drank, kost hier standaard vijf euro. Enkel in Bali kost het doorgaans 1,5 euro meer, maar dat valt bovenal te wijten aan het toerisme. In België betaal je dus ruim het viervoudige voor een maaltijd!

Later op de dag komen we aan in het Edelweis hotel, één van de betere hotels tot nog toe. Ik heb een kamer, gelegen vlak naast de mooie binnentuin. De kwaliteit van de hotels wordt schijnbaar beter naarmate we verder richting het westen trekken. We hebben twee opties om vanavond te gaan eten. Restaurant Camellia en Lukas, respectievelijk rechts en links van ons hotel gelegen. We besluiten om voor Lukas te gaan.

Er is nog wat tijd, dus ik ga eerst en vooral geld afhalen bij de ATM. Je kan hier maximaal een bedrag van 1250000 Roepia's afhalen, maar hier lukt het wél met bancontact en dat is in het algemeen toch net iets goedkoper dan het gebruik van een creditcard.

Ik verken verder het stadje. Ik stop even bij een apotheek, waar ik een jonge vrouw ontmoet. Ik zeg dat apotek in mijn taal apotheek betekent. Ze reageert opgetogen ("Ik kan ook Nederlands") en we geraken aan de praat. Ze heet Rolin, en ze werkt als vroedvrouw in een ziekenhuis. Ze studeert ook nog aan de universiteit en leert er zelfs Frans en Nederlands. Uiteraard is dit alles niet mogelijk geweest zonder de kolonisatie.

Ze nodigt mij uit bij haar thuis, dat toevallig schuin tegenover ons hotel is. Het is hier gebruikelijk dat de grootouders thuis inwonen bij het gezin. Ik stel mijzelf voor aan haar grootvader en moeder, en er worden foto's genomen. Rolin vertaalt dat haar moeder zegt dat ik er heel goed uitzie. Ik beloof onze selfie door te sturen van zodra ik weer thuis ben (onder het motto: ik lees geen mails wanneer ik op vakantie ben).

Naast hun huis baat haar familie een restaurant uit, dus ik ga zeker pogen de groep te overtuigen om morgenavond hier te komen eten. Komang geeft ons alvast zijn zegen.

Een mooi moment, maar nu moet ik mij reppen voor het avondeten. De avond valt. Bij Lukas bestel ik gebakken kip met gestoomde groeten en rijst. Ik drink een limoensap. Wij zijn de enige gasten. Er komt nog een koppel binnen. De tafel, waar het eten op staat, is al een kunstwerk op zich. Het eten smaakt.

s' Avonds in het hotel ontdek ik een trap, vlak naast mijn kamer. Het valt mij op dat de treden hier overal zo hoog gemaakt zijn, maar dit zou te maken hebben met religieuze redenen. Het uitzicht op de stad is mooi 's avonds, wanneer alle lichtjes branden. Na een goede nachtrust ondanks het drukke verkeer, ga ik de volgende morgen opnieuw kijken. Ik ontwaar zowaar een dikke laag smog!

Onze reisleider doet het tot nu toe uitstekend. Omdat hij zijn vak door en door kent, in combinatie met het feit dat we met een kleine groep zijn, zorgt dit ervoor dat we heel wat privileges krijgen. We besparen in elk geval een hele hoop geld. Dat bevalt me wel. Alles gaat ook veel sneller vooruit als je met een kleine groep bent (denk aan het afrekenen na de maaltijd, het inchecken bij de hotels, enz...). Ook het weer valt reuze mee. Doordat we momenteel in het droge seizoen zitten, hebben we nog geen druppel regen gezien. En het ziet er ook niet meteen naar uit dat het de komende dagen zal regenen, wanneer ik mijn weerapp check. ...En het absolute hoogtepunt van onze reis moet weldra nog komen!

deze dames denken dat we met kwade bedoelingen komen, maar onze reisleider Komang weet hen op hun gemak te stellen

heel typisch op Flores: véél bloempotten

de drakenvrucht groeit aan een lange stok, links en rechts zie je respectievelijk de arabica en de hibiscus (= koffiebonen)

enkele snapshots, genomen 'in de vlucht' vanuit de bus

experimenteren met de instellingen van mijn compactcamera

Komang en onze buschauffeur Kobus bereiden het eten voor de lunch: een heerlijke picknick

de mensen zijn erg fotogeniek en poseren maar al te graag

rustpauze: een vlinder proberen te fotograferen vanuit de bus

de Mengeruda Hotsprings, de watervallen van Soa

bezoek brengen aan een lokale markt

deze kleurrijke vlaggen zie je overal op de Kleine Sunda Eilanden, ze symboliseren een feestelijke gebeurtenis of belangrijk evenement

ik ontmoet Rolin in Bajawa

uitzicht op het stadje Bajawa, vanuit het hotel Edelweis

de tafel is al even mooi als het gerecht in restaurant Lukas

DEEL 4: "You're standing on a rif"

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Wed, 12 Jul 2023 17:48:00 +0200

Vanaf ons hotel is het slechts 5 minuten wandelen naar de haven. Daar staan twee vissersboten klaar voor ons. Eentje voor het Nederlandse gezin en eentje voor mezelf, het Belgische koppel en reisleider Komang.

Er bollen wolken op aan de horizon en er staat een stevige wind, maar verder is het een prima boottrip. Ik kijk ondertussen om mij heen naar de vele eilandjes en merk de vele kleurnuances in de rotsen op. Niet afgezien van het feit dat we, op het moment dat we de baai verlaten en in volle zee zitten, een flinke douche over ons heen krijgen door het opspattende water. Gelukkig heb ik eraan gedacht om al mijn spullen te verpakken in een drybag* (*= waterdichte tas).

Mijn digitale powershot compactcamera van Canon krijgt even platte rust. Het wordt de hoogste tijd om mijn gloednieuwe action camera van het merk Wolfang uit te testen, want we zijn op weg voor een snorkeltrip naar Pulau Tujuhbelas, ofwel het 17 eilanden Marine Park. Ik heb gelezen dat dit gebied een echte aanrader is. Eerst gaan we echter een kijkje nemen naar Ontoloe eiland.

Al van ver zien we de vliegende vleerhonden (= kalongs) die zich ophouden in de mangrovebossen en nu rondvliegen, op zoek naar voedsel. De eerste keer dat ik oog in oog kom te staan met een echte 'zwerm'. Voor een natuurkundige of bioloog is dit vast een bijzonder interessant fenomeen. De vleerhonden zijn blind, ze eten fruit én ze zijn met honderden. Ik vind het straf dat ze, dag in dag uit, steeds op hetzelfde moment uitvliegen.

Daarna varen we verder naar een onbewoond eilandje. Het anker wordt uitgeworpen en we stappen door het water naar het strand. De kracht van de zon, op dit moment van de dag, is intens. Ik plaats mijn rugzak tegen een boom tegen de wind in, maar er waait alsnog zand in.

