2010′da  şu sonuçlara varmıştık hatırlarsanız: http://www.nesilvar.com/yeni-medyada-2010/

Bu yıl ise  az ve öz olarak değinmek istediğim noktalar şu şekilde:

• Sosyal ağların kullanımının artması “yeni medya” kavramının ortaya çıkmasına; radyo, tv ve gazete’nin de “geleneksel medya” kavramı altında toplanmasına sebep olmuştur. Geleneksel medya organlarının sosyal ağlara uyum süreci bu yıl gözle görülür şekilde artmış, çift yönlü iletişim kurulmaya çalışılmıştır.

• Geleneksel medya daha kontrollü ve statik iken, yeni medyanın kontrolü güç ve dinamik yapısı olduğu görülmektedir. Geleneksel medya organlarının politik duruş sergiledikleri düşüncesi, güvenilirlik kaybı yaşanmasına yol açabilmektedir. Bunun  yanı sıra bazı köşe yazarlarını takip etmekten zevk alan,  gazetesini değiştirmeyen kitle de mevcuttur. Bu döngü içersinde internet kullanımının yaygınlaşması ve web 2.0 sürecinin başlamasıyla fikir edinilebilecek yepyeni bir mecra ortaya çıkmış bulunmaktadır.

• Yeni medya mecrası;  markalar için tanıtım, tüketiciler için bilgi sahibi olmak adına  daha optimum görünmektedir. Çünkü sosyal ağlarda birbirinden bağımsız kişilerin yorumlarındaki ortak payda, fikir edinmek için idealdir.
• Güvenilirlik konusunda sosyal medyada, kullanıcıların “tanıdıkları kişilerin” görüşlerini tanımadıklarına oranla daha etkili buldukları sonucuna ulaşılmaktadır.

• Eskiden tüketici şikayet hatlarında sıkışıp kalan yorumlar, artık müspet ve menfi tüm deneyimlere ulaşma imkanıyla ulaşılabilir hale gelmiştir. Burada mühim olan; yeni medyanın anlık iletişim imkanının, sahte (fake) hesapların varlığı da göz önüne alınarak değerlendirilmesinin gerekliliğidir. Bu açıdan bakıldığında geleneksel medyanın güvenilirliği ve önemi, yeni medyanın ortaya çıkmasıyla beraber daha sorgulanır olmuş ve sosyal ağlardaki kullanıcı deneyimlerine dikkat dilmesine yol açmıştır. Bu intiba, niha-i kararlarına giden yoldaki etmenlerden biridir.

Bir yaşta herkes dünyayı kendine göre görür, kendine göre yorumlar.

Bu gördüğü, kurduğu, yorumladığı, genellikle doğrudur, yaratılışı doğrultusundadır…

‘Her şeyden biraz kalır’ diyor bir İtalyan atasözü.

En inandığım doğrulardan biri…

Söylemeden edemeyeceğim bir doğru da şu:

Aşk söz konusu olduğunda, ikinci de, üçüncü de, sonuncu da ilk’tir…”

Turgut Uyar

Yaşadığım iyi günleri de unutmuşum…

Sonuç: anlamsız bir ortalama.

Neden de galiba hep tek başına yaşamaya zorlanmam.

Toplumsal düzen gereği, mutluluğu tek başına aramam.

Bin türlü (ve hala süren) hesaplı kargaşadan tek başına çıkabileceğim konusunda şartlandırılmam.

Benim için ve benim durumumda olanlar için nerden bakılsa önemli olan, sonuçtur.

Anlık mutluluklar birikmiyor (mutsuzluklar birikir) .”

Turgut Uyar / 1976

Özdemir Asaf

Sanıyorum 4-5 yıllık Digiturk abonesiyim. O dönem aldığım decoder haliyle artık alzheimer evresinde. Arada bir yayın kesilirken, son zamanlarda neredeyse video klip süresini bile kapanmadan geçiremez oldu. E zorlamanın anlamı yok, aklın yolu bir, müşteri hizmetleri aranacak, kutu değişimi talep edilecek. O arada her tüketici gibi para vermemenin yolları zorlanacak, verilmesi gerekiyorsa da verilecek. Hatta şu son dönemde meşhur olan “aboneliği iptal etme tehditi” dahi belki denenecek. Bu konuya da kısaca değinelim, Digiturk aboneliğinden çıkmak pasaportsuz sınır geçmekten daha zor. Paçanıza yapışıyorlar, maç paketi teklif edip, sinema kanalları hediye etmeyi öneriyorlar. Yeter ki onları bırakmayın. Eh en azından bu da bir çabadır, çıldırtmadığı sürece tabi.