Het is eb, dus op het strand treffen we de mooiste schelpen aan. Ik neem de tijd om een wandeling te maken langs de vloedlijn, op zoek naar de mooiste exemplaren. Dankzij een medereiziger leer ik heel wat bij over schelpen. Vaak zijn ze miljoenen jaren oud. Echte fossielen. Zo verneem ik dat ze nog maar recent aangespoeld zijn als schelpen nog glanzen aan de buitenkant. We treffen ook dood koraal aan. Wanneer ik rood koraal toon aan de lokale gids, vertelt hij mij dat dit erg zeldzaam is. Het is ten strengste verboden om dit koraal mee naar huis te nemen. Er bestaan strenge regels in verband met het exporteren van inheemse schelpen, koraal, fossielen en mineralen. Deze regels dienen gerespecteerd te worden. Veel schelpen zijn jammer genoeg stuk geslagen tegen de rotsen.

Het bijzondere is natuurlijk om schelpen te vinden met een uniek patroon. Eén schelp blijkt stiekem nog een eigenaar te hebben, wanneer plots een onschuldige krab tevoorschijn komt. Bye, Bye schelp!

Iedereen toont aan elkaar wat hij of zij gevonden heeft. Er zijn exemplaren bij van ruim 20 cm hoog, maar die laat ik wijselijk liggen. Helaas te groot om mee te nemen in mijn koffer, en bovendien niet zonder risico voor de douane. Ik maak mijn uiteindelijke selectie, en we doen zelfs aan ruilhandel. De schelpen zal ik in het hotel grondig controleren en reinigen. Later, thuis, wrijf ik ze in met mineraalolie.

....Maar nu is het tijd voor mijn eerste initiatieles snorkelen. De zee is erg ruw, dus makkelijk wordt het niet. Het voelt best spannend, want het is van mijn kindertijd geleden dat ik mijn hoofd langer dan 1 seconde onder water heb gehouden (ik geef toe, uit angst voor mijn oren). Ik ben de enige die geen vinnen draagt, omdat Komang vooraf tegen mij gezegd heeft dat deze niet noodzakelijk zijn bij het snorkelen. Omdat ik bijziend ben, heb ik zelfs speciaal een duikbril op maat laten maken. Ik heb ook ineens een snorkel in de bijhorende kleur aangeschaft. Eén iemand verkiest een zwemvest, omwille van de sterke stroming.

We begeven ons langzaam in het warme water, op een plek waar zich geen koraalrif bevindt. Ik zet mijn verstand op nul en daar ga ik dan. Af en toe is het door het zonlicht moeilijk om mijn camera te switchen tussen foto en film. Ik heb snel door dat ik onder water veel beter op mijn schermpje kan kijken om eventuele instellingen te wijzigen. Gelukkig had ik dit vooraf thuis snel even geoefend!

Door de sterke stroming wil ik op een gegeven moment ergens gaan staan, omdat ik mijn duikbril even wil bijstellen. Ik vind echter niet meteen een geschikte plek en ga, onbewust en zonder het te beseffen, noodgedwongen op een koraalrif staan. Ik hoor de instructeur zeggen: "You're standing on a rif."

Ik kan met moeite stabiel blijven staan, en schaaf mijn linkerknie zonder het te weten aan het koraal. Ik voel een scherpe pijn tijdens het zwemmen, en stap even later nietsvermoedend uit het water. Ik schrik wanneer ik bloed zie op mijn been. Het zoute water prikt in de wonde. Blijkbaar ben ik niet de enige die zich verwond heeft. Snel loop ik naar de lokale gids. Hij gooit er gauw wat ontsmettingsmiddel overheen. Later zie ik dat ik mij heel oppervlakkig geschaafd heb, dus al bij al valt het nog goed mee.

We komen even aan land voor een kop koffie. 's Middags doen we een barbecue op het strand: vers gevangen vis met noodles, rijst en pisang goreng* (*= gebakken banaan). We doen ons te goed aan de watermeloen. Wanneer ik ondertussen de filmpjes bekijk op het kleine scherm van mijn camera, blijkt dat het beeld constant schokt, draait en beweegt. In de namiddag gaan we opnieuw snorkelen, dus dan ga ik een poging doen om 'stabieler' te filmen. Al doende leert men!

De wind gaat stilaan liggen, en dat is goed nieuws. Ditmaal wil ik voor één keer, bij wijze van experiment, een reddingsvest dragen. Hiermee drijf je als het ware op het water, maar het zorgt er wel voor dat ik mijn camera stabieler kan houden. We zien veel kleurrijke vissen, een blauwe zeester, een zeeslang,.... Ik hoop na afloop van de reis aan de hand van deze beelden enkele vissen te kunnen identificeren.

Ik vind het snorkelen best leuk, en ik leer snel bij. Tot grote tevredenheid van mijn materiaal. Ik weet nu hoe scherp koraal kan zijn, dus voorzichtigheid is geboden! Hoewel we vandaag al veel kilometers hebben gezwommen, word ik precies nooit moe. Ik heb mijn dagelijkse portie vitamine D alvast binnen.

We rusten nog even uit op het strand. Ik leg mijn hamamdoek te drogen en stop mijn overige natte spullen in een grote, doorzichtige plastieken tas. Er zijn voor het drogen aan een boom zelfs speciaal haakjes voorzien. Het is heerlijk vertoeven op dit onbewoonde eiland. De link met Expeditie Robinson of Johnny Castaway is nooit ver weg.

Tevreden en voldaan keren we met de boot terug naar ons hotel. Daar aangekomen nemen we een verkwikkende douche. Ik spoel en reinig mijn nieuwste aanwinsten. Net op het moment dat ik ga polsen waar mijn wasgoed blijft (veel was het al niet), kom ik de eigenares tegen met mijn keurig opgevouwen kleren in haar handen. Ze wordt vergezeld van haar hond. Wanneer ik pols naar zijn naam zegt ze: "Blackie, because he's black." Het hotelpersoneel is erg warm en vriendelijk.

Die avond eten we in hetzelfde café als gisteravond, waar Komang weer een buffet voor ons heeft geregeld. We krijgen eerst soep. Elke maaltijd wordt altijd afgewerkt met kroepoek, in diverse kleuren en maten (een beetje zoals brood en soep bij ons goed samen gaan).

Het eten smaakt erg pikant, met al die rode pepers! Mijn ogen geraken behoorlijk geïrriteerd, en ik laat mijn tranen bijgevolg de vrije loop. Mijn sinussen zijn gespoeld. Zoals ik al eerder zei: elk nadeel heeft zijn voordeel. Ik bestel een lime juice met suiker om te drinken.

De muzikanten zijn weer van de partij, en tonen zich ook nu weer van hun beste kant. Toch duurt de muziek hier nooit tot middernacht. Er is een gezellige ambiance, maar vanaf een bepaald uur wordt het muisstil in het dorp. Enkel het geluid van de moskee blijft overeind.

s' Avonds ga ik voor één keer niet onder het laken liggen, want daarvoor is het me te warm. Toch valt de warmte in het algemeen heel goed mee. Ik heb een pyjama aan met lange mouwen maar smeer mijn handen, voeten en hals uit voorzorg wel elke avond in met deet. Ik sprenkel ook enkele druppels lavendelolie op mijn kussen en spuit met een kleine verstuiver een beetje lavendelgeur. Dit alles zou moeten volstaan. Zoniet, dan zal ik misschien binnenkort het gras van onderaf kunnen bekijken. ;)

selfie (al deze foto's zijn genomen met mijn Wolfang GA200 action camera), mijn vuurdoop in het snorkelen en zwemmen zonder vinnen

de mooie omgeving van het 17 Eilanden Marine Park in Riung, Flores

de onderwaterwereld is werkelijk schitterend (op deze foto: een rif met koraalbanken)

het rif in beeld, met tientallen kleurrijke visjes

een maanvis gespot

deze blauwe zeester voelt zich erg comfortabel

prachtige kleuren!

panoramafoto van het 17 Eilanden Marine Park bij valavond (zo genoemd naar de Onafhankelijkheidsdag)

links in beeld: onze reisleider Komang Merta

honderden vleerhonden op Ontoeloe Eiland (tip: klik op de foto voor een iets betere weergave)

bijzondere schelpen zoeken op het strand

DEEL 3: Geen flinterdunne, witte wolk maar de Melkweg

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Tue, 11 Jul 2023 19:40:00 +0200

Elke morgen staan we op een ander tijdstip op, dus dat is wennen. Deze keer moeten we alweer uit onzen beddenbak omstreeks 5.30 uur. Er staat vandaag een extra lange busrit op het programma. We maken meteen kennis met het typische Indonesische ontbijt. Dit betekent warme groenten en rijst, maar daar pas ik toch maar voor. De 'American' potatoes zijn hier overheerlijk, dus daar neem ik nog een extra portie van. De noodles zijn een flasback naar mijn kindertijd. Ze hebben hier duidelijk verstand van kruiding. Eieren zijn courant, en dan meestal in de vorm van een (groenten)omelet. Niet verwonderlijk als je al die kippen hier overal vrij ziet rondlopen.

Flores betekent bloemeneiland (hoewel er van bloemen weinig sprake is). Tijdens de busrit begint Komang spontaan te vertellen, onder andere over hoe het is om hier op te groeien. Zo kan men hier zijn of haar voornaam niet zelf kiezen, want er zijn slechts een drietal namen beschikbaar en deze wordt vastgelegd per geslacht en zelfs rangorde van geboorte. De achternaam daarentegen kan men (in tegenstelling tot bij ons) wél zelf kiezen. Op school word je weer met een andere naam aangesproken. Ingewikkeld allemaal...

Ik probeer het landschap onderweg goed in mij op te nemen en bestudeer de planten. Overal palmbomen, bananenbomen, en wat vallen de bladeren van de bomen immens groot uit! Flores is een ruw, weelderig groen, bergachtig eiland vol diepe kloven én haarscherpe bochten die eindeloos blijven doorgaan. Als chauffeur speel je hier meermaals met je leven en weet je nooit wat er achter de volgende bocht schuilt....Maar wat is het landschap adembenemend mooi! Dit is echt wel een eiland naar mijn hart. De ene keer dalen we heel steil, de andere keer stijgen we weer en zo gaat het telkens op en neer. Het wegdek is zeker en vast voor verbetering vatbaar.

Onderweg gebeurt er altijd wel iets. Sommige huisjes zijn gemaakt van bamboe, met een golfplaten dak. Elk huishouden heeft ook zijn eigen veedier of buffel. De mensen komen hier iedere avond spontaan bij elkaar op het terras zitten om bij te praten. Zoiets zie je bij ons in België niet zo gauw gebeuren. De kinderen wuiven spontaan naar ons als ze ons zien passeren. Ik moet er zelf nog aan wennen dat ze hier geen toeristen gewoon zijn. Soms voel ik mij dan ook als één of andere 'exotische vissoort'. Hoewel Flores in het algemeen als een heel christelijk eiland wordt aanzien, is de islam opvallend aanwezig.

We passeren de fameuze rijstterrassen. Af en toe stoppen we aan een tankstation voor een plaspauze. Het is geboden om zelf wc-papier en handgel mee te nemen. Overal waar we stoppen willen de kinderen enthousiast met ons op de foto. Ik probeer enkele foto's te maken vanuit de bus, al is dit soms moeilijk of is de timing net niet goed. Af en toe stappen we wel eens uit bij een mooi uitzichtpunt. Onderweg stoppen we ook even voor een koffiepauze, met heerlijke koekjes. Daar leer ik dat er een koffie met prut of zonder prut bestaat. Een cappuccino nemen is ook een optie. Er wordt goed voor ons gezorgd. We houden ook een korte stop bij een plaatselijke markt, waar ze groenten en fruit verkopen. Een dankbare plek om enkele mooie foto's te nemen.

Op 1600 meter hoogte treffen we de actieve Kelimutuvulkaan. Deze vulkaan heeft 3 kratermeren, gevuld met water. De kleuren van deze meren veranderden in de loop van de vorige decennia regelmatig van kleur. Enerzijds door de microben in het water, anderzijds door substanties afkomstig van het magmagesteente en vulkanische activiteit. Elke krater heeft een unieke naam: in het noordwesten treffen we het meer van de oude geesten (= Tiwu Ata Mbupu), de andere twee kraters in het oosten heten respectievelijk het meer van de jonge geesten (= Tiwu Nua Mura Kooh Fai) en het meer van de boze geesten of heksen (= Tiwu Ata Polo). Er worden nog altijd ceremonies en rituelen gehouden, ter ere van deze geesten.

De weg ernaartoe is al even prachtig. Eerst volgt een heel korte wandeling door een stukje jungle. De aapjes houden ons goed in de gaten. Kort daarop gaan we een klein stukje omhoog, via trappen, naar de eerste krater. We kunnen ook een glimp waarnemen van de krater ernaast. De kleur is eerder appelblauwzeegroen. Via het pad verder naar omhoog (je kan hier niet verdwalen want er is maar één pad), komen we uit op het hoogste punt waar we op alle drie de kraters uitkijken. Het zicht is hier werkelijk spectaculair! De grote wolkenmassa vouwt zich mooi als een witte boa rondom de kraakheldere kraters, en ik neem prompt een panoramafoto van dit prachtige schouwspel. De derde krater heeft een donkerblauw-grijze kleur.

Eén van mijn medereizigers krijgt een astma-aanval (wellicht veroorzaakt door de ijlere lucht) en moet halsoverkop naar beneden om zich te behelpen. Onderweg zijn we er getuige van hoe een aap razendsnel een jongetje zijn maaltijd afhandig maakt.

Na dit mooie natuurfenomeen trekken we verder naar onze volgende bestemming: het plaatsje Riung. Onderweg houden we halt om te lunchen, in de vorm van een smakelijke sandwich met tomaat, eieren, salade en mayonaise. Als dessert is er watermeloen. Dat smaakt!