Neyse… Gelelim zurnamıza ve zırt diyeceği nokta aşamalarına:

* 14 Ağustos Pazar müşteri hizmetlerinin aranması ve durumun izahı,

* 15 Ağustos P.tesi teknik servisin araması ve Çarşamba (17 Ağustos) günü için randevulaşılması,

* 17 Ağustos Çarşamba teknik servisin gelmemesi, bunu haber vermemesi, ertesi gün dönüş yapmaması,

* 19 Ağustos Cuma teknik servisin araması, Çarşamba’dan bahsetmemesi çünkü randevunun Cuma olduğuna yürekten inanması ve akşama geleceklerini söylemesi. Haftaya Çarşamba (24 Ağustos) müsait olmam ve kaydını alıp mutabık kalmamız,

* 19 Ağustos Cuma/2 akşam üstü telefonuma gelen servis kaydı sms’inin ertesi günü yani 20 Ağustos’u göstermesi. Müşteri hizmetlerini aramam, servislerinin ne içtiğini sormam ve yeniden 24 Ağustos Çarşamba için netleşmemiz,

* 20 Ağustos C.tesi teknik servisin araması ve öğleden sonra geleceklerini söylemesi ve benim tüm süreci “hey dostum sizin sorununuz ne ha!” modunda yeniden anlatma gayretim. Çarşamba geleceklerini söylemeleri. Öyle dedikleri halde daha önce sms’i yanlış attıklarını söylemem. Onu dikkate almamamı söylemesi. Dikkate almayacaksam neden yolladıklarını sorduğumda karşılıklı susmamız. Ve nihayetinde doğru gelen sms.

* 24 Ağustos Çarşamba tam bir muamma. Gelecekler mi? Vaktinde gelecekler mi? Bakalım neler olacak? Çekirdek paketi elimde merakla bekleyeceğim…

Sonuç olarak; mizahi bir yaklaşımla anlatmaya çalıştığım bu olay bir markanın satış sonrası hizmetinin yerlerde olduğunun acı bir kanıtı. Müşteri Memnuniyetini önemseyin ey markalar, artık belgesi bile var ISO 10002.

* Yayının müzikli ve müziksiz mp3 kaydı için => Nesil Var ile Ev Hali

* FFtunes için : Nesil Var Ile Ev Hali

Hem sevdiğim bir işte, bir sanat kolunda çalışmak için, hem de bu sanat dalının toplumun yüreğinde çiçekler açtıracağına inandığım için…

Bu inanç o kadar derine kök saldı ki, yarın kıyamet kopacağını bilsem bugün “bir tiyatro daha açarım” diyecek ölçüde bir saplantı gibi.

Saplantı sözcüğü abartılmış sayılmasın; tam anlamıyla yerinde.

Çünü yeryüzünde tiyatronun binbir derde deva olduğuna inandım bir kez.

Bütün kötülüklerin, insanın insandan kopmasından, uzaklaşmasından; birbirlerinin sıcaklığını, sevgisini duyamadıklarından doğduğuna inanç getirdim bir kez. Artık, beni bu inançtan, bu kanıdan kurtaramazdı kimse.

Onun için, bu yolu doğru yol belledim.

İyiliğe, güzele, gerçeğe çıkan yol.

Herkesin, özellikle tüm ailenin, “Bu tuttuğun çıkmaz yoldur” diye öğüt verdiği günler de, bu yolun beni aydınlığa götüreceğine, benimle birlikte tüm toplumu da ışığa kavuşturacağına,küçücük kafamda geniş yer vermiştim artık…”

Muhsin Ertuğrul

Ben içeri düştüğümden beri güneşin etrafında on kere döndü dünya…
Ona sorarsanız : “lafı bile edilmez, mikroskobik bir zaman.”
Bana sorarsanız : “on senesi ömrümün.”
Bir kurşun kalemim vardı ben içeri düştüğüm sene.

Bir haftada yaza yaza tükeniverdi.
Ona sorarsanız: “bütün bir hayat.”
Bana sorarsanız : “adam sen de, bir-iki hafta.”
Katillikten yatan Osman,
Ben içeri düştüğümden beri,
Yedi buçuğu doldurup çıktı.
Dolaştı dışarda bir vakit,
Sonra kaçakçılıktan tekrar düştü içeri,
Altı ayı doldurup çıktı tekrar.
Dün mektup geldi, evlenmiş,
Bir çocuğu doğacakmış baharda…
Şimdi on yaşına bastı,
Ben içeri düştüğüm sene, ana rahmine düşen çocuklar.
Ve o yılın titrek, ince, uzun bacaklı tayları,
Rahat, geniş sağrılı birer kısrak oldular çoktan.
Fakat zeytin fidanları hala fidan, hala çocuktur…
Yeni meydanlar açılmış uzaktaki şehrimde ben içeri düştüğümden beri.
Ve bizim hane halkı bilmediğim bir sokakta görmediğim bir evde oturuyor.
Pamuk gibiydi, bembeyazdı ekmek
Ben içeri düştüğüm sene.
Sonra vesikaya bindi.
Bizim burda, içerde, birbirini vurdu millet
Yumruk kadar, simsiyah bir tayın için.
Simdi serbestledi yine,
Fakat esmer ve tatsız.
Ben içeri düştüğüm sene ikincisi başlamamıştı henüz.
Daşav kampında fırınlar yakılmamış,
Atom bombası atılmamıştı Hiroşima’ya.
Boğazlanan bir çocuğun kanı gibi aktı zaman.
Sonra resmen kapandı o fasıl,
Şimdi üçüncüden bahsediyor Amerikan doları.
Fakat gün ışıdı her şeye rağmen ben içeri düştüğümden beri.
Ve “karanlığın kenarından onlar ağır ellerini toprağa basıp doğruldular” yarı yarıya…
Ben içeri düştüğümden beri güneşin etrafında on kere döndü dünya…
Ve aynı ihtirasla tekrar ediyorum yine,
Ben içeri düştüğüm sene onlar için yazdığımı:
“Onlar ki toprakta karınca, suda balık, havada kuş kadar çokturlar.
Korkak, cesur, cahil, hâkim ve çocukturlar.
Ve kahreden yaratan ki onlardır, destanımızda yalnız onların maceraları vardır.
Ve gayrısı, mesela benim on sene yatmam, lâf-ü güzaf…”
Nazım Hikmet Ran