Weldra rijden we een eind langs de kust. We passeren ook langs een plaats waar ze de fameuze blauwe stenen verzamelen. Deze stenen worden door de vrouwen in de buurt netjes gesorteerd. Ze worden vervolgens geëxporteerd naar Java, Singapore en Hongkong als decoratiemateriaal voor onder andere villa's, zwembaden en zelfs juwelen. Dit werk is echt een huzarenstukje. Overal liggen grote hopen met blauwe keien. We houden hier even halt. Héél de kustlijn ligt bezaaid met blauwe stenen. Het is schrijnend om te zien hoe deze zich op het strand vermengen met het al even talrijke afval. Ook dit beeld verdient het om vastgelegd te worden. De Indonesiërs kijken er echter al lang niet meer van op, en dat is erg verontrustend. We zien enkele opgetogen jongens uit de golven tevoorschijn komen met hun vangst van de dag: een mantarog. Zou dit hun maaltijd zijn?

We proberen de zonsondergang nog mee te pikken, met een mooi uitzicht op het Pulau 17 Marine Park (= 17 eilanden marine park). We klimmen naarstig de heuvel op maar zijn nét te laat. Wat rest is nog een laatste gloed, ideaal voor een panoramafoto. Op deze plek krijg ik morgen mijn vuurdoop in het snorkelen.

Omstreeks 18.30 uur komen we toe in Riung. Dit kleine dorpje is slechts een zakdoek groot. We gaan meteen iets eten in een plaatselijk café, en zijn vrijwel de enige gasten. Er speelt een groepje van 4 muzikanten, en de 2 leadzangers (ze wisselen elkaar beurtelings af) zijn écht goed. Ze vragen aan het publiek om suggesties voor nummers door te geven. Meezingen is echter een brug te ver voor mij. Hun repertoire omvat onder andere populaire nummers van groepen zoals U2 en the Beatles. Dit soort muziek hoor je hier vaak.

We worden op onze wenken bediend in de vorm van een heerlijk buffet. Dit wordt voorafgegaan door een lekkere pompoensoep. Als dessert wordt er een schaal met vers fruit opgediend. De sfeer is heel gezellig en nodigt uit om nog even na te kaarten. We zijn echter moe van de lange busrit.

Na de maaltijd checken we in bij het hotel vlak ernaast: Pondok SVD. De kamers bevinden zich rondom een kleine, mooie binnentuin. Wanneer ik naar boven kijk, zie ik de meest heldere sterrenhemel die ik ooit gezien heb. Ik neem onnoemelijk veel sterren waar. Eerst denk ik dat het om een flinterdunne witte wolk gaat, maar het blijkt waarachtig de Melkweg te zijn! Van lichtvervuiling is hier duidelijk geen sprake. Ik ben een beetje verbluft. Zélfs in Zuid-Afrika was de hemel niet zo helder.

In het 'restaurant' van het hotel, waar we nog even het programma doornemen voor morgen, krijg ik instant een reftergevoel. Er hangt een groot kruis aan de muur. Het geheel doet mij denken aan een klooster. Eerst maar even de wificode installeren, om het thuisfront op de hoogte te stellen.

Het raam in de eenvoudige kamer biedt uitzicht op een straat, en is afgezet met gaas om de muggen tegen te houden. Aan de muur hangt ook een kruis. De douchekop is hier ook geïntegreerd in de gehele badkamer, waardoor de kleine ruimte makkelijk onderloopt tijdens het douchen. Er staat ook een mandi-bak. Toch loopt het water snel weg. De kamers zijn hardhorig, want ik hoor perfect wat er in de kamer naast mij gezegd wordt.

In de gang hangen portretten van belangrijke leiders, maar ook een mooie schelpenmobiel en twee gedetailleerde kaarten van Flores en Indonesië. Komang toont aan de hand van deze kaart onze toekomstige route voor de komende week.

Na een goede nachtrust word ik 's ochtends gewekt door een mengelmoes van bijzondere geluiden: een kraaiende haan, vechtende honden, een vogelconcerto, krekels,... Ik krijg een déjà vu gevoel met de vele geluiden in het Krugerpark. Ik heb voor het eerst ruim zeven uur geslapen en de jetlag lijkt min of meer verteerd.

Ik ga vroeg ontbijten, maar blijkbaar zijn ze nog alles aan het klaarzetten wanneer ik toekom.

Het ontbijt is erg karig, maar de pannenkoeken maken veel goed. Een prachtige dag kondigt zich alweer aan. We kunnen hier ook een wasje doen en hoewel ik een handmatige wasmachine in zakformaat bij heb, maak ik toch gretig gebruik van deze faciliteit. We vernemen tevens dat de opbrengst van dit hotel rechtstreeks geïnvesteerd wordt in de plaatselijke economie. Een mooi gebaar, te weten dat we op deze manier ons steentje kunnen bijdragen om via de nodige initiatieven deze mensen een inkomen te verschaffen!

een kleurrijke markt bezoeken in Flores, tijdens één van onze vele tussenstops onderweg

onderweg in het groene, ruige en heuvelachtige Flores: enkele snapshots, genomen vanuit de bus

rijstterrassen troef

...rijstterrassen fotograferen in de vroege ochtend (genomen vanuit de bus)

een panoramafoto van een heldere Kelimutu vulkaan, er zijn 2 appelblauwzeegroene meren te zien (rechts bovenaan)

het derde meer van de Kelimutu vulkaan ligt aan de andere kant, en heeft een donkerblauw, eerder grijze kleur

fotogenieke apen

je kan naar de top van de vulkaan wandelen via een aangelegd wandelpad

de wolken doen dapper mee, en geven de foto's het nodige karakter

stoute aap!

het uitzicht vanuit de eetzaal in ons hotel Pondok SVD, de lange smalle ramen zie je overal op het eiland

blauwe stenen verzamelen op het strand van Flores

deze jongens hebben een stevige rog gevangen

de stranden in Flores liggen overal bezaaid met blauwe stenen

schrijnend om te zien hoe de stenen zich vermengen met het talrijke afval op het strand, een duidelijke wake-up call?

DEEL 2: Een helse vlucht

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Mon, 10 Jul 2023 11:28:00 +0200

...Met al die Indonesische Rupia's voel ik mij de koningin te rijk, maar het grote aantal nullen speelt mij serieus parten bij het tellen. Een uitschuiver, een nul te veel of te weinig, is dan ook snel gebeurd.

Om half 6 zijn we al op weg naar de luchthaven van Denpasar voor onze binnenlandse vlucht naar het eerste eiland dat we zullen aandoen: Flores. Onze reisleider legt uit dat we eerst een vlucht nemen naar Labuan Bajo. Daar moeten we ruim 5 uur wachten voor onze volgende vlucht naar het plaatsje Ende, in het oosten van het eiland Flores.

Onze lokale reisleider Komang heeft reeds meer dan 20 jaar ervaring met deze reis. Hij beheerst het Nederlands opvallend goed, terwijl hij beweert echter nooit eerder in Nederland geweest te zijn. Hij legt uit dat hij vroeger chauffeur is geweest, en pas daarna reisleider is geworden. Hij heeft dus ontzettend veel ervaring, kent ondertussen veel mensen (het valt mij op dat iedereen die hij tegenkomt hem kent) én kan uitstekend tolken. Hij werd ook al benaderd door organisaties als Sawadee maar kiest toch voor Koning Aap als werkgever, vooral om administratieve redenen. Tijdens de coronaperiode kregen ze, ondanks het feit dat er weinig tot geen budget was, een fikse vergoeding om de moeilijke periode te overbruggen.

De luchthaven van Denpasar telt twee luchthavens: een internationale en een plaatselijke. De plaatselijke luchthaven is gehuisvest in een oud gebouw.

Het vliegtuig is kleiner dan ik verwacht had. Ondanks het feit dat de vlucht minder dan 2 uur duurt, krijgen we water en een snack aan boord. Ik zit naast de reisleider, maar die doet een dutje tijdens de vlucht. Doordat ik aan het raam zit, kan ik enkele mooie foto's nemen. Het is heel bijzonder om de vele eilanden van bovenaf te mogen aanschouwen!

In de luchthaven van Labuan Bajo aangekomen moeten we de wachttijd zien te overbruggen. De winkels zijn op één hand te tellen, dus daar zijn we snel doorheen. Ik koop alvast mijn eerste souvenier: een postkaart van een komodovaraan. Ik installeer mij en lees wat, loop wat rond om de benen te strekken en ga dan opnieuw zitten. Ik lunch ter plekke, met een koffie erbij. De tijd duurt tergend lang en de seconden tikken traag voorbij. Op een gegeven moment is de gate bijna zo goed als leeg.

Uiteindelijk kunnen ook wij boarden. Dit vliegtuig is nog veel kleiner dan het vorige. Het lijkt wel een sportvliegtuigje. De vlucht verloopt voorspoedig, maar al gauw merk ik op dat het langer duurt dan gebruikelijk. Het vliegtuig maakt een aantal bochten, wat ik vreemd vind. De piloot meldt ondertussen al een aantal keer dat hij gaat landen, maar plots volgt de mededeling dat er te veel wind is. De piloot maakt bekend dat hij 3 kwartier gaat rond cirkelen, in de hoop dat de wind ondertussen gaat liggen. Is dit niet het geval, dan zullen we moeten terugkeren.

Na een half uur kunnen we dan toch landen. Net op tijd, want er worden hier en daar al de nodige kruistekens gemaakt. Al stel ik mij wel een paar vragen, want ik zie nergens een landingsbaan? Hoezo, landen we dan op het water? Uiteindelijk landen we, met de nodige vertraging, veilig en wel op vaste grond maar de schrik zat er toch wel in! Het oponthoud heeft er wel voor gezorgd dat mijn oren zich tijdig konden aanpassen aan de drukverschillen, dus elk nadeel heeft zijn voordeel.

In de luchthaven van Ende halen we onze koffers op (tot overmaat van ramp was tijdens de internationale vlucht de koffer van een medereiziger niet meegekomen, en die is op dit moment nog steeds spoorloos) en begeven ons naar onze luxebus. We zetten koers naar ons eerste hotel. In elk geval is er ruimte genoeg in de bus. Er gaat naast onze chauffeur Kobus ook nog een bijrijder mee: Irene. Hij neemt plaats achterin de bus. Daar kunnen we ook een flesje water nemen als we dit willen. Omdat de kwaliteit van het leidingwater in Indonesië niet zo goed is, worden er verzegelde flesjes mineraalwater voorzien in de hotelkamers. Gelukkig heb ik mijn LifeStraw drinkbus mee. Een goede tip!

Naast de vele andere voordelen, die ik al eerder aangaf, heb ik ook nog eens het bijkomende voordeel dat ik een gratis single kamer krijg. Normaal gezien moet je hier 400 euro extra voor betalen, maar aangezien er geen andere singles meegaan op deze reis krijg ik steeds een kamer voor mij alleen. Dat betekent ook alles dubbel: zeepjes, tandenborstels, handdoeken, waterflesjes, slippers, koffie en thee,...

De reisleider vertelt dat ons voorziene hotel in Moni, Kelimutu Ecolodge, momenteel zonder elektriciteit zit en dat we daar bijgevolg niet terecht kunnen. Vandaar dat we in het stadje Ende blijven. We overnachten in het Grand Wisata hotel. Ik vraag prompt een visitekaartje aan de balie, voor mijn verzameling. Morgen wordt een zware reisdag, want we moeten ook nog eens 2 uur extra rijden van Ende naar Moni, bovenop de 6 uur naar de beroemde Kelimutuvulkaan én ons volgende hotel.

In het hotel worden onze sleutels verdeeld. We zitten allemaal in dezelfde gang, tegenover en naast elkaar. De airco staat continu op en dat is hier echt wel nodig. Ik voel mij hier een beetje als in de gevangenis, aangezien deze kamer piepklein is en geen ramen heeft. Gelukkig is het maar voor één dag. Er is ook een zwembad, maar ik houd mij zoet met het in- en uitpakken van mijn koffer. De wifi werkt zelfs in de kamer, en dat vind ik best straf.

s' Avonds gaan we met heel de groep en onze reisleider eten in een plaatselijk restaurant, tussen de locals. Wij zijn de enige toeristen, en dat valt meteen op. We mogen eerst vooraan in 'de etalage' kiezen wat we willen eten, en dit wordt even later opgediend. Ik kies voor een kippenpoot, aangevuld met een salade en rijst. Ik kies voor een kokosnoot als drankje. Blijkbaar is er nog één over, dus ik heb geluk. Maar de kokosnoot valt groter uit dan ik verwacht had! Iedereen kijkt verbluft. Er zit ongelooflijk veel melk in één noot, en de dunne kokoslaag wordt er speciaal voor mij vakkundig uit geschraapt. Ik laat de anderen ook proeven, maar zij zijn er niet zo enthousiast over.

Er komt spontaan een jongen optreden voor ons (karaoke schijnt hier erg in trek te zijn), al moeten we toegeven dat zijn muzikale kwaliteiten eerder van geringe kwaliteit zijn. Het valt mij op dat alle mensen hier altijd zo goed gezind en vriendelijk zijn. Dit zet meteen de toon voor de hele reis.

enkele beelden, genomen vanuit het vliegtuig op de binnenlandse vlucht tussen Denpasar en Labuan Bajo

DEEL 1: Ticket to the tropics

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Sun, 9 Jul 2023 19:38:00 +0200

Men moet soms de nodige beproevingen doorstaan vooraleer men op zijn bestemming aankomt. Van bij de start van mijn reis word ik geconfronteerd met tegenslag. Het treinverkeer wordt urenlang verhinderd doordat iemand voor een trein gesprongen is. Dagelijkse kost, ware het niet dat het uitgerekend gebeurt op de reisroute die ik moet nemen. Ik voel de spanning stijgen. Optie B dan maar, de bus nemen tot in Antwerpen Centraal met de nodige stophaltes onderweg. Gelukkig heb ik ook nog een zus die toevallig die kant op moet, dus een lift is gauw geregeld. Op deze manier win ik extra tijd, al is dat niet echt nodig omdat ik altijd ruim op tijd vertrek (net om tegenslagen als deze het hoofd te bieden!).