***

* Genco Erkal’ın sesinden dinlemek için:

http://www.youtube.com/watch?v=B3b7QaIBfzg

* Nazım ile 20 Kasım doğumluyuz. Ve ben işte bu yüzden her yeni yaşımda onu da anarım rahmetle..

* Bugünse ölümünün 48. yılı… (3 Haziran 1963)

-Hangisini?

*Ya işte onu hatırlayamadım. Hiç, birisinin sana sahip olduğunu düşündüğün oluyor mu ya da bir şeyin?

-Evet evet fark ettim bunu. Her fark ettiğimde de gitmek istedim. Bazı insanlar aile kurmaya önem verirler, yani buna değer verirler. Bazıları ise başka bir takım şeylere, değer verirler.

Bunlara değer verirken niye değer verdiğini düşünmez bile, toplumun içinde erimiş olan birey. Hem toplum koleje girmeyi bir değer olarak sunduğu için, artık o kişiliğini yok sayma halidir. Koleje girmek için yarışır, üniversiteye girmek için yarışır, iyi bir işe girmek için yarışır, güzel bir kadınla evlenmek için yarışır. Devamlı bir yarış ve kazanma zorunluluğu.

*Aslında kazanmak nedir ki? En büyük zaferi kazandığında bir Antonyus olduğunu düşün. Paris’e geldiğini ve otakın altında olduğunu ve bütün insanların senin altında olduğunu düşün. Ve gücün en üstünde olduğunu…Yalnız kaldığın o anda “ne oldu be, şimdi ne olacak?” diyorsan, kaybedensin sen..Hım, kaybetmişsin. Yani o anda en büyük zaferin içinde kaybetmişsin.

-Peki bunun farkında olmak..Ee..Yaşlı bir Kızılderili’nin dediği gibi “hayatın bize sunamadıklarını mı sunar?” Yoksa, bir radyo dinleyicisinin dediği gibi, “sanat diğer tüm şiirler gibi sex için midir?” Yaşlı bir Kızılderili ne kadar yanılabilir?

*Bazen yanılabilir.

-Bazen susar.

*Bazen konuşmak ister.

-Bazen dinlemek ister.

*Bazen yalnız kalmak ister.

-Bazen arkadaş ister.

*Bazen gitmek ister.

-Gider bazen.

*Bazen gidemez.

-Bazen hiç gidememekten korkar. Bazıları sonsuz neşeye doğar.

*Bazıları sonsuz geceye.

-Bazen ölür.

*Bazen ölemezsin. Bazen bütün koşullar uygunken bile ölemezsin.

-Bazen kendinden uzaklaşmak ister insan.

*Bazen gidersin, sırf dönebilmek için.

-Bazen ağlarsın bayağ.

*Bazen ağlayamıyorsun bayağ bayağ..Bazen içiyorsun, bazen çok ama çok fazla içmek istiyorsun da, bazen sen zaten içmeye gidiyorsun. Bazen Acıbadem’den bir Taksi’ye biniyorsun “Kadıköy” diyorsun.. Bazen yüzüne bile bakmıyor.

-Bazen bir kadın geliyor, oturuyor karşına ve ağlıyor.

*Kadınlar hep ağlıyor.

-Bazen bir kadın sana “en çok korktuğum şey bir kadının göz yaşıdır” diyor, kendi adına. Eğer çok sevdiysen diyo yani çok sevdiysem..Oysa bilmiyor ki sevmek de bir ana ait.

*Her şeyin başı su.

-Felsefenin de. ”

***

*Kaybedenler Kulübü filmi, Nejat İşler- Yiğit Özşener sahnesi ==> Kaybetmek

İzlemek isteyenler için video linki: http://www.mutfaksirlari.com/cilekli-muffin-nasil-yapilir.html