Kom ik eenmaal toe in Berchem station (waar een vriendelijke man aanbiedt mijn zware koffer van de trappen te sjouwen) blijkt dat er onderweg naar de luchthaven van Schiphol ook oponthoud is. Gelukkig slechts met een kwartier vertraging. Ik slaag er zelfs in om de trein een uur vroeger te nemen dan voorzien. Op deze manier ben ik alsnog ruim op tijd. Meteen ga ik mijn gereserveerde valuta inwisselen aan de balie van Travelex, dan heb ik alvast wat cash geld op zak. Ik was al eerder op deze luchthaven, dus ik ken de weg al een beetje.

Aan de incheckbalie staat een gigantische rij aan te schuiven. Het duurt even vooraleer ik aan de beurt ben. Mijn koffer blijkt 'slechts' 18 kg te wegen (wat nog steeds véél te veel is in mijn ogen). Ik ontvang mijn vliegtuigtickets en beweeg mij in de richting van de security. Daar word ik toch even opzij genomen omdat ik 'ritsen' aan mijn broek heb. Ik heb mijn les geleerd. Voortaan zal ik op de luchthaven enkel nog een broek zonder ritsen dragen. Mark my words.

Ook de paspoortcontrole doorloop ik niet zonder kleerscheuren. Ik heb mijn hoofddeksel nog op, en dat is nu niet meteen een goed idee voor een correcte identificatie. Ook dit euvel wordt verholpen en daar zit ik dan, zonder verdere kleerscheuren, op het grootste passagiersvliegtuig ter wereld. ...En wat heb ik geluk! Ik zit op de voorste rij van een gang, waardoor ik mijn benen comfortabel kan strekken. Wel handig als je een reis van achtereenvolgens 8 uur en 9 uur voor de boeg hebt. Van het personeel van luchtvaartmaatschappij Emirates krijgen we allemaal een tasje cadeau, met daarin de essentials zoals onder andere een oogmasker, kousen, een tandenborstel en tandpasta. Toch duurt het nog een uur vooraleer we goed en wel vertrekken.

Bij een internationale vlucht horen ook de nodige maaltijden, en het eten valt heel goed mee. Een film kijken lukt mij niet, want daarvoor ben ik te nerveus en bovendien is het al heel laat op de avond. Ik probeer dus wat te slapen, al lukt dat amper. Via de ingebouwde camera's kunnen we alles goed volgen. Wanneer ik uitstap ben ik even in paniek, omdat ik mijn handbagage onder mijn stoel niet meer vind. Godzijdank, deze is enkele stoelen naar achteren gerold (aangezien de stoelen onderaan blijkbaar niet dicht zijn).

In Dubaï heb ik een overstap van ruim 2 uur naar de luchthaven van Denpasar op Bali. Alles staat ter plekke vlot aangegeven, en in een mum van tijd vind ik de juiste gate. Tijd genoeg om nog even een koffie te drinken en 2 croissants te nuttigen. Een luchthaven is in elk geval dé uitgelezen plek om jezelf even op te frissen en de tanden te poetsen. Een Japanse jongen wil een foto van mij maken omdat hij 'mijn haar zo mooi vindt'. Ik sla het aanbod vriendelijk af.

Ook de volgende vlucht verloopt naar wens, met af en toe wat turbulentie. Alweer zit ik aan het gangpad, dus ik ben in mijn nopjes. Ik denk er ook nu aan om mijn horloge tijdig gelijk te stellen met de aankomstbestemming.

Eenmaal geland op Bali Ngurah Rai International Airport, moet elke toerist eerst en vooral een visa on arrival aankopen. Hiermee krijg je officieel toestemming om maximaal 30 dagen te mogen verblijven in Indonesië. Meteen krijg ik nog wat extra wisselgeld in de lokale valuta (pas later merk ik dat de dame in kwestie mij een halve euro te weinig heeft betaald, so be it). Voor het omrekenen van valuta gebruik ik de app XE Currency. Je kan deze app ook offline gebruiken. Daarnaast kan je hiermee budgetten beheren. Ik stelde bijvoorbeeld een algemeen bedrag in om uit te geven gedurende de hele reis. Je kan elke uitgave makkelijk bijhouden in de app (vergezeld van een notitie met nadere details) en dan wordt dit bedrag telkens automatisch afgetrokken van het reisbudget. Een aanrader!

De rij aan de douane duurt erg lang, en op een gegeven moment is er enig oponthoud. Ikzelf en enkele medereizigers vragen ons oprecht af wat precies het probleem is.

De douanebeambte bevestigt het visa on arrival in mijn gloednieuwe paspoort, en ik ontvang het receipt. Ik voel mij een kind dat een taak heeft volbracht en als beloning een sticker krijgt. Mijn eerste souvenier is in elk geval binnen!

De vermoeidheid van deze lange reis, met hindernissen en weinig slaap, begint nu zijn tol te eisen. Ik ben doodmoe en de tranen prikken in mijn ogen. Het is midden in de nacht en aardedonker in Bali.

Wanneer ik denk dat alles wat betreft formaliteiten achter de rug is, wacht mij een nieuwe verrassing. Ik merk dat veel mensen in de rij een QR-code tonen op hun smartphone. Ik vraag wat de bedoeling hiervan is. Blijkbaar moet er verplicht ook nog een 'Passagier Lokalisatie Formulier' ingevuld worden. Er staan hiervoor computers ter beschikking, maar het klavier werkt anders en wanneer ik het @-teken niet meteen vind, op een verkeerde toets druk (en hierdoor onverhoopt heel de pagina verdwijnt) geef ik het op. Ik neem mijn smartphone en maak gebruik van de wifi. Ik spreek een plaatselijke medewerker aan die mij de juiste weblink bezorgt. Het duurt nog een tijdje vooraleer ik alle informatie verzameld heb en de vragenlijst volledig heb ingevuld. Uiteindelijk bemachtig ik de QR-code en begeef mij naar de uitgang. In tussentijd is de lange rij wachtenden zo goed als opgelost. Deze vragenlijst is waarschijnlijk nog een gevolg van de afgelopen coronaperiode (die inmiddels wel zo goed als opgeheven is).

Ik zoek koortsachtig naar een man met een bordje van Koning Aap. Maar wat blijkt? Er staan wel honderden mensen met bordjes. Het uitzicht is duizelingwekkend, en achteraf heb ik spijt dat ik er geen foto van genomen heb. Dit beeld komt binnen bij mij, en ik word moedeloos. Dit is helemaal niet wat ik mij voorgesteld had. Ik herinner mij onze reis naar Zuid-Afrika, en over het feit dat daar hooguit 10 mensen stonden met een bordje. Deze luchthaven is verrassend groot, en helemaal niet vergelijkbaar met kleine luchthavens als die van Kaapstad of Kuusamo.

Ook na de bocht zie ik niet meteen iemand met mijn naam. Zelf ben ik voorzien met een logo van Koning Aap (ja, zelfs hier heb ik aan gedacht!). Kort daarna sta ik op de parking en zie nog steeds niemand, buiten een hele hoop opdringerige taxichauffeurs die mij één voor één proberen aan te klampen.

Ten einde raad laat ik het omroepen. Omdat bellen te veel kost voor mij, laat ik de infoverantwoordelijke contact nemen met de plaatselijke agent van Koning Aap. Een kwartiertje later ben ik verenigd met de taxichauffeur. Hij heeft het bordje met mijn naam in zijn hand, als bewijs. Op deze manier worden kennelijk heel wat mensen verenigd met elkaar. Mooi om te zien!

Het is donker buiten, dus ik zie (nog) niet veel van de omgeving. In een klein uurtje rijden we naar de badplaats Sanur, in het zuiden van Bali. Wel valt mij al bij aankomst meteen de warme, vochtige lucht op. Evenals de vele motorrijders, die zich als volleerde acrobaten een weg banen tussen de auto's. Ze toeteren ook constant. Het voordeel is dat het momenteel iets na middernacht is, en files op dit uur dus taboe zijn.

De chauffeur heet mij welkom in het hotel: Swastika Bungalow. Ik word opgewacht door twee portiers. De receptionist vertelt me dat onze reisleider, Komang Merta, te laat is en pas morgen zal arriveren. Hij laat een briefje achter met zijn contactgegevens. Ik word naar mijn bungalow begeleid en zoek doodmoe mijn bed op. Morgen een vrije dag, en dan ontmoet ik mijn medereizigers. Spannend!

Na een goede nachtrust neem ik eerst en vooral een douche. Net op het moment dat ik de douchekabine wil instappen krijg ik telefoon. Het is onze reisleider Komang met de vraag of ik kom ontbijten. Ik antwoord positief, en even later maak ik in het restaurant kennis met onze reisleider en het Nederlandse gezin: een koppel met hun vier kinderen (twee tieners en twee prille twintigers). Er gaat ook nog een koppel uit België mee. Ik zit er als soloreiziger met mijn 37 lentes tussenin. In totaal zijn we met 9 mensen. Ik ben het niet gewend om in zo'n klein groepje te reizen, maar kan mij inbeelden dat het heel wat voordelen heeft.

We geven allemaal een bedrag van 150 euro per persoon aan Komang voor de groepspot. Het Nederlandse gezin zit er al meteen doorheen wat hun euro's betreft. Ik krijg medelijden met hen. Hiermee worden de voornaamste kosten zoals fooien, entreegelden en enkele maaltijden gedekt. Een tip: als je deze reis maakt en euro's wilt inwisselen of geld wilt afhalen kan je dit het beste doen aan het begin van de reis (en dan bij voorkeur met Bancontact/Maestro), aangezien de wisselkoers op de eilanden Flores en Sumbawa meestal een stuk gunstiger is als op Bali. En je wil toch waar voor je geld!?

Tijdens het ontbijt ontdek ik schattige minibanaantjes en de mysterieuze drakenvrucht. De rustdag vandaag komt als geroepen. Ik besluit om de ganse dag in het hotel te blijven. De omgeving is werkelijk prachtig. Ik bestudeer de weelderige tropische plantengroei. Ik voel mij net Dorothy Gale, die landt over de regenboog en na een donkere nacht plots de kleuren van het paradijs ontdekt. Ticket to the tropics.

Wat zijn er sterke contrasten door het intense zonlicht! Dit is het moment bij uitstek om de vele instellingen van mijn compactcamera stelselmatig te onderzoeken. Ik heb mijn camera al bijna 2 jaar, en tot nu toe heb ik er nog geen tijd voor gehad. Naar het schijnt heb ik wel 'oog' voor fotografie ("...Je moet dat aan Nele vragen, want die kan heel mooie foto's maken."), dus dat zal nu blijken. Ik neem enkele foto's en ga daarna luieren aan één van de drie zwembaden die het riante domein rijk is. Ik installeer mij onder een palmboom, en kom even helemaal tot rust.

s' Middags eet ik in het plaatselijke restaurant een heerlijke, luchtige tomatensalade. Ik realiseer mij dat de vakantie nu pas echt begint.

's Avonds spreken we om 18.30 uur af om samen te gaan eten in een plaatselijk restaurant. Ik bestel vis (= pepes ikan udang) en een bananen- aardbeien smoothie. Alles samen kost de maaltijd mij omgerekend 7 euro. Het is een mooi etablissement, en de vis wordt naar traditie opgediend in een bananenblad. Het eten smaakt heerlijk, en we leren elkaar beter kennen. Om 6 uur s' avonds is het hier al donker, dus we boeten wel wat uren zonlicht in op een dag. Ondanks de wirwar van straatjes in het hotel vind ik de weg naar mijn bungalow makkelijk terug.

Alhoewel ik nog niet helemaal uitgeslapen ben moeten we de volgende ochtend vroeg op, omstreeks 5 uur. We nemen immers het vliegtuig naar het eiland Flores (= behoort tot de provincie Oost Nusa Tenggara). Toch pakt de jetlag tot nog toe mild uit voor mij. Ik ben kennelijk ook de enige die preventief malariatabletten neemt, en dat is geen overbodige luxe want ik word hier toch veel gestoken en gebeten. Daar staat tegenover dat mijn huid gelukkig niet snel verbrand, maar daarentegen mooi bruin wordt. Ik realiseer mij dat ons avontuur morgen pas echt begint!

hotel Swastika Bungalow: het uitzicht vanop het balkon van mijn bungalow (met een zwembad in het midden)

Swastika Bungalow, enkele beelden van de omgeving van het hotel

...Indonesië ligt pal aan de evenaar, dus experimenteren met de instellingen van mijn fototoestel in de tuin, en spelen met de sterke aanwezige contrasten

'pepes ikan udang' = de vis wordt, naar traditie, in een bananenblad gepresenteerd

de vliegroute van Emirates

Van de pool tot de evenaar

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Thu, 6 Jul 2023 20:18:00 +0200

Na een zoveelste druk werkjaar (en enkele coronajaren verder), is het nog eens tijd om mijn reislustige vleugels uit te slaan. Deze keer wordt mijn bestemming het verre Indonesië, meer bepaald Bali en de kleine Sunda Eilanden. Ik onderneem deze rondreis, van ruim 3 weken, voor de tweede keer op rij met reisorganisatie Koning Aap. Door de reis een half jaar op voorhand te boeken, spaarde ik heel wat extra kosten uit. Ik kreeg bovendien nog een korting van 100 euro én een gratis extra reisdag op de koop toe! Op Bali ontmoet ik mijn reisleider Komang en mijn 8 andere medereizigers.

Zeven (grotendeels nog ongerepte) eilanden om te exploreren. Jarenlang stond Peru bovenaan mijn verlanglijstje (sterker nog, ik had deze bestemming een half jaar lang tot in de puntjes voorbereid tot corona plots insloeg als een bom), maar een goede voorbereiding is in dit geval het halve werk en van uitstel komt zeker geen afstel.

Waarom dan een exotische bestemming als Indonesië? Zon, zee, strand? De idee van een kokosnoot te drinken onder een wuivende palmboom? Het Robinson Crusoe gevoel? Welnu, als kind las ik ooit het Suske en Wiske verhaal De nare varaan. Daarin speelt Komo, een komodovaraan, de hoofdrol. De komodovaraan is de grootste hagedis ter wereld, en ze komen uitsluitend voor op het eiland Komodo (en enkele nabijgelegen eilanden). Dit verhaal sprak tot mijn verbeelding.

Het belooft dus weer een boeiende reis te worden, buiten de gebaande paden. Alsof ik in de teletijdmachine van professor Barabas stap en eeuwen terug in de tijd wordt geflitst. Naar bijvoorbeeld een eiland waar geen gemotoriseerd vervoer bestaat, en men nog steeds met paard en kar rijdt.

Oh ja, ik ken ook het gevoel van het spontane, 'echte' reizen. Gedurende mijn eerste reis naar Zuid-Afrika was ik te gast bij een gastgezin, en lagen vrijwel alle dagen open. Er lag nooit iets op voorhand vast (behalve dan het lesgeven in de voormiddagen). Op zo'n momenten speelt het toeval, en maak je vaak de meest interessante en onvergetelijke ervaringen mee.

Ik blijf de eerste keren maar in overvloed van mijn lijstje schrappen. Zeeziek worden, zegt u? Geen idee, want ik heb nog nooit overnacht op een boot. En mijn bestemming ligt op amper 6 graden van de evenaar. Een groot contrast met mijn vorige bestemming Finland, waar het de stukken uit de grond vroor in het putje van de poolwinter. Voor de tweede maal in mijn leven steek ik de evenaar over.

Ik ga dus deze keer de tropische temperaturen opzoeken. Benieuwd wat dat met mijn lichaam gaat doen. In elk geval is het een gunstig klimaat voor mijn sinussen. Jetlag? Geen ervaring mee. Hopelijk valt dat een beetje mee. Tropenkleding? Tropenschoenen? Die moest ik last-minute nog aanschaffen. Deze reis bevat alle ingrediënten waar ik van hou: natuur, cultuur, avontuur. Een bestemming waar water de hoofdtoon voert. Ik zou durven stellen: mijn eerste voet op Aziatische bodem, maar dan ben ik niet helemaal correct want 4 jaren geleden bezocht ik enkele uren de luchthaven van Dubaï. ...En nu dus opnieuw. Gelukkig deze keer geen sinusinfectie waar antibiotica aan te pas moest komen. Oef!

Ik kijk er naar uit om nog eens buiten mijn comfortzone te gaan (en dit zijn best grote woorden voor een introvert!). In elk geval ben ik nu een pak beter georganiseerd en voorbereid. Een mens leert uit zijn fouten. "Gij zult GEEN 150 euro extra moeten betalen ter plaatse op de luchthaven omdat gij meer bagage bij hebt dan toegestaan is. En gij zult deze keer GEEN water meer uit de kraan drinken op het land van bestemming. Gij zult nooit meer uw bagage inpakken zonder het gebruik van packing cubes. Gij zult slechts kleding meenemen voor een week." Enz.... enz....

Een greep uit mijn bucketlist lijstje (want dat hoort toch bij een verre, avontuurlijke reis):

-douchen onder een waterval

-op een beachparty dansen

-snorkelen!!

-een aardbeving meemaken (alhoewel,... misschien toch beter niet)

-een insect eten

-een actieve vulkaan bezoeken

-zwemmen met dolfijnen, haaien, schildpadden,...

-zwemmen in een natuurlijke warmwaterbron

-een jetlag hebben

-10 dingen eten die je nog nooit eerder at

-een cocktail drinken onder een palmboom

-een onbewoond eiland bezoeken (of meerdere :) en met de billen bloot melk drinken uit een kokosnoot

-'s nachts in zee zwemmen

-karaoke zingen

-surfen?

-slapen op het strand

-een cruise maken (= Komodo)

-10 verschillende vervoersmiddelen proberen (speedboot, prauw, ferry, cidomo,..)

-met gesloten ogen een gerecht bestellen

-voor de eerste keer het werelddeel Azië bezoeken

-een nationaal park bezoeken (of twee, in dit geval :))

-slapen onder de sterrenhemel (= cruise Komodo)

-10 nieuwe woorden leren

-een strandwandeling maken op een zwart (en ook roze) strand

-roomservice bestellen in een hotel

-sushi eten

-plaatselijke krant kopen als souvenier ('The Jakarta Post' en 'International Herald Tribune')

-2 of 3 kilo ruimbagage weg toveren om plaats te maken voor al mijn souveniers !! (of even vriendelijk lachen naar de douanebeambte) (of bij terugkomst 3 paar kleren over elkaar aandoen, dan geraken we er ook wel ;))

-een plaatselijke postkaart verzenden naar het thuisfront

-11 nieuwe hotels/accommodaties beleven (waaronder een bungalow op palen en een klooster) én een boot

-een echte, authentieke Balinese massage

Aangezien sommige locaties vrij primitief zijn, we een druk reisprogramma hebben en wifi vaak gebrekkig aanwezig zal zijn (uitsluitend in het hoofdgebouw van de accommodaties), zal het helaas niet lukken om mijn verhalen te posten. Ik streef er in elk geval naar om dit zeker vlak na mijn reis te doen (= onder het motto: gedurende de maand augustus elke dag een nieuw reisverhaal :) ).

Het leven is aan de durvers! Ik heb er zin in, maar eerst die lange, eenzame en vermoeiende vlucht overleven. Op zoek naar Komo, de prins. ;)

Meer info:

https://koningaap.be/rondreis-indonesie-verborgen-schoonheid

Vereeuwigd in potlood

noreply@blogger.com (Nele Van de Velde) — Wed, 10 May 2023 21:08:00 +0200

Het gebeurt (bewust) niet zo veel meer, maar voor speciale gelegenheden kruip ik graag nog eens in mijn potlood, pen, krijtje, stift, etsnaald, penseel,... of welk materiaal dan ook. Voor de Eerste communie van mijn metekind Amber maakte ik een portret in zuivere potloodlijnen. Ik zag jaren geleden een portret in profiel, volledig uitgewerkt in grijswaarden, dat een collega van zijn dochtertje (van toen 5 jaar) had gemaakt. De eenvoud hiervan ontroerde mij. Soms kan het leven verbazend simpel zijn. Bovendien is een portret als wijn. Naarmate de jaren vorderen wordt het steeds meer op waarde geschat (althans, dat hoop ik van harte ;)